• Laatst gewijzigd: zaterdag 25 februari 2017, 11:56.

296

Stront aan de knikker

We kunnen de boeren toch niet dwingend opleggen wat zij moeten doen, las ik in het Brabants Dagblad. Dit in verband met wat men noemt: de mestproblematiek. Kunnen we dat niet? We kunnen dat wel. We hebben de petrochemische industrie

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 3

Baas van Boven af

Margriet van Boven verkeert, als directrice van het Noordbrabants Museum, in haar nadagen. Wie deze Bossche Madam Thatcher goed kent, beseft dat je nogal gemakkelijk met haar in aanvaring komt. Is het daarom dat er zovelen gniffelen over eigen beleefde incidenten en ruzies van anderen met mevrouw Van Boven? Door gebrek aan communicatie en relativering is de directrice snel op haar teentjes getrapt. Haar ambities liggen zo hoog, dat menigeen, die zich bij het verwerven van enig cultuurstuk op haar weg bevindt, voorgoed met de nek wordt aangekeken. Dat tijdloze is nu voorbij door de benoeming van een zakelijk leider, Paul du Crocq. Helaas verdwijnt daarmee ook de ambitie van Mevrouw Van Boven, want niemand zal tegenspreken dat zij met een tweede kapitein op haar schip nimmer bakzeil wenst te halen.

verdienste
Het is onbetwist haar grote verdienste geweest dat Margriet van Boven het armetierig behuisde museum, als onderdeel van het Provinciaal Genootschap nog gevestigd aan de Bethaniëstraat, een nieuwe huisvesting kon toespelen. Dat was de geste van oud commissaris van de koningin Jan van der Harten, die voor de neus van zijn opvolger Dries van Agt, het voormalige gouvernementspaleis aan Margriet cadeau deed. Vanaf die tijd heeft de directrice met alle inzet gewerkt om het museum boven het provinciale karakter uit te tillen. Door haar kunstzinnige ambities en relaties, onder meer in Italië, is zij daar erg goed in geslaagd.
Al ruim tien jaar geleden drongen de subsidiënten (provincie NoordBrabant en gemeente Den Bosch) er bij het museumbestuur op aan naast de directrice, een zakelijk directeur (!) aan te stellen. Mevrouw Van Boven, die alle facetten van het leiderschap dacht te kunnen behartigen, faalt op gebied van economisch management, om over het aspect personeelsbeheer nog maar te zwijgen. Zij was lang enig woordvoerster en kon daardoor de publiciteit naar haar hand zetten. Op die manier gelukte het haar de intriges binnenskamers te houden. Bovendien liep er in haar directe omgeving de kontenkruiper Fred op den Coul van de Brabant Pers rond. Deze recensent kon het tegenover zijn bovenste beste baas bij de VNU niet maken mevrouw Van Boven te ontstemmen. Deze baas Jaap Scholten, één van de hoofdsponsors van het Noordbrabants Museum, is nauw bevriend met Margriet Van Boven. Haar solitair optreden is lang een sterk punt van haar beleid gebleken. De benoeming van Du Crocq heeft zij tot 1 februari 1996 weten tegen te houden door tegen te stribbelen bij het bestuur.
Van Boven wenst geen pottekijkers, zelfs een samenlevingsovereenkomst met collega Yvonne Joris van het Kruithuis zag de Bossche kenau niet zitten. De knipmessen en slijmjurken in het Museumbestuur en in de politiek bleven haar lief aankijken, maar treurden in stilte over zoveel macht.

geldstop
De aan het Noordbrabants Museum in 1985 toebedeelde geldstromen hebben na de ingebruikname van het paleis nooit meer zo hoog kunnen oplopen. De derde fase van de nieuwbouw is daardoor niet gerealiseerd. Voor een eigentijds museum en voor een Bosch' historisch museum is geen plaats. Onderzoek heeft uitgewezen dat de oudbouw van Rijksarchief en Waterstaat in de Waterstraat en aan de Mortel niet voor museaal gebruik geschikt zijn. Maar geen haar op het hoofd van Van Boven, die er aan denkt dergelijke afdankertjes te accepteren.
Het uitblijven van nieuwbouw is de enige blokkade in haar loopbaan waarin zij geremd is. Mogelijk dat de nieuwe zakelijk leider zich op die derde fase kan toeleggen, wat hem bij realisatie zijn leven wat bestendiger zal maken.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Droste effect

Ook de boekerij op het station van Helsinki heeft 'm twee jaar geleden afbesteld: de Volkskrant. Voor berichtgeving uit Nederland in de moerstaal ben ik sindsdien afhankelijk van post, de wereldomroep en de opschriften op Edammer kaas. Ter compensatie, veronderstelde ik hier wel voorgoed af te zijn van Telegraaf-koppen. Recent echter trof ik het weekblad met de snelle titel 'Se' ('Het') mijn blik.

'Het' schreeuwt op haar cover dat het 'de waarheid over de vluchtelingen' heeft achterhaald: 'Hoe en waarom Somaliërs Finland binnenkomen" ook het nummer van de 'vluchtelingen-telefoon' vindt nog een plaatsje tussen veel bloot en uitroeptekens. Voor tekst en uitleg moet ik evenwel het blad kopen. Zeven gulden armer, word ik geconfronteerd met bijgaande tekst uit de Telegraaf.

Het bericht blijkt door een lezer van het dagblad 'Helsingin Sanomat' aangegrepen om kanttekeningen te plaatsen bij de vluchtelingenpolitiek van de finse overheid. De man kent Holland als een 'vluchtelingenvriendelijke' staat en Afrika als het werelddeel waarin je niet zomaar het vliegtuig neemt om 'te vluchten'. Daarvoor is geld nodig en dat heeft 'de elite van Siad Barre' niet in Somalië achtergelaten. Tot zover het platgetrapte thema van de 'economische vluchteling'. Markant is de uitsmijter van briefschrijver. Vluchtelingen bescherm je juist door ze terug te sturen vanuit het 'vluchtelingenonvriendelijke Finland'. 'Het' verzilvert op zijn beurt de niet te missen kans. De bellers wordt gevraagd of 'het eertijds gerespecteerde Finse Rode Kruis de terugval in ledental en inkomen niet te danken heeft aan haar vluchtelingenpolitiek?' Ook in de rioolpers bereikt de hetze tegen de nieuwkomers een hilarisch peil. 'Het' is (ook zelf...)telefonisch bedreigd door de Somaliers hier. Tenminste....de boodschapper sprak Engels, Fins en Somalisch doorelkaar'.

Finland is geen paradijs voor (vooral gekleurde) vluchtelingen en asielzoekers. De laatste vind je hier niet veel, zij proberen het land zo mogelijk te vermijden tijdens hun odyssee. Maar tot het opnemen van vluchtelingen heeft men zich verplicht en hun aantal neemt gestaag toe. De bij uitstek blonde en blanke Finnen met hun isolerende taal staan echter onwennig, zo niet huiverig, zo niet vijandig tegenover de nieuwkomers.

Behalve met onbekende culturen maken de Finnen momenteel kennis met nog een ingrijpende maatschappelijke verandering: die in de arbeid. Het wegvallen van de Sovjet-markt heeft, samen met de aanpassing aan de Europese, geresulteerd in een werkeloosheidspercentage van tegen de twintig. Het lijkt een kwestie van tijd voordat politici en opinie-leiders ook hier de link gaan zoeken tussen arbeidsmarktproblematiek en immigratie.

Ikzelf ben hier één van de weinige immigranten met betaald werk. Tien jaar ervaring in de Nederlandse RWW, zet ik hier om in gewilde kennis over de gevolgen van de afbraak van ook de Finse verzorgingsmaatschappij. Wij doen hier wat we kunnen om een tweedeling in deze samenleving te voorkomen. En ik spoor die goede vaderlander die zijn lijfblad in het Fins vertaalde, zelf wel op. Maar zouden jullie donkerbruine exportartikelen als Janmaat en Bolkestein definitief aan jullie dijken willen zetten?

Joop Wassenaar, Hämeenlinna, Finland

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 4

Nie Wieder

Het is inmiddels 2006, en mijn zoontje is zo onderhand in staat tot kritische vragen.
`Pap?'
`Ja jongen?'
`Wat deed jij toen het oorlog was?'
De langgevreesde vraag, het moest er eens van komen.
`Joegoslavië, bedoel je?'
`Eh, nee. Ik bedoelde eigenlijk de oorlog tegen de asielzoekers. De "illegalen"-deportatie. We hadden het erover bij geschiedenis. Is het echt waar dat hier vroeger mensen van over de hele wereld rondliepen?'
Even voel ik een koude rilling over mijn rug lopen. Illegalen, wat klinkt dat woord nu akelig. `Ja, zoon,' antwoord ik hem. `Vroeger was het hier kleurrijk. Je hoorde allerlei talen op straat, we hadden gracieuze voetballers, exotische eettentjes, zwoele muziek...'
Het joch haalt me bruut uit mijn overpeinzingen.
`Daar gaat het nou niet om. Waarom is het veránderd? Jullie waren toch allemaal van de Nie wieder-generatie?'
Ik kan een vermoeide zucht niet onderdrukken.
`Ja..., het schijnt. Achteraf kun je daar om lachen. Voor jou is het nu makkelijker te oordelen dan voor de meesten toen.'
`Ach, lul toch niet, pa. Je gaat me toch niet vertellen dat jullie toentertijd zo'n Schmitz niet doorhadden hè? Het was zo duidelijk!'
`Voor mij wel, ja. Maar de meesten keken er toch heel anders tegenaan. Het ging eigenlijk heel geleidelijk, stapje voor stapje. De stapjes waren vaak zo klein dat het de moeite niet waard leek om ertegen in opstand te komen. En raakte men eens op grote schaal verontwaardigd, dan werd een voorstel weer ingetrokken om het later alsnog in te voeren. De ene keer was het het onmogelijk maken van gezinshereniging. Of het afschaffen van hoger beroep. Of de identificatieplicht. Of...'
`En dat noem jij kleine stapjes?' Hij weet zijn spot maar nauwelijks te onderdrukken. `En de koppelingswet dan? Of die Iraniërs die werden uitgezet terwijl iedereen wist dat ze ten dode waren opgeschreven? Die Roemeen die werd "afgeplakt"? Dat was toch allemaal in jouw tijd?'
IK kom niet verder dan te zeggen: `Ik baalde er ook van, zoon. Ik was ook geschokt. Maar ik kreeg het niemand duidelijk gemaakt.'
`Maar zo moeilijk kan dat toch niet geweest zijn? Neem nou die koppelingswet. Die "illegalen" kregen dus geen onderwijs of gezondheidszorg meer. Toch?'
`Daar kwam het wel op neer, ja.'
`Nou, dat bedoel ik. Waarom deed jullie dat niet direct denken aan de jodenster? Jullie waren toch zo begaan met die Tweede Wereldoorlog? Zo geschokt dat joden toen niet meer in de zwembaden mochten? Hoe kan je dan zelf de "illegalen" uit de ziekenhuizen weren?'
`Iedereen die dat verband legde, werd uitgelachen. Iedereen riep dat die zaken niks met elkaar te maken hadden. De mensen bleven in mei dan ook gewoon een bloemenkrans leggen om de bevrijding te vieren.'
`Ja, de bevrijding van het land door illegalen, zeker.'
`O, gaan we cynisch worden? Dan hoeft het voor mij niet meer, hoor. Papa stond aan de goede kant, neem dat van me aan. Er wilde gewoon niemand luisteren. Ik kon niet op tegen de stroom regeringspropaganda. De ene keer riepen ze dat het geld op was, en dat ons sociaal zekerheidsstelsel onder druk kwam te staan. Dan weer zeiden ze dat de huisvestingsproblemen allemaal aan de "illegalen" te wijten waren. Een andere keer hadden ze het erover dat alle moskeeën in de drugshandel zaten. Dat veel buitenlanders crimineel waren. Of dat ze ziektes met zich meebrachten. Soms werd er gewezen op het buitenland, zo van: als wij niet met de buurlanden meegaan, dan lopen we uit de pas en worden onze problemen nog veel groter. De politici bleven maar hameren op "de stromen vluchtelingen" die ons land zouden overspoelen. En overstromingen, dat heeft in dit land altijd nogal gevoelig gelegen.'
Mijn zoon blijft me aankijken met een verbaasde blik. `Maar extreem-rechts dan?
Dáár kon toch geen misverstand over bestaan?'
`Dat zou je nu denken, ja,' zeg ik, nu ook niet zonder verbittering in mijn stem. `Maar het lukte ze toch. Alweer: geleidelijk. Dan weer mochten ze in de krant schrijven dat ze eigenlijk nette mensen waren, dan weer mochten ze over straat marcheren.'
`Zwolle '96,' reageerde hij gevat.
`Precies, jongen. Zwolle '96 was het begin. En stapje voor stapje marcheerden ze verder. En wat je ook niet mag vergeten: de andere partijen begonnen de ideeën van extreem-rechts over te nemen. Ze zeiden dan dat dat goed was, dat ze daar extreem-rechts de wind mee uit de zeilen namen. Of ze zeiden: we moeten wel hard zijn tegen de illegalen, anders spelen we extreem-rechts in de kaart.'
`Extreem-rechts, dat waren ze volgens mij zelf,' reageert hij schamper.
`Ja, zo kijken we daar nu tegenaan. Toentertijd zagen de meesten dat niet. Of ze wilden het niet zien. Ze keken liever naar De 5 uur-show, deden aan new age en werkten aan zichzelf. Ze aten cholesterolverlagende yoghurt en maakten zich druk over de vraag op welk kanaal het voetballen werd uitgezonden. Voetbal met Finidi, Kanu, Ronaldo...'
En voor de tweede keer zou ik weggedroomd zijn, als mijn zoon mij niet abrupt wekte. `Maar wat ondernám je nou eigenlijk om de mensen wakker te schudden?'
Ik probeer de vraag te ontwijken. `De mensen waren niet wakker te schudden jongen. Asielzoekers gingen in hongerstaking, naaiden hun lippen dicht, gingen tekeer... Maar ze zaten opgeborgen in centra waar niemand ze kon zien. En wie ze wel kon zien, zei ijskoud dat ze niet dankbaar genoeg waren.'
`Dat vroeg ik niet. Wat dééd je?'
`Eh, ik maakte me druk. Ik was vaak boos en bezorgd in die tijd. Ik schreef een stukje in Kleintje muurkrant.'
Verder doe ik er beschaamd het zwijgen toe. Mijn zoon lijkt ook nogal teleurgesteld in papa's bescheiden verzetsrol, maar zijn verbazing wint het van zijn teleurstelling?'
`En zo'n Bolkestein dan? Hoe kan het dat zelfs h

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 3

Arbeidsmoraal in betaalde en onbetaalde arbeid

Leuk of niet: als je jeuk hebt, moet je krabben

Uit de onuitputtelijke boekenkast van betogen over de arbeid lijkt mij de omschrijving van Karl Marx nog altijd de geschiktste. In Het Kapitaal ontdeed hij het begrip van alle morele bijbetekenissen en omschreef het kernachtig als "een proces dat tussen mens en natuur plaatsvindt; een proces, waarbij de mens zijn stofwisseling met de natuur door middel van zijn eigen activiteit tot stand brengt, regelt en controleert".(1) De mens bewerkt de natuur en doet dat door gebruik te maken van instrumenten die ooit weinig meer waren dan een stok waarmee je een kokosnoot van de boom sloeg, maar in de huidige maatschappij een omvangrijk arsenaal aan hoogontwikkelde technologie omvatten.

Deze natuurbeheersing maakt welvaart mogelijk, maar confronteert ons intussen ook met een ecologische crisis. Het omvormen van de natuur is immers zover voortgeschreden dat de grenzen van de draagkracht van de aarde in zicht zijn. Om de verstoring van het ecologisch evenwicht te kunnen bekritiseren, stuiten we op grootheden als economische groei, accumulatie van kapitaal en de almacht van technologie en wetenschap. Aan deze stellingname gaat echter een kritiek op het arbeiden zelf vooraf, zij veronderstelt met andere woorden een moraal. Dit begrip, waarmee we overigens óók een complete cultuurgeschiedenis overhoop halen, verwijst naar een samenhangend geheel van waarden en normen dat aangeeft wat goed en wat slecht is. De arbeidsmoraal duidt dan op de betekenis die arbeid in het leven van mensen dient te hebben. De moraal van deze maatschappij heeft de arbeid tot hoogste levensdoel verheven.

In het begrip arbeidsmoraal zit een tegenstrijdigheid besloten die aardig onder woorden werd gebracht door de negentiende-eeuwse romanschrijver Gustave Flaubert die zijn razende werklust vergeleek met een huiduitslag: `Ik krab me, terwijl ik het uitschreeuw. Het is zowel genot als een marteling'. Deze kenschets van arbeid zit waarschijnlijk in de menselijke aard als zodanig ingebakken, daar het ontplooien van activiteiten bevrediging schenkt, maar ook met pijn en moeite gepaard gaat. Anders gezegd: de arbeid is zowel een lust als een last. Hij heeft in onze maatschappij echter hoofdzakelijk de verschraalde betekenis gekregen van loonarbeid, die de kloof tussen wat arbeid zou moeten zijn en in feite is, enorm vergroot heeft. In het arbeidsmarktbeleid is deze tegenstrijdigheid terug te vinden: men houdt de mensen voor dat het fijn is om te werken, maar de realiteit stelt teleur. Een essentieel aspect van dit beleid is dan ook de arbeidsdwang die mensen moet inschakelen in een systeem dat de aarde opoffert aan expansiezucht en groeineurose.

arbeidsmarktbeleid
De harde economische werkelijkheid leert dat het meest geduchte wapen om de arbeidsmoraal levend te houden van materiële aard is. De systematische vergroting van inkomensverschillen moet onder uitkeringstrekkers de prikkel tot betaalde arbeid opvoeren en de reeds betaald werkenden aanzetten om door opvoering van hun prestaties een hogere plaats binnen de inkomenshiërarchie te veroveren. Terwijl de minimumuitkeringen achterblijven bij de gestegen welvaart, wordt hogere inkomens geen strobreed in de weg gelegd. Het modale inkomen, dat wil zeggen het loon dat door het grootste percentage van werknemers verdiend wordt, bedroeg in 1992 in Nederland al rond de

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 4

persweeën, boekenrubriek/296

vleescriminelen
Nu de media ons dagelijks confronteren met gekkekoeienziekte lijkt het een mooi moment om ons eens met de "hormonenmaffia" te gaan bezighouden. Beetje pijnlijk natuurlijk voor de dodebeesten-eters onder ons, maar het is echt noodzakelijk om wat licht te laten vallen op schurkachtige types die welbewust de gezondheid van vele miljoenen mensen en dieren op het spel zetten ter meerdere eer en gloria van dikke portemonnees en (politieke) macht en invloed. Al heel veel jaren wordt er door 'ingewijde' betrokkenen hardop geroepen dat het helemaal fout gaat met zogenoemde 'groeibevorderende middelen' zoals bijvoorbeeld clenbuterol en vele hormoonpreparaten, die allen binnen de Europese Unie zijn verboden. Vooral in België heeft dit geleid tot vele rechtszaken, onthullende media-reportages, moordaanslagen op critici & vele, vele onbeantwoorde vragen.
In Nederland is de 'hormonenmaffia'affaire min of meer onder het tapijt geveegd, met uitzondering van de vele juridische procedures tegen de leiding van het in Raamsdonksveer gevestigde 'DOPHARMA'. Afgelopen maand nog heeft de Bredase rechtbank de strafzaak tegen deze dier'geneesmiddelen'producent voor onbepaalde tijd aangehouden in afwachting van een reeks getuigenverhoren. De voormalige directeur W. de Bruijn en een voormalige werknemer zijn hoofdverdachten. Er zijn al een aantal juridische uitspraken gevallen: het bedrijf Dopharma is door de Bredase rechtbank reeds veroordeeld tot een boete van anderhalf miljoen gulden (de eis was overigens tweeëneenhalf miljoen) en enkele ex-medewerkers zijn tot enkele maanden cel veroordeeld. In hoger beroep oordeelde het gerechtshof van DenBosch echter veel milder: Dopharma hoeft maar één ton boete te betalen en de opgelegde gevangenisstraffen werden veel lager of zelfs ingetrokken. Ondertussen wordt eerder genoemde De Bruijn strafrechtelijk vervolgd wegens smaad. Hij heeft namelijk tijdens een interview in het Agrarisch Dagblad gezegd dat het bedrijf BOEHRINGER uit Ingelheim en een aantal andere duitse chemische producenten vele miljoenen marken hebben verdiend aan de produktie van het gas waarmee miljoenen mensen tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn omgebracht. Dit heeft hij gezegd omdat hij ervan overtuigd is dat Boehringer de aanstichter is van al zijn ellende. Het duitse chemieconcern ontwikkelde ooit de stof clenbuterol als een zogenoemd hoestmiddel voor jonge kalveren. Later bleek echter dat ze hier uitstekend op groeiden. Bingo voor clenbuterol dus en ach, wie denkt aan eventuele kwalijke gevolgen als de geldstroom op gang komt? Toen Boehringers patent op clenbuterol verliep haastte Dopharma zich het spul op de markt te brengen. Volgens De Bruijn is Boehringer vanaf dat moment het 'verhaal' gaan rondstrooien dat clenbuterol als groeibevorderaar een bedreiging is voor de gezondheid van dier & mens. Ook zou Dopharma betrokken geweest zijn bij een illegaal groeihormonenlaboratorium in Utrecht, maar de ex-bedrijfsleider van Dopharma heeft deze beschuldiging inmiddels weer ingetrokken en wordt momenteel wegens meineed vervolgd.

Vergeleken met de hormonen-schandalen in België is de Nederlandse Dopharma-affaire zeer dunnetjes. In diverse Belgische publikaties is echter gewezen op de belangrijke rol die (Zuid) Nederland speelt in de hormonen-smokkel en -toediening. Wanneer je je realiseert dat een gemiddeld rund 12 procent aankomt, zonder extra voer, terwijl het vetgehalte met 15 procent verminderd, kun je je voorstellen dat dit soort hormonen-toedieningen zeer winstgevend zijn. Vorig jaar nog bleek uit een onderzoek van de Belgische consumenten-organisatie 'Test-Aankoop' dat bijna 25% van al het Belgische vlees met hormonen en andere 'groeipreparaten' vervuild is. Op de helft van alle gecontroleerde veehouderijen waren hormonale preparaten aanwezig! Al die toevoegingen zijn streng verboden, maar zoals gewoonlijk, datgene dat verboden is wordt duur en daarmee stappen er meedogenloze types in de handel en neemt het gebruik alleen maar toe (men noemt dit ook wel eens 'de vrije markt'). Naar mate de gigantisch kwalijke gevolgen van al die rommel echter duidelijk werden nam de weerstand tegen de 'hormonen-maffia' toe. Tegelijkertijd verhardden de spuiters, handelaren en mesters hun handels-strategie. Te strenge vee-controleurs werden door de hormonen-maffia geïntimideerd en sommigen werden bedreigd, beschoten en geterroriseerd. Op 20 februari vorig jaar werd veearts Karel van Noppen uit het Belgische Wechelderzande met drie kogels vermoord (het laatste schot was in de nek, vergelijkbaar met hoe runderen in het slachthuis aan hun einde komen). Uiteraard zit het justitieel onderzoek naar de moordenaars nog steeds vast... Afgelopen februari werd er opnieuw een moord gepleegd in België. Het slachtoffer (de politie-inspecteur S. Poncelet) is de zoon van een openbaar aanklager die een paar dagen eerder opdracht had gegeven een netwerk van frauderende vleeshandelaren op te rollen. Het heeft er alle schijn van dat de hormonenmaffia haar handlangers heeft tot in alle lagen van bestuur binnen België. En waarom zouden Belgisch-Nederlandse openstaande slagbomen een daadwerkelijke grens betekenen? Het zal wel net zo in elkaar steken als met de XTC-handel: Grensoverschrijdend. XTC en enkele hormoon-produkten zijn vergelijkbaar wat grondstoffen betreft. Dat vrijwel alle aandacht naar België gaat is misplaatst, ook in Nederland is veel aan de hand, tot nog toe echter nauwelijks onderzocht...

De gevolgen voor de mens van langdurige blootstelling aan hormonale toevoegingen in consumptie-vlees zijn verschrikkelijk. Hier een overzicht: - vroegtijdige borstontwikkeling, schaamhaargroei en aanvang van de menstruatie bij prepuberale meisjes - borstontwikkeling bij prepuberale jongens - impotentie en inkrimping van de testes (ballen) bij mannen - haargroei in het gezicht, kaalheid, dieper worden van de stem, borstvermindering bij vrouwen - galblaasziekten - hoge bloeddruk en abnormale bloedstolling, beroerte en hartaanval - baarmoederkanker - leverkanker - prostaatkanker - gevaarlijk hoge calciumconcentraties in het bloed - buitensporige bloedingen van de baarmoeder of uitblijven van de menstruatie - mentale depressie of manie, vaak gepaard met gewelddadig gedrag ("roid rage") - geelzucht bij zwangere vrouwen - aangeboren afwijkingen bij de afstammelingen van zwangere vrouwen, met inbegrip van vagina- of baarmoederhalskanker bij dochters van vrouwen die tijdens de zwangerschap aan DES werden blootgesteld - verzwakking van het afweersysteem (een aids-achtig effect).

Literatuur:
'Het Hormonenschandaal': Michael Leathes & Martin Terry. Brussel, Roularta Books, 1989.
' De Hormonenmaffia': Jaak Vandemeulebroucke. Antwerpen, Hadewijch, 1993.
'Moord op een veearts, het testament van Karel van Noppen': Paul Keysers. Antwerpen, Icarus, 1996.
'De XTC-mafia': Geert Cortebeeck. Antwerpen, Hadewijch, 1994.

Erratum
In het vorige Kleintje is het boek "The Forgotten Army, India's Armed Struggle for Independence 1942-1945" gerecenseerd. Dit boek is geschreven door Peter Ward Fay, uitgegeven bij de University of Michigan Press, Ann Arbor; ISBN 0-472-08342-2.

Gezocht
Iedereen kan via het Kleintje zoeken naar boeken, platen, bladen endergelijke. Stuur je lijstje op en alles gaat vanzelf. Mensen die iets aan te bieden hebben kunnen ons dat laten weten via Postbus 703, 5201 AS, DenBosch.
"Bloed aan de klomp", Ewald Vanvugt, Centerboek 1990
"The global manipulators (covert power groups of the west)", Robert Eringer, Pentangle Books, 1980
"The trilateral commission and elite planning for world management", Holly Sklar, Black Rose Books Canada 1980
"The radical right: a world directory", Uitgeverij Longman Group UK, 1987
"De zaak Francois", Cyrille Fijnaut, Kluwer, Antwerpen, 1983
"Religion Inc.", Stewart Lamont, Harrap, London, 1986.
"Elseviers Encyclopedie van het occultisme en de parapsychologie", A.J.D. van Vessem, 1974.
"The Secret Cult: school of Economic Science", Peter Hounam & Andrew Hogg, Lion, 1984.

FOK-dossier
Net uit! Het jaaroverzicht van extreem-rechts Nederland, opgetekend door het FOK. Lees & huiver! Maak 7,50 gulden over op giro 4553587 tnv FOK, Amsterdam. Voor hetzelfde bedrag is eveneens nog verkrijgbaar het onthullende "Scientology"-dossier. Schrijf op de giro-overschrijving wat je wilt hebben...

Dierenvrienden
Voor een tientje kun je in het bezit komen van de nieuwe Roggel/Zwaar Klote-tape. Negentig minuten benefiet voor PeTA (people for the ethical treatment of animals). Inklusief boekje en PeTA-informatie. Verkrijgbaar via Axioma Promotions, p/a Vorsterhof 69, 8101 BD, Broekland.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Fart-card

In KL 295 stond een ingezonden artikel over microchip implantatie bij huisdieren als preventief middel zodat zij, ter geruststelling van de bazen en bazinnen, altijd opgespoord konden worden. De schrijver uitte zijn bezorgdheid over de mogelijkheden van deze technologie, de geluisloze invoering ervan en het gebrek aan discussie hierover.

In Kleintje 278, 279 en 280 van 1994 stonden een drietal artikelen over de toenmalige stand van zaken ten aanzien van de technologie van de politieke controle. Aan de ene kant de voortdurende erosie van de privacy van de burgers en aan de andere kant de explosief toenemende technologische mogelijkheden van de staat, resp. van het nationale en internationale bedrijfsleven om het gedrag van de burgers resp. consumenten op te slaan, te "volgen" resp. min of meer te voorspellen. Gegevens omtrent: gedrag, opvattingen, houdingen, gezondheid, inkomen, sociale relaties, consumptiegedrag, alsmede persoonsgegevens en dergelijke zijn elektronisch op te slaan, uit te wisselen, te vergelijken; zij vormen uiteraard tevens de basis om beleid te voeren. Een citaat uit Kleintje 280: "de smartcard als betaalmiddel, identificatiebewijs en sociale databank, oftewel als het ultieme middel tot totale sociale controle. Deze nieuwe vindingen worden in de media dan meestal van elkaar geïsoleerd, als incident, beschreven; niet als onderdeel van een technologiese ontwikkeling laat staan met aandacht voor de verregaande sociale en politieke consequenties welke verbonden zijn aan invoering ervan."

In 1994 werd geconstateerd dat er in de Nederlandse media weinig kritisch naar dit soort technologieën gekeken werd en dat de berichtgeving hieromtrent zo goed als altijd gefragmenteerd en van een zeer hoog hoeragehalte was. Het zo goed als altijd kritiekloos overgenomen marketingverhaal van de producenten en van de bureaukraten kwam (en komt) neer op bestrijding van: criminaliteit, illegaliteit, misbruik (fraude) van sociale en gezondheidszorg voorzieningen, en ...... uiteraard ook: als ultieme vorm van gemak; ieder zijn/haar eigen identificatiebewijs en ... geen contant geld meer op zak nodig, niks geen strippenkaartgedoe meer, nooit meer steeds je verhaal te hoeven houden bij het aanvragen van een subsidie of wat dan ook. Nee, alles staat op je smart-health-identi-card (met air-miles).

Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder. "Nederland is het chipkaartland bij uitstek. In geen enkel land ter wereld lopen zoveel proeven met chipkaarten als in dit land. Volgens het Nationaal Chipcard Platform zijn er momenteel (1995) zo'n 40 verschillende chipkaarten op de markt, variërend van telefoonkaarten, parkeerkaarten (PIAF), call-a-car kaarten, telebankierkaarten en zelfs chipkaarten voor het registreren van asielzoekers. Al deze kaarten hebben op de een of andere manier een betaalfunctie"; aldus de Volkskrant.

Eind 1995 zijn er in Engeland al meer dan 200.000 honden en katten van een ingeplante chip voorzien, wekelijks komen daar gemiddeld zo'n 1000 dieren bij. Minder bekend is overigens, dat varianten van chip-implantaten al jaren in gebruik zijn bij mensen, nl. bij medische implantaten. Allerlei gegevens, inzake de producent van het implantaat, de behandelende arts en dergelijke, zijn door middel van een chip ingebracht in het implantaat en afleesbaar via een scanner (Smart Device van Hughes Identification Services, ook in gebruik bij LipoMatrix Inc.). Wat de techniek betreft is dus een nieuwe methode van sociale controle reeds lang geboren.

Identificeren en vergelijken
"Elke inwoner van een moderne, hoog 'ontwikkelde' samenleving voelt dat zij/hij in twee werelden tegelijk leeft. De ene is de alledaagse, sociale wereld van gebeurtenissen, mensen, relaties enzovoorts. Een wereld welke op menselijke ervaring berust. De andere wereld is een 'papieren' wereld van formele documenten, welke ertoe dienen om de eerdergenoemde, ervaren, realiteit te toetsen, sanctioneren en -algemeen gesteld- te bevestigen." (Rule: pag. 13). Die papieren wereld, van geboorteregisters tot strafregisters, van kentekenbewijzen tot bevolkingsregisters; van paspoorten, rijbewijzen en andere vormen van identificatie, is in een sneltreinvaart aan het veranderen in een elektronische wereld, waarbij al dit soort persoonlijke gegevens elektronisch opgeslagen worden in persoonsbestanden (databestanden) van gemeentelijke en nationale overheid, alsmede in de bestanden van ondernemingen (van vaste-klanten-kaarten en airmiles voor de consument tot een eigen identificatiebewijs voor het personeel). Door middel van telecommunicatie (modems) is het mogelijk om dergelijke bestanden onderling razendsnel te koppelen en gegevens uit te wisselen. In essentie is het mogelijk om door het koppelen, door middel van telecommunicatie (o.a. modems), van dergelijke databestanden aan één systeem van persoonsidentificatie (ook data-matching of dataveillance genoemd) de (politieke) controle op de bevolking te optimaliseren. Oftewel, in de woorden van een van de oprichters van Privacy International: "Data matching is the technological equivalent of a general warrant on the entire population." (Davies: pag. 89). Immers, iedereen die opgenomen is in een persoonsbestand, en dat is te zijner tijd de gehele (wereld-?)bevolking is verdacht en potentieel crimineel. Databestanden groeien in aantal en omvang met de dag, de technische mogelijkheden van de telecommunicatie ondergaan een revolutie. De vraag is hoe het staat met de derde voorwaarde: de identificatietechnieken.

Identificatiebewijzen zijn er heden ten dage in een beperkt aantal vormen. De eerste vorm is iets dat je hebt, zoals een identificatiebewijs, of -kaart. De tweede is iets dat je weet; zoals een PINcode b.v. De derde vorm is een combinatie van iets dat je bent en iets dat je doet;, vingerafdruk, handschrift, stemafdruk. Deze laatste (gecombineerde) vorm van identificatie wordt biometrie genoemd. De technologie van de biometrie heeft een snelle ontwikkeling doorgemaakt en de accuratesse staat op een nivo dat nog door geen andere vorm van identificatie bereikt is.

Het verzamelen, bewerken en opslaan van iemands fysieke karakteristieken is een van de gebieden waar de ontwikkelingen in techniek en software de afgelopen jaren met grote sprongen zijn vooruitgegaan. De bekendste vormen van hightech identificatie zijn: het scannen van de retinas, (netvlies van het oog) het in kaart brengen van de geometrie van de hand, het scannen van de duim, van vingerafdrukken, de stemherkenning en gedigitaliseerde (opgeslagen) pasfoto's. (Davies: pag. 62).
Iriscan scant de retina en is volgens de fabrikant accuraat tot 10 tot de 15e bij de eerste scan en 10 tot de 22e bij de tweede scan.
Biometrics Technologies heeft laboratoriumtests verricht van een systeem dat vingerafdrukken afleest (Printscan). De ontwikkeling van de geometrie van de hand betreft een scan van de vorm en karakteristieken van een gehele hand. Een test van dit systeem vindt plaats op luchthavens in de VS. Frequent travellers kunnen zich aanmelden voor zo'n identificatiebewijs. De gang van zaken is als volgt: de handpalm wordt op de scanner gelegd, die tast nauwkeurig af en legt de maten en details van de vorm alsmede van de contouren van de hand vast. Dit wordt opgeslagen (binnenkort op een smartcard), ook de vingerafdrukken worden genomen en digitaal vastgelegd. Met behulp van zo'n kaart, die elektronisch wordt afgetast, alsmede door het laten scannen van de hand en vingerafdruk, wordt gecheckt of de persoon in kwestie wel diegene is wiens gegevens op de kaart staan. Zo ja, dan kan je via de elektronisch bewaakte poort het land in.
In verschillende andere landen en in verschillende grote ondernemingen wordt geëxperimenteerd met varianten van deze identificatietechnieken, met name (uiteraard) in de fraudebestrijding. Zo wordt bij voorbeeld in Spanje een landelijk systeem van vingerafdrukken voor aanvragers van werkeloosheids uitkeringen ontwikkeld. Creditcardmaatschappijen ontwikkelen kaarten met een pasfoto en gedigitaliseerde vingerafdruk, bij aankopen wordt de vingerafdruk op de kaart vergeleken met die van de kaartgebruiker.
Tja, aan de derde voorwaarde van optimalisering van de politieke en sociale controle over de bevolking wordt hard gewerkt.

Verdere Litteratuur:
Campbell, D. & Connor. S.: On the record: Surveillance, Computers and Privacy, London, 1986
Davies, S.: Big brother. Britain's web of surveillance and the new technological order, London, 1996
Lyon, D.: the Electronic Eye. The rise of surveillance society, Oxford, 1994
Rule, J.B.: Private Lives and Public Surveillance, London 1973
Beste Chipknip blijft die van Postbank; in de Volkskrant van 24 februari 1996.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Politiestaat

U wordt verdacht van het plegen van een of meerdere strafbare feiten, waarvan de gegevens onderaan deze brief zijn vermeld. Zo begint een briefje dat ik : 1) Elf maanden na "het plegen van mijn strafbaar feit" ontving, en 2) toevallig in mijn handen kreeg omdat het niet aan mijn huisadres gericht was.
Altijd grappig, behalve dan dat de termijn waarin ik mijn boete nog kon betalen om van verdere rechtsvervolging gevrijwaard te zijn, al voorbij was.(Wat een lange ambtenarenzin) Daar komt nog bij dat ik eigenlijk ook niet wil betalen, omdat ik volgens mij ook niets fout gedaan heb. Moet je opletten. Afgelopen zomer spreek ik met een vriend af op het kerkpleintje, waar skateboarden en samenscholing verboden is. Maar dat maakt niet uit, want ik ben alleen, en ik skate niet. Dus er is niks aan de hand. denk ik. Ik zit wat, en kijk hoe de skatertjes het verbod negeren, en netjes om de beurt op hun bek pleuren. Een van hen is ook een vriend van me. Vriend 2.
Toen werd het spannend. Van twee kanten kwamen oranje-witte auto's en iedereen rende weg. Behalve ik. Want ik deed niets fout. Volgens een mevrouw van de politie wel, ze vroeg althans of ik weg wilde gaan. Wat ik natuurlijk niet wilde. Na een beetje over- en weer gevraag "sommeerde ze me te vertrekken, omdat ze me anders mee naar het buro zou nemen." Als mensen zoiets zeggen wordt ik altijd heel chagrijnig,en toen dus ook. Ik gaf een antwoord ongeveer in de zin van: Nou, als je echt zo moeilijk wil doen neem me dan maar mee. En godverdomme, ze deed het nog ook!
Vriend 2 is een held. Als ik al in de auto zit, en naar achter kijk, zie ik nog net hoe hij door twee gorilla's ook in zo'n mooie auto gepropt wordt. In voor- en tegenspoed, maar dan anders. Na plusminus twee uur in een celletje komt de officier van justitie, die om mijn naam vraagt. Ik op mijn beurt vraag hem (netjes, want ik wil naar huis) wat er gebeurt als ik dat niet zeg. Als goed ovj trekt hij daar meteen zijn conclusies uit en slaat de deur weer dicht. Weer twee uur later komt hij (netjes!!!) vragen of ik mijn verklaring wil geven, zodat ik (lees: hij) weer naar huis kan. Natuurlijk wil ik dat, ik ben de kwaadste niet. Misschien toen wel, maar ik wilde inderdaad wel weg. Nu, na elf maanden, heb ik dus een boete van tweehonderd gulden die ik sowieso dus niet op tijd kon betalen, en met een thuiswonende studiebeurs, voorlopig ook nog niet zal kunnen betalen. Ik heb de uitdrukking "Nederland politiestaat" altijd overdreven gevonden, maar dit komt veel te ver in de richting!!!!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Huisbezoek van de sociale dienst kun je weigeren!

In Kleintje Muurkrant 292 van 16 december 1995 schreven we een stukje over huisbezoeken van de sociale dienst op grond van een a-selecte steekproef. Een van de bewoonsters van de Papenhulst had een brief van de sociale dienst gekregen waarin zij aankondigde de volgende dag op huisbezoek te komen. Ze bleek op grond van een a-selecte steekproef geselecteerd te zijn voor zo'n huisbezoek. De sociale dienst wilde bij haar thuis komen controleren of de gegevens die ze op een hercontroleformulier had ingevuld klopten. Ook moest ze tijdens dat bezoek originele documenten overleggen. In dreigende taal werd haar te kennen gegeven dat haar uitkering geblokkeerd of gestopt zou worden, als ze zou weigeren.
De paapbewoonster weigerde echter, omdat ze grote twijfels had bij de juridische rechtmatigheid van het willekeurig uitgeselecteerd worden. Ook het feit dat de mogelijkheid van huisbezoeken op grond van een a-selecte steekproef is geregeld in het Fraudebeleidsplan 1995 van de Gemeente Den Bosch, overtuigde haar niet van de rechtmatigheid ervan. Ze beschouwde zo'n huisbezoek als een schending van haar privacy en eiste dat de sociale dienst haar eerst precies het doel van het huisbezoek duidelijk maakte en daarbij aangaf op welke juridische gronden zij dacht zo'n huisbezoek te mogen afleggen. De sociale dienst wist duidelijk niet wat ze ermee aan moest en nodigde haar uiteindelijk uit om met haar documenten naar het kantoor van de sociale dienst te komen. Ze kwamen niet meer op huisbezoek.
In de maanden die volgden is er heel wat over en weer gepraat tussen de paap en diverse ambtenaren, uiteindelijk van het hoogste niveau binnen de sociale dienst. Met behulp van het Bureau voor Rechtshulp hebben we de jurisprudentie, dus alle rechterlijke uitspraken rondom huisbezoeken van de sociale dienst uitgezocht. In alle gevallen die voor de rechter hebben gediend ging het om een concrete aanleiding tot een huisbezoek en in die gevallen mocht de sociale dienst inderdaad huisbezoeken afleggen. Maar, tot op heden is er geen rechterlijke uitspraak gedaan over het afleggen van huisbezoeken op grond van een a-selecte steekproef. En ook de sociale dienst kon de juridische rechtmatigheid daarvan niet aantonen.
Uiteindelijk hebben we op 25 maart een gesprek gehad met Pleun Verhoeven en Frank Ooms, twee hoge ambtenaren van de sociale dienst. Zij vertelden ons dat iedereen die bij een a-selecte steekproef wordt uitgekozen, een huisbezoek mag weigeren zonder dat het gevolgen heeft voor de uitkering. Daarmee gaven ze dus feitelijk al aan dat er geen juridische grond is voor dit soort huisbezoeken. Wil de sociale dienst, als je geweigerd hebt, toch bij je op bezoek komen, dan moet ze een gegronde twijfel hebben over de gegevens die je hebt verstrekt. In zo'n geval moet ze duidelijk aangeven waar die twijfel uit bestaat en dus duidelijk maken dat er geen sprake is van willekeur. De ambtenaren die dan op bezoek komen moeten zich legitimeren en te kennen geven in welke hoedanigheid ze komen. Dat kan zijn in de hoedanigheid van controlerend ambtenaar. In dat geval is er onduidelijkheid over de gegevens die je hebt verstrekt. Het kan ook zijn dat ze komen in het kader van bijzonder onderzoek. Dan is er een ernstig vermoeden van fraude en ben je dus een verdachte. In zo'n geval moet het huisbezoek volgens de richtlijnen van het openbaar ministerie worden afgelegd door een sociaal rechercheur met opsporingsbevoegdheid.
Hiermee zijn huisbezoeken op grond van een a-selecte steekproef niet van de baan, maar als je een aankondiging van zo'n huisbezoek krijgt, kun je dus weigeren. Ooms en Verhoeven hebben toegezegd dat ze iedereen die a-select gekozen wordt, zullen informeren over de rechten die je hebt. Ook zullen ze de brieven die ze tot nu toe verstuurd hebben over zo'n huisbezoek nog eens bekijken en de dreigende teneur die daarin zat eruit halen. We zijn benieuwd of ze zich aan hun toezegging houden en roepen iedereen op die een brief krijgt waarin een huisbezoek wordt aangekondigd, een kopie daarvan, eventueel anoniem, aan het Kleintje te sturen: postbus 703, 5201 AS Den Bosch. Wil je meer informatie, bel dan de paap: 6136921, of schrijf of bel het Kleintje: 6136927.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 8

puntje/296

Een Oostenrijkse neo-nazi-leider, een oerconservatieve Britse ijzervreetster en nu, van eigen bodem, ook nog een liberale schrijftafeljanmaat; het akelig-getikte triootje Europese politici dat anti-EU-geluiden ten gehore brengt, nodigt niet uit tot bijval. Integendeel, je bent nog eerder geneigd om maar klakkeloos te geloven dat die E(M)U de grootste zegen zal zijn die ons landje ooit nog ten deel kan vallen. Minimaal zorgt dit triootje EU-sceptici voor een krachtige stimulatie om maar te blijven zoeken naar EU-ontwikkelingen die misschien ook nog pòsitieve gevolgen kunnen hebben voor het sociale en tolerante leefklimaat van ons landje. Toch levert een zoektocht daarnaar alleen maar het tegendeel op. Een handjevol multinationals met wat lobbyisten op de juiste plaats krijgt in Brussel op dat gebied heel wat meer afgebroken dan alle Europese Paul Rosenmöllertjes bij elkaar kunnen opbouwen. De nieuwe regelgeving die hieraan een eind had moeten brengen, is uiteindelijk dermate afgezwakt, dat het einde van deze kwalijke cultuur nog niet in zicht is. Ook op andere terreinen functioneert de EU meer als een behoudende belangenorganisatie voor, door en van multinationals en allerlei beursvloergeboefte; niet alleen de zorg voor het welzijn van de burgers, maar zelfs een milieubeleid dat nog wat overlevingskansen biedt voor de komende generaties wordt nog steeds ondergeschikt geacht aan de belangen en het gewin van de heersers op de 'vrije' markt. Deze vrije markt-dictatuur, opgelegd door een kongsie van slechts enkele honderden multinationals en economische machthebbers, heeft de mensheid 24 uur per dag in een digitaal-economische wurggreep gekregen die alleen maar kan lijden tot wereldwijde epidemieën, sociale ellende en talloze oorlogen op een totaal uitgeputte en vergiftigde aarde. Hoe lang kan deze planeet de roofbouw en vernielzucht van dit economisch systeem, dat zijn bestaan lieert aan jaarlijkse groei (op zich al waanzinnig) en een moordende concurrentie (erger dan beestachtig), nog aan? Hoeveel van de atmosfeer, de natuur en de algemene gezondheid van de mensheid moet er nog meer naar de knoppen voor we ons proberen te ontdoen van deze dwangbuis met ingebouwd vernietigingsmechanisme? Tien procent van wat er nu nog over is? Twintig? Vijftig? Zeventig? Negentig? Negenennegentig? Wie zal het zeggen. Tijdens een internationale conferentie over bosroofbouw (maart jl) maakte de voorzitter van het 'World Wildlife Fund' (WWF), Martin, bekend dat ondanks alle tegenmaatregelen de roofbouw op bossen nog steeds alarmerend toeneemt. Volgens Martin is de deze roofbouw hoofdverantwoordelijke voor het uitsterven van zo'n 50.000 dier- en plantensoorten per jaar. En dan komt het: als er geen ingrijpende maatregelen worden genomen, zo zei hij, zal er in het jaar 2040 geen enkel bos meer te vinden zijn op aarde! Deze alarmerende boodschap, die in feite een doodvonnis op termijn inhoudt voor de jongsten onder ons, is echter door de media amper of in het geheel niet in het nieuws gebracht! Bij de politici van de EU zorgt dit soort berichten óók al niet voor de minimale deining die nodig is om de bakens werkelijk te verzetten. Die houden zich nog steeds liever bezig met het hun dagelijkse heiligverklaringen van de economie en de markt (op het moment zijn ze zelfs zo gestoord dat ze zich intensief bezig weten te houden met het heropenen van een heksenjacht op de Nederlandse gebruikers van een plantje waarvan de schadelijke gevolgen totaal in het niet vallen als je die vergelijkt met die van alcohol en tabak). Een simpel optelsommetje: al onze natuurlijke hulpbronnen worden er in hoog tempo doorheen gejaagd, de (falende) maatregelen om de CO2-uitstoot te verminderen zijn een lachertje vergeleken met de jaarlijkse toename, in de voormalige USSR en de Oostbloklanden bevinden zich tientallen nucleaire tijdbommen waarvoor niet genoeg geld wordt vrijgemaakt om ze minder onveilig te maken (volgens veel deskundigen is het een wonder te noemen dat Europa nog steeds niet is getroffen door een kernramp vanuit Bulgarije!) en last but not least, ook onze ozonlaag wordt nog steeds op grote schaal afgebroken. Dit alles bij elkaar opgeteld krijgt in Brussel de volgende uitkomst: werkelijke maatregelen gaan teveel ten koste van onze economie, we minderen gewoon een klein beetje gas en we zien wel waar het schip strandt. De feiten over de snelle teloorgang van onze fossiele brandstoffen en andere natuurlijke hulpbronnen (niet alleen de bossen maar ook -niet vervuild- drinkwater is snel aan het verdwijnen!) en de toename van de CO2-uitstoot verdienen net zo goed enige uiteenzetting, maar nu die nucleaire terrorist in Frankrijk zogenaamd de gezondheid van de Franse jongeren wil beschermen door het sluiten van onze koffieshops, lijkt het me beter om nu door te gaan met een kleine uiteenzetting over de afbraak van de ozonlaag en de Franse rol in het produceren van een van de belangrijkste veroorzakers daarvan. We weten dat een vermindering van de ozonlaag een toename van ultraviolette straling op aarde veroorzaakt. Deze straling verstoort ecosystemen, beschadigt plantecellen en verlaagt de landbouwproduktie. Bij mensen veroorzaakt het huidkanker (volgens het Environmental Protection Agency, het milieu-instituut van het Britse Gemenebest zal twee derde van de Australische bevolking getroffen worden door verschillende soorten van huidkanker!), DNA-veranderingen, oogziekten en -misschien voor de mensheid het meest bedreigende gevolg- een afbraak van ons immuniteitssysteem, onze natuurlijke weerstand tegen infectieziekten. We exporteren nog maandelijks scheepsladingen vol oude ijskasten naar Afrika met alle gevolgen vandien, maar oké, als we de industrie mogen geloven is het gebruik van cfk's eind 1996 teruggebracht tot een absoluut minimum (behalve in de ontwikkelingslanden, die hebben tien jaar uitstel gekregen, er komen dus nog steeds cfk's bij!). Maar er zijn nòg enkele belangrijke veroorzakers van de afbraak van de ozonlaag waar misdadig weinig aan wordt gedaan. Ten eerste de zogenoemde milde of zachte cfk's; volgens afspraken binnen de VN mogen deze tot het jaar 2030 worden gebruikt, de EU heeft 2014 als limiet gesteld. Toch blinkt ook die EU-streefdatum uit in laksigheid en industriële belangenbehartiging. Deze milde cfk's zijn volgens de wetenschappers twintig maal minder schadelijk voor de ozonlaag dan de 'gewone' cfk's, maar het gebruik van deze stoffen neemt werelwijd dermate massaal toe, dat het schadelijke effect ervan uiteindelijk toch nog veel minder 'mild' zal zijn dan de toegekende benaming laat denken. Ook is het bekend dat overal ter wereld grote hoeveelheden ozonlaagafbrekende chemicaliën gebruikt worden door het leger, zowel bij de marine als de land- en luchtmacht, maar dat zijn al helemáál super-milieuvervuilers die boven de wet staan. Een andere belangrijke afbreker van de ozonlaag wordt gevormd door de talloze verkeersvliegtuigen die op hun transatlantische vluchten zo hoog vliegen dat ze hun uitstoot, stikstofoxyden en waterdamp, in de stratosfeer lozen. Bekend is dat beide stoffen in de stratosfeer voor een afbraak van de ozonlaag zorgen. Nog erger wordt dit effect wanneer boven de polaire gebieden wordt gevlogen (in de winter tot bijna aan onze breedtegraad toe); door de extreme kou versterken de fysisch-chemische afbraakprocessen elkaar sterk in de afbraak van de ozonlaag (hoe meer we voor onze tweewekelijkse bruinvakanties naar tropische oorden vliegen, hoe erger de zon ons thuis zal bestoken met plagen). Gelukkig komt er ook steeds meer aandacht voor een andere belangrijke veroorzaker van de afbraak van de ozonlaag: methylbromide. Cfk's staan dan wel bekend als dè boosdoeners voor de ozonlaag, maar methylbromide, een insektenbestrijdings- en ontsmettingsmiddel dat onder andere wordt gebruikt in de landbouw en voor het ontsmetten van exportgoederen, is in dit verband maar bedroevend weinig in het nieuws gekomen. Toch weet men sinds begin jaren negentig al dat het vernietigende effect van dit middel op de ozonlaag -per molecuul- dertig keer zo krachtig is als dat van cfk's. Volgens de meest recente wetenschappelijke onderzoeken (van het Environmental Protection Agency, Office of Atmosperic Programs, Division of Stratospheric Protection, Methyl Bromide Program, Washington D.C.) blijkt deze werking nu zelfs vijftig keer zo krachtig te zijn als die van de beruchte cfk's! Wereldwijd wordt er jaarlijks 76.000 ton van dit goedje gebruikt! Nederland is het enige en eerste landje in de EU waar de landbouw geen methylbromide meer mag gebruiken (al sinds 1992), Denemarken en Zweden volgen ons hierin in 1998, maar wat is het enige land in de EU waar deze wereldwijde levensbedreiging volop wordt geproduceerd? Juist, het land met de president die onze koffieshops wil sluiten omdat die zo funest zouden zijn voor de gezondheid van 'zijn' jongeren, het land dat we allemaal zo goed kennen van zijn kernproeven, cognac en Gauloise: Frankrijk. Maar het gaat nog verder; de enige producent van methylbromide in de EU, het chemieconcern Atochem, is een dochteronderneming van Elf Aquitaine, een staatsconcern! Tijdens de laatste herzieningen van het 'Montreal Protocol' (VN-regelgeving voor de produktie en het gebruik van ozonlaagafbrekende stoffen), in Wenen (dec.'95), ijverde de U.S. voor een totale produktiestop van methylbromide voor het jaar 2001, maar kreeg dat helaas niet voor elkaar. Na tien dagen van heftig debatteren is men het uiteindelijk eens geworden over armzalige produktie-reducties van 25% voor 2001, 50% voor 2005 en 100% in 2010 (de produktie in ontwikkelingslanden en het gebruik door de 'ontwikkelde' landen, is dan echter nog steeds toegestaan)! In aanmerking genomen dat het vijftien jaar duurt voordat al die methylbromide de stratosfeer bereikt, betekent dit dat die rotzooi nog minstens tot 2030 onze ozonlaag zal opvreten! En daar is nu al bijna niets van over! Over een oorlogsverklaring aan de producent van een kankergoedje dat dagelijks het eco-systeem van de hele wereld en de weerstand van de mensen in een rotgang aan het afbreken is, hoor je Chirac niet praten. Nee, onze koffieshops die zijn pas echt slecht! Maar dat ligt voor de hand; tenslotte wordt methylbromide, net zoals duizenden andere levensvernietigende stoffen, geproduceerd door 'Chirac zelf' (helaas heb ik geen tijd meer om het te checken, maar mocht het -niet toevallig- zo zijn dat Elf recentelijk is geprivatiseerd, dan wordt het in ieder geval geproduceerd door zijn naaste vriendjes). De koffieshop- en drugsoorlog die ons landje nu te verduren heeft, is trouwens een tekenend voorbeeld van wat voor geniepige vormen de Franse en Duitse overheersingszucht nog aan kan nemen. Als je nu al ziet hoe bepaalde regels uit het Verdrag van Schengen en afspraken tijdens de EU-top in Madrid op een mateloos achterbakse manier valselijk worden geïnterpreteerd om onze parlementaire democratie buitenspel te zetten met haar eigen drugsbeleid, dan slaat de schrik je om je hart als deze landen ook nog eens verkondigen dat de kleinere EU-landjes EU hun commissarissen maar op moeten geven en dat het veto-recht moet worden afgeschaft. De wens van Kohl, de vorming van een federalistisch Europa lijkt me helemáál het ergste wat ons kan gebeuren. Net zoals bij zoveel andere zaken vertoont Kohl een opmerkelijke zwijgzaamheid als het gaat om het Nederlands drugsbeleid. Bij de erkenning van de Sloveense en Kroatische onafhankelijk was het Genscher die hij de kolen uit het vuur liet slepen. Om zijn verholen afkeer van het Nederlands drugsbeleid uit te laten dragen, heeft hij nu zijn CSU-Dasa-oorlogsindustrievriendje ingezet, het geval Stoiber, de minister president van Beieren. Het mag dan wel zo zijn dat ons drugsbeleid door een meerderheid van de Duitse lidstaten openlijk is geprezen, Kohl en Stoiber hebben zo hun eigen plannetjes gesmeed (zo werkt dat in een federatie). Eerst liet Kohl de toorn en de bedreigingen van Lintner (Bundesdrogenbeauftragte) los op zijn opstandige deelstaten. Die zullen zich voorlopig niet meer zo openlijk en gemakkelijk lovend uitspreken over ons drugsbeleid. Vervolgens stuurde hij het politieke zwaargewicht Stoiber op ons dak. Tijdens zijn tweedaags bezoek (27 en 28 maart) liet Stoiber weten dat hij net zoals Chirac van mening is dat alle koffieshops in Nederland moeten verdwijnen. Tijdens een interview met de Nederlandse Wereldomroep maande hij ons landje om meer bereidheid te tonen tot compromissen als het gaat om de Europese drugspolitiek. Zie je nou wat voor boeven het zijn! Minister Sorgdrager heeft àl haar goede voornemens nog maar net verloochend, of die Duitse Eurofighter-gek schreeuwt direct al weer van de daken dat het nog niet genoeg is naar zijn zin! Tot overmaat van ramp meldde deze uitgesproken softdrugshater tijdens dat interview ook nog even tussen neus en lippen door dat hij bij zijn komende bezoek aan Parijs 'een bemiddelende rol wilde spelen in het Frans-Nederlandse conflict over het soft-drugsbeleid' (te vergelijken met de situatie als wanneer Kadhafi zich bij Kok aan zou melden om een bemiddelende rol te spelen tussen Nederland en Saddam Hoessein)! Nu al weer zes jaar geleden protesteerden blowende Venlonaren in Amsterdam met spandoeken waarop te lezen viel 'Bei uns im Venlo darf man kein Wiet rauchen'. Sindsdien is de repressie, vooral in Limburg, alleen maar erger geworden. De snelweg Rotterdam-Breda lijkt soms wel een grensgebied van 50 km lengte, de maximumstraf voor het telen van wiet wordt verhoogd van twee naar vier jaar, de gedoogregeling wordt teruggebracht van dertig naar vijf gram, in Nederland vinden inmiddels grootscheepse razzia's plaats waarbij in enkele dagen door een goed gecoördineerd leger van wel 150 politieagenten complete regio's worden ontdaan van elk wietzoldertje dat er maar te vinden valt en de praktijk laat zien dat de geldboetes voor het telen van wiet drastisch omhoogschieten (justitie verstuurd tegenwoordig 'transactievoorstellen' -werkelijk, zo noemen ze dat- van wel 4000 gulden voor het hebben van een mini-kamertje wiet! Vroeger kreeg je voor zo'n hoeveelheid wiet een boete van zo'n tweehonderdvijftig tot vijfhonderd gulden! In zo'n transactievoorstel wordt dan ook nog eens fijntjes uitgelegd dat een gespreide betaling van dit bedrag onmogelijk is en dat je niet het lef moet hebben om met betaling te wachten tot het op een rechtszaak uitdraait, omdat dan de geldboete in de regel alleen maar hoger zal uitvallen! Betaling van zo'n voorstel houdt tevens in dat je automatisch afstand doet van al het inbeslagenomene! Een groeilamp kost al vlug vijfhonderd- een enkel stekje zo'n zeven gulden, dus die kosten zijn ook al niet mis. Met zulke absurd hoge boetes wordt de kleine, niet commercieel denkende teler die zelf liever -gegarandeerd zonder vergif- zijn droogje teelt, financieel gedwongen om zijn rokertje toch maar in de koffieshops te halen! Maar hoe komen die dan aan hun wiet? Welke kleine wèl commercieel ingestelde teler met een gezond verstand zal met dit boetesysteem nog langer willen telen voor een koffieshop? Geen enkele toch? En de gròte commercieel ingestelde teler met een gezond verstand? Wil die vier jaar riskeren? Sommigen wel. Het kan haast niet anders dat door deze straf- en opsporingspraktijken de wietteelt snel zal worden overgenomen door voornamelijk keiharde criminelen die (zoals bekend) uit gemakzucht en onverschilligheid hun oogst (lees winst) veiligstellen door de boel maar flink 'plat' te spuiten. Zeker in verband met de volksgezondheid lijkt me dat toch niet de bedoeling)! Al deze -naar een verdere repressie leidende- maatregelen blijken echter nog niet ver genoeg te gaan voor Stoiber. Die anticipeert al op een uitstekend breekijzer om de uiteindelijke genadeklap voor het Nederlands drugsbeleid mee uit te delen; de Amsterdam I-stok die de Duits-Franse as achter de deur heeft staan. Arm Amsterdam. Waarom geen Maastricht II? Kleeft er aan die naam soms teveel Joegoslavisch bloed? Waarom geen Apeldoorn I? Apeldoorn stelde zèlfs het paleis Het Loo beschikbaar! Utrecht, Rotterdam en Den Haag wilden óók maar al te graag, waarom nou tòch persé Amsterdam? Was die anti-erotische ansichtenkaartenaktie in Amsterdam soms een stiekem startschot van een reuzenoffensief dat zich achter de horizon aandient? Amsterdam I? Waarom vergadert die Europese bende milieuvernielers en opvreters niet in Baalhoek, Boerengat, Botshol, De Klem, De Rotting, De Rund (ja!), Franse Gat, Hellegat, Hondseind, Hongerige Wolf, Jonas, Kleinegeest, Knikkerdorp, Koedood (nog beter!), Kolderwolde, Kostverloren, Kulsdom, Kuttingen, Kwaalburg, Kwakkel, Laaghalen, Moddergat, Muggenbeet, Niesoord, Oenkerk, Omval, Op de Belt, Rectum, Schuddebeurs, Tussenklappen, Val, Verloren Hoek, Vuilendam, Wolfshuis, Zuurdijk, Zwarte Schaap, of gewoon in Zwijnsbergen? Vaarwel koffieshops van Amsterdam, het Europa van Kohl en Chirac is jullie bEU.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Kort nieuws/296

Wij kregen bij het Kleintje en brief binnen van het Steunpunt voor Kansarmen en Minima. Zij hadden een brief gekregen van iemand die zich bezorgd maakt over afgedragen belastinggelden. Aangezien wij bij het Kleintje geen verstand hebben van dit soort zaken roepen wij onze abonnees op om onderstaande eens door te lezen en indien er aanvullende informatie is om dat door te geven aan het Steunpunt
Met het invullen van het belastingformulier (aangifte E) kwam betrokkene erachter dat op de jaaropgaaf van de Sociale Dienst, een erg laag bedrag is ingehouden voor wat betreft loonbelasting/volksverzekeringen. Zij belde de Sociale Dienst hierover op in de veronderstelling dat er een fout was gemaakt. Tot haar grote verbazing vertelde iemand van de Sociale Dienst haar dat dit niet het geval was maar dat het een nieuwe bezuinigingsmaatregel is!!! De Sociale Dienst had hierover al meer telefoontjes binnen gekregen. Niemand is kennelijk op de hoogte gebracht van deze nieuwe maatregel, die zeer vervelende consequenties heeft voor mensen met een minimum-inkomen. De Sociale Dienst adviseerde betrokkene aan de Belastingdienst door te geven dat het Ministerie van Sociale Zaken èn het Ministerie van Financiën hebben afgesproken de Belastingdienst te adviseren voor deze groep mensen over te gaan tot een Nihil-aanslag oftewel kwijtschelding. Hopelijk weten ook zij van dit advies af! Een belachelijke zaak dat de Sociale Dienst te weinig belasting heeft afgedragen en dit niet heeft doorgegeven aan haar cliënten. In het slechtste geval kan dit betekenen dat mensen alsnog een bedrag aan belastingen moet betalen over 1995 terwijl men al aan het absolute minimum zit. Betrokkene wil anoniem blijven vandaar dat eventuele informatie toegestuurd kan worden aan het Steunpunt voor Kansarmen en Minima, Hinthamerstraat 177, 5211 ML, DenBosch.

Ongelooflijk, wat een slecht gevoel voor politiek heeft Joke van der Beek toch. Na het gemeentelijke debâcle met betrekking tot de 'tijdelijke' drugsopvang op een ponton vlak onder de stadswallen bij het Rijksarchief gaat DenBosch nu vrijwel zeker opnieuw op haar smoel met de drugsopvang op het NS-terrein aan de Mayweg. Volgens mij heeft het alles met 'gevoel voor politiek' te maken. De Bossche PvdA is werkelijk alle maatgevoel kwijt. Het al vele decennia op het rode pluche zitten heeft hen arrogant en onaantastbaar gemaakt voor 'het gewone volk'. Dat gewone volk is het gemarchandeer en stiekeme gedoe echter meer dan zat en daar heeft Joke van der Beek daar aan de Mayweg nu opnieuw mee te maken. Je kunt toch ook dergelijke beslissingen (verslaafden-opvang in een woonwijk) niet nemen zonder daar met betrokkenen over te spreken! Mensen zijn terecht hartstikke over de rooie wanneer ze dit soort berichten in hun krantje zien staan. De werkelijke slachtoffers van deze vorm van regeren zijn natuurlijk de verslaafden in deze stad. Van hot naar her worden ze gestuurd, de gemeente laat eigenlijk aan alle kanten zien dat het ze geen moer interesseert. Het ziet er nu naar uit dat de gemeente DenBosch procedure na procedure zal gaan verliezen. Het plaatsen van de verslaafdenopvang aan de Mayweg hebben ze ook weer gedaan zonder dat ze een bouwvergunning hadden, net zoals bij de Diezebrug! Het toont de ongeïnteresseerdheid van het gemeentebestuur om serieus naar de enorm uit de hand lopende problematiek van gebrek aan opvang voor al diegene die letterlijk uit het (inloop)schip vallen!

HE VIEZE AUWTO DE AARDE STERFT! Om de lente goed te beginnen besloten wij om een heel klein beetje ruimte die gereserveerd is voor onze heilige koe, de auwto terug te nemen. Met deze ludieke en symbolische axie willen wij iedereen aanmoedigen om het heft (of de schep) in eigen hand te nemen. Minder auwto's, meer natuur! Begin op een parkeerplaats en eindig op de snelweg!... Zondagochtend toog een groep van ongeveer 12 mensen met een bakfiets vol grond, boompjes, bloemetjes en het nodige gereedschap richting parkeerplaats. We kozen een plek midden op de parkeerplaats uit om tot een klein tuintje om te toveren en gingen aan het werk. De stenen werden losgewrikt en als muurtje om de parkeerplaats opgestapeld, grond werd op het zand gegooid en daarin werden plantjes, boompjes en worteltjes geplant, zelfs een echte tuinkabouter kregen een plekje.

De eerste verbaasde voorbijgangster, een oud omaatje, kwam aanlopen en kreeg een verklaring in haar handen gedrukt. Ze reageerde enthousiast, vond het erg leuk en zei dat ze ons niet zou verraden. Andere voorbijgangers reageerden ook enthousiast, "Het is lente", ja inderdaad, o wat een leuk idee, het ziet er mooi uit.....Binnen korte tijd was de parkeerplaats veranderd in een tuintje. En jawel....daar was de eerste smeris-auwto, waar 2 onuitgeslapen smerissen, zonder enige fantasie, uitstapten. Omdat we alleen van onszelf toestemming hadden om dit te doen, moesten we ermee ophouden, anders zouden we voor vernieling worden gearresteerd. We waren net klaar dus dat wilden we wel doen. Ze riepen versterking en toen die arriveerden zijn wij weggewandeld. 4 Auwto's + inhoud stonden enige tijd naar ons tuintje te kijken......Tja, wat moet je daar nou weer mee he, als handhaver van de openbare orde......Ze besloten hun plicht te doen en ons boompje, struikje, spandoek en tuinkabouter in beslag te nemen en onze muurtje omver te schoppen (kortom ze maakten er een puinhoop van, zoals gewoonlijk). De enige 2 fotografen die belangstelling voor ons en ons tuintje hadden waren 2 types, die zeker niet van de pers waren, de een was van de smeris en de ander leek nog het meest op een fascio. Verder was er geen pers te bekennen, die hadden vast wat belangrijkers te doen. Toen 'het gezag' de openbare orde had doen wederkeren en vertrok zwaaiden ze naar ons en staken hun duim omhoog, goeie axie (tsja....'t valt niet mee om smeris te zijn...) Wij waren erg tevreden over de axie, 't is ontzettend leuk om te doen! We gaan hier ook zeker mee door. Een oproep aan iedereen: Neem de ruimte terug die van ons is, minder asfalt en parkeerplaatsen voor auwto's! GA TOCH FIETSEN!

Wie 'm nog niet kent, leest het Kleintje slecht. Wethouder Goedhart. Was hij voorheen nog gevangenencipier, een paar jaar geleden via Rosmalens Belang in de Rosmalense politiek getreden; nu wethouder van sociale zaken. En wat voor een! Zijn stopwoordje 'maatwerk' dat hij te pas en te onpas gebruikte om de Bossche versie van de NABW erdoor te drukken, klinkt menigeen nog in de oren. Nou blijkt dat goede hart van Goedhart echter vooral maatwerk voor zichzelf op te leveren. Hij heeft zojuist een dikke nieuwe auto gekocht. Zo'n patserige BMW. Ja ja, dat salaris als wethouder van een heuse stad geeft je de gelegenheid je tweede jeugd weer scheurend te beleven. Zo'n spiksplinternieuwe BMW zonder krassen... Zonder krassen? Blauw. HH-BP-41.

De Eerste Kamer laat huurders in de steek! De Nederlandse Woonbond is woedend. De Eerste Kamer heeft zich niets aangetrokken van alle verwachtingen, die door staatssecretaris Tommel van Volkshuisvesting en de Tweede Kamer bij huurders zijn gewekt. Weer wordt niets ondernomen tegen de enorme huurstijgingen. Verhuurders gaan hun gang en huurders betalen het gelag. De Eerste Kamer is gevoelig gebleken voor een georganiseerde lobby vanuit de particuliere verhuurders. Zij hebben de politici wijsgemaakt dat ze onvoldoende tijd hebben gehad om zich op de maatregel voor te bereiden. Ze zouden niet in staat zijn om vóór 1 april jongstleden de vereiste vooraankondiging van de huurverhoging te versturen. Volgens de Woonbond is dit een smoes geweest om de maatregel te torpederen. De particuliere huursector is al geruime tijd op de hoogte van de voorschriften. De Woonbond weet, dat bijna alle sociale verhuurders en ook veel particuliere verhuurders de vooraankondigingen al klaar hebben liggen. De Eerste Kamer is de particuliere verhuurders nu wel erg gemakkelijk tegemoet gekomen. Zij kunnen in 1996 opnieuw grote overwinsten boeken door de huren maximaal (6,5%) te verhogen, er wordt ze geen strobreed in de weg gelegd.
Al twee jaar praten het Ministerie van VROM, de landelijke Centrales NWT en NCIV, de Raad voor Onroerende Zaken en de Woonbond over de manier waarop huurders kunnen worden beschermd tegen onredelijke hoge huurverhogingen. Die bescherming is nodig omdat verhuurders vorig jaar veel meer vrijheid hebben gekregen bij het bepalen van de jaarlijkse huurverhoging. De vrijheid is dit jaar nog groter geworden door de stijging van de maximale huurverhoging van 6 naar 6,5%. Om de grote vrijheid enigszins in te tomen, is in overleg met alle betrokken partijen het wetsvoorstel "procesvereisten Huurprijzenwet Woonruimte" tot stand gekomen. Volgens dit wetsvoorstel zijn verhuurders verplicht een aantal bijzondere procedurevoorschriften in acht te nemen, wanneer ze een huurverhoging willen vragen van meer dan 2,8 procent. Bij het niet naleven van deze voorschriften kan de huurcommissie de huurverhoging beperken tot 2,8%. Nu de Eerste Kamer (meerderheid van CDA en VVD) dwars is gaan liggen dreigt in 1996 elke maatregel te ontbreken die verhuurders bij de les houdt. De huurders in Nederland zijn opnieuw in de steek gelaten. Meer informatie is te verkrijgen bij de Nederlandse Woonbond 020.5517700 of 013.5357754.

Buro Jansen & Janssen heeft pas geleden het volledige enquête-rapport "Inzake Opsporing" op Internet gezet. De bijna 5000 pagina's tekst zijn voor iedereen vrij toegankelijk. Ook bestaat de mogelijkheid het rapport van de parlementaire enquête-commissie op trefwoorden te doorzoeken. het is te vinden op de home-page van buro Jansen & Janssen:

http://www.xs4all.nl/~respub/. Buro Jansen & Janssen wilde hiermee de discussie openbreken over vrije beschikbaarheid van overheidsinformatie. Zo zouden Kamerstukken voor iedereen vrij toegankelijk moeten zijn. Op de Handelingen van de Tweede Kamer rust geen auteursrecht. Het parlement heeft echter een exclusief contract met uitgever Sdu afgesloten: de voormalige staatsdrukkerij krijgt als enige de Handelingen in elektronische vorm aangeleverd. Onderandere vanwege deze Jansen & Janssen stunt is de Sdu versneld begonnen alles via internet toegankelijk te maken. In het geval van het enquête-rapport bewerkte de Sdu het materiaal tot een publikatie in boekvorm (12 delen, 695 gulden) en een cd-rom (650 gulden). Op deze bewerkingen rust wel auteursrecht. Door haar monopoliepositie kan de Sdu prijzen rekenen die tot gevolg hebben dat de gemiddelde burger geen kennis kan nemen van de volledige inhoud van het enquête-rapport. Door de opkomst van de nieuwe elektronische media is deze gang van zaken niet meer verdedigbaar. Hoewel de overheid zelf het gebruik van nieuwe media wil stimuleren is zij blijkbaar niet in staat het goede voorbeeld te geven. De discussie over opsporingsmethoden is te belangrijk om aan politie en politici over te laten.
Buro Jansen & Janssen doet onderzoek naar politie en inlichtingendiensten in Nederland. buro Jansen & Janssen (020-6123202) Postbus 10591, 1001 EN, Amsterdam (email )

Jaja, je kunt weer genieten van het blad Konfrontatie. Nadat het blad vijf jaargangen vol had gemaakt besloot de redactie ongeveer een jaar geleden ermee te stoppen. Het aantal abonnees was veel te laag en er waren te weinig constructieve reacties op het blad die ervoor zouden kunnen zorgen dat er rondom het blad iets van een hechte 'tegenbeweging' zou ontstaan. Een aantal mensen uit die Konfrontatie-redactie is nu op Internet verder gegaan. Eens per maand verschijnt er een aantal artikelen op de Konfrontatie-'site', waarop je je kunt abonneren. Er worden tevens een heel stel andere teksten en www-pagina's aangeboden. Wanneer je de beschikking hebt over een computer met internet-toegang dan moet je maar eens een kijkje gaan nemen op

http://www.xs4all.nl/~konfront/. Wanneer alles goed gaat kun je er ook komen via onze eigen Kleintje-internet-pagina: http://www.stelling.nl. Sukses!...

Van 12 tot en met 14 juli vindt er in recreatiegebied Spaarnewoude een driedaags internationaal festival plaats onder de naam 'Tegenwind'. de bedoeling is om ongeveer 1500 creatieve activisten bij elkaar te brengen om contacten te leggen en te feesten. Het wordt een milieuvriendelijk festival met muziek, theater, dans en andere kunstenmakers. heb je ideeën, zou je iets willen ondernemen, wil je de organisatie helpen of meer informatie over het festival, neem dan contact op met Tegenwind, Houtkopersburgwal 15, 1011 HR, Amsterdam 020.6203570

De wereldwinkel den Bosch is op zoek naar mensen die minstens 5 uur per week beschikbaar zijn voor de winkeldienst. Verlangd wordt dat je affiniteit hebt met zaken betreffende Derde Wereld landen, beschikt over goede rekenvaardigheid en klantvriendelijk bent.
Interesse?? Stuur dan een brief aan: Wereldwinkel den Bosch, t.a.v. dagelijks bestuur, Vughterstraat 91, 5211 EZ den Bosch Telefonische inlichtingen zijn te krijgen bij Dirk Huisman, tel 6137629.

Het Vredesburo Eindhoven heeft geld nodig. Doe jij ook een beetje? Het Vredesburo Eindhoven bestaat al zo'n 15 jaar en organiseert akties tegen militarisme, ondersteunt stedenbandkontakten en geeft vooral vaak informatie. En nou zitten ze zonder geld. Alle kleine beetjes helpen en je bent welkom om te gaan kijken wat je steunt.
Stichting Vredesburo Eindhoven, Grote Berg 41, 5611 KH Eindhoven tel en fax: 040-2444707. Postbanknr. 5265491.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Amerikaans revisionisme in contact met Nederland

Amerikaans revisionisme in contact met Nederland

"Strijdend tegen de joodse overheersing strijden wij voor het behoud van ons Arische kwaliteiten. Wij zien de Duitse nederlaag in 1945 als een nederlaag voor het hele blanke ras." "De huidige machthebbers en het systeem zijn onze vijand. Democratie is het hoogste niveau van krankzinnigheid, een zoethoudertje. Ons doel is de huidige machthebbers te vervangen door mensen met onze ideeën. Dat zal vanzelfsprekend niet gebeuren door verkiezingen maar regeringen zullen vallen".

Jammer genoeg worden deze uitspraken niet alleen gedaan door hersenloze hooligans maar ook door mensen die streven naar een zekere academische erkenning. Onder hen vallen de spijkerharde ontkenners van de Holocaust. Denk hierbij aan revisionisten als Ernst Zundel, David Irving, Robert Faurisson en Fred Leuchter. De laatste nam in 1988 monsters van het gas Zyklon B in Poolse concentratiekampen en kwam tot de 'conclusie' dat de gaskamers in Auschwitz, Birkenau en Majdanek nooit gebruikt zijn voor executies. Maar naast deze 'hooggeleerde' heren is er uiteraard ook nog een scala aan organisaties die ervan overtuigd zijn te moeten strijden tegen de zogenaamde joodse overheersing. In dit artikel ga ik in op enkele zeer bekende activiteiten binnen het internationale bruine netwerk en daarnaast tracht ik banden te leggen met het Nederlandse bruine netwerk.

Een van de mensen in Nederland die deel uitmaakt van het internationale bruine netwerk is het raadslid voor de CP'86 in Rotterdam Martijn Freling. Freling is exvoorzitter van het 'Nationaal Jeugd Front' (NJF), oprichter en exvoorzitter van het 'Aktiefront Nationale Socialisten' (ANS). Verder heeft hij samen met Eite Homan, Tony Douman, Gerrit 'Et' Woslink, Florrie Rost van TonningenHeubel en Constant Kusters, contact met de NSDAP/AO van Gary Rex Lauck. Daarnaast heeft hij goede contacten opgebouwd met de 'Nationale Alternative', een dekmantel van het Duitse ANS en is hij in contact gekomen met de Amerikaanse 'National Alliance' (NA). Nu blijkt uit de inval die in mei 1995 bij hem thuis is gedaan door de BKA dat hij ook betrokken is bij de terroristische organisatie 'Eine Bewegung im Waffen'.

Op 25 februari jl. was William Keller van de NA, een organisatie die strijd voor het behoud van de Arische identiteit, een week op bezoek bij Freling. De belangrijkste indruk die hij daar opgedaan heeft is: "De toestand is hier net zo slecht als in New York of Chicago. Veel te veel zwarte gezichten op straat" (Rotterdams Dagblad 040395).

In 1959 richtte George Lincoln Rockwell de 'American Nazi Party' (ANP) op. De blaadjes van de ANP waren 'Rockwell Report' en 'Stormtrooper'. Rockwell schreef het boek 'How to get Get Out and Stay Out of an Insane Asylum' en 'This time the world' (autobiografisch). Rockwell was moeilijk in de omgang en er was een tijd dat zo ongeveer ieder lid wel geschorst of geroyeerd was. Tevens was hij niet zo positief over de extreemrechtse wereld:
'I learned from bitter experience that the human material of the right wing consists 90 percent of cowards, dopes, nuts, onetrack minds, blabbermouths, boobs, incurable tightwads and worst of all hobbyists: people who have come to enjoy a perverted masochistic pleasure in telling each other forever how we are all being raped by the "shhyouknowwho" but, who, under no conditions would think of risking their two cars, landscaped homes or juicy jobs to DO something about it".

Bekende leden van de ANP zijn onder meer William L. Pierce, Robert Brannen en Joseph Tomassi. In 1966 veranderde Rockwell de naam in 'National Socialist White People Party' (NSWPP). In augustus van dat jaar wordt er een aanslag op hem gepleegd door de 29jarige, pas geroyeerde, John Patler. Matt Koehl volgt hem op. Het wereldbeeld van Koehl ten aanzien van joden wijkt niet af van het gemeengoed in de extreemrechtse wereld.

"In the future of Aryan America there will be no room for a jewish parasite colony. Therefore we are going to remove them from our presence....Maybe we can find a big island somewhere in the middle of the ocean where they can go and perfom hard and honest work just like anyone else, and if it kills them, well then it is their though luck. The world of the future will have no room for parasites".

Matt Koehl is echter niet zo'n begaafd leider als Rockwell en is als gevolg daarvan sterk afhankelijk van de leden Robert Lloyd en William L. Pierce. Onder het 'leiderschap' van Koehl groeide de NSWPP, maar in juli 1970 ontsloeg Koehl Pierce en kort daarna vertrok ook Lloyd. In 1972 werd Martin Kerr de tweede man achter Koehl. Kerr was een voormalig lid van de 'National Renaissance Party' (NRP) en redacteur van 'White Power' en 'National Socialist'. De NRP (de eerste Amerikaanse neonazi partij na WOII) is in 1949 opgericht door James Madole. Het blaadje dat ze uitgeven is de 'National Renaissance Party bulletin'. Na het sterven van Madole in 1978 zakt de NRP in elkaar. Onder Koehl blijft de NSWPP problemen ondervinden en in 1982 verandert de NSWPP in 'New Order'. Als de partij al een tijd aan het versplinteren is en er niet veel actieve leden meer zijn, neemt Koehl het besluit om samen te gaan werken met gelijkgestemden.
Tegenwoordig heeft de New Order een kern van 25 actieve leden en een honderdtal leden in totaal, en wie zijn lidmaatschap betaald krijgt het blad NSBulletin.

Dit versplinteren is niet vreemd in de extreemrechtse wereld,
denk maar aan het versplinteren van de CP in 1984 waaruit de CD en CP'86 zijn ontstaan.

In 1972 stelde George Corley Wallace zich namens de 'Democratic Party' (DP) kandidaat voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Echter op 15 mei 1972 moest hij zich weer terugtrekken wegens een aanslag op zijn leven waarbij hij ernstig gewond raakte.
Het programma van de DP was sterk nationalistisch en anticommunistisch. Wallace werd in zijn campagne met 6 miljoen gesteund door Richard Viguerie. Viguerie is uitgever van het blad 'Conservative Digest'. De 'Conservative Digest' staat open voor ultraconservatieve groepen waaronder een van de succesvolste extreemrechtse organisaties, de ultraconservatieve 'John Birch Society' (JBS).
De JBS is opgericht in 1958 door Robert H.W. Welch Jr. die de boeken 'The Blue Book of the John Birch Society' en 'The Politician' heeft geschreven.De JBS geeft de bladen 'Bulletin of The John Birch Society', dat een intern blad is, 'American Opinion' en 'Review of the News' uit. Het ledental was op zijn hoogst, in de midden van de jaren 60, tussen de 50.000 en de 60.000 en zal nu tussen de 15.000 en 20.000 zijn. Welch is afgestudeerd aan Harvard, de universiteit van North Carolina en deed twee jaar de U.S. Naval Academy.
De brochures van de JBS worden in Nederland uitgegeven door de 'Bond NederlandIsrael' (BNI). De BNI heeft het idee dat tijdens een van de ballingsperiodes van het joodse volk in de bijbelse tijden tien van de twaalf Israëlitische stammen 'vermist' zouden zijn geraakt. Volgens de aanhangers van deze visie zouden die stammen na een lange tijd van omzwervingen uiteindelijk in NoordWestEuropa terecht gekomen zijn. De blanke Westeuropeanen, de Amerikanen en de Zuidafrikanen zouden daarom de echte Israëlieten zijn en dus het 'ware uitverkoren volk'. Onder de brochures die ze uitgeven valt ook de 'Protocollen van de Wijzen van Zion'.
Deze protocollen zijn, naar mijn weten, het meest gebruikte stuk door de extreemrechtse wereld en is een zogenaamd verslag van een vergadering van de geheime zitting van het eerste zionistische wereldcongres dat in 1897 in Basel gehouden moet zijn. Philip Graves echter heeft in 1921 al aangetoond dat de protocollen voor een groot deel gestolen zijn uit het boek 'Dialogue in Hell Between Machiavelli and Montesqieu or The Politicals of Machiavelli in the Nineteenth Century' van de Franse auteur Maurice Jolly uit 1867. Daarin valt hij de politiek van Napoleon III scherp aan. De protocollen puilen uit van passages uit het boek van Jolly, die overgenomen en aangepast zijn aan het jodendom.

Een voormalig organisator van de JBS is de revisionist Willis Allison Carto. In 1968 leidde deze een antisemitische uitwas van de 'Youth for Wallace'beweging en na een ontmoeting met leden van de 'Youth for Wallacebeweging' werd in november 1968 de 'National Youth Alliance' (NYA) door Carto opgericht. Carto kreeg medewerking van William L. Pierce, een voormalig lid van de ANP, en Louis Byers, een voormalig lid van de JBS. Een andere invloed op de NYA was de groep supporters van het blad 'Statecraft', een antizwart en antijoods blad uit Virginia. Echter de NYA was erg onstabiel en er ontstond al snel een fractie met aan het hoofd Pierce en een fractie met aan het hoofd Carto, waar zich ook de leden van 'Statecraft' bij schaarden.

Omdat Carto claimde dat de NYA een zijtak was van zijn Action Associates, eiste Carto dat de tegoeden van de NYA aan hem gegeven zouden worden. En dat ging zelfs zo ver dat John Accord in een schriftelijk beëdigde verklaring heeft onthuld, dat Carto zelfs ingebroken heeft in het kantoor van de NYA en het archief heeft ontvreemd. Vervolgens heeft hij de posterij ingelicht over de verhuizing van de NYA naar de Liberty Lobby (een onderdeel van Carto's organisatie).
In 1971 was de splijting volledig. Carto's fractie noemde zich de 'Youth Action' en Pierce's fractie werd in 1974 de 'National Alliance'. De 'Youth Action' bestaat nog steeds en bestaat via het blad 'Youth Action News' dat wordt uitgegeven door C.B. Baker. Zoals ik net al even opmerkte is ook de Liberty Lobby een onderdeel van de organisatie van Carto. De Liberty Lobby is de grootste neonaziorganisatie in Amerika met 25.000 leden en is opgericht in 1957. Tot augustus 1969 publiceerde de Liberty Lobby de 'Liberty Letter' en 'Liberty Lowdown'. Daarna stopte 'Liberty Letter' en startte de 'National Spotlight', deze werd al snel omgedoopt tot 'The Spotlight'. Tijdens de top van 'The Spotlight', die in 1981 was, werden er 315.000 exemplaren gedrukt. Nu staat de 'The Spotlight' op 90.000 expl. per week. 'The Spotlight' neemt een conservatieve houding aan en keert zich tegen ontwapening, pornografie en misbruik van sociale voorzieningen, en hangt tevens een samenzweringstheorie van de geschiedenis en de overheid aan. Verborgen krachten worden geacht de gebeurtenissen te beheersen en te manipuleren. De grootste samenzweerders zijn de joden. Het middelpunt van Carto's activiteiten aan de westkust vormt het 'Legion for Survival of Freedom Inc'. Deze maatschappij is eigenaar van 'Noontide Press', het hart van Carto's uitgeversimperium, en eveneens van 'American Mercury' en het 'Institute for Historical Review' (IHR).
Het IHR is opgericht in 1978 en heeft als blad 'Journal for Historical Review', dat driemaandelijks verschijnt en een oplage heeft van rond de 25.000. Het IHR is opgericht door Lewis Brandon, dat een pseudoniem is voor David Mc. Calden.

Op Mc. Calden's verzoek loofde de IHR een prijs uit van $50.000 voor iemand die kon bewijzen dat er een gaskamer bestond in een van Hitler's concentratiekampen. Vervolgens ging Mel Mermelstein, een overlevende van het concentratiekamp AuschwitzBirkenau en Buchenwald, in op dat verzoek. Op 20 november 1980 schreef de IHR aan hem :

'Dear Mr. Mermelstein (sic): Your recent letter in the Jerusalem Post indicates that you can prove that Jews were gassed in gaschambers at Auschwitz. At our 1979 Revisionist Convention we announced a $50,000 reward for proof of this allegation. To date, no one has stepped forward, and at the 1980 Revisionist Convention we suspended the reward and replaced it with a $25,000 reward for proof that The Diary of Anne Frank is authentic, and another $25,000 reward for proof that Jews were turned into bars of soap by the Nazis. In the circumstances, we will reopen the $50,000 reward so that you can apply. I enclose the necessary application forms. Please note that the evidence will be judged along the same standards as evidence in a U.S. criminal court; not the standards of the Nuremberg Trials. If we do not hear from you, we will be obliged to draw our own conclusions, and publicize this fact to the mass media, including the Jerusalem Post.
I look forward to hearing from you very soon.

Sincerely,
Lew Brandon
Director'

Mermelstein ging in op het verzoek, maar kon volgens hen niet bewijzen dat joden in het algemeen en zijn moeder en twee zussen in het bijzonder waren vergast in Auschwitz. Hier was Mermelstein het niet mee eens en hij stapte naar de reguliere rechtbank. Deze oordeelde:

"Under Evidence Code Section 452(h), this court does take judicial notice of the fact that Jews were gassed to death at the Auschwitz Concentration Camp in Poland during the summer of 1944" en "It just simply is a fact that falls within the definition of Evidence Code Section 452(h). It is not reasonably subject to dispute. And it is capable of immediate and accurate determination by resort to sources of reasonably indisputable accuracy. It is simply a fact."

Mermelstein kreeg zijn $50.000. De IHR en Mermelstein gingen in hoger beroep maar de IHR blies de hele zaak later af en regelde met Mermelstein een afkoopsom van $90.000 voor verdere vervolging. Daarna bracht Mermelstein een boek uit over de holocaust met als titel "By Bread Alone, The Story of A4685" (ISBN 0960653406).

Mc. Calden was een Britse neofascistische activist die in 1978 naar de Verenigde Staten is vertrokken. Mc. Calden was, samen met John Tyndall, onder meer betrokken bij de oprichting van de 'British National Party' (BNP), een splintergroep van het 'National Front' (NF), in 1981. In 1990 sterft Mc. Calden. Tot de internationale verbindingen van de BNP behoort de Duitse neonazipartij NPD en de 'National Socialist Alliance'. De 'National Socialist Alliance' herbergt onder meer de naziband 'CelticWarrior'. Met deze band heeft de moordenaar van Michael Poye, Franky Kattenburg, goede contacten.
Het aantal leden van de NF is lang niet zo groot meer als in de jaren zeventig (meer dan 17.500) maar men moet toch in duizenden rekenen. Het hoofdkwartier annex boekenwinkel van de BNP was tot zeker 1990 gesitueerd in het Oostlondense Welling. Daarnaast brengt de BNP de blaadjes 'Spearhead' en 'British Nationalist' uit. De BNP heeft onder meer contact met de Utrechtse kringvoorzitter van de CD Martin de Regt.

Hoe Martin de Regt over joden en medelanders denkt wordt duidelijk als hij vertelt over een scène uit een film over Duitse concentratiekampen: 'Leerzaam hoor. Dan weten we hoe we het straks moeten doen met alles wat nietNederlands is. De joden moesten zeggen dat Adolf Hitler een lieve man was, anders kregen ze een stroomschok. Geinig!' (GA230494)

Ook Mc. Calden was erg moeilijk in de omgang. Zo was er constant een conflict tussen hem en Carto dat hij ook in zijn blad 'David Mc Calden's Revisionist Newsletter', waarvan er meer dan honderd zijn verschenen, uitvoerig behandelde. Het IHR van Carto is gewijd aan het holocaust'revisionisme' en laat dan ook in zijn blaadje 'Journal for Historical Review' vaak ruimte over voor revisionisten als David Irving en John Toland. Irving schreef het bij AVON books in New York uitgebrachte 'Hitlers War', een 794 pagina's dik boek dat Irving als zijn levenswerk beschouwt. Hierin wordt Adolf Hitler afgeschilderd als een man met beperkte macht en wordt tegelijkertijd de holocaust gebagatelliseerd. Kort daarop schreef Irving het voorwoord voor Fred Leuchter's studie over de gaskamers van Auschwitz, zie boven. Irving zelf is een Engelsman, 57 jaar oud, en historicus, zij het zonder diploma. Maar dat deert hem niet. Hij heeft immers, volgens zichzelf, de waarheid in pacht en die moet verkondigd worden. Daarom toert hij rond de wereld en geeft lezingen, onder de titel 'Wahrheit macht frei' (wat een walgelijke toespeling is op de spreuk 'Arbeit macht frei' boven de toegangspoort van Auschwitz), waarin hij verkondigt dat Duitsland geen schuld heeft aan WOII.
Om weer even terug te keren naar de IHR, tegenwoordig is Thomas Marcellus de directeur van de IHR. En er zijn grote problemen tussen Carto en de 'Legion for Survival of Freedom, Inc.' waarbij de dochteronderneming IHR een hoofdrol speelt. En om de problemen met Carto nu eens publiekelijk te verspreiden geeft het IHR de 'IHRupdate' uit. Uit nummer 1 van februari 1995 blijkt dat sinds september 1993 de banden tussen de IHR en Carto zijn verbroken en dat Carto sindsdien via 'Spotlight' duidelijk heeft proberen te maken dat de IHR overgenomen is door de, volgens hem, zionistische 'AntiDefamation League' (ADL). Waar het allemaal om draait is de nalatenschap van Jean Farrel, die volgens het IHR aan hen toekomt en volgens Carto aan hem. Maar Carto houdt zich niet alleen bezig met de IHR, hij heeft ook de blaadjes 'Washington Observer' en 'Western Destiny', die vanaf verschenen 1964 onder zijn hoede. Daarnaast had Carto ook nog een politieke arm en wel de 'Populist Party' (PP). Deze is opgericht in 1984 en heeft als blad de 'Populist Observer'. En ook in 1984 stelde Bob Richards, een tegenstander van antisemitisme, zich kandidaat voor de PP voor de presidentsverkiezingen van '84. Het vreemde aan dit geheel was dat de PP antisemitisch was, met als gevolg dat toen de PP zich in zijn campagne ook als zodanig profileerde en daar ook in het land bekend mee werd, Richards zich 'terugtrok'. In 1988 kwam de PP met David Duke als presidentskandidaat. David Duke was de oprichter van de 'Knights of the Klu Klux Klan' in Louisiana in 1974. Net na de oprichting verliet het lid Bill Willkinson Duke's Knights om zijn eigen Klan te vormen. Dit werd 'Invisible Empire, Knights of the Klu Klux Klan'. Direct na zijn vertrek krijgen Willkinson en Duke hooglopende ruzie. Uiteindelijk geeft Duke het op en geeft hij zijn organisatie over aan Alabama Grand Wizard Don Black. Een aantal interessante details zijn dat Don Black, tegenwoordig geen leider meer van de 'Knights of the Klu Klux Klan', oprichter is van de grootste extreemrechtse informatieleverancier op internet, 'Stormfront'. Daarnaast is het eveneens aardig om te weten dat Willkinson het blaadje 'The Klansman' heeft uitgegeven en dat in 1992 J.W. Farrands de uitgever was van dat blaadje. Hieruit zou je kunnen afleiden dat 'Invisible Empire, Knights of the Klu Klux Klan' en 'Invisible Empire of the Klu Klux Klan' een en dezelfde organisatie is. Welnu, in 1992 is het Farrands door de rechter verboden om nog activiteiten te ontplooien in de 'Invisible Empire'. Waarna hij de nieuwe Klangroep, de 'International Keystone Knights of the Klu Klux Klan', oprichtte. Vervolgens heeft John E. Howard, Farrands opvolger, de nationale organisaties veel meer autonomie gegeven. Ze hebben nu een lokale leiding en vallen verder direct onder 'Foreign Emissary' William Hoff, Howards rechterhand. Nu wil het 'toeval' dat de toenmalige CP'86voorzitter Wim Wijngaarden in 1992 een collectief lidmaatschap van de 'Invisble Empire of the Klu Klux Klux' heeft aangevraagd, hij wist uiteraard niet dat dat alleen op individuele basis kan.

Volgende keer meer over de CP'86, KKK, NA, NSDAP/AO,...

Met dank aan Kleintje Muurkrant, de Stelling, FOK en KAFKA voor het verstrekken van informatie.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2

Dona herstelt orde in medialand

Blos onder controle, Weekendkoerier verdwenen

Brabant Pers baas Dona heeft op ingenieuze wijze de zaakjes weer voor elkaar. Na een klein jaar vol verwikkelingen op het media-front hebben hij en zij luitenants (D. van Eeden, bekend als de bladenkannibaal omdat hij de concurrent de optie 'slikken of stikken' mag voorleggen) de media-orde weer hersteld.

Aan het onzekere bestaan van de BLOS is een einde gekomen. Tot aan de fusie met de ROS kan men het uitzingen omdat wethouder Kagie over zijn hart streek. Niet dat de gevraagde centen allemaal over worden gemaakt, maar de omroep kan het uitzingen totdat de kapitaalkrachtige ROS mee gaat doen. Een en ander ging natuurlijk gepaard met de nodige concessies. Zo zal de ROS het in de nieuwe omroep voor het zeggen hebben. Net zoals in de gemeenteraad. Wat opmerkelijk is, is dat Brabant Pers een stevige vinger in de BLOS-pak krijgt. De advertentieverkoop wordt voor 50 procent voortaan door de Brabant Pers vertegenwoordigers gedaan. Kassa! En die andere 50 procent? Die mag zakenman Holterman voor zijn rekening nemen. Samen met enkele collega-vertegenwoordigers uit zijn eigen stal. Holterman is directeur van de papieren B.V. Holterman Media Service. deze mini-uitgeverij gaf een klein jaar de Bossche Weekend Koerier uit. Een nieuwe krant die in elk geval het nodige leven in de ingeslapen brouwerij heeft gebracht. Tot woede van Brabant Pers dat haar eigen huis-aan-huisblaadjes Stadsgewest en Bossche Omroep nu ineens moest opkrikken. Wat steevast mislukte (vanwege de erbarmelijke betaling voor haar journalisten?). De Bossche Weekendkoerier was het enige wapenfeit van Holterman. Kort maar krachtig. In elk geval krachtig genoeg voor Dona om te eisen dat Holterman zijn speeltje op zou geven. Zo niet, dan mocht hij geen advertenties meer blijven verkopen voor de BlOS. Holterman koos eieren voor zijn geld en liet de Weekend Koerier en haar medewerkers vallen. Alleen zijn advertentievertegenwoordigers wil hij nu eveneens bij de BLOS stallen. Of bij Brabant Pers? De ondergang van de Bossche Weekendkoerier ging snel, bijna geruisloos en in elk geval verrassend, zelfs voor eigen medewerkers. Want zowel freelancers als bezorgers mochten in het Brabants Dagblad lezen dat hun krant niet meer bestond. Holterman staat bij al deze mensen trouwens nog behoorlijk in het krijt. Bedragen van vele duizenden guldens schijnen medewerkers en bezorgers nog te moeten ontvangen. Gaat Dona dit nu vergoeden? Hij moet er toch iets voor over hebben nu de zaken weer zo keurig zijn afgewerkt. De BLOS verloor haar zelfstandigheid na een sluw

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 1

Vorstelijke salarissen

Het is toch niet te geloven... Een week of wat geleden vroeg een Nova-presentator aan minister van Binnenlandse Zaken Dijkstal wat zijn inkomen nu eigenlijk was. Dijkstal antwoordde dat hij dit niet wist! Hij wist niet hoeveel geld hij jaarlijks binnensleept? Kom nou, wat een flauwekul. Naast allerlei financiële toetjes met betrekking tot representatiekosten, vervoersvergoedingen en andere vette enveloppen beurt 'onze' minister van Binnenlandse Zaken ruim 230.000 gulden per jaar. Moet je eens door twaalf delen en met je eigen maandinkomen vergelijken. Elske ter Veld werd ook iets gevraagd betreffende haar inkomen. Ze zegt daarover het volgende in de Volkskrant van 24 februari: "Eens kijken - mijn aandelen KPN en Postbank zijn nu samen 55 duizend gulden waard. Erg hè. Wat moet ik ermee? Want ik houd natuurlijk handenvol geld over. In de politiek heb ik natuurlijk goed verdiend. In mijn eerste jaar in de Kamer spaarde ik al 25 duizend gulden. Daar heb ik toen mijn eerste zeilboot van gekocht, want ik zeil veel. Verder ga ik eens per jaar skiën, en inmiddels heb ik een zeewaardig zeiljacht van 65 duizend gulden. Maar dat is het dan ook. Ik krijg het geld niet op." Stuitende uitlatingen van Nederlandse 'volksvertegenwoordigers'. Zij deden die naar aanleiding van de gigantische inkomens van drie ex-politici bij het College van Toezicht Sociale Voorzieningen (CTSV). Zij zijn ooit uit de politieke boot gevallen en weggepromoveerd met een mooie job. Die job levert ze tussen de 2,5 en drie ton per jaar op. Driehonderd-duizend gulden per jaar! Stuitend aangezien de mensen aan de onderkant van Neerlands inkomenspyramide in steeds enormere problemen geraken. Het is toch ongelooflijk...! En de voorzitter van de Sociale Verzekeringsbank, ex-minister Bert de Vries krijgt 50 duizend gulden per jaar voor één dag in de week werken! We zullen maar zwijgen over de vele topambtenaren die met een overvolle envelop 'afgekocht' worden... En de inkomens van kamerleden zijn trouwens ook niet mis hoor. Het huidige salaris van een 'gewoon' kamerlid - officieel 'schadeloosstelling' genoemd - is 124.000 gulden per jaar. Dat wordt binnenkort 149.000 gulden! Zijn ze nou helemaal! En dan komen daar nog allerlei toeslagen bij zoals reiskosten (10.325), beroepskosten (4.200) en verblijfskosten (minimaal 8.315). Totaal bedraagt het salaris van een kamerlid dus minimaal 156.840 gulden! Bingo! Dat betekent netto toch nog zeker een ton. Tien jaar geleden kreeg een Nederlandse diplomaat 40 duizend gulden per jaar voor representatiekosten! En maar lullen over de armoede in Nederland. En maar zeuren over geldtekorten. Helemaal verschrikkelijk is natuurlijk de situatie dat leden van het koninklijk huis, verre familieleden van de oranjes, die toch vele miljoenen guldens rechtstreeks uit de schatkist grissen, vrijwel geen belasting hoeven te betalen! Ook over erfenissen en schenkingen die zij ontvangen van andere leden van hun familie, zijn ze geen belasting verschuldigd. Ja zeg, wat krijgen we nou... en dan moeten we in de kranten lezen over de 5500 huurders die in 1995 uit hun huizen zijn gezet omdat ze simpelweg te weinig centen hebben, en dit jaar weer minstens vier procent huurverhoging erbovenop!
Onthullend zijn de winstcijfers van één van Nederlands grootste uitbuitbureaus, Randstad. Die hebben in 1995 176,9 miljoen gulden verdiend! (omzet was 4,7 miljard gulden). De tegenstellingen worden steeds duidelijker. De structurele werkloosheid, kijk maar eens naar de vijf miljoen werklozen in Duitsland, wordt hier in Nederland met tewerkstellingsplannen uit de statistieken gehouden. De opmars van uitzendbureaus lijkt niet meer te stuiten en "flexibele arbeid" is doodnormaal geworden. Om in aanmerking te komen voor een bijstandsuitkering dien je je tegenwoordig al verplicht in te schrijven bij die geldwolven waar het bedrijfsleven extra van profiteert. De kunstmatige banen zoals banenpool, JWGplannen en de niet meer uit elkaar te houden Melkertregelingen bestaan uit steeds minder uren per week.

denbosch
In DenBosch heeft Evelien van Onck van Groen Links gelukkig het initiatief genomen om middels een stel vragen van Burgemeester en Wethouders te eisen dat ze duidelijkheid geven over de negatieve consequenties van een aantal van die kunstmatige betaalde baan-constructies. Het aantal kunstbanen dat de gemeente DenBosch in 1995 had moeten realiseren is slechts voor iets meer dan éénderde gehaald! Verder blijkt dat er nogal wat mensen zijn die binnen een Melkertregeling minder dan de maximale 32 uren per week moeten werken. Het heeft er alle schijn van dat de Sociale Dienst DenBosch alles in het werk stelt om de uitkeringsstatistieken te drukken en weinig op heeft met de belangen van werkzoekenden. Creatief boekhouden wordt dit ook wel eens genoemd of misbruik van voorzieningen, maar dan wel door een instantie die juist op zou moeten komen voor de belangen van burgers en niet slechts bezig zijn hun eigen potten met geld in stand te houden. We kunnen ook niet nalaten nog eens te wijzen op de besluitvorming van de afgelopen maanden betreffende de nABW. Getroffen uitkeringsgerechtigden zijn nu volledig aangewezen op de 'Bijzondere Bijstand'. Wij roepen iedereen op, ook diegenen die niet afhankelijk zijn van een ABW-uitkering maar veel te weinig geld hebben om massaal bijzondere bijstand aan te vragen. Het zit er dik in dat de Sociale Dienst er alles aan zal doen om hier zo moeilijk mogelijk over te doen. Wij weten nu al van mensen die niet eens een aanvraagformulier krijgen toegezonden omdat de Sociale Dienst reeds van te voren aangeeft dat "ze wettelijke mogelijkheden zien om niet tot betaling van bijzondere bijstand over te gaan". Schandalig, de Sociale Dienst zou er juist alles aan moeten doen om alle mogelijkheden te onderzoeken om mensen een leefbaar bestaansminimum te garanderen. Daar worden ze nu juist voor betaald! We raden dan ook iedereen aan om op een negatieve beschikking in beroep te gaan. Zo kregen we bericht van een vrouw uit Vught wiens bijzondere bijstand was afgewezen "voor de eigen bijdrage in buitenschoolse activiteiten van haar kinderen", dat zij haar beroepszaak tegen de gemeentelijke (Vughtse) Sociale Dienst, uiteindelijk heeft gewonnen. De arrondissementsrechtbank van DenBosch, de 'enkelvoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken' heeft de gemeente Vught in een uitspraak van 23 februari jongstleden op haar vingers getikt omdat de Sociale Dienst als motief om bijzondere bijstand te weigeren had opgegeven dat de aan ouders opgelegde "bijdrage schoolfonds" geen verplicht karakter heeft. Die onzinnige reden om niet tot betaling over te gaan is dus gelukkig ongedaan gemaakt, het blijft tekenend hoe de Sociale Dienst moeite doet om NIET tot betaling over te gaan in plaats van andersom. Tegelijkertijd blijkt hieruit dat veel mensen op zullen moeten komen voor hun eigen rechten. Ga dus zoveel mogelijk in beroep, dan leren ze het wel af om consequent alleen maar naar hun eigen belangen te kijken!

salaris
De gemeentelijke Sociale Dienst gaat het begrip "uitkering" vervangen door het woord "salaris", tenminste voor diegenen die vrijwilligerswerk gaan doen, beter gezegd, worden gedwongen om vrijwilligerswerk te gaan doen, werken met behoud van uitkering dus, pardon, salaris. A. Moens, door PvdA-wethouder Paul Kagie aangetrokken als externe organisatie-adviseur en nu werkzaam als coördinator van het Bossche project "buurten en wijken versterkt" (helaas weten wij zijn maand'salaris' niet anders hadden wij dit hier tussen haakjes opgenomen), vertelt in de Volkskrant van 2 maart jongstleden dat "het begrip salaris veel anders voelt en klinkt dan een uitkering". En wie niet vrijwillig meewerkt om vrijwilligerswerk te doen, wordt op zijn 'salaris' gekort, en niet zo'n beetje ook. Statistieken-vervalsing en overheidsterreur, zo noemen wij dat hier bij het Kleintje... "Het rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau, Sociale en Economische Verkenningen 1994, brengt de ontwikkeling sinds 1950 prachtig in beeld. In 1950 werkte iemand met een volledige werkweek bijna 2400 uur per jaar, in 1994 minder dan 1800 uur. Door het grote aantal deeltijdbanen kost de gemiddelde werkweek nu minder dan 1500 uur per jaar (de werklozen nog niet eens meegerekend). De bevolking is sinds 1950 meer dan verdubbeld, maar het aantal gewerkte uren is maar met 5% toegenomen. Dat er toch 53% meer banen zijn, komt voor tweederde door de arbeidstijdverkorting en voor eenderde door de toeneming van deeltijdwerk. Eigenlijk moet je die 5% niet afzetten tegen de bevolkingsgroei, maar tegen het BNP, dat sinds 1950 wel vervijfvoudigd is. Vijf maal zoveel welvaart, met maar 5% meer gewerkte uren. Sinds 1970 zijn er zelfs helemaal geen banen meer bijgekomen." Het vorige citaat kwam uit "Het basisinkomen op de keeper beschouwd" door Evert Voogd (zie eveneens het zojuist uitgekomen boek van Ton Geurtsen, elders in dit Kleintje...)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 1

Melkert en zijn banen

Een aantal jaren geleden ben ik vol enthousiasme aan de HBO-opleiding voor bibliotheek- en documentatie begonnen. Ik studeer aan de deeltijdopleiding in Tilburg en ben op het inleveren van de eindscriptie klaar met deze opleiding. Na het halen van de propaedeuse, dus na afronding van het eerste jaar, heb ik verscheidene malen gesolliciteerd naar functies binnen het bibliotheek- en documentatievakgebied. Naar aanleiding van die sollicitaties ben ik enkele malen uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Ik ben tot nu toe afgewezen. De reden, voorzover mij bekend, is de combinatie: leeftijd 40 jaar, redelijk hoog opgeleid en geen betaald werkervaring.
Ik wil graag werkzaam zijn op het gebied waar ik voor ben opgeleid. Daarbij is het de Gemeentelijke Sociale Dienst (GSD) gelukt (gefeliciteerd!) om mij door vergaande controle, intimidaties en kortingen zo spuugzat te laten worden van een uitkering dat ik mijn kansen op een Melkertbaan wil uitproberen. Melkertbanen zijn lapmiddelen om de werkloosheidscijfers te drukken en om mensen tegen het absolute minimumloon voor een werkgever te laten werken, die ook nog gesubsidieerd word in de 'loonkosten'. Maar goed, zoals een ambtenaar van de GSD ook al zei als motivatie om mijn beroep op de Bijzondere Bijstand voor betaling van mijn collegegeld af te wijzen: "er zit niemand op u te wachten". (slik) Nou voel ik dat zelf niet zo. Ik weet dat ik een gedegen opleiding achter de rug heb waar ik nog steeds enthousiast over ben en dat ik een waardevolle bijdrage kan leveren op het gebied van bibliotheek en/of documentatie.
Goed, Melkertbaan. De GSD heeft op dit moment twee voor mij relevante vacatures. Voor de ene heb ik mijzelf aangemeld, voor de andere ben ik uitgenodigd door de GSD. Twee gelijksoortige functies. Voor de bemiddeling twee verschillende GSD-ambtenaren van het 'Melkert 1 team'. Even dreigde, na een gesprek over mijn motivatie, achtergronden en dagelijkse bezigheden, de volgende dag nog zo'n gesprek, maar dan met de andere ambtenaar. Dit heb ik, omdat ik dat toch wel jammer vond van zijn en mijn tijd, af kunnen houden met verwijzing naar het eerste gesprek en het bestaan van kopieermachines. Voor deze functies komen nog twee mensen in aanmerking. Deze mensen zijn volgens de GSD 'concurrenten'. Dit is misschien op de markt waarop ik mij begeef en waar ik probeer aan een zeldzaam goed te komen een financieel-economisch verantwoorde term maar ik heb het toch liever over mede-sollicitanten, om te voorkomen dat we misschien onder de prijs gaan zitten om de beste kansen te hebben. Het is geen broodoorlog of prijzenslag!
De procedure gaat nu als volgt: GSD-ambtenaren sturen mijn CV door naar de werkgevers; die sturen mij bericht of en wanneer ze een gesprek willen hebben; het sollicitatiegesprek wordt gevoerd in aanwezigheid van de GSD-ambtenaar. Ik had zelf graag contact opgenomen met de werkgever bijvoorbeeld via een sollicitatiebrief maar waar ik werkelijk hels over word is de aanwezigheid van de GSD-ambtenaar bij mijn sollicitatiegesprek. De GSD-ambtenaar geeft hiervoor drie noodzakelijke redenen: controle op mijn motivatie, steun aan de sollicitant en het beantwoorden van eventueel technische informatie over de Melkertregeling. Van achteren naar voren: die informatie kan ook op een andere manier, bijvoorbeeld voor of na het sollicitatiegesprek gegeven worden; de steun aan de sollicitant kan heel belangrijk zijn en moet ook zeker aangeboden worden met de mogelijkheid voor de sollicitant om daarvoor te bedanken, iets wat ik vriendelijk heb gedaan; de controle op de motivatie kan van tevoren in een goed gesprek beoordeeld worden maar is uiteraard met name ter beoordeling van de werkgever. Volgens de GSD-ambtenaar kan ik deze begeleiding niet weigeren omdat het 'beleid van de GSD' is. Als ik weiger kan ik niet verder meedoen aan de procedure! Mij is bekend dat bij Melkert 2 en Melkert 3 dit beleid niet zo is.
De idiote situatie doet zich voor dat mijn huidige werkgever, de GSD, meegaat naar mijn eventueel toekomstige werkgever! Een huidige werkgever die bij overname van de werknemer de nieuwe werkgever subsidieert in de loonkosten! Daarnaast ben ik, als werknemer/uitkeringsgerechtigde, volstrekt afhankelijk van de GSD als uitvoerende, controlerende en sanctionerende instantie.
Tijdens een sollicitatieprocedure gelden ook de richtlijnen van de Wet op de Privacy, een Wet waar de GSD trouwens wel meer moeite mee heeft, maar waarvan ik de minieme hoop had dat ze langzaam maar zeker daar enig besef van zouden krijgen. Ik wens niet op grond van de nietszeggende term 'beleid' en ondanks de grote woorden van de GSD om 'maatwerk' te leveren belemmerd te worden in mijn zelfstandigheid en geschonden te worden in mijn privacy.
Ik leg me onder protest neer bij deze gang van zaken om redenen die ik hierboven al heb aangegeven waarom ik de mogelijkheden voor een Melkertbaan wil onderzoeken. GSD je hebt me aardig in de tang!

wilma

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 296, april 1996

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 1

Reactie op 'rode oortjes' uit het vorige Kleintje

Beste Erna!
Met verbazing en verbijstering heb ik jouw bijdrage aan het laatste Kleintje gelezen, al weet ik niet of het woord 'lezen' hier gebruikt mag worden. De verplaatste schaamte, waar ik als onvervalsbare Westerling af en toe last van heb, dwong mij deze keer jouw zinnen - met meer wendingen dan de kronkels van de Slang tijdens de Zondeval - te blijven volgen. Dwong mij, omdat ik begreep, dat jij jezelf geweld aandeed om hoe dan ook een boodschap over te brengen en bij zulke tekenen heb ik niet de arrogantie om meteen te zeggen: laat maar kletsen! Ik vermoed dat je reageert op een reeks artikelen over mogelijk racisme binnen de antroposofische leer? Het vraagteken moet ik plaatsen, omdat je op ongeveer alle vragen die een gek zou kunnen stellen probeert in te gaan, zonder ook maar één antwoord te geven waarmee je het eens of oneens zou kunnen zijn. Dat is precies de reden waarom ik reageer. Jij hebt een betoogtrant die ik gevaarlijk vind en die ik vaker tegenkom dan mij lief is. Een paar citaten geef ik, die niet uit hun verband zijn gerukt, want je litanie mist ieder naspeurbaar verband:

"...Voor sommigen kan het een raadsel zijn dat je zowel geïnteresseerd bent in aardse wetenschap als in mysteries. Maar wat aards gezien als een mysterie overkomt, kan vanuit een ander perspectief juist vanzelfsprekend en natuurlijk zijn."
"...De schepping is zo ontzaglijk groot, dat we daar vrijwel niets van weten, behalve die 2% die we fysiek kunnen waarnemen."
"...Steiner heeft over het blanke ras, ook al was hij bevangen door te veel rassensentiment, gezegd dat ze zich versneld ontwikkelen in een materialistisch-intellectuele richting. Zodat men steeds meer vanuit het hoofd zou gaan leven, wat in de toekomst tot behoorlijke problemen zou kunnen leiden. Dat daardoor een geestelijke ontwikkeling voor blanken noodzakelijk was."
"...Wilde verhalen over initiaties en rituele feesten deden de ronde. In onze tijd, door de moderne antropologie, kennen we daar nu meer achtergronden van, de betekenissen voor zo'n volk als onderdeel van hun harmonische cultuur. Blanken die daar niets van begrepen hadden keurden dat bot af. Men vond ze wreed, onmenselijk, primitief en ook nog onchristelijk. Ook verhalen over koppensnellers deden gretig de ronde. Ook daarvan kennen we nu meer achtergronden, rituele waarden en de nauwkeurige voorschriften van oorlogvoeren."
"...Met name zij die new-age-achtige groepen beschuldigen van mystiek, aardereligie, reïncarnatiegedachten, sprookjes, dansjes, van deze critici wil ik weten of zij zichzelf anders vinden dan racistische moralisten van vroeger, die identieke kritiek hadden maar dan op kleurlingen ( = stel je niet aan, zweer je geloof af en ga iets zinnigs doen in onze maatschappij), en deze volken juist vanwege deze gewoontes, levensbeschouwing en religies als dom en onderontwikkeld beschouwden."
"...Wie het niet op Steiner heeft, kan van heel wat gekleurde volken hun eigen verhaal aanhoren."
"...Zijn andere, bijna of geheel uitgeroeide culturen met al hun mystiek, wijsheden, geloof en sprookjes, dan toch inferieur aan de 'ontwikkelde' blanke wereld? Heeft Ewald Conspira daar een antwoord op?"

Of Ewald Conspira daar antwoord op heeft, weet ik niet, maar

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 296
  • Hits: 2