• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

289

Kruithuis-museum

En nog een mooie: de gemeente DenBosch is alweer een lange tijd bezig met grootschalige nieuwbouwplannen met het museum Kruithuis. Hiervoor moesten in eerste instantie nogal wat woonhuizen verdwijnen, waaronder de zogenoemde 'officiers-woningen' aan de Citadellaan en een paar huizen aan de Vliertstraat. Deze laatsten mogen inmiddels blijven staan, de architect heeft de Kruithuis-plannen enigszins aangepast. Na aanvankelijk grote kritiek op het slopen van de drie officiers-woningen leek het er even op dat ook deze prachtige huizen mochten blijven staan. Maar nu heeft het college anders besloten: de gemeenteraad moet zich uitsluitend laten leiden door "stedebouwkundige argumenten", dat wil zeggen dat de voorrang gegeven moet worden aan de allure en de uitstraling van het museum. En tsja, dan moet je wel een hele brede strook niks rondom dat museum hebben. De woningen staan in de weg "om van het uitzicht te genieten". Dat de drie huizen in zeer goede staat verkeren en relatief betaalbaar zijn speelt opnieuw geen enkele rol in deze diskussie, schande!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

Puntje.

Schunnig h

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Anarchistiese brochure

Het Landelijk Anarchistisch Samenwerkingsverband (LAS), heeft een brochure uitgebracht met de titel 'Anarchisme Saamhorigheid in diversiteit'. In deze brochure zijn twaalf stukken over het anarchisme gebundeld. Zij zijn allen geschreven door mensen die zichzelf anarchist noemen. Drie thema's: wat is anarchisme?, persoonlijke anarchistische verhalen, anarchisme en organisatie. De gebundelde stukken zijn bedoeld als een aanzet tot verdere theorievorming of als eerste kennismaking met het anarchisme. De brochure is goed leesbaar en zeer informatief voor diegene die zich met anarchisme bezighouden, of voor mensen die iets van het anarchisme willen weten. De brochure is voor 2,50 gulden verkrijgbaar bij het LAS, Postbus 9286, 5000 HG, Tilburg of 0591.624233 (Roelof Heida).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

Toenemende repressie in Duitsland

Het is in Europa goed mis: kijk maar eens naar Duitsland. Een paar maanden geleden vonden er aldaar een heleboel politie-invallen plaats bij progressieve aktivisten. Het is wellicht beter om te spreken over massale razzia's. Dit heeft de Nederlandse media nauwelijks gehaald en daarom besteden we er hier in het Kleintje enige aandacht aan.

Op dinsdag 13 juni 1995 vinden massaal politie-invallen plaats. Formeel vallen de razzia's onder de beruchte Duitse wetsparagraaf 129-A. Dit houdt "ondersteuning van een terroristische vereniging" in en hierop staat in Duitsland een gevangenisstraf van vijf tot tien jaar. In Nederland heeft justitie met behulp van artikel 140 een vergelijkbare repressie ingevoerd. Regelrechte paranoïa en gevaarlijke waanzin hebben in de recente Duitse geschiedenis herhaaldelijk gezorgd voor massale repressie en onderdrukking van progressieve daden en denkbeelden. Ondermeer als reaktie op het militante anti-imperialistische verzet van bijvoorbeeld de Rote Armee Fraction, Revolutionaire Zelle en Anti Imperialistische Zellen is de Duitse staat verworden tot een keiharde politiestaat. Kijk naar de huidige massale Koerden-onderdrukking: honderden aktivisten worden Duitsland uit gedeporteerd en daarmee rechtstreeks uitgeleverd aan hun toekomstige Turkse beulen, ondertussen leveren Duitsland en Nederland ook nog eens de militaire middelen aan de Turkse regering om de Koerden plat te branden. Dat de Duitse staat vergelijkbaar tegen rechts-extremisme tekeer gaat is een misleidend misverstand: in de periode 1992-1994 zijn er 13 juridische procedures tegen extreem-rechts gevoerd. In deze zelfde periode tegen radikaal-linkse mensen echter 389! En dit alles levert nauwelijks meer dan een fronsende wenkbrauw op hier in Nederland. De 'grote economische belangen' van de Nederlandse samenwerking met de Duitsers zorgen ervoor dat kritiek verstomt (lees Puntje. er maar eens op na!). Vergelijk de huidige miljoenencontracten die Nederlandse ondernemers sluiten in het door Suharto diktatoriaal geregeerde Indonesië: glimlachende zakenlieden hand in hand met bikkelharde oorlogsmisdadigers.

Razzia's
De Duitse politie valt op die dertiende juni jongstleden, 's-ochtends vroeg om zes uur in acht bondsstaten bij tachtig huizen binnen. Het gaat hierbij om woningen, infocentra en drukkerijen in Neumünster, Berlin, Bremen, Hamburg, Köln, Lübeck, Münster, Oldenburg, Rendsburg en Essen. Formeel gaat het erom mensen op te pakken die betrokken zijn bij het produceren en/of de distributie van het radikaal-linkse tijdschrift RADIKAL. De repressie tegen de medewerkers van dit blad is al zeer vele jaren aan de gang. Al op 1 december 1982 werden 20 woningen, drukkerijen en boekhandels door de Duitse politie overvallen en doorzocht. In juni 1984 werden twee mensen als veronderstelde verantwoordelijke redacteuren van RADIKAL tot tweeëneenhalf jaar gevangenisstraf veroordeeld. Aangezien de twee lid werden van de Duitse parlementaire Grünenfraktie genoten zij politieke onschendbaarheid. Duitse overheidspogingen dit op te heffen mislukten. De twee vermeende RADIKAL-redacteuren vroegen na hun politieke carrière herziening van hun vonnis aan. Dit lukte in 1990, het vonnis werd nietig verklaard. De redactie en de verspreiders van het blad RADIKAL waren ondertussen ondergronds gegaan aangezien het in Duitsland onmogelijk (ja, verboden!) is om ongestraft politieke verklaringen af te drukken zonder daarbij onmiddellijk afwijzend commentaar neer te schrijven. In juli 1986 vonden er opnieuw een heel stel huiszoekingen plaats. De Duitse geheime dienst was in bezit gekomen van adreslijsten over de distributie van RADIKAL. Er werd tegen 192 mensen een onderzoek gestart naar mogelijke overtreding van paragraaf 129-A. Vooral boekhandelaren werden het slachtoffer van dit onderzoek. Na een hoop tamtam - zelfs de conservatieve beurzenvereniging van Duitse boekhandels had in de gaten dat deze repressie de vrijheid van meningsuiting ontoelaatbaar beknotte - werd de aanklacht tegen 146 beschuldigden door justitie ingetrokken. Bij 25 mensen werd de aanklacht door het gerecht afgewezen en uiteindelijk werden vijf mensen tot gevangenisstraffen van zeven tot tien maanden veroordeeld. In die periode nam de repressie ook tegen andere radikaal-linkse bladen toe. In 1989 werd iemand tot een jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf veroordeeld wegens vermeende uitgave van het blad SABOT uit Hamburg. Ondertussen wordt het deelnemen aan het redactiewerk van een blad als RADIKAL door de Duitse 'recht'staat als deelname aan een criminele vereniging (paragraaf 129-A) met het doel het plegen van strafbare feiten, beschouwd. Wanneer de recente invallen leiden tot deze oprekking van de interpretatie van paragraaf 129-A dan is het hek van de vervolging van kritische media van de dam. Je zult je nu eenmaal moeten organiseren om een blad te maken, en natuurlijk heeft het maken van een blad de openbaarmaking van teksten tot doel. Overigens is het zeer denkbaar, ja voor de hand liggend, dat RADIKAL niet uit een vaste groeep mensen bestaat maar dat iedere keer opnieuw, wanneer daar aanleiding voor is, een wisselende groep mensen besluit een nummer van RADIKAL te maken en uit te geven (te vergelijken met de vroeger in Nederland aktieve groepering ONKRUIT: onder dezelfde naam kunnen iedere keer opnieuw andere mensen opereren). En wanneer er bijvoorbeeld in een tekst opgeroepen wordt tot het plegen van strafbare feiten is het toch aan de lezer*es wat hiervan te denken?
De recente invallen in Duitsland gingen gepaard met zeer grof geweld. Gemaskerde agenten van de anti-terreureenheid (SEK) trapten huisdeuren in, drongen huizen binnen, hier en daar met behulp van schokgranaten, getrokken pistolen en automatische geweren. Arrestanten werden vastgebonden en overal werden stapels dokumenten, tijdschriften, telefoonbeantwoorders, computers, diskettes endergelijke in beslag genomen. Op dit moment wordt er tegen vier mensen een aanklacht voorbereid. Zij worden ervan beschuldigd medewerkers te zijn van (het onregelmatig en ondergronds verschijnende diskussieblad) RADIKAL. Zij zouden deel hebben genomen aan een vergadering waarin de uitgave van een RADIKAL-nummer eind 1993 werd voorbereid. Ze zitten op dit moment in verschillende Duitse gevangenissen geïsoleerd vast. Op de Duitse televisie, 's-avonds na de razzia's, gaf de Minister van Binnenlandse Zaken toe dat "de actie een doelgerichte, preventieve maatregel is om de linkse scene te intimideren". In Duitsland vonden er direct na de invallen vele demonstraties plaats, hier in Nederland bleef het tot nu toe angstwekkend stil. Het is natuurlijk sowieso al ongelooflijk verschrikkelijk dat een blad als RADIKAL gemaakt moet worden door mensen die enorm veel veiligheidsmaatregelen moesten nemen aangezien ze anders het slachtoffer worden van de Duitse justitie-terreur. Maar dat het deelnemen aan voorbereidingen om een blad te maken nu rechtstreeks dreigt te gaan vallen onder dat schandelijke rechtsartikel 129-A zou toch velen wakker moeten schudden.

Nederland
De staat, ook hier in Nederland, rukt steeds verder op binnen het leven van haar burgers. Denk maar eens aan de verschillende affaires hier te lande met betrekking tot het illegaal afluisteren van telefoons van journalisten, het dreigen met rechtszaken tegen TVprogramma-makers en de repressie jegens ambtenaren en de jacht op mogelijke 'lekken' tijdens de IRT-affaire. Nederlandse journalisten zouden zich toch langzamerhand eens echt druk moeten gaan maken over de beknotting van hun privacy, en die van hun collegaas, de inbreuk op hun grondwettelijke rechten om onderzoek te doen naar machtsmisbruik van overheid of bedrijfsleven, naar fraude en korruptie. De schandelijke onderdrukking van de vrije meningsuiting in Indonesië onder Suharto had toch feitelijk moeten leiden tot een veel krachtiger protest van juist Nederlandse journalisten. Eigenlijk had simpelweg geen enkele Nederlandse journalist met beatrix en claus mee moeten gaan, uit solidariteit met hun Indonesische kollegaas. Kritische kranten zijn in Indonesië simpelweg verboden, wie hoor je hierover? Duitse politiebeambten rennen met het geweer in de aanslag panden binnen op zoek naar medewerkers van RADIKAL, iedereen zwijgt. Ja, en ook wij zijn rijkelijk laat met deze informatie. Naïef genoeg omdat we dachten dat er nog wel het een en ander in de Nederlandse media zou verschijnen en nu dus afhankelijk van berichten uit Duitsland waar eveneens een zenuwachtige stilte regeert. Angst om eveneens door het machtige artikel 129-A geveld te worden. Ook hiermee is een parallel te trekken met Nederland.
In de periode van de exploderende toiletpot van de RaRa werd hun verklaring in diverse Nederlandse aktiebladen geplaatst, In de toen nog verschijnende Konfrontatie, de NN en in Kleintje Muurkrant bijvoorbeeld. Je ziet de vergelijkbare Nederlandse repressie in dat zogenaamde RaRa-onderzoek: uit het politieonderzoek blijkt dat de telefoon van Konfrontatie een hele periode afgeluisterd is omdat justitie, vanwege het simpele weergeven van het RaRa-kommunikee, aannam dat Konfrontatie "de spreekbuis van RaRa" was. Tegen deze belachelijke redenatie is nauwelijks verzet gerezen. Net zo min als tegen de schandelijke vervolging van de twee Opstand-journalisten die nog steeds te maken hebben met een niet afgesloten gerechtelijk onderzoek inzake mogelijke betrokkenheid bij RaRa. En waarom? Omdat zij zich in vergelijkbare bewoordingen hebben geuit jegens de onmenselijke vervolgingen door Nederlandse justitiële diensten ten opzichte van vluchtelingen en asielzoekers. Ook hierover nauwelijks ondersteunende aktiviteiten van Nederlandse journalisten, die deze vervolgingen toch als een beroepsbedreiging (berufsverbod) zouden moeten interpreteren.

Zelfkritiek
Maar zelfkritiek is ook hier zeker op z'n plaats. Ook wij bij het Kleintje bijvoorbeeld, hebben tot nu toe veel te weinig stelling genomen tegen deze overheidsrepressie. We zijn nog niet veel verder gekomen dan onze morele verontwaardiging neer te schrijven en een oproep te doen de mensen van Opstand (financieel) te ondersteunen. Ook wij zullen moeten analyseren wat er allemaal aan de hand is. Moeten erkennen dat "de beweging" onnoemlijk zwakker is geworden de laatste tien jaar. Dat een blad als Konfrontatie er de afgelopen vijf jaar niet in geslaagd is voldoende mensen te inspireren spreekt bijvoorbeeeld klare taal. Veel mensen zijn hevig teleurgesteld in hun aktivisten-bestaan en hebben zich in toenemende mate aangepast aan de repressieve werkelijkheid van sociale dienst-terreur, banenpools en melkertbaantjes. Lezen korte artikeltjes in de Revu of het gratis huis-aan-huis blad. Zijn zich massaal gaan herbezinnen met behulp van tarotkaarten, spiritueel tuinieren en individuele yoga- of reiki-therapie.
Erkennen dat je je als principieel tegenstander van onderdrukking, onrecht, oorlog en geweld zou moeten solidariseren met die onderdrukten is helaas voor te velen een perspektiefloze weg geworden. Maatschappelijk verzet is enorm afgenomen, iedereen zal dit dagelijks om ons heen ervaren. Ondernemers dumpen massaal arbeidskrachten en spreken openlijk over het verplaatsen van produktie-eenheden naar lage-lonen-landen (de vakbond houdt vrijwel haar mond). De drugsmaffia in samenwerking met de 'bona-fide' chemische industrie maakt miljoenen XTC-pillen aan voor housende jongeren zonder dat iemand zich er druk over schijnt te makent. Als je tegenwoordig zes grammetjes weed in je zak hebt dan kun je opgepakt worden. Op straat zie je in toenemende mate in vodden gehulde mensen ten onder gaan aan wegbezuinigde sociale hulp-voorzieningen. Het lijkt wel alsof iedereen zich heeft neergelegd bij de science-fiction achtige weerberichten: smog-statistieken rollen zonder hoorbaar protest over de TV-schermen. Georganiseerde neo-nazis lopen ongestoord door Nederlandse straten. De Nederlandse persmanipulatie met betrekking tot zoiets verschrikkelijks als de oorlog in voormalig Joegoslavië heeft enorme proporties aangenomen: dagelijks lijken, 'precisiebombardementen' en andere kuiperijen. Je moet behoorlijk veel moeite doen om een afwijkende mening tegen te komen over de consensus-verslaggeving van kwade Serven en de Kroaten als enige slachtoffers. Dat aldaar westeuropese neo-nazi's militaire ervaring aan het opbouwen zijn, daar horen we weer vrijwel niets over. De al jaren aan de gang zijnde verarming van enorm grote groepen burgers - alleen de kale huurlasten zijn voor de meeste mensen al met 30% gestegen in de laatste paar jaren - maakt nauwelijks nog bezorgheid los. Iedereen lijkt op zichzelf aangewezen, protestbewegingen groeien nauwelijks. Natuurlijk zijn gelukkig nog zeer veel mensen aktief en oprecht bezig weerwoord te bieden aan de vele bedreigingen waaronder wij allen leven, maar er lijkt algehele consensus te bestaan over "de overwinning van de vrije markt", de overwinning van de bazen. Een zogenaamde vrije markt die alleen maar meer slachtoffers maakt. Een vrije markt die helemaal niet vrij is, kijk maar naar de vele miljarden guldens die het Nederlandse bedrijfsleven jaarlijks van de overheid in haar broekzak stopt om in staat te blijven de veelal sterk vervuilende produktie op gang te houden en de winsten ten goede te laten komen aan aandeelhouders en leden van de raden van bestuur. Terwijl diegenen die die winsten hebben mogelijk gemaakt, de werknemers, niet meedelen in de winst. Het produktie-personeel wordt veelal genadeloos aan de kant gezet wanneer de baas becijferd heeft dat een machine of produktie in een ander land goedkoper is. Okee, in vergelijking met Duitsland zijn we (nog) vrij om dit alles op te schrijven en te bekommentariëren. Leven we in een parlementaire demokratie waarin je (nog) alles mag zeggen maar waarin vrijwel niemand meer luistert. Maar je zult toch moeten erkennen dat de invloed van al die negenenveertig TV-zenders, de gladde reclame-jongens en meisjes die zoiets fundamenteels als verkiezingen beheersen en Schipholkerosine-uitbreiding, TGV- en Betuwelijn, nog meer snelwegen en kantoorparken, niets meer van doen heeft met een solidaire samenleving die erop gericht zou moeten zijn om voor iedereen het leven zo gelukkig mogelijk te laten zijn? Veel te veel mensen voelen zich machteloos en trekken zich terug binnen zichzelf of hun kerngezin. Vluchten in heroïne, alcoholpercentages of gokkast. Het "wij-gevoel" dreigt volledig weg te vallen, ja het komt nog sporadisch naar boven tijdens pop-concerten, voetbalwedstrijden of ander massavertier.

Aanpassing
"De progressieve beweging" hield daar op waar de staat niet verder wenste toe te geven. Binnen de marge kon het verzet groeien en nog enig effekt hebben maar toen de staat op haar strepen ging staan verbrokkelde het verzet. Tengevolge van steeds hogere gevangenisstraffen, het gewelddadig uit elkaar slaan van demonstraties en de enorme vercommercialisering van de media hebben veel kritische mensen zich min of meer gedwongen gevoeld zich aan te passen. Wanneer je bedenkt dat het kraken van panden praktisch (wettelijk) onmogelijk is gemaakt en een betaalde-baan-loos leven onaantrekkelijk, dan heb je gelijk de redenen waarom het hedentendage vooral voor jongeren veel moeilijker is geworden om deel te nemen aan maatschappelijk verzet. Het negatieve effect van alle studentenmaatregelen op de mogelijkheden om een kritisch bewustzijn te ontwikkelen is duidelijk; de struggle for life tot in de schoolbanken voortgezet. En al die aangekochte kraakpanden en verbouwingen hebben natuurlijk ook geleid tot behoorlijk aangepast gedrag, bang om die privileges weer te verliezen. Door middel van 'repressieve tolerantie' heeft de Nederlandse overheid zelf het heft in handen genomen na een periode van groeiende 'vrijstaten' binnen autonome kleinschaligheidsprojekten, veelal binnen het kraakcircuit. Afgelopen uit! Maatschappelijk verzet dat door velen nog slechts met de mond beleden wordt maar wat nauwelijks nog daadwerkelijke aktie voortbrengt. We zullen de straat, en uiteindelijk de barrikade weer op moeten! We zullen ons opnieuw sterk moeten maken. Niet alleen om op te komen voor mensen die gigantisch in de (materiële en psychische) problemen zitten, maar ook omdat wijzelf onderdeel zijn van die groep mensen die onder hoge druk gehouden wordt om onze mond te houden. Gedwongen wordt ons aan te passen aan ridukule regeltjes en bureaukratische gekmakerij. Alleen dode vissen zwemmen met de stroom mee!

(we hebben bij het schrijven van dit artikel dankbaar gebruik gemaakt van bladen zoals NN, RADIKAL en CONTRASTE, en informatie van infocentrum ASSATA uit Nijmegen en de INFOGRUPPE uit Hamburg. Wanneer je op de hoogte gehouden wilt worden over de gevolgen van de Duitse staatsaanvallen op radikaallinks, schrijf dan even een briefje naar het Kleintje dan sturen we je - nederlands & duitstalige - informatie toe)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Boycot een antroposoof

De Duitse anarcho-syndicalistiese organisatie FAU roept op tot een boycot van het Mexicaanse bedrijf Finca Irlanda in Chiapas, waar ook het EZLN resideert. De eigenaar is een Duitse man, Peters, wiens familie de lokale arbeiders al sinds 1920 uitbuit. Gedurende deze tijd werd biologische koffie geteeld naar de antroposofiese traditie. Ze verkopen Demeter-Koffie en "normale" biologische koffie en exporteren deze naar West Europa en naar de USA. De lonen in dit bedrijf bedragen 18 mexicaanse pesos minus 3 pesos voor 1 kilo voedsel per dag. Hier wordt alles dan verkocht aan de gebruikelijke bio-woekerprijzen. Of dacht je dat al die 'leuke' bio-winkels enkel "korrekte" produkten verkopen? Binnenkort meer in Kleintje Muurkrant over bijvoorbeeld de antroposofie naar aanleiding van nieuw onderzoek naar de racistische achtergronden van de antroposofische ideologie. Langzaamaan ontstaat er een breuklijn tussen de Rudolf Steiner-aanbidders en anderen, vergelijkbaar met andere kerkschisma's zoals "de rekkelijken en de preciezen". Wij ondersteunen die scheuring aangezien dit blijkbaar de enige manier is waarop kritische geluiden over de antroposofie binnen die beweging serieus genomen worden. Over de racistische tendenzen van de antroposofische 'leer' hebben we in Kleintje Muurkrant al jaren geleden artikelen gepubliceerd, wanneer je deze wilt hebben laat het ons dan even weten.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Emile Ratelband

Opnieuw komt Emile 'Tsjakkaa!' Ratelslang, eh Ratelband, de beruchte ladenlichter, een paar centen in deze omgeving verdienen. Zie eerdere artikelen over hem in Kleintje 269 en 273. Tegenwoordig worden zijn boekingen geregeld door het 'direct marketing' & reclameburo SELLFORM aan de Goudsmitstraat te DenBosch. Sellform is tevens de sponsorwerver voor De Tour de France in DenBosch, dus dat komt allemaal wel goed. Directeur Albert Janssen van Sellform heeft in november 1993 een seminar van Ratelband bezocht en is sindsdien in de band van hem. Op dinsdag 19 september organiseren zij een Seminar over "positief denken" met Emile Ratelband in DenBosch. Denk je rijk, en je leert meteen met stress omgaan. Dat is ook wel nodig want de kosten bedragen 495 gulden, eksklusief btw. Hahahaha. Ratelband is rijk geworden met het anderen wijs maken dat je overal zelf 'schuld' aan bent. Ben je ziek dan heb je dat aan je eigen te danken en wanneer je gelukkig bent idem dito. Daar gaat hij nogal ver in: vooral dat je zelf je eigen ziekten creëert gaat nogal voorbij aan zaken als luchtverontreiniging, voedingssupplementen, asbestvezels, sigaretterook en ga zo nog maar even door. Ratelslang maakt gebruik van de pseudo-wetenschappelijke theorie NLP, Neuro Linguïstisch Programmeren: dit betekent dat iedereen zijn/haar eigen werkelijkheid kan creëeren, ja natuurlijk, ook het bewind van Hitler had zijn goede dingen, je moet alles positief bekijken dan gaat het vanzelf goed met je. Betuig je innige deelneming met de naïviteit van de seminar-deelnemers & aan het slimme geld-uit-de-zakken-kloppen van Tsjakka Ratelband door een brief te sturen aan Emile Ratelband, Antwoordnummer 13040, 5200 VE, DenBosch (dus hoe zwaar je je brief ook maakt, dankzij het antwoordnummer betaalt Ratelband alles, dat vindt hij vast niet erg, hij verdient per slot van rekening momenteel handen vol geld met zijn pseudo-zelf-hulp-boeken! Doe 'm gelijk de groeten van het Kleintje...)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Doodstraf

Af en toe staat er zo'n heel klein stukje in de krant waarbij je bij jezelf denkt "daar wil ik meer over weten". In de volkskrant van zaterdag 12 augustus jongstleden stond onder het kopje 'Man in dodencel gereanimeerd en geëxecuteerd' het volgende: "enkele uren voor zijn executie in het Amerikaanse McAlester is de wegens moord ter dood veroordeelde Robert Brecheen (40) bewusteloos in zijn dodencel aangetroffen. Hij had geprobeerd zich met een overdosis kalmerende middelen van het leven te beroven. Brecheen werd in allerijl naar het ziekenhuis gebracht waar zijn maag werd leeggepompt. Enige tijd later werd hij door de artsen geschikt voor executie bevonden en vrijdagochtend met een dodelijke injectie om het leven gebracht. De gevangenisdirectie: "Natuurlijk schuilt hierin een zekere ironie, maar wij zijn gebonden door de wet, de wet die hij schond. Een veroordeelde moet zijn executie bewust ondergaan." Wat een wereld!...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

Vluchtelingen Stem

Ook al mogen vluchtelingen die in een asielzoekerscentrum verblijven officieel geen werkzaamheden verrichten, hun recht op persvrijheid kan niemand hen ontnemen. Drie van hen namen het initiatief om een eigen krant te maken om zo hun stem te laten horen en begrip te kweken voor de situatie van asielzoekers in Nederland. 'Refugees Voice' wordt in het Nederlands geschreven en verschijnt elke twee maanden. Alle auteurs zijn zelf vluchteling en verblijven, in afwachting van de uitslag op hun asielaanvragen, in asielzoekerscentra. De redactie zoekt vrijwilligers en abonnees. Refugees Voice, Postbus 84219, 2508 EA, Scheveningen 070.33658578

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Drugsponton in de Dieze

Het drugsopvangprojekt ESCAPE lijkt allerlei bestuurlijke ellende aan te richten. Burgemeester & wethouders van Den Bosch willen dit project uitbreiden met drugsverslaafdenopvang op een in de Dieze drijvend ponton (nabij het Rijksarchief). Zo te zien lijkt dat een brug te ver te worden voor Claessen en Co, want de hele buurt rondom de Diezebrug staat op zijn achterste benen. Met name vanwege de al eerder vertoonde nitwittigheid, arrogantie en onverschilligheid van de Bossche gemeentebestuurders (zie voorpagina-artikel Kleintje 286).
Ook dit keer laat Beënwee zien dat ze absoluut niet meer in de gaten hebben wat er zoal bij een 'gemiddelde' burger speelt. De stadsregenten zijn zo vergroeid met hun managementkursussen en hun interne partijpolitieke spelletjes, zo gefixeerd op pensioenvoorzieningen en hun carrièremogelijkheden binnen of buiten de politiek, dat enig serieus begrip voor of strategisch optreden in de richting van de stadsbewoners/sters volledig zoek is. Hier wreekt zich natuurlijk de zoveel geroemde Bossche bestuurscultuur, waarbij traditioneel Beënwee de dienst uitmaken en de raad voornamelijk als een applausmachine dient. Kritiek in de raad of in de raadscommissies op voorstellen van Beënwee is nog steeds voornamelijk positieve kritiek. Want elk zichzelf respecterend raadslid wil nou eenmaal ook eens achter die, ja die, groene tafel komen te zitten. En die aspiraties hebben nou eenmaal een prijs, bek houden dus en positief blijven. Hoogstens na teleurstellende opkomstcijfers bij gemeenteraadsverkiezingen weer verbaasd zijn over de lage opkomstcijfers. Maar voor de rest van de stad is het op zich logisch dat mensen bezorgd en onrustig worden wanneer ze vrij plotseling geconfronteerd worden met ingrijpende plannen met hun buurt, wijk en leefomgeving.
Zo ook in de omgeving van het Rijksarchief, om op zo'n ponton dagelijks 30 tot 40 drugsverslaafden op te vangen en daar bovendien methadon verstrekken aan 120 drugsverslaafden, dat mag je toch wel een ingrijpend plan noemen. De gemeente DenBosch had uiteraard volledig nagelaten om met behulp van duidelijke informatie de buurtbewoners te betrekken bij de plannen (Kleintje 286). Een bericht in het Brabants Dagblad was toen voor Beënwee genoeg informatie voor de buurt.
Op maandagavond 21 augustus jongstleden was opnieuw een fraai staaltje te aanschouwen. De gemeente was genoodzaakt een hoorzitting te organiseren in verband met de 343 (!) ingediende bezwaarschriften tegen het gemeentelijke besluit om dat drugsponton in de Dieze af te meren. Meer dan honderd van die bezwaarmakers kwamen naar een veel te klein zaaltje in het bossche stadhuis, waartegenover de bossche kermis met al haar herrie, toeters en housedisco tekeer ging.
Dat was blunder één: waarom geen betere locatie gezocht waar iedereen het debat helemaal had kunnen volgen? Blunder nummer twee was dat de organiserende gemeente niets maar dan ook helemaal niets ondernam tegen een spandoek en folderactie van een stuk of zes extreem-rechtse leden van het Utrechtse Nederlands Blok; gelukkig waren er een aantal leden van AFA-DenBosch aanwezig met een waarschuwingspamflet. Een waarschuwing omdat die Nederlands Blok-fanaten hetzerige propaganda voeren tegen drugsverslaafden en de terechte onrustgevoelens vanuit de buurt gebruiken om hun eigen haatkampanje te ondersteunen. Blunder nummer drie was dat er nauwelijks gemeenteraadsleden aanwezig waren, dat is koren op de molen van al diegenen die zich ernstig in de steek gelaten voelen door de bossche politici. Blunder nummer vier maakte de verantwoordelijk wethouder Peter Claessen (D'66), (die kan zijn ongeduld nooit bedwingen om tegensprekers de mond te snoeren) toen hij een inspreker die een paar minuten langer het woord wenste te voeren het woord dreigde te ontnemen. Dit ondanks het feit dat vele insprekers slechts zeer korte tijd nodig hadden om de gemeente duidelijk te maken dat ze deze wijze van politiek bedrijven absoluut niet zien zitten. Want naast de te verwachten uitingen van oprechte angst voor drugsverslaafden en dreigende buurtoverlast waren er een aantal insprekers met zeer inhoudelijke bezwaren. Deze gingen over de foutieve bureaucratische wijze waarop de gemeente denkt haar zin door te voeren. Hiertegen gaan een heel stel mensen tot aan de Raad van State procederen en hoewel ik geen jurist ben heb ik wel in de gaten dat de gemeente het hierbij nog zeer moeilijk zal krijgen. De gemeente houdt namelijk nogal wat relevante informatie achter. Zo weigert de gemeente duidelijk te maken welke andere lokaties er onderzocht zijn. De gemeente geeft geen antwoord op de vraag waarom de drugsopvang-activiteiten gecentraliseerd moet worden (het zal wel minder geld kosten) en de gemeente heeft geen idee wat de concrete resultaten zijn van de drugsopvang (methadonverstrekking bijvoorbeeld) tot nu toe. Allemaal zinnige vragen waarop de gemeente geen antwoord weet, in ieder geval niet geeft aan diegenen die daar recht op hebben. Er waren dan ook een aantal mensen die aankondigden om met behulp van de Wet Openbaarheid Bestuur deze informatie openbaar te maken. Vervolgens heeft de gemeente een beroep gedaan op een noodprocedure om het bestemmingsplan voor dat deel van de stad te wijzigen. Dit beroep op de artikel 17 procedure hebben ze gedaan onder het mom van een tijdelijke voorziening. Maar er is natuurlijk niets tijdelijks aan het aanleggen van een trap vanaf de Diezebrug en andere voorzieningen die meer dan anderhalve ton gaan kosten, dat snappen de buurtbewoners donders goed. Kortom, de gemeente komt opnieuw haar eigen arrogantie tegen. Tekenend voor het zenuwachtig handelen van de gemeente is haar publiciteits-strategie met betrekking tot de resultaten van het Escape-project tot nu toe. Juichende slogans over een forse daling van de criminaliteitscijfers. Ja hallo, het project loopt sinds maart jongstleden en de drugsverslaafden die weigeren deel te nemen aan het project Escape worden in de gevangenis opgesloten. Hoeveel dit er zijn maakt de gemeente niet bekend, maar wel opzienbarende cijfers: Zo zou het aantal autokraken met 48% zijn teruggelopen, het aantal bedrijfsinbraken met bijna 60% en het aantal woninginbraken is gedaald met 12 procent. Niet geheel toevallig verschijnen deze cijfers op het moment dat buurtbewoners tegen dit project te hoop lopen.......

Hieronder nemen wij de tekst op van de folder die AFA-DenBosch bij aanvang van de hoorzitting verspreidde: "Goedenavond buurtbewoners, u bent hier allen aanwezig om blijk te geven van uw bezorgdheid. Bezorgdheid over de gemeentelijke plannen om een hulpverleningsproject voor drugsverslaafden te beginnen op een drijvend ponton nabij de Diezebrug. Sommigen zijn het niet eens met dit project, zijn bijvoorbeeld bang voor de mogelijke gevolgen van de aanwezigheid van drugsverslaafden in hun woonomgeving, anderen zijn woedend op het gemeentebestuur van DenBosch omdat zij u heeft overvallen met deze 'Escape'plannen. Allemaal voldoende redenen om hier vanavond aanwezig te zien op deze hoorzitting, door de gemeente georganiseerd om te proberen de verhitte emoties rondom dit project tot bedaren te brengen.
Naast gemeente en buurtbewoners is er echter nog een groep mensen actief. De uit Utrecht afkomstige, extreem-rechtse politieke groepering 'Nederlands Blok' is de afgelopen weken actief geweest in het verspreiden van haat- en angst-opwekkende folders bij u in de buurt. Zij opereren ook wel onder de naam 'Jonge Geuzen'. De bekendste Nederlands Blok-leden zijn Willem Vreeswijk, Douwe van der Bos en Mario Neef. Deze laatste wil aan de komende bossche gemeenteraadsverkiezingen deelnemen. Hij heeft jarenlang met Hans Janmaat van de Centrumdemocraten samengewerkt en is daarna voor zichzelf begonnen. Een aantal leden van Nederlands Blok staat rechtstreeks in contact met Constant Kusters, een gevaarlijke neo-nazi uit Arnhem, waartegen momenteel een rechtszaak loopt wegens openlijke geweldpleging en verboden wapenbezit.
Wij willen van deze gelegenheid gebruik maken u te waarschuwen voor de achterliggende motieven dan het Nederlands Blok. Zij bemoeien zich slechts met deze drugsproblematiek in DenBosch om leden en stemmen te verwerven voor de komende bossche gemeenteraadsverkiezingen eind dit jaar of ergens volgend jaar. Zij gebruiken de aanwezige angst- en onzekerheidsgevoelens bij buurtbewoners om versimpelende en gevaarlijk racistische en nationalistische 'oplossingen' te verspreiden. De argumenten van het Nederlands Blok zijn echter geen argumenten. Zij zetten slechts mensen tegen elkaar op. Mensen die veelal in dezelfde uitzichtloze situatie verkeren. Mensen die zich terecht bezorgd maken over de enorme afstand die aanwezig is tussen de stadsregenten en de inwoners van deze stad.
Laat u niet misleiden door de haatcampagne van Nederlands Blok. Ook vanavond zijn er ongetwijfeld enkele Nederlands Blok-leden actief. Zij zijn afkomstig uit Utrecht en proberen hier in DenBosch een partij-afdeling op te bouwen. Het is al erg genoeg dat wij hier in de stad met drie CentrumDemokratische raadsleden te maken hebben, die overigens gelukkig geen enkele rol van betekenis in de gemeenteraad vervullen. Zij hebben dankzij de vele Bossche CD-stemmers drie goed betaalde baantjes voor zichzelf geregeld. Nu probeert het Nederlands Blok hetzelfde: zij zijn slechts op zoek naar partijleden en papieren stemmen. Wantrouw hun populaire praatjes, het is een extreem-rechtse bende die intolerantie, egoïsme en haat aanwakkert om er zelf beter van te worden. Wanneer u meer wilt weten over de achtergronden van het Nederlands Blok, andere extreem-rechtse haat-groeperingen of anti-racistische activiteiten kunt u contact opnemen met AFA-DenBosch: Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch 073.136927."

Een dag later sprak een van de leiders van het Nederlands Blok, Mario Neef uit Culemborg, het antwoordapparaat in op het zojuist vermelde telefoonnummer. Hij meldde dat er een storende fout in het AFA-pamflet stond: Douwe van der Bos stond namelijk niet meer als lid van het Nederlands Blok geregistreerd. Alweer ruzie met deze neo-nazi gehad blijkbaar...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Scientology-sekte slaat toe

Het is al weer even geleden dat we in Kleintje Muurkrant aandacht hebben geschonken aan de Scientology-sekte (nummer 177). In één van de komende Kleintjes zullen we uitgebreid op deze enge sekte terugkomen. Vanwege de aktualiteit nemen we nu een artikel op dat onderandere gebaseerd is op een persbericht van XS4ALL ("Acces For All") uit Amsterdam, een organisatie die toegang verleent aan een ieder om via Internet, dat komputernetwerk van vele miljoenen komputers, met elkaar te communiceren.

Op dinsdag 5 september jongstleden kreeg XS4ALL bezoek van een Amsterdamse gerechtsdeurwaarder die handelde in opdracht van Scientology en werd bijgestaan door een politie-inspecteur en Mr.R.Hermans van advokatenkantoor Nauta Dutilh (de Nederlandse advokaten van Scientology). Voorts waren er twee computerexperts aanwezig, een slotenmaker (om de deur te openen indien er niemand aanwezig zou zijn geweest) en twee Amerikaanse medewerkers van Scientology, de heer Martin Weightman en mevrouw Leora Jensen. Scientology heeft formeel beslag laten leggen op de computerapparatuur van XS4ALL. Daartoe hebben de computerexperts alle serienummers en typenummers opgenomen. Het doel van deze procedure is ervoor te zorgen dat XS4ALL geen goederen aan het zicht van een eventueel komende civiele procedure kan onttrekken. Aangezien alle apparatuur nog steeds aanwezig is komt de continuiteit van de door XS4ALL geleverde diensten echter niet in gevaar.

Wat is er aan de hand?
De Scientology'kerk' claimt dat via 'de anonieme remailer' (een manier om berichten te verspreiden zonder dat duidelijk is wie de afzender is) van XS4ALL één of meerdere teksten over Internet zijn verspreid waarvan Scientology zegt de auteursrechten te hebben. Op deze gronden heeft Scientology van de arrondissementsrechtbank in Amsterdam toestemming gekregen beslag te doen leggen op de apparatuur van XS4ALL. Deze remailer draait echter al sinds twee maanden niet meer op XS4ALL. Tijdens de inval van Scientology aan XS4ALL kwam die remailer overigens geen moment ter sprake. De organisatie leek zich uitsluitend te storen aan de kritische informatie betreffende Scientology die één van de XS4ALL-gebruikers op zijn home page had geplaatst. Tussen deze informatie zou zich een bestand bevinden waarop Scientology de auteursrechten heeft. Als XS4ALL het gewraakte bestand ter plekke zou verwijderen was Scientology bereid af te zien van het beslag. Dit betreft een getuigenverklaring van ex-scientology-lid Steven Fishman uit Amerika waarin gedetailleerd uit de doeken gedaan wordt hoe Scientology er nu al meer dan vijf-en-veertig jaar in slaagt duizenden mensen te laten geloven in een science-fiction-achtige wereldbeschouwing. De bedenker van Scientology was LaFayette Ronald Hubbard (1911-1986). Hij schreef science-fiction verhalen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Rond 1950 bedacht hij dat ie meer geld kon verdienen met het oprichten van een godsdienst dan met het schrijven van science-fiction boeken. Daar is hij zeker in geslaagd, de sekte beschikt momenteel over karrevrachten geld aangezien het sektelidmaatschap behoorlijk in de papieren loopt. Je dient je namelijk langdurig te scholen in de science-fiction theorie over de geschiedenis van de wereld. In Hubbard's fantasie bestaat er een boosaardige heerser Xenu, die 75 miljoen jaren geleden de aardbol (die toen nog 'Teegeeach' heette) gebruikt heeft om zogeheten Thetanen op los te laten. Deze Thetanen hebben al die vele miljoenen jaren overleefd en beheersen alle mensen die op deze aardbol rondlopen. Ze vallen de mensen door middel van 'engrammen' (in de 'ziel' gegraveerde nare ervaringen) nog steeds lastig, maar geen paniek, Hubbard heeft een taktiek bedacht om die Thetanen te verslaan. Die techniek is echter geheim en slechts door middel van Scientology-kursussen die verschrikkelijk veel geld kosten te leren. Vandaar de grote nadruk die Scientology legt op het auteursrecht op Hubbards geschriften en geluidscassettes. Wanneer die onzin namelijk vrijelijk beschikbaar zou zijn, betalen kursisten die tienduizenden dollars niet.
XS4ALL wijst terecht elke verantwoordelijkheid voor de inhoud van de homepages van haar gebuikers uit principe af. Gebruikers bepalen zelf wat er in hun berichten staat, en aangezien XS4ALL geen enkele controle of redaktie uitoefent zijn gebruikers volgens hen zelf juridisch verantwoordelijk voor de inhoud van hun berichten. Deze affaire toont aan dat het nodig is dat er snel duidelijkheid komt omtrent de juridische positie van Internet-aanbieders. XS4ALL is geschokt dat haar kantoren kunnen worden binnengevallen door rechtstreeks uit Amerika binnengevlogen medewerkers van een organisatie als de Scientology kerk. Indien XS4ALL verantwoordelijk gehouden wordt voor de inhoud van alle berichten gaat dat onherroepelijk ten koste van de vrijheid van meningsuiting op Internet. XS4ALL is niet de enige die op deze wijze te maken heeft met de Scientology kerk. Scientology, een wereldwijd vertakte organisatie, heeft ruzie met een flink aantal mensen op het Internet. Een niet georganiseerde groep mensen is wereldwijd begonnen om de aktiviteiten van Scientology aan de kaak te stellen. Tot nu toe heeft Scientology pers en critici altijd de mond kunnen snoeren door middel van intimidatie en door het voeren van eindeloze gerechtelijke procedures.

Scientology in de wereld
Scientology wordt al zolang zij bestaat scherp bekritiseerd. Voornamelijk ex-sekte-leden hebben in de loop der jaren meters boeken en artikelen geschreven over de methoden die de sekte gebruikt om leden vast te houden. Scientology is zéér hiërarchisch georganiseerd, vergelijkbaar met een grote legereenheid. De ideologie is zo fantasierijk en onvoorstelbaar, en de leden hebben zo ongelooflijk veel geld betaald om kursussen (in 'Dianetica' bijvoorbeeld) te volgen dat sekte-leden volledig vervreemd geraakt zijn van de wereld om hen heen. Om te overleven is een Scientology-omgeving noodzakelijk. De sekte bezit een uitgebreide interne inlichtingendienst en je kunt het zo gek niet bedenken of ze maken er gebruik van. Kritici worden keihard aangepakt middels juridische procedures, roddel en achterklap verspreiden, hinderlijk achtervolgen, ja het is zelfs meermalen voorgekomen dat Scientology-sekteleden zich sterk maakten om een 'afvallige' dusdanig psychologisch te bewerken dat deze volledig instortte (Scientology-term hiervoor is "dead-agenting"). Op dit moment voert Scientology een wereldwijde aktie om te voorkomen dat haar 'geestelijk kapitaal' niet vrijelijk beschikbaar komt via Internet. Zij heeft daartoe al meerdere, met XS4ALL vergelijkbare organisaties overvallen. In Finland loopt een dergelijke procedure en een groeiend aantal in de Verenigde Staten. Wil je meer weten en kun je terecht op Internet dan moet je maar eens kijken op bijvoorbeeld http://www.cybercom.net/~rnewman/scientology/home.html

Scientology in Nederland
Al vanaf eind zestiger jaren is Scientology in Nederland aktief, en al heel vroeg, in 1970, vraagt het Nederlandse ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid aan de journalist Johan Phaff een onderzoek te verrichten naar deze sekte. Phaff was echter al in problemen met de Scientologen gekomen naar aanleiding van een aantal artikelen van hem in Vrij Nederland en weigert. Kort hierop overlijdt Phaff, volgens Gerrit Komrij (in een prachtig schotschrift tegen de Scientology-beweging onder de titel: "De Stankbel van de Nieuwezijds" uit 1979) omdat Phaff dermate geschokt was over wat hij bij Scientology had ontdekt en vanwege forse intimidaties door de sekte. In 1972 richten een paar Scientologen de Stichting Scientology Kerk Nederland op. Ze betrekken een groot (gehuurd) kantoorpand aan de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam. De Nederlandse overheid maakt zich naar aanleiding van internationale negatieve publiciteit rondom Scientology zorgen over Scientology en eind 1973 wordt de commissie Dekker ingesteld, die het ware karakter van Scientology moet proberen bloot te leggen. Na enige tijd blijkt de commissie echter geïnfiltreerd te zijn door een scientoloog. Dit levert zoveel onderlinge spanningen en ruzies op dat de commissie nooit tot het publiceren van een eindrapport is toegekomen. Dit alles staat beschreven in het proefschrift van Tobias Witteveen: Overheid en Nieuwe Religieuze Bewegingen, in 1984 opgesteld in opdracht van de vaste Commissie voor de Volksgezondheid. In diezelfde periode worden door de politie een aantal scientologen bij toeval aangehouden bij een verkeerscontrole. Zij wekken door hun zenuwachtig gedrag zoveel argwaan dat hun auto wordt doorzocht, waarbij een heel stel gestolen papieren te voorschijn komen die de sekteleden hebben gestolen uit de archieven van het Nationaal Centrum voor Geestelijke Volksgezondheid in Utrecht.

Reader's Digest wilde in september 1991, in al haar uitgaven over heel de wereld (totaal aantal lezers 100 miljoen!) een kritisch artikel publiceren over Scientology. De Scientology-sekte spande kort gedingen aan in Zwitserland, Frankrijk, Italië, Duitsland en in Nederland om Reader's Digest te verbieden het artikel op te nemen. In Nederland, met betrekking tot de Nederlandstalige uitgave van Reader's Digest ("Het Beste") bepaalde de President van de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam op 20 september 1991, dat het niet onrechtmatig is de 'kerk' af te schilderen als "een misdadige organisatie met maffia-achtige trekken die zich op grote schaal bedient van intimidatie en bedreiging met als uitsluitend oogmerk om geld aan haar volgelingen en derden te onttrekken". Dit is in hoger beroep ("in naam der Koningin") door het Gerechtshof te Amsterdam, bij arrest van 9 april 1992, bekrachtigd ("de in het artikel gekozen bewoordingen zijn, tegen de achtergrond van de ernst van de aan de kaak gestelde mistanden en de overige omstandigheden van het geval, niet onnodig grievend te achten"). Bovendien oordeelde de rechter in hoger beroep dat de vrijheid van godsdienst hier niet rechtstreeks in het geding was, iets waar Scientology regelmatig mee schermt, "omdat die vrijheid anderen niet verplicht zich te onthouden van kritiek op misstanden binnen een kerkgenootschap". Zo kan ie wel weer, een volgend keertje verder... Wanneer je zelf informatie hebt met betrekking tot de Scientology-sekte dan kun je ons erg blij maken...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Gigantische snoeioperatie op komst bij ABW

"Het is de gezamenlijke verantwoordelijk van Rijk en gemeenten dat degenen die niet in eigen bestaansmiddelen kunnen voorzien, kunnen terugvallen op de grondwettelijke waarborg van een minimaal noodzakelijk bestaansniveau, de Algemene Bijstands Wet. De bijstandswet is een onmisbare schakel in het sociale zekerheidsstelsel en dient als vangnet blijvend gegarandeerd te zijn". Met deze sociaal-bewogen zinnen opent de gemeentelijke nota over de Nieuwe Algemene Bijstandswet (ABW), die per 1 januari aanstaande wordt ingevoerd.

Stapje één van de nieuwe ABW was het opschuiven van de betalingsdatum aan de bossche uitkeringsrecehtigden. Alle bijstandontvangers kregen een brief van de Sociale Dienst waarin gemeld werd dat voortaan de uitkering 16 dagen later dan nu zou worden uitbetaald. Wethoudster Joke van der Beek beargumenteerde dit met landelijke regelgeving. Onmiddellijk rezen er felle protesten in de stad en maakte bijvoorbeeld het Steunpunt Kansarmen/Minima zich sterk. Met sukses, zo bleek op dinsdag 5 september jl toen Burgemeester & Wethouders van DenBosch het besluit introkken. De uitbetalingsdatum blijft vallen op de laatste dag van de maand. En terecht! Maar er staat uitkeringsgerechtigden in DenBosch meer te wachten...
Bij de nieuwe ABW staat decentralisering voorop, dit wil zeggen dat gemeenten een veel grotere verantwoordelijkheid krijgen in de uitbetaling van gelden aan uitkeringsgerechtigden. Dit houdt eveneens in dat er grote verschillen kunnen gaan optreden tussen de hoogte van de inkomens van uitkeringsgerechtigden. Met andere woorden, vanaf volgend jaar zijn de uitkeringen afhankelijk van de gemeente waar je woont. Voor diegenen die in DenBosch wonen ziet het er allemaal niet best uit. DenBosch maakt al vele jaren duidelijk dat bezuinigingsmaatregelen van het Rijk hen vaak niet ver genoeg gaan. Meer dan eens heeft Wethoudster van Sociale Zaken Joke van der Beek verregaande kortingen en bezuinigingen toegepast op de Sociale Zekerheids-voorzieningen van Bossche burgers. Af en toe is ze teruggefloten, mede dankzij succesvol verzet vanuit diverse Bossche belangengroeperingen. Zie de recente ommezwaai die zij moest maken met betrekking tot het later willen uitbetalen van de uitkeringen. De bezuinigingsoperatie die nu voor de deur staat is bedoeld om binnen drie jaar 380 miljoen gulden te korten op de landelijke uitkeringskosten. Een waanzinnig voornemen wanneer je je bedenkt dat nog vrijwel dagelijks werknemers uit bedrijven worden gezet omdat de werkgevers goedkopere manieren verzinnen om te produceren of diensten te verlenen. Overigens betaalt het Rijk 90% van de gemeentelijke bijstandskosten en dit blijft in ieder geval tot 1 januari 1999 het geval. Schattingen wijzen erop dat daarna de financiële verhouding tussen rijk en gemeente 78% - 22% wordt, tot en met 1998 90% - 10%.
Eén van de belangrijkste bezuinigingsposten zal de woon- en leefvorm van de individuele uitkeringsgerechtigde betreffen. Wanneer je "algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan" met iemand anders (in dezelfde woning bijvoorbeeld) kunt delen, dan wordt je uitkering met twintig procent gekort!
Was bijvoorbeeld de norm voor een alleenstaande van 21 jaar of ouder eerst 70% van het wettelijk minimumloon, dit wordt 50%. Het Rijk verplicht echter de gemeente om 20 procent toeslag te geven, waardoor deze nieuwe ABW geen materiële gevolgen heeft voor alleenstaanden die zelfstandig én alleen in een huis wonen. Woon je echter met iemand anders, of met meerdere mensen in één huis samen, dan krijg je te maken met een weigering van de gemeentelijke Sociale Dienst om je die toeslag van 20% te geven. De gemeente gaat er dan namelijk vanuit dat je woonkosten kunt delen en zij vindt dit voldoende reden om je die 20% toeslag te onthouden. Voor iemand met een RWW-uitkering betekent dat een korting van ruim 250 gulden per maand. Woon je in een kraakpand dan wordt er voor straf bijna 350 gulden van je ABW-uitkering ingehouden (want redeneert de sociale dienst, je hebt geen huurkrontrakt en betaalt geen huur. Ze willen maar niet snappen dat je dan zelf geld uittrekt om je pand in goede staat te onderhouden en dus wel degelijk woonkosten hebt). Nog een voorbeeld: wanneer je uitkeringsgerechtigd bent en je woont op kamers dan wordt je uitkering voortaan met 10% gekort aangezien de sociale dienst dan gemakshalve aanneemt dat je de keuken, het toilet, bad of douche, telefoon en dergelijke deelt. Wanneer dit niet het geval is moet je zelf aantonen dat dit zo is (sociale-dienst-recherche op bezoek!). Ben je 20 jaar oud en woon je zelfstandig dan hou je nog maar 321,74 gulden over. Ben je 21 jaar oud en uitkeringsgerechtigd, dan word je 20% gekort. Ben je 22 jaar dan gaat het om 10%, dit is een gevolg van de JeugdWerkGarantiewet.
Overigens zal het huidige onderscheid tussen ABW en RWW vervallen. Dit betekent dat elke uitkeringsgerechtigde (én diens partner) verplicht is door middel van betaalde arbeid in het eigen bestaan te voorzien. Alleeen diegenen die de volledige verzorging hebben van kinderen tot en met vier jaar zijn hiervan uitgezonderd. Dat wordt dus dringen op die toch al krappe arbeidsmarkt (de arbeidsuitstoot gaat feitelijk natuurlijk onverminderd voort). Gedeeltelijk wordt de druk op de betaalde banenmarkt 'opgelost' doordat Rijk en gemeentelijke overheden veel geld beschikbaar stellen aan werkgevers om aan uitkeringsgerechtigden een minimaal betaalde baan te verschaffen. Denk aan de banenpool (de werkgever hoeft maar een paar honderd gulden per jaar voor een volledige arbeidsplaats te betalen); de JeugdWetGarantie-regeling (deze is nog voordeliger voor de werkgevers); Melkert-banen (in 1995 41 banen in DenBosch waar het Rijk 1,6 miljoen gulden voor betaald) en de 141 banen die DenBosch voor 1995 heeft binnengesleept (rijksbijdrage van 18.000 gulden per baan per jaar, in 1996 zullen dit 282 banen worden) met een experimenteel projekt, gericht op werken met behoud van uitkering.

1996 zal het jaar der veranderingen worden. Iedere nieuwe uitkeringsgerechtigde zal met ingang van 1 januari 1996 direkt onder de nieuwe Algemene Bijstands Wet vallen. Alle andere uitkeringsgerechtigden zullen in 1996 een schriftelijk heronderzoek én een persoonlijk gesprek krijgen op de geemeentelijke Sociale Dienst. Bereid je hier dus maar vast op voor! DenBosch gaat weliswaar in 1996 alle uitkeringsgerechtigden 'toetsen' aan de nieuwe ABW, in haar zojuist verschenen commissievoorstel 'De Nieuwe Algemene Bijstandswet' wordt vanaf 1997 rekening gehouden met een besparing van 2 miljoen gulden per jaar ten gevolge van de verlagingen van de uitkeringen in verband met het delen van de 'algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan' met derden. Blijkbaar hebben ze dus al voor een hele hoop mensen besloten met hoeveel procent hun uitkering verlaagd zal worden.

Een ander fundamenteel punt bij de komende herziening van de Algemene Bijstands Wet is het volgende: De gemeente DenBosch, en in het bijzonder wethoudster Joke van der Beek, heeft de afgelopen jaren niet nagelaten om doorlopend te wijzen op haar onvermogen, ja zelfs het van overheidswege aan hen opgelegde verbod, zich bezig te houden met het inkomen van haar burgers. Dat dit al die tijd al lulkoek was, kijk maar naar de steeds stijgende gemeentelijke heffingen en belastingen, wordt nu wel heel duidelijk...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

Sprookje

Er was eens, in een land hier niet zover vandaan een koning. De koning was, zoals dat wel vaker het geval is, getrouwd met een koningin. Op een ijzige winterdag dag zat de koningin voor het raam wat te borduren. Daar had ze natuurlijk wel een hofdame voor, maar die had net een ATV-dag. De koningin wist eigenlijk helemaal niets van borduren en ze broddelde maar wat. En natuurlijk prikte ze in haar vinger; het moest er eens van komen. Ze staarde naar het felrode bloed en sprak zachtjes: "Ik zou zo graag een kindje krijgen met lippen zo rood als mijn bloed, met haar huid zo blank als sneeuw en haar haar zo zwart als het ebbehout van de vensterbank." En zie, enige tijd later kregen de vorst en vorstin een kindje. Er was slechts een kleine tegenvaller: de GENDER-kliniek had z'n werk niet goed gedaan, want ondanks alle hoopvolle beloften had het koninklijk paar geen dochter maar een zoon. "Hè verdorie," zei de koningin, "en ik vond Sneeuwwitje nog wel zo'n mooie naam. Nou ja, dan moeten we maar snel iets anders verzinnen. Wat dacht je van Constant, schat?" Helaas was de koningin zeer verzwakt. Zij stierf kort na de bevalling. De koning vond Constant niet echt een mooie naam, maar hij durfde de laatste woorden van zijn echtgenote niet te negeren.

En zo groeide prins Constant voorspoedig op tot een manisch-depressief knulletje. Vreemd genoeg zag hij er bijna net zo uit als zijn moeder hem gewenst had: donker haar (niet echt zwart maar dat is ebbehout ook niet) en een ziekelijk sneeuwwit huidje. Hij had alleen geen bloedrode lippen en dat was maar goed ook, want dat zou erg raar staan. Verder had hij een hardnekkige voorkeur voor militair machtsvertoon, maar dat geldt voor meer prinsen, dus niemand zocht er iets achter. De meeste mensen vonden zelfs dat hij zo schattig speelde met z'n tankjes en soldaatjes.
Toen Constant wat ouder werd kleedde hij zich vrijwel dagelijks in militaire camouflagepakken. Zijn grote voorbeeld was Adje Schicklgruber, een staatshoofd met dictatoriale neigingen, die vijftig jaar eerder een einde aan zijn leven had gemaakt na ineenstorting van zijn Derde Rijk. Bij gebrek aan echte medailles, spelde hij maar een keltisch kruis op zijn arm. De nieuwe koningin, zijn stiefmoeder (zoals alle stiefmoeders een kreng van een wijf), was daar niet gelukkig mee. "Constant lieverd," sprak ze op mierzoete toon, "je weet toch dat de leden van de koninklijke familie geen openlijke politieke keuzes mogen maken? Dat zou van invloed kunnen zijn op de stemmenverhoudingen binnen de parlementaire democratie."
- "Nou en?" zei Constant, die toevallig net in een manische periode zat. "Als ik het voor het zeggen heb, dan help ik de democratie toch om zeep. Al dat gewirwar van partijtjes, één partij moet voldoende zijn. Om ervoor te zorgen dat die ene partij dan wel aan mijn eisen voldoet, zal ik 'm ook maar meteen oprichten. En geen gesputter stiefmoe, ik doe 't toch. Ik zal me incognito onder het volk begeven en me van daaruit aan mijn taak kwijten." De koningin mompelde nog wat, maar Constant beende al weg, op zoek naar de stem van het volk. Eerlijk gezegd was de koningin daar wel blij mee: ze had een hekel aan Constant en als hij weg was maakte haar eigen kind meer kans op de troon. Een kwestie van eigen genen eerst.

Nu moet worden gezegd dat het koninklijk paleis geïsoleerd gelegen was; het was omgeven door een groot, donker woud. Constant verbaasde zich erover dat hij de stem van het volk zo ver van huis moest zoeken: die plebeejers schreeuwden toch altijd zo? Na lange tijd kwam Constant aan bij een kleine nederzetting. Tot zijn grote verbazing merkte Constant dat de voordeur van het huisje niet op slot was. Hij mompelde: "Dan hebben ze zeker ook geen lijfwacht. Primitief hoor." Moe van het lange lopen, stapte hij naar binnen en plofte neer op de bank in de huiskamer. Al snel viel hij in slaap. "Wat moet die rare snuiter op onze bank? Wij willen geen vreemdelingen hier. Eigen volk eerst, zeg ik altijd maar. Hij hoort daar niet bij." - "Maar kijk dan! Hij is sneeuwwit. Zo raszuiver worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Volgens mij is dit een teken."
"Een teken, m'n neus. 't Is gewoon zo'n zwerver. Waarschijnlijk is hij verslaafd ook. Kijk dan, hij heeft helemaal geen gezond kleurtje."
De twee ruziemakers praatten harder en harder, totdat prins Constant er wakker van werd. Hij wreef zijn ogen uit en vroeg: "Wie zijn jullie?"
- "Wij zijn het volk dat klein van geest is," zeiden de twee dwergen.
"Maar jullie zijn maar met z'n tweeën. Is het woord 'volk' dan niet een beetje overdreven?"
- "Vroeger waren we met z'n zevenen, maar eentje was er zwart, dus die hebben we verjaagd. Toen bekende de tweede dat-ie liever vrouw wilde wezen, zelfs na een paar flinke pakken slaag, dus die moest ook weg. De derde was een vrouw, maar nadat ze het maandblad Aan De Kant had gelezen, was ze helemaal niet meer onderdanig. Ze wilde niet eens onze rotzooi opruimen! De vierde was gehandicapt en we verdommen het om ons huis aan te passen en de vijfde tenslotte, had een verhouding met de eerste dwerg. Dat zou onze raszuivere kleingeestigheid in gevaar hebben gebracht. En nu zijn we dus met z'n tweeën."
"Wat een geluk," zei Constant, "dat het gepeupel echt zo bekrompen is als wij edelen altijd denken. Heerlijk!"
"Trouwens, hoe heten jullie eigenlijk?"
- "Wij zijn Eite en Daniël." "Oke, Eite en Daniël. Wat zouden jullie ervan zeggen als we eens probeerden de macht te grijpen?" Daar hadden Eite en Daniël wel oren naar.

De taakverdeling was snel geregeld. Eite wilde zich niet bezig houden met partij-politiek, dus hij kreeg de leiding over het Volksleger. Daniël was handig met cijfers, daarom mocht hij de economische verkenningen van het partij-manifest schrijven. Constant werd uiteraard het coördinerend staatshoofd. Hun partij noemden ze de Fundamentalistische ArbeidersPartij (FAP). De afkorting van de naam was gejat van een andere, nota bene buitenlandse, kleingeestige partij. Al snel hadden de drie kameraden allerlei plannen gemaakt, weergegeven in het FAP-Manifesto. Vooral Constant bleek erg goed te zijn in dingen te bedenken die niet mochten: afwijkende sexuele voorkeuren mochten niet, afwijkende meningen mochten niet, overmatig privé-bezit mocht niet, achterstallig onderhoud aan je woning mocht niet, enzovoort en zo verder. Wat wel mocht was je brommer opvoeren. Al was het zeer de vraag of mensen nog wel een brommer mochten hebben, gezien de drastische beperking van privé-eigendom. Ook hadden de drie blagen een nieuwe groet bedacht waaraan ze elkaar en andere gelijkgestemden konden herkennen: met hun rechterarm erectie-gewijs omhoog sprongen ze in de houding en riepen: "Santé Schicklgruber!"

Intussen had de koningin-stiefmoeder via duistere kanalen vernomen van Constant's activiteiten. Ze was zeer ontstemd. Als Constant zou slagen in zijn opzet, zou haar lieveling nooit hoger kunnen klimmen op de koninklijke ladder. Daarom besloot ze de FAP te dwarsbomen. De koningin had al een plan klaar: ze zou vermomd als oud vrouwtje het woud in gaan en Constant een vergiftigde appel aanbieden. Het idee was afkomstig uit een sprookje dat ze ooit had gelezen. Ze huurde de beste make-up artiest uit het land. Toen ze in de spiegel keek, schrok ze. Er zat een monsterlijk oud wijf met een grote harige wrat aan haar kaptafel. "Fantastisch!" riep ze. "Dit kan niet mislukken." Ze nam een blozend rode appel uit de fruitschaal en dompelde hem in het gifbad dat ze speciaal voor de gelegenheid had ontwikkeld. Ze legde de appel bovenop in haar mandje en ze toog op weg. Uren later kwam de koningin eindelijk aan bij het huisje van de drie dwergen. Ze verborg zich tussen de struiken, om te kijken of de kleingeestigen thuis waren. Al snel ontdekte ze de dwergen buiten aan een tafel, bier drinkend en luid discussiërend over hoe het allemaal zou worden. Er ging een schok door de koningin heen: ze herkende Constant niet meer! Wie van die drie speelgoedsoldaatjes was haar stiefzoon? Stel je voor dat ze de verkeerde zou vergiftigen.

Aan de tafel zaten de drie FAP-ers nietsvermoedend hun bier te drinken. Na een tijdje stonden Eite en Constant op. Ze verveelden zich, dus gingen ze het woud maar etnisch zuiveren. "Kom op Eite, we gaan aan het werk," zei Constant.
"Aha," dacht de koningin. "Constant is een prins, dus hij werkt niet. Dan moet hij degene zijn die nog aan tafel zit. Dat komt goed uit, heel goed mag ik wel zeggen..."
Toen Constant en Eite uit het zicht waren verdwenen, schuifelde de koningin naar het huisje toe. "Dag oude vrouw, kan ik u ergens mee helpen?" vroeg Daniël. - "Och jongen, m'n oude benen willen niet meer zo," kraste de koningin. "Zou ik hier even mogen rusten?". "Maar natuurlijk. Ik zal een glaasje water voor u halen." Daniël sprong op en gaf het oude besje een glas koel water. - "Dank je, lieve jongen. Als blijk van dank voor je goede zorgen geef ik je deze appel. Kijk eens hoe mooi rood hij is. Eet 'm maar snel op." De koningin overhandigde de gifappel aan Daniël. Ze was ervan overtuigd dat hij haar stiefzoon was. Hij had immers ook zo'n laat-prehistorisch kruis op z'n arm zitten. Daniël pakte de appel en nam er een grote hap uit. Zodra het gif zich vermengde met z'n speeksel, voelde Daniël alle spieren in zijn lijf verstijven. Hij stortte ter aarde, terwijl de koningin schaterlachte, zich onbewust van haar jammerlijke vergissing. Snel maakte ze zich uit de voeten.

Laat in de middag kwamen Eite en Constant terug. Ze waren chagrijnig, want ze hadden niemand kunnen vinden om te zuiveren. Constant was de eerste die Daniël zag liggen. Hij rende naar hem toe, knielde naast het koude lichaam en begon als een bezetene op Daniëls borst te beuken: "Vuile klootzak, verrader!! Er zo maar van tussen gaan en ons het vuile werk laten opknappen, hè. Moge ratten je bloed komen drinken."
Nu moet je weten dat Daniël niet echt dood was. Doordat al z'n spieren verkrampten was er een stuk appel in z'n keel blijven steken, waardoor hij geen lucht meer kreeg. Constant had natuurlijk beter de Heimlich-manoeuvre kunnen toepassen, maar ja, wist hij veel. Door het gebeuk schoot het stukje appel los en kwam Daniël hoestend en proestend weer bij. "Waar ben ik?" vroeg hij. - "Doe niet zo stom man, je bent bij ons in het woud." zei Constant. Daniël antwoordde: "Dat is jammer. Waar ik was, was het heel mooi. Ik ging door een donkere tunnel. Aan het eind scheen er licht in kleuren die je nog nooit hebt gezien. Er waren bloemen en mensen en dieren en iedereen was gelukkig. En de wolf verkeerde met het lam en de luipaard lag neer bij de geitebok en de koe en de berin weidden samen en de leeuw at stro gelijk de os. En er was geen leed, noch verderf en en en... ik heb het licht gezien!!! Halleluja, prijs den Heer."
Constant en Eite waren verbijsterd. Ze stonden met hun ogen zo groot als schoteltjes naar Daniël te kijken. Constant stotterde: "M-m-m-m-maar onze partij dan en onze idealen? Gooi jij de FAP zomaar overboord vanwege een trip met een bewerkte appel? Mooi is dat!". Daniël antwoordde: "Sorry jongens, het is niet anders. God heeft mij geroepen, ik moet gaan." Daniël stond op en vertrok, Eite en Constant in totale ontreddering achterlatend. Quasi onverschillig mompelde Constant: "Het maakt niets uit, dan gaan we gewoon door met z'n tweeën."
- "Ach joh," zei Eite "maak je niet druk. We zien wel wat er gebeurt. Er schijnt nog ergens zo'n clubje te zijn waar we ook wel goed bij passen. De Freling-vleugel, ofzoiets. Daar kunnen we tijdelijk wel wat voor doen, totdat er betere tijden aanbreken."
En zo bleven er weer twee kabouters over in het donkere woud, wachtend op de prins die al vijftig jaar dood was.

Izegrimm

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

InSudok

InSudok is een informatie- en dokumentatiecentrum over de voormalige Sovjet-Unie en het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS). InSudok verzamelt en dokumenteert informatie over de voormalige Sovjet-Unie en de nieuwe onafhankelijke staten. Het materiaal van InSudok kan op afspraak worden ingezien. Ook beantwoordt InSudok indien mogelijk (schriftelijke) verzoeken om informatie. Daarnaast worden door InSudok regelmatig artikelen aangeboden aan diverse tijdschriften en geeft InSudok een eigen informatiebulletin en dossierreeks uit.
Dossierreeks InSudok:
In de InSudok-dossierreeks verschenen totnutoe:
1. Dossier Nagorno-Karabach (1994). Prijs 10 gulden inkl. porto.
2. Dossier Georgië (1995). Prijs 10 gulden inkl. porto.
Binnenkort verschijnen:
3. Dossier Rechts in Rusland (1995). Prijs 10 gulden inkl. porto.
4. Dossier De atoomerfenis van de Sovjet-Unie (1995). Prijs 10 gulden inkl. porto.
Verdere dossiers zijn in voorbereiding.
Informatiebulletin InSudok:
Een (steun)abonnement op het InSudok Informatiebulletin kost 25 gulden per jaar. Dossiers en bulletin worden ook toegezonden aan donateurs van InSudok. Donateurs betalen, ter ondersteuning van InSudok, minimaal 75 gulden per jaar.
Bestellingen: Postbank 6560812, ten name van InSudok, Den Bosch. (Vermeld bij overschrijving het doel, bijv. abonnement bulletin, donatie, bestelling dossier 2).
InSudok, informatie- en dokumentatiecentrum over de voormalige Sovjet-Unie en het GOS, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.
E-mail: .

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

SWH 'protest' tegen protest

Op 17 juni j.l. organiseerde het Woonlastenkomitee Den Bosch de 'Dag van de Woonlasten' in de Slinger (zie verslag in Kleintje 287, pag.3). Vóór deze dag waren veel mensen aktief om gele kaarten op te halen bij mensen die protesteerden tegen de verdere stijging van de woonlasten en de huurverhoging per 1 juli. De aktie was een groot sukses: op 17 juni konden enige duizenden gele kaarten worden aangeboden aan de direkteuren van de drie grote Bossche woningkorporaties. De kaarten waren bedoeld om een signaal (gele kaart!) af te geven aan degenen die verantwoordelijk zijn voor de stijging van de woonlasten. Een symbolisch protest, maar wel zeer serieus bedoeld: voor veel mensen worden de woonlasten té hoog en zij lieten o.a. hun huisbazen weten dat het ook wel wat minder kan en men rekening dient te houden met de minimuminkomens. Wie schetst onze verbazing toen de SWH, na ruim twee maanden nadenken, de huurders op 21 augustus een brief stuurde waarin zij meldden de gele kaarten als officieel bezwaar tegen de huurverhoging per 1 juli te beschouwen en deze, in principe (welk principe hier bedoeld werd is niet duidelijk gemaakt), door zou sturen naar de Huurcommissie... Terecht snapten veel mensen niets van deze brief en de SWH zorgde voor veel onbegrip. Hoezo officieel protest? Maar de 'strategen' van deze woningstichting hadden een nog veel smeriger truc als uitsmijter van de brief: huurders die de gele kaart hadden ingevuld, als een terecht protest tegen de stijgende woonlasten, kregen van de SWH de kans hun protest in te trekken, waarna alles vergeten en vergeven zou zijn!
Huurders werden geacht de volgende verklaring te tekenen: "ondergetekende: naam...adres...stemt alsnog in met de aangezegde huurverhoging per 1 juli 1995 en trekt het ingediende bezwaar in (gele kaart). handtekening...", en deze voor 1 september terug te sturen.
Het Woonlastenkomitee staat paf... een dergelijke geniepige, smerige, gore tegenkampagne vereist de nodige vakkennis op het gebied van achterbakse methoden. SWH tracht met een ware angstkampagne de gerechtvaardigde protesten van veel van haar huurders onderuit te halen door te dreigen met de Huurcommissie. Natuurlijk willen veel huurders niet naar de Huurcommissie, dat weet SWH ook wel. Maar door angst te zaaien over kommissies, procedures en (tussen de regels) konsekwenties is de toon wel gezet. De SWH weet ook dat de gele kaart geen officieel protest, in de zin van de Huurcommissie, is. Maar twee maanden nadenken leverde deze tegenkampagne op. Nee SWH, dat is geen manier om met protesten om te gaan. De SWH zou het sieren indien zij diskussies met haar huurders zou organiseren om over de stijging van de woonlasten te praten, een stijging waaraan de SWH zelf een belangrijke bijdrage levert. En samen met de huurders zou zoeken naar oplossingen voor deze toenemende problematiek. Dat is op een serieuze omgaan met gerechtvaardigde protesten. Aan een achterbakse loopgravenoorlog vanachter een bureau heeft niemand iets!
Reakties aan:
Woonlastenkomitee Den Bosch, postbus 3553, 5203 DN Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

Krakersters uit DenBosch, opgelet!

Het is echt ongelooflijk jammer dat bossche krakersters de afgelopen jaren nauwelijks kontakt hebben gezocht met het Kleintje om op deze wijze argumenten en motieven te verspreiden onder meer mensen dan alleen de kleine kringetjes rondom het betreffende kraakpand. Dat geldt bijvoorbeeld voor de krakersters van de Muntelstraat, een etage van het voormalige Brabants Dagblad (Emmaplein 2) en het voormalige seinwachtershuis aan de Boschveldweg 322. Vooral dit laatste pand heeft te maken met sloop op korte termijn. Op 29 maart jongstleden is er door de gemeente DenBosch een sloopvergunning verleend aan de eigenaar, NS Vastgoed. En waarvoor? NS Vastgoed wil op deze prachtige plek parkeerplaatsen aanleggen! Wij roepen alle bossche krakersters op het Kleintje te gebruiken om noodzakelijke propaganda te voeren!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Tour DenBosch

Haha, nu al ruzie in de stad tussen een aantal geldwolven met betrekking tot de Tour de France, volgend jaar. Ene Jan van Kollenburg, onderandere eigenaar van bar Le Duc, heeft zo'n beetje alle hotelkamers in een straal van vijftig kilometer rondom DenBosch gereserveerd ten tijde van de Tour, juni 1996. Ook heeft hij T-shirts gemaakt en andere hebbedingetjes. En nu baalt de gemeente DenBosch natuurlijk, want die hadden ook allerlei plannetjes zoals T-shirts, logootjes, sintjannetjes en andere ongein. Geld, geld, geld; er zullen nog wel een heel stel ruzies ontstaan de komende maanden. Wij zien dit alles cynisch glimlachend aan, cynisch omdat al dat gemeentegeld natuurlijk wel ergens vandaan moet komen en wij weten al wie dit alles zullen moeten ophoesten, wij en jullie! Burgemeester Don Burgers van DenBosch heeft ondertussen al laten weten dat hij privé de Franse kernproeven een slechte zaak vindt, maar, liet hij er direkt op volgen, hierover moet de Nederlandse overheid uitspraken doen en niet een gemeentebestuurder. Ondertussen heeft hij al wel laten doorschemeren dat de speciale Bossche Tour de France-wijn in plaats van Franse, gerust Australisch of zo kan worden. We zullen hier maar een vervolg-onderwerp van maken in de komende Kleintjes, de Bossche Tour...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 2

Phoenix

En opnieuw een infowinkel in Nederland in financiële problemen. Infowinkel Phoenix in Rotterdam roept sympatisanten op om donateur te worden. Phoenix is een kollektief van mensen die zeer betrokken zijn met de samenleving en zeker met de toekomst van die samenleving. Ze moeten elke maand vaste lasten opbrengen en dit wordt steeds moeilijker. Je kunt hen helpen door elke maand een paar gulden over te maken. Neem kontakt op met Infowinkel Phoenix, Postbus 28546, 3003 JA, Rotterdam 010.4678822 (giro 5436680)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 289, 15 september 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1

Naziheld Richard van der Plas

Een van de zwarte bladzijden in de recente Nederlandse geschiedenis is 21 november 1990. De dag waarop Adriaan Venema op een brute wijze voor een studio van RTL4 met een ploertendoder werd mishandeld. Een publicatie van Venema in Vrij Nederland van oktober 1990, waarin hij de plannen van uitgeverij Gerard Timmer aanviel, die de memoires van Florrie Rost van Tonningen-Heubel alias de zwarte weduwe wilde uitgeven, vormde volgens Venema de aanleiding voor zijn mishandeling. Deze publicatie waarin ook werd onthuld wat er in die memoires kwam te staan leidde ertoe dat de uitgever zich terugtrok. Het boek (Op zoek naar mijn huwelijksring) van Florrie Rost van Tonningen kwam uiteindelijk toch nog bij een Belgische uitgever (de Krijger) uit. Zij werd in Nederland in april 1992 wegens belediging en discriminatie tot een boete van vijfduizend gulden veroordeeld.
Nu, ruim 3,5 jaar na de mishandeling hebben de twee bruten nog steeds geen straf gekregen, terwijl Adriaan Venema op 31 oktober 1993 gekozen heeft om uit dit leven te stappen. Gelukkig heeft hij vlak voor zijn dood in oktober 1993 in een telefoongesprek met de politie verklaard dat hij één van de daders had herkend van een foto in het Parool van 21 augustus 1993. Als we de kranten er op na slaan blijkt niemand minder dan Richard van der Plas op die foto te staan. Dit terwijl Van der Plas op 5 april 1995 voor de rechtbank verklaarde dat hij Venema nog nooit heeft ontmoet. Hij verklaarde hem niet eens te kennen.
Van der Plas, die met opmerkingen als "Dat record van zes miljoen zullen wij de volgende keer verbeteren" en "nog even en we zijn weer een provincie van Duitsland" zijn neonazistische denkbeelden bevestigt is in die fascistische onderwereld geen onbekende.

Van der Plas' carrière
Van der Plas, geboren op 28 juni 1961 te Woerden, startte zijn loopbaan in 1984 bij de toenmalige Centrumpartij om na een jaar betalend lid te zijn geweest over te stappen naar de Nederlandse Volksunie: de openlijke neo-nazistische partij van Joop Glimmerveen, en diens jeugdbeweging het Jongeren Front Nederland.
Van der Plas over Jongerenfront Nederland: "Dit betreft een zelfstandige organisatie die tot doel heeft het vreemdelingenbeleid in Nederland te veranderen. Ik ben vanaf 1986 tot en met oktober 1987 lid geweest. De voorzitter, genaamd S. Mordaunt heeft het lidmaatschapbewijs ondertekend"
en "Ik heb mijn lidmaatschap destijds opgezegd, omdat ik lid werd van het ANS. Ik symphatiseer echter nog wel met het Jongerenfront Nederland".
Het JFN verspreidde op grote schaal pamfletten namens de Nederlandse Volks Unie en klaimt twee bomaanslagen op het PSP-kantoor in Tilburg in 1983. In 1990 is de JFN ontbonden nadat de rechtbank in Breda had gesproken van een misdadige organisatie.

Eind 1988 hoorde hij naar eigen zeggen van het Aktiefront Nationaal Socialisten (ANS) en via Et Wolsink, een vriend van Van der Plas die hem de werkwijze en ideologie van het ANS heeft bijgebracht, kwam hij in contact met Eite Homan. Eite Homan, de 'bereichführer' van het ANS in Nederland, gaf hem zijn adres waar hij naartoe moest schrijven indien hij lid wilde worden.
Van der Plas over het ANS: "Het Aktionfront National Socialisten is een organisatie welke is opgericht door een West-Duitser, genaamd Michael Kühnen. Kühnen was een luitenant in het Duitse leger en werd ontslagen door zijn politieke opvattingen" en "Doelstelling: vreemdelingen het land uit. Dit houdt in dat alle vreemdelingen naar hun eingen land moeten gaan en dat begint dan voor mij in Nederland"

Omdat Van der Plas zich meer op de politiek wil richten brak hij formeel met het ANS en stapt weer over naar de Centrumpartij. Maar half oktober 1984 werd Hans Janmaat volgens de officiële lezing wegens verwaarlozing van ledenadministratie en malversaties met partijgelden geroyeerd. Martin de Regt komt echter met een totaal andere verklaring. Volgens hem is "het allemaal de schuld van Janmaat die niet met z'n poten van andermans vrouwen kan afblijven. Zo was er ooit een rel op het congres. De vrouw van de partijsecretaris bazuinde rond dat het zo zalig wat Hans met haar had gedaan. Veel beter dan met haar eigen Danny. Tja, als de leider met de echtgenotes van partijgenoten de koffer induikt, kun je wel problemen verwachten. Janmaat is een machtswellusteling, de Ceuacescu van de lage landen". Dit betekende de opsplitsing van de centrumpartij in de CentrumDemokraten (CD) en CP'86, waarbij Van der Plas zich bij CP'86 voegde. Later bedacht hij zich en werd lijsttrekker van de CD in zijn woonplaats Purmerend. En daar was Janmaat zeer blij mee. Van der Plas kon immers een brug vormen tussen de 'nettere' stroming en de met allerlei nazi-retoriek dwepende stroming in het rechts-extremistische kamp en hij zorgt als vaste klant van justitie voor een onafgebroken stroom publiciteit.

Van der Plas versus Openbaar Ministerie
Op 23 oktober 1990 wordt Richard van der Plas gedagvaard wegens het in 1989 bezitten van racistisch en nazistisch materiaal. Zijn illegale wapenbezit en zijn deelname aan het ANS ontkomt aan strafvervolging. De politie had op 22 november 1989 een inval gedaan in zijn Purmerendse woning en daar onder meer een vlindermes, wapenstokken, een pistool met munitie en een Buck knife gevonden. Van der Plas verklaarde later: "ik heb dit mes gekocht om af en toe een appeltje te schillen". Ondanks dat Van der Plas erkende werd er door grove fouten van het openbaar ministerie (OM) de dagvaardiging tot twee keer toe nietig verklaard. Van der Plas ontkomt aan strafvervolging.
Op 7 november 1991 vindt er uitstel plaats van een nieuw proces tegen Van der Plas. Nog steeds verdacht van onder meer illegaal wapenbezit en het ANS-lidmaatschap. De Alkmaarse justitie had opnieuw een vormfout gemaakt. Politierechter C. Vriezen was in het vooronderzoek als rechter-commissaris opgetreden. Een dergelijke functievermeninging is ontoelaatbaar.
Op 17 maart 1992 ontsnapt Richard van der Plas definitief aan strafvervolging omdat het OM meent dat de zaak verouderd is. Het Anti Discriminatie Bureau in Waterland is woedend en overweegt beroep.
Op 1 september 1993 wordt Van der Plas gearresteerd maar niet in verzekering gesteld dus hij moest weer vrijgelaten worden.
Op 8 september 1993 wordt Van der Plas opnieuw gearresteerd wegens verboden wapenbezit.
12 oktober 1993: In de zomer van 1991 werden er pamfletten in Landsmeer verspreid na relletjes tussen blanke en zwarte jongeren rond de discotheek Robinsons. Van der Plas bezorgde zo'n pamflet bij de Nieuwe Nederlandse Courant waarop het Anti-dicriminatiebureau in Purmerend een aanklacht indiende tegen Van der Plas wegens het aanzetten tot rassendiscriminatie. De inhoud van het gewraakte pamflet, dat het gedachtengoed van de CentrumDemorkaten goed weergeeft, luidt als volgt: "Voor barbezoek menen allochtone jongeren dat ze lukraak soms vernielingen mogen aanrichten. Dat ze vrouwen en meisjes mogen lastig vallen. Als je wat zegt discrimineer je zogenaamd. De CD wil erop wijzen dat wij Nederlanders in dit land de oudste rechten hebben".
Op 6 februari verklaarde Jospeph Jitta in de Nieuwe Nederlandse Courant dat de aangifte van het ADB terzijde wordt gelegd. Jitta verklaarde dat het aanbieden van materiaal ter publicatie niet strafbaar is. "Omdat niemand heeft gezien dat hij de pamfletten in Landsmeer in de brievenbus heeft gegooid is er geen enkel bewijs tegen Van der Plas" volgens Jitta, echter ruim een maand later wordt Van der Plas toch vervolgd. Volgens H. Ter Brake, de advocaat van Van der Plas, kan justitie niet meer op de gedane uitspraak terugkomen en hij riep Joseph Jitta en een verslaggever van de Nieuwe Nederlandse Courant op als getuige. Daarop dreigde Jitta Van der Plas' advocaat met een civielrechtelijke procedure en hij wilde de advocaat voor het tuchtcollege dagen aangezien hij zich in zijn goede naam aangetast voelde. De Alkmaarse rechtbank oordeelde dat dit een schending was van het in het Europees mensenrechtverdrag neergelegde beginsel van een eerlijk proces. Dus Van der Plas ontkwam weer, justitie ging nu echter in hoger beroep.
Op 24 januari 1994 blijkt het dossier waarin de gegevens staan met betrekking tot de mishandeling van Venema bij de politie van Hilversum zoek te zijn geraakt.
Op 23 februari 1994 wordt Richard van der Plas gearresteerd in verband met het mishandelen van Adriaan Venema. Na twee dagen komt hij alweer weer vrij.
Op 17 maart 1994 blijkt een nieuwe blunder van het OM; het hoger beroep in de zaak van het afleveren van pamflet werd door de griffier per ongeluk ingetrokken. Omdat uit andere stukken bleek dat het OM wel degelijk in hoger beroep ging moet het hoger beroep gelukkig ook dienen
Op 29 maart 1994 moet Van der Plas voor de rechter verschijnen wegens poging tot verzekeringsfraude, het doen van valse aangiftes en verboden wapenbezit. Ene C.S. Rietveld legt een belastende verklaring tegen hem af, maar verschijnt niet op proces waardoor het proces wordt aangehouden.
Op 27 april 1994 wordt Van der Plas veroordeeld tot 3 maanden cel in verband met valse aangifte diefstal auto en vuurwapenbezit.
Op 3 mei 1994 vraagt de gemeente Purmerend aan Justitie om strafvervolging tegen Van der Plas in te stellen naar aanleiding van onder meer de uitspraak "buitenlanders komen erin als gast, en gaan eruit als vergast" voor een verborgen kamera in het programma Deadline.
Op 13 december 1994 wordt tegen Van der Plas 2000 gulden boete en 4 weken voorwaardelijk geëist in verband met het verspreiden van eerderbedoelde pamfletten op de kranteredaktie van Purmerend.
Op 27 december 1994 wordt hij veroordeeld tot 1000 gulden boete en 2 weken voorwaardelijk in verband met het verspreiden van dat pamflet.
Op 5 april 1995 wordt het proces tegen hem wegens de mishandeling van Venema verdaagd naar 7 juni 1995 omdat de rechtbank nog getuigen wil horen
Op 7 juni 1995 wordt de zaak in verband met het mishandelen van Venema verdaagd tot 22 november 1995. Van der Plas wordt tot die tijd aangehouden. Hij moest die dag ook voorkomen in Haarlem wegens dronken rijden op 23 oktober 1994.
Zo blijkt maar weer eens dat het OM de richtlijn discriminatiezaken waarin wordt getracht een geloofwaardige en betrouwbare bondgenoot te zijn van burgers slechts in theorie uitvoert. De praktijk wijst uit dat de werkwijze van het OM vaak toch iets anders is.

De vriendendienst
De zaak waar het OM eindelijk eens niet faalde en Richard van der Plas veroordeeld werd tot 3 maaanden gevangenisstraf betreft zijn valse aangifte van autodiefstal en vuurwapenbezit. De rechter hield overigens wel rekening met zijn publieke funktie, de publiciteit eromheen en zijn tot dan toe blanko strafblad. Van der Plas had schade aan zijn auto en vroeg zijn Belgische vriend Jean Delsemme de auto "weg te zetten". Dat wil zeggen Nicole Vos vroeg hem de auto te laten verdwijnen op de ochtend nadat "ik haar weer een nacht had gemist omdat zij met Van der Plas op stap was geweest". Delsemme bracht de auto naar een loods van een kennis die de verdere afwikkeling zou regelen. 's Avonds had Delsemme uit de "weggezette" auto nog wat persoonlijke spullen van Van der Plas gehaald, waaronder cd-tjes met toespraken van Hitler maar hij vergat nog wel het een en ander.
Van der Plas deed aangifte van diefstal en stuurde verzekeringsmaatschappij Centraal Beheer een schademelding van 25 duizend gulden. En kocht alvast een nieuwe BMW. Kort daarna werd Delsemme gebeld door woedende kenissen die pamfletten van de CentrumDemokraten in de kofferbak van de auto hadden gevonden. Ze zeiden dat ze de auto ergens neer zouden zetten en de poltie zouden tippen. Janmaat probeerde echter op het CD-partijbureau in Den Haag nog de 'vrienden' te verzoenen en er werd afgesproken dat Delsemme de autodiefstal 'als vriendendienst' op zich zou nemen. Maar Van der Plas en Nicole Vos gingen volgens de lezing van Delsemme echter nog verder "want meneer daar", knikt getuige Delsemme naar het achter hem zittende CD-raadslid, "hij was mijn vriend toen. Ik wilde alles voor hem doen maar juffrouw Vos heeft ons uit elkaar gespeeld". Volgens Delsemme, die als chef-monteur werkt bij de gemeentereiniging Purmerend, begonnen de problemen toen Van der Plas door Anna Kroon, de vrouw van Richard van der Plas, het huis werd "uitgeflikkerd" en tijdelijk bij hem introk. Vervolgens werd de toenmalige vriendin van Delsemme "een beetje verliefd" op Van der Plas. Van der Plas heeft echter niet lang bij Delsemme ingewoond. Op het moment dat Delsemme er eindelijk achter kwam dat Van der Plas raadlid was voor de CD heeft hij hem de deur gewezen. Kort daarop kwam Van der Plas, overigens met lijfwacht, Delsemme tegen in een kafee waar deze de verjaardag van een collega vierde waarop Van der Plas vroeg: "Ik heb die nikker-bastaard-kut van je geneukt. Moet je d'r nog?" waarmee de verhoudingen weer duidelijk geschetst zijn. Van je vrienden moet je het toch maar hebben.

Toen Delsemme op 6 augustus 1993 thuiskwam trof hij een chaos aan. Twee van zijn katten waren mishandeld en afgeslacht. Een kat was aan de staart rondgeslingerd en met het bloed van de andere kat werd een hakenkruis op het tapijt getekend. Voor Delsemme was het nu genoeg geweest en hij stapte naar de politie in Purmerend om aangifte te doen. Nicole Vos gaf echter een andere lezing van de gebeurtenissen in juli en augustus van 1993. 's Nachts in een kroeg op het Leideseplein in Amsterdam vraagt ze aan de undercover-journalist Peter Renssen verbaast: "Ken je dat verhaal met die katten niet?". En na een korte stilte: "Dat waren mijn katten, ik heb een paar jaar met die Belg in Purmerend samengewoond en ik heb die katten daar mee naartoe genomen. Jean geeft Richard er de schuld van dat ik bij hem weg ben gegaan. Hij is gewoon jaloers. Volgens mij heeft hij die katten zelf mishandeld en probeert hij Richard terug te pakken door hem er de schuld van te geven. Die gast is helemaal doorgedraaid. Nu heeft-ie me aangeklaagd wegens laster. Hij had gehoord dat ik tegen andere mensen gezegd zou hebben dat hij me mishandeld en verkracht heeft maar dat is helemaal niet waar". Nicole Vos wil geen contact meer met Delsemme. Delsemme doet daarentegen wel toenaderingspogingen. Zo stuurde hij onlangs een televisie naar zijn ex, die inmiddels weer bij haar moeder woont. Vreemd genoeg zorgt Delsemme wel goed voor de gewonde en de derde (ongedeerde) kat van Vos. Van der Plas zelf ontkende alle betrokkenheid bij de mishandeling en afslachting van de katten. Op 25 oktober 1993 zegt Wil Schuurman, de secretaresse en vriendin van Hans Janmaat, tegen Van der Plas: "Die Belg Jean heeft gebeld. Hij heeft op mijn antwoordapparaat ingesproken. Heel aardig was-ie". En met een hoog, hinnnikend lachje voegt ze eraan toe: "Die is natuurlijk bang" waarop Van der Plas antwoordde: "Dat moet ook"

Mishandeling op bestelling
Richard van der Plas heeft naar eigen zeggen acht tatoeages waaronder een Nederlandse vlag die zo wappert dat de zijkanten van de vlag de afkorting SS vormen. Tegen Karselius, de zoon van Wil Schuurman, verklaarde Van der Plas: "Die draag ik als teken van onmaatschappelijkheid". Volgens Van der Plas moet deze maatschappij dan ook totaal veranderen. En dan zal er ook heel wat veranderen wanneer je in je achterhoofd de uitspraak "Dat record van zes miljoen zullen wij de volgende keer verbeteren" in je achterhoofd houdt. Zo vroeg de Purmerendse politie nadat Van de Plas had verklaard "naar mijn mening vormen de joden een gevaar voor de Nederlandse kultuur", hoe hij dit probleem dacht op te lossen. Van der Plas: "Ik weet geen oplossing om het probleem met de joden op te lossen. Ik heb daar niet over nagedacht. Als je in Nederland over buitenlanders praat krijg je meestal wel steun van een groot deel van de bevolking. Bij joden is dat niet zo". Zo heeft de politie bij een inval in Van der Plas' woning op 22 november 1989 ook een schrift aangetroffen waarin, volgens de politie van Purmerend, vermoedelijke doelen voor mogelijke (gewelddadige) akties gericht tegen "buitenlandse clubhuizen, kerken, winkels, politici, kapitalisten, anti-fascisten clubs, Joke Kniesmeijer en de Anne Frankstichting". Om deze doelstellingen te kunnen verwezenlijken is in deze context de volgende opsomming in het schrift genoteerd: "1) groep samenstellen; 2) financiële middelen; 3) wapens". Simplistisch maar effectief is het wel van Van der Plas om je tegenstanders gewoon uit de weg te ruimen wanneer je er teveel last van hebt, dit is overigens een werkwijze die de CP'86 in hun partijprogramma omschrijft als: "staatsgevaarlijke en ontsporingen en ondermijnende acties die tegen haar bestaan gericht zijn dienen onder alle omstandigheden geëlimineerd te worden".
Het gevaarlijke van Van der Plas, die zichzelf als een nazi-held beschouwt, is dat hij een overdreven gewelddadige rebel is vanuit een diepe overtuiging. Zo verklaarde hij eens "Mijn broer is links" en "Dat is erg hoor. Stel je voor dat de Derde Wereldoorlog uitbreekt. Sta je beide aan het front. Schiet ik zo een gaatje in z'n kop". Ook Frans Hofman zegt over hem: "Je kan hem niet tegenkomen of hij heeft weer wat flinks gedaan. Dan verschiet hij gewoon van kleur, zo trots is hij erop dat hij weer wat rottigheid heeft uitgehaald". Geweld is dus voor Van der Plas een zaak om trots op te zijn, een kick krijgen van het in elkaar slaan van weerloze burgers, het liefst met zijn tweeën en als het kan met een ploertendoder of ander gevaarlijk materiaal. Zo is stapmaatje Nico Bodemeijer voor Van der Plas de perfecte persoon om mee om te gaan. Nico Bodemeijer vermoordde in 1983 op brute wijze Kerwin Duinmeijer omdat deze "vies" naar hem keek. Ook in 1989 stak hij een man neer nadat ze ruzie hadden gekregen over het T-shirt van Bodemeijer waarop stond: "Het is fijn om blank te zijn". Graag scheppen ze op over hun grootse daden zoals "sieg heilen" en mishandelingen. Vandaar dat Van der Plas tijdens partij-bijeenkomsten meerdere malen over zijn rol in de mishandeling van Adraan Venema liep op te scheppen. Volgens het voormalig CD-raadslid Frans Hofman heeft Van der Plas de mishandeling zelfs bij herhaling toegegeven. Van der Plas kent Hofman maar ontkende uiteraard dat hij deze thuis heeft opgezocht om hem vanwege de belastende verklaringen "in elkaar te rammen". "Dat is gelogen" volgens Van der Plas. Aan de hand van verklaringen van een pizzabezorger die kort voor het misdrijf twee verdachte mannen bij de RTL-opnamestudio zag, is een compositietekening gemaakt. "Daar lijkt u wel een beetje op he?" vroeg de rechtbankdireteur op 4 april 1994 aan hem. "Nou dat vind ik niet" antwoordde Van der Plas.
Op 22 november aanstaande wordt de zaak tegen Richard van der Plas voortgezet en wordt ex-BVD-opperhoofd Doctors van Leeuwen, nu procureur-generaal in 's-Gravenhage, gehoord. Dan weten we ook of het juist is dat de Binnelandse Veiligheids Dienst Richard van der Plas al veel eerder in beeld had als dader van de Venema-mishandeling. Als dat zo is dan wil Van der Plas' raadsman een verklaring van de BVD waarom de vervolging van Van der Plas zo lang op zich liet wachten en waarom er nimmer een confrontatie georganiseerd is tussen de verdachte en het slachtoffer. Venema heeft immers in zijn memoires (titel: 'Verleden tijd') gemeld dat toen hij bij Docters van Leeuwen binnenkwam, deze meteen opmerkt: "U komt mij vertellen door wie u mishandeld bent. Maar dat weet ik al: Van der Plas". Hopelijk weet de rechter dat dan ook.

Met dank aan het FOK, KAFKA en De Stelling voor het verlenen van hun medewerking.

(In 's-Hertogenbosch zijn een aantal mensen georganiseerd bezig met het bestrijden van rechtse uitspattingen in deze maatschappij. Maar omdat het aantal actieve leden van de organisaties erg beperkt is zijn we op zoek naar actieve leden. De organisaties zijn onder meer AFA-Den Bosch, We

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 289
  • Hits: 1