• Laatst gewijzigd: zondag 26 februari 2017, 22:48.

290

Wie kwekt er mee?

Nieuwe partij 'Duckstad's Belang' rekent op minimaal 30% van de stemmen tijdens de Gemeenteraadsverkiezingen.

Wie hoorde Louis Neefs, de behanger, nog niet vooruitlopen op wethouderspost en burgemeesterschap? Met een slordige 6 zetels in de gemeenteraad heeft hij het behoorlijk hoog in de bol gekregen. Ook Van Grunsven, baas en toekomstig fraktievoorzitter van Rosmalens Belang, zinspeelde reeds op een wethouderszetel in Groot-DenBosch. Stel je voor! Rosmalens Belang, Bosch Belang, moeten die het voor het zeggen gaan krijgen hier? Zou dat de reden zijn dat zich een partij als Duckstad's Belang heeft laten horen? Uit de eerste Persverklaring van de nieuwe partij worden we niet veel wijzer. We kunnen die persverklaring integraal zonder problemen overtiepen: "kwak kwak kwek x 121"
Wat zouden ze er toch mee bedoelen?
Naast Duckstad's- Rosmalens- en Bosch Belang doen nog enkele plaatselijke groeperingen mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. In een huis aan huis-blad stond enige weken geleden een oproep van het AOV, die ouderenpartij die vechtend over straat rolt, om kandidaten die op hun lijst wilden staan.

Wat er ook gebeurt, we gaan een interessante herfst tegemoet. Het zijn niet alleen de politieke organen die plotsklaps van twee naar één stad gaan, het zijn ook allerlei semi-overheids- en partikuliere organisaties die zich genoodzaakt zien iets met elkaar te gaan afspreken.
Wordt de BLOS straks BROS? En wie wordt dan de nieuwe media-baas? Houdt Frank de Bie stand? En wat dacht je van een mega-organisatie als Stichting Divers, met Bert Boer als baas? In Rosmalen hebben ze zo hun eigen ideeen gekent over sociaal-cultureel werk. Hoe divers zal Divers blijken te zijn? Zo hebben Rosmalen en Den Bosch een heleboel dubbele klubs. Hoe blij zal het Rosmalense zwembad zijn met het subtropische zwemparadijs? Het badje in Rosmalen zal moeten sluiten, dat zal immers te konkurrerend werken tegen het financiele risiko van het zwemparadijs...

Ongetwijfeld komt de concertzaal terug op de politieke agenda. Haalde Hansje Dona twee jaar geleden nog bakzeil vanwege de grote protesten in de stad; met de Rosmalense bevolking erbij zal de een of andere politicus, misschien Hans Dona zelf nog wel, die diskussie weer oprakelen. Het gemiddelde inkomen van de rosmalense bevolking ligt behoorlijk hoger dan dat van de Bosschenaren. Rosmalen hoort in de top van 's lands rijkste gemeenten.
De grootheidswaanzin van B&W Den Bosch zal in Rosmalen ook merkbaar worden. Straten moeten worden omgedoopt in Franse namen. Spaanse pleintjes. Marmeren tegels op de vloer. Hoe vanzelfsprekend is het Bossche stadhuis overigens als nieuwe bestuurszetel?
Vertrouwt de Rosmalense ambtenarij en burgerij 'het Bossche' eigenlijk? Inmiddels lekken her en der de smeuïge verhalen uit. Ambtenaren die een spreekverbod naar elkaar hebben. Deze week komt het zogenaamde 'vakatureboek' bij Rosmalen en Den Bosch uit. Daarin staan alle banen bij de beide gemeenten die nu blijven, dat zijn er uiteraard minder dan het huidige aantal. Iedereen mag overal op solliciteren. Niets is vanzelfsprekend, voor niemand. Alhoewel...

Nog even de verkiezingen zelf: De organisatie en coördinatie van de verkiezingen vindt in het Bossche stadhuis plaats. De analyse, het tellen vindt in het Bossche stadhuis plaats. Hoe weten de Rosmalenaren dat dit allemaal eerlijk gaat gebeuren?
Enne... kunnen Rosmalenaren eigenlijk wel met stemcomputers omgaan?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Gekunst in de ruimte

Op vrijdag 29 september vond er in de Bossche Kunstacademie een lezing plaats naar aanleiding van het symposium rond Beth Gali. Mevr. Gali sprak zelf ook een woordje mee, waarna het vertaald werd door een tolk/lolbroek die al gauw de lachers op zijn hand had (veel geklungel met microfoonstandaards etc.).
Onderwerp van het forum was uiteraard kunst in de openbare ruimte naar aanleiding van de ontwerpen van Beth Gali in Den Bosch. (Deze ontwerpen zijn nog tot 13 oktober te bewonderen, in de hal van de Kunstacademie, Sportlaan 56).
Naast Beth waren er Friso Kramer (industrieel ontwerper) Hans van Houwelinge (beeldend kunstenaar) Shabracq (beeldend kunstenaar) en Jan Wijle als vertegenwoordiger van STROOM, Haags Centrum voor Beeldende Kunsten.
We zagen onder andere veel dia's van betrokken panelleden en een uitgebreide introductie van wie ze allemaal zijn. Bij Kramer waren de Aha-Erlebnisse niet van de lucht. Als ontwerper is deze man verantwoordelijk geweest voor schoolbanken, stoelen, straatlantaarns en de groene offciële PTTbrievenbus enz. Gebruiksvoorwerpen waar er miljoenen van geproduceerd zijn, met als enige uitgangspunt functionaliteit. Shabracq en van Houwelinge zijn beeldend kunstenaars en hielden er een hele andere visie op na. Shabracq's lantaarns op het Damrak zijn eerder een vervolg op zijn autonome kunstwerken die zich dan ook moeilijk laat vermengen met het straatbeeld. Al zwetend legde Shabracq tot vervelens toe uit dat zijn lantaarnpalen zeker rekening houden met het historisch straatbeeld maar dat hij tegelijkertijd een dialoog wilde aangaan met de argeloze voorbijganger. Wat zeker gelukt is gezien de heftige reacties op zijn ontwerpen.

Al babbelend ontstond er een lichte discussie over het gebruik van de openbare ruimte en de historische omgeving voor beeldende kunst en/of herinrichting. Al snel werd duidelijk dat hier appels met citroenen werden vergeleken. Iedere architect/kunstenaar krijgt van de opdrachtgever een opdracht mee naar huis die toch al min of meer in zijn straatje past. Omdat opdrachtgevers vaak gemeentes zijn (als het om openbare ruimte gaat) moeten kunstenaars hun autonomie (en vrijheid) inleveren maar liever zeggen ze dan dat het een uitdaging is om met beperkingen te werken. Tijdens de discussie werd nauwelijks gepraat over de opdrachtgevers maar des te meer over hun persoonlijke oplossing voor het geboden probleem (=vette opdracht=naamsbekendheid).
Op zich is bijvoorbeeld Beth Gali integer bezig met haar opdracht en zal ze zeker geen stroobreed in de weg worden gelegd om haar ontwerpen uit te laten voeren. Maar ze weet ook dat haar beperkingen zijn opgelegd die niet te rijmen zijn met haar filosofie. Haar uitleg was, dankzij de vertolker misschien, nogal vaag wat betreft de beperkingen, maar ze vond in ieder geval dat de straten en pleinen moeten leven en bruisen en dat haar architectuur daarin slechts een klein middel is om dat te bereiken. Terwijl de gemeente met het plaveisel omgaat alsof het van goud is gemaakt en iedere skeptische opmerking over bij voorbeeld de kosten van de tegels wegwuift.
Tijdens de discussie was er geen gemeenteraadslid te bekenen, maar wel met de afsluiting. Paul Kagie herhaalde de historische woorden: "We mogen Den Bosch best wel een beetje met Barcelona vergelijken".
Ja hoor Paul, dat mag je best, dan zie je ook dat er in Barcelona achterbuurten ontstaan zijn waar geen hond meer over straat loopt en dat in die buurten de stadsvernieuwing nog wel even op zich laat wachten. Maar goed, de Bossche binnenstad moet een visitekaartje worden, een grote markt achter glas, waar het goed toeven is met gladde tegels onder je zolen. Slenteren langs 3 tshirts voor de prijs van 2, een voordeel vakantie naar de Canarische eilanden, het nieuwste exclusieve mannenparfum, een kleurentelevisie tegen weggeefprijs voor de snelle beslisser.
Vooral geen last hebben van skatende kinderen of muziekpodia op de nieuwe Spaanse orde. In de winter met 15 graden vorst wordt het helemaal gezellig schuifelen (of schaatsen!) in de Bossche binnenstad.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 2

429 proces

Woensdag 4 oktober vond in Den Bosch de eerder verdaagde rechtszaak plaats rond de ontruiming van Stationsplein 2. Deze ontruiming vond plaats op 20 januari 1994, op grond van artikel 429 uit het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel bestaat sinds juli 1993 en houdt in dat een pandje dat nog geen jaar leeg staat niet gekraakt mag worden. Of Stationsplein 2 ten tijde van de kraak een jaar leeg stond is de vraag; de politie zegt van niet maar heeft geen bewijzen en de verdachten hebben sterke aanwijzingen dat het pand wel een jaar leeg stond.
Het proces van 4 oktober was de eerste strafrechtelijke zaak rond artikel 429, eerder zijn wel civiele procedures aangespannen om ontruiming te voorkomen. Deze werden trouwens allemaal verloren, en het is te hopen dat dat dit keer anders zal zijn. De verdachten willen met deze zaak niet alleen zelf vrijgesproken worden, ze willen tevens een uitspraak die andere krakers in Nederland kan helpen in hun strijd tegen artikel 429. Daarom, en omdat het hier om een principiële zaak gaat, is door de advokaat van de verdachten om een schriftelijk vonnis gevraagd. Dit vonnis wordt verwacht op woensdag 18 oktober.
Uit de verdediging van de 9 verdachten:
... gaat het in deze zaak voor mijn cliënten niet om een overtreding waarvoor zij hoogstens een geldboete kunnen krijgen, maar om een principiële aangelegenheid: het recht van burgers om in tijden van grote woningnood op te treden tegen sociaal onrechtvaardige leegstand zonder daarvoor vervolgd, laat staan ontruimd, te worden. Ten tijde van het ten laste gelegde delict waren cliënten immers allen woningzoekende: naast het pand aan het Stationsplein 2 in Den Bosch hadden zij geen redelijke alternatieve huisvesting tot hun beschikking.

In 1971 besliste de Hoge Raad dat "het wederrechtelijk in gebruik nemen van een leegstaande woning" geen huisvredebreuk is. De toenmalige minister van justitie Van Agt probeerde toen het kraken strafbaar te stellen, maar zijn wetsvoorstel werd verworpen door de Tweede Kamer: deze vond dat kraken niet strafbaar kon worden gesteld als niet eerst wat aan de leegstand werd gedaan. Dit resulteerde in 1979 in een wetsvoorstel, de zgn. Leegstandswet. In dit voorstel werd er nog van uitgegaan dat die wet alle zaken met betrekking tot de leegstand van gebouwen zou regelen en dat alles in onderling verband moest worden beschouwd, oftewel dat het niet mogelijk was onderdelen van die wet apart in te voeren. Dit streven werd al gauw achterhaald: in 1992 werd het leegstandsregister uit de wet geschrapt omdat het bijhouden hiervan te duur was. In 1986 werden die delen van de leegstandswet ingevoerd "aan de uitvoering waarvan geen hoge kosten waren verbonden". Met name het anoniem dagvaarden van verdachten en vereenvoudigde vorderingsmogelijkheden werden hierbij ingevoerd. Omdat de bepalingen waarin kraken strafbaar werd gesteld gekoppeld waren aan het leegstandsregister (na 12 maanden geregistreerde leegstand was kraken niet langer strafbaar) werd de strafbaarstelling van kraken nog niet ingevoerd. Echter, op 1 juli 1994 werd, geheel los van de leegstandswet en zonder rekening te houden met ongerechtvaardigde leegstand, door de invoering van de nieuwe huisvestingswet het kraken alsnog strafbaar gesteld. Dit gebeurde middels het reeds genoemde artikel 429 in het Wetboek van Strafrecht.

Kraken begon in de jaren 70 als een puur praktische oplossing voor de heersende woningnood. Eind jaren 70, begin jaren 80 kreeg kraken een meer maatschappelijk en politiek karakter: de "kraakbeweging" meldde zich aan het front, kwam met politieke eisen en wist vooral op de lokale politiek druk uit te oefenen. Met name het radikalere deel van de kraakbeweging verstoorde 'in samenwerking met' de ME regelmatig de openbare orde. Na 1982 was het afgelopen met deze grote ordeverstoringen, enkele uitzonderingen daargelaten (Mariënburcht, Wolters Noordhoff-komplex). Ondanks deze relatieve rust op het kraakfront werd het kraken in 1994 toch strafbaar gesteld, waarbij de grote ordeverstoringen mede als motivatie werden aangedragen.

Uit de verdediging van 4/10 j.l.:
De woningnood is in Nederland, en ook in Den Bosch, helaas stabiel gebleven: geen ontwikkeling op dit front. En jammergenoeg dus ook geen navolging van het sociale grondrecht dat is neergelegd in art. 22 lid 2 van de Grondwet: begin jaren tachtig had Den Bosch ongeveer 9000 woningzoekenden, vandaag de dag heeft Den Bosch dat nog steeds. Uit deze ontwikkelingen leid ik af dat art. 429 een "ontwortelde" strafbaarstelling inhoudt: de koppeling aan leegstandsbestrijding (via het leegstandsregister) die in het oorspronkelijke wetsvoorstel werd beoogd, is verdwenen en de openbare ordeverstoringen die men begin jaren tachtig wilde voorkomen door het kraken dan maar strafbaar te stellen, zijn ook al weer geschiedenis. De vraag rijst dan of vervolging op grond van het van zijn eigen grondslagen vervreemde artikel 429 zelf nog wel redelijk kan zijn.
De vervolging van deze verdachten op grond van het niet ontruimen van het onderhavige gebouw is in ieder geval van alle redelijkheid ontbloot. Op 26 december 1993, toen Stationsplein 2 werd gekraakt, had de eigenaar van het pand geen konkrete plannen met het pand: men wilde het wel gaan verhuren, maar er waren geen kandidaten. Die situatie bestaat vandaag de dag nog steeds. In het pand wonen thans kraakwachten, die moeten voorkomen dat het pand weer wordt gekraakt voordat het wordt verhuurd; die kraakwachten zitten er nu nog steeds. Door de ontruiming en de vervolging van cliënten beschermt de Officier van Justitie dan ook niet zozeer het eigendomsrecht maar eerder het misbruik van het eigendomsrecht dat de eigenaresse van het pand maakte door het leeg te laten staan in tijden van woningnood, tijden waarin een dak boven het hoofd voor zoveel mensen zo belangrijk en moeilijk te krijgen is.

Verder beriep de verdediging zich nog op het Verdrag van Rome en op het verdrag van New York waarin een grondrecht wordt verwoord: "the freedom to choose his residence". Volgens hetzelfde verdrag mag dit grondrecht niet worden aangetast, tenzij "deze aantasting in een demokratische samenleving noodzakelijk is voor het belang van de nationale of publieke veiligheid, het bewaren van de openbare orde, het voorkomen van misdaad, de bescherming van gezondheid of de bescherming van de rechten en vrijheid van derden". Er is reeds de nodige jurisprudentie ontstaan over de bovengenoemde beperkingen, zo heeft het Europees Hof voor de Rechten van Mens besloten dat er op grond van het proportionaliteitsbeginsel sprake moet zijn van een "pressing social need" om van het grondrecht af te mogen wijken. De verdediging in de Stationsplein 2-zaak stelde dat er in deze geen sprake was van zo'n pressing social need en dat daarom de ontruiming en vervolging op grond van artikel 429 buitenproportioneel zijn. Argumenten die hiervoor aangedragen werden:
- Kraken lost woningnood op: het is de realisering van een Grondrecht waar de overheid nalaat voldoende inspanningen te verrichten om haar burgers dat sociale grondrecht te garanderen.
- Als inbreuk op het eigendomsrecht van een ander is kraken op zichzelf niet disproportioneel. Dat kan wel het geval zijn indien een in gebruik zijnde woning wordt gekraakt, of als gekraakt wordt in een periode van zgn. frictieleegstand, leegstand die onvermijdelijk is tussen twee perioden van verhuur. In beide gevallen wordt het eigendomsrecht echter afdoende beschermd door art. 138 WvS, en is voor toepassing van art. 429 geen reden.
- Dit alles geldt temeer wanneer, zoals hier het geval is, voor het onderhavige gebouw nog steeds geen permanente gebruiker is gevonden en het nog steeds tijdelijk wordt bewoond door kraakwachten.

Verder wordt in de verdediging nog vermeld dat geen van de verdachten aanwezig was bij de kraak, met andere woorden dat zij pas later in het pand zijn getrokken, en dat er geen bewijzen zijn voor de bewering dat het pand nog geen jaar leegstond. Ook werd al na twee sommaties van de politie de deur ingebeukt, terwijl er drie sommaties nodig zijn. Door de advokaat werd verder nog opgemerkt dat artikel 429 is bedoeld ter bescherming van kleine huiseigenaren, waar in het geval van Stationsplein 2 geen sprake van is. Tenslotte wordt als argument voor strafvermindering/vrijspraak (de eis van de Officier van Justitie was een boete van 250 piek) nog aangevoerd dat de verdachten "zeer onfatsoenlijk" zijn behandeld: ze werden midden in januari met z'n dertienen in een luchtkooi gezet, zonder jas, terwijl er mensen ziek waren, en sommigen werden aan hun haren het pand uitgesleept.
De uitspraak zal op 18 oktober gedaan worden en bij veroordeling zullen de krakers zich beraden op een hoger beroep. Zij worden in hun zaak ondersteund door een groepje mensen dat zich bezig houdt met de juridische aspekten van het 429-artikel. Er is ook een steunfonds voor zaken tegen artikel 429 (hierover werd in het Kleintje al eerder geschreven), waardoor een hoger beroep mogelijk is. Kraken gaat door!

(voor meer informatie over 429 kun je terecht bij het juridisch 429-groepje, en je kunt hen bereiken via het SPOK, Spekulatie Onderzoeks Kollektief, Spuistraat 5, 1011 SP Amsterdam).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Eerlijk oversteken want voor niks gaat de zoon op.

We schreven eerder al eens over het LETS systeem. Het Local Exchange Trading System, een soort ruilhandel, waarbij het verrichten van diensten of werkzaamheden voor iemand voor geld taboe is. Via een Noppes- of Niks-betaalmiddel doe je allerlei diensten en klusjes voor elkaar.
Den Bosch kent nu ook een ruilkring. Vanaf september kunnen deelnemers aan de "Lokale Ruilkring 's-Hertogenbosch" taarten voor elkaar bakken, huizen schilderen en computerles geven. Dus een vriendendienst voor iemand die niet eens je vriend is, want de ruilkring 's-Hertogenbosch zit er als een soort bemiddelaar tussen.
Een voorbeeld: Robert, Pieter en Linda zijn alle drie lid van de Ruilkring. Robert biedt aan om computerles te geven, Pieter is een ware keukenprins en Linda is bedreven in administratief werk. Robert zoekt iemand die zijn administratie doet. Linda is bereid hem te helpen. Ze heeft zelf echter een hekel aan koken en vraagt daarom Pieter regelmatig een gezonde maaltijd voor haar te maken. Pieter tenslotte is een leek als het gaat om computers, maar er wel mee leren omgaan. Robert kan hem computerles geven. Zo helpt iedereen elkaar.

Voor de diensten ontvang en betaal je geen geld. Het ruilmiddel heet de Niks. Daarvoor maakt de ruilkring een Niks-bank, die de transacties tussen de leden registreert. Iedere Niks-eenheid heeft de waarde van ongeveer 10 gulden. (Lijkt wel erg op gewone geldhandel, red.)
In Amsterdam heet overigens de ruileenheid de 'Noppes", in Utrecht de 'Ster' en in Deventer de 'Deva'.

Wil je meedoen aan de ruilkring 's-Hertogenbosch, dan kun je je inschrijven en krijg je je eigen Niks-rekening bij de Niks-bank. Je krijgt ook een chequeboekje om je diensten met de andere leden te kunnen afrekenen. Hoe vaak en in welke omvang je van de diensten van anderen gebruik wilt maken kun je zelf bepalen. Ook welke diensten en vaardigheden je anderen wilt aanbieden. De bieder en ontvanger van de transactie bepalen samen de prijs, uitgedrukt in Niksen, gebaseerd op plm. 10 gulden per Niks.
Voor inschrijving betaal je elk jaar 10 gulden.
(...gulden...?!? Da's nou jammer. Waarom hiervoor geen Niksen? red)
Meld je via Postbus 3138 5203 DC DenBosch of 073-6440963.
Bedrijven en instellingen kunnen niet meedoen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 5

REAKTIE OP "BOYCOT EEN ANTROPOSOOF" IN KLEINTJE 289

Jullie trappen wel een open deur in, want de Antroposofische beweging is zelf al lang bezig met het herijken van een aantal ideeën, cq. het vertalen van het gedachtengoed naar onze tijd, waarin we weer een eeuw menselijke evolutie achter de rug hebben. In dit geval gaat het om racisme, maar daarnaast ook om andere uiteenlopende gebieden die hier niet relevant zijn.
Zelf geloof ik dat een schisma wel meevalt, omdat onze decennia zich kenmerken door nuanceringen en maatwerk, maar misschien ben ik wel te optimistisch.
Elke beweging of ideologie die al een poosje bestaat heeft groei-verschijnselen, zoniet -stuipen en aangezien het antroposofisch gedachtengoed stamt uit eind vorige begin deze eeuw zijn een paar kanttekeningen wel op z'n plaats.
Want vóór en tijdens dat tijdperk kon je geen boek openslaan of er stonden wel racistische opmerkingen in. In die tijd was je staatsgevaarlijk en ultraprogressief als je beweerde dat negers, indianen en vrouwen "mensen" waren.
Deze eenkennigheid had een nasleep tot na wereldoorlog II. Ik kan me onschuldige kinderboekjes uit de jaren '50 en '60 herinneren, waar arme zwarte kindertjes door blanken gered werden zodat alles toch nog goed kwam; wellicht geïnspireerd door schuldgevoel na eeuwenlange slavenhandel vanuit het Afrikaanse continent. Maar, waarin ook de m/v rollen verstarde stereotypen (=karikaturen) waren, waar ieder weldenkend kind onpasselijk van werd. Kortom, we zitten opgescheept met een kultureel erfgoed dat aan alle kanten rammelt en dat we nog lang niet kwijt zijn. Zelfs in de jaren '90 in een niet nader te noemen links-radikale woonwerkgemeenschap kwamen de bewoners, na intern zelfonderzoek en diskussies er achter dat ze zich per ongeluk-onbewust welk degelijk schuldig maakten aan racisme, ondanks hun oprechte pogingen de maatschappij voor ieder leefbaar te maken. Volgens de redenering uit Kleintje 289 houdt zo'n constatering impliciet in dat dus ook dit links-radikale woonwerkpand wegens racisme onmiddellijk opgeheven dient te worden.
Ik ga nog even verder, bij een niet nader te noemen landelijke linksradikale vredelievende partij weet ik aanwezig: een incestpleger, die evenwel zelfs zitting had in de gemeenteraad en elders bij diezelfde partij een vrouwenhater van de bovenste plank, die als blanke mannelijke patriarch z'n medemensen onderdrukte. Dit is maar een greep, er zijn er vast wel meer: moet ik als vrouw, volgens de redenering uit Kleintje 289, dan maar de hele links-radikale politiek afwijzen?
Nee dus, ik denk liever zelf.
Het is in onze samenleving waarin men alert moet zijn op discriminatie, maar waarin nog forse naweeën sidderen van eeuwenlang westers superioriteitsdenken, wat opgefokt om een ideologische beweging af te kraken alleen omdat ze , net als haar tijdgenoten, slordig en onnadenkend omgingen met interraciale denkbeelden. Een kritische houding t.a.v. dit alles is gewenst en terecht, antroposofen zijn net zo min onaantastbaar als andere mensen, maar daarmee hoef je niet meteen met de botte bijl op een veelzijdig en kwalitatief hoogstaand gedachtengoed in te hakken. Voor je het kind met het badwater weggooit zijn hier nog wat nuanceringen.
De basis van de antroposofische levensbeschouwing is, naast het besef van een hogere allesomvattende werkelijkheid die onze zintuigen overstijgen, gebaseerd op een driegeleding die nogal belangrijk is: denken, voelen en willen. Wanneer deze met elkaar zijn geïntegreerd heb je als mens de juiste basis om je te ontplooien en daarmee een evenwichtiger, groeigerichte bijdrage te leveren aan de wereld om je heen. (Duidelijk mag zijn dat deze groei in de ruimste zin van het woord genomen moet worden; niet slechts in de enge gedachten van het paarse kabinet over economische groei.)
Ondanks het vóórkomen van organisaties die het gedachtengoed kennelijk misbruiken ten gunste van hun eigen economische positie is deze basisgedachte een op zichzelf staand integer en menslievend fundament waar iedereen op kan gedijen. Het streeft naar harmonie tussen jezelf, je medemensen, de natuur, de goddelijke geest (voor atheïsten: het collectief onderbewuste) in een samenspel om er een meerwaarde en groei uit te halen, die alles en iedereen ten goede komt (dus iedereen!, ook kleine koffieboeren).
Om bij racisme te blijven: het anti-racisme bedient zich van deze driegeleding, geïnspireerd door hoogwaardige menselijke motieven en is dus al antroposofisch te noemen. Men zet het denken en willen aktief in omdat men "voelt" dat er iets grondig mis is tussen mensen. Miljoenen blanken voelen eveneens dat er iets niet in de haak is, maar daar denkt men liever niet aan. Of zegt zich machteloos te voelen, wat hetzelfde is als "eigenlijk niet willen". Zo kom je dus niet verder.
Degenen, die zelf de verantwoordelijkheid voor hun leven willen nemen en daarin met anderen delen en streven naar harmonie en hogere waarden leven dus in beginsel al volgens de antroposofische grondgedachte, al doet men dat niet bewust en meer innerlijk dan uiterlijk. Maar "uiterlijkheden" maken de levesnbeschouwing niet en dat geldt in dit geval waarschijnlijk de betreffende koffiehandelaren.

Wie door de paar racistische blunders heenkijkt (die in de vorige eeuw gangbaar gedacht werden en waarin Steiner best bekritiseerd mag worden) en zich verdiept in antroposofische achtergronden, kan tot de conclusie komen dat het om iets heel anders gaat dan zomaar wat rassenkenmerken onderscheiden. Steiner ziet de totale mensheid als deelnemer in een geestelijk ontwikkelingsproces. Daaraan voorafgaand moet de mens zichzelf eerst grondig leren kennen en zijn/haar eigen impulsen leren inzien. Dit kan alleen plaatsvinden als je jezelf leert onderscheiden van anderen; als iedereen net als jij is, leer je niets. Dit onderscheid houdt geen waardeoordeel in, maar eerder een groeikans. Net als bij een muzikale compositie moet je eerst de verschillende instrumenten kunnen herkennen en dan pas kun je die samen laten spelen. De instrumenten blijven echter altijd hetzelfde, maar de mens wordt geacht de totale compositie in zichzelf te kunnen verenigen. De verschillen tussen rassen en volken zijn daarbij waardevolle bouwstenen, maar herin zit tegelijk de angel. Tegenstanders kunnen dit uitleggen als onrechtvaardig onderscheid "omdat alle mensen immers gelijkwaardig zijn". Ook Steiner zelf is hier een paar keer uitgegleden door bedenkelijke uitspraken te doen die in feite zijn levensbeschouwing ondermijnen, maar tegelijk in bovengenoemde historische context moeten worden gezien. Rudolf Steiner onderkent niettemin het gevaar en zegt in zijn boek "De Volkszielen" op blz. 208 onder andere: "Alleen wanneer we het beste van onszelf als mens in dienst stellen van de algemene mensheid dan handelen we in overeenstemming met deze bedoelingen. En wanneer we geheel in onszelf leven, maar niet voor onszelf maar voor alle mensen, dan is dat waarlijk geesteswetenschappelijke (= spirituele E.) tolerantie. Dat zijn de woorden die ik nog aan ons hachelijke onderwerp moet toevoegen. Door de geesteswetenschap -dat zullen we steeds meer gaan inzien- zal er een einde komen aan alle versplintering en verdeeldheid onder de mensen. Daarom is het ook nu de juiste tijd om de volkszielen te leren kennen, omdat de geesteswetenschap er is en ons ertoe brengt om de volkszielen niet in oppositie tegenover elkaar te stellen, maar hen op te roepen tot samenwerking en harmonie."
Dit lijkt dus in de verste verten niet op racisme pf een economische koffiemaffia die zuidamerikaanse boeren uitknijpt. Aan het eind van de 20e eeuw kun je stellen dat Steiner heeft ingezien dat al die volkeren elkaar zouden gaan doordringen en elkaar confronteren zoals nu gebeurt. Daar kunnen we alleen iets mee als we weten wie die ander is. Niet alleen om discriminatie te voorkomen, maar ook om onszelf op te voeden tot totalere mensen. Want zoalng er misverstanden, onbegrip en konflikten heersen zal die geestelijke groei (waar het Steiner allemaal om gaat) ook niet erg lukken.
Vorig jaar stond er in de Volkskrant iets over een schoolschriftje waarin een antroposofische onderwijzer wel erg ongelukkig had laten opschrijven dat negers dikke lippen en een rotmisch gevoel hebben. Ook de antroposofische vereniging vond dit wat schraal en stelde dat het de eigen verantwoordelijkheid van de betreffende onderwijzer was. Niettemin maakten velen zich zorgen of begonnen zelfs te schuimbekken. We zijn in onze ijver om racisme te voorkomen behoorlijk doorgeschoten en weigeren in te zien dat er verschillende soorten mensen zijn. Het constateren dat iemand anders dan jij is, is geen discriminatie. Discriminatie is: iemand daarop beoordelen en vervolgens uitsluiten van algemene rechten of voorzieningen met daarnaast nog de wat verwarrende positieve discriminatie die soms ronduit beledigend kan zijn.
Kortom, rassenverschillen vormen een waar mijnenveld, terwijl het voor alle betrokkenen een rijk en bloeiend ontwikkelingspunt kan/moet zijn.

Hoewel ik lang niet alle boeken van Steiner ken (meer dan 60 titels) heb ik vertrouwen in het antroposodische gedachtengoed, al ben ik geen dweper en bekijk ik kritisch naar wat er op de vrije school van m'n kind gebeurt, zoals zoveel ouders.
En dat moet ook zo zijn, zoals bij elke ideologie. Tegenstanders slepen echter gretig argumenten of bewijzen aan, om aan te tonen dat er allemaal niets van klopt. Het is jammer dat er niet wordt uitgegaan van een neutraler en ontvankelijker standpunt en het grootste deel van de antroposofische benadering daarbij buiten schot blijft. Voor sommige mensen is het misschien een hinderpaal dat Steiner veelvuldig spreekt over geestelijke krachten, engelen en onzichtbare natuurwezens. Als je je vooral richt op de wereld van de feiten, rationaliteit en zichtbare werkelijkheden is dat niet vreemd. Toch is het de moeite waard om al je bedenkingen even terzijde te schuiven en je te verdiepen in de geestelijke kant van je bestaan. Wie er iets meer over wil weten kan b.v. lezen: "Hoe verkrijgt men bewustzijn op hogere gebieden." Het is niet eenvoudig te lezen voor mensen die niet gewend zijn aan dit soort boeken en ook aan het taalgebruik moet je wennen, maar voor wie dat wil kan het de moeite waard zijn om iets meer te ontdekken over de denkbeelden van Steiner.
Voor wie dat niet wil en liever de zichtbare werkelijkheid als uitgangspunt neemt, kan ik evenwel wat feiten vermelden: Op de Vrije School in den Bosch zitten leerlingen van verschillende nationaliteiten en rassne, veelal afkomstig van AZC's. Er wordt, vrijwillig, ongelooflijk veel tijd energie en liefde gestoken in de acclimatisatie van de kinderen en hun ouders en het leren van de taal. Er wordt niet gediscrimineerd en de kinderen worden beschouwd als volwaardige deelnemers aan het onderwijs met hun rechten en plichten. Mijn kind dat op diezelfde school zit is een menslievend, tolerant en miljeuvriendelijk wezen, dat anderen in hun waarde laat en zich boos maakt over alle soorten van discriminatie. De sporadische keren dat hij iets over "die Turken" hoort, komen meestal via niet-antroposofische "grappenmakers" waar ons land vol mee zit en waar hij me over aanspreekt omdat hij voelt dat er iets niet klopt. Ik neem dus in alle rust aan dat de antroposofische school hem geen kwaad heeft gedaan. Daarmee in tegenstelling ken ik ook kinderen die niet op antroposofische scholen zitten en zich toch racistisch uitlaten op een manier waar je het koud van krijgt.

Met dit verhaal wil ik aantonen dat je als mens blijvend kritisch en alrt moet zijn, maar dat een soort heksenjacht op de totale antroposofie misschien toch een tikje overdreven is. Dogmatische zelfverrijkers en economische uitbuiters vind je in alle geledingen van de maatschappij, onder allerlei dekmantels. Ze zijn een onjuist en oneigenlijk argument om in te zetten tegen welke ideologie dan ook; ze zeggen alleen iets over die uitbuiters zelf.
Ik hoop dat het Kleintje in het verdere speurwerk naar ongerechtigheden deze nuance meeneemt.

Erna

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 4

Oeps!

Als lid van het Kleintje Promotie Team timmer ik mee aan de weg om het Kleintje aan meer lezersters en abonnees te helpen. Daartoe leur ik met ons lijfblad door treinen, concertzalen, cafés en andere openbare gelegenheden. Vouw daar gewoon een exemplaar open en de nieuwsgierige blikken zijn niet van de lucht. Soms leidt dat tot een gesprekje en soms zelf tot een nieuwe abonnee, waardoor Kleintje kan blijven bestaan. Zo nam ik ook het vorige nummer, nr 289, op een kwade dag mee in de trein. Ik nestelde me in de bank, en na vertrek van de trein (een buurlandtrein naar Köln) sloeg ik niets vermoedend een exemplaar van het Kleintje open en begon aan het artikel op de voorpagina, intussen eens boven het papier loerend naar de nieuwsgierige blikken. Die waren er zeker! Alleen veranderden die nieuwsgierige blikken al spoedig in kwade blikken. Een oude man keek mij fronsend aan, en begon wat te kuchen. Zijn hoofd was inmiddels rood aangelopen. "Jouw soort moeten we hier niet!" bracht hij met hese stem uit. Enigszins verbijsterd kijk ik hem aan. Zouden we het te bont gemaakt hebben met onze opruiende geschriften? Dat valt toch wel mee? Of had ik hier te maken met een lid van het als intolerant bekent staande Oud Strijders Legioen te maken? Voorzichtig draai ik het Kleintje om, nieuwsgierig geworden naar het artikel dat de man zo opwond. Tot mijn schrik en schaamte ontdekte ik dat het raadzaam was mijn promotie aktiviteiten maar een maandje te staken. Ik ben nog wel een uur bezig geweest de oude man te overtuigen dat ik geen neo nazi was, integendeel, en heb hem het nummer van het Kleintje aangeboden om hem daarvan te overtuigen. Zonder het aan te nemen en zonder een woord te zeggen, stapte de man in Vught uit de trein...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Big Brother is photographing you

In de maanden oktober, november en december gaat de gemeente extra aandacht besteden aan illegaal gestort bouw- en sloopafval. Onder andere zullen luchtfoto's worden gemaakt waarop eventuele afvalhopen te zien zijn. Watch your head. Die foto's worden vast niet alleen gebruikt, misschien zelfs niet alleen gemaakt, om afval op te sporen. Want wat is er nou leuker dan je burgers ook vanaf de lucht te bespioneren. Loop in de maanden oktober, november en december vooral strak en stevig door naar de plek waar je wezen moet. Voor je het weet heb je anders een uitnodiging in je bus liggen omdat ze vinden dat je inaktief bent, wellicht een garantiemelkpoolbaan wat voor jou is.
Schrijf op straat, in grote letters, wat je schrijven wilt. Staat immers lekker knus op de luchtfoto's. En vergeet vooral niet ze daarbij de groeten van 't Kleintje te doen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Puntje

Als je de EU zou beschouwen als een grote drugsmarkt waarop de lidstaten hun kostje mogen scharrelen, dan dringt zich een beeld van Nederland naar voren als een ongewapend handelaartje in soft drugs dat probeert te overleven temidden van harddrugs-bendes die er dankzij grof geweld, gekonkel en verraad de dienst uitmaken. Een wietdealertje dat zijn principes -al naar gelang het uit gewaand lijfsbehoud zo uitkwam- aan de kant zette en allengs dusdanig joviale contacten is gaan onderhouden met het schietgrage en van moraal verstoken heroïne- en cocaïnewereldje dat er moeilijk sprake meer kan zijn van een scheiding der geesten. Precies het laaghartige soort van lijfsbehoud waarvan we ondertussen zouden moeten weten dat het alleen maar zal leiden tot uitstel van executie. Vooral de bendes van Frankrijk en Duitsland trekken zich niets meer aan van de erecodes van de oude penose en gedragen zich zo net grenzeloos brutaal als de maffia in Rusland. Wee het Nederlandje tussen dit soort rippers. Alhoewel beide landen maar weinig onder doen voor elkaar waar het gaat om het overtreden van nationale,- internatinale,- en Europese wetgevingen, blijft het toch de niet aflatende stroom van negatieve ontwikkelingen in Duitsland die me het meest doen verontrusten. Natuurlijk is de groeiende invloed van extreem-rechts in Frankrijk een probleem, natuurlijk hebben nationalistische gevoelens er altijd al een goede weerklank gevonden, natuurlijk slaat de schrik je om het hart als je het conventionele en nucleaire wapenarsenaal ziet dat Frankrijk in snel tempo aan het opbouwen is, natuurlijk doet de Franse vloot van nucleaire onderzeeërs die op hun produktie-planning staat je het ergste vrezen voor toekomstige generaties; dus oké, we blijven we nog even bij Frankrijk. Eerst dit citaat uit een commentaar van de hoofdredacteur van EOS, een populair-wetenschappelijk maandblad (sept'95): 'Pierre Vincent, emeritus hoogleraar aan de Université Blaise Pascal in Clermont-Ferrand, doorprikt in een angstaanjagend betoog de mythe dat de acht geplande kernproeven onschadelijk zijn. Alleen met erg veel mazzel, zo schrijft Vincent, gebeurt er niets.' Je zou er maar in de buurt wonen. Meer dan 2200 Franse en internationale wetenschappers beweren er absoluut zeker van te zijn dat er in de Stille Zuidzee een nieuwe generatie kernwapens wordt uitgetest, Chirac ontkent nog steeds, maar zojuist las ik -in hetzelfde EOS-commentaar- dat het zou gaan om de zogenoemde TN75's, kernkoppen van een nieuwe generatie die bedoeld zijn voor (oa) de -ook al- nieuwe generatie raketten in de nog te bouwen serie nucleaire onderzeeërs met dezelfde naam (TN-75). Hoeveel van die onderwaterkrengen er precies gebouwd zullen gaan worden kan ik helaas nog niet vertellen, wèl dat ze vanaf 1994 tot aan het jaar 2000 voor 25 miljard gulden op de Franse oorlogsbegroting staan geboekt, het zullen er dus niet weinig zijn (Volkskrant 220495, met als 'kop': 'Frankrijk verhoogt begroting Defensie.'). Alsof het krampachtig in stand gehouden beeld van een eensgezind EU-beleid nog niet genoeg was gehavend door Frankrijks nucleaire terrorisme in de Stille Zuidzee, gooide Chirac ook nog eventjes wat zout in de wonden van zijn EU-collega's met zijn listige poging om de proefnemingen internationaal wat gemakkelijker te verkopen door er plotseling een EU-defensie-etiketje op te plakken (knap brutaal, iedereen weet dat Frankrijk het recht op het gebruik van 'de knop' nooit uit handen geven zal). Chirac probeerde daarna zijn misbruik van de EU-naam wat te vergoeilijken door de Europese Commissie te beloven dat een commissie van Europese deskundigen de controle-apparatuur van de Fransen zou mogen controleren voordat de tweede proef zou plaatsvinden. "Ik heb mijn collega's aangeboden om samen met mij te gaan vaststellen dat er geen schadelijke effecten zijn voor de omgeving" zei Charette, de Franse minister van buitenlandse zaken op 10 sept jl tijdens een informele bijeenkomst met zijn Europese collega's (NRC 110995). Inmiddels heeft Frankrijk weer eens duidelijk laten blijken zich niets aan te trekken van EU-afspraken. Lees maar mee met het -zo letterlijk mogelijk vertaalde- teletekst-nieuws van de ARD/ZDF (280995): 'Frankrijk hindert atoom-inspecteurs. Frankrijk heeft volgens de EU-milieucommissaris Bjerregaard het team inspecteurs van de Europese Unie in de Stille Oceaan gehinderd in hun werkzaamheden. Een gedegen waardeoordeel over de gevolgen voor veiligheid en gezondheid is op deze manier niet mogelijk, zei Bjerregaard in Brussel. Het EU-team zou op Mururoa en Fangataufa gegevens verzamelen waarmee de commissie de onderaardse testen zou beoordelen. Op welke manier de experts werden gehinderd, werd niet bekend gemaakt.' Einde bericht. Je zou ze toch... Opmerkelijk is dat deze gebeurtenis met een EU-geladenheid van flinke diepgang, die avond op geen enkele andere Europese tv-zender in het nieuws kwam, niet op teletekst en niet in het gesproken nieuws. Het is nu zaterdagavond 30 sept en nog steeds heb ik niets gehoord of gezien in de Nederlandse en Engelse tv-nieuwsvoorzieningen over deze gebeurtenis. Ook de Volkskrant meldde tot nu toe nog totaal niets over de brutale dwarsboming van de EU-inspecteurs. Daar sta ik trouwens niet meer van te kijken; steeds frequenter doet dit meeloperskrantje niet meer onder voor de Telegraaf als het gaat om gevaarlijke stemmingmakerij. Maar laten we niet te ver afdwalen, 'we're talking big shit now'. Welk 'asland' uiteindelijk het startschot zal geven voor het uiteenvallen van een verenigd Europa, valt moeilijk te zeggen, maar voor de these dat Frankrijk en Duitsland deze miskraam allebei in zich meedragen, stapelen de aanwijzigingen zich op. Vooral de uitbreiding van de EU met de Midden- en Oosteuropese landen zou wel eens doorslaggevend kunnen zijn voor de vorming van 'twee Europa's'. De as van Europa steekt dan ook vreemd in elkaar; Duitsland ontleent zijn machtspositie aan de mark, Frankrijk aan 'de bom' en beide landen doen er alles aan om het beheer en de controle over deze machtsinstrumenten voor zichzelf te houden. Daarbij vertonen beide landen in toenemende mate allerlei nationalistiche bokkesprongen en hun verschillende prioriteiten voor EU-ontwikkelingsgelden creëert nu al een Europa van twee kampen. Maar een eventuele scheiding tussen Duitsland en Frankrijk en de consequentie daarvan voor ons landje, komen later pas ter sprake in dit verhaal (dat zich over meerdere puntjes uitstrekt). Omdat het voorlopig nog de Duitse mark is die de EU regeert en bepalend voor ons landje blijft, nu maar weer vlug terug naar de wetsverkrachtingen van- en gevaarlijke ontwikkelingen in Duitsland. Het ergste Duitse vergrijp met de meest diep-treurige gevolgen (tot nu toe) was natuurlijk de doodsteek voor de vrede in ex-Joegoslavië door vroegtijdig en geheel eenzijdig Kroatië te erkennen als een onafhankelijke natie. In een eerder puntje heb ik getracht duidelijk te maken dat iedereen met een beetje geschiedenisbesef wist dat dit tot een gruwelijke oorlog in Bosnië zou leiden, nu blijkt zelfs uit een deze maand door de BBC geproduceerde en uitgezonden 'special' over Joegoslavië dat Lord Carrington en Perez de Guellar de EU-leiders onomwonden hebben gewaarschuwd dat een snelle erkenning van Kroatië en Slovenië (dus toegeven aan de Duitse druk) tot oorlog in Bosnië zou leiden. De vinger op de zere plek die de zombie-pers van het vasteland van Europa tot nu toe amper heeft durven te leggen, nl de beschuldiging dat de toenmalige politici van Duitsland de oorlog in ex-Joegoslavië deden ontvlammen en dat de Europese landen -ondanks hun kennis dat dit gewis tot oorlog in Bosnië zou leiden- tijdens de onderhandelingen over het Verdrag van Maastricht door hun geilheid voor de mark zijn gezwicht voor de Duitse druk voor erkenning van Kroatië, kreeg trouwens flink wat ondersteuning in deze anderhalf uur durende BBC-documentaire (welke overigens van een kwaliteit was die onze publieke omroepen als een stelletje snotjochies te kijk zet). Vooral nu Genscher, de toenmalige minister van buitenlandse zaken van Duitsland, godfather van het fascistische regeringskliekje in Kroatië en degene die het hele EG-vredesbeleid inzake ex-Joegoslavië al had gesaboteerd voordat het goed en wel op gang kwam, in zijn pas verschenen memoires als een echte warlord geschiedvervalsing pleegt door Van den Broek af te schilderen als degene die het initiatief nam tot de omstreden erkenning van Kroatië, kan ik het niet nalaten om deze kwestie nogmaals de nodige aandacht te geven. Enkele (vertaalde) teksten uit de BBC-documentaire zijn daar uitstekend voor geschikt: (commentatorstem) 'Het kritische punt was de EG-erkenning van Kroatië en het moment van 'no return' over deze beslissing dat kwam tijdens een bijeenkomst van EG-ministers op 16 december 1991. Wat ik later heb gezien en gehoord in de 'warzones' (zo zei hij het!) heeft me ervan overtuigd dat het spoor van schuld terugleidde naar deze ontmoeting in Brussel. De Duitsers pleitten fanatiek voor erkenning, de andere landen hadden bezwaren tegen dit plan. Lord Carrington, de hoofdonderhandelaar van de EG, waarschuwde de ministers in een brief op 2 december': (voorlezersstem) "Er bestaat een reëel gevaar, zelfs de waarschijnlijkheid, dat ook Bosnië-Herzegowina onafhankelijkheid en erkenning wil, een wens die volkomen onacceptabel zal zijn voor de Serviërs in deze republiek. Dat kan wel eens de vonk zijn die Bosnië-Herzegowina doet ontvlammen." Commentatorstem: 'De vertrekkende VN-secretaris generaal, Javier Perez de Guellar verstuurde een soortgelijke waarschuwing': (voorlezersstem) "Ik ben zeer bezorgd dat een vroegtijdige selectieve erkenning het huidige conflict zal vergroten en brandstof zal betekenen voor de explosieve situatie, speciaal in Bosnië-Herzegowina." Commentatorstem: 'De waarschuwingen werden genegeerd, de ministers bogen voor de Duitse pressie en stemden voor de erkenning van Kroatië. Toekomstige historici zullen noteren dat de Britse concessie aan de Duitsers gelijktijdig viel met de Duitse concessie aan Engeland over de opt-out-clausule in het Verdrag van Maastricht. Getuigen van deze ontwikkelingen menen dat, zo er al geen 'deal' (in dit geval bedoeld men de negatieve Engelse betekenis van het woordje 'deal': een vuil zaakje) is gemaakt, er dan toch zeker een onderlinge consensus voor tegemoetkoming aan concessies is gevormd. En voor het argument dat de consequenties hiervan niet te voorspellen waren, is er het antwoord dat dat wèl kon, zelfs is gedaan en de voorspelling ook waarheid werd.' Dan wat verder in deze documentaire: (commentatorstem) 'Duitsland wilde Europese erkenning van een onafhankelijk Kroatië, de Amerikanen, de VN, Groot-Brittanië en Frankrijk waren allen tegen vanwege hun overtuiging dat dit de totale ineenstorting van Joegoslavië zou versnellen en het vredesplan uit elkaar zou doen spatten, maar Duitsland kreeg de overhand. (Tijdens deze uitspraak liet de BBC-regie ineens een close-up van Genscher het beeld vullen en hoor je zijn Duitstalige speech als achtergrondgeluid...puntje.) De Britten gaven uiteindelijk toe als dank voor de Duitse hulp voor hun uitzonderingspositie in het Verdrag van Maastricht. Het was een grote ramp.' Meteen daarop komt Bernhard Koucher aan het woord, de toenmalige Franse minister van buitenlandse zaken: 'De Fransen waren het niet eens met de Duitsers en onze Britse collega's evenmin ('our British allies' noemde hij ze... puntje.) Eh, dus, voor de eerste keer, was het de Duitse buitenlandse politiek die ons onder druk zette.' Wat later komt Lawrence Eagleburger aan het woord: (US secretary of State '1992-93) 'Ik zeg dat de Duitsers een groot deel van de verantwoordelijkheid dragen door het soort van diplomatie dat ze hebben toegepast in een vroeg stadium voor, in feite, het uiteenvallen van het land. Nogmaals, ik ben er bijvoorbeeld absoluut van overtuigd dat toen het aankwam op de vragen over de Britse en Franse houding, speciaal de Franse houding over wat er moest gebeuren, de Duitsers ruilhandel hebben gedreven met het Verdrag van Maastricht voor Westeuropese afwezigheid op het Joegoslavische toneel.' Zo, degenen die nu nog twijfelen over deze smerige oorlog-tot-gevolg-hebbende-politiek van Duitsland, kunnen maar beter een Donald Duckje gaan lezen. Dat Genscher nu de beschuldigende vinger voor het initiatief van de erkenning bij Van den Broek durft te leggen ontbloot niet alleen de grenzeloze brutaliteit en onbetrouwbaarheid van deze sluwe vos, maar tevens zijn besef dat deze achtergrond nog wel eens fnuikend zou kunnen gaan werken voor het imago van een Duitsland waarvan Europa niets te vrezen heeft. Het stof van de muur was nog maar amper opgetrokken of de regelzucht rees al uit de brokstukken omhoog. De Kroaten, Duitslands fanatiekste nazi-vriendjes in WOII, die -met Tudjman voorop- nog steeds openlijk hetzelfde bruine gedachtengoed er op na houden als toen, kregen hun vroegtijdige onafhankelijkheid en Duitsland kreeg, strategisch gezien, een aantrekkelijke bondgenoot voor het leven aan de Adriatische kust. Begrijp me goed, hier wordt niet bedoeld dat het uiteenvallen van ex-Joegoslavië zijn prille oorsprong vond in Duitsland, maar wel dat de Duitse regering heel goed wist -en kennelijk niet voor deze bloedige waarheid terugschrok- dat een vroegtijdige en overhaaste erkenning van Slovenië en Kroatië gegarandeerd een gruwelijke oorlog in Bosnië zou veroorzaken. En over dit soort politiek van onze oosterburen wordt ons nu wéér verteld dat wij er niets van te vrezen hebben... Iedere politicus wist dat zolang het maar goed genoeg duidelijk gemaakt bleef worden aan Slovenië en Kroatië dat de geldkraan van het IMF, de Wereldbank, de EU en Duitsland dicht zou blijven totdat hun afscheiding door bilaterale en internationale afspraken geregeld zou zijn, er voor de leiders van deze deelstaten weinig anders op had gezeten dan geduld te tonen. Het is maar een speculatie, maar Duitslands ongevoeligheid voor de te verwachten direkte gevolgen van de eenzijdige en vroegtijdige erkenning en de opvallende gedrevenheid om deze erkenning bij de EU-landen in de strot te duwen, doen het vermoeden rijzen dat toen de Slovenen en de Kroaten Joegoslavië 'opbliezen' door tijdens het 14e congres van de Joegoslavische communistische partij (20-22 januari'90) demonstratief op te stappen omdat hun amendementen door een meerderheid werd weggestemd, dit misschien wel zo gemakkelijk werd gedaan omdat sommige Sloveense en/of Kroatische politici toen al wisten op welke hulp er in de toekomst kon worden gerekend. Later bleek dat de Sloveense gedelegeerden deze wegloopactie al van te voren had gepland; ondanks dat het een meerdaags congres betrof, hadden ze 's ochtends hun hotelkamers al opgezegd en stonden hun gepakte koffers al bij de receptie, maar nogmaals, dit is niets meer dan zomaar een speculatie die zich opdrong. Met recht stellen Milo Anstadt en Rolf Hartzuiker in een NRC-publikatie (120895) dat niet alleen de oorlogsmisdadigers uit het vroegere Joegoslavië dienen te worden gestraft, maar dat ook de betrokken Europese politici verantwoording dienen af te leggen voor het falen van hun beleid. Ook terecht leggen zij in dit artikel een beschuldigende vinger bij Van den Broek. Wat ik jammer genoeg miste in deze publicatie was dat Van den Broek zijn standpunten aan het begin van de crisis nog van heel andere aard waren dan wat later. De schrijvers van dit artikel stellen dat de verkeerde opstelling van Van den Broek te wijten was aan zijn gebrek aan kennis over de achtergronden van de Joegoslavische kwestie en dat zijn solidariteit met het rooms-katholieke geloof in Kroatië ook een rol speelde. Volgens mij is het overduidelijk dat zijn veranderende opstelling voornamelijk een direkt gevolg was van Duitse beïnvloeding, met name de invloed van Genscher en zijn kliek (Kohl trok alleen achter de schermen aan de touwtjes tijdens deze kwestie) heeft Van den Broek geen goed gedaan. Van den Broek voelde en gedroeg zich toen nog als een naïef schooljongetje dat duidelijk nog in de wolken verkeerde door de hem opgelegde rol als voorzitter van de Europese Commissie. Hij sloofde zich toen nog voor iedereen uit, en gedroeg zich in de buurt van de leiders van de grotere landen maar wàt onderdanig. Lubbers had dat ook al zo erg, je hebt dat gedoe vast wel eens gezien op tv; gemaakt lachen om flauwe en nietszeggende grapjes, regelmatig met de handen naar de revers of de knopen van het colbert grijpen en zenuwachtige lachjes produceren en zo. Van den Broek was daarbij door de speciale Nederlandse rol bij de totstandkoming van het Verdrag van Maastricht en zijn droomwens om dit 'Maastricht' niet te laten mislukken, een zacht eitje voor de Duitsers die met hun mark het verdrag konden maken of breken. Het rare is dat naarmate Van den Broek toch steeds meer moet zijn gaan twijfelen over zijn optreden, hij zich steeds meer vast is gaan bijten op zijn alleen-de-Serviërs-zijn-de-boosdoeners-van-alles-houding. Dom. Nog wat over Genscher: dat het hem niet kwalijk genomen kan worden dat hij op zijn zeventiende lid was van de Hitler Jugend kan ik me nog wel voorstellen, maar dat hij zijn recent ontdekte NDSAP-lidmaatschap afdeed met de verklaring dat hij zonder het te weten partijlid gemaakt moet zijn, gaat er bij mij maar moeilijk in. Lees mee (NRC 040795): 'De voormalige min. van buitenlandse zaken van de Bondsrepubliek Duitsland Hans-Dietrich Genscher wijst beschuldigingen van de hand als zou hij lid zijn geweest van de nationaal-socialistische NDSAP.' 'Het dagblad Bildt berichtte eerder dat Genschers naam zou voorkomen in de nazi-archieven die afgelopen vrijdag door de Verenigde Staten officieel aan de Duitse regering werden overgedragen. Daarin zou Genscher genoemd worden op een uit 1944 daterende lijst van leden van de Hitler Jugend die ook lid waren van de NDSAP.' Natuurlijk zal Genscher dit nu nooit meer bekennen, anders zou hij moeten toegeven dat hij dit al meer dan 50 jaar bewust heeft verzwegen voor de pers, geen beste zaak voor de erevoorzitter van Kohls coalitiepartner; de FDP (achter de schermen trekt Genscher nog steeds aan heel wat touwtjes binnen zijn partij). Even terug naar Eagleburger, dat is iemand die gewend is om ieder woord in een interview weloverwogen te gebruiken, zeker tijdens dit BBC-interview. Toen hij de Duitse diplomatie noemde die er op was gericht om Joegoslavië uiteen te laten vallen, voegde hij er bewust 'in een VROEG stadium' aan toe. Hij wilde geen namen noemen, maar dat 'vroeg' kon alleen maar doelen op Genschers 'diplomatie' en was voor mij het belangrijkste woordje in die zin. Wie weet h

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Naar een weg terug vooruit

Piet Reckman interviewt Rob van den Elst.

Dit boekje is de eerste uitgave in de kwartaalreeks duurzaamheid, en is uitgegeven door de Stichting Milieu Academie. Dit eerste deel is een weergave van een gesprek tussen Piet Reckman en Rob van den Elst, waarin diverse strategieën worden bediscussieerd ten aanzien van de milieu problematiek. Maar niet alleen het milieu komt aan de orde: Het geheel wordt beschouwd vanuit een totaalverband van ekonomie, politiek en kultuur.
Het aardige van dit boekje is dat er behalve een hoop kritiek ook een alternatief aangedragen wordt. Zo komt de lezer er al lezende achter in wat voor een krankzinnige maatschappij we leven, waar verspilling en hebzucht leiden tot een afbraak van milieu en samenleving. Een aanrader voor een ieder die nog steeds denkt dat het milieuprobleem opgelost kan worden door de benzineprijs met een cent per liter te verhogen.

Het boekje is verkrijgbaar bij de Stichting Milieu Academie, Amstel 124 3961 HL Wijk bij Duurstede.
Telefoon: 0343 575833. Het boekje kost

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Spel

Speel het spel 'Asielzoeker' en je krijgt op een eenvoudige manier inzicht in de asielprocedure. Door als asielzoeker de route op het speelbord te volgen, ervaar je zelf hoe de procedure verloopt en maak je kennis met de moeilijkheden die asielzoekers tegenkomen in afwachting van een beslissing op hun verzoek te worden toegelaten als vluchteling.
Het spel is te koop voor

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Gelijkheid voor iedereen

Gelijkheid voor iedereen, mijn god, er zijn zelfs politieke partijen die dat uitdragen. Er zijn genoeg mensen die hun vertrouwen schenken aan politieke macht, en dat is het meest duidelijk in communistische en socialistische landen. Waarom voelen mensen zich tot deze politiek aangetrokken? Gelijkheid is niet door politieke partijen te verkrijgen, zij zorgen nou net voor die ongelijkheid, of beter gezegd, ongelijkWAARDIGheid. Er zal nooit gelijkwaardigheid tussen mensen zijn, zolang we onze kinderen als ongelijken behandelen, want kinderen zijn óók mensen, zij het in pocket-formaat.
Het eerste dat kinderen leren is respect te hebben voor autoriteiten, bijvoorbeeld de ouders en leerkrachten, en blindelings gehoorzaam te zijn aan hen. Bij kinderen wordt elke individuele ontwikkeling met een hamer weggeslagen. Kinderen worden niet hetzelfde behandeld als volwassen mensen, ze worden in plaats daarvan vaak vernederd, belachelijk gemaakt, niet serieus genomen, geslagen, gestraft, bedreigd, verwaarloosd en geïntimideerd, en dat allemaal onder de dekmantel van opvoeding. Wanneer je een volwassene zou behandelen zoals veel mensen een kind behandelen, zou je zeker als misdadig of zelfs psychopatisch worden beoordeeld.
De enige weg naar gelijkwaardigheid, die dus onderdrukking ongedaan moet maken, is ongehoorzaamheid. Maar is ongehoorzaamheid niet de grootste zonde die we kunnen begaan? Inderdaad worden de meesten van ons als kind en zelfs als baby al getraind tot gehoorzame robots, die klaar staan om de onderdrukkers tot hun dienst te zijn. Er wordt net zo lang op ons ingebeukt totdat gehoorzaamheid tot in onze laatste cel is doorgedrongen.
Zij die toen als kind wél de kracht en de moed hadden om zich te verzetten tegen de almachtige autoriteit, hebben als volwassene later wel die ruimdenkendheid om eventueel onrecht veel eerder te bespeuren en dingen en mensen in twijfel te trekken. En zij die zich niet hebben verzet, zij die volledig zijn opgeslokt door de vernietigende praktijken van de opvoeding, wie anders dan zij zullen later anderen onderdrukken zonder hier maar enig spoor van begrip achter te laten. Zij hebben nooit geleerd om na te denken, het enige dat zij hebben geleerd is alleen dat doen wat hen verteld wordt. En dat doen ze dan ook, zonder zich ook maar iets af te vragen, zonder ook maar de minste twijfel te hebben. De talloze voorbeelden daarvan vind je in onze geschiedenis.
En wanneer deze leeghoofden in aanraking komen met mensen die wel ruimdenkend zijn en niet zomaar alles slikken, zullen ze zich bedreigd voelen en er alles aan doen om hen belachelijk te maken, hen te straffen of door gewoon anderen te vertellen dat zij een bedreiging voor de hele samenleving zijn, een gevaar voor de democratie.
Democratie... een geliefd woord voor (onderdrukkende) politici. Maar ook de democratie is één grote illusie in de praktijk. De letterlijke betekenis van democratie is een regering die in dienst staat van het volk. In de praktijk betekent het echter dat het vólk in dienst staat van zijn regering. Het basisprincipe van een democratie stelt dat een idioot even goed is als een genie, ze mogen immers allebei hun stem uitbrengen. Kunnen we dan een stap verder gaan en menen dat twee idioten beter zijn dan één genie?
We leven in een wereld waarin anderen vertellen wat je moet doen, wanneer je moet slapen, wat je moet eten, waar je mag wonen, enz. En dit wordt gedaan door personen die noch de bevoegdheid, noch de kennis of het vermogen hebben om hun wil bij anderen op te leggen en wiens eigen leven verre van perfect is.
Echte vrijheid bestaat dus niet en vertrouw daarom nooit iemand die dit belooft. Wie anders dan autoriteiten denken dat zij uitverkoren zijn om anderen te vertellen hoe men zich moet gedragen. Zij met hun onvermogen, met hun opvoedkundige houding, met hun beperkte denkvermogen, zij horen uitverkoren te zijn om hen hun macht te ontnemen, belachelijk te maken en vervolgens te negeren. Niet door geweld maar door ongehoorzaamheid. Het probleem ligt namelijk niet bij hen die hun macht misbruiken, maar bij de sukkels die hen die macht geven.
Het volk gehoorzaamt gewoon blindelings aan zijn leiders en ziet niet dat deze er alleen op uit zijn om hun ziekelijke drang naar controle en overheersing te uiten. Nee, ze worden zelfs geïdealiseerd door datzelfde volk. Die verering is niet een menselijk instinct, het is aangeleerd gedrag. We zijn zo opgevoed om autoriteiten niet in twijfel te trekken, we hadden zelfs geen keus want we waren overgeleverd aan hen, we waren honderd procent afhankelijk en het zou ons het leven hebben gekost als we ons ervan bewust waren hoe destructief we werden behandeld.
Vrijheid van meningsuiting is de grootste grap van deze maatschappij. Elke keer wanneer je als kind je mening uit, krijg je wel zoveel naar je hoofd geslingerd, dat je het de volgende keer wel uit je hoofd laat, tenzij je mening natuurlijk in volstrekte harmonie ligt met de rest. Zolang dat niet het geval is, wordt alles uit de kast gehaald om te maken dat je je uiteindelijk toch bekeert.
Ook wordt iedere afwijkende mening van een kind meteen belachelijk gemaakt voor de rest van de klas, met als resultaat dat iedereen zo conform mogelijk probeert te zijn, om vooral maar niet vernederd en niet serieus genomen te worden. Men mag vooral niet afwijken van de norm. En zij die toch proberen om zich als individu te onderscheiden, redden het gewoon niet. Het systeem zorgt ervoor dat aan het eind van de rit alleen diegenen overblijven die identiteitsloos, disciplinair en conform zijn. Zij mogen zich verheugen in een baan waar ze met hun bekrompenheid en onvermogen anderen mogen onderdrukken. Waarom mag men toch geen afwijkende mening hebben? Weet men niet dat er geen progressie is, als er geen mensen zijn die durven af te wijken van de norm?
Deze principes worden door scholen nauwkeurig gevolgd en scholen leveren dan ook kritiekloze mensen af die geen eigen mening hebben en niet weten hoe ze onafhankelijk moeten denken. Het onderwijs zelf is ook nog het langzaamst evoluerende deel van onze maatschappij. Het systeem verschilt nauwelijks met dat van de eerste beginselen in de middeleeuwen. Hoe komt het toch dat er nauwelijks grote veranderingen plaatsvinden in het onderwijs, wat toch een belangrijke factor in de maatschappij is?
Wie anders dan zij met een opleiding stoppen mensen in hokjes en verzinnen steeds meer regels om vooral alles onder controle te houden, om anderen die afwijken het leven zuur te maken, om ze in het oog te houden, te bespioneren, te inspecteren, te registreren, te nummeriseren, te automatiseren, te censureren, te commanderen en te reglementeren. Wie anders dan zij willen het leven wegstoppen zodat het hen niet hoeft te herinneren aan hun eigen verlies - de psychische dood in hun kindertijd, die ze iedere keer weer terug voelen in contact met kinderen en jongeren.
Geen streven meer naar gelijkwaardigheid, men is er moedeloos van geworden en grijpt liever naar drugs, alcohol, junkfood en televisie (drugs die je inneemt via de ogen). Mensen grijpen naar middelen die hen worden aangeboden en die hen direct een prettig gevoel geven, zodat ze even de innerlijke leegte in zich kunnen vergeten. Er zijn zelfs moeders die hun huilende baby's slaappillen geven omdat dát voor hen meteen het gewenste resultaat geeft, en ze ook niet herinnerd hoeven te worden aan de emotionele verwaarlozing die ze zelf hebben opgelopen als kind. Men is bang om anderen lief te hebben, men vermijdt zoveel mogelijk gevoelens en emoties en grijpt liever naar surrogaatmiddelen, zoals porno en lingerie, om gevoel op te wekken.
In verkiezingstijd komen de (aanstaande) politici weer met hun trukendozen, gevuld met snoepjes voor het volk waar men naar hartelust mee rondstrooit. Altijd belastingverlaging, terugdringing van de werkloosheid, betere schoolopleidingen, en sinds kort wordt ons ook weer een prachtig milieu beloofd want je kunt je tegenwoordig als politieke partij of als individu niet meer keren tegen het milieu. En iedereen trapt erin en brengt z'n stem uit op die veelbelovende zaken. Ondertussen wordt het leven ieder jaar duurder, neemt de werkloosheid toe en het milieu schrikwekkend af. Bezuinigingen op onderwijs, sociale voorzieningen en openbaar vervoer. En wat doen we na vier jaar? We stemmen weer gewoon op dezelfde personen met dezelfde valse beloften. De goedgelovigheid van de massa is een geluk voor hen die zich als leiders opgooien en zich voordoen als de redders van de mensheid.
Het is de massa-hallucinatie die een leider onaantastbaar maakt. Veel mensen missen namelijk nog steeds de afgewezen liefde en aandacht van hun ouders. Vooral de moeder is heilig verklaard, op haar mag geen enkele kritiek worden geuit. Hoe strenger en traditioneler de opvoeding, des te meer deze blinde adoratie plaatsvindt.
Maar in deze blinde verafgoding ligt ook een onbewuste en latente haat tegen de vrouw. Dat blijkt uit het feit dat overal in de wereld, en speciaal die landen met een strenge en traditionele cultuur, de vrouw de ondergeschikte rol krijgt toegediend; in het huwelijk, op het werk, in het gezin. En de enkele vrouwen die het zogenaamd ver hebben gebracht, hebben dit voor elkaar gekregen door zich precies zo te gedragen zoals de man dat het liefste ziet.
De passieve massa, die alles goed vindt, heeft iets waartegen ze op kan kijken, zoals een koning(in), president, een filmster, een rockartiest, die zichzelf dan opwerpen als de vader of moeder van het volk. De massa voelt zich hier zeer tevreden mee, want deze is te stom om zichzelf te leiden en ziet in hun leiders hun eigen vader en moeder.
De massa moet vooral een totempaal aanbidden om zich een weg te laten wijzen die ze door hun eigen (kinderlijke) verwarring is kwijt geraakt. Of dit nu een god is, een popster (al denken sommige popsterren dat ze god zijn), een acteur, een koning(in),een president, een sekteleider, het is iedere keer hetzelfde: een onbekwaam persoon maakt misbruik van de onzekerheid van mensen.
Mensen die zijn opgegroeid in een gestoord gezin zoeken de rest van hun leven een dicht groepsverband dat ze in hun jeugd zo gemist hebben. Zij zoeken in andere personen dát wat zij niet van hun eigen ouders hebben gekregen; liefde, aandacht, respect, bevestiging van hun bestaan, bescherming.
En wie springen daar op in? De talloze religieuze sekten; de Hare Krishna's, de Scientology- en Synanonsekten, de Children of God en honderden andere sekten die allemaal als gemeenschappelijk doel hebben de sekte-volgelingen psychisch te overheersen in combinatie met fysieke handelingen die zo de gewenste schijnbare gemoedsrust opleveren maar ten koste gaat van hun individuele onafhankelijkheid. Een sekte-lid gaat individueel de buitenwereld steeds meer vertalen in termen die door de groep worden voorgeschreven.
Het leven in zo'n sekte staat gelijk aan hersenspoeling op één van de meest extreme manieren. Je kunt ze gemakkelijk vergelijken met die van speciaal getrainde commando's in oorlogstijd. En de leiders van deze sekten zijn er alleen maar op uit om hun eigen verheerlijkte ego zoveel mogelijk te bevestigen.
Maar zulke egotrippers vind je niet alleen in die sekten, maar ook in de politiek, de muziek- en filmwereld. In de entertainmentsector lijkt dat enigszins onschuldig, maar het wordt natuurlijk echt gevaarlijk wanneer er van die figuren in de wereldpolitiek zitten, tot in de hoogste posities. Jimmy Carter en Ronald Reagan, om maar twee voorbeelden te noemen, waren ervan overtuigd dat zij geleid werden door een hogere macht en dat zij uitverkoren waren als redder van het volk.
In de VS zijn er extreem-christenen die geloven in de dreigende toenadering van Armageddon, het einde van de wereld. Zij geloven in hun theologie dat, om Jezus terug te laten keren naar de Aarde, een grote oorlog nodig is. Ze denken dat alleen na een grote oorlog hun redder kan terugkeren. En je moet weten dat deze mensen zijn verbonden met de defensie-afdeling of welk deel dan ook van de Amerikaanse regering. Deze mensen zouden hun persoonlijke religie voor zichzelf moeten houden en niet in de positie mogen verkeren dat ze op een knop kunnen drukken die de hele wereld opblaast.
Wie zijn toch die mensen die alles klakkeloos geloven wat een ander hen verteld? Popsterren die zingen `I love you' (ooohhh, he loves me!!), reclameboodschappen die schreeuwen dat ze je leven veraangenamen (ooohhh, dat moet ik hebben!!), politici die je vertellen om op hen te stemmen voor een betere toekomst (ooohhh, daar stem ik op!!), toekomstvoorspellers die je onzekerheid wegnemen (ooohhh, daar heb ik veel geld voor over!!). D

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 4

Brochure Turkije

Onlangs gaf het Turkije Komitee in Amsterdam de brochure 'Turkije: een land waar mensen verdwijnen' uit. De brochure gaat over de verschrikkingen van het verschijnsel 'verdwijningen', zoals dat vandaag de dag tot realiteit in Turkije is geworden. De brochure kost 2,50 en is te bestellen bij het Turkije Komitee door overmaking van 4,50 (inkl. porto) op giro 2391 van de Amrobank (Amrobank ? kleintje) onder vermelding van 43.94.05.491 Turkije Komitee, brochure.
In plaats van geld overmaken kan je ook 4,50 in postzegels sturen naar het Turkije Komitee, postbus 3359, 1001 AD Amsterdam.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Situatie in Georgië

Als aanvulling op de artikelenserie over Georgië in Kleintje Muurkrant nrs. 281-285 een aktualisering van het nieuws uit dat land.
De bomaanslag op Sjevardnadze van 29 augustus bij het Georgisch parlement in Tbilisi heeft de binnenlandse situatie sterk beïnvloed. Na de aanslag richtte de politie haar aandacht vooral op de leiders van de paramilitaire Mkhedrioni. Zij arresteerde een der oudste leiders van de organisatie, Teimuraz Khachisjvili, de vroegere minister van binnenlandse zaken en plaatsvervangend hoofd van de veiligheidsdienst, en ook Giga Delasjvili, voorzitter van het departement van het 'reddingskorps' (de nieuwe naam voor de Mkhedrioni). Bovendien werden enkele tientallen Mkhedrioni-leden opgepakt. Allen worden beschuldigd van moord, gewapende overval en kriminele aktiviteiten. De leider van de Mkhedrioni, Dzjaba Ioseliani, blijft echter nog steeds buiten schot. Enerzijds wordt hij beschermd door parlementaire onschendbaarheid, maar aan de andere kant deinsen de autoriteiten ervoor terug aan de vooravond van de verkiezingen van Ioseliani een politiek gevangene te maken. Toch zijn er voldoende gronden om Ioseliani te arresteren: morfine en andere drugs in grote hoeveelheden, alsmede grote aantallen ongeregistreerde wapens en explosieven werden in zijn kantoor gevonden, precies een etage lager onder Sjevardnadze's kantoor.
De aankomst van de Russische premier Viktor Tsjernomyrdin op 15 september in Tbilisi was zowel onverwacht als onvoorzien. In de afgelopen anderhalf jaar was het bezoek al zeker zes keer uitgesteld. Nog een maand geleden verklaarde de Russische ambassade in Georgië dat Tsjernomydin's bezoek in februari 1996 zou plaatsvinden, dus na de uitslagen van de verkiezingen in zowel Georgië (5 november) als Rusland (17 december) en na het bereiken van vooruitgang in de besprekingen over het Georgisch-Abchazisch konflikt. Het is duidelijk dat de aanslag op Sjevardnadze de bezoekplannen van Moskou wijzigde.
Als gevolg van het bezoek van Tsjernomyrdin heeft Moskou alles bereikt wat het wilde bereiken: het recht om de Russische luchtmacht te stationeren op het vliegveld Aziani bij Tbilisi, de legering van een landmachtdivisie in Akhalkalaki aan de grens met Turkije, en behoud van de marinebasis in Batumi. Rusland heeft ook de kontrole behouden over de luchtmachtbasis Bombor in het Gudautadistrikt van Abchazië. Bovendien is op een aantal andere punten overeenstemming bereikt: een aantal faciliteiten in Georgië die bij het Sovjetleger in gebruik waren zijn overgedragen aan het Russische leger. Opvallend is dat een aantal van deze faciliteiten al geprivatiseerd waren en dat de nieuwe eigenaren weinig gelukkig met deze gang van zaken zullen zijn. Het hoofdkwartier van het Russische leger in de Transkaukasus staat zelfs op de teruggave van het voormalige officiershuis aan de Rustaveli Prospekt in Tbilisi, waar inmiddels de Sjevardnadze Foundation is gevestigd.
Op een perskonferentie na Tsjernomyrdin's bezoek zei Sjevardnadze dat het 't nodige werk zal kosten om de bevolking de nieuwe afspraken met Rusland te laten begrijpen. En Tsjernomyrdin zei: "Ondanks het feit dat bepaalde krachten hem met tegenzin als staatshoofd zien, zijn wij blij met hem samen te werken en mee te helpen aan de opbouw van de Georgische staat". De Russische premier zei ook dat Rusland geen bezwaar meer had tegen het transport van Kaspische olie over Georgisch grondgebied. Hij is ervan overtuigd dat de republiek er voordeel van zal hebben.

verkiezingen
De kansen van Sjevardnadze bij de komende verkiezingen zijn niet al te groot als het proces van terugkeer van Abchazische vluchtelingen nog lang op zich laat wachten. Hij zal vooral veel tegenwicht krijgen uit Mingrelië, de oude machtsbasis van Gamsachurdia, waar ongeveer eenderde van het elektoraat woont en verder van de oppositiepartijen en delen van de intelligentsia.
Van de vijf kandidaten voor het presidentschap zal vooral Dzjumber Patiasjvili, voormalig eerste sekretaris van de Georgische kommunistische partij, een konkurrent voor Sjevardnadze kunnen worden. Patiasjvili onderhoudt uitstekende kontakten met de Russische president Jeltsin en gezien de roep om orde in Georgië, die gepaard gaat met heimwee naar de kommunistische tijd, is hij als een serieus kandidaat te beschouwen.

Het InSudok-dossier over Georgië is te bestellen door overmaking van 10 gulden op giro 6560812 van InSudok, Den Bosch onder vermelding van 'dossier Georgië'.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3

Herdenking Kristallnacht

Op 9 november is het weer de jaarlijkse dag tegen fascisme en antisemitisme. Op die dag in 1938 vond de Kristallnacht in Duitsland plaats. Drie dagen eerder, op 6 november, had Herschel Gryszpan bij de Duitse ambassade in Parijs de diplomaat Ernst vom Rath neergeschoten uit protest tegen de toenemende repressie tegen de joodse bevolking in Duitsland. Vom Rath overleed twee dagen later en het nieuws bereikte Duitsland op 9 november. Het was het startsein voor een landelijke pogrom, heimelijk georganiseerd door een afdeling van de Nazipartij, waarbij veel joden om het leven kwamen en honderden synagoges en joodse winkels in brand gestoken en verwoest werden. De Kristallnacht kondigde het begin van de holocaust aan.
In Europa worden er herdenkingen georganiseerd sinds 1988, vijftig jaar later. De herdenkingen hebben een nieuwe impuls gekregen doordat niet alleen de slachtoffers van het naziregime worden herdacht, maar ook doordat er betoogd wordt tegen de opkomst van neonazisme en racisme in het hedendaagse Europa.
In 1994 werd speciale aandacht besteed aan het lot van de zigeuners in de nazitijd. Honderden aktiviteiten in heel Europa vonden plaats onder de slogan 'Verdediging en gelijke rechten voor de Roma'. In totaal werd door 112 organisaties aktiegevoerd in 27 landen.
De organisatie United for Intercultural Action roept ook dit jaar alle antifascistische, antiracistische, joodse, vluchtelingen- en mensenrechtenorganisaties op de Kristallnacht te herdenken. Neem voor meer informatie kontakt op met United, postbus 413, 1000 AK Amsterdam, telefoon 020-6834778.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 4

Zum kotzen

"Politiek is bij uitstek het middel om de samenleving anders vorm te geven. In de huidige samenleving zijn de kansen voor mensen ongelijk. Opleiding, milieu, etnische afkomst en sexe bepalen te vaak de plek die mensen in de samenleving kunnen innemen. De tweedeling tussen mensen met werk en mensen zonder werk wordt steeds scherper. Mensen zonder werk worden steeds meer naar de rand van de samenleving gedrongen. Een ander belangrijk punt, wat de samenleving bepaalt, is dat onze niet duurzame manier van produceren leidt tot geweldige milieuproblemen. Deze grote maatschappelijke problemen hebben hun doorwerking naar de lokale samenleving. Het is zeer belangrijk om ook op gemeentelijk nivo de problemen aan te pakken. Het aardige aan gemeenteraadspolitiek is dat het resultaat van het beleid direct zichtbaar is voor iedere inwoner van de gemeente. Het vele directe contact met mensen in de stad, wat ik als gemeenteraadslid heb, werkt zeer inspirerend voor het mee vormgeven van het beleid....Ik beschik over een grote ervaring en deskundigheid. Ik ben enthousiast en betrokken en heb voldoende relativeringsvermogen om op een effectieve manier in de raad op te treden. Verder ben ik, mocht dat aan de orde zijn, beschikbaar voor een wethouderschap."

Wie denk je dat hier sprak? Verhip, doet Joke van de Beek nou toch mee aan de verkiezingen? Of heeft Enneus Heerma zijn landelijke falen ingeruild voor een gooi naar een Bossche raadszetel? Paul Kagie misschien? of Ruudje Rottier?
Neen. Het is de sollicitatiebrief die Erik de Rooij van Groen Links in de ledenkrant schreef. In de hoop door de leden op een verkiesbare plaats gezet te worden. Inspirerend verhaal niet? Veel woorden weinig nieuws. Kwaak Kwaak Kwaak.
Groen Links houdt een referendum onder haar leden om de volgorde van de kandidatenlijst vast te stellen.
Erik zal wel weer op de tweede plaats van Groen Links komen. Dat is al jaren zo. De eeuwige tweede onder Evelien. En dat wethouderschap, herinner je je nog dat wij reeds jaren geleden schreven dat hij hiervoor wel te porren was, dat komt er misschien nog ook! De huidige college-partijen CDA, VVD, D'66 en PvdA gedragen zich als verliefde tieners richting Groen Links. Ze zijn doodsbenauwd. De uitslag van de verkiezingen in november zal voor hen waarschijnlijk desastreus zijn. Rosmalen's en Bosch Belang zijn de gedoodverfde winnaars. Misschien kunnen ze hun meerderheid behouden als Groen Links aanschuift. En dan heeft Groen Links eindelijk haar beloning voor het compromisbeleid van de afgelopen jaren.
Evelien van Onck, huidig fraktievoorzitster van Groen Links en de enige die zich, naar wij dachten, af en toe openlijk compromisloos verzet tegen het asociale beleid van dit college, doet in haar sollicitatiebrief aan de leden niet onder voor Erik. Evelien noemt zich: "in de politieke arena vaardig, waarbij daarvoor ook waardering wordt getoond door andere politieke partijen." Gaat 't nou daarom bij Groen Links. De waardering door die asociale politici? Nou nou nou.
Said Ibnoujala beperkt zich in z'n sollicitatie vrijwel geheel tot de stelling dat de partij de investering in hem (hij bedoeld het inwerken als raadslid) niet mag weggooien. Dat zou zonde zijn en de continuiteit in gevaar brengen. Voor Groen Links zal eerder het feit dat Said in Marokko geboren is tellen. Said heeft zich de afgelopen twee jaar nou niet echt bewezen als raadslid. Het presenteren en verdedigen van de standpunten van Groen Links, voor zover aanwezig, blijkt nog niet zijn sterkste kant.
Tenslotte doet ook Remco Herfst een gooi naar een hoge plaats, het liefst staat hij bovenaan in de opsomming van de vier bovenste plaatsen. Ook Remco werpt in zijn sollicitatie niet bijzonder veel inhoudelijke standpunten op. Bij hem blijkt het eveneens te gaan om zijn persoonlijke kwaliteiten, Remco noemt dit "de koelkoelkoelverfrissende aanpak"; hij schrijft dat voor hem het begrip solidariteit centraal staat in zijn raadswerk. In en buiten de raad, zo weet hij nog te melden. Buiten de raad? In de kroeg wellicht, of z'n winkeltje, maar verder hebben we hem slechts achter Groen Links-kraampjes zien hiphoppen. Binnen de raad zegt Remco op principiele punten dwars te hebben gelegen. Blijkbaar was de benzine-ramp bij de Rietvelden niet zo'n principieel punt; hij nam uiteindelijk doodgewoon genoegen met de doofpot-verklaringen van het college.

By the way, leuk zo'n verkiezingskrant zonder inhoud. Nergens is te vinden waarmee Groen Links de verkiezingen in wil, tenzij het persoonlijke ook hier politiek is geworden.
Tot zover onze verslaggeving aangaande Groen Links voor dit jaar.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 4

137 dode vluchtelingen in Fort Europa

Levend verbrand in Duitse vluchtelingenopvangcentra, verdronken in rivieren langs de Pools-Duitse grens, overboord gegooid als verstekeling na ontdekking op schepen in Griekenland, gestikt in de bagageruimte van bussen in Oostenrijk, zelfmoord gepleegd uit angst voor deportatie uit Engeland... ziedaar het schokkende lot van veel asielzoekers die wanhopig op zoek zijn naar veiligheid in het Fort Europa.
De organisatie United heeft 137 doden geregistreerd onder asielzoekers sinds 1993, en nog zo'n 1200 zaken moeten worden onderzocht. Vanwege deze schokkende aantallen is er een protestkampagne opgezet in die landen met de meest restriktieve maatregelen tegen asielzoekers en de grootste schendingen van de mensenrechten. Het gaat daarbij om Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje en Italië. United publiceerde een lijst van de 137 slachtoffers van het Fort Europa waarop 5 slachtoffers in Nederland vermeld worden, een aantal dat ons erg weinig lijkt gezien de regelmatige berichten die ons bereiken over zelfmoorden in asielzoekerscentra. De gemelde slachtoffers in Nederland: december 1993: onbekende uit Joegoslavië pleegt zelfmoord in Hellevoetsluis; 1994: onbekende uit Rwanda overboord gegooid door Nederlandse kapitein; mei 1994: onbekende uit Turkije pleegt na dreiging met deportatie zelfmoord in het politieburo van Hengelo; 28 maart 1995: twee doden gevonden op een Roemeens schip in de haven van Amsterdam.
United stelt voor een protestfax of -brief te sturen naar de ministers van binnenlandse zaken van de betrokken landen, maar wij roepen op dat ook in Nederland te doen omdat het repressieve Nederlandse vluchtelingenbeleid in niets onder doet voor dat van de andere landen van het Fort Europa.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 2

1000 bommen en granaten!

Afgelopen maand heeft de Franse regering twee kernproeven gehouden in de Stille Oceaan, op de atollen Mururoa en Fangataufa. Het gaat hierbij om de beproeving van een aantal nieuwe kernwapens, die ingezet kunnen worden in 'kleine' conflicten in de Derde Wereld (bijvoorbeeld Iran en Algerije). Deze proeven hebben een storm van protest uitgelokt, voorop gegaan door Greenpeace. De Fransen hebben hierop gereageerd door schepen van deze milieu organisatie in beslag te nemen, en pas vrij te geven als de proeven afgelopen zijn. Dat zal pas in mei van het komend jaar zijn.
Ook regeringsfunctionarissen van diverse landen hebben verontwaardigd gereageerd op de kernproeven. Maar zoals dat zo vaak gaat, verstommen de protesten zodra er ekonomische belangen mee gaan spelen. We kunnen toch de verdagen van Maastricht over de eenwording van Europa niet zomaar terzijde schuiven? Een boykotaktie tegen Frankrijk zullen we dan ook niet hoeven te verwachten. Het blijft bij wat pruttelende protestjes tijdens een Eurotop. Frankrijk speelt de bal terug door te wijzen op het nederlandse drugsbeleid, waardoor de arme Franse burgers massaal aan de wiet zouden gaan. Dat hun eigen burgers in de Stille Oceaan intussen omkomen door radioaktviteit en andere milieurampen, vergeten ze voor het gemak maar even. En de Fransen zelf? Zijn die al zo stoned door al die nederwiet dat ze niet eens meer in de gaten hebben waar hun regering mee bezig is? Veel protest komt daar niet van de grond.
Intussen speelt de Franse regering mooi weer, door als een heilig boontje te verklaren als eerste een verdrag tegen kernproeven te zullen ondertekenen, zodra ze hun proeven hebben afgerond. Hoezo arrogant? Eerst nieuwe wapens ontwikkelen en dan de rest van de wereld verbieden hetzelfde te doen. Hoe haalt een zich beschaafd noemend staatshoofd het in zijn hoofd om in deze tijd van massavernietiging van het milieu zich met zoiets bezig te houden als nucleaire testen? Hoe haalt deze Chirac het in z'n arrogante kop om kernbommen te ontwikkelen, terwijl iedereen toch zo langzamerhand wel weet, dat wapenhandel en ontwikkeling van wapens een zwerende etter is in een maatschappij die toch al zoveel moeite heeft een samenleving te worden? Deze man is niet meer van deze tijd. Laat ie alsjeblieft solliciteren naar een betrekking in Eurodisney. Er is vast nog wel plaats voor een boze tovenaar.

Intussen is Omslag uit Sint Michielsgestel begonnen aan de voorbereiding van een kaartenaktie. Hierbij is het de bedoeling om minister van Mierlo een kaart te sturen met de tekst: "U bent teleurgesteld over de hervatting van de Franse kernproeven. Ik ben echter verbijsterd over de slappe houding van de Nederlandse regering. De meerderheid van de Nederlandse bevolking is tegen de kernproeven. Het is uw democratische plicht hier iets mee te doen. Daarom vraag ik u de Franse ambassadeur uit te wijzen, net zolang tot de Franse regering gehoor geeft aan de oproep, de kernproeven onmiddellijk te staken". Het is de bedoeling om deze kaartenaktie eind oktober te starten. Als je mee wilt helpen met verspreiden, neem dan kontakt op met Omslag: Postbus 163 5270 AD Sint-Michielsgestel Telefoon: 073-5941622 of 030-2730100. Om de kaartenaktie te kunnen bekostigen is geld nodig: Je kunt een donatie doen op giro 753665 tnv Omslag, st Michielsgestel.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 290, 13 oktober 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 290
  • Hits: 3