• Laatst gewijzigd: woensdag 22 februari 2017, 14:59.

285

Informatie over Georgië

Deel 3B: vluchtmotieven

De ontwikkelingen in Georgië van de laatste jaren hebben voor verschillende kategorieën vluchtelingen gezorgd. In dit vijfde en laatste artikel zullen we deze verschillende kategorieën nader toelichten.

I. Aanhangers van de politieke lijn van Gamsachurdia
Na de staatsgreep tegen Gamsachurdia in december 1991/januari 1992 volgde een ware klopjacht op diens aanhangers. De belangrijkste politici van de Gamsachurdia-lijn verbleven in Tsjetsjenië en een aantal vond hun weg naar het westen, met name Frankrijk. Dat waren degenen die over voldoende financiën beschikten om een leven in ballingschap te kunnen leiden. Degenen die, noodgedwongen danwel vanuit een bewuste keuze, achterbleven in Georgië werden in een anti-Gamsachurdia-kampagne als misdadigers bestempeld, en een aantal van hen werd gevangen gezet of vermoord. Over degenen die als politieke gevangenen werden vastgehouden is bekend dat zij werden gemarteld. Uit allerlei mensenrechtenrapporten blijkt dat marteling van politieke gevangenen in Georgië onderdeel van het repressiesysteem is geworden. Tegen een aantal politieke gevangenen werd de doodstraf geëist. In het algemeen is het politieke gevangenen niet toegestaan kontakten met advokaten te hebben, en ook medische zorg wordt hen geweigerd.
Het nieuwe regime in Georgië richtte zich vooral tegen die politieke organisaties die deel hadden uitgemaakt van de Rondetafel, een belangrijke politieke macht in de tijd van Gamsachurdia. Tot de Rondetafel behoorden: de Helsinki Unie, het Genootschap van St.Ilia de Rechtvaardige, het Merab Kostava-genootschap, de Unie van Georgische Traditionalisten, de Liberaal-Demokratische Partij, de Nationaal-Christelijke Partij en het Volksfront Radikale Unie. Al deze partijen en organisaties waren tegen het Georgische lidmaatschap van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) en vochten voor behoud van de onafhankelijkheid. Van de leden van de Rondetafel stond de Helsinki Unie 't meest bloot aan repressie van de kant van het nieuwe regime. De Helsinki Unie had ook als eis de verwijdering van de Russische militaire bases uit Georgië. Na de dood van Gamsachurdia stonden zij op het standpunt dat Gamsachurdia was vermoord door het regime en niet, zoals de officiële versie luidde, dat hij zelfmoord had gepleegd.
Human Rights Watch/Helsinki publiceerde in augustus 1994 een lijst van politieke gevangenen in Georgië. Hieruit blijkt dat de meeste gevangenen aanhangers zijn van Gamsachurdia's politieke ideeën en leden van de Helsinki Unie. Ook worden voorbeelden gegeven van repressie tegen familieleden van politieke gevangenen. De Duitse sektie van de International Society for Human Rights publiceerde op 30 oktober 1994 een gedokumenteerde lijst van 79 politieke gevangenen. 'Liste ist unvollständig' laat de ISHR weten. In deze lijst staat aangegeven tegen wie de doodstraf is uitgesproken, wie gemarteld werd, tot langdurige gevangenstraf werd veroordeeld, enz. Uit veel internationale dokumenten is bekend dat gevangenen gemarteld worden, maar deze lijsten zijn slechts het topje van de ijsberg. In werkelijkheid zijn er duizenden politieke gevangenen in Georgië. Mensen die in direkt kontakt met Gamsachurdia hadden gestaan werden vermoord. Gamsachurdia vormde een reëel gevaar voor zowel het nieuwe regime in Georgië als voor de Russische regering in Moskou, omdat hij als een der weinigen in staat kon worden geacht de Kaukasusvolkeren te verenigen tegen de Russische overheersing.
In 1992 werd, in een ondergrondse Georgische publikatie, door de gevangengenomen militaire leider van Gamsachurdia, het lid van de Militaire Raad David Puturidze, bekendgemaakt dat politieke gevangenen onder druk gevraagd werd voor de Georgische KGB te werken en dat zij die toestemden werden vrijgelaten.
De eerste grote golf van vluchtelingen uit Georgië waren de mensen die met Gamsachurdia hadden gewerkt in de diverse overheidsstrukturen, verder mensen die bij de media werkten (kranten, radio en televisie) en aanhangers van de Rondetafel, vooral vanuit de Helsinki Unie. Ook mensen die het werk van de Rondetafel gesteund hadden, bijvoorbeeld in de vorm van donaties, waren hun leven niet zeker en vluchtten.

II. De Mkhedrioni
De belangrijkste kracht tijdens de staatsgreep, en repressieapparaat van het nieuwe regime, is de paramilitaire organisatie Mkhedrioni. De Duitse sektie van de International Society for Human Rights geeft in haar rapport 'Menschenrechte in Georgien. Januari-Juli 1994' informatie over ontstaan en ontwikkeling van deze paramilitaire organisatie. De Mkhedrioni ontstond in het geheim met steun van de Georgische KGB. Basis van de organisatie waren kriminelen onder leiding van Dshaba Ioseliani, zes maal gearresteerd en veroordeeld, voornamelijk wegens roof, en een autoriteit in het kriminele circuit. Op 5 december 1990 werd de Mkhedrioni door Gamsachurdia tot verboden organisatie verklaard, nadat deze de achtergronden ontdekte. Op 19 februari 1991 werd Ioseliani gearresteerd en gevangengezet op beschuldiging van roof, moord, overvallen op wapendepots en diefstal van staatseigendommen. Tegelijkertijd werden 72 leden van de Mkhedrioni ook opgepakt.
Wanneer op 27 december 1991 de staatsgreep tegen Gamsachurdia begint, worden zij weer vrijgelaten. Ook geeft het nieuwe regime amnestie aan 4000 kriminelen die deel gaan uitmaken van de Mkhedrioni of het zgn. 'Nationale Leger' van Kitovani. Op 6 januari 1992 vluchten Gamsachurdia en een deel van zijn parlement naar Tsjetsjenië. Op 10 maart van dat jaar haalt Ioseliani Sjevardnadze naar Georgië. Deze wordt regeringsleider, Ioseliani en Kitovani vice-presidenten. De Mkhedrioni is weer volop aktief in Georgië en een golf van terreur gaat over het land. De regering antwoordt hierop door de Mkhedrioni van een nieuwe naam te voorzien, een soort bescherming bevolking (Mashvelta korpusi), waarop de regering verklaart dat de Mkhedrioni niet meer zou bestaan en dit probleem is opgelost.
In de Mkhedrioni werkten een aantal mensen gedwongen. Voor hen was dat een reden om het land te ontvluchten.

III. De oorlog in Abchazië
Ten tijde van Gamsachurdia's regering woedde de strijd in Samachablo (Zuid-Ossetië). Gamsachurdia verklaarde voor de Georgische televisie dat deze strijd werd geïnitieerd door de Russen en dat hij over de bewijzen daarvoor beschikte. De Russen waren in het gebied als een 'vredesmacht' gestationeerd.
Het is niet moeilijk om in de strijd om Abchazië ook de lange arm van Moskou te ontdekken. De Amerikaanse ex-president Nixon had al eens verklaard dat het Georgisch-Abchazisch konflikt door Rusland was veroorzaakt.
In feite was de oorlog in Abchazië een fake-oorlog. Op het moment dat Georgische militairen een deel van een gebied veroverden, werden zij door de Georgische regering in Tbilisi gedwongen terug te trekken, waarna zij weer oprukten, om vervolgens weer terug te trekken. Zeker in het begin van het Abchazisch konflikt was het Georgische leger de sterkste partij, maar door bovengenoemde 'taktiek' sleepte het konflikt zich voort. Getuigen van deze fake-oorlog, zowel militairen als burgers, werden vermoord of gevangengenomen, maar een deel wist te vluchten naar het buitenland.
Nadat de Russische troepen in Abchazië gelegerd waren als 'vredesmacht' van het GOS, maakte in februari 1994 minister van defensie Karkarashvili zijn ontslag bekend om tegen deze status van het Russische leger te protesteren. Naar zijn mening was het geen vredesmacht, maar een bezettingsmacht. Na Karkarashvili's ontslag volgde een uitgebreide desinformatiekampagne tegen hem, waarin onder andere gesteld werd dat hij van plan zou zijn geweest terroristische daden te plegen tegen ministers van de Georgische regering en Mkhedrionileiders. Later werd in Moskou een aanslag op hem gepleegd. De oorzaken van deze gebeurtenissen liggen wellicht in het feit dat Karkarashvili populair was onder soldaten en burgers. Karkarashvili wordt als een van diegenen beschouwd die de potentiële mogelijkheid bezat voor de opbouw van een eigen Georgisch leger, hetgeen de regering het argument van Russische aanwezigheid zou ontnemen. Ook kende hij alle feiten over de oorlog in Abchazië. Een aantal van de huidige vluchtelingen uit Georgië was aanhanger van Karkarashvili en deelde zijn ideeën inzake de Russische aanwezigheid in Abchazië en Georgië.

IV. Legerdeserteurs
Onder de Georgische jeugd bestond weinig animo om ingezet te worden in de gevechten in Samachablo en Abchazië, met name omdat dit als een strijd tegen de eigen bevolking beschouwd werd. Bovendien verloren de Georgische strijdkrachten in die gebieden steeds meer hun funktie door de inzet van Russische militairen. Ook vanwege de angst dat Georgische dienstplichtigen ingezet zouden worden in het GOS-leger, dat als een bezettingsleger wordt beschouwd, ontvluchtte een deel van de dienstplichtigen het land.

V. Vluchtelingen uit oorlogsgebieden
De oorlogen in Samachablo en Abchazië ontaardden in een genocide tegen de Georgische bevolkingen in die gebieden. Volgens het blad 'Refugees' van de UNHCR in Genève (nr. IV-1994) raakten door deze oorlogen tenminste 350.000 mensen van huis en haard verdreven, en dat op een totale Georgische bevolking van 5.5 miljoen. De situatie in Abchazië is zeer moeilijk. In de huizen van Georgische vluchtelingen uit Abchazië wonen nu Russische militairen en hun gezinnen. De Abchazische president Vladislav Ardzinba verklaarde op 2 november 1994 dat 'repatriëring van vluchtelingen praktisch onmogelijk is zonder substantiële ekonomische hulp' (RFE/RL daily report 2-11-94). Vluchtelingen die terugkeerden naar Gali, een distrikt in Abchazië, werden gedood of gevangengenomen. Vluchtelingen uit Abchazië hebben in feite geen kans om terug te keren. Zij leven onder slechte ekonomische omstandigheden, en sommigen worden in Georgië geterroriseerd, met name degenen die getuige waren van gebeurtenissen in Abchazië.

VI. Ekonomische redenen
Na het begin van de oorlog in Abchazië was het voor Georgische zakenmensen en privé-ondernemingen vrijwel onmogelijk te werken vanwege de enorme belastingdruk die hen door de regering werd opgelegd. Veel zakenlieden verlieten dan ook het land. Deze situatie had een slechte invloed op de Georgische ekonomie, wat nog eens verslechterd werd doordat met de invoering van de koepon als munteenheid de inflatie torenhoog steeg. Geld op bankrekeningen, vaak spaartegoeden van oudere mensen als pensioenvoorziening, waren niets meer waard. Van regeringszijde stond daar geen kompensatie tegenover. De inflatie was zo hoog dat een gemiddeld maandsalaris of pensioen niet meer toereikend was om zelfs maar een zakdoek te kopen.
Fabrieken en bedrijven beëindigden hun werk door het wegvallen van de overheidssteun. De ekonomie stortte volledig in. Een nog grotere verarming ontstond omdat mensen ook nog hun banen kwijtraakten. In de wintermaanden was er geen verwarming, geen gas, geen elektriciteit. Mensen stierven van honger en koude. Een grote vluchtelingenstroom kwam op gang, bestaande uit diegenen die in Georgië geen kans hadden de honger te overleven. De armoede en wanhoop maakten mensen apatisch.
Sommige leden van de regering trachtten een eind te maken aan deze krisissituatie. In september 1994 werd bekendgemaakt dat minister van financiën Dvalishvili zelfmoord gepleegd zou hebben. Hij zou zich in een werkkamer van het ministerie doodgeschoten hebben met een TT-revolver. Grote twijfels bestaan over deze versie van Dvalishvili's dood. Het bezit van een wapen in een overheidsgebouw is bij wet verboden, en bovendien is een wapen van het TT-type van zodanige afmetingen dat het niet makkelijk binnengesmokkeld kan worden. De laatste maanden voor zijn dood was Dvalishvili in oppositie tegen de regeringspolitiek. Volgens een bepaalde opinie zou hij over feitenmateriaal beschikken dat de Georgische regering met opzet een ekonomische krisis veroorzaakte.
Ook een aantal parlementsleden is in oppositie tegen de politiek van Sjevardnadze. Zij zijn van mening dat hij de Georgische onafhankelijkheid wel erg makkelijk prijsgaf en er alles aan deed om een marionet van Rusland te worden. De parlementaire oppositie ondernam pogingen om Sjevardnadze van zijn post te ontheffen, maar de regering antwoordde hierop door deze parlementariërs als kriminelen te bestempelen. In augustus 1994 bleek uit mededelingen van minister van binnenlandse zaken, ondermeer belast met de politie en binnenlandse veiligheid, Zeikidze, dat door Sjevardnadze en de vicepresident plannen beraamd werden ter liquidatie van de oppositie. (Rapport IGFM, Georgien in Spiegel der russische Presse, Mai-Sept. 1994). Oppositiebijeenkomsten werden regelmatig verstoord door de politie. De krant Nezavisimaja Gazeta bericht op 10 juli '94: "Officieel werd het proces-verbaal vrijgegeven tegen Irakli Tsereteli, die op 9 juli een vergadering had georganiseerd waarvoor geen toestemming was. Uit dit dokument blijkt dat de prokureur, politie en veiligheidsdienst er alles aan doen om de anti-regeringskrachten niet toe te staan in Georgië". En volgens politiechef Kviraia was 'het nodig voor leger, politie en veiligheidsdienst om samen te werken tegen kriminelen' (IGFM Spiegel, Mai-Sept.1994). Mensen die tegen de regering zijn heten in het nieuwe Georgische taalgebruik nu 'kriminelen'. Getuigen vertelden dat zij hebben gezien dat in de stad Zugdidi politiechef Kviraia eigenhandig zes mensen doodde die door hem gearresteerd waren.
Een aantal vluchtelingen zijn leden van oppositiepartijen, die ook nu nog in Georgië bestaan, en mensen die in het ambtenarenapparaat van de regering werkten, maar het oneens zijn met de politieke lijn.

VII. Schrijvers/journalisten
De regering pakt vooral schrijvers en journalisten die haar niet welgevallig zijn hard aan. De Universiteit van Helsinki geeft hiervan in haar 'Rapport over Georgië' van 21 september 1993 een voorbeeld: "Wij bezochten ook het kantoor van de laatste krant (Iberia Spektr) die nu en dan Sjevardnadze bekritiseert. Alle andere oppositiekranten zijn verboden, hoofdredakteuren werden bedreigd, geslagen of gearresteerd. De hele plek was in een verschrikkelijke staat. Hoofdredakteur Irakli Gochiridze had ook kritiek op Gamsachurdia, tijdens diens presidentschap, maar dat kon openlijk. Gochiridze's zoon, die Zviadist is (aanhanger van Gamsachurdia) werd gewurgd gevonden in het centrum van Tbilisi. Terwijl wij in het kantoor waren, kreeg Gochiridze een telefoontje van de Georgische Schrijversbond, gevestigd in het gebouw naast het kantoor. Een vrouw zei dat zij een aantal gewapende mannen daar had horen praten om naar het kantoor van Iberia Spektr te gaan en die plek te vernielen. Gochiridze belde de chef van de politie om bescherming te vragen. Hij kreeg als antwoord dat ze hem nog liever aan de hoogste boom zagen hangen...". Alle oppositiekranten en -tijdschriften die kritiek op Sjevardnadze hadden werden verboden. Maar nog steeds verschijnt in een hoge oplage 'Komunisti', het tijdschrift van de Kommunistische Partij. Op 23 mei 1994 werd de journalist Giorgi Khaindrava vermoord en op 26 oktober 1994 de journalist Zurab Kervalishvili (Moskovskie Novosti 30/10-6/11/94).

VIII. Vluchtelingen via Rusland naar Europa
Een deel van de Georgische vluchtelingen was eerder vluchteling of emigrant in Rusland. Op 16 oktober 1993 schrijft journalist Michail Sjevelob in de Moskovskie Novosti: "Heeft u enige ervaring waarom mensen van nationaliteit veranderen? Heeft u niet gehoord dat familienamen die eindigen op -dze, -ian of -zade, namen zijn van mensen afkomstig uit Georgië, Armenië of Azerbeidjan? En dat zij vanwege hun namen en afkomst niet aan de bak komen? Als deze ervaring u iets zegt, zult u wellicht begrijpen wat er in Tsjetsjenië gebeurt". Veel mensen uit de Kaukasus, die oorspronkelijk in Rusland woonden, vluchten nu vanwege etnisch geweld naar Europa en de Verenigde Staten.
De afgelopen drie jaar werd het, gezien de enorme aantallen vluchtelingen uit Georgië, mensen niet onmogelijk gemaakt uit het land weg te komen. Het is mogelijk te denken dat de regering de oppositie niet verbood te vluchten. Zij werd tenminste niet tegengehouden. De laatste tijd echter is de emigratie uit Georgië aanzienlijk minder, omdat de regering de touwtjes nu stevig in handen heeft en er geen echte oppositie meer is. Inmiddels is een begin gemaakt met het maken van een inventarisatie van de oppositionelen die zich buiten Georgië bevinden. Het ministerie van buitenlandse zaken heeft hier een speciale afdeling voor in het leven geroepen. In Duitsland zijn al verhalen bekend over aktiviteiten van de Georgische geheime dienst. Vraag is wanneer zich in Nederland Georgische vluchtelingen onveilig moeten gaan voelen door de lange arm van Sjevardnadze...

Informatie uit diverse bronnen in Georgië-archief van InSudok, informatie- en dokumentatiecentrum over de (voormalige) Sovjet-Unie, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

Puntje.

Nu al denk ik met heimwee aan de tijd dat bij het passeren van de grens van wat nu een Schengen-land heet, mijn uiterlijk - door een scheef gerichte blik van een achterdochtige douanebeambte - werd vergeleken met het fotootje op mijn paspoort. Niet dat dit ooit een gebeuren voor me was waar ik me graag aan onderwierp. Integendeel, de combinatie van mijn verschijning met het voertuig waarin ik me bevond, stond bijna steevast garant voor een grondig onderzoek door norse douanebeambten aan wiens tastende ogen en handen maar weinig ontkwam. Niet zelden onderging daarbij mijn bilspleet hetzelfde lot als alles wat maar los en vast zat aan de auto, namelijk een inwendig onderzoek (uitkleden en krom staan). Zelfs was er ooit een reusachtige Duitse douanebeambte met blond stekeltjeshaar en een ontzettend dikke speknek die mijn bukstand niet voldoende vond voor zijn uitzicht, zodat hij zich genoodzaakt voelde om met zijn reuzehanden mijn billen zowat uit elkaar te trekken. Nu ben je natuurlijk heel wat gewend als je regelmatig buiten het geijkte seizoen van het jaarlijks speelkwartiertje de vakantieganger uithangt in een roestig of anderszins afwijkend voertuig, maar ik moet bekennen dat dit voorval toch wel een van mijn meest onplezierige grenservaringen is geweest. Ook de Belgen konden er wat van, die lieten je soms zonder enige uitleg wel zó lang in een kaal celletje zitten, dat je haast wel moest gaan denken dat je door iedereen was vergeten. Je bevond je dan in een rechteloos vacuüm, niemand van het 'thuisfront' wist dat je daar zat, je had er geen idee van hoe lang ze van plan waren om je nog langer te pesten, niks één telefoontje, niks intercom, niks slokje water voor de dorst. Vooral bij de Belgen moest je je daarbij nog heel rustig houden ook, die voelden zich bij het minste of geringste al op hun teentjes getrapt en begonnen je zelfs al met terreur te bedreigen als je de brutaliteit had om een relevante vraag te stellen. Onder deze omstandigheden keek ik vroeger dan ook met hoop en ongeduld uit naar de - toen nog zo ver lijkende - toekomst waarin de controle aan de Europese binnengrenzen zou zijn verdwenen. Door de tijd heen blijkt dat echter steeds meer een illusie te zijn. Om te beginnen liggen die grenzen binnenkort voor iedere voordeur. Of zijn er nog mensen die denken dat we in Nederland nog lang gevrijwaard zullen blijven van een algemene legitimatieplicht? Tien jaar geleden leidden de plannen voor een legitimatieplicht nog tot heftige protesten, maar door dit voornemen sindsdien eens per jaar de media in te slingeren, heeft de overheid het voor elkaar gekregen dat het nog maar bij weinig mensen voor extra adrenaline zou zorgen als morgen in de krant zou staan dat het op 1 januari 1996 zo ver zal zijn. Terwijl die legitimatieplicht toch betekent dat we alweer een kostbaar stukje maatschappelijke vrijheid en gelijkheid zullen gaan verliezen. Hoe kostbaar, zal helaas pas duidelijk blijken als het eenmaal praktijk is dat bepaalde groeperingen wel erg veel meer dan de rest van de bevolking wordt gedwongen zich te legitimeren. Wat ook maar weinig mensen zich realiseren is dat die open grenzen helemaal niet zo open zijn als wel wordt gesuggereerd; de feitelijke grensovergang zelf misschien wel, maar de grenscontroles hebben zich alleen maar verspreid over een veel groter gebied. Zo kan het op het station van Maastricht nu al gemakkelijk gebeuren dat je als Afrikaan je (Nederlandse) paspoort moet laten zien aan marechaussees die plotseling uit het niets opduiken. Met de grenscontrole tussen ons land en België is het niet anders gesteld. Die heet dan wel verdwenen te zijn, maar heeft zich in feite uitgebreid tot een zeer brede strook langs de grens, soms lijkt het er zelfs op dat bijna alles langs de snelweg Antwerpen-Rotterdam grens is geworden. Daar zien we hetzelfde verschijnsel als in Maastricht: al dan niet verdekt opgestelde controleposten die weggebruikers in buitenlandse auto's selecteren op kenmerken zoals huidskleur en/of uiterlijk. De jongeren uit Antwerpen en andere oorden langs de grensstreek die zonder ernstige strafrechtelijke risico's en buiten de criminele- of harddrug-scene om, een stukje hasj willen kopen van enige kwaliteit en daarom dus afhankelijk zijn van Nederlandse coffeeshops, kennen inmiddels de waarheid over de open grenzen ook. Zij ondervinden dat de 'grens'controles tegenwoordig in principe overal plaats kunnen vinden en alleen maar talrijker en intensiever zijn geworden dan voorheen. Zoals de praktijk laat zien, blijken de echte open binnengrenzen van de Schengen-landen alleen te bestaan voor van stropdas voorziene kaaskoppen in glanzende middenklassers. Ben je echter niet zo'n zombie, dan is de kans alleen maar groter geworden dat je klappen ontvangt van een groepje ongelofelijk domme en agressieve 'vliegende' Belgische douaniers omdat ze na hun fanatieke speurwerk je IRT- of CID-blowtje hebben gevonden dat je zojuist hebt gekocht van je laatste frankskes/centen in een legale coffeeshop aan de andere kant van de grens. Geloof me, dat overkomt je zomaar in het landje waarin het Vlaams Blok verkiezingscampagne mag voeren met leuzen die hier strafbaar zijn. Het zou me trouwens niks verwonderen als 'Nederland' nog eens spijt krijgt van een gezamenlijke marine en luchtmacht met de Belgen omdat Phillip de Winter plotseling een sleutelrol is gaan spelen in de landelijke politiek van België (met Duitsland hebben we inmiddels ook al een open leger, lekker gevoel met die Europese sociaal-economische crisis voor de deur). Terug naar de open grenzen. Stel je voor, je leeft in 1997 en je bent nog jong. Na al jarenlang uitgemelkert te zijn door het JeugdWerkGarantiePlan, de banenpool, minimum-maximum contracten, uitzendbureau's, etc, heb je er genoeg van om allerlei uitzichtloze tweederangs donder-nu-maar-weer-op-baantjes voor een hongerloontje te vervullen en ten bate van de gezondheid van je eventuele nageslacht wil je ook nog wel eens wat anders inademen dan dioxine- en benzeenconcentraties onder het noordelijk ozongat. Je was dus tot de slotsom gekomen dat je als zwerver aan de Portugese kust toch nog beter af was dan in je peperdure HAT-bajes van 3 bij 4. De enige mogelijkheid om te vertrekken was in juni omdat je dan, net als alle andere krepeergevallen die afhankelijk zijn van een sociale dienst-uitkering, je vakantiegeld (waar halen ze de brutaliteit vandaan om dat nog steeds zo te noemen, snappen ze nou werkelijk niet wat ze de mensen daar jaarlijks mee aandoen?) kon gebruiken om al je betalingsachterstanden en andere schulden weg te werken. Daarna hoefde je alleen nog maar even je huurovereenkomst op te zeggen en alle - door de sociale dienst verplichte - automatische betalingen stop te zetten. O ja, je had natuurlijk ook nog een schuld bij de Kredietbank, maar gelukkig viel de betaling daarvan zó ver buiten je mogelijkheden, dat het geen zin had om daar nog langer over na te denken. Het meest bevredigende was om afscheid te nemen van je privé slavendrijver van de sociale dienst. Heerlijk om na al die jaren van verplicht liegen eindelijk eens je persoonlijke mening te kunnen verkondigen aan die kwelgeest zonder nog langer angstig te hoeven zijn voor de consequenties daarvan (dakloos door strafuitkering). (Welke waarde heeft vrijheid van meningsuiting nog wanneer het gebruik van die vrijheid je bestaansvoorzieningen kost?). Ook je plannetje om aan wat extra cash te komen was op rolletjes verlopen. Aangezien je al jaren machteloos aan had moeten zien hoe de allergrootste profiteurs, rovers en wereldvernietigers als elite worden gezien en behandeld, was je al eerder tot de conclusie gekomen dat het zowat een sociale verzaking zou zijn om niets terug te pikken als de kans zich voor zou doen. Zodoende had je maar eens lekker misbruik gemaakt van de praktijk dat de KPN inmiddels de post door een stelletje bijna-kinderen voor een kranten- en foldersbezorgersloontje liet bezorgen. Tijdens het liften kreeg je nog wel een brok in je keel omdat je toen pas goed besefte dat de mogelijkheden die de KPN je had geboden, op heel wat manieren een veelvoud op hadden kunnen brengen van die paar duizend gulden die je met dat jochie had gedeeld, maar ja, niet getreurd, toen je eenmaal een lift had gekregen van een Nederlander die - met zijn als camper ingericht busje - ook op weg was naar Portugal, was die brok weer snel verdwenen. Het bleek al erg snel goed te klikken tussen jou en je gemotoriseerde weldoener en terwijl even later het glooiende landschap van Noord-Frankrijk aan je voorbij gleed, was je net met deze sympathieke mens weer in een prettig gesprek verwikkeld toen plotseling een motoragent passeerde die met zijn arm gebood dat je hem moest volgen. Even later loodste hij je naar een reusachtige parkeerplaats waar een complete mobiele grens was ingericht en waar het zwart zag van de uniformen. De vele vrachtwagenopleggers bleken douanekantoren te zijn die waren volgestouwd met computers en allerlei andere apparatuur, zelfs een compleet laboratorium en de hefbrug waar Hans zijn busje op werd gereden waren mobiel. Even begreep je er helemaal niets van. Was je de Franse grens immers al niet meer dan een half uur geleden gepasseerd? Toen herinnerde je het ineens: shit, Frankrijk had sinds kort ook al open grenzen! Poepielink. Sindsdien kon je hun vliegende douane, die toch al zo berucht was, overal verwachten. Na je ogen goed de kost gegeven te hebben, viel het je op dat bijna alle auto's die daar ondersteboven werden gekeerd, een Nederlands kenteken hadden. Het leek gvd wel of je bij een Nederlands-Franse grens was aangeland! Direct bij de controle van Hans zijn paspoort werd duidelijk waarom: "Aha, les gens d'Amsterdam, hasjiesj!", kreeg Hans te horen. Ondanks zijn ontkenningen zat je even later in een celletje van een mobiele bajes. Na meer dan een uur in het metalen mini-mobi-celletje te hebben doorgebracht, werd je eindelijk naar een ruimte gebracht waar je werd overgenomen door een groepje ernstig kijkende douaniers. Toen je de gebruikelijke ontkleding en de bilspleetcontrole achter de rug had, werden er nog allerlei vragen gesteld en daarbij bleek al snel dat ze informatie over je bezaten. Zo wisten ze bijvoorbeeld dat je wegens een overtreding van de opiumwet al een veroordeling had lopen in Nederland en ze noemden je een drugsdealer. Klote, hoe konden ze dat nou weten, via de Schengen-computer of Europol? Dat je tegen deze beschuldiging protesteerde door eerlijk te vertellen dat je slechts was veroordeeld wegens de jaarvoorraad wiet die je dat jaar in je achtertuintje had geteeld, gaf slechts een averechts effect, want je kreeg te horen dat je niet meer was dan één van die smerige drugsproducenten wier handel hun steden verziekte. Ze vroegen het hemd van je lijf over van alles en nog wat, maar vooral over je reisdoel en Hans. Nu, dat laatste was zo gezegd. Hans, zijn achternaam kende je niet, had je gewoon als lifter in Breda opgepikt en ging toevallig ook naar Portugal, voor de rest had je hem nog nooit eerder ontmoet. Je merkte dat ze steeds agressiever reageerden op de nonchalance waarmee je hun vragen beantwoordde en het vermoeden rees dat er toch wel iets meer aan de hand moest zijn dan een doorsnee 'grens'controle op een Hollandse exclu. Vooral de twee sneaks in burger die continue op de achtergrond stonden te smoezen deden je dat vermoeden. Soms kon je tussen je ondervraging door een woordje van hun commentaar opvangen en het was je gespitste oortjes niet ontgaan dat de woordjes 'hasj' en 'cric' (Frans voor krik) meer dan eens doorklonken uit hun gesprek. Ineens zag je een mogelijkheid; zou die Hans zijn hydraulische krik soms hebben volgestopt met dope? Toevallig, net op het moment dat je dat bedacht, schoven die twee sneaks bij aan het bureau en vertelden je op een dreigende toon dat je je nu echt niet langer meer van de domme moest houden, je achtergronden toonden duidelijk aan dat je loog, je kende mesjeu Hans al veel langer en ze hadden best wel andere maniertjes om je de waarheid te laten vertellen. Toen je dat ontkende en vroeg wat die achtergronden dan wel niet waren, kreeg je te horen dat ze goed wisten dat ze met een ultralinks figuur te maken hadden, het bewijs daarvoor was dat je al twee keer was gearresteerd wegens het deelnemen aan verboden anti-racistische protestakties. Toen ze je ook nog voor een terrorist uit begonnen te schelden kreeg je opeens genoeg van al hun onzin en vertelde je ze dat hetgeen zij als ultralinks bestempelden, niet meer was dan een normale levenshouding voor een mens in wiens kleine teen nog meer rechtvaardigheidsgevoel huisde dan in al hun hersenpannen bij elkaar. Dat had tot gevolg dat je plotseling hardhandig werd opgepakt en met handboeien en een zak over je hoofd werd weggevoerd. Bijna was het nog een langdurige detentie geworden, maar je kon je woede nog net bedwingen toen je wat later werd geslagen door een van de agenten op het bureau van insluiting. Na twee weken in een primitief celletje als een hond te zijn behandeld en heel wat verhoren te hebben verduurd, werd je eindelijk vrijgelaten uit je Parijse cachot. Inderdaad, officieel was Hans (en daarom ook jij) gearresteerd wegens een stukje hasj dat in zijn bus was aangetroffen, maar dat zat niet in zijn krik. Gelukkig had Hans Krikke enkele maanden later zijn straf erop zitten en dook hij, zoals je had verwacht, weer op aan het strandje dat je hem had aanbevolen. Na samen een heerlijk jointje en heel wat flesjes Portugese wijn burgermeester gemaakt te hebben en uren lang te hebben gefilosofeerd over de onwil en de incompetentie van politici om de wereldbevolking en het kleine beetje beschaving dat er nog over is te redden van allerlei bedreigingen die voor de deur staan, bood Hans je aan om samen met hem wat rond te reizen in Marokko. Dat dat een onvergetelijk plezierige reis was geworden, valt niet zo moeilijk te raden; Hans was gewoon een hartstikke goeie vent en die open grenzen waren daar gelukkig nog ver uit de buurt.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

BVD-dossiers

Zo'n kleine vijftig jaar lang gaan de grote politieke partijen, al of niet meeregerend, onverdroten door er een Stasi-achtige geheime staatsdient op na te houden, zulks voor rekening van ons, belastingbetalers. Carrière-jagers zagen (zien) hun kans schoon een baan, bijvoorbeeld die van burgemeester, in de wacht te slepen, mede na gewillig meewerken met "onze" geheime politieke recherchedienst, die gevormd wordt door een duizendtal stillen, infiltranten en informanten meegerekend. Dat gaat maar door met het aanleggen en aanvullen van persoonsdossiers, kilometers lange rijen, aldus opvattingen van onderdanen van al dan niet politieke aard verzamelend, daarbij geheime acties uitvoerend, tot uitlokken van demonstranten toe. Zeer vele (families van) oud-Spanje-strijders, niet-rechtse verzetsmensen ('40-'45), EVC'ers, Indië-weigeraars, mensen tegen de Vietnam-oorlog, kernreactoren, wapenwedloop en (atoom)oorlogen, alsmede ander dwarsliggend volk dat niet in de pas loopt met de rijken en machtigen (Betuwelijn, Schiphol, enzovoorts). Talloze 'staatsgevaarlijken' (BVD-jargon) weten van duistere praktijken van deze ongrijpbare staat binnen de staat, die de grondwet aan zijn laars lapt. Zelfs buiten onze landsgrenzen landgenoten als Willem Oltmans en wijlen Joris Ivens achtervolgend en a-politieke mensen als Ir. Wilman en anderen tot slachtoffer makend. Triomfantelijk meldde de BVD, werkend onder verantwooordelijkheid van de regering, ook de huidige, dat door zijn/haar toedoen 171 mensen in 1993 een baan misliepen. Verweer is onmogelijk. "Staatsgeheim", "dus" oncontroleerbaar, ook dat getal, het kunnen er evengoed honderden meer geweest zijn. Er zijn democratieën in soorten. In Duitsland, de VS, Zwitserland, Tsjechië, Slowakije, daar wèl kunnen "geobserveerden" (BVD-term) nadere informatie vernemen over achterbakse staatspraktijken, niet hier. Heel misschien iets na jaren procederen, zoals Wilman deed. Ook deze regering zet dezelfde lijn voort. Wie gelooft in jacht op spionnen door BVD? Daar zijn andere diensten voor, terwijl de politie en de pers er zijn om fraudeurs en andere criminelen te pakken. Politici die de dienst uitmaken, zelfs die in een "democratische" staat, willen kennelijk van hun in het geniep opererend politiek instrumentarium geen afstand doen, hoe fraai ook hun bewoordingen zijn.

Wiemer Emmelkamp (Groningen)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

De ongrijpbare redder

Bij de voorbereiding en tijdens de UNCED, de grote milieuconferentie die in 1992 in Rio de Janeiro werd gehouden, waren de vertegenwoordigers van overheden niet in staat tot het nemen van duidelijke en bindende milieumaatregelen op wereldniveau. Het verschil in posities tussen het Noorden en het Zuiden was te groot. Tegen de achtergrond van dit onvermogen van de mondiale politiek, richtten steeds meer politici hun hoop op het bedrijfsleven als redder in de nood. Juist ten tijde van UNCED presenteerde het internationale bedrijfsleven zich nadrukkelijk als 'het groene alternatief'. De grote invloed van multinationale ondernemingen op hun omgeving spruit voort uit hun economische macht. Die geeft hen ongetwijfeld mogelijkheden tot stimulering en ontplooiing van duurzame ontwikkeling. Maar onmiskenbaar zijn de multinationals ook medeveroorzakers van lokale en internationale milieuproblemen. Moeten we deze zelfbenoemde gids met zijn groene jas volgen nu de internationale politiek vastloopt? Kunnen multinationale ondernemingen een reëel uitzicht bieden op een wereldwijde duurzame ontwikkeling? Vormt hun geweldige economische macht een obstakel of een hefboom voor duurzame ontwikkeling? In het boekje 'De Ongrijpbare Redder' gaan de auteurs Hans Heerings en Ineke Zeldenrust op zoek naar antwoorden op deze vragen. Hun conclusie is dat het internationaal opererende bedrijfsleven wel milieumaatregelen neemt, maar dat deze onvoldoende zijn om duurzame ontwikkeling te bevorderen. De internationale dimensie van hun aktiviteiten geeft de concerns de mogelijkheid om landen met strenge milieuwetgeving te mijden. Die ongrijpbaarheid van multinationale ondernemingen vraagt om internationale bindende milieu-regelgeving. Het boekje is geschreven in de Engelse taal en is voor 25 gulden (exclusief porto) te bestellen bij SOMO, Keizersgracht 132, 1015 CW, Amsterdam 020.6391291.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

Kusters: De Leider

De laatste maanden voert het Openbaar Ministerie een proces tegen de fascistische politieke partij CP'86, wat moet resulteren in een verbod op deze partij. In mei 1995 zal de CP'86 hoogstwaarschijnlijk tijdens hun jaarlijkse ledencongres een nieuwe partij oprichten. Hiertegen zullen door diverse anti-racistische groeperingen acties worden georganiseerd, let op de aankondigingen! CP'86 wil door middel van het oprichten van een andere beweging proberen het verbod te omzeilen en hun fascistische structuur voor een blank Nederland verder uit te bouwen. Om enig zicht te bieden op deze fascistische horde volgt hieronder een artikel over één van de leiders: Constant Kusters. Het is geschreven door AFA-DenBosch en je kunt contact met hen opnemen door een briefje te sturen naar Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch. Aanvullingen en kritiek zijn eveneens welkom.

CP'86
"Eeuwenlang heeft het blanke ras de gehele wereld gecontroleerd en geregeerd. Overal waar de Europeanen nieuwe werelddelen ontdekten, ontstaat er een kleine welvaart. Het blanke ras kon z'n leefgebied uitbreiden over nieuwe werelddelen, door de expansie van het blanke ras was de bloei en de vooruitgang ervan gigantisch. De vernietiging van het blanke ras was niet in gevaar. een neger wist in die tijd hij of zij dat ze met een rasgelijke moeten gaan trouwen". Aldus een passage uit het concept van 'Avondland' door C.A.B. Kusters. Constant, die zich graag "Kusters, de leider" noemt, heeft ondanks zijn jeugdige leeftijd van 25 jaren al een imposante loopbaan achter de rug. Zo was hij in 1984, op 14 jarige leeftijd lid van het Jongeren Front Nederland. Tevens was Constant in 1991 een van de oprichters van een afdeling van CP'86 in Arnhem en omgeving, waarbij hij leden voor die partij wierf en deze inzette bij talloze folderacties. Wie daarbij niet naar behoren functioneerde kon rekenen op een uitbrander van De Leider. Een familielid: "We zeggen wel eens: die gozer is schizofreen. Hij denkt dat-ie hitler is. Iedereen die het niet met hem eens is moet het ontgelden". Dat dit laatste daadwerkelijk zo is heeft een inwoner van Arnhem op 2 februari 1994 aan den lijve ondervonden. Constant sloeg hem recht in het gezicht omdat hij bezwaar maakte tegen een folder van de CP'86 die Constant in zijn brievenbus stopte. Op 27 juni 1993 mishandelden Constant en Lodewijk Faber een punker in Arnhem, waarbij ze zich later beroepen op noodweer. Faber werd later dat jaar veroordeeld wegens verboden wapenbezit en kreeg daarnaast ook nog eens drie maanden gevangenisstraf wegens mishandeling. Maar niet alleen Faber werd hiervoor veroordeeld. Op 17 februari 1994 stond Constant voor de Arnhemse politierechter voor verboden wapenbezit en mishandeling. de politierechter veroordeelde hem voor beide misdrijven tot een half jaar gevangenisstraf en een schadevergoeding van 500 gulden. Maar ja, door een vormfout moest het gerechtshof het hele vonnis nietig verklaren. In oktober 1994 werd Constant alsnog veroordeeld en wel voor vijf maanden voorwaardelijk en een boete. In juli 1994 tuigde hij samen met een aantal kennissen zijn over geluidsoverlast klagende buurman af. Uit de processen-verbaal blijkt dat Kusters van twee meter afstand met kracht een halve-liter bierfles naar buurmans hoofd gooide. De fles miste aanvankelijk doel, maar spatte via de deurpost in het gezicht van het slachtoffer. Een kennis van Constant: "Als je in reïncarnatie gelooft, dan is Kusters in zijn vorige leven hitler geweest". Het concept van 'Avondland' is samen met zijn paspoort, een adressenbestand, het concept-verkiezingsprogramma van de CP'86 in Arnhem en wat andere documentatie op 7 november 1993 uit zijn huis verdwenen. tevens is toen zijn lieftallige kat 'vermoord'. Zijn huisdier had hij 's morgens in een slaapkamer gevonden. De stoffelijke resten, aan stukken gesneden verpakt in een plastic zak, waren door het bovenlicht naar binnen gegooid. Volgens eigen zeggen had hij onmiddellijk na de vondst moeten braken. Van de kat is sinds het voorval geen stuk meer te bekennen. Constant zegt de plastic dinsdag in een container voor de flat te hebben gegooid. Maar in die container was een paar uur later niets meer te vinden. "De container is door de gemeente geleegd" zei Kusters tegen de politie. Maar dat gebeurt volgens de gemeente op maandag. "Dan hebben die mensen het beest vermoord en mij voortdurend in de gaten houden, die zak weer uit de container gehaald". De volgende passage komt uit Constant Kuster's 'Avondland' en zal waarschijnlijk door hem aangeduid worden als vervalst of misschien wel als ingestraald door buitenaardse wezens. "Vanaf de moord op jezus christus tot het heden probeert het joodse ras de wereld in haar macht en ban te krijgen. Helaas voor de joden en goed voor het blanke ras is de knik in de kabel gekomen omstreeks 1933. gekenmerkt door hun uiterlijk (grote neus en oren ietwat scheve schedel en vooral bij de vrouwen scheve bekkens) herkent men gauw genoeg een jood of jodin. Vanaf de besnijdenis van een joods kind vlak na de geboorte is het wezen bezeten van de duivel. De natuurlijke gang van het mannelijk sperma is dan kunstmatig veranderd en men kan spreken van een onnatuurlijk proces bij het verwekken van kinderen. De duivel huisvest dan in zulke mensen met idiote door 'untermenschen' bedachte vormen van mensmisvorming. het jodendom is voor de wereld een bolwerk van zeer geslepen intelligente mensen die op listige manieren proberen zijnde als een enorme magneet macht naar zich toe te trekken. Antisemitisme zal nooit verdwijnen wanneer de joden niet ophouden onrust te zaaien in de werelddelen waar ze overal zitten". Om ook daadwerkelijk 'De Leider' te kunnen zijn wordt het JFN'94 (her)opgericht. Het JFN'94 deed voor het eerst van zich spreken bij een demonstratie die onder die naam werd georganiseerd in Zevenaar, vlakbij Arnhem. Op 26 november marcheerden daar circa vijfentwintig nazi's, Constant noemt ze liever politieke soldaten, door het dorp. Dit met hakenkruisvlaggen, nazi-symbolen en als wat daarbij hoort. Onder de deelnemers waren de leiders van het Aktiefront Nationaal Socialisten (ANS), Eite Homan en van het Onafhankelijk Verbond van Nationaal Socialisten, Martijn Freling. Het JFN'94 blijkt vooralsnog niet meer te zijn dan een lokale afdeling van het ANS. Maar er zit gelukkig nog een andere kant aan Kusters die we niet onderbelicht willen laten. Kusters: "Niets is mooier dan de liefde, de ware puurheid die twee mensen in elkaar zien". een kennis van Kusters: "Hij is aardig. Hij wil graag voor mensen zorgen. Voor zijn vrienden heeft hij veel over. Hoewel hij een plek nodig heeft waar hij zich terug kan trekken, is hij een gezelschapsmens. Op een bepaalde manier is hij heel sociaal". Kusters heeft zo rond zijn 18e een slechte periode meegemaakt, een kennis daarover: "Maar dat had met zijn extreem rechtse activiteiten niet zoveel te maken. Dat kwam vooral door de problemen met zijn ouders. Die hadden steeds vaker ruzie en zij zijn uiteindelijk dan ook eind jaren tachtig gescheiden. Hij voelde zich niet op zijn gemak bij zijn moeder en ook niet bij zijn vader. Hij had geen eigen politiek. Er was nooit tijd voor hem. Volgens hemzelf heeft hij geen jeugd gehad". "Constand Kusters is iemand die heel veel over dingen nadenkt. iets kleins kan bij hem iets heel groots worden. Dat laat hem niet meer los. Op een gegeven moment is hij in een inrichting terecht gekomen. Niet vanwege een gekte maar omdat hij rust nodig had. Die opname heeft hij heel erg gevonden. Hij praat er nooit over, schermt het heel erg af. Hij wil het nooit meer zover laten komen". Wanneer je niet beter weet zou je nog bijna sympathie krijgen voor de idealistische Constant 'de Leider' Kusters. Dat de media hier soms onbedoeld aan meewerkt bleek uit een uitzending van het KRO-programma Katharsis. Op een wel zeer amateuristische wijze leidde Ton Verlind in dit programma een discussie tussen Kusters en drie tegenstanders van zijn denkbeelden. De gespreksleider Verlind deed zijn uiterste best Constant in een hoek te dwingen waardoor deze zodanig in zijn schulp kroop dat hem geen onthullende uitspraak meer viel te ontlokken. Verlind komt later in een artikel van trouw op 18 februari tot de conclusie dat het gesprek met Constant "uit de hand liep". "Kusters typeerde zichzelf goed, maar de sfeer tegen hem was vanaf het begin zo grimmig dat hij onbedoeld de rol van underdog ging spelen" waarbij nogmaals opgemerkt dient te worden dat hoofdzakelijk de verdienste van 'gespreksleider' Verlind zelf was. Hoe het wel kan, bleek uit de uitzendingen van Nova dat achtereenvolgens een uitstekend programma maakte over de aanslag van Richard van der Plas op Adriaan Venema en een interview met Constant naar aanleiding van zijn dagvaarding wegens illegaal wapenbezit waarin hij tevens werd geconfronteerd met de inhoud van zijn correspondentie die vorig jaar uit zijn woning was verdwenen. Constant stond perplex en moest wel hele rare kronkels uithalen om zich eruit te praten. Wat hem dus niet lukte. Maar dit was niet het enige dat hem niet lukte. Tot zijn ergernis moest Kusters, die lijsttrekker was voor de CP'86 in Arnhem, ook constateren dat CP'86 bij de gemeenteraadsverkiezingen 'maar' 1064 stemmen haalde, dit was te weinig om een zetel te kunnen bemachtigen. Daarentegen haalde de CD, die zich in Arnhem nauwelijks hadden laten zien, een zetel met 1778 stemmen. Deze zetel werd ingenomen door Henny Selhorst. Selhorst, 42 jaar oud, woont samen met zijn moeder en zijn broer in een pas opgeknapt arbeidershuisje in de Arnhemse volksbuurt 't broek. Toen een journalist telefonisch een poging waagde om Selhorst naar een reactie te vragen naar aanleiding van zijn zetel in de raad kreeg hij van zijn moeder aan de lijn die als volgt reageerde: "Oh ja... Ik weet van niks hoor. Ik ben ziek, ik heb suiker. Mij vertelt hij niets". Dat hij meer verstand heeft van drugshandel dan van politiek blijkt wel uit de reactie van Selhorst op de vraag van een journalist hoe hij denkt het schonere milieu gefinancierd te krijgen. Selhorst kijkt verbouwereerd op zijn pakketje fotokopieën dat hij in zijn handen houdt. "Ik heb dat programma niet geschreven". Het geestelijke brein achter het van taalfouten vergeven programma blijkt de nummer twee van de kandidatenlijst T. Warm te zijn. Hij heeft ook bedacht dat er weer een conducteur op de "trollie bus" moet komen. "Dat moet controleur zijn" verbetert selhorst. Verder merkt Selhorst nog op dat hij wel zal zien hoe het gaat in de gemeenteraad. Ik probeer het gewoon. Lukt het niet dan mag een ander het doen. Omdat Kusters bang was dat "straks iedereen loopt te lachen om Selhorst" nam hij contact op met Janmaat, die hij overigens een zakkenvuller vindt en het grootste geschenk voor links wat ze maar hebben kunnen krijgen, in maart 1994. het raadswerk zal serieus worden opgevat, zo kondigde Constant aan. Daarom trad hij in dienst als fractie-assistent van Selhorst, waar hij overigens tienduizend gulden per jaar voor krijgt. Tevens is hij lid geworden van de CD om zo kans te maken in de Provinciale Staten te komen. Dit leidde tot een royement door het dagelijks bestuur van de CP'86 in april 1994. maar een week na zijn royement was hij alweer aanwezig temidden van zijn CP'86 collega's op de verkiezingsmarkt in DenHaag, en bij de demonstratie van neo-nazi's in venlo in juli en bij de IJzerbedevaart in augustus 1994. Het royement was blijkbaar niet meer dan een publiciteitsactie. Toch is het vreemd dat Constant ooit fractie-assistent is geworden van Selhorst immers hij ventileert met zekere regelmaat zijn afkeer voor drugsgebruik en drugshandel. Dit terwijl er rond Selhorst een waas van drugshandel hing. Kusters zei daarop over Selhorst: "Als Selhorst inderdaad in harddrugs heeft gehandeld geef me dan maar een dik touw. Ik knoop hem met plezier op aan de hoogste boom". Inderdaad zou Selhorst zoals later blijkt op bestelling herone en cocaïne afleveren bij particulieren. Hiervoor wordt hij in september 1994 veroordeeld tot een celstraf van zes maanden waarvan twee voorwaardelijk. Maar Selhorst heeft, wanneer we de principes van Kusters moeten geloven, het niet alleen bij Kusters verbruid ook andersom vlot het ook niet erg nadat Kusters op kosten van de CD met zijn Zuid-Afrikaanse kameraden van de Afrikaner Weerstands Beweging had getelefoneerd. Kosten 1200 gulden. Dus we wachten af. Of zal de leus "als een fascist ademt dan liegt hij" ook bij Kusters op zijn plaats zijn?"

Dit artikel is geschreven door AFA-DenBosch: Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch. Hierbij is gebruik gemaakt van de volgende bronnen: Nieuwe Revu, KAFKA-Nieuwsbrief, FOK-dossiers en eerdere nummers van Kleintje Muurkrant.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2

Open brief over de situatie in Rusland

Beste vrienden,
We zijn genoodzaakt jullie te schrijven vanuit het gevoel dat de verschrikkelijke misdaden, gepleegd door de Russische autoriteiten en strijdkrachten in Tsjetsjenië, geen incidenten zijn en dat wij allen er verantwoordelijk voor zijn. Deze misdaden (volgens getuigenissen van journalisten, verdedigers van mensenrechten en moeders van de soldaten die daar vechten) omvatten niet alleen het bombarderen van steden en dorpen bewoond door een burgerbevolking, maar ook het gevangen nemen van gijzelaars, berovingen, en het opzetten van selektiekampen waar mensen, opgesloten op basis van hun ras, wreed worden mishandeld, geslagen, verminkt en vermoord.
Al deze daden zouden moeten worden gekarakteriseerd als genocide en misdaden tegen de mensheid, en zij kunnen niet louter beschouwd worden als een interne aangelegenheid van Rusland. De Tsjetsjeense krisis is geen incident. Zij onthult de misdadige essentie van het politieke regime dat zich in Rusland ontwikkelt. Het gevaarlijkste aspekt van de huidige situatie is de afwezigheid van een duidelijk begrip van dit feit. In plaats daarvan heerst nog de algemene opvatting, vooral in het Westen, over de mythe dat Rusland zich richting demokratie en hervormingen begeeft en dat indien Jeltsin niet gesteund wordt fascisten van het type Zhirinovsky de macht over zullen nemen.
Wij beschouwen deze opvatting als zeer onjuist. De met de mond beleden steun voor demokratie en mensenrechten wordt door het regime op een cynische en wrede wijze misbruikt. Veel feiten getuigen hiervan. Zoals de mishandeling van en moord op waarheidsgetrouwe journalisten en mensenrechtenaktivisten die informatie publiceren die gevaarlijk voor het regime kan zijn, en de misdadige en korrupte methoden van de privatiseringen. Nu wordt een poging tot vernietiging van een hele natie ondernomen. Handelend volgens fascistische methodes gebruikt het regime Zhirinovsky en de dreiging van fascisme voor het manipuleren van de openbare mening.
Rusland begeeft zich niet op de weg van demokratie en mensenrechten. Een nieuw regime, ongekend in haar wreedheid en leugens, wordt geboren. Of uiteindelijk het misdadige regime, of de demokratie met een menselijk gezicht de macht in Rusland over zullen nemen, hangt in de eerste plaats af van de mensen in Rusland zelf; van ons vermogen het gevaar te begrijpen en verantwoordelijkheid te nemen, alsmede van onze moed en wilskracht om het kwaad te weerstaan. Het begrip van mensen in het Westen over de ware stand van zaken in Rusland en de steun voor de demokratie, niet van Jeltsin, is echter ook van groot belang.
Ondertekend door: A.Belavin, V.Drinfeld, B.Feigin, en andere Russische wetenschappers, 15 maart 1995.

Voor steunbetuigingen en hulp: InSudok, informatie- en dokumentatiecentrum over de (voormalige) Sovjet-Unie, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch. Postbank 6560812, ten name van InSudok, Den Bosch, onder vermelding van 'steun demokratie Rusland'.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2

Agent Joost de Haas!

Jullie hebben het vast allemaal wel eens gelezen en er anders wel over gehoord. In de Telegraaf, nederlands grootste krant, staan regelmatig hetzerige artikelen en één van de onderwerpen waar de Telegraaf regelmatig keihard tegenaangaat is links-aktivisme en -radicalisme. Geen wonder gezien de aandeelhouders en de geschiedenis van de krant, deze waren in de Tweede Wereldoorlog zo fout als een draaideur. Een fraai staaltje agitatie-propaganda van de Telegraaf, en dan in het bijzonder Telegraaf-journalist Joost de Haas, betreft de verslaggeving rondom het verschijnsel RaRa. De Haas speelde eveneens een rol bij de informatie-overdracht tussen 'oud-papier-man' Paul Oosterbeek alias Marcel-Paul Knotter en het particuliere rechercheadviesbureau Algemene beveiligings Consultancy (ABC) te Vinkeveen (hierover stond een artikel in Kleintje 275 en een uitgebreid hoofdstuk in het zojuist verschenen boek van Jansen & Janssen 'Welingelichte Kringen: inlichtingen jaarboek 1995"). Het beruchte en beroemde telegraaf-artikel "De Tentakels van RaRa" van 24 juli 1993 heeft tot op de dag van vandaag gevolgen. Zonder enig spoor van bewijs koppelt Joost de Haas (die dit artikel schreef in samenwerking met Martijn Koolhoven) de RaRa-activiteiten aan het solidariteitswerk van groeperingen als Uitgeverij Ravijn, APS, XminY, Stichting Opstand, Autonoom Centrum, het Platform Illegale Vluchtelingen, de Witte Jas enzovoorts. Volgens Joost de Haas is dit het 'Umfeld' van RaRa, zoals het op dat moment door de Binnenlandse Veiligheids Dienst werd onderzocht. Met andere woorden, wanneer je je kritisch bezighoud met bijvoorbeeld het Nederlandse vluchtelingenbeleid dan zou het wel eens kunnen zijn dat je contacten onderhoud met mensen van of vlakbij RaRa. Helemaal los van de vraag wie of wat RaRa nu is (in de nieuwste NN stond een te overdenken analyse over de mogelijk grote betrokkenheid van de een of andere geheime dienst bij de bommetjes van RaRa) zijn zulke insinuaties natuurlijk dodelijk wanneer je tegen de steeds sterker wordende stroom in, solidariteitswerk met de allerkwetsbaarsten moet verrichten. Natuurlijk is het zo dat er langzamerhand steeds meer geld beschikbaar voor dit werk komt uit bijvoorbeeld de religieuze wereld. Goedertierendheid, saamhorigheid en charitatief werk behoren nu eenmaal tot de uitgangspunten van veel kerkgenootschappen en daar vallen de uitgeprocedeerde asielzoekers natuurlijk hartstikke onder. Dus is het logisch dat er geld, goederen en menskracht vanuit die kerkgenootschappen, kloosterorden en parochies geïnvesteerd wordt om een steentje bij te dragen om nog iets goed te maken van de rampzalige gevolgen die het Nederlandse uitsluitbeleid voor vele tienduizenden mensen heeft. Daar lijkt het de Nederlandse overheid, met haar instrument de BVD, ook om te doen te zijn. De solidariteitsnetwerken kapot maken. Aangezien er echter een redelijk grote akseptatie bestaat voor dit soort menselijke betrokkenheid bij de doorsnee bevolking moet er gewerkt worden aan verandering van de "publieke opinie" en wie moet je dan inschakelen? Juist, de journalist... In het vorig jaar uitgegeven boek 'De Medialeugen' (Papieren Tijger, 1994) en Het artikel "journalistiek in een Hollands landschap" door Geert Mak in vrij Nederland van 22 april 1995 staan diverse actuele voorbeelden over hoe dit manipuleren van de publieke visie in elkander steekt. De invallen eind vorig jaar bij Stichting Opstand en de arrestatie van Hans Krikke en Jan Müter zijn ook sprekende voorbeelden. Justitie moest zo langzamerhand wel keiharde resultaten boeken na een jarenlange speurtocht naar RaRa-activisten, er dus even van uitgaande dat de acties inderdaad hebben plaatsgevonden zoals iedereen ze in de krant heeft kunnen lezen en dat er inderdaad zeer vele BVD-benaderingen zijn geweest met de bedoeling om informatie te verzamelen. De voorzet werd gegeven door de Telegraaf middels Joost de Haas, en justitie, de BVD en politie hoefden enige tijd later de bal alleen nog maar in het net te koppen. We horen de mensen alweer roepen 'wat een komplot-ideeën' of 'onzin' maar in dit geval is er toch echt wel het een en ander aan de hand en er is in ieder geval redelijk bewijs voor de stelling dat Joost de Haas op zijn minst een BVD-informant is, maar waarschijnlijk een agent. Op Vrijdag 21 april jongstleden was er een openbare discussie in de Balie in Amsterdam over het toepassen door Justitie van artikel 140, bijvoorbeeld in het geval van de Opstand-arrestaties. Je weet wel, artikel 140 maakt het de nederlandse overheid mogelijk om zo'n beetje iedereen van zijn bed te lichten "indien er een vermoeden bestaat dat betrokkene verdacht zou kunnen worden van eventuele pogingen strafbare feiten te plegen", zoiets. Tijdens die informatieve avond maakte Ties Prakken, één van de advocaten van de Opstand-journalisten, bekend dat tijdens de persconferentie die Hans Krikke en Jan Müter hadden georganiseerd onmiddellijk na hun vrijlating, het volgende was voorgevallen. Telegraaf-journalist Joost de Haas was eveneens aanwezig op deze persconferentie (3 april 1995) maar hij had zich niet bezig gehouden met het stellen van vragen (waarom ook!). Na afloop kwam hij een babbeltje met Ties Prakken maken en daarin liet hij blijken kennis te hebben van het politiedossier dat door de Haagse politie was opgemaakt over de Opstand-zaak. Dit politie-dossier was vlak daarvoor beschikbaar gekomen, maar uitsluitend in bezit van de verdediging van de Opstand-journalisten. Het is absoluut uitgesloten dat iemand anders dan de opsporingsdiensten en de advocaten van Hans Krikke en Jan Müter kennis over de inhoud van het politie-dossier kunnen bezitten. Maar nee hoor, Joost de Haas heeft dit wel. Er is geen andere conclusie denkbaar dat ofwel Joost de Haas een goedbetaalde tipgever binnen justitie heeft ofwel dat Joost de Haas door justitie gebruikt wordt haar desinformatie en publieke opinie-manipulatie te volbrengen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

de schaamte voorbij!

Onderstaand relaas is op persoonlijke titel opgeschreven door E. Kaszó uit Rotterdam. Wij kregen dit artikel toegezonden en vernamen dat zij grote moeite heeft deze informatie in de nederlandse pers te krijgen. Hier kunnen wij dan een heel klein steentje aan bijdragen. Neem kontakt op met het Kleintje indien je in contact met haar wil komen.

Zoals wellicht slechts zeer weinigen weten heeft het ministerie van VWS aan de werkgroep 'Herkenning' van kinderen van foute ouders een subsidie verleend, die voorlopig neerkomt op 150.000 gulden gedurende de komende vijf jaar en een eenmalige subsidie van 25.000 gulden om een kantoorruimte in te richten. de besluitvorming die voor toekenning van deze subsidie nodig was, nam acht jaar in beslag. Eerst nu acht men de tijdgeest rijp om dit zonder al te veel problemen te ondervinden via volk of media door te voeren. In diezelfde acht jaren werd er ook over iets anders besluiten genomen. namelijk over het afschaffen dan wel korten van subsidies aan verenigingen van kinderen van oorlogsslachtoffers, alsdaar zijn JONAG (de joodse tweede generatie), of de Kinderen van Verzetsdeelnemers 1940-45 (verderop steeds KvV genoemd). Een merkwaardige synchronisatie doet zich hier voor, welke vooral zo opvalt in het licht van het aanstaande jubileum van onze bevrijding. Het bleek dat kinderen van foute ouders trauma's kunnen hebben door het 'verleden' van hun ouders. Nu is dat best aan te nemen, het besef dat uitgerekend je bloedeigen ouders aan de verkeerde kant stonden in die vreselijke oorlog is natuurlijk niet erg bevorderlijk voor je gevoel van eigenwaarde en velen zullen daar inderdaad als kind schade van hebben ondervonden. En laten we wel wezen, als kind zoek je je ouders niet uit! Waar vele kinderen van oorlogsslachtoffers/verzetsdeelnemers echter mee zitten en waar ze zich ronduit door gekwetst voelen is de hoogte van het subsidiebedrag en dan vooral in relatie tot de subsidies die h

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2

Terugkomst van een tegencultuur?

Zijn er twee mensen op deze wereld die het volledig met elkaar eens zijn? Nee! Mensen hebben verschillende opvattingen, ideeën, ervaringen, waarden. Niets aan de hand zou je denken, ware het niet dat er een heleboel mensen zijn die beweren dat hun persoonlijke meningen, opvattingen, waarden niet alleen voor henzelf gelden, maar voor iedereen. En wie hun meningen, opvattingen en waarden niet deelt, die is fout, die ze wel deelt is goed. Bij zulke mensen gaat het niet om de mens en zijn waarde, maar om de waarden op zichzelf, de mens wordt er aan afgemeten.
Vroeger kreeg men rebellerende mensen (en dan vooral kinderen) weer in het gareel met stokslagen. Elk ontluikend bewustzijn werd de kop ingedrukt. Maar na de Tweede Wereldoorlog waren veel mensen het geweld een beetje zat en behandelden hun kinderen met iets meer respect. En warempel, in de jaren zestig ontstond er toch een opstand onder jonge mensen tegen de gevestigde orde. De groep was zó groot, dat er sprake was van een echte tegencultuur. Het zag er veelbelovend uit, maar uiteindelijk bleef de gevestigde orde stevig in het zadel zitten. Wat over bleef waren gedesillusioneerde mensen die alleen nog de mogelijkheid zagen om zich toch maar aan te passen (zich bij neer te leggen) en braaf dezelfde fouten gingen maken die hun ouders hadden gemaakt. Een enkeling bleef doorvechten, hoofdzakelijk tegen zichzelf.
Het is nu 1995. Geen opstanden meer, geen verzet. Er zijn vele geleerde, vroeger liberale, nu streng conservatieve voorvechters van openbare orde en hoge cultuur naar voren getreden om de traditionele verhevenachtige deugden te verdedigen; zelfbeperking, plichtsgetrouw burgerschap, de ethiek van de arbeid, bovenal eerbied - eerbied voor intellectuele `uitmuntendheid', sociale `hiërarchie' en het `algemeen belang'.
De mensheid is een zichzelf instandhoudende verzameling individuen, die haar nakomelingen het niet toelaat om zich als uniek individu te ontplooien. Daardoor zijn zij overgeleverd aan conformisme; het klakkeloos imiteren van zijn medemensen, zonder het gedrag in twijfel te trekken. Conformisme is de ultieme ontkenning van het mens-zijn en de basis van maatschappelijke conflicten.
Met angstaanjagende precisie omringen mensen zichzelf met duizenden absurde regels, waaronder er vele zijn waarvan ze zich niet eens bewust zijn. En dat allemaal omdat spontaniteit zo grondig en structureel kapot is gemaakt in onze kinderjaren. En jawel hoor, bij hen bij wie dat op een extreme manier is gebeurd, herkennen we de control-freaks, de bureaucraten, de autoriteiten. Zelfs hun uiterlijk laat geen eigenzinnigheid toe.
Deze grijze robots zullen nooit aan zichzelf twijfelen omdat ze het vanzelfsprekend vinden dat hun manier van leven de juiste invulling van het bestaan is. Ze willen op geen enkele manier geconfronteerd worden met andersdenkenden omdat zij hen zouden kunnen herinneren aan hun eigen psychische dood die heeft plaatsgevonden in hun kindertijd.
De absurde en gevaarlijke gedachte dat de hele wereld gecontroleerd kan worden, is voor velen niet langer meer absurd, maar essentieel voor het bereiken van een `rechtvaardige' wereld. Een wereld waar iedereen gelukkig is en waar niemand iets tekort komt. Want zodra mensen geloven dat ze gelukkig zijn en niets tekort komen, zullen ze zich niet realiseren dat ze dat n

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2

Protest Huurverhoging

In Rotterdam heeft men een aardige actievorm gekozen. Zij verspreiden aldaar de volgende formulieren: "Die kamerleden willen de huurverhoging? Dan kunnen ze hem krijgen ook! Geachte meneer/mevrouw (de brief wordt opgestuurd aan Tweede Kamerleden), door de beloftes van u en uw partij, meende ik er goed aan te doen, om bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer, u als mijn vertegenwoordiger in de Tweede Kamer te kiezen. Helaas heb ik moeten constateren, dat u die beloftes niet helemaal bent nagekomen. Zeker gezien het schrijven wat ik zojuist heb mogen ontvangen van mijn huisbaas, waarin deze stelt, dat er met ingang van 1 juli 1995 voor de komende periode van 12 maanden een huurverhoging van ....% (in te vullen door getroffenen) per maand betaald moet worden. Ik heb juist op u en uw partij gestemd, om voortaan van die belachelijke huurverhoging verlost te zijn. Dat is niet gebeurd, dus stel ik u aansprakelijk voor het extra bedrag dat mijn huisbaas van mij verlangt. Mijn oude huur was ... Mijn nieuwe huur is: ... Verhoging: ... Dit laatste bedrag svp maandelijks overmaken op gironummer van mijn huisbaas, te weten ... Hopende dat u voor de juiste betalingen wilt zorgdragen teken ik met de meeste hoogachting..." In het bijgaande briefje staan dan nog het volgende: ook in 1995 zullen we protesteren tegen het stijgen van de huren per 1 juni aanstaande. Een verhoging dit jaar met maar liefst 6% gemiddeld. De SUGBA heeft het volgende actiemiddel gekozen: de verantwoording voor de huurverhoging leggen wij volledig bij de leden van de Tweede Kamer. Dat betekent dat voor huurders die willen protesteren de mogelijkheid bestaat om dat protest te vertalen in een weigering van de huurverhoging en daarbij de huisbaas en de politiek direct met elkaar confronteren. Huurders die deel willen nemen aan deze actie kunnen rekenen op onze steun en in overleg met hen openen we een gezamenlijke actierekening om te voorkomen dat mensen persoonlijk financiële risico's lopen. SUGBA is te bereiken op De LA Reystraat 30, 3072 TK, Rotterdam 010.4849339

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

Artikel 1

Gelijkheid! Gelijkheid?

De Grondwet, artikel 1:
"Allen die zich in Nederland bevinden worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan."

'De vlag van onze grondwet' zei minister Ed van Thijn ooit. Een mooie tekst, vol goede beloften. Zelfs het thema van de 5 mei bevrijdingsvieringen dit jaar. Maar van die mooie theoretische praatjes komt in praktijk bar weinig terecht. Een inventarisatie van gelijkheid..., of gekheid.

Wonen moet je in een huis!
Wie herinnert zich de hilariteit rondom de woonwagenbewoners in Den Bosch nog? Verplichte verhuizing van het woonwagencentrum naar kleine 'kampjes' in dorpjes. De gemeente deinsde er niet voor terug hiervoor zelfs met de M.E. te dreigen. Wethouder Claessen gooide er nog een zoute schep bovenop door in de krant publiekelijk woonwagenbewoners met criminelen te vergelijken. Hoezo gelijkheid? Hoezo vrijheid van vestiging? Geld dat dan niet voor mensen die in een andere woonvorm, met eigen culturele achtergronden en waarden, leven? Neen. Daarvoor is zelfs een speciale woonwagenwet in het leven geroepen. Feitelijk houdt die wet niet veel meer in dan dat er gesteld wordt dat allerlei grondrechten voor woonwagenbewoners niet op gaan. Inmiddels heeft de landelijke overheid haar beleid weer gewijzigd. Moest men eerst in grote centra wonen, later verplicht uit elkaar gedreven, nu zijn grote centra weer mogelijk. Den Bosch trekt zich daar niet veel van aan. Geen reden het beleid te wijzigen, zo meldt de gemeente, dus nog steeds wordt gewerkt naar deportatie. Mooi geregeld. Mooie gelijkheid. En wat dacht je van daklozen? Claessen maakte er z'n nieuwe hobby van om hen uit de stad te weren. Ga maar ergens anders dakloos zitten wezen. Hoe iemand zonder huis komt te zitten en vooral dat het vrijwel onmogelijk is om uit de cirkel van verwijzers (sociale dienst en verhuurders) te breken, vind de politiek niet zo interessant. Dat daklozen slachtoffers van een economische orde zijn die juist gedragen wordt door het principe van ongelijkheid, dat hadden de schrijvers/sters van de grondwet mogelijk nog niet in de gaten.

Beroep
Als je in Nederland een uitspraak over jou van de rechter krijgt, heb je het recht om hiertegen in bezwaar te gaan. Ben je het met de bezwaarsbeslissing nog niet eens dan staat de mogelijkheid tot beroep nog voor je open. Goed geregeld, niet? Sinds ruim een jaar heeft de Nederlandse overheid ook hierin weer beperkingen aangebracht. Vluchtelingen, dus zij die juist rechtsbescherming zo lang ontbeerden, hebben geen recht op beroep. Hoezo 'allen die zich in Nederland bevinden worden gelijk behandeld?' Als je hier geboren bent heb je meer rechten, is dat nou die vlag van onze grondwet? Gelijkheid? Gekheid!

Fuck de Bolk
Het gebral van Bolkestein kan niemand ontgaan zijn. Verbazingwekkend dat niemand aangifte heeft gedaan van aanzetten tot haat jegens minderheden. Verbazingwekkend ook dat het Openbaar Ministerie geen procedure is gestart, lidmaatschap van een verboden organisatie. De kritiek op Bolkestein van collega-politici was mager. Niemand durft de konfrontatie met hem aan. Electorale overwegingen. Waar een eerste artikel van de grondwet discriminatie verbiedt, kan zoiets toch niet straffeloos gebeuren? Of is Bolkestein soms een beetje meer gelijk dan een ander?

Echt meetellen
Als je werkt tel je echt mee. Tenminste...als het een betaalde baan betreft. Ben je officieel werkloos (waarmee alleen maar gezegd wordt dat er geen baas is die het recht heeft je te schofferen en vernederen) dan ben je profiteur, lui, dom, een gevaar voor de maatschappij. Notabene PvdA'er Melkert, ooit afkomstig uit de PPR (nu groenlinks), weet nog wel wat olie op het vuur te gooien. Recht op een sociaal minimum, recht op minimumloon, recht op prijskompensatie? Alleen als je een betaalde baan hebt, anders niet. Bijstandtrekkers worden van alle kanten belaagd door flitsende organisatie- en adviesburo's met hun 'trajectbegeleiders' die voor miljoenen guldens beloven die luie donders wel weer aan de slag te brengen om vervolgens met vet gevulde portemonnee te melden dat het niet gelukt is. Gemeenten lopen elkaar voorbij in het bedenken van nieuwe beperkingen en bestraffingen van bijstandstrekkers. Werkenden hebben veelal meer mogelijkheden tot studie, sparen etc. Het financiële gat tussen wel- en niet-werkend wordt zo groot dat de olympisch kampioen polsstokspringen er niet meer aan zal beginnen... Gelijkheid? Kom nou!

Wit en man als het kan
Als je een beroep op artikel een van de grondwet wilt doen, kun je maar het beste als witte man geboren worden. Op de arbeidsmarkt wordt nog onverkort gediscrimineerd. Indirekt, maar ook botweg direkt. De overheid doet of het werkloosheidsprobleem van veel allochtonen aan beperkte studie ligt, maar weet zelf allang beter. Diverse onderzoeken toonden reeds aan dat de rechtstreekse oorzaak bij pure discriminatie ligt. Ook hooggeschoolde allochtonen krijgen de baan niet. Sinds 10 jaar geleden alweer konstateerde het meldpunt tegen discriminatie in Den Bosch dat allochtonen struktureel (veel) langer op een huis moeten wachten dan autochtonen. Het percentage allochtone woningzoekenden is veel hoger dan het percentage allochtonen in de stad. En ja hoor, onlangs werd bekend dat het nog precies zo is. Mooie beloftes van wethouders, die er nu nog zitten, ten spijt. Gelijkheid lijkt niet te bestaan voor iedereen. Gelijkwaardigheid wel? Is seksisme uitgebannen? De commissievoorzitster gelijke behandeling meende dat positieve discriminatie op de arbeidsmarkt niet langer nodig was. Maar heeft iemand deze positieve discriminatie (beter gezegd: inhalen van achterstand) wel ooit serieus genomen? Is het ooit verder gekomen dan de standaard zin in vakature-advertenties dat vrouwen en allochtonen nadrukkelijk worden uitgenodigd te solliciteren? Feitelijk zitten op de leidinggevende posities in zowel bedrijfsleven als overheid nog immer vrijwel alleen witte kerels. Positieve aktie naar vrouwen heeft er veelal alleen uit bestaan om extra beperkende maatregelen te kunnen treffen in de bijstandssfeer. Bezuinigingstruukjes. Ondertussen is de positie van de vrouw nog immer niet gelijk aan die van de man, in de verste verte niet. En feitelijk vallen bij reorganisaties toevalligerwijs wel relatief gezien veel vrouwen en veel allochtonen af. Dat is geen gelijkheid, er is nimmer gelijkheid geweest! Dat hele artikel 1 is nep!

De wet is er niet voor iedereen!
Laten we nou eerlijk zijn. De wet is nooit bedoeld geweest voor iedereen! Gelijkheid in gelijke gevallen. Laat ons niet lachen. Rijken hebben meer recht op gelijkheid dan armen. Mannen hebben meer recht op gelijkheid dan vrouwen. Volwassenen hebben meer recht op gelijkheid dan kinderen. Witten hebben meer recht op gelijkheid dan niet-witten. Werknemers hebben meer recht op gelijkheid dan werklozen. Werkgevers hebben meer recht op gelijkheid dan werknemers. Alle regels en voorzieningen worden hiertoe gemaakt of aangepast. De wet blijkt de onze niet te zijn! Als winkeliers last hebben van skaters en skeelers dan moet dat maar verboden worden in de sjieke straten van de rijke binnenstad. Tegelijkertijd promoot de gemeente haar eigen stad met een volkleurenbrochure waarop een genietende skater een prachtsprong maakt! Doet er niet toe. Gelijkheid op papier moet. Zoals artikel 1 van de grondwet. Gelijkheid in praktijk is een ander verhaal. Dat is lastig, gevaarlijk. Iedereen heeft recht gelijk behandeld te worden. Alleen heeft de een een beetje meer recht op gelijkheid dan de ander. Het enig opvallende is dat zij die minder recht lijken te hebben, dat recht nog zien slinken ook. Gelijkheid is schijngelijkheid. Het vieren van gelijkheid voor iedereen is schijnheilig. En dan vieren wij 5 mei. Elkaar bevestigend over hoe mooi die Zaïrese musici hun muziek brengen. Met een glaasje Heineken in onze hand. Heineken notabene.....

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 3

Suharto moordenaar!

Onder de titel "Bon voyage, majesteit" zal een dezer dagen een schotschrift verschijnen van Willem Oltmans. Hij zet hierin uiteen waarom koningin Beatrix aanstaande augustus Indonesië NIET zou moeten bezoeken. Geen handen schudden met coup-generaal en dictator Suharto! Hij beschrijft de ontwikkeling van de staat Indonesië, van de onafhankelijkheid onder Sukarno tot en met de door de CIA gesteunde staatsgreep van Suharto die zich alras ontwikkelde tot een eersteklas dictator en verantwoordelijk is voor bloedige vervolging van andersdenkenden. Het pamflet is voor een tientje te bestellen bij Uitgeverij Papieren Tijger, Postbus 2599, 4800 CN, Breda 076.228375

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2

grondspekulatie

De gemeente Tilburg heeft op dit moment grote ruzie met de Rosmalense bouwonderneming Heymans (vriendje van Burgers). Dit bedrijf kocht begin dit jaar 40 hectare grond in een uitbreidingsgebied van Tilburg waar de gemeente 600 huizen heeft gepland. Heymans (met meer dan 3000 werknemers en een netto winst over 1994 van 19,7 miljoen gulden de grootste Brabantse bouwondernemer) was van plan de grond tegen een schappelijke prijs aan de gemeente Tilburg te verkopen wanneer zij het recht zouden krijgen om de woningen te bouwen. De gemeente Tilburg heeft echter de rug recht gehouden en aan Heymans laten weten dat ze hier niet in mee gaan. In Trouw (23 februari 1995) sprak een woordvoerder van de gemeente Tilburg: "Het zou betekenen dat we de deur wagenwijd zouden open zetten voor project-ontwikkelaars die willen uitmaken wie, waar, wat mag bouwen in Nederland." Tilburg is van plan om Heymans onder druk te zetten om ze te dwingen de grondaankoop ongedaan te maken en indien zij dit niet doen dat is de gemeente van plan om het Rosmalense bouwbedrijf dwars te zitten door de geplande woningen elders neer te zetten en Heymans te laten zitten met een aantal weilanden. In dat geval mag Heymans geen enkele Tilburgse woning meer neerzetten. Eindelijk wat tegenwicht ten opzichte van grond- en woningspekulanten zou je zo zeggen maar het is allemaal een eenzaam sissende druppel op een gloeiende plaat. Bouwbedrijven blijken overal in het land op grote schaal grond aan te kopen om aldus aan bouwopdrachten te komen. Heymans heeft veel grond aangekocht in de Randstad, de regio Eindhoven en Nijmegen en ook hier in DenBosch in de buurt gaat het fout. Met de komende fusie tussen Rosmalen en DenBosch oogsten de diverse projektontwikkelaars, dank zij de onbaatzuchtige inzet van hun zetbaas Burgers, hun investeringen.
Het gebied rondom Hintham-Noord blijkt in bezit te zijn van de drie samenwerkende aannemers Hoedemakers en Pennings uit Rosmalen en Hazenberg uit Vught. De bedoeling is dat hier 450 woningen neergezet worden, de bouwers zijn dus reeds bekend. Op dit moment zijn de gemeenten DenBosch en Rosmalen bezig met het opzetten van een struktuurvisie voor het gebied van de polder van Rosmalen- en Empel-Noord. De samenwerkende gemeentes hebben laten weten dat ze geen idee hebben van de eigendomssituatie in dit gebied. (Over vooruitziende blikken van de Bossche politiek en ambtenarij gesproken; tja de stad als onderneming zeggen ze zo vaak). Met een simpel bezoekje aan het kadaster zou toch al lang duidelijk moeten zijn hoe de eigendomsverhoudingen liggen, dachten wij. Wanneer Kleintje Muurkrant het geld had (elke pagina inzage bij het kadaster kost je een gulden of acht) zouden wij het hier wel even uit de doeken doen, maar eigenlijk is dit het werk van gemeenteraadsleden en het Brabants Dagblad of de BLOS om mogelijke grondspekulatie aan de kaak te stellen. Indien iemand in het kadaster in Eindhoven gaat zoeken dan stellen we voor dat er ook gekeken wordt naar de eigendomssituatie van de grond in het natuurgebied de Gement waar dadelijk een snelweg neergeplempt gaat worden. Het zou ons niets verbazen indien Heymans of een andere bouwer hier ook al wat weilanden in bezit heeft genomen. En wanneer burgermeester Burgers dadelijk, als dank voor zijn geboden diensten, een aantal commissariaten vervuld bij Heymans, van Eykelenburg & Co, dan weten we het zeker dat het zo inelkaar steekt.

Rosmalen: Bossche stadswijk
Wanneer je de politieke situatie binnen Rosmalen, overigens wonen hier meer dan 28.000 mensen, betrekt bij een inschatting van de uitkomst van de komende gemeenteraadsverkiezingen dan valt er het volgende te overwegen: in Rosmalen leeft een zeer sterke antipathie jegens DenBosch. Dit is de laatste paar jaren flink gegroeid vanwege de 'Groot-Bossche Gedachte' die in DenBosch heerst. In haar arrogante pogingen de stad op te stuwen in de vaart der volkeren valt vooral het Bossche streven op om een stad te worden met meer dan 100.000 inwoners. Dat scheelt namelijk behoorlijk in de inkomens der stadsregenten. Wanneer we dan kijken naar de Rosmalense politieke verhoudingen dan valt allereerst op dat de PvdA een splintergroepering is geworden: één zetel. Even wat meer vergelijkende cijfers: In Rosmalen zijn 21 zetels beschikbaar en Rosmalens Belang is de grootste politieke stroming met 6 zetels, de SP heeft een traditioneel sterke positie in Rosmalen met 5 zetels. Het CDA heeft er 4, de VVD 3, D66 2 en de PvdA is de kleinste in Rosmalen met slechts 1 zetel. In DenBosch ziet de verdeling van de 37 beschikbare pluche stoelen er als volgt uit: Ten gevolge van de desertie van Paul van der Krabben uit het CDA, staan Bosch Belang en het CDA op een gedeelde eerste plaats met 6 zetels. De PvdA heeft er 5, VVD, D66 en GroenLinks 4, Knillis en Centrumracisten 3 en de SP sluit de rij met 2 zetels. Na de komende fusie zullen er 39 zetels (Oeteldonk heeft straks ongeveer 125.000 inwoners) te verdelen zijn, dus dat wordt spannend. Gezien de Rosmalense sentimenten zou de opkomst aldaar wel eens hoog kunnen worden. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen ging 65,9 procent van de Rosmalenezen naar de stembus, terwijl in DenBosch slechts 58,3 procent meende hierin nog een zinnige aktiviteit te ontdekken, en waarom zou dit hoger worden? Momenteel is het getouwtrek over de komende samenvoeging volop aan de gang. De Bossche en Rosmalense afdelingen van D66 zijn reeds in elkaar opgegaan. Bosch Belang overlegt met Rosmalens Belang, De Bossche PvdA zal niet veel steun hebben aan de Rosmalense collega's en tsja, wat gaan al die SP-stemmers doen? Maar niet alleen de Bossche politici zijn zich druk aan het maken over hun toekomstige inkomens. Er zit in Rosmalen ook een Lokale Omroep en of zij, of de Bossche Lokale Omroep zal moeten verdwijnen. Twee Diensten zal ook wel niet de bedoeling zijn. Er komen een aantal woningbouwcorporaties bij, dat zal toch ook wel de nodige consequenties hebben voor de toekomstige stad. En wat te denken van allerlei welzijns-organisaties en winkeliersverenigingen?

Burgermeester Burgers heeft momenteel de vrije hand. Zojuist heeft hij zich sterk gemaakt bij staatssekretaris Van de Vondervoort om naast Rosmalen ook Heusden en Vlijmen bij DenBosch te voegen. Het is geen toeval dat Burgers hier zijn mond over open doet. Hij verdwijnt toch uit de Bossche politiek, en verhoogt op deze wijze zijn transfersom, en alle andere politici kijken wel uit zich al te zeer te profileren voor of tegen al deze schaalvergroting in verband met de politieke voorkeur van hun toekomstige stemvee.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 1

Gemeenteraadsverkiezingen DenBosch

Het samenvoegen van Rosmalen en DenBosch betekent niet alleen dat er grote politieke verschuivingen op komst zijn, maar ook dat er dit najaar (waarschijnlijk november) gemeenteraadsverkiezingen in "groot" DenBosch gehouden zullen worden. De politieke partijkampanjes zullen vlak na de zomervakanties beginnen.
De recente overstap van CDA-gemeenteraadslid Paul van der Krabben naar de klup rond Louis Neefs (Bosch Belang) zou je kunnen zien als een voorproefje van de komende omwenteling. PvdA-wethoudster Joke van der Beek gaat weg. GroenLinks leidster Eveline van Onck doet nog wel mee aan de verkiezingen maar vertrekt daarna, evenals groenLinks-gemeenteraadslid Saïd Ibnoujala en COS-direkteur Marc Eysink-Smeets zal zijn adjunct in de raad gaan vergezellen
Burgermeester Don Burgers treedt af. Hij heeft zijn missie rond. Want wanneer je zijn maatschappelijke carrière op een rijtje zet kun je niet anders dan concluderen dat er een duidelijke rode draad in zit: geboren in 1932 in Ubbergen; afgestudeerd in de Rechten in 1958 en aan de Politieacademie in 1963. In Nijmegen werkzaam als hoofdinspecteur van politie tot 1968 en tot 1972 adviseur van de regering inzake politiezaken en tot 1979 burgermeester in Haaren. In 1979 wordt hij burgermeester in Rosmalen en dan op 23 september 1989 dezelfde baan in DenBosch. Het aanstaande aftreden van burgermeester Burgers heeft alles te maken met zijn wispelturige rol in de Bossche annexatie-drift. In de periode dat Burgers burgermeester was in Rosmalen (van 1979 tot 1989) maakte Burgers zich sterk voor een zelfstandig Rosmalen en Hintham (en een eigen goedgevulde portemonnee). Zeer korte tijd na zijn benoeming tot burgermeester van Denbosch, op 17 augustus 1989, draaide hij als een blad aan een tochtige herfstboom om. Sprak hij op de afscheidsreceptie in Rosmalen op 17 september 1989 nog over "Hintham noem ik u als voorbeeld. Dat zal altijd Rosmalens blijven", even later zou Burgers zich sterk maken om Hintham en Rosmalen-Noord, maar het liefst heel Rosmalen bij DenBosch te voegen. Trouwe lezersters van het Kleintje zullen zich vele schandaaltjes rondom de streberige opportunistische burgermeester wel herinneren. Kortom, dit alles heeft veel wantrouwen en politieke teleurstelling in Rosmalen gekweekt. Zijn zwalkende politieke positie als lokale politieke ambtsdrager valt wellicht te verklaren door zijn ijzersterke positie binnen het landelijke en provinciale CDA er bij te betrekken. Naar buiten toe voorstanders van dorpskernen en 'quasi-gezelligheid', in werkelijkheid keiharde managers en spekulanten. Burgers heeft als Rosmalens burgermeester veel te maken gehad met grote Rosmalense ondernemers zoals Heymans, van Eykelenburg, Plas Bouw Onderneming, Hoedemakers enzovoorts. Maar Burgers was niet alleen burgermeester, hij was tevens geldronselaar voor het CDA; en heeft een zeer prominente rol gespeeld in het Jan de Quay-fonds. Dit Jan de Quayfonds was opgericht om het CDA financieel te ondersteunen en projekten te ondersteunen die ten doel hebben "de brabantse identiteit en waarden voort te zetten". Uiteraard is Burgers trots op zijn lidmaatschap van de Rotary-afdeling DenBosch-Oost en de Lions-afdeling Dommel en Aa.
Tegen de achtergrond van dit soort economische relaties valt zijn politieke rol in Rosmalen en DenBosch ook anders te verklaren: het komt de grote Rosmalense ondernemingen natuurlijk zeer goed uit dat Rosmalen, dat een sterke economische positie heeft, bij DenBosch terecht komt. Uit zijn isolement gehaald wordt zal dan wel genoemd worden.
Het grondgebied van DenBosch breidt dan niet alleen enorm uit, maar de lang stagnerende bouwprojekten -lees: braakliggende bouwgronden- (door jarenlang touwtrekken tussen de Bossche en Rosmalense politici) zullen nu met een sneltreinvaart uit de grond gestampt gaan worden. Wat ligt er meer voor de hand dan dat die grote Rosmalense bouwers dit alles neer zullen zetten? Zij zijn uiteraard goed geïnformeerd door hun stroman en zullen hun bouwprogramma al lang in kannen en kruiken hebben.

In zijn Rosmalense burgermeesterschap moest Burgers zich ten opzichte van de Rosmalense bevolking natuurlijk koest houden (de traditionele Brabantsche waarden ophemelen, het 'eigen' kleinschalige gezellige landelijke karakter van Rosmalen tot het einde der tijden garanderen; kortom het lokale chauvinisme flink aanwakkeren). Maar met de plaatselijke ondernemers / politieke vriendjes en zakenpartners kon onderdehands de toekomstige Bossche uitbreiding stilletjes 'geregeld' worden (een ander soort 'Brabantsche waarde'). De rol van Burgers in dit soort belangenverstrengeling mag duidelijk blijken uit het feit dat hij bij zijn transfer van Rosmalen naar denBosch, een heel stel bijbanen (tijdelijk?) heeft moeten opgeven. Dit omdat zijn naam te frequent in verband met gebracht werd met te veel sigarenrook en achterkamertjespolitiek.
Nu hij, door Rosmalen uit het isolement te verlossen, zijn missie volbracht heeft kan hij uiteraard terugvallen op zijn CDA-vrienden-circuit waar de bijbaantjes weer, met dank voor de bewezen diensten, voor het grijpen zullen liggen. Commissariaatje hier, adviseurtje daar, nee we hoeven niet bevreesd te zijn dat Burgers er in belastbaar inkomen op achteruit zal gaan. Alhoewel, sommige (ex-)burgermeesters houden er buitenlandse bankrekeningen op na.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2

Kort nieuws

Kleurtjes

In Den Bosch gaat weer een echte aktie-zeefdrukkerij van start! Leuk hè? Maar dan is er wel inkt nodig! Kleurtjes! Heb je nog wat staan, uit je vorige leven? En misschien nog andere materialen? Bel kleintje even!

Kritisch wonen

Vrouwenwoongroep "Gangsters" in woon-werkpand De Paap zoekt nieuwe bewoonsters! Op dit moment wonen we met drie vrouwen (alledrie begin twintig) en een jongetje (van twee) en we hebben nog ruimte voor twee vrouwen. In De Paap wonen ongeveer veertig mensen plus een aantal kinderen, we hebben onderhoud en beheer van het pand geheel in eigen hand. Er is nog veel meer over De Paap te zeggen, maar dat doen we liever een keer bij de koffie. We zoeken vrouwen die stevig in hun schoenen staan en een aktief en kritisch leven leiden. Interesse? Bel Lineke of Esther, 073.136921.

Antimilitaristisch wandelen

Is Het Hier Oorlog? (IHHO?) is een wandelclub die protesteert tegen de militaire propaganda in de Nijmeegse Vierdaagse en tegen het militarisme in het algemeen. Een derde deel van de wandelaars loopt in militair uniform, een deel daarvan met wapens, wapens bedoeld om te doden. Het is vijftig jaar geleden dat de bom op Hiroshima en Nagasaki viel. Hier hebben we gezien hoeveel een oorlog kan vernietigen. Tevens is het 50 jaar geleden dat de tweede wereldoorlog eindigde. Terwijl niemand de vijand weet te vinden, geven we nog steeds geld uit aan wapens en aan het leger. Ondertussen creperen over de hele wereld mensen van honger en armoede. Van 1979 tot 1984 liep de groep IHHO? mee in de Nijmeegse Vierdaagse net vlaggen en T-shirts met daarop de tekst "Is Het Hier Oorlog?". Van 1984 tot 1992 organiseerde IHHO? alternatieve wandeltochten langs militaire objecten, elk jaar door een ander deel van Nederland. Vanaf 1993 zijn we weer terug in Nijmegen. We lopen in de omgeving van Nijmegen onze eigen routes, stukjes van de officiële Vierdaagse en staan met spandoeken langs de route. Allemaal om het militarisme in het algemeen en de aanwezigheid van militairen in de Nijmeegse Vierdaagse aan de kaak te stellen. Dit jaar gaan we ook weer in Nijmegen lopen. We verzamelen op zaterdag 15 juli om 12.00 uur bij de Leefwerkschool Eigenwijs, Bongerdstraat 1 in Nijmegen. Er moet nog een hele hoop georganiseerd worden, dus neem contact op met IHHO?, Postbus 461, 6500 AL, Nijmegen en/of bel met 074.501459.

Gezond bouwen & wonen

In Kleintje Muurkrant nummer 264 en 265 (zomer 1993) hebben we een paar kritische artikelen geschreven over de in DenBosch gevestigde VIBA, de Vereniging voor Integrale Biologische Architectuur. Deze club maakt zich sterk voor diverse ecologische vormen van wonen en bouwen. Niks mis mee dus, integendeel. Echter, in die periode dat wij met het Kleintje aandacht schonken aan de VIBA zat ene Walter Kunnen, woonachtig in het Belgische Wilrijk, in de redaktiecommissie van het VIBA-blad 'Gezond Bouwen & Wonen'. En Walter Kunnen is simpelweg & letterlijk 'fout'. Hij houdt er zeer ernstige racistische ideeën op na en dat hebben we uitvoerig in ons blad beschreven (je kunt de nummers nog bij ons opvragen indien je ze kwijt bent of nimmer hebt gezien). Een paar weken later verdween toendertijd de naam van Walter Kunnen uit het kolofon van Gezond Bouwen & Wonen. Of dit gekomen is door de artikelen in het Kleintje of dat dit toeval is maakt verder niet zo veel uit, wij waren verheugd dat dit heerschap verdween, daar was het ons om te doen. Sindsdien zien wij maar zeer onregelmatig dat VIBA-Blad. Tot onze schrik duikt Walter Kunnen weer op in het maart/april nummer van dit jaar. Middels een advertentie van zijn onderneming Archibo-Biologica maakt hij propaganda voor de bestrijding van de invloed van ondermeer aardstralen, radar, richtzenders en biosferische storingen. Wij betreuren het zeer dat men bij de VIBA opnieuw blijk geeft het niet zo nauw te nemen met wie men in zee gaat en we roepen hierbij iedereen op die actief bezig is met ecologisch bouwen en wonen om, eventueel aan de hand van de eerder door ons gepubliceerde informatie, bij de VIBA te protesteren. Je kunt reageren via het Blad Gezond Bouwen & Wonen (waarin opgenomen het VIBA tijdschrift): Postbus 16, 3740 AA in Baarn (02154.23281) of rechtstreeks met de VIBA: Postbus 165, 5201 AD, DenBosch (073.216943). Wij willen bij het Kleintje tevens graag op de hoogte blijven dus wanneer er mensen zijn die op bovenstaande kritiek willen reageren dan stellen wij graag ruimte in Kleintje Muurkrant beschikbaar.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 0

rubriek: verschenen

XminY fondswijzer

Het solidariteitsfonds XminY heeft een geheel herziene en geactualiseerde uitgave van de fondswijzer uitgebracht. In de fondswijzer staan 137 fondsen beschreven. Per fonds is een korte beschrijving van de doelstellingen opgenomen en staan de te subsidiëren activiteiten overzichtelijk gerubriceerd. Indien mogelijk staat ook de door het fonds gehanteerde procedure beschreven. Naast fondsorganisaties zijn ook organisaties die steun in natura verlenen en kringloopbedrijven die projecten ondersteunen opgenomen. Nieuw in de fondswijzer is het hoofdstuk "hoe schrijf je een 'goede' subsidieaanvraag?". Dat hoofdstuk geeft een beknopte en heldere handleiding voor de inhoudelijke opzet van een subsidieaanvraag en geeft aanwijzingen voor de opzet van een begroting. Met deze fondswijzer wil XminY aktie en solidariteitsgroepen verder op weg helpen, die niet voor volledige subsidiëring door XminY in aanmerking komen. XminY is al 27 jaar een onafhanhelijk solidariteitsfonds. Met bijdragen van donateurs ondersteunt XminY wereldwijd meer dan 100 projecten per jaar. De fondswijzer 1995 kost 19,50 (exclusief ptt) en je kunt ze bestellen bij XminY, Keizersgracht 132, 1015 CW, Amsterdam 020.6279661.
(noot van 't Kleintje: zeer handig boekje dus. Zeer opmerkelijk was het echter een aantal rechts/ortodoks/katholieke- en/of christelijke fondsen zoals Clat-Nederland, Kerk in Nood/Oostpriesterhulp, Internationaal Christelijk Steunfonds, Katholieke Noden, en de Kruisvaarders van SintJan bijvoorbeeld in deze fondswijzer tegen te komen!)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 0

kort nieuws twee

Woonlastenkomitee

Op maandag 15 mei aanstaande, vanaf 20.00 uur vindt er een bijeenkomst plaats van het Woonlastenkomitee DenBosch in Wijkwinkel De Klepel, in de houtbouw op de speelplaats van de Hambakenschool, hoek 't Wielsum/Klokkendiep, 's-Hertogenbosch. Op deze plek zijn tevens tussen 20.00 uur en 21.00 uur de GELE KAARTEN af te halen, waarvan het de bedoeling is dat zoveel mogelijk buurtgroepen en bewonerskomitees mee helpen deze te verspreiden en ze uiterlijk 10 juni ingevuld weer in te leveren bij het Woonlastenkomitee Den Bosch. Deze ingevulde kaarten zullen dan demonstratief aangeboden worden aan de vertegenwoordigers van de Woningbouwcorporaties die (hopelijk) aanwezig zullen zijn op de Woonlastendag, zaterdag 17 juni aanstaande, in buurthuis De Slinger, Jan Schöfferlaan 3-A, 's-Hertogenbosch. Wil je meer informatie neem dan kontakt op met het Woonlastenkomitee,
Postbus 3553, 5203 DN, 's-Hertogenbosch 073.136927

Solidariteitsreis voor Hongaarse zigeuners

Van 1 tot en met 10 augustus organiseert de stichting Steunfonds Hongaarse Zigeuners een reis naar het werkgebied van de stichting in het noordoosten van Hongarije. De zigeuners in Hongarije leven aan de onderkant van de samenleving. Ze hebben veelal geen werk, wonen vaak in krotten en kunnen nauwelijks het hoofd boven water houden. Sinds twee jaar probeert de stichting door middel van de aankoop van leegstaande woningen, kleine landbouwprojekten, het zenden van kleding enzovoorts deze mensen in een aantal dorpjes te steunen. Deze zomer willen we meer mensen kennis laten maken met de zigeuners, hun leefsituatie en het werk van de stichting. De reiskosten zijn 250 gulden per persoon waarvan 100 gulden naar het projekt gaat. Er wordt tegen vergoeding bij zigeunerfamilies gekampeerd. Voor ouderen kan pensionruimte geregeld worden. De verblijfskosten komen uiteraard voor eigen rekening. Er zijn diverse activiteiten. Op donderdagavond 3 augustus opening van een tentoonstelling van beeldende kunst van zigeuners. Op vrijdagavond wordt zigeunermuziek ten gehore gebracht. Het is leuk zelf ook muziekinstrumenten mee te nemen. Zaterdag is eer een groot zigeunerfeest. Verder zijn er rondleidingen en kan er zo mogelijk meegewerkt worden aan het opknappen van huizen. Er is informatie over de omgeving, dus mensen kunnen ook zelf op pad. Wanneer je wilt meedoen stuur dan een kaartje naar Gerrit van der Ent, Floralaan 22, 6707 HR, Wageningen.

Onthutsend rapport

De Italiaanse geheime diensten hebben de afgelopen 35 jaar niet de staat verdedigd maar juist samengespannen met alle vijanden van de staat. Een van die vijanden, vrijmetselaar Licio Gelli, bezit nog steeds grote macht en kan talloze personen chanteren. Dit concludeert de parlementaire commissie van toezicht op de geheime diensten in een gisteren (7 april 1995) gepresenteerd rapport.
De inlichtingendiensten werkten samen met de mafia, linkse en rechtse terroristen en clandestiene organisaties als Gladio. Ze waren betrokken bij vrijwel alle (nooit ontrafelde) 'mysteries' van de republiek; van bomaanslagen in het kader van de 'strategie van de spanning' in de jaren zeventig en tachtig tot de ontvoering van de christendemocratische leider Aldo Moro. Volgens de uiterst ongeruste commissie-voorzitter Vrutti, lid van de ex-communistische PDS, zijn de Italiaanse geheime diensten vele malen hervormd, maar is de mentaliteit en het gedrag van hun leden niet veranderd. Als voorbeeld noemt Brutti dat de inlichtingendiensten de afgelopen twee jaar, zoals al geconstateerd door ex-minister van Binnenlandse Zaken Maroni, zijn doorgegaan met het opstellen van (illegale) dossiers over politieke partijen, maatschappelijke organisaties en de activiteiten van tienduizenden mensen. Volgens het rapport bevatten de archieven van het 'Centrale Kantoor' gedetailleerde informatie over niet minder dan 308.000 Italianen. "Niemand weet welke criteria zijn gebruikt, terwijl regels over het gebruik van de informatie ontbreken" aldus Brutti. Hij pleit voor een nieuwe wetgeving, die onder meer de door hem geleide commissie in staat moet stellen werkelijke controle uit te oefenen. De commissie besteedt een apart hoofdstuk aan Licio Gelli, baas van de extreem-rechtse vrijmetselaarsloge 'Propaganda-Due'. Hoewel een parlementaire commissie de 'P2' in 1984 beschuldigde van samenzwering tegen de staat en haar opheffing gelastte, is het tot op heden niet gelukt de voormalige 'Grote Eerbiedwaardige Meester' achter de tralies te krijgen. Het vermoeden bestaat dat de staat Gelli blijft beschermen in ruil voor zijn belofte altijd te blijven zwijgen. Gelli woont nog steeds in zijn Toscaanse villa en blijft voor velen een belangrijk referentiepunt. Volgens de commissie-Brutti is Gelli ook vandaag nog in staat om dankzij zijn mythische geheime archief het Italiaanse openbare leven in al zijn facetten te beïnvloeden en tal van mensen te chanteren. Sommigen menen dat Gelli zijn hoop heeft gevestigd op ex-premier Berlusconi, die lid was van de P2, voor de realisatie van het zogenaamde 'Plan voor de Democratische Wedergeboorte'. Centraal in dit scenario stond een controle op de geheime diensten, een groot aantal politieke partijen, een deel van de magistratuur en niet in de laatste plaats de media.
(Geschreven door Eelco van der Linden en door het Kleintje overgetiept uit het Rotterdams Dagblad van 8 april 1995)

De rode kip

Vanaf woensdag 10 mei aanstaande zendt Radio Banzai weer een wekelijks informatieprogramma uit. Dit programma heet " DE RODE KIP", een wekelijks kakelprogramma dat de knuppel in het hoenderhok gooit met informatie, achtergronden, cultuur en muziek. Het programma is iedere woensdagavond van zes tot zeven te beluisteren op Radio Banzai op 94.8 FM.
Heb je ideeën of suggesties dan kun je je ei kwijt op Postbus 1267 5200 BH Den Bosch, ter attentie van "DE RODE KIP". Tot horens op 10 mei !

Mediadeskundigen

Zo, 't werk zit erop. De diepvrieshap is ook naar binnen gewerkt en met 't traditionele na-'t-eten-shaggie en een kop koffie plaatsnemen voor de buis. Eerst maar het acht uur journaal, de langstlopende soapserie van de Nederlandse tv. 't Weer geloven we wel, dus tijd voor wat ontspanning. Ik tik 21 in op m'n afstandsbediening en zit oog in oog met een sneeuwlandschap waar ik eigenlijk MTV had verwacht. Niets dus. Misschien de zender uit de lucht in verband met satellietstoring? Even de andere cijfertjes van het infrarode toverdoosje langslopen. Verder is alles er. Terug naar 21, en dat betekent terug naar de sneeuw. Ga door naar 25, het TV-infokanaal Brabant, met al die schattige kleine beeldjes. Op de paar vierkante centimeter waar ik MTV kan verwachten hetzelfde sneeuwlandschap als op kanaal 21 in full screen (zoals dat schijnt te heten). Dan valt m'n oog op rechtsboven bij kanaal 16, waar ik ooit de BLOS heb ingesteld. Meen ik daar het hoofd van Kagie te zien? Snel van 25 inzoomen op 16, en jawel, daar is Kagie in beeld, ook full screen, dus misselijkmakend, maar gelukkig levert zo'n diepvrieshap minder oprispingen op dan de meeneemhap van de Chinees, dus we proberen het maar.
Waar Kagie 't over heeft is me nog niet geheel duidelijk, maar dat is meestal als je middenin zo'n uitzending valt en ik nog niet zo'n interaktieve TV heb, waarop je middenin een uitzending een korte inhoud van het voorafgaande kunt nalezen, zodat je weer geheel en al bij bent met de aktualiteit, maar helaas... Ik tracht vijf minuten 't verhaal van Kagie te volgen, en ik begin langzamerhand te begrijpen dat 't over media gaat. De BLOS-regisseur zoomt uit uit Kagie en in in Frank de Bie, die overigens in een vorig leven Emiel geheten schijnt te hebben, maar dit is meer iets voor kanaal 13, laten we 't vooral serieus houden! 'Ja, ja, dus als ik 't goed begrijp overweegt de gemeente een drastische herindeling van het zenderaanbod?' vraagt Frank aan Paul (want zo gaat dat lekker amikaal op een lokale zender waar iedereen iedereen kent). 'Inderdaad,' antwoordt Paul met dezelfde amikaliteit, maar vervolgt wat formeler, 'en dat zal voor de BLOS dus konsekwenties hebben'. De BLOS-regisseur zoomt wederom in in Frank die een gezicht trekt of hij het zojuist dun in de broek heeft gedaan, wat overigens jammer zou zijn voor de door de sponsor 'belangeloos' beschikbaar gestelde studiozitbank. Later blijkt evenwel deze dun-in-de-broek-scène niets anders dan geënsceneerd te zijn, hetgeen toch wel iets wil zeggen over de theatrale kwaliteiten van Frank, die het in Goede Tijden Slechte Tijden niet slecht zou doen, maar da's meer iets voor kanaal 10, alwaar ik RTL-4 heb ingeprogrammeerd (uit protest tegen de aktie zet 'm op 4, want dat maak ik altijd zelf nog uit). Helaas voor mij zal ik binnenkort niet meer zelf uit kunnen maken waar ik wat op zet, dat blijkt als ik wat verderop in de uitzending van Paul en Frank kom, en ik zo langzamerhand ook de korte inhoud van het reeds voorafgaande begin te begrijpen. Ik snap nu ook waarom ik via kanaal 21 alleen nog getuige kon zijn van een antarktische sneeuwstorm: de gemeente heeft in haar beraadslagingen reeds besloten dat MTV van de kabel moet, omdat deze zender geld ging vragen voor het doorgeven van beeld en geluid. Jammer, want er zou binnenkort een videoclip van Yulduz klaar zijn, die weleens via MTV zou kunnen worden uitgezonden, maar dank zij m'n goede kontakten met de 'Friends of Yulduz Usmanova' zal ik die toch nog wel eens elders te zien krijgen. Als dat alles was... De BLOS-uitzending blijkt een live-debat te zijn over de herinrichting Bossche kabelnet! MTV is als eerste gesneuveld en alsof het het wegwerpen van lege bierblikjes betreft nemen Paul en Frank hier maar even de rest onder de loep. Over de rechterschouder van Paul verdwijnen achtereenvolgens NBC Super Channel, BBC 1 en 2, Discovery, Eurosport, TRT, WDR 1 en 2, RTBF en BRT 1. Om vooral aktueel te blijven met het toekomstige aanbod pruts ik ter plekke aan m'n infrarode toverdoosje en 'delete' de over Paul's schouder verdwenen kanalen. Dan is Frank aan de beurt om zijn deel van de buit den volke te tonen en over de linkerschouder te doen verdwijnen, als was het een scène uit een oud-Griekse tragedie. Nederland 1, 2 en 3 sneuvelen als eersten. Dan gaat WDR 3 eraan, gevolgd door BRT 2, RTL 4 en 5 en de kabelkrant van de Brabant Pers. Ook RTL+ verdwijnt over Frank's schouder, evenals CNN en TV5. Ik kan het 'deleten' op 't infrarode toverdoosje nauwelijks bijhouden, zo enthousiast heeft Frank de rol van kabeloproller op zich genomen (zou-ie dan toch ooit een vak geleerd hebben?). Als ik klaar ben bekijk ik het resultaat via het verklikkerscherm met al die schattige kleine beeldjes via kanaal 25. Nu zie ik overal angstwekkende arktische landschappen, behalve via kanaal 13, waar nu, gemillimeteriseerd dan wel, nog steeds de op postzegelformaat uitgezonden hoofden van Paul en Frank figureren. Ik draai een nieuw na-de-spanning-shaggie, maar op 't moment dat ik daarmee klaar ben, zie ik via 't enkele vierkante centimetersbeeldje van kanaal 13 middenin de sneeuwstormen de aftiteling over het scherm rollen. Sjit, nou heb ik 't eind gemist. Snel van de kleintjes op kanaal 25 terug naar de fullscreens op kanaal 13, maar nee, de BLOS gaat terug naar de kabelkrant en muziekcomputer die voor een evenwichtig geluidsbehang zorg moet dragen. Terug naar kanaal 25, dat ook een teletekst heeft. 'Mededeling van de RNH', lees ik wit op blauw. 'In haar vergadering heeft de gemeenteraad van 's-Hertogenbosch besloten voortaan via dit kabelnet nog slechts de BLOS door te geven, in afwachting van een reorganisatie van het Brabantse medialandschap. Naar verwachting zal binnenkort een Brabants totaalprogramma van start gaan, 'Brabant Totaal' geheten, dat een integratie van alle kanalen beoogt, en derhalve zowel informatie als ontspanning, film als muziek, aktualiteit als achtergrond zal brengen. Naar de mening van het College van B&W, een mening die door de gemeenteraad is overgenomen, maakt dit nieuwe kanaal de huidige overkill aan aanbod overbodig. Mede gelet op de enorme kostenbesparingen en het feit dat ingrijpende uitbreidingswerkzaamheden aan het bestaande kabelnet achterwege kunnen blijven, stemde de raad unaniem voor dit voorstel van B&W. Tot direkteur van Brabant Totaal is benoemd Emiel Kagie, als programmachef zal Paul de Bie optreden. Beiden hebben een langjarige ervaring als mediadeskundigen, zodat een evenwichtig aanbod verwacht kon worden, waarmee ook de laatste eis van de gemeenteraad werd ingewilligd. Brabant Totaal zal te ontvangen zijn via de kanalen 1 tot en met 39'.

Nike: hot air?

Afgelopen maart speelde Michael Air Jordan zijn eerste basketbalwedstrijd weer na zeventien maanden vrijwillige ballingschap. Op wallstreet steeg het aandeel NIKE meteen ongekend. Zal Jordan wederom een supercontract met NIKE afsluiten? In 1993 ontving Jordan voor zijn reclamespots ruim 30 miljoen gulden van NIKE. Een schril contrast met een ander loon dat NIKE uitbetaald. In zuidoost Azië moet een arbeidster die NIKEgympen maakt voor zo'n loon namelijk ongeveer 40.000 jaar werken... of, om NIKE's woorden te gebruiken: just do it!
Begin mei gaat een educatieve, op dialoog met het bedrijfsleven gerichte campagne over de positie van arbeidsters in de sportschoenenindustrie van zuidoost Azië van start. Case: NIKE-Indonesië. Samenwerkende organisaties: Alternatieve Konsumenten Bond, International Restructuring Education Network Europe, Komitee Indonesië, Schone Kleren Overleg en Stichting Multinationale Ondernemingen. De campagne heeft vier doelstellingen: 1) Informatie verschaffen aan (vooral) jongeren over de arbeidsomstandigheden van arbeidsters in de toeleveringsfabrieken van NIKE 2) Het op basis van deze informatie bieden van actieperspectieven: Petitie en solidariteitsfonds 3) Het voeren van een dialoog met de betrokken multinationals 4) Het leveren van een bijdrage aan de discussie over de wijze waarop afspraken over arbeidsomstandigheden en sociale clausules al dan niet effectief kunnen worden toegepast.
NIKE is de grootste sportschoenenhandelaar ter wereld. NIKE produceert zelf nauwelijks sportschoenen. het concern besteedt 99 procent van de produktie uit aan fabrikanten in Azië. Produceren in Azië blijkt enorm lucratief te zijn door het gebrek aan regelgeving en de goedkope arbeidskrachten aldaar. NIKE claimt zelf geen goedkope arbeid na te jagen. Toch verplaatst NIKE de produktie. Vroeger vond de produktie in de Verenigde Staten plaats, later met name in Taiwan en Zuid-Korea, terwijl tegenwoordig China en Indonesië belangrijke producenten van NIKE sportschoenen zijn geworden. Lonen in de laatste landen liggen beduidend lager dan in de eerstgenoemde... NIKE heeft, evenals Reebok, Adidas en Levi Strauss een gedragscode opgesteld, waaraan fabrikanten zich moeten houden. In die code wordt een correcte behandeling van de arbeidskrachten geëist. In de praktijk leggen de fabrikanten de gedragscode naast zich neer en doet NIKE bitter weinig om hen op overtredingen te wijzen. Dit heeft tot gevolg dat NIKE's nog steeds onder, voor een marktleider, erbarmelijke omstandigheden worden geproduceerd. Gedwongen overwerk, wangedrag van chefs (schelden en slaan), lonen die onder het lokale minimumloon liggen (en een minimumloon in Azië voorziet in de regel al niet voldoende in het levensonderhoud) zijn in deze fabrieken ondanks de Gedragscode nog steeds praktijk.
Wil je je steentje bijdragen in deze campagne dan kun je contact opnemen met het Komitee Indonesië: Postbus 92066, 1090 AB, Amsterdam 020.6936050/6940024. Bij SOMO is het boekje 'de NIKE methode' uitgekomen. Geschreven door Marijke Smit en verkrijgbaar via SOMO: Keizersgracht 132, 1015 CW, Amsterdam 020.6391291.

Peins...

In Japan zit men met duizenden politieagenten, na die dramatische gifgasellende in de ondergrondse metro, achter duizenden mensen van de Aum Shinrikyo-sekte aan. Iedereen die afwijkt van de 'norm' loopt het risico een huisbezoek of -inval te krijgen. In de Verenigde Staten loopt een gigantisch groot onderzoek naar de autobom-leggers van Oklahoma, duizenden overheidsdienaren vallen bij duizenden Amerikanen naar binnen. Ook hier veel invallen en arrestaties. De berichtgeving in de Nederlandse kranten en op de radio en televisie laat veel te wensen over. Wat is er nu feitelijk aan de hand met die Japanse sekte? Wat zijn hun ideeën? Waarom worden zij verdacht van die gifgasaanval? De eerste weken na de ramp kregen we vrijwel dagelijks beelden te zien van duizenden goed uitgeruste politieagenten die met gekooide kanariepietjes onroerend goed en bezittingen van de Aum Shinrikyo-sekte doorzochten. Elke dag opnieuw dezelfde beelden. Wanneer je meer wilde weten over wat er met die sekte aan de hand was moest je Internet op, daar werd je bijna gebombardeerd door informatie over deze maffe groepering. En dat is toch eigenlijk wel een vreemde zaak, aangezien het er naar uitziet dat ook die autobom-gevolgen in de Verenigde Staten tot precies dezelfde beelden en verhalen leiden. Er is toch zeer veel meer uit te zoeken over wat er allemaal aan de hand is? Er wordt nu langzaamaan een verband gevonden tussen de dood van een stuk of tachtig sekteleden van de Davidian Branch, die toen onder leiding van David Koresh de dood vonden in Waco, en de huidige opmars van extreem-nationalistische en christelijk-rechts-fundamentalistische groepen in de Amerikaanse samenleving. Maar er wordt gedaan of dit iets nieuws is, iets dat net ontdekt wordt, maar daar zijn toch al dikke boeken over vol geschreven. Het dagelijkse nieuws is nog slechts een slap aftreksel van de alledaagse werkelijkheid, hoppend van het ene spektakulaire fimshot naar de andere obsceniteit. De rode draad: toenemende invloed van de staat op haar burgers, of dit nu in Turkije (oorlog tegen de Koerden), Duitsland (verbieden van allerlei linkse en rechtse organisaties), of in Nederland plaatsvindt: toenemende tolerantie ten opzichte van 'Big Brother'; invallen, afluisteren van telefoons, openen van post, het gebruik van infiltranten en chantage...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 0

Zwem- en schaatsparadijs uitgesteld!

Jaja, de gemeente DenBosch heeft er weer een groot probleem bij. Zoals wij reeds in Kleintje nummer 283 schreven heeft de gemeente nagelaten een Milieu Effecten Rapportage te maken voor haar sport- en recreatieparadijsplannen nabij stadion de Vliert. Aangezien deze procedure wel degelijk noodzakelijk is bij zulk een gigantisch projekt - ze verwachten meer dan een miljoen badgasten per jaar - zitten ze nu met de gebakken peren. De gemeente zal alsnog een Milieu Effekten Rapportage moeten maken en dit betekent dat de Vliert-plannen zeker een half jaar, maar waarschijnlijk meer dan een heel jaar uitstel oplopen. En dus is er nu tijd om de plannen werkelijk te beoordelen op overlast voor de buurt (enorme stroom automobielen), de toegankelijkheid van de minima (sluiting van het bestaande Brabantbad) en de reële risico's voor de portemonnee van de Gemeente, ons geld dus, met betrekking tot de miljoeneninvesteringen in een prestige-projekt zoals bubbelbaden en disko-schaatsen. Lees de Kleintjes 281 en 283 er nog maar eens op na en verbaas je over de naïviteit van zovele gemeenteraadsleden en vooral, gemeenteambtenaren die het presteren zich zo uit te leveren aan een projektontwikkelaar en spekulant als Diederik Lips van Libéma.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 0

Nagorno-Karabach

De strijd om Nagorno-Karabach is het langstlopende konflikt in de voormalige Sovjet-Unie. Begonnen in 1988 duurt deze oorlog nu ruim 7 jaar. In die periode zijn minstens 25.000 soldaten en burgers gedood en ruim een miljoen mensen op de vlucht geslagen. Kort na elkaar verschenen twee boeken over de strijd om Nagorno-Karabach. Het eerste 'The Caucasian Knot, the history and geo-politics of Nagorno-Karabagh' verscheen bij uitgeverij Zed Books in Londen in de serie 'politiek in het huidige Azië'. Het boek is geschreven door een drietal auteurs, die allen van Armeense afkomst zijn. En daar ligt tevens een belangrijke handicap van dit boek. Armenië is één van de belanghebbende partijen in het konflikt om Nagorno-Karabach, dat in Armenië overigens Artsakh heet. Twee van de drie auteurs publiceerden eerder over Nagorno-Karabach, met heel wat minder kwasi-objektiviteit. Van Donabedian en Mutafian verscheen in 1989 in Parijs 'Karabach: een Armeens grondgebied in Azerbaidjan' en in 1991 'Artsakh, geschiedenis van Karabagh'. Beide boeken liggen ten grondslag aan het huidige werk, aangevuld met bijdragen van Levon Chorbajian, auteur van een boek over de Armeense aardbeving van 1988. 'The Caucasian Knot' geeft in 120 pagina's een geschiedenis van Nagorno-Karabach, van het begin van de jaartelling tot nu. Dan volgen nog bijna 20 pagina's dokumenten, variërend van brieven van Andrej Sacharov tot besluiten van de Opperste Sovjet van Nagorno-Karabach. Nagorno-Karabach ontstond in 1921, als gevolg van de Sovjetrussische nationaliteitenpolitiek. Stalin was verantwoordelijk voor deze politiek als volkskommissaris (dat zou nu minister heten) van nationaliteiten. Alle huidige problemen in de erfenis van de voormalige Sovjet-Unie zijn tot deze politiek terug te voeren, met name in de Kaukasus en Centraal-Azië. Willekeurig werden grenzen getrokken tussen volkeren met vermeende etnische verschillen, voornamelijk gebaseerd op taal. Nagorno-Karabach werd een Armeense enclave binnen de grenzen van Azerbaidjan. Beïnvloed door de Gorbatsjov-politiek van perestrojka hielden Armeniërs in de hoofdstad van Nagorno-Karabach, Stepanakert, demonstraties voor aansluiting van Karabach bij Armenië. Soortgelijke demonstraties in de Armeense hoofdstad Jerevan leidden tot een interventie van het Sovjetleger en maakten de weg vrij voor bloedige pogroms op zowel Armeniërs in Azerbaidjan, als Azeri in Nagorno-Karabach. Voor het eind van 1988 hadden al honderden mensen de dood gevonden en waren velen op de vlucht. Uiteindelijk escaleerde de strijd in een permanent gewapend konflikt om Nagorno-Karabach, waarbij de Armeniërs aan het langste eind trokken en behalve Nagorno-Karabach ook delen van Azerbaidjan bezetten. Dat deze strijd de nodige doden heeft gekost, grote delen van de burgerbevolking op de vlucht heeft doen slaan (veel plaatsen in Nagorno-Karabach zijn nog slechts spooksteden of -dorpen) en grove schendingen van de mensenrechten tot gevolg heeft blijkt uit de publikatie 'Azerbaijan. Seven years of conflict in Nagorno-Karabach', dat verscheen bij Human Rights Watch/Helsinki in New York. In bijna 120 pagina's wordt een bloedstollend overzicht gegeven van het leed dat de strijd om Nagorno-Karabach veroorzaakte, en nog dagelijks veroorzaakt. Variërend van het doden van soldaten en burgers, tot het in gijzeling nemen van kinderen, komt Human Rights Watch tot een groot aantal schendingen van de mensenrechten. Bijna wrang wordt het boek wanneer in aanhangsel A een overzicht gegeven wordt van de internationale wetgeving op oorlogvoering, alsof oorlogvoering zich binnen wetgeving zou laten schikken. Een delegatie van Human Rights Watch bezocht het oorlogsgebied en maakte interviews met direkt getroffenen van het oorlogsgeweld. Citaten uit die interviews zijn ruimschoots in het boek te vinden, en de verhalen die de mensen te vertellen hebben zijn een rechtstreekse aanklacht tegen oorlogvoering, veel meer dan de gortdroge, theoretische opsomming van de 'internationale wetgeving'. Hoewel Human Rights Watch duidelijk aangeeft geen positie in te nemen betreffende de uiteindelijke status van Nagorno-Karabach, wijst zij toch de beschuldigende vinger naar de Armeniërs als de grote oorlogsmisdadigers. Lezing van beide boeken kan dan ook zorgen voor enige balans in de beeldvorming van het konflikt om Nagorno-Karabach.
Chorbajian/Donabedian/Mutafian: "The Caucasian Knot. The history and geopolitics of Nagorno-Karabagh". Uitg. Zed Books, London.
Human Rights Watch/Helsinki: "Azerbaijan. Seven years of conflict in Nagorno-Karabach". New York, December 1994.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 1

Vluchtelingen In Nood zoekt vrijwilligersters

Overal in de wereld raken mensen in de knel. Door honger, onderdrukking, vervolging, agressieve wapenhandel, burgeroorlog en andere vormen van machtsmisbruik. Steeds meer mensen worden daardoor gedwongen om hun land te verlaten en zij proberen naarstig hun heil elders te zoeken. Werden de eerste Vietnamese vluchtelingen bijna gezien als helden die durfden te vluchten voor het hekele communistische systeem, nu worden vluchtelingen veelal gezien als profiteurs die uit de ruif van de verzorgingsstaat mee willen eten. De overheid is bang voor de aanzuigende werking. Inperking, uitsluiting en verwijdering van vluchtelingen is hierbij tot de essentie van het vluchtelingenbeleid geworden. De laatste jaren zijn er veel maatregelen genomen om het aantal vluchtelingen te verkleinen. Met fraaie woorden als grenshospitium, aanmeldcentra, asieltoeristen, technisch onuitzetbaren, veilige derde landen en opvang in de eigen regio wordt geprobeerd het overheidsbeleid te rechtvaardigen. De bovenstaande situatie was voor een aantal mensen in DenBosch en omstreken de reden om in september 1994 de Stichting Vluchtelingen In Nood op te richten. Als regionale groep bieden wij hulp aan uitgeprocedeerde of bijna uitgeprocedeerde asielzoekers. We zorgen voor tijdelijke opvang, juridische begeleiding en proberen te bemiddelen indien er behoefte is aan medische hulp. Naast deze hulp proberen we door middel van publiciteit meer bekendheid te geven aan de benarde situatie waarin vele asielzoekers in Nederland verkeren. Om onze werkzaamheden zo goed mogelijk te laten verlopen hebben wij een aantal werkgroepen ingesteld. De werkgroep "opvang en begeleiding" beschikt over verschillende adressen en houdt kontakt met de ondergebrachte asielzoekers en diegenen die hen onderdak verschaffen. We bieden tijdelijk onderdak aan uitgeprocedeerde asielzoekers. Zij kunnen enkele weken bij ons terecht om tot rust te komen. Indien daar aanleiding toe is wordt de opvangtijd verlengd en zoeken zij samen met de desbetreffende persoon naar perspektieven. De werkgroep "medische zorg" onderhoudt kontakten met artsen, specialisten en andere deskundigen. Via deze kontakten proberen we te komen tot een medisch-sociaal netwerk waar onverzekerden gebruik van kunnen maken. De werkgroep "juridische begeleiding" is voor de mensen die opgevangen worden belangrijk om te kijken (met hulp van gespecialiseerde organisaties en advocaten) welke mogelijkheden er op dit vlak liggen om de situatie te verbeteren. De werkgroep "politiek en pers" probeert een breder draagvlak te creëren voor een menswaardig vluchtelingenbeleid en om ons netwerk te verstevigen. De werkgroep "fondswerving en financiën" probeert de geldelijke middelen bij elkaar te krijgen om dit werk te kunnen verrichten.
Ben je geïnteresseerd en wil je je mogelijk aansluiten bij Vluchtelingen In Nood? We kunnen dringend nieuwe mensen gebruiken... Contactadres: Stichting Vluchtelingen In Nood, Luijbenstraat 17, 5211 BR, DenBosch 073.145159.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 285, 5 mei 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 285
  • Hits: 2