• Laatst gewijzigd: zaterdag 25 februari 2017, 11:56.

283

Zapata

Het solidariteitskomitee Mexico heeft zojuist haar vijfde nieuwsbrief gepubliceerd met daarin aktuele informatie over de duizenden indianen en landloze boeren die gedurende de laatste maanden in de Zuidmexicaanse deelstaat Chiapas de zoveelste frauduleuze verkiezingszege van de staatspartij hebben ontkend en gemeentehuizen hebben bezet om er hun eigen direct gekozen leiders te installeren. Je hebt er vast al iets over gelezen in je dagblad. In de Mexico Nieuwsbrief Zapata staan hierover allerlei in het nederlands vertaalde perscommuniquees en achtergrondartikelen. "In een oorlog is het niet de militaire botsing die doorslaggevend is, maar de politiek die op het spel gezet wordt in deze botsing" schrijft subcomandante Marcos, woordvoerder van het Zapatistische leger (EZLN) en van de clandestiene politieke leiding (CCRI), afgevaardigden van de verschillende indiaanse gemeenschappen die door de 'westerse beschaving' al eeuwen lang steeds dieper het oerwoud van Lacandona in zijn gedreven. Deze laatste organisatie veroordeelt "met de pijn die een mens daarbij ondervindt, de barbaarsheden, de vuile oorlog, de volkerenmoord die de federale regering, onder leiding van Ernesto Zedillo Ponce de Leon heeft bevolen tegen het EZLN (...) Het Comité Clandestino Revolucionario Ind

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 4

Kort nieuws

Idealistisch eetcafé

Sinds november vorig jaar is er weer een nieuw eetcafé in DenBosch. Tot die tijd zat er zoiets aan de Postelstraat, toen zij weggingen hebben wij het overgenomen. Het is een idealistisch eetcafé. De prijs van het eten bedraagt vijf gulden voor een complete maaltijd, voor-, hoofd- en nagerecht. Wij serveren geen dierlijke produkten omdat wij het niet eens zijn met de manier waarop er met dieren en de vleesindustrie wordt omgegaan. Bij tijdige melding kunnen wij ook veganistisch serveren. Het eetcafé is gevestigd in De Doorbraak (Muntelstraat, tegenover de watertoren aan het Hinthamereind) en draait volledig op vrijwilligers. Er zijn een aantal vaste koks, maar we werken ook met gastkoks. Dit is niet alleen leerzaam, maar zo blijft het eten ook erg gevarieerd. Iedere week serveren we één menu, het is dus gewoon met de pot mee eten. Er is ruimte voor ongeveer 20 mensen en om 19.00 uur wordt iedere zaterdag het eten opgediend. Vanaf 18.30 uur is De Doorbraak open, vanaf dan heb je de mogelijkheid om je in te schrijven voor het eten. Dit doe je door middel van het kopen van een bonnetje. Kom gerust een keer eten en wij staan open voor ideeën en tips, daarnaast zijn we ook blij met koks die hun recept aan veel mensen willen laten proeven. Tot zaterdag, Het EETCAFE...

Europa rechtsaf...

Onder deze titel wordt er op Vrijdag 17 maart door de Vereniging Afgestudeerde Sociologen Tilburg een symposium georganiseerd in de Katholieke Universiteit Brabant in Tilburg. Sprekers zullen zijn: H. Kunneman (hoogleraar praktische humanistiek aan de universiteit voor humanistiek); Jos Vander Velpen (advocaat aan de balie van Antwerpen); Paula D'Hondt (minister van staat en voormalig belgisch koninklijk commissaris voor migrantenbeleid) en M. Fennema (universitair hoofddocent bij de vakgroep algemene politicologie van de universiteit van amsterdam). Uit de informatiefolder hebben we het volgende overgetiept: "Die ganze nationalsozialistische Agitation ist ein dauernder Apell an den inneren Schweinhund im Menschen", aldus de socialistische afgevaardigde Kurt Schumacher op 23 februari 1932 in het parlement van de Weimar Republiek. Een dag daarvoor had Hitler zich kandidaat gesteld voor de Duitse presidentsverkiezingen. Weliswaar werd Hindenburg met ruime meerderheid herkozen als president, maar al in januari 1933 was Hitler rijkskanselier. Het vervolg is bekend. Het voorgaande citaat is ontleend aan een publicatie uit 1970 getiteld 'Ze zijn er nog...' een studie over fascistische en wat toen nog andere 'rechtsradikale' ideeën heette, na 1945. Wat in die tijd nog incidenten en marginale verschijnselen leken, is inmiddels in geheel Europa uitgegroeid tot een politieke beweging die niet meer doodgezwegen kan worden. Het onvoorstelbare is daarmee gebeurd. Ze zijn er weer, of "Daar komen ze aangemarcheerd" zoals Jos Vander Velpen zijn studie naar extreem-rechts noemde. En weer geldt dat het gevaar niet zit in een vaak relatief kleine groep radicalen, hoe ergerlijk hun uitingen ook zijn, maar in de besmetting, het inspelen op goedkope sentimenten, het 'Appell an den inneren Schweinhund'. Zondebok zijn deze keer niet joden, zigeuners en homosexuelen, maar vreemdelingen. En helaas moeten we vaststellen dat het 'Appell' weer werkt. Vreemdelingenhaat is niet exclusief voorbehouden aan mensen die hun extreem-rechtse ideeën expliciet belijden. Het verschijnsel leeft in veel bredere kring en laat zich betrekkelijk eenvoudig bespelen. Of zoals Fennema en Elbers in hun boek 'Racistische partijen in West-Europa' stellen "Racisme in Europa, is historisch bezien, onderdeel van de cultuur". De vier sprekers zullen ieder vanuit hun eigen invalshoek het thema benaderen. Hierdoor wordt niet alleen een aantal feiten op een rij gezet, maar ook een analyse gegeven van de wortels van het verschijnsel en haar maatschappelijke gevolgen.
De kosten (helaas) zijn behoorlijk hoog, vijftig gulden. Het symposium wordt gehouen op Vrijdag 17 maart en begint om 10.00 uur en duurt tot 17.00 uur. Inlichtingen en inschrijving bij het secretariaat van VAST, Hoge Vonderstraat 28, 5492 CJ, Sint Oedenrode 04138.74536. Het voornemen bestaat om de lezingen te bundelen, neem contact op met de organisatie.

Ganser Syndroom

POLITICI laten zij zich noemen, verkozenen... politieke huurlingen zullen zij bedoelen; zij hebben de politiek geambieerd, hebben er voor gekozen, worden er voor betaald.
Ambtenaren laten zij zich noemen, ambtelijke huurlingen zullen zij bedoelen, zij worden er voor betaald.
Zij zorgen voor 'prachtige' aanlegsteigers van zwaar geïmpregneerd hout, zodat er nog meer kankerverwekkende stoffen spugende schepen met benzeen, tolueen en xyleen via de zwaar verontreinigde Ertveldplas in DenBosch kunnen aanmeren bij de aanlegplaatsen van het zwaarvervuilde industrieterrein De Rietvelden. Daar ter plekke naast de karbonade met asfalt en ander gif wordt verf geproduceerd, vergeven van onderandere tolueen, xyleen en andere kankerverwekkende stoffen.
De politiek 'tezamen' met de ambtenarij heeft het gepresteerd om in min of meer geometrische vorm, 10 MILJOEN LITER BENZINE
en KEROSINE op te slaan. Dat is de OPSLAG, tien miljoen liter
kankerverwekkend materiaal. Dan heb je nog de AAN EN AFVOER van vele tientallen miljoenen liters op jaarbasis en de UITSTOOT daarvan. Op enkele meters van deze opslag van 10 miljoen liter benzine en kerosine staat een CHEMISCHE FABRIEK. Om het af te maken is naast/bovenop de benzine opslag een AFZUIGER geplaatst in de vorm van een WARMTE-KRACHT CENTRALE. Dit geheel van benzineopslag, chemische fabriek en warmte-kracht centrale is te vatten in een cirkel, een cirkel chemische uitstoot dan wel te verstaan. In geval van calamiteiten hebben de gezamenlijke overheden hun voorzorgen genomen, zoals in februari 1994 is gebleken: enkele uren na de ontdekking van potentieel explosiegevaar hebben zij DRANGHEKKEN laten plaatsen .

In Kleintje Muurkrant nummer 280 (Volkerenmoord op termijn) werd melding gemaakt van een benzineramp en het gerommel daaromheen (Commissiestuk nummer 94713). Inmiddels zijn ook ruim 20 zwaar vervuilende bedrijven (waaronder bovengenoemde benzineopslag, chemische fabriek en warmte-kracht centrale) akkoord bevonden en in de gemeenteraadsvergadering van DenBosch afgelopen januari als AGENDAPUNT openbaar onbesproken met een grote klap afgehamerd door de politiek. Wel wordt uitvoerig openbaar gesproken over de Tour de France, waarom niet meteen een Formule één autorace in de straten van DenBosch, waarmee we terug zijn bij de heilige koe.

De heilige koe, de dagbladen stonden er vol mee: Opel moet 2,3
miljoen auto's terughalen, omdat er bij het tanken vonken kunnen overspringen (EXPLOSIE GEVAAR), de zaak kwam aan het licht door een aantal incidenten in Duitsland. Volkswagen moet 2 miljoen auto's terughalen die in de periode 1983-1989 zijn gebouwd, de zaak werd naar buiten gebracht door Volkswagen zelf (volgens de Nederlandse Volkswagen-importeur, Pon's automobielhandel, gaat het om ongeveer 100.000 auto's in Nederland).

Ford, Ford Mondeo - Auto van het jaar 1994, is door de Europese Federatie voor Transport en Milieu (T&E) uitgeroepen tot de meest vervuilende auto. Volgens T&E hebben Ford en ruim 30 andere autofabrikanten waaronder Volkswagen zich schuldig gemaakt aan gerommel met de normen voor uitlaatgastesten van de Europese Unie (EU). De auto's werden zo geprepareerd dat tijdens het onderzoek een veel lagere uitstoot werd gemeten dan normaal. Tijdens eerder onderzoek werden de auto's uitsluitend in standaardsituaties getest. Zodra van de normale omstandigheden werd afgeweken, zoals bij krachtig optrekken en bergrijden kwamen bij het T&E-onderzoek grote verschillen aan het licht. Een woordvoerder van Ford noemt het 'een beetje zuur' dat de Mondeo tot meest vervuilende auto was uitgeroepen, hij ontkent in alle toonaarden dat Ford de auto's prepareert voordat ze worden getest: "Onze auto's doorstaan de meest rigoureuze testen met glans". Dat de Ford woordvoerder dit tegenspreekt kan op zich juist zijn, wel staat dan vast dat de Ford-testen tenminste geprepareerd zijn. Inmiddels heeft er een direktiewisseling plaatsgevonden bij Ford Nederland, Han Plaggemars heeft plaats gemaakt voor de Noor Jan Brentebraaten. Brentebraaten werd gevraagd voor Ford Motor Company te komen werken. Hij verdiende zijn sporen in de Ford organisaties van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Zweden, Finland en Noorwegen. Het doel dat Brentebraaten zich gesteld heeft voor de komende tijd is het omhoog brengen van de verkopen: "Ford heeft hier nu een marktaandeel van 8.5%, daarmee zitten we onder onze capaciteit. De hele Ford organisatie in Nederland is ingesteld op een marktaandeel van rond de 10%. Dus daar gaan we aan werken". Nog meer benzeen en tolueen spuitende auto's op de weg.
Maar, Brentebraaten heeft er wat op gevonden; het Ford Eco initiatief, een sales promotions-aktie-programma waarbij iedereen die bij aankoop van een nieuwe Ford een gebruikte van 10 jaar of ouder inlevert, daar gegarandeerd 3000 gulden voor terug krijgt, een verwijderingspremie noemt Ford het. Een verwijderings premie? Financiering van al of niet grensoverschrijdende transporten van oude autowrakken, nauwelijks te controleren op legaliteit, zal hij bedoelen. Tenzij het de bedoeling is dat deze oude auto's 'legaal' verscheept worden naar DenBosch om door het niet aan de normen voldoende maar desondanks toch alhier gevestigde bedrijf AVI (Auto Verschrotings Industrie) tot schroot vermalen te worden (inclusief vermaling van onderandere astbesthoudende onderdelen), welks schroot vervolgens per schip vertrekt.

Zo, nu zijn we weer terug in DenBosch. De Bossche huurlingen, huiswaarts kerend in een tevreden stemming zelfgenoegzaam overpeinzend dat zij hun zaakjes prima voor elkaar hebben, hoe het mogelijk is dat er mensen zijn die het paranoia gedrag
vertonen om hun werk tegen te spreken, niet beseffend dat zij mogelijk aan het Ganser-syndroom lijden (Toestandsbeeld waarbij de patiënt zo evident onjuiste en onzinnige antwoorden geeft, dat tevens blijkt dat hij de vraag goed had begrepen en het juiste antwoord tot zijn beschikking had; vaak tevens desoriëntatie, geen ernstige bewustzijnsdaling. Het syndroom is een hysterische reactie, een (niet bewuste) nabootsing van een psychose of dementie om aan een moeilijke situatie te ontkomen).
Om enige gesprekstof te vergaren voor de volgende dag wordt naar het voetbal-tv-spektakel gekeken - Tour de France moet nog komen - grauw, saai en nietszeggend.

Daar waren spelers, spelbrekers, dwars tegen alle systemen en
tactische puzzels in, twee kwikzilverachtige visjes.
Toegegeven, de huurlingen hebben het verdiend, helder Heineken, aldus sprak Zaratustra. Wel waar, zei een van de spelers: dan komt het er op aan of zij weer terug vallen in het gezeur en de ellende van Weimar, waar rechts deed wat links niet kon, waar de rijkdom aan de armoede verdiende, het kapitaal zijn reserves voor Hitler kweekte. Dat die weer aan de macht komen, dàt wil ik voorkomen. Ja, dat is een politiek geschil. Het gaat ook om de vraag: waarom zweeg de Paus? De Rol die Pius de twaalfde speelde terwijl hij wist wat er gebeurde, staat eigenlijk nog altijd ter discussie. Tja, mediteren, en nog eens mediteren.
Je brengt mij op een idee: als zij een voorstel indienen voor de bouw van een Namaak-Lourdesgrot; dat moet voor hen geen probleem zijn, desnoods als agendapunt doorhameren, in één klap. Een Namaak-Lourdesgrot waar iedere sekte kan en mag mediteren: Agni-Yoga, Opus Dei, Independent Order of Odd Fellows, Capucijnen, van A t/m Z. Niet te vergeten Karlfried Graf Durckheim en Maharishi Mahesh Yogi, onbaatzuchtig zonder
onderscheid. Een idee, maar hoe zit dat met inspraak & bezwaarschriften de financiële onderbouwing en milieu, daarmee krijg je ook te maken. Dan komt het er op aan of zij weer terugvallen in het gezeur en de ellende van bio-bakken. Ja dat is een politiek geschil. Het gaat ook om de vraag: wel of geen hek om die grot. Geen probleem, laat dat maar aan de huurlingen over.
Waar moet die Namaak-Lourdesgrot dan komen? Op de Bossche Parade.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Een overzicht van de dreigende Herinrichting Algemene Bijstandswet

Drie landelijke basisnormen worden er voortaan gehanteerd: Voor paren 100% (ieder 50%), voor alleenstaande ouders 70% en voor alleenstaanden 50% van het netto minimumloon. Aan mensen die met meerderen een woning delen kan de gemeente een toeslag geven van 0-20% ofwel van 0 tot 355 gulden. Echte alleenstaanden krijgen de volle 20%. Jongeren tussen 18 en 21 jaar, die niet aan het JeugdWerkGarantieplan (JWG) meedoen, krijgen een landelijke basisnorm van 330 gulden per maand. Er komt een verscherpte fraudebestrijding door het begrip 'partner' scherper te omschrijven. Verder moet de belanghebbende zelf aantonen dat zhij in aanmerking komt voor een toeslag. Bovendien wordt de mogelijkheid van uitwisseling van gegevens (koppeling bestanden) grondig uitgebreid, zoawel bij aanvraag vamn de uitkering als bij heronderzoeken. Om de kans op werk te vegroten wordt werk sneller passend. Voor academici is vanaf 1 maart 1995 bij aanvang van de werkloosheid werk op HBO-niveau onmiddellijk passend. Voor schoolverlaters (die nog geen arbeidsverleden hebben) wordt alle arbeid meteen passend. Voor een actiever zoekgedrag of het volgen van een individueel trajectplan wordt er een afspraak (contract) tussen de cliënt en de sociale dienst gemaakt. Er komen twee experimenten voor de bestrijding van langdurige werkloosheid.

fraudebestrijding
De gemeente doet een grondig 'entree-onderzoek' om vast te stellen of de aanvrager recht heeft op een uitkering. Een uitvoerig intake-gesprek is daar onderdeel van. Ook ben je verplicht tot medewerking aan bijvoorbeeld huisbezoek. Alle gegevens/bewijsstukken moeten worden gecontroleerd op juistheid en volledigheid. Bij verstrekken van onvoldoende gegevens wordt de aanvraag buiten behandeling gelaten en wordt reeds verleende bijstand meteen opgeschort en eventueel beëindigd. De uitwisseling van gegevens ter controle van het recht op uitkering wordt uitgebreid. Sociale diensten wisselen gegevens uit met de afdeling bevolkingsadministratie voor persoonsgegevens en woonsituatie, met de belastingdienst voor het sofi-nummer en dus andere inkomsten en vermogens, met het Arbeidsbureau voor het volgen van scholing en met de Informatiseringsbank ivm studiefinanciering. Indien nodig kunnen gegevens ook geverifieerd worden bij het ABP, ziekenfonds, nutsbedrijven en banken of via de kentekenregistratie. Ook wordt er gewerkt aan een inlichtingenplicht van derden zoals bijvoorbeeld de woningbouwcorporaties. Er komt een sterkere controle op de woonsituaties (onderandere via huisbezoek). Wanneer je met twee of meer mensen het hoofdverblijf hebt in dezelfde woning en je blijkt zorg te dragen voor elkaar dmv bijdragen in kosten van huishouding dan wel kunt delen in bestaanskosten is er sprake van 'partners'. Voor kamerbewoners, woningdelers, onderhuuders, kostgangers en dergelijke is het dan de vraag of en hoeveel toeslag zij krijgen. Voor de komende zomer zal de gemeente de criteria hiervoor vastleggen in een verordening.
Er is voortaan sprake van een OMGEKEERDE BEWIJSLAST. je zult zelf moeten aantonen bij de gemeente dat je recht hebt op toeslag. wat voor bewijzen je moet overleggen moet de gemeente nog vastleggen. Vraag je geen toeslag aan of kun je de nodige bewijzen niet overleggen dan gaat de gemeente uit van de basisnorm van 50%. Mensen die op die datum al een uitkering van de sociale dienst ontvangen, krijgen per 1 januari 1997 hiermee te maken. De sociale dienst gebruikt het jaar 1996 om alle bestaande gevallen te beoordelen.

alleenstaande ouders
Voor alleenstaande ouders verandert er het nodige in de nieuwe bijstandswet. Vroeger waren alleenstaande ouders met kinderen tot twaalf jaar vrijgesteld van sollicitatieplicht. Het kabinet heeft het nodig geacht deze leeftijd te verlagen tot vijf jaar. Men erkent dat niet alle aleenstaande ouders met kinderen van vijf tot twaalf kunnen gaan werken, maar het kabinet wil de beoordeling daarvan overlaten aan de gemeenten. (Daar zijn we dus mooi klaar mee hier in DenBosch gezien de 'vooruitlopende plannen' die Joke van der Beek, wethoudster voor de PvdA, reeds heeft voorgesteld. kleintje) deze hebben de mogelijkheid mensen vanwege sociale redenen vrij te stellen van de sollicitatieplicht. Het is echter niet erg waarschijnlijk dat de geemnte zal besluiten alle alleenstande ouders met jonge kinderen vrij te stellen. Er moet immers 'maatwerk' geleverd worden. Voor alleenstaande ouders die met meer mensen achter één deur wonen verandert er ook iets in de hoogte van de uitkering. Deze krijgen net als alle andere kamerbewoners te maken met een lagere uitkering, namelijk 70 van het minimumloon. De gemeente kan daarop net als bij andere kamerbewoners een toeslag geven van 20%, zodat ze weer op het oude bedrag uit komen van 90% van het minimumloon. Alleenstaande ouders die met hun kind(eren) in een eigen (huur)huis wonen, blijven recht houden op 90%. Voor hen verandert er op dit punt dus niets.

trajecten
In de nieuwe bijstandswet ligt veel nadruk op het activeren van werklozen. Zo moeten de gemeenten voor elke werkloze een individueel trajectplan opstellen. Hierin moet komen te staan hoe de gemeente samen met deze werkloze wil proberen om de werkloze aan een baan te helpen. In Nijmegen (en DenBosch) is men hier al mee bezig, vooral met de zogenaamde Trajectdienstverlening. Dit is een regeling waarin langdurig werklozen worden begeleid naar een betaalde baan, althans dat is het doel. Van een traject kunnen scholing, deelname aan de sollicitatieclub en dergelijk deel uitmaken. Het aantal plaatsen in de Trajectdienstverlening is beperkt. De sociale dienst in Nijmegen legt echter ook bij het heronderzoek van cliënten die niet aan de Trajectdienstverlening deelnemen, een grotere nadruk op uitstroom. En uiteindelijk zal iedereen een contract met de sociale dienst moeten afsluiten waarin een traject is vastgelegd. De gemeente Nijmegen loopt hiermee vooruit op de nieuwe bijstandswet. Hoewel het doel van de trajecten in de eerste plaats een regulier betaalde baan is, ziet het kabinet in dat dit niet voor iedereen is weggelegd. In nIjmegen zijn ongeveer 32 van de mensen in de bijstand zogenoemde 'niet-kunners'. Hieronder vallen druggebruikers, maar bijvoorbeeld ook gehandicapten. Dit is dus een uiteenlopende groep mensen (In denBosch is men momenteel bezig met een onderzoek hoe hoog dit percentage mensen is, kleintje) De gemeente krijgt met de nieuwe wet de mogelijkheid om deze niet-kunners te verplichten om onbetald te gaan werken., het "verplicht vrijwilligerswerk". Ook krijgt de gemeente de mogelijkheid om mensen te verplichten zich op doktersadvies onder medische behandeling te stellen. Het doel achter dit alles is echter om meer mensen "uit te laten stromen". Om dit enigszins te stimuleren zijn er voor mensen in de bijstand een heel assortiment plannen bedacht. Het bekendst zijn de Melkert-banen, waarover verderop meer.

met meerderen achter één deur
In de jaren tachtig kregen mensen die samen een woning huurden, te maken met een korting op hun uitkering, de zogenoemde voordeurdelerskorting. In de nieuwe bijstandswet is de mogelijkheid om mensen een lagere uitkering te geven aanzienlijk vergroot. Iedereem krijgt namelijk een uitkering van 50% van het minimumloon. Hierdoor krijgen mensen die samenwonen of getrouwd zijn net zoveel als nu. Aan alleenstaanden kan de gemeente een aanvulling geven van maximaal 20%, zodat deze net zoveel krijgen als een alleenstaande nu. Alleenstaande ouders krijgen een uitkering van 70% van het minimuloon met daarop een aanvulling van maximaal 20% (zie eerder). Het kabinet heeft besloten dat mensen die geheel alleen in een huis wonen, in ieder geval recht hebben op volledige aanvulling van 20%. Daarnaast worden er in de wet een aantal gevallen genoemd waarin de aanvulling in ieder geval niet wordt gegeven. Als ex-partners, ex-echtgenoten, mensen die samen een kind hebben, en mensen die voor en regeling als samenwonende zijn ingeschreven (denk aan bureau huisvesting) in hetzelfde huis wonen, dan krijgen zij die aanvulling in ieder geval niet. Alle anderen moeten aantonen dat zij geen kosten kunnen delen. Hiervoor moeten de gemeenten regels opstellen waarin ze aangeven waaraan iemand moet voldoen om een aanvulling te krijgen en hoe hoog die aanvulling dan is. Dit beleid heeft dus grote gevolgen voor kamerbewonersters en mensen die in een woongroep wonen. Voor nieuwe gevallen gaat dit beleid per 1 januari 1996 in.

- ECHTPAAR: ieder 50% van de 100%norm, is 2 keer 901,58: 1803,16 gulden per maand.
- ALLEENSTAANDE OUDER: 70% van de 100%norm (1262,21) plus een toeslag van 20% (360.63) is totaal 1622,84 gulden per maand.
- INWONENDE ALEENSTAANDE OUDER: 70% van de 100%norm is 1262,21 plus een toeslag van 10% (180,31) is 1442,52 per maand.
- ALEENWONENDE ALLEENSTAANDE: 50% van de 100%norm is 901.58 plus een toeslag van 20% (360.63) is 1262,21 per maand.
- MET MEERDEREN IN EEN HUIS: 50% van de 100norm is 901,58 per maand. De eventuele toeslag van 0 tot 20% is volledig afhankelijk van de gemeentelijke invulling.

Met hartelijke dank aan de UNITAS-Werklozenkrant, Burghardt van den Berghstraat 114, 6512 DR, Nijmegen 080.221301

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Kort nieuws twee

Iedereen die bezig is met LETS (Local Exchange Trading Systems) of anderszins de plaatselijke ekonomie probeert te veranderen met konkrete initiatieven, zou het boek 'LETS work' niet mogen missen. Wie over het bezwaar heen stapt dat het engelstalig is, vindt een schat aan praktische ideeën, voorbeelden en handreikingen. Daarnaast is er veel aandacht voor de achterliggende uitgangspunten. geld is eigenlijk een registratie van gedane arbeid, stelt de auteur Peter Lang. In de moderne samenleving cirkuleert echter veel geld dat niets meer te maken heeft met werk. Zo valt er geld te verdienen met handel in geld, zonder dat daar produktieve arbeid tegenover staat. Anderzijds is het geld vaak niet op de plek waar het nodig is: bij gewone mensen die in hun alledaagse behoeften willen voorzien. LETS zorgen ervoor dat geld weer de funktie kreeg die het had. LETS-geld ontstaat op het moment dat iemand arbeid verricht. Peter Lang: Lets work - rebuilding the local economy. Grover Books, Bristol (GBr) 1994. te bestellen door 30 gulden over te maken op giro 6459130 van Leesbaar Landschap, Postbus 93108, 1090 BC, Amsterdam 020.6658743.

Nooit Meer! Hoe we de nazi's moeten stoppen

Hoe zijn de nazi's in de dertiger jaren groot geworden? Welke lessen zijn hieruit te leren voor de dag van vandaag? Chris Bambery analyseert deze samenhang en je kunt deze brochure ontvangen door vijf gulden over te maken op giro 4982852 tnv Groep Internationale Socialisten te Utrecht, ovv 'Nooit Meer!'.

Sociale Omroep nederland

Ook schoon genoeg van de eenzijdige voorlichting over uitkeringsontvangers en de zogenaamde onbetaalbaarheid van uitkeringen? Vraag informatie op over de Sociale Omroep Nederland bij Rob Brockhus, Westkade 227, 1273 RJ, Huizen 02152.68153

Ze zijn er nog!...

In het verleden hebben orthodox-katholieke groepen en partijtjes met enige regelmaat geprobeerd politieke invloed te verwerven binnen en buiten de grote katholieke politieke stromingen. Ten tijde van de Katholieke Volkspartij (KVP) had je al de Rooms Katholieke Partij Nederland van Klaas Beuker (begin zeventiger jaren) en nog eerder had je de ex-KVP'er Charles Welter, die met zijn Katholieke Nationale Partij eind veertiger, begin vijftiger jaren de Tweede-Kamerbankjes haalde. Katholieken die nogal streng in de leer zijn hebben het namelijk vanaf de oprichting van het CDA niet zo op met die partij. De 'c' van christelijk is volgens hen niet christelijk genoeg en al helemaal niet overeenkomstig de 'k' van katholiek. Rechtse katholieken hebben wel een enorme lobby in Europa aan de gang gehouden en die is vooral zichtbaar in kwesties als homoseksualiteit, euthanasie, abortus, vrouwenemancipatie en de onfeilbaarheid van popie jopie. Twee jaar geleden (maart 1993) konden wij daar rondom Kleintje Muurkrant nog kennis mee maken toen wij een paar schitterende dagen hebben gehad rondom het opleidingsinstituut 'Emmaus' van voormalig sporthuis-centrumdirekteur en Katholiek Dagblad ondersteuner & financier Piet Derksen in Helvoirt. Daar vond toen het internationaal congres "Human Life International" plaats. Honderden anti-abortus aktivisten werden daar gekonfronteerd met honderd aktievoerders die met donderend lawaai en enthousiasme een aantal demonstraties en herrie-akties hielden in dat kleine brabantse dorp. Toendertijd waren er al een aantal orthodoxe groeperingen aktief zoals God Met Ons (die net zoals Breuker's RKPN voortkwam uit de Nieuwe Roomse Partij) en de Christelijke Volkspartij (later Partij voor Christelijk Reveil) van Cor Kerstholt die zich ondertussen hebben aangesloten bij een kersvers opgerichte RK-politieke beweging onder de naam Katholieke Politieke Partij (KPP). Kerstholt is al jaren aktief met allerlei katholieke splinters en is voorzitter van de werkgroep "vrienden van het Katholiek Nieuwsblad", een poging om orthodoxe katholieken weer enige invloed te geven. Dat in DenBosch gevestigde blad komt al weer vanaf eind 1983 uit en daar zitten nogal wat Opus Dei-lieden bij. Cor Kerstholt heeft zich ondertussen met zijn volgelingen aangesloten bij de nieuwe katholieke zuil KPP, die in 1997 met de Tweede Kamerverkiezingen willen gaan meedoen. Zij richten zich op "ontevreden principiële katholieken" en vissen daarmee in dezelfde, steeds leger wordende vijver als het Algemeen Ouderen Verbond die vanwege hun anti-CDA kampagne vorig jaar zo verrassend groot in de Tweede Kamer terecht zijn gekomen. Het aantal katholieken neemt ondertussen steeds meer af (schrijf je uit als katholiek bij je gemeentehuis door een formulier "wijziging kerkelijke gezindte" in te vullen!).
Voorzitter van de Katholieke Politieke Partij is Mr. G.L.O. ("Baron Olaf") van Boetzelaer. Tot 1977 werkte dit heerschap bij het prestigieuze advokatenkantoor van Mr. H.J.W. Swane op de Peperstraat 11 in DenBosch. In dezelfde tijd zat hij namens de VVD in de gemeenteraad van Vught. Daarna ging hij bij het CDA, verhuisde hij naar DenHaag en ging hij werken als politiek- en economisch analist bij de Inlichtingen Dienst Buitenland (IDB), Nederlands eigen CIA, die rechtstreeks onder het Ministerie van Algemene Zaken (Ruud Lubbers' eigen ministerie) viel. Deze inlichtingendienst behaalde landelijke aandacht toen CDA-opperhoofd Ruud Lubbers in februari 1992 vanwege internationale schandalen rondom de in heel Europa opererende Gladio-afdelingen, gedwongen was de Inlichtingen Dienst Buitenland te ontmantelen en dus zat Olaf van Boetzelaer zonder werkkring. Hij stond nog wel op een hopeloos onverkiesbare 21ste plaats op de CDA-verkiezingslijst tijdens de Europese verkiezingen van vorig jaar. Overigens is de rest van het patriciërs-geslacht van Boetzelaer protestant. Doordat zijn moeder na de dood van zijn vader hertrouwde met de katholieke Jonkheer Mr. G.V.E.M. Sasse van IJsselt (ex-vice-president van de arrondissementsrechtbank DenBosch) werd hij alsnog katholiek en niet zo'n beetje ook. Er hebben zich nogal wat orthodoxe groepen aangemeld bij de Katholieke Politieke Partij van Van Boetzelaer en Kerstholt. Volgens KPP-secretaris Th. van de Molengraft (uit Eindhoven) zijn er kontakten met de Soevereine Militaire Orde van Malta en volgens KPP-vice-voorzitter C.A. van Hateren met het Opus Dei (In diverse boeken over Opus Dei worden zij "De Heilige Maffia' genoemd vanwege hun geheimzinnigheid omtrent lidmaatschappen en hun middeleeuwse religieuze praktijken) en 'Het Biddend Leger' (een club die herstel van het RK-parochieleven nastreeft. Van Boetzelaer staat op het punt om de miljonair Piet Derksen te vragen zijn partij financieel te ondersteunen dus het is vrij zeker dat we hier nog veel meer over zullen horen. Op 8 april aanstaande houdt de Katholieke Politieke Partij haar eerste partijcongres in DenBosch. U hoort meer van ons... en wanneer er iemand is met aanvullende informatie dan horen wij dat graag bij het Kleintje.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 4

misleidende reklame

Al een aantal maanden waait er een reklamekampagne door Nederland van Peter Stuyvesant sigaretten onder de slogan "There are no Borders". Wie dit heeft bedacht is op z'n zachtst gezegd behoorlijk naïef. Waneer je rond om je heen kijkt, een beetje het nieuws volgt en dergelijke dan weet je wel beter. There are so many borders voor asielzoekers, mensen met HIV/AIDS, woonwagenbewoners, zigeuners, vluchtelingen, homosexuele mannen, lesbische vrouwen, druggebruikers noem maar op. Sinds kort liggen er in vele uitgaansgelegenheden nu ook gratis kaarten voorzien dan dezelfde leus. de bedoeling van de foto op de kaart en de plek waar deze gemaakt is ontgaan ons ook en lijkt geen reklame, maar dat terzijde. Een simpele doch mogelijk doeltreffende aktie: kom je deze kaarten of advertenties tegen, neem ze mee en stuur ze zonder postzegel liefst voorzien van argumenten tegen deze reklamekampagne aan de belangenbehartiger van Peter Stuyvesant in Nederland. Dat is Rothmans International BV, tav de heer Besseling, De Boelelaan 32, 1083 HJ, Amsterdam. Dit persbericht kregen we van ACT UP! Utrecht, Postbus 19052, 3501 DB, Utrecht.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

.Puntje.

Ondanks dat de tv-verslaggeving over de watercrisis van die mate was dat we zowat alle kistkalveren en onttande varkens de evacuatie-revue hebben zien passeren en iedereen, vanaf de deskundige tot en met de primitieve polderbewoner, zijn zegje heeft kunnen doen voor de hongerige camera's, mis ik enkele beschouwingen die te weinig aandacht kregen in het mediacircus. Duidelijk was dat het belang van de kijkcijfers weer eens zorgde voor een massale strooptocht naar amusement-dramatiek om voeding te geven aan de nationale honger naar de ach en wee's over andermans (herkenbaar) leed. Korte 'in depth reportage's' over persoonlijke mini-drama's kwamen zelfs dagelijks opdraven met allerlei 'baasjes' die het leed van hun geevacueerde honden, katten en kanaries uitvoerig mochten vertolken. Ook mezelf bezie ik met gemengde gevoelens nu ik terugkijk op mijn ongeremde buisgekluisterdheid in de hoop niets te hoeven missen van de actualiteiten en informatie over onze dijken en rivieren, om maar te zwijgen over de uitgebreide collectie dagbladen en tijdschriften die ik heb verzameld tijdens en na de 'ramp'. Een echte ramp is ons bespaard gebleven en de polders zijn nu ruim een week geleden weer volgelopen met auto's, maar toch, bovenop de stortvloed van beschouwingen die ons landje overspoelde, meen ik nog wat nattigheid te moeten lozen. Leuk is om te beginnen met een berichtje uit het NRC-Handelsblad van vrijdag 20 januari, toen er nog geen vuiltje aan de lucht was. Het berichtje, onder de kop 'Stichting tegen dijkbeschermers', lijkt nu een teken aan de wand. Enkele citaten hieruit: "Uit bezorgdheid over de trage voortgang van de dijkverzwaring hebben inwoners uit enkele dorpen langs die rivieren gisteren de 'Stichting Dijkverbetering Levensbelang' opgericht. Ze moet een tegenwicht gaan vormen tegen een stichting als 'Red ons Rivierenlandschap' en andere 'dijkbeschermers'." Wat verder in het bericht werd de bestaansreden van dit 'tegenwicht' echter behoorlijk ontkracht: "Het dijkvak bij Varik-Heesselt is een van de zes Gelderse dijkvakken waarvoor het ministerie van VROM onlangs een ontheffing gaf van de verplichting tot het houden van een Milieu Effect Rapportage (MER)". "Aanwezige vertegenwoordigers van 'Red Ons Rivierenlandschap' en andere 'dijkbeschermers maakten geen bezwaar, maar wel lieten zij weten het niet terecht te vinden dat de autoriteiten zo zeuren over de tijd die het maken van een MER in beslag neemt". "Zit toch niet te melken over dat jaartje voor een MER, als je vervolgens vier jaar doet over de grondaankoop en nog veel langer voor je daadwerkelijk tot het werk overgaat", zei ook een duidelijk geirriteerde J. Beyart van de vereniging 'Dorp en Landschap'". Pats boem, toen al. Dan een sprongetje naar voorpagina van de Volkskrant van 24 januari, zes dagen voordat de grote evacuaties begonnen. Dit was de dag waarop de heiligverklaring van de Betuweroute de voorpagina's van alle dagbladen ontsierde. Het advies-rapport van de 'commissie-Hermans' bepleitte een snelle aanleg van 'De Lijn' (sic) en een meerderheid in de Tweede Kamer van PvdA, VVD en D66 was het daar mee eens, zo lezen we. Op een arrogante manier werd het volkje duidelijk gemaakt dat de 'gewone' Betuwelijn een zo goed als uitgemaakte zaak was die met grote haast moest worden uitgevoerd. Hoogmoed en retoriek vielen ons hierbij ten deel; kreten als "de Betuwelijn MOET ZO SNEL MOGELIJK worden aangelegd" en "een besluit van het MILIEU VERSUS HET MILIEU", moesten het laatste beetje verzet tegen de oorspronkelijk geplande en 'sobere' route al bij voorbaat moedeloos maken. Een landkaartje waarop onverbiddelijk het 'Trace Betuwelijn' als een vette slagader was ingetekend alsof de treinen er al reden, bood ook rijkelijk ruimte om iedereeen het 'angstgegner-idee' nog eens extra in te prenten; de enige andere dikke slagader op het kaartje was die van de 'Ijzeren Rijn' (de spoorlijn Antwerpen-Aken). De strekking van het nog onbelangrijke kranteberichtje onderaan deze voorpagina, zou echter door een speling van het lot het nieuws van de komende weken gaan bepalen en de onkunde en kortzichtigheid waarmee politici grootschalige infrastructurele projecten aan het uitvoeren zijn, pijnlijk zichtbaar aan de oppervlakte brengen. Typisch hoe juist op deze 'Betuwelijndag' het eerste berichtje over de dreigende watersnood de gewichtige 'Betuwelijnvoorpagina' mocht completeren. Onder de kop "Wassende water alarmeert Limburg aan de Maas", was oa te lezen dat Rijkswaterstaat niet verwachtte dat het zo ver zou komen dat de waterstand van de Maas zou leiden tot ernstige situaties. Zoals later bleek was deze geruststelling een blunder van jewelste, maar terug naar het kaartje bovenaan de voorpagina waarop die dikke ader van de Betuwelijn zo rigoreus zijn weg baande tussen enkele dunne kronkellijntjes die in dit geheel geen naam mochten dragen... Daarentegen waren de plaatsnamen Hardinxveld, Gorinchem, Tiel en Geldermalsen in vette letters afgedrukt als route-begeleidersrs van de Betuwelijn. Hoe kon het zo mooi uitkomen dat juist deze plaatsen op het punt stonden om een geheel andere landelijke bekendheid te krijgen dan de propaganda beoogde. Zoals een weekje later zou blijken, loopt het trace van de Betuwelijn vanaf Hardinxveld tot voorbij Geldermalsen dwars door de vijf meter diepe polders die hals over kop moesten worden geevacueerd. Ineens bleek het Nederlandse staaltje van moderne infrastructuur van meer dan acht miljard gulden te zijn gepland achter gammele dijkjes. Alsof je eerst een huis gaat bouwen en daarna pas aan het fundament begint. Maar goed voor de heren plannenmakers dat de natuur hen vroegtijdig voor deze kapitale blunder heeft gewaarschuwd. Nu schreeuwt iedereen ineens over de noodzaak van goede dijken, maar als de regen-records van de afgelopen winters zich pas over een jaartje of vijf hadden aangediend, dan hadden enkele lang vergeten dijkjes het 'hoogstandje' Betuwelijn wel eens diep kunnen laten zinken. Politici en ambtenaren huizen tegenwoordig bijna alleen nog maar in de meest moderne en prestigieuze bouwwerken waar de arrogantie met glans van afstraalt. Hierbij vergeleken bleven de binnenlandse dijkverbeteringen flink verstoken van politieke prestatiedriften. Aan de uit te voeren dijkverbeteringen viel al jaren geen eer of politiek gewin meer te behalen; dat door de bureaucratische doolhof en de talrijke langdurige procedures de besluitvormingen en de uitvoering van het beoogde verbeteringsproces veel langer duurden dan verantwoord was, werd gemakshalve over het hoofd gezien. Vanzelfsprekend vond dit wanbeleid in de jaren tachtig ook voeding in de toen al heersende knip op de beurs-mentaliteit voor alle landelijke belangen die geen (direkte) geldelijke winst opleveren. Als de tientallen jaren oude plannen betreffende onze dijken, die in een polderland toch een halszaak vormen, met dezelfde gretigheid waren aangepakt als nu 'mainport' Schiphol, de Betuwelijn en de HSL (hoge-snelheidslijn), hadden we al lang ingenieuze dijken gehad die zowel rekening hadden gehouden met de wensen van landschapsbeschermers en dijkbewoners, als met de eisen van de veiligheidsnormen. De veiligheid van een kwart miljoen mensen verkoopt echter niet zo goed aan de hedendaagse poltici die alleen maar oog hebben voor in het oog springende prestige-projecten. Dat deze mentaliteit niet tot een ramp met veel doden heeft geleid, bleek in sommige gevallen meer een kwestie van puur geluk te zijn, zoals we nu weten. De politici prijzen elkaar wel voor de goed geslaagde hulpverlening, maar in feite zijn ze schuldig aan puur wanbeleid dat net zo gemakkelijk het leven van honderdduizenden mensen behoorlijk had kunnen ruineren. Ze verschuilen zich liever achter allerlei smoesjes, bv dat zo'n extreme regenval niet was te voorzien, maar de gegevens over de gestage toename van neerslag en zeker de nog sterker stijgende statistieken van de rivierwater-piekafvoeren van de afgelopen twintig jaar, zijn duidelijk genoeg. De bestuurlijke fout die het moeilijkst valt te verdoezelen, is dat men heeft verzuimd om te anticiperen op de consequenties van de grootschalige en intensieve oeverbeschermings-activiteiten en trajectverkortingen die onze buren (vooral Duitsland) nu toch al 20 jaar lang (wel) uitvoeren en de waterverplaatsing van de grote rivieren drastisch hebben veranderd. Hoe zou het in het bedrijfsleven vergaan met managers die een productieafdeling volledig moderniseerden terwijl het eeuwen oude dak boven al hun computers en robots al jaren op instorten stond? In dat verband is het leuk om nog even terug gaan naar de bewuste 'Betuwelijnpagina's'. Die leerden ons ook dat het super-moderne containeroverslagcentrum van de Betuwelijn, de plaats waar "shuttletreinen, antennetreinen, binnenvaartschepen, coasters en vrachtwagens hun lading uitwisselen" om "de goederen van de mainports Rotterdam, Schiphol en Antwerpen(?) te vervoeren over het vaste land van Europa", werd betiteld als "EUROPA'S 'S GROOTSTE 'DROGE HAVEN'" en is gepland bij het dorpje Valburg, twintig kilometer verwijderd van ons meest gammele CNN-dijkje: de 'schuiver van Ochten' (de eerlijkheid gebied me te vertellen dat na een blik op de hoogtekaart duidelijk werd dat Valburg zelf bij een dijkdoorbraak net geen natte voeten had gekregen, maar toch wel tijdelijk de naam Valburg aan de Waal had kunnen krijgen). En dan nu heel wat anders: de oogjes van VVD-kamerlid Van Rey. Brrr, zelfs de prangende oogjes van Brinkman die heel gevoelsrijk Nederland zo'n schrik inboezemden, ogen ongevaarlijk vergeleken met de duivelse blik die de ziel van Van Rey blootlegt. Dat de onberekenbaarheid van deze duistere geest nog wel eens ontmaskerd zou worden, was alleen maar een kwestie van tijd, zo was mijn gedachte. Zijn verschijning riep altijd twee verschillende voorstellingen in me op: het rationele beeld waarin ik hem zijn zelfverrijkingspolitiek zag bekonkelen in de 'achterkamertjes' van Limburgse projectontwikkelaars, onroerendgoedhandelaren en aannemers en het irrationele beeld waarin ik hem als een Koos Voos met een lolly achter een kleutertje aan zag lopen. Dat hij echter op het heetst van de strijd tegen het water honderden laagdrempelig gevaarlijke varkensboeren via de tv zou ophitsen met misleidende informatie over milieubewegingen en Ria Beckers, viel echter moeilijk te verwachten. Hoe kon het gebeuren dat hij zo gemakkelijk -met een excuusje- de politieke consequenties voor zijn gevaarlijke intrigantenrol ontliep? Het resultaat van zijn leugenachtige beschuldigingen was dat veel milieu-activisten en dijkbewoners werden bedreigd met moord en doodslag en nog steeds moeten vrezen voor een aanslag op hun leven of gezondheid. Tot nu toe kan Van Rey 'de hemel dankbaar zijn' dat niet een van de vele ongeleide projectielen uit zijn achterban die Ria Beckers met moord en doodslag bedreigden, de daad bij het woord heeft gevoegd. De polderbewoner die vanuit een onverlichte auto de kunstschilder Willem den Ouden in zijn (dijk)huis onder vuur nam, zal wel net zo'n soort achterdijks inteeltprodukt zijn geweest als het vreemd ogende boertje dat zo dom was om voor de tv-camera's de volgende verklaring af te leggen: "Ik adviseer die uh, milieumanne om mar weg te wezen, want die uh, die zullen 't wel kwaad krijgen de komende weken, want de bevolking die zal op gan treje, de komende week. Da gaat uh, zo en zo heur 't ok. Wegwezen, dumpen die lui. Die milieubeweging uit Geldermalsen, die moeten ze gelijk verzuipen, nou, des nog mar te hopen, maar as ze gan, dan uh, dan hoop ik da hun gan as irste, das mijn wens. En anders zullen we efkes meehelpen, as 't kan. Daar zullen we us gezamelijk voor gaan zorgen. Ik denk, iedereen die zijn waffel opentrekt over milieu en huizen en wit ik wat, die schoppen we gewoon onder aan dun dijk neer en die rij ik ur gewoon mee af, want... ...ik heb gisteravond al met 10 man gesproken, die staan als ze terugkomen klaar, 't irste wa ze doen is naar Siebes, (R. Siebers, st. Red ons rivierenlandschap), den Aalbe (?) en noem ze maar op." Bah, genoeg over Van Rey en andere enge kereltjes. Het wordt tijd voor mijn excuses aan de lezers die hadden verwacht om, zoals beloofd, een 'puntje' over de 'open' grenzen in Europa aan te treffen. Sorry hoor, maar het water kwam tot aan mijn lippen en ik had geen zin om het allemaal te slikken. Tenslotte dit: Zoals in vorig puntje al is opgemerkt, blijkt dat door de verplaatsing van de korte-Rossby golven (straalstroom in de lucht) naar het noorden, het er in de toekomst naar uit ziet dat de neerslagrecords tijdens onze winters wel eens een regelmatig terugkerend verschijnsel kunnen worden (om dezelfde reden heeft het in grote delen van Spanje al 5 jaar niet meer geregend en in sommige streken zelfs al 10 jaar niet meer). Dit natte vooruitzicht voorspelt niet veel goeds; zelfs als de voorgenomen dijkverhogingen -tot die van 1.30 toe- geheel zijn gerealiseerd, is er een grote kans dat de situatie zich voor zal doen dat de dijken niet afdoende zullen beschermen tegen het water. Met de laatste hoogwaterstand was er in feite nog niets aan de hand; we kunnen onder gunstige omstandigheden via het Haringvliet zelfs twaalf- en via Hoek van Holland vier miljoen liter water per seconde spuien. Maar de piekafvoer van de Rijn (bij Lobith) alleen al bedroeg deze keer 11,9 miljoen liter per seconde. De vraag is: waar blijven we zo snel met die watermassa van de 'achterdeur' als een flinke westerstorm en extreem hoog water op de Noordzee ons dwingen om de 'voordeur' te sluiten? Omstandigheden die toch ook niet vreemd zijn in de wintermaanden. Volgens mij heeft de mensheid met haar vijfde baan-mentaliteit een slapende reus gekieteld en kunnen we dat pompen of verzuipen ten bate van de actuele geladenheid maar beter veranderen in spuien of verzuipen, omdat dat wel eens meer het verschil kan gaan uitmaken tussen een nep-ramp en een echte ramp in ons plompverloren waterlandje.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Vrienden okee, maar wel je bek houden!

Leuk, dat stapeltje notulen van de vergadering van de CDA gemeenteraadsfraktie. Ons door een ontevredene anoniem toegespeeld...?
Twee interessante dingetjes die het publiceren waard zijn.
Allereerst lijkt de fraktie niet zo tevreden over de eigen wethouder Wijers (wie wel?). In de notulen wordt melding gemaakt van een funktioneringsgesprek wat met hem gevoerd moet worden. Dat die man nog op z'n post blijft..., zelfs z'n eigen klub stelt z'n funktioneren ter diskussie in een heus beoordelingsgesprek.
Het andere is wellicht nog smeuiger, citaat: "L. de Bekker doet de suggestie om bij het komende gesprek met de Kring Vrienden van Den Bosch stil te staan bij een tweetal punten. Het lijkt er namelijk op dat deze vriendenkring zich gaat ontwikkelen tot een aktiegroep. Alhoewel er sympathiek wordt aangekeken tegen deze vriendenkring en bezwaar maken tegen bepaalde voorstellen ook door hen mogelijk is, zijn er zijns inziens grenzen. Voorts wijst hij op de gemaakte kritiek richting gemeentebestuur met betrekking tot het niet beschikbaar stellen van ruimte voor evacuees tijdens de wateroverlast. Voorgesteld wordt de vriendenkring hierop te wijzen." Tja, zo regelen ze het hiero.
Toch ook nog een dingetje: "Mevr. R. van Zwol heeft contact gehad met de heer Meijer (voorzitter Surinaamse vereniging). Hij wil graag lid worden van het CDA..." Pardon? Is dit de heer Meijer die wij allen in de stad kennen als voorzitter van het Noord-Zuid-Bevrijdingsfestival? Zou dat dan iets te maken kunnen hebben met het feit dat op dat festival dit jaar 2 Unlimited (house) en De Dijk geprogrammeerd staan i.p.v. grote interculturele bands, of moet de adjuncthoofddivisiedirecteur van het COS of diens sloofje Rottier hiervoor het boetekleed aan?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Dubieuze financiële steun aan Universiteit van Utrecht: Ryoichi Sasakawa

Onderstaande tekst gaat over de directe relatie tussen een stokoude fascistische Japanner en de gevolgen van de bezuinigingen voor Nederlandse universiteiten. We gaan er van uit dat het Universiteitsbestuur van de Universiteit van Utrecht bestaat uit een aantal onnadenkende bureaucraten die verzuimd hebben uit te zoeken wie er zoal schuil gaan achter de Sasakawa Peace Foundation. Aangezien deze Japanse instelling één miljoen dollar heeft overgemaakt op de bankrekening van de Utrechtse Universiteit zullen de dollartekens in de universitaire ogen hen elk zicht op de realiteit ontnomen hebben. Wij hopen dat dit verhaal de regenten doet opschrikken aangezien we er nog steeds van uitgaan dat zij onderstaand verhaal niet weten. Indien zij wel op de hoogte zijn van de feiten dan is het gewoonweg verschrikkelijk gesteld op de Nederlandse Universiteiten en heeft wetenschapsbeoefening ook hier en nu mogelijk schandelijke gevolgen.

Japanse Extreem-rechtse organisaties hebben nooit veel aandacht in Europa getrokken. De aandacht hier ging logischerwijze grotendeels naar de zwart/bruine historie van het Derde Rijk, maar er is wel degelijk een rechtstreekse verbinding van het fascisme in Italië en Duitsland naar Japan, en natuurlijk heeft Japan zijn eigen fascistische historie in Azië. Nederlands koloniale verleden met betrekking tot 'ons Indië' heeft vele nederlanders rechtstreeks in contact gebracht met Japanse oorlogsmisdadigers. Het nu volgende gaat over één van die hoofdrolspeler in het fascistisch deel van Japan die hedentendage een directe lijn heeft lopen naar Nederland, om precies te zijn naar de Universiteit van Utrecht.

Van toen naar nu
Het is 1931 en Ryoichi Sasakawa (geboren in 1899! te Osaka - noot 1) graait met rijst-speculaties een hele berg geld bij elkaar. Zo was hij op zijn dertigste reeds miljonair (zijn vader was saké-brouwer). Met dat geld bouwt hij zich een machtspositie op binnen het extreem-nationalistische wereldje dat Japan de Tweede Wereldoorlog in zou manoeuvreren. Hij is bijzonder gecharmeerd van het Italiaanse fascisme en in 1939 vliegt hij met een vliegtuig van zijn extreem-rechtse organisatie Kokusai Taishu To (volgens de U.S. Counter-Intelligence Corps één van de actievere fascistische bewegingen van het vooroorlogse Japan) naar Rome om te spreken met zijn grote voorbeeld, Benito Mussolini. Zijn bedoeling was om een onafhankelijke, meer op economische samenwerking gerichte organisatie op te zetten naast de politieke fascistisch/nationaalsocialistische as Japan-Duitsland-Italië. Een paar jaar later, in 1942, staat Sasakawa aan het hoofd van de japanse expansie richting Azië, en zit hij in het parlement van Japan. Maar Japan verliest de oorlog (1945 - Hiroshima & Nagasaki) en Sasakawa wordt door de overwinnaars, de Noordamerikanen als Klasse A-oorlogsmisdadiger in de Sugamo-gevangenis gezet. Hier ontmoet hij zijn oorlogs-strijdmakkers en samen bereiden zij hun terugkeer voor in het nieuwe Japan. Het driemanschap Yoshio Kodama (hij heeft lang op de loonlijst van de CIA gestaan en zou grote politieke schade oplopen als Japanse agent voor de Lockheed Aircraft Corporation - noot 2), Nobusuku Kishi (die het nog tot Japans premier zal brengen) en Ryoichi Sasakawa, zal een onuitwisbare stempel drukken op het naoorlogse Japan. Net zoals de Amerikanen in Europa een heel stel nazi's snel hebben gerehabiliteerd, worden de fascistische Japanners na een relatief korte periode (drie-en-een-half-jaar) weer vrijgelaten. De nieuwe vijanden waren immers de communisten geworden en fascisten waren uitermate bruikbaar in de heropleving en uitbouw van de 'koude oorlog'. De Amerikanen 'vergaten' de waarschuwing die gegeven wordt in het laatste gevangenisrapport dat door henzelf over Sasakawa (in 1948) werd opgemaakt: "Sasakawa vormt waarschijnlijk een groot gevaar voor de politieke toekomst van Japan. Meer dan twintig jaar lang heeft hij het Japanse beleid van chauvinisme en agressie door dik en dun gesteund. Hij hunkert naar macht en zal uiterst opportunistisch te werk gaan om die macht te verwerven." En dat is precies wat Ryoichi Sasakawa zou gaan doen. De 'alte kameraden' helpen de rechtervleugel er binnen de kortste keren weer bovenop en er worden hechte verbindingen gelegd met zowel de Amerikaanse inlichtingendiensten als de extreem-rechtse Japanse bewegingen. Zijn politieke aspiraties leiden tot oprichting van de Jiyuminshu To oftewel de Liberal Democratic Party (LDP), de streng conservatieve pro-VS-politieke stroming die tot voor kort de allerbelangrijkste in Japan was en die grote klappen kreeg vanwege enorme corruptieschandalen een paar jaar geleden.

Sasakawa en de Moon-sekte
Sasakawa komt weer enigszins in het internationale nieuws wanneer hij zich verbindt aan een 'nieuwe religie'. Begin zestiger jaren wordt de Zuid-Koreaan Sun Myung Moon bekend met zijn Unification Church, ook wel Unified Family maar bij ons in Nederland beter bekend als Verenigingskerk of Moonsekte. Feitelijk was het niet zozeer een religie, Moon gebruikte deze benaming om overal op de wereld gebruik te kunnen maken van de vrijheid van godsdienst (vrijstelling van belastingen!), maar een anti-communistische strijdorganisatie die dan ook enthousiast gesteund werd door de Noordamerikanen. Moon's algemene filosofie is enigszins uit te leggen aan de hand van zijn eigen uitspraken: "De wereld van vandaag is het strijdtoneel tussen god en satan. Gods voorzienigheid kan de mens van de degeneratie redden." Hij ziet zichzelf als "de christus op aarde die het werk moet afmaken" en combineert zijn heilige visie met een sterk anti-communisme aangezien "de weg naar god de uitroeiing van de duivel is." De Verenigingskerk vergaart kapitaal met de handel in ginseng-wortel uit Korea, ze organiseren reizen, bezitten enorme vissersvloten en titanium-mijnen. Ze importeerden tevens lichte Koreaanse geweren naar Japan (model EIWA nr.3). In Japan financierde en organiseerde Sasakawa in samenwerking met Moon de Japanse Moon-variant Genri Undo. Dit leidde in april 1968 in Tokyo tot de oprichting van de fel anticommunistische beweging WACL (World Anti Communist League - noot 3), waarbij Sasakawa een hoofdrol speelde (in Japan heette deze club Shokyo Rengo met Sasakawa als president). In het begin was deze club voornamelijk actief in Japan, Zuid-Korea en Taiwan. Zo leidde de zoon van Chiang Kai-Shek de WACL in Taiwan. Sasakawa dirigeerde zijn enorme kapitaal naar de uitbouw van deze extreem-rechtse organisatie maar bleef zelf zo veel mogelijk op de achtergrond (noot 4). Tegelijkertijd stond hij met zijn gevangenis-maatje Nobusuke Kishi aan de top van een ondernemersclub die grote zaken deed in Azië. Organisaties onder zijn hoede zijn onderandere: Japan-Philippines Association (Sasakawa rekent zichzelf tot de persoonlijke vrienden van ex-dictator Ferdinand Marcos) en de Japan-Indonesia Association. Bij vrijwel alle staatsgrepen in Azië speelde hij een achterhoede-rol. In september 1965 in Indonesië en in april 1970 in Cambodja bijvoorbeeld. Maar ook in het Midden-Oosten is hij actief. Overal waar olie zit duikt Sasakawa op, zoals in Iran, Saoedi-Arabië, Koeweit en Oman. Aangezien hij op zeer vriendschappelijke voet staat met Japanse regeringsleiders regelt hij allerlei 'economische zaken'. Hij richt de Arabian Oil Company en de Japan-Oman Association op en verdient aldus aan de Japanse strategische olie-voorraden. In het boek "Yakuza, de onbekende Japanse onderwereld" beschrijven David E. Kaplan & Alec Dubro Ryoichi Sasakawa's rol in de japanse onderwereld. Hieruit blijkt dat hij reeds ten tijde van de Japanse oorlogsvoorbereidingen diep in de Yakuza zat (Japanse Maffiosi die zichzelf als opvolgers van de Samurai zien). Dit is ook één van de redenen voor het feit dat hij relatief kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog in de gevangenis heeft gezeten. De nieuwe machthebbers, de Noordamerikanen, hadden hem nodig om inzicht te krijgen in de naoorlogse Japanse samenleving. Net zoals de maffia in Italië na de 'bevrijding' een grote rol heeft gespeeld in de politiek-economische herinrichting is dit het geval met de Yakuza in Japan. Zij waren in die jaren overal in de Japanse samenleving aanwezig. Sasakawa haalde zijn meeste kapitaal binnen met de organisatie en controle van de ongelooflijk lucratieve speedboatwedstrijden in Japan. Hierbij wordt veel gegokt, een traditionele Maffia-praktijk, en hij noemde zichzelf dan ook "de rijkste fascist ter wereld" (Time, 2 oktober 1976). De organisatie die hij hiervoor oprichtte, de Motorboat Racing Association, is een miljardenonderneming. Net zoals de onder zijn leiding groot geworden Japan Karate Federation - hij is ook nog lang president van de World Karate Federation (samen met Moonie-volgeling Jhoon Rhee) - en de World Safari Club.
Zijn zogenaamde sportactiviteiten gaven hem de gelegenheid de hele wereld rond te reizen om de nationale Japanse sport (Karate) te promoten. Een uitermate goed werkende reclame- en promotiecampagne heeft van Ryoichi Sasakawa een rijke filantroop gemaakt, een graag geziene gast over heel de wereldbol. Een van Sasakawa's meest ambitieuze charitatieve projecten in de Verenigde Staten is de U.S.-Japan Foundation, een stichting met haar hoofdkwartier in New York die in 1980 met een schenking van 48 miljoen dollar van Sasakawa is opgericht. Het officiële doel van de U.S.-Japan Foundation is de bevordering - door middel van studiebeurzen en subsidies - van de samenwerking tussen de twee landen, met name de samenwerking op economisch gebied. In 1981 haalde hij de publiciteit met een hoeveelheid platina die zijn duikers uit het in 1906 gezonken Russische oorlogsschip Admiraal Nakhimov gehaald hadden (Sasakawa is namelijk ook nog eens president van de Shipbuilders' Association of Japan). De totale waarde was zo'n 2,5 miljoen dollar en hij was bereid dit aan de Russen over te dragen indien zij afstand zouden doen van de Japanse gebieden die zij tijdens de Tweede Wereldoorlog in bezit hebben genomen, een kwestie die tot op de dag van vandaag actueel is. Zo langzamerhand begint zijn fascistische verleden echter een belemmering te worden voor zijn economisch en ideologisch imperialisme. Amerikaanse banken weigerden hem om die reden in 1981 leningen te verschaffen bij een groot Casino-project in Atlanta City en vanaf dat moment doet Ryoichi Sasakawa zijn best om de grootste filantroop ter wereld te worden. Die activiteiten leidden tot allerlei onderscheidingen zoals de Helen Keller International Award en de United Nations Peace Medal. In 1983 nam hij de Linus Pauling Medaille in ontvangst wegens een royale schenking van 770.000 dollar aan het Linus Pauling Institute of Science and Medicine (volgens Dr. Linus Pauling - zie noot 5 - wil Sasakawa met zijn filantropie "goedmaken wat hij in het verleden heeft misdaan", tsja...). Rocky Aoki, Sasakawa's vroegere zakenrelatie, verklaarde dat de oude ultranationalist Sasakawa naar de Nobelprijs voor de vrede hengelt, en dat hij bijna ieder bedrag wil uitgeven om die prijs nog eens te krijgen. Hij heeft zelfs een kantoor in Oslo opgericht om voor hem bij de instanties die de prijs toekennen te lobbyen en in 1985 werd hij zowaar kandidaat gesteld voor die Nobelprijs.

Sasakawa & Utrecht
Zo komen we langzamerhand terecht bij de reden van dit artikel. Zoals gezegd heeft hij gigantisch grote charitatieve projecten opgezet en één daarvan heet de Sasakawa Foundation. Een vastgesteld percentage van de enorme winsten die hij behaald heeft en nog steeds binnenkrijgt dankzij zijn monopolie-positie bij de Motorboot-races deelt hij uit over allerlei prestigieuze instellingen over heel de wereld. Zo had hij tot vorig jaar 53 universiteiten over heel de wereld met miljoenen dollars blij gemaakt.

Pas geleden kregen wij een persbericht onder ogen van de Universiteit Utrecht. Bovenaan de brief staat "Nieuwe financieringsvorm: Miljoen dollar voor Universiteit Utrecht." We citeren verder: "De overheid dreigt zich nog verder terug te trekken als financier van het universitaire onderwijs en onderzoek. Welke alternatieve geldbronnen moeten de universiteit gaan aanboren, nationaal en internationaal, om de kwaliteit van het onderwijs en onderzoek overeind te houden? Hoe de jonge generatie wetenschappers vast te houden voor de Nederlandse kennisinfrastructuur? De Universiteit Utrecht ontvangt op 18 november 1994 één miljoen dollar van de Japanse Sasakawa Peace Foundation. Deze stichting beoogt een bijdrage te leveren aan de vrede in de wereld met als uitgangspunt "The world is one family. All mankind are brothers and sisters"." Dat laatste citaat van de Sasakawa Foundation is een typische Moon-uitspraak, maar blijkbaar is dit (nog) niemand anders opgevallen.

nederlandse professoren
Sinds november vorig jaar bestaat er op de Utrechtse Universiteit een SYLFF-program, waarbij de letters SYLFF staan voor Sasakawa Young Leaders Fellowship Fund. Het officiële doel van deze club is om talentvolle studenten met leiderscapaciteiten op te merken en op te leiden. Het SYLFF-programma vindt plaats op drie terreinen, namelijk: "sociaal-economisch", "cultuur en minderheden" en "de stad en de staat". De volgende - redelijk bekende - professoren zijn rechtstreeks bij het SYLFF-programma betrokken:
* Prof. dr. W. Albeda. Oud-minister van Sociale Zaken, ex-voorzitter van de Wetenschappelijke Raad voor het regeringsbeleid (WRR) en goed betaald commissaris bij diverse (grote) bedrijven.
* Prof. dr. H.P.M. Adriaansens. Lid van de WRR, hoogleraar algemene sociale wetenschappen, voorzitter van het bestuur van de nederlandse sociologische en antropologische vereniging.
* Prof. dr. Arie van der Zwan. Ex-president direkteur van de Nationale Investeringsbank, ex-lid van de WRR, ex-president direkteur van Vendex International, commissaris bij zeer veel bedrijven en lid van de rechtervleugel van de Partij van de Arbeid. In 1985 sprak hij de volgende woorden: "Het recept van nazi-Duitsland voor het economisch herstel was zó goed, dat de wereld een tamelijk welwillende indruk kreeg. Je kunt vragen stellen over de legitimiteit ervan, maar het recept is bruikbaar. Een charismatisch leiderschap is op kritieke momenten wel degelijk in staat om de gewenste beïnvloeding te doen plaats vinden. Onder bepaalde randvoorwaarden natuurlijk."
* Prof. dr. Godfried Engbersen. Schrijver van het boek 'Publieke bijstandsgeheimen' over het ontstaan van een onderklasse in Nederland en hoogleraar Welvaartsstaat-studies.
* Prof. dr. J.A. van Ginkel, de rector magnificus van de Utrechtse Universiteit is tevens voorzitter van het SYLFF-programma.
* Prof. Ir. Theo Quené. Eveneens ex-voorzitter van de WRR. Bestuurslid van de Prins Bernard Stichting en commissaris bij een reeks bedrijven.

Deze forse externe financiering van een universiteit maakt pijnlijk duidelijk hoe het er met het 'wetenschappelijk' onderwijs voor staat: het bedrijfsleven rukt al vele jaren stevig op binnen de universiteiten. Studeren wordt vanwege drastisch bezuinigen een gunst of is gerelateerd aan je erfelijke en/of financiële afkomst. Naast de oprukkende commercialisering nu dus ook geld aannemen van extreem-rechtse pseudo-religieuze gekken?! Ongelooflijk dat dit Utrechtse persbericht het landelijke nieuws (noot 6) niet heeft gehaald. Bij een aantal mensen zou de naam Sasakawa toch een behoorlijk grote gloeilamp hebben moeten laten ontbranden. De Sasakawa Peace Foundation schrijft de Universiteit van Utrecht als 54e op een lijstje gezaghebbende universiteiten die nu in sjiek uitziende brochures de hele wereld overgaat om de goede naam van oorlogsmisdadiger Ryoichi Sasakawa te bewieroken. Ongelooflijk... maar waar! Zo zie je waar drastische bezuinigingen op het onderwijs toe (kunnen) leiden.

Tegen kopie- en verzendkosten is documentatiemateriaal op te vragen over bovenstaand artikel. Maak vijf gulden over op giro 5349231 van Kleintje Muurkrant, Postbus 703, 5201 AS, DenBosch ovv Sasakawa en we sturen het je toe. Heb je zelf aanvullende of corrigerende informatie over Sasakawa of over andere (dubieuze) financiers van Nederlandse Universiteiten dan houden wij ons natuurlijk vriendelijk aanbevolen - Kleintje Muurkrant, maart 1995.

Noten:
* 1 Nu, in maart 1995 is Ryoichi Sasakawa 96 jaar. Uit de sjiek uitgegeven brochure 'The Sasakawa Foundation' uit november 1993 blijkt dat hij nog steeds als voorzitter aan het roer staat.
* 2 Zie het boek 'De Wapenindustrie: een onthullende blik achter de schermen van de internationale wapenhandel' van Anthony Sampson, Elsevier, 1977.
* 3 De WACL (World Anti Communist League) heet tegenwoordig World League for Freedom and Democracy. Lees het artikel over WACL in de Nieuwsbrief van KAFKA, nummer 4, juni 1993. Op te vragen via Postbus 59043, 1040 KA, Amsterdam. Hierin figureren een aantal nederlandse WACL'ers zoals Prosper Ego, C.J. Dijkstra, E. Erkelens, W.F. van Eekelen, Hans Gualtherie van Weezel, Sari Heemskerck Pillis-Duvekot, Ben Hennekam, Jimmy Janssen van Raay, Joseph Luns, Wim Mateman, wijlen Ad Ploeg ...
* 4 De Moonsekte is kort geleden nog in het nieuws geweest naar aanleiding van een artikel in Vrij Nederland (18 februari 1995). Twee Verenigingskerkleden, Dr. R. Johnstone en Prof. Dr. J. Knappert, hebben de brochure 'Aids; Ghost or Threat' geschreven die door de Thomas Hobbes Stichting (het 'wetenschappelijk' bureau van de CentrumDemokraten van Hans Janmaat) wordt verspreid. Er was toch al een belangrijke 'moonie' aktief bij de CD, Wim Koetsier. Hij zat jarenlang op Janmaats Haagse CD-secretariaat en 'regelde' 20.000 gulden van de Moonsekte voor de CentrumDemokraten.
* 5 Wijlen Professor Linus Pauling was actief op het gebied van alternatieve geneeswijzen en lid van de raad van advies van de 'Weltbundes zum Schutzes des Lebens' (WSL). Uit de Nieuwsbrief van KAFKA, nummer 7, december 1993, citeren we: "Deze WSL is een van oorsprong duitse bruingroene ekologische beweging. Tot de oprichters behoren onder andere de Westduitse fascist Professor Gunther Schwab, die ooit ook in Nederland bekendheid genoot als schrijver van het boek 'Bij de duivel te gast'. In dit boek werd een fel pleidooi gehouden voor een beter milieubeleid. Een andere oprichter was de oud-nazi Wilhelm Weis. Ex-voorzitter is de duitse nazi professor Werner Haverbeck. Leden van de raad van advies van de WSL zijn onder andere Professor Linus Pauling, aktief op het gebied van alternatieve geneeswijzen, en een van de meest beruchte Duitse nazi-advocaten, Jurgen Rieger." De Nederlandse afdeling van WSL, de Wereldbond tot Behoud van Mens en Milieu, werd jarenlang geleid door Ir. Anton van 't Hooft uit DenHaag (ex-voorzitter van de Ekologische Beweging). Tegenwoordig is hij voorzitter van de Nederlandse Christen Democraten (NCD), zie het artikel "Links/Rechts Groen" in Kleintje Muurkrant nummer 278, 21 oktober 1994.
* 6 "Feiten," schrijft A.N.J. den Hollander in 'Het démasqué in de samenleving', "zijn steeds constructies door onze geest geïsoleerd uit een complexe en verwarde werkelijkheid." de verslaggever kiest de feiten. Journalistiek kan daarom nooit neutraal of objectief zijn maar is altijd geëngageerd. Dat kan maatschappij-bevestigend, maatschappij-kritisch of maatschappij-ondermijnend zijn." Uit: Onthullingsjournalistiek; een leidraad voor de speurende verslaggever / Bakker, Schreuders en van Stegeren (redactie), Wolters-Noordhoff, Groningen, 1991.
bronnen:
* Inside The League: the shocking
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Extreem-rechts in Nederland

Het Fascisme Onderzoek Kollektief (FOK) heeft haar jaaroverzicht 1993-94 gepubliceerd. Met voorop artikel 1 van de Grondwet: "Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook is niet toegestaan." De volgende groeperingen en onderwerpen worden hoofdstuksgewijs besproken: Aktiefront Nationaal Socialisten (ANS); Burgerpartij Nederland; Centrumdemocraten; Centrumpartij '86; Consortium De Levensboom; Nederlands Blok; Oud Strijders Legioen; Skinheads in Nederland; Voorpost. Uitgebreide beschrijvingen brengen je geheel op de hoogte van extreem-rechts in Nederland. Maak 7,50 over op giro 4553587 tnv FOK, Amsterdam. Je kunt voor dit zelfde bedrag ook eerdere FOK-dossiers bestellen. Dossier 1: de oprichters van de NZAW; hun achtergronden. Dossier 2: Jaaroverzicht 1990; extreem-rechts in Nederland. Dossier 3: Vrije-Markt organisaties in Nederland. Dossier 4: de namenlijsten van F.S. Rost van Tonningen Heubel. Dossier 5: Het ABC voor huurlingen. Dossier 6: Jaaroverzicht 1991; extreem-rechts in Nederland. Dossier 7: W.Ch.J.M. van Lanschot of de Opbrengst van de Algemene Loterij Nederland. Dossier 8: Jaaroverzicht 1992; extreem-rechts in Nederland. Dossier 9: Jaaroverzicht 1993-94: extreem-rechts in Nederland. Het register over de eerste vijf dossiers is te bestellen door 3,50 over te maken op bovengenoemd gironummer. Het FOK verspreidt (vijf gulden op hetzelfde gironummer) ook de brochure 'Het Ware gezicht van de Centrumpartij '86 - Kring Arnhem'. Daarin een kijkje in de keuken van de kring Arnhem van deze extreem-rechtse partij, met foto's, kopieën van interne dokumenten en achtergronden over kringleden.
Het FOK is altijd geïnteresseerd in gegevens over extreem-rechtse aktiviteiten. Daarom vragen we iedereen die daarover materiaal heeft ons dat toe te sturen. Uiteraard worden alle bronnen vertrouwelijk behandeld. FOK, p/a Postbus 10748, 1001 ES, Amsterdam.

Extreem-rechts in Nederland

Kafka heeft ook een Jaaroverzicht 1994 gepubliceerd. Hierin een zeer uitgebreid overzicht, van dag tot dag, van racistische en fascistische gebeurtenissen. je schrikt behoorlijk van deze lange lijst schokkende feiten zoals bommeldingen, geweldplegingen, brandstichtingen, dreigbrieven en andere georganiseerde extreem-rechtse aktiviteiten in Nederland in 1994. Je kunt kennismaken met deze (extra editie) Kafka-Nieuwsbrief door vijf gulden over te maken op giro 71006 tnv Kafka, Amsterdam, ovv 'extra editie'.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Schiphol ondergronds!

Vrijdag 17 februari heeft het kabinet gekozen vóór verdubbeling van het vliegverkeer op Schiphol (tot veertig miljoen passagiers en bijna 450.000 starts en landingen). gezien de milieuschade en het milieubederf die met deze verdubbeling van het vliegverkeer gepaard gaat, heeft het kabinet tevens gekozen vóór verslechtering van het leefmilieu.
Niettemin beweren de drie betrokken bewindslieden en de schiphol'specialisten' van de VVD, D66, PvdA en CDA in koor dat we tevreden mogen zijn voor het leefmilieu. U moet daarbij in gedachten houden dat deze lieden het leefmilieu reduceren tot een hoop stenen; anders gezegd: tot het aantal ernstig geluidgehinderde woningen, berekend met een achterhaald (komputer)model van de werkelijkheid. Wanneer dat aantal (gebrekkig berekende) ernstig geluidgehinderde woningen afneemt, zo luidt de redenering, dan verbetert het leefmilieu. In de opvatting van deze lieden heeft het leefmilieu niets te maken met de veiligheid (die neemt verder af), niets met de gezondheidseffecten voor de omwonenden (die is onvoldoende onderzocht), niets met de nachtrust voor omwonenden (die is onvoldoende gewaarborgd), niets met de luchtvervuiling (die neemt verder toe), niets met de verstoring van natuur- en recreatiegebieden (die neemt verder toe), niets met het broeikaseffect (de CO2-uitstoot neemt toe), niets met de verstoring van de ozonlaag (die neemt verder toe) en niets met de zure regen (de NO-uitstoot neemt toe). Het negeren door de bewindslieden van deze uitkomsten van de onafhankelijke milieueffect-rapporten getuigt van een ongezonde dosis hypocrisie en van minachting van insprekers en omwonenden. Dat is bepaald onverstandig, wanneer het gaat om het verkrijgen van een draagvlak voor milieubehoud.
Over enkele maanden buigt de tweede kamer zich over deze verdubbeling van het vliegverkeer en de verslechtering van het leefmilieu die daarmee gepaard gaat. Voorkomen moet worden dat men zich daarbij eenzijdig oriënteert op het concept 'Nederland-Distributieland'. In dat concept gaat economische groei altijd gepaard met milieuschade en milieubederf; in dat concept is het leefmilieu altijd sluitpost en dus de klos. de tweede kamer dient zich te realiseren dat een debat over de richting waarin de Nederlandse economie zich zou moeten ontwikkelen al te lang is uitgesteld. Andere ontwikkelingsrichtingen zijn nooit uitgewerkt. Toch wordt die richting nu, in 1995, met besluiten over luchthavens, spoorlijnen en zeehavens, gekozen en voor jaren vastgelegd; wij - u en ik - moeten niet aflaten om de 150 tweede kamerleden daarop te wijzen.
Daarnaast zijn de Vereniging Geen Uitbreiding Schiphol (GEUS) en Milieudefensie druk doende met het oprichten van een bijzonder secretariaat, te weten het "Centraal Punt Tegenspraak". Via dit secretariaat kunnen straks (omstreeks mei 1995) tientallen duizenden tegensprekers bezwaar maken tegen het ontwerpbesluit aangaande de uitbreiding van Schiphol, en later ook tegen het definitieve besluit. Indachtig het principe 'de vervuiler betaalt' kunnen deze tegensprekers dan bovendien vergoeding eisen van de (im)materiële schade die de uitbreiding van Schiphol met zich zal meebrengen.
Wij zijn optimistisch (GEUS)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 4

Informatie over Georgië

Deel 2B: recente ontwikkelingen

Op 6 januari 1992 ging Gamsachurdia in ballingschap, eerst in Armenië, daarna in Tsjetsjenië. De staatsgreep had ruim 200 mensen het leven gekost. Een driemansregering werd in het leven geroepen, bestaande uit Tengiz Sigua, als premier van Georgië ontslagen net voor de coup van augustus 1991 in Moskou, Tengiz Kitovani, jeugdvriend van Gamsachurdia en kommandant van de Nationale Garde, en Dzjaba Ioseliani, ontsnapt uit de gevangenis waar hij op bevel van Gamsachurdia vastzat vanwege het feit dat hij leider was van een paramilitaire organisatie die zich tegen het bewind keerde. Hoewel het driemanschap een overwinning van de demokratie claimde, heerste er een sfeer van angst in Tblisi. Aan de uitvalswegen van de stad waren kontroleposten ingericht en dag en nacht stonden er tanks voor een aantal belangrijke gebouwen.
Bijna twee maanden na de vlucht van Gamsachurdia arriveerde Eduard Sjevardnadze uit Moskou. Toen Sjevardnadze een jaar eerder zijn ontslag had ingediend als Sovjetminister van buitenlandse zaken konden weinigen vermoeden dat hij ooit nog als redder van Georgië zou worden binnengehaald. De junta nodigde hem uit deel te nemen aan het bewind. Hij ging op de uitnodiging in en zijn regeringsdeelname werd legitiem na de verkiezingen van oktober 1992. Snel na de verkiezingen van oktober 1992 werd duidelijk dat Sjevardnadze niet langer de man was zoals het westen hem kende. Als Sovjetminister van buitenlandse zaken werd hij alom gewaardeerd en zijn zelfgevraagd ontslag maakte hem tot niets minder dan een held van de demokratie in het westen. Nu had hij zijn handen vol aan de oorlog in Abchazië en alle plannen voor de ekonomische transformatie van Georgië richting marktekonomie werden op een laag pitje gezet. Fabrieken werden gesloten vanwege aanvoerproblemen van grondstoffen uit Rusland. Het energietekort werd zo groot dat in Tblisi trams en metro werden stilgelegd. Spanningen tussen Georgië en Rusland over Abchazië maakten de vooruitzichten op handelsakkoorden en energietoevoer vrijwel onmogelijk. Sjevardnadze reageerde met een radikale nationalistische houding. Hij trachtte zijn steun vanuit de bevolking uit te breiden door gebruik te maken van de symbolen die eerder door Gamsachurdia en Ioseliani ingezet waren. In november 1992 maakte Sjevardnadze bekend dat hij christen was geworden en als Giorgy was gedoopt in de Georgisch Orthodoxe kerk. 'Ik heb nu een ikoon aan de muur van mijn kantoor hangen, ooit hing daar een portret van Stalin,' verklaarde hij.

breekpunt
De ommekeer werd gevolgd door een kompromisloos standpunt ten aanzien van de afscheidingsbeweging in Abchazië. In december 1992 waarschuwde Sjevardnadze dat de beweging haar tijd gehad had. 'De mensen zijn moe van deze oorlog. Die moet zo snel mogelijk gestopt worden,' verklaarde hij in een toespraak. Ook zei hij dat hij tot de pijnlijke konklusie was gekomen dat Georgië er alleen voor stond om de problemen op te lossen. De oorlog in Abchazië werd het breekpunt voor Sjevardnadze. Hij was met een geweldige reputatie naar Georgië teruggekeerd, maar hem ontbraken de takt en de mogelijkheden zich te verzoenen met alle groeperingen die een belemmering voor de toekomst van Georgië waren. Hoewel Sjevardnadze oorspronkelijk door Moskou de hand boven het hoofd werd gehouden, bleken de Georgische belangen in Abchazië onverenigbaar met de Russische. Toen de oorlog voortduurde verslechterden de relaties tussen beide landen, en daarmee de hoop op herstel van de Georgische ekonomie.
In juli 1993 begonnen de Abchaziërs een offensief om de stad Suchumi in te nemen. Enkele dagen leek het erop dat hen dit zou lukken, maar zij werden uiteindelijk teruggedreven. De slag om Suchumi leidde op 27 juli tot een akkoord tussen Georgische en Abchazische vertegenwoordigers. Het staakt-het-vurenakkoord voorzag in een gefaseerde terugtrekking van alle troepen uit het oorlogsgebied en een uiteindelijke demilitarisering. Het stond ook toe dat de Abchazische leider Aardzinba weer het bestuur over Abchazië op zich nam en voorzag in wijzingen in de Georgische grondwet om de verhoudingen met Abchazië te herdefiniëren. Voor het eerst werden in de voormalige Sovjet-Unie VN-vredestroepen ingezet om toe te zien op het bestand.
Het bestand duurde enkele weken, maar beide partijen beschuldigden elkaar voortdurend van schendingen en regelmatig kwam het tot kleine schermutselingen. Op 14 augustus, precies een jaar na het begin van de Georgische invasie in Abchazië, begonnen regeringstroepen zich terug te trekken uit de buurt van Suchumi. Ook Abchazische strijdkrachten trokken zich terug. Tsjetsjeense en andere Noordkaukasische vrijwilligers die aan de kant van Abchazië gevochten hadden leverden hun wapens in en trokken zich terug in de Russische Federatie. De terugtrekking verliep langzaam en Abchazië beschuldigde Georgië van opzettelijke vertraging. Sjevardnadze op zijn beurt verspreidde alarmerende verklaringen over de situatie en deed een dringend beroep op de VN meer waarnemers te sturen.

kapitulatie
Het vooruitzicht van een totale terugtrekking uit Abchazië en de terugkeer van Aardzinba werden in Tblisi als een kapitulatie gezien. Het Georgische parlement weigerde over een vredesakkoord te stemmen en dwong Sjevardnadze alleen het besluit te nemen. Dat was een ernstige tegenvaller voor Sjevardnadze, iets dat hij niet kon gebruiken. Zijn populariteit daalde aanzienlijk vanwege de ekonomische situatie in het land. Eerder hadden zich al twee incidenten voorgedaan die de mate van oppositie tegen hem vanuit zijn eigen regering onthulden. In januari moest Sjevardnadze wijdverspreide geruchten tegenspreken dat hij een lichte hartaanval had gehad en enkele weken later werd Kitovani in een artikel van Giorgi Tsjanturia beschuldigd van voorbereidingen voor een staatsgreep. Beide incidenten werden gezien als een teken van Sjevardnadze's zwakte.
In mei 1993 trachtte Sjevardnadze zijn gezag te herstellen door Kitovani te ontslaan en Ioselani zijn macht te ontnemen door het opheffen van de militaire raad. Om zijn gezag over het militaire apparaat te verstevigen en zijn nationalistische geloofwaardigheid op te poetsen, benoemde Sjevardnadze de 26-jarige nationale gardist Giorgi Karkarashvili tot minister van defensie. Karkarashvili had publiekelijk de aandacht getrokken door op te roepen tot genocide om de oorlog in Abchazië te beëindigen. 'Wanneer een Georgische overwinning honderdduizend doden zal kosten, dan moet dat maar,' had hij verklaard.

CIA
In juli 1993 aanvaardde Sjevardnadze de steun van de CIA voor het opzetten van een veligheidsnetwerk. Een maand later werd Fred Woodruff, een Amerikaans diplomaat en later door Amerikaanse kranten geïdentificeerd als CIA-agent, buiten Tbilisi doodgeschoten toen hij in een auto reed met Sjevardnadze's veiligheidschef. Amerikaanse regeringswoordvoerders haastten zich het incident af te doen als een toevallige moord, een verklaring die verder geen nieuwsgierige vragen opleverde.
Het waren zijn eigen wanhoop en de situatie in het land die Sjevardnadze dwongen tot een verdrag. In de dagen na het akkoord met Abchazië nam Sjevardnadze een reeks maatregelen die de hoop deden toenemen dat het vredesverdrag met Abchazië een soort keerpunt zou worden. Op 20 augustus benoemde hij een nieuwe premier, Otar Patsatsia, een industrieel afkomstig uit het opstandige bolwerk Zugdidi. Waarnemers zagen deze benoeming als een poging de aanhangers van Gamsachurdia te sussen. Maar het vertrek van de vorige premier Sigua duidde ook op een definitieve breuk met het driemanschap dat Sjevardnadze aan de macht geholpen had. Drie dagen na de benoeming van Patsatsia had Sjevardnadze in Moskou een ontmoeting met Jeltsin, waarbij hij zijn vertrouwen uitsprak dat Georgië en Rusland in september een samenwerkingsverdrag zouden kunnen ondertekenen.
Maar Sjevardnadze's pogingen zijn greep op Georgië te verstevigen waren geen garantie voor zijn politieke overleving of herstel van het land. Op 14 september trachtte Sjevardnadze zijn kampagne voor veranderingen te verhevigen door het parlement te vragen zich gedurende drie maanden te ontbinden en goedkeuring te hechten aan het uitroepen van een noodtoestand voor twee maanden om de Gamsachurdia-aanhang in het westen uit te schakelen. Het parlement weigerde Sjevardnadze onbeperkte macht te verlenen, en hij kreeg hun toestemming slechts nadat hij gedreigd had op te stappen.

nieuw offensief
Twee dagen later volgde een nieuwe ramp. Nu de meeste Georgische troepen zich uit Abchazië hadden teruggetrokken, begon de afscheidingsbeweging een nieuw, genadeloos offensief. Sjevardnadze vloog naar Suchumi om de moraal van de verdedigers op te peppen. Maar de Abchaziërs zetten hun opmars voort en versloegen de Georgiërs. In de laatste dagen van de strijd verstevigden zij hun greep op Suchumi, schoten vliegtuigen neer die burgers evakueerden en dwongen Sjevardnadze tot een vernederende terugtrekking. Suchumi viel op 27 september, een ramp die Sjevardnadze toeschreef aan de Russische minister van defensie Gratsjov, omdat deze zijn steun geweigerd had. Hij beschuldigde Rusland ervan de Abchazische leiding in Gudauta te steunen. Sjevardnadze keerde terug naar Tblisi. Intussen vond in West-Georgië een opstand plaats van Gamsachurdia-aanhangers, geïnitieerd door de terugkeer van Gamsachurdia. Sjevardnadze werd steeds meer in het nauw gedreven en maakte op 8 oktober bekend dat Georgië zou toetreden tot het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) met het motief dat er geen toekomst voor het land was zolang het vervreemd bleef van Rusland. Op 9 oktober tekenen de kommandanten van de Russische en Georgisch militaire staven een verdrag over de legale status van Russische troepen die in Georgië gelegerd zijn. Het verdrag, zonder bepalingen over de terugtrekking van Russische troepen, bevat regelingen voor een gezamenlijk gebruik van havens, vliegvelden en spoorwegen.
Enkele dagen later vinden hevige gevechten plaats tussen Georgische troepen en Gamsachurdia-aanhangers bij het spoorwegknooppunt Samtredia. De Georgische regering looft 200.000 dollar beloning uit voor de veilige terugkeer van de ontvoerde staatssekretaris van binnenlandse zaken Girgi Gulua. Sjevardnadze benoemt Igor Giorgadze tot hoofd van de geheime dienst als opvolger van Irakli Batiasjvili, die ontslag nam uit protest tegen toetreding tot het GOS. Eind oktober nemen Georgische troepen het knooppunt bij Samtredia weer in, alsmede andere delen van West-Georgië die in handen waren van de Gamsachurdia-aanhang. In november 1993 neemt de chaos in West-Georgië toe. De Gamsachurdia-aanhang is nu gekonsentreerd in het bolwerk Zugdidi, 200 kilometer ten westen van Tblisi. Zes Russische oorlogsschepen van de Zwarte Zeevloot patrouilleren voor de Georgische havens Batumi en Poti. Met het toenemen van de chaos vaardigt Sjevardnadze een dekreet uit waarin de doodstraf wordt ingevoerd voor personen die zich schuldig maken aan roof en plundering. Wanneer de Georgische troepen naderen verplaatst Gamsachurdia zijn hoofdkwartier van Zugdidi naar Gali in Abchazië. In een poging steun van de Abchaziërs te krijgen vervangt hij de kommandant van zijn troepen Loti Kobalia door een Abchaziër. Intussen zijn Russische troepen geland in Poti. Russische soldaten, tanks en pantservoertuigen worden vanaf de zes oorlogsschepen aan land gebracht. In antwoord op het groeiende konflikt roept de Veiligheidsraad op tot een staakt-het-vuren. Op 10 november 1993 nemen Russische troepen het Gamsachurdiabolwerk Zugdidi in. In een televisietoespraak op 11 november pleit Sjevardnadze voor de hereniging van Georgië, en doet een beroep op de separatisten in Abchazië. Hij roept op tot een hernieuwde stabiliteit en meldt de overwinning op de Gamsachurdia-aanhang en de effektieve rol die de Russische troepen daarin gespeeld hebben. De toespraak besluit met een oproep tot een nationale overeenstemming, een oproep die bekrachtigd wordt door de benoeming van de voormalige Abchazische leider Tamaz Nadareisjvili tot vicepremier van Georgië.
Op 25 november komt het Georgisch parlement voor het eerst sinds de 'vrijwillige' ontbinding weer bijeen en besluit tot verlenging
van de noodtoestand met twee maanden.

onvrede
Op 1 december wordt in Genève een uit 8 punten bestaand memorandum ondertekend door Georgische en Abchazische onderhandelaars. De overeenkomst voorziet in een politieke oplossing voor het Abchazische konflikt door een staakt-het-vuren gevolgd door nieuwe onderhandelingen. Op 8 december dient de minister van ekonomische zaken Mikhail Dzjibuti zijn ontslag in vanwege onvrede met de ekonomische politiek. Dezelfde dag wordt in Tblisi de rantsoenering van brood ingevoerd. Half december verrichten binnenlandse strijdkrachten massale arrestaties onder Gamsachurdia-aanhangers in heel West-Georgië. Later komt het tot hevige strijd tussen Russische troepen en Georgische paramilitaire eenheden, de Mkhedrioni, in de Oostgeorgische stad Telavi. Eind december ondertekenen Rusland een Georgië een verdrag over samenwerking tussen de ministeries van buitenlandse zaken. Tijdens de ondertekening wordt ook gesproken over de voorbereidingen van een bezoek van Jeltsin aan Tblisi. Tezelfdertijd verslechtert de binnenlandse situatie wanneer een hevige ruzie tussen minister van defensie Karkarasjvili en minister van veiligheid Georgadze resulteert in troepenbewegingen in de hoofdstad. Berichten cirkuleren dat Karkarasjvili de stad zou zijn ontvlucht met een deel van zijn troepen. De Rustavi-divisie van de paramilitaire Mkhedrioni bewaakt het parlementsgebouw en andere belangrijke punten in Tbilisi. Na een bomaanslag op het ministerie van nationale veiligheid wordt een onderzoekskommissie ingesteld onder leiding van premier Patsatsia. De groeiende konflikten tussen beide betrokken ministeries vormen een ernstige bedreiging voor de binnenlandse situatie.

dood Gamsachurdia
Op 30 december verspreiden de media de eerste berichten dat ex-president Gamsachurdia zelfmoord zou hebben gepleegd. De details over zijn dood zijn zeer vaag. Later bevestigt de weduwe van Gamsachurdia diens zelfmoord, die op 31 december zou hebben plaatsgevonden in het dorp Dzjikaskaria bij Zugdidi, als protest tegen het bewind van Sjevardnadze. Toch blijven de omstandigheden van Gamsachurdia's dood in nevelen gehuld.
Op 3 februari 1994 komt Jeltsin voor een staatsbezoek naar Georgië. Hij tekent een bilateraal verdrag van vriendschap en samenwerking met Sjevardnadze en zegt Georgië een lening van ruim 25 miljoen dollar toe. In ruil daarvoor zal Georgië 'overwegen terug te keren in de roebelzone', dan bestaande uit Rusland en Belarus. De besprekingen gaan ook over Abchazië en leiden tot een akkoord over de aanwezigheid van Russische vredestroepen in Abchazië. Ook komen er regelingen voor de status van Russische troepen op Georgisch grondgebied. Een akkoord wordt getekend om de sterkte van 8000 Russische manschappen te verhogen naar 18.000. Op de dag van Jeltsin's bezoek aan Tblisi wordt staatssekretaris van defensie Nika Kekelidze gedood bij een bomaanslag en raakt minister van defensie Karkarasjvili gewond wanneer er bij het onderzoek, enkele uren later, nog een bom afgaat. Op 16 februari bereiken Georgiërs en Tsjetsjenen overeenstemming om het lijk van Gamsachurdia in Grozny te begraven. Op verzoek van de familie wordt afgezien van autopsie.

internationale hulp
In maart 1994 krijgt Sjevardnadze de steun van Clinton na een bezoek aan Washington. Clinton spreekt zijn steun uit voor de stationering van VN-vredestroepen in Abchazië en zegt 70 miljoen dollar humanitaire steun toe in de komende jaren. Beide staatshoofden tekenen een bilateraal verdrag voor Amerikaanse investeringen ter ondersteuning van de Georgische weg naar een vrijemarktekonomie. Ook in maart treedt Georgië, als 13e voormalig Oostblokland, toe tot het NAVO-projekt "Partnership for Peace'. Eind maart zegt het IMF Georgië voor bijna 60 miljoen dollar leningen toe.
Op 9 april 1994 vindt in Tblisi een massale demonstratie plaats ter herdenking van de Russische inval van 9 april 1989, waarbij 19 Georgische burgers werden gedood. De Georgische politie neemt een aantal deelnemers van een tegendemonstratie van Gamsachurdia-aanhangers in hechtenis. Op 20 april komt de staatssekretaris van binnenlandse zaken, samen met zijn chauffeur en een ambtenaar van het ministerie, bij een aanslag door gewapende mannen in Tblisi om het leven. Het is de achtste aanslag in enkele maanden tijd gericht tegen de ministeries van binnenlandse zaken en veiligheid.
Op 26 april benoemt Sjevardnadze, met toestemming van het parlement, luitenant-generaal Vardiko Nadibaidze tot nieuwe minister van defensie. Nadibaidze was voorheen plaatsvervangend kommandant van de Russische troepen in het hele Kaukasusgebied. Nadibaidze volgt Karkarasjvili op, die in februari ontslag nam uit protest tegen de verlenging van stationering van Russische troepen in Georgië. Intussen doet de parlementaire oppositie een oproep voor nieuwe verkiezingen, omdat het huidige parlement ineffektief en korrupt zou zijn. Op 23 mei maken parlementsleden, oorspronkelijk verbonden in een koalitie geleid door Gamsachurdia, bekend dat zij zich als oppositie herformeren in een blok dat tot doel heeft de 'vreedzame omverwerping van de regering-Sjevardnadze.' Op 26 mei, de dag dat de Georgische onafhankelijkheid van 1918 herdacht wordt, houden bijna 3000 oppositionelen, samen met Georgische vluchtelingen uit Abchazië, een demonstratie in Tblisi tegen het Sjevardnadzebewind. Zij eisen terugtrekking uit het GOS, ongeldigverklaring van alle akkoorden over Abchazië en het ontslag van Sjevardnadze. Op dezelfde dag wordt ook een grote demonstratie gehouden van Gamsachurdia-aanhangers. Op 15 juni doet een parlementair woordvoerder, Nodar Natadze, tijdens een speciale zitting van het parlement een beroep op Sjevardnadze om af te treden. Op 9 juli komt het weer tot een grote demonstratie in Tblisi met duizenden deelnemers om de eis tot aftreding van Sjevardnadze te ondersteunen. De demonstratie wordt door de politie met veel geweld uiteengeslagen. Op 11 juli geeft de Georgische Associatie voor de Bescherming van de Mensenrechten een verklaring uit waarin de regering beschuldigd wordt van schendingen van de mensenrechten. De Associatie noemt het brute geweld waarmee de demonstratie van twee dagen eerder uiteen werd geslagen door regeringstroepen. Deze troepen traden gemaskerd op en droegen metalen staven waarmee deelnemers aan de demonstratie werden weggeslagen.

obstakel
Op 26 oktober 1994 wordt de journalist Zurab Grdzelisjvili door onbekende mannen neergeschoten in zijn kantoor in Tblisi. De moord weerspiegelt het toenemend geweld tegen onafhankelijke journalisten in Georgië. Op 31 oktober arriveert sekretaris-generaal van de VN, Boutros Ghali, in Tbilisi voor een ontmoeting van twee dagen met Sjevardnadze. De besprekingen gaan vooral over de heropgelaaide strijd in Abchazië. Na besprekingen met premier Patsatsia verklaart Boutros Ghali dat terugkeer van de ruim 250.000 Georgische vluchtelingen naar hun huizen in Abchazië afhangt van politieke besprekingen in Genève met bemiddeling van de VN. Op 3 november spreekt het IMF grote bezorgdheid uit over de ekonomische krisis in Georgië en verwijt de regering 'de ekonomische aanbevelingen van IMF en Wereldbank niet te hebben gevolgd'. Het IMF noemt de weigering van prijsliberalisatie en het onvermogen om de staatsuitgaven met 30% te reduceren. Het niet nakomen van deze voorwaarden vormt een belangrijk obst

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 4

Opnieuw de Socialistische Partij...

Voorafgaand aan de verkiezingen in 1994 brulde de Socialistische Partij (SP) moord en brand over Janmaat. Haar aktie Tomaat richtte zich fors op deze extreemrechtse politikus. In DenHaag werd Fred Wezenaar, eerste secretaris van de plaatselijke afdeling van de SP, vanwege zijn ijver zelfs benoemd tot "Turbo-tomaat". Voor de Provinciale Staten-verkiezingen die zojuist voorbij zijn heeft de SP het roer radikaal omgegooid. Was het vorig jaar Hans Janmaat, thans is het Wim Kok die in portret wordt aangevallen op haar verkiezingsaffiches. Kok kan op veel punten worden aangevallen. Sterker nog: naar mijn mening draagt het door hem gevoerde beleid sterk bij aan de groei van extreem-rechts. Desondanks gebiedt de eerlijkheid om op te merken, dat tussen Kok en Janmaat wel degelijk wezenlijke verschillen zijn. Voor de SP is dat echter allermninst een belemmering om thans Kok op soortgelijke wijze op de affiches op te voeren als dat eerder gebeurde met Janmaat; nuances zijn aan de partij niet besteed.
Wèl sluit dit naadloos aan bij de SP-verkiezingsslogan "Stem tegen - stem SP". Kennelijk maakt het niet zoveel uit wáártegen. Wat betekent dat onlustgevoelens en ontevredenheid bij de kiezers worden aangewakkerd zonder al te zeer in te gaan op de oorzaken en vooral op het al dan niet terecht zijn hiervan. En dat is gevaarlijk.
Als iemand die tot voor kort zelf SP-lid was, heb ik al geruime tijd dit gevaar gezien. Daartegen waarschuwde ik krachtdadig, eerst binnen en vervolgens ook buiten de partij. Een kwestie van tegen de stroom op roeien. Want zolang de SP zich enerzijds steeds populairder weet te maken door in te haken op allerlei akties - waarvan overigens een aantal naar mijn mening wél degelijk volkomen terecht gevoerd worden - en anderzijds inspeelt op het "gezonde volksgevoel", wordt degeen die met kritiek op zo'n sympathieke partij komt, al gauw afgedaan als een reaktionaire zeurkous. Dat ik dat allerminst ben, kan ik (helaas) maar al te duidelijk aantonen met een aantal voorbeelden waaruit volgens mij blijkt dat de SP steeds vaker verzuimt zich principieel socialistisch op te stellen:

- Twee leden van de Haagse SP-afdeling, met daarbinnen alsook in de landelijke partij prominente funkties, bezochten enkele maanden terug een asielzoekerscentrum elders in het land. Ontdaan over wat zij aantroffen wilden zij aktie voor verbetering gaan voeren. de Haagse voorzitter Aart Geervliet zei hen echter "dat het hem zéér ongewenst voorkwam, en dat-ie daar ook al ruggespraak met Rotterdam (bedoeld wordt het Landelijk Bestuur van de SP - ez) over had gepleegd, dat het n

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 2

Nou, even dan...

Ook Groenlinks geeft een blaadje uit, we hebben er waarschijnlijk wel eerder iets uit geciteerd. Nog maar een keer. ""Waarom zijn de gordijnen bij Evelien van Onck tegenwoordig zo vroeg dicht? En waarom duikt Remco Herfst een keer per week met een zaklantaarn in de meterkast. Geheimzinnige vragen, waarop het antwoord toch weer politiek blijkt te zijn." Is verder lezen wel zinnig? Het antwoord lijkt voor de hand te liggen. Ik zou me ook dood schamen en een donker plekje zoeken. Want verder lezend toch weer een paar leuke, pijnlijke, vreemde zaken... Over de Van Kasterenstraatjes bijvoorbeeld, waar Groenlinks zich de afgelopen tijd sterk lijkt te hebben gemaakt. Eindelijk eerlijk toegegeven. "Onze fractie ging indertijd schoorvoetend akkoord (wat is dat eigenlijk, schoorvoetend?) met deze plannen. Je kunt sociale woningbouw natuurlijk niet tegen elke prijs handhaven en de onderzoeksresultaten gaven immers aan dat het voor een betaalbare prijs niet ging." Later konkludeert Groenlinks dat het onderzoek waarop ze zo blindelings vertrouwden, nep was en dus ging men op de bres voor de bewoners tot het moment van sloop. Zou dat de betekenis van schoorvoetend zijn? Naar je voeten kijken, in plaats van naar de betrouwbaarheid van de informatie die een corrupt gemeentebestuur je voorschotelt? Behoorlijk suffig!
Stukje verder lezen: Evelien van Onck won de Politieke Kletsavond en dat vindt Groenlinks "toch geen slecht begin van het campagnejaar." Dat zijn we met ze eens (voorwaar!). Politieke klets is politieke kampanje. Eindelijk toegegeven dat goeie politiek vormkrijgt in een kletsverhaal.
Tenslotte nog een prikje. In een nette folder roept Groenlinks dat ze het voortouw neemt in een diskussie met de bevolking over de toekomst van de bijstand, samen met Joke van de Beek (wethouder sociale zaken) en Paul Rosemuller (tweede kamer groenlinks). In hun eigen blaadje zijn ze -wederom- eerlijker: "weer verkiezingen, wat betekent dat Groenlinks het gehele jaar zoveel mogelijk in de publiciteit moet komen." En: "De campagne voor de verkiezingen voor leden van Provinciale Staten is door het Carnaval vooral kort. Belangrijkste aktiviteit in Den Bosch: de discussieavond over de nieuwe bijstandswet." In diskussie met de bevolking? Politieke klets! Gewoon kampanje! Publiciteit! Zieltjes! Enne, Kleintje geeft alweer gratis publiciteit! Hoe meer klets, hoe meer citaten.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 2

Glas hoort in de glasbak?

Al maanden tevoren had hij speciale reservoirs in de in de stad verspreid staande glasbakken aangebracht. Op deze wijze belandde het gedeponeerde glas niet in de glasbak, waar het als hergebruikglas een tweede leven zou kunnen leiden, maar in de dikke katoenen zak, die ingenieus en vrijwel onzichtbaar in de opening van de glasbak was aangebracht. 's Avonds laat maakte hij een rondje om het op deze wijze verkregen glas te verzamelen en bracht het naar het schuurtje achter zijn woning. Daar sloeg hij het, onhoorbaar, want stevig ingepakt in oude lappen, tot splinters, die hij zorgvuldig in dozen opborg. Tot zijn grote tevredenheid nam het aantal dozen splinters snel toe. Er werd genoeg gedronken in Den Bosch en men was ook milieubewust genoeg om het glas naar de bak te brengen. Bij de supermarkt haalde hij regelmatig stevige lege dozen, ook daaraan was geen gebrek. Wel nam het in zijn schuurtje, zo'n gemiddelde Hertoghuizenkeet, de nodige ruimte in beslag, maar dat had hij er graag voor over. 's Nachts, na de rituele splinterdans, las hij in bed de in zijn bezit zijnde RaRaverklaringen nog eens door die hij, als ex-abonnee van het opgeheven blad Konfrontatie natuurlijk in zijn bezit had. In een bloknootje maakte hij aantekeningen van een aantal saillante passages, die hij straks wellicht in zijn eigen verklaring zou kunnen opnemen.
Zo naderde de dag des onheils of, in zijn bewoordingen, de dag der wrake. Zijn verklaring was bijna af, glassplinters had hij nu in voldoende mate en tevreden stapte hij op een dag in de trein naar Hoogeveen. Daar kende hij een oude kameraad uit de tijd dat hij lid was van de revolutionaire beweging en deze had het in zijn tweede leven gebracht tot chef gemeentewerken. Ondanks de oude revolutionaire banden kon hij om privacyredenen, je wist maar nooit met al die informanten, het doel van zijn missie niet onthullen. Dus hield hij het erop dat hij de wagen nodig had voor een demonstratie van werkvoertuigen in het Rosmalense (en straks Bossche) Autotron. Na achterlating van een borgsom reed hij ermee terug naar Den Bosch. Om vroegtijdige argwaan te voorkomen parkeerde hij het gevaarte op een open plek in het bos bij Vinkel. Vandaar wandelde hij naar huis.
Een aantal weken eerder had hij via de Snuffelkrant al een oude typemachine gekocht en in zijn werkkamer zette hij zich aan het uittypen van de definitieve verklaring. Het kostte hem, ook vanwege het eenvingersysteem dat hij hanteerde, enkele uren om de verklaring op papier te zetten, zoveel argumenten had hij inmiddels verzameld. Met een diepe zucht trok hij uiteindelijk het laatste vel uit de machine. Zo, dat was dat, maar nu kwam het grovere werk. Hij ging naar de kelder en haalde daar de veertig dozen behangplak die hij de afgelopen tijd verspreid over allerlei bouwmarkten en warenhuizen had aangeschaft, dit uiteraard ook om geen argwaan te wekken. Hij vulde vast drie teilen met water en deed er de behangplak bij. Toen sprong hij op de fiets naar Vinkel om de wagen te halen die een essentiële rol in zijn strategie speelde. Het was inmiddels donker geworden. De hele nacht werkte hij door, teil water na teil water omzettend in behangplak...
Vroege Bosschenaren keken hun ogen uit toen zij midden in de zomer, zomaar op een vroege ochtend een strooiwagen zagen rijden. Maar deze wagen strooide geen zand met zout, nee, er kwam een grijsachtige smurrie uit, vermengd met stukjes groen en bruin, als was het een mislukte tutti-frutti. Dankzij het toegevoegde waterglas hechtte de smurrie zich snel en onherroepelijk aan het wegdek via een route die hij zorgvuldig had bestudeerd. Toen hij uiteindelijk de hele route had afgelegd, waarbij ook nog eens bleek dat hij ternauwernood genoeg smurrie had, ondanks het vele werk van de voorafgaande maanden, reed hij langs Blos en Brabants Dagblad en Kleintje Muurkrant om zijn verklaring in de brievenbus te doen. Ook de lokale ANP-korrespondent werd niet overgeslagen. Om tien uur zette hij de radio aan, inmiddels al weer thuis aan de koffie. Na de bekende piepjes hoorde hij: "Tien uur, radio nieuwsdienst ANP. Een nog onbekende aktiegroep heeft in Den Bosch de start van de Tour de France onmogelijk gemaakt door het startparcours en alle wegen die de tour binnen de Bossche gemeentegrenzen moet nemen onklaar te maken. De tourdirektie heeft besloten de start van vandaag uit te stellen tot morgen in de volgende etappeplaats...". Verder luisterde hij niet, maar dronk zijn koffie op en besloot nog even naar bed te gaan. De naam Den Bosch werd wereldwijd genoemd als stad waar de Tour de France niet van start zou gaan. Was dat niet dezelfde reklame die stadsbestuur en bedrijven beoogden door de Tour er wel van start te laten gaan? Wij zijn solidair met onze strooiwagenbestuurder, zijn verklaring lees je nog wel eens in een volgend Kleintje!!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 2

Zet Heineken op straat!

Al 'ns een 'straatnieuws' gekocht? Dat krantje wat door daklozen aan voorbijgangers wordt verkocht op de grotere stations. Twee piek kost 't, waarvan een piek voor de verkopende dakloze zelf is. Leuk initiatief, leuk blaadje. Leuke inhoud. (ingezonden brieven waarin gratis mee-eten voor zielige daklozen wordt aangeboden uitgezonderd).
De rode (!) kop*** van het blad lijkt op de streep op het bierviltje van Bossche brouwer Heineken. En die kop (niet z'n eigen drank) is Heineken in z'n verkeerde keelgat geschoten.
Heineken heeft Staartnieuws aangezegd het publiceren van het blad met deze kop te staken omdat er sprake zou zijn van logo-diefstal...
Welk een nuchtere konstatering! De hele logo-makerij bestaat uit jatten, kopieeren en herhalen. Grote bedrijven hebben tien-strippenkaarten bij de rechtbank lopen in hun strijd om logo's en beeldmerken. Kan je niet echt wakker van liggen. Maar van deze zatte aktie van Heineken krijg je toch ter plekke een stevige kater! Welk een misselijkmakende kinderlijkheid. Laat die drank-, wasmiddel- en ketchupfabrikanten elkáár voor de rechter beschimpen, maar zit niet zo te brallen over Straatnieuws!
Er is maar één medicijn. Geen sterke koffie met een rauw ei, maar: ZET HEINEKEN OP STRAAT! Stop akuut met het drinken van Heineken-produkten. Wees solidair met Straatnieuws en andere leuke straatinitiatieven. Schrijf Heineken over je ongenoegens (Antwoordnummer *****). En ben gedisciplineerd in je boykotaktie; ter ondersteuning hieronder een kleine selektie van Heineken-produkten en produkten waarin de brouwer veel, veelal bijna alle, aandelen heeft.
Heineken
Amstel
Brand
Ridder
Wieckse Witte
Tuborg
Guiness
Sisi
Sourcy
Royal Club

Heineken jatte logo ook

Neem de balk van Heineken en zet 'm 'ns rechtop. Houdt nu je hand over ruim driekwart van de onderkant van de balk. Wie heeft er nou gejat? Welke T-shirt-ontwerper durft de rechtzaak aan?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Tweedeling

Overgenomen uit de Werklozenkrant (Utrecht): De overheid stimuleert samen met het bedrijfsleven dat de rijken steeds rijker worden en de armen steeds armer. Het je wel eens gehoord van 'bedrijfssparen'? De verzekeringsmaatschappij AMEV kan je er alles over vertellen. "Alles over fiscaal vriendelijk bedrijfssparen". Enige voorbeelden:
- Je bent 32 jaar en je hebt een bruto jaarsalaris van 60.000 gulden en je spaart 125 gulden per maand. Nouja, sparen? Het kost je 0 gulden (geen tiepfout) per maand. Op je 65ste levert dit je al gauw 200.000 gulden op.
- U, als werknemer van 37 jaar met een jaarinkomen van 45.000 gulden (gehuwd, tariefgroep 2) spaart netto 183 gulden per maand en ontvangt als u 65 bent 18.000 gulden per jaar voor de rest van uw leven.

Had je maar betaald werk hè? De overheid betaalt via de fiscus fors mee aan deze regelingen. Al dat geld komt uit de algemene middelen, waaruit ook je eventuele RWW of bijstand betaald wordt: dat zijn "uitkeringen die niet meer gekoppeld kunnen worden omdat er geen geld voor is". De tweedeling in onze maatschappij wordt door de huidige regering bewust bevorderd, 't is maar dat je het weet.

sport- en recreatieparadijs
In Kleintje 281 schreven we een artikel naar aanleiding van de gemeentelijke plannen een zwem/schaats/pretparadijs te bouwen nabij het huidige voetbalstadion De Vliert, je weet wel van dat degraderende FC-DenBosch. In dat verhaal werd uiteen gezet welke risico's de gemeente DenBosch loopt door vanalles en nog wat te gaan exploiteren in samenwerking met professionele commerciële uitbaters zoals de mensen van Libéma. Maar er is nog veel meer te vertellen over de dreigende bouw van het nieuwe sport- en recreatiecentrum De Vliert. De Gemeente DenBosch heeft namelijk ook haar huiswerk niet korrekt gedaan. Het blijkt dat het bij de wet verplicht is (besluit van 1 september 1994, handleiding milieu effect rapportage) om voor de aanleg of bouw van een recreatieve voorziening met een bezoekersaantal van 500.000 mensen of meer, om een Milieu Effect Rapportage te maken. Volgens de gemeente moeten er minimaal één miljoen mensen komen schaatsen en zwemmen om de boel rendabel te exploiteren, dus het is wel duidelijk dat De Vliert hier onder zal vallen. Is de gemeente dit vergeten? Of wijst de haast die de gemeente heeft dit miljoenenplan (68 miljoen eksklusief BTW!) van de grond te tillen er op dat ze in de gaten hebben dat ze wat vergeten zijn? Want haast hebben ze! De gemeente DenBosch wil notabene gebruik gaan maken van een versnelde procedure, de zogenoemde artikel 19 WRO-procedure. Normaal gesproken wordt deze procedure gebruikt om kleine veranderingen mogelijk te maken binnen een bestemmingsplan waarbinnen dit niet mogelijk zou zijn. Zogenoemde postzegelplannen noemt men dit. Maar we hebben hier te maken met een zeer grootschalige ontwikkeling in een gebied waar een bestemmingsplan op ligt van meer dan 50 jaar oud. De gemeente denBosch gebruikt nu het motief 'urgentie' om gebruik te maken van deze artikel 19 procedure. Hiermee wordt eventuele inspraak van de omwonenden die te maken gaan krijgen met meer dan een miljoen bezoekers per jaar omzeild. het argument 'urgentie' is echter grote klets want er wordt al jaren geen cent meer uitgegeven aan de inderdaad slechte accomodaties van de huidige sportzaal en zwembad, maar dat speelt al jaren. En eerdergenoemde Milieu Effecten rapportage 'vergeten' duidt op plotselinge haast. We zijn benieuwd hoe de gemeente zich uit deze affaire gaat proberen te redden...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 1

het JAC is er voor jou!!

Je bent jong en je wilt wat, maar soms kom je er niet meer in je eentje uit. Op die momenten is het makkelijk als er een punt in de buurt is waar ze je vragen wel kunnen beantwoorden. Zo'n punt is de Infowinkel van het Jongeren Advies Centrum (JAC). Dus: loop je met vragen in je hoofd of wil je meer informatie over een onderwerp, stap dan eens binnen! De onderwerpen zijn zeer verschillend; of je nou wilt weten wat je met je studiefinanciering moet of dat je meer informatie over veilig vrijen wilt, het kan allemaal! In de Infowinkel kun je op een gemakkelijke manier aan je antwoorden komen. Als je wilt kan je bij het folderrek op je gemak een foldertje uitkiezen, wil je meer informatie dan kan je je vraag altijd aan een van de medewerkersters stellen. Zij kunnen je dan gelijk een antwoord geven of je meehelpen zoeken waar het staat. De Infowinkel is elke werkdag open vanaf 13.00 uur, tot 17.00 uur. Je kan ons ook opbellen vanaf 9 uur 's-ochtends. Het kan ook zijn dat je op school problemen hebt of dat je het thuis niet meer uithoudt. Je kan dan bij de hulpverlening een gesprek krijgen, in dat gesprek zullen de mensen van het JAC dan samen met jou alles proberen duidelijk te krijgen. Er kunnen soms meerdere gesprekken nodig zijn om voor jou de beste oplossing te vinden. Het advies of de hulp die je bij ons krijgt is gratis, alleen voor sommige folders vragen we geld (nooit meer dan de inkoopprijs). Verder is onze hulp vrijwillig en anoniem. heb je vragen, bel ons dan (073.138488); Jac-DenBosch, Buitenhaven 7, 5211 TP, DenBosch. het JAC is er voor jongeren van 12 tot 24 jaar, het JAC is er dus voor jou!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 2

Stop wapenhandel met Indonesië

Het Europees Netwerk tegen Wapenhandel (ENAAT) voert kampagne tegen de wapenhandel met Indonesië. In diverse Europese landen worden regeringen ertoe bewogen hun wapenexporten naar dat land stop te zetten en militaire samenwerkingen te beëindigen. Hoge militaire uitgaven in ontwikkelingslanden gaan ten koste van uitgaven voor basisvoorzieningen zoals schoon water, onderwijs en medische zorg. Bovendien worden wapens in sommige landen gebruikt voor onderdrukking van binnenlandse oppositiebewegingen. In Indonesië zijn militairen veelvuldig betrokken bij de schending van mensenrechten. Nederland is de afgelopen jaren, na de Verenigde Staten, de grootste leverancier van wapens aan Indonesië geweest. In Nederland voeren het Antimilitaristisch Onderzoekskollektief (AMOK) en het Komitee Indonesië kampagne. Zij hebben een petitie opgesteld waarin de Nederlandse regering wordt gevraagd af te zien van wapentransakties en militaire steun aan Indonesië, nu en in de toekomst. Binnenkort verschijnt er een boek over de Nederland-Indonesië betrekkingen wat betreft militair wapentuig bij Papieren Tijger in Breda. Voor meer informatie en petitielijsten: AMOK-maritiem, Pesthuislaan 39, 1054 RH, Amsterdam 020.6164684.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 3

Kasterenstraatjes gekraakt, leeg en gesloopt

In het Brabants Dagblad van Dinsdag 21 februari 1995 stond het volgende berichtje weggedrukt tussen advertenties en overlijdensberichten:
"Uit een exploot van P.P. Boon, tgv.kd.-deurwaarder, d.d. 17 februari 1995 blijkt, dat op verzoek van de gemeente 's-Hertogenbosch, ten deze rechtsgeldig vertegenwoordigd door haar burgemeester Mr.D.C.B.Burgers, q.q. zetelende te 's-Hertogenbosch, te dezer woonplaats kiezende aldaar aan de Parklaan 21e, ten kantore van de procureur Mr.J.H.H.Theuws, zijn GEDAGVAARD: Zij die verblijven in de Eerste Kasterenstraat 1 t/m 15, 23 en 2 t/m 24, Van Kasterenwal 145 en Van Berckelstraat 18 te 's-Hertogenbosch, om op donderdag 23 februari 1995 te 14.15 uur n.m., in persoon danwel vertegenwoordigd door een procureur te verschijnen ter gerechtzitting van de president van de arr.rechtbank te 's-Hertogenbosch alsdan en aldaar in kort geding zitting houdend in het gebouw Bastion aan de Zuidwal 58; de vordering strekt tot ontruiming en verlating van voornoemde percelen met al de hunnen en het hunne en met veroordeling van de gedaagden in de proceskosten. Een afschrift van dit exploot is verkrijgbaar bij de procureur vnd. w.g.P.P.Boon, t.k.dwr. Deurwaarderskantoor Stalman v.d.D.de Willeboissingel 45, 's-Hertogenbosch (tel, 073-137571)

Op donderdag 23 februari jongstleden vond dus een kort geding plaats tegen alle krakers die op Vrijdagochtend 10 februari de leegstaande huizen aan de Kasterenwal in gebruik hadden genomen (wat je tussen de regels door al in het vorige Kleintje op de voorpagina had kunnen lezen). Wat was het allemaal weer prachtig, maar wat zijn er ook blunders begaan. De legale bewonersters van Kasterenwal zijn al jaren aan het rommelen geweest om de prachtige straat te behouden. Een strijd die feitelijk ging tegen de stadsvernielingsplannen van de gemeente Denbosch, toen nog onder leiding van PvdA-wethouder Hans Dona. Binnenkort kunnen we de resultaten van de overwinning door de gemeente bewonderen in die hoek van de stad. De van Berckelstraat en omgeving worden aangepast aan de snel verjuppende binnenstad. Winkels, nog meer winkels en kantoren... glazen puien en schreeuwende reklame, prachtig hoor... Aangezien de knok van de mensen van de Kasterenstraat al zo lang aan de gang was, voornamelijk papieren aktiviteiten, is de hele boel een beetje in het vergeethoekje terecht gekomen. Zelf was ik bijvoorbeeld behoorlijk verbaasd de inhoud van de sloopkontrakten te lezen die de 'legale' bewoners tot een paar weken geleden het recht gaven in de panden tot aan de sloop aan de Kasterenstraat te blijven wonen. In dat door hen ondertekende sloopkontrakt stond met grote koeieletters dat de ondertekenaar akkoord gingen met de betiteling 'bouwval' en met sloop van de panden en dat ze met een opzegtermijn van een paar weken op moesten rotten. De gemeente heeft het allemaal weer handig gespeeld. De panden zijn al die jaren onder beheer van het Gemeentelijk Grondbedrijf blijven vallen, dat wil zeggen onder ambtenaar van Koesveld, de huur werd echter opgestreken door Stichting Hertoghuizen. Over van Koesveld straks meer.
Eerst even het verhaal vertellen van de kraak van de Kasterenstraat; het is Vrijdagochtend 10 februari 1995, koud en vroeg in de ochtend. Zeer veel mensen al op de been. Van heinde en verre waren sympatisanten gekomen om mee te helpen om deze schandalige sloopdreiging te voorkomen, nou ja, in ieder geval aan de k(r)aak te stellen. Veel spandoeken, leuzen geschilderd en stencils uitgedeeld aan overwegend welwillende buurtbewoners die vrijwel allen de moed al hadden opgegeven.
"Daar kunnen jullie toch niets meer aan veranderen, dat hebben die hoge heren allang geregeld" kregen we meerdere malen (maar dan op 'ze bosch') te horen. Aangezien er zo'n grote groep mensen was op komen draven lag het voor de hand om één van de direkt betrokkenen en verantwoordelijken maar eens op te gaan zoeken. Na enig uitzoekwerk bleek grondbedrijf-ambtenaar van Koesveld in vergadering te zitten op het Bossche stadskantoor, dus hoppa met een flinke groep mensen daar naar toe. De man schrok zich wezenloos en gedroeg zich als een klein kind, er werden wat vage gesprekjes gevoerd met wat andere politici en dat was dat. De dag erop zou er een hetzerig stukje in het Brabants Dagblad verschijnen waarin sprake was van "een door krakers bedreigde ambtenaar" en "volgens burgemeester Burgers is de ambtenaar op ontoelaatbare wijze geïntimideerd." Sterk overtrokken allemaal en opgeschreven door een journalist van het Brabants Dagblad die te beroerd was om die dag naar het Kasterenstraatje te komen, terwijl de krant meerdere malen gebeld is met de mededeling dat er van alles aan de hand was. Maar nee hoor, van achter de tekstverwerker, koffie in de ene en de telefoonhoorn in de andere hand wordt er weer een stukje in elkaar geflanst waarin geen woord staat over de motieven van de kraakaktie en de werkelijke achtergronden van het waarom van het bezoekje van de krakers aan van Koesveld. Dan deed de BLOs-TVploeg het beter hoewel zij helaas geen beelden hebben geschoten van de "bedreigingen" aan van Koesveld. Dirk van Koesveld die notabene in hoogsteigen persoon illegaal panden sloopt, niet alleen in de van Kasterenstraat maar op veel meer plekken in de stad. Hij heeft het allemaal aan zichzelf te danken dat ie een keertje bezoek kreeg en als hij zo door blijft gaan met zijn intimiderend gedrag zal dit inderdaad wel niet de laatste keer geweest zijn dat hij gekonfronteerd wordt met een groep woedende mensen.
Maar goed, alle panden waren dus weer bewoond die vrijdag... Het zou niet lang meer duren. Zoals jullie hierboven al hebben kunnen lezen heeft de gemeente DenBosch een smerig truukje uitgehaald om door middel van die geplaatste advertentie de krakers anoniem te dagvaarden op precies dezelfde dag dat de krakers in de Bossche rechtbank aanwezig waren om daar de uitspraak te horen van de rechter over de ingediende bezwaarschriften tegen de afgegeven sloopvergunning. Dus nadat de rechter besloot dat de ingediende bezwaren niet geldig waren en dat de gemeente DenBosch mag gaan slopen (waarna Stichting Hertoghuizen er nieuwbouw met woningen en winkels zal neerzetten), besloot hij tegelijk dat de krakersters er uiterlijk Vrijdag 3 maart uit moesten gaan. Tsja, mooie aktie dus maar het heeft allemaal vrij weinig uitgehaald en we balen er bij het Kleintje wel van dat we geen zelf geschreven stukjes hebben gekregen van de Kasterenstraatkrakers. Moeten we dit allemaal weer zelf opschrijven, terwijl we het toch al zo druk hebben. We zijn geen journalisten! Het is juist de bedoeling dat mensen zelf gebruik maken van dit blaadje, dus de volgende keer... We komen uiteraard terug op de achtergronden van de sloop van deze relatief betaalbare huizen. Het is een mooi voorbeeld van dat zogenaamde 'sociale ondernemerschap' van de Stichting Hertoghuizen. En maar jammeren dat ze te weinig geld hebben en dat dit de reden is voor de jaarlijkse doorberekening van hoge huurverhogingen. En maar klagen dat het onmogelijk is om hedentendage betaalbare sociale woningbouw neer te zetten. Maar ze hebben tot op heden geen rationeel argument gegeven op de kritiek dat de meer dan vijftig huizen aan de Kasterenstraat, Kasterenwal en van Berckelstraat onterecht gesloopt en vervangen worden door (te) dure huizen. Per 1 juli aanstaande gaan de huren voor vrijwel alle huurdersters weer met 5 tot 5,5 procent omhoog. De woonlasten worden steeds onbetaalbaarder (zie tevens elders in dit Kleintje de dreigende 'herinrichting' van de Bijstandswet), dit gaat hartstikke fout. Wil je meehelpen daar iets aan te doen neem dan kontakt op met het Woonlastenkomitee DenBosch, p/a Wilma van Steen, Trompet 22, 5231 DK, DenBosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 283, 10 maart 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 283
  • Hits: 2