• Laatst gewijzigd: zondag 26 februari 2017, 22:48.

286

Lagare

De grootstedelijke woestenij achter en voor het station zal de komende jaren de stad DenBosch in haar greep houden. In de Groene Amsterdammer van 12 april jongstleden schreef Michel Didier een stukje waaruit we een paar zinnen citeren: "Behalve Maastricht, waar een snackbar al sinds jaar en dag een frituur heet, schuift ook DenBosch een eindje richting Parijs op. Het hart van DenBosch omvat economisch gesproken het gebied rond het station, waar een "stijlvol appartementencomplex met een klassieke uitstraling" La Cour gaat heten en een kantoortoren La Tour. Op een La Gare genaamd terrein verrijst bovendien een immens Paleis van Justitie, ontworpen door de Luikse architect Charles Vandenhove (is Delacour - onbedoelde toespeling?)". Overigens heet het nieuwbouwcomplex, een klein eindje verder, "Les Deux Terrains", inderdaad Deuteren. De Bossche bestuurders doen grote moeite het imago van de stad op te vijzelen. Naast de franstalige benamingen rondom het station, is DenBosch druk doende de Spaanse architecte Beth Gali te promoten. De marmeren stoeptegels nabij het Kerkpleintje zijn hier het resultaat van, net zoals het skateboard-verbod aldaar. Ondertussen blijkt het schoonhouden van deze stoeptegels dusdanig moeizaam te zijn dat hiervoor vele tienduizenden guldens extra op de gemeentebegroting terecht zullen moeten komen (foutje, bedankt!).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 2

Kill-o-vink

Je conversaties zijn strikt persoonlijk. Steeds vaker duiken er echter berichten op over lieden die middels de telefoon gesprekken afluisteren die niet vor hen bedoeld zijn. In die gevallen dat hierover iets bekend werd bleek steevast dat de afgeluisterde "toevallig" de hoorn naast de haak had liggen. Jaja... Kan iemand afgeluisterd worden met de hoorn op de haak? Ja, het principe van deze vorm van afluisteren is dat men op een niet al te grote afstand van de telefoon (bijvoorbeeld in je lokale PTT-schakelkast) een hoogfrequent signaal op uw telefoonlijn zet. Dit signaal is niet hoorbaar maar zorgt er wel voor dat je telefoontoestel in 'trilling' wordt gebracht. deze trilling wordt beïnvloed door de trilling van geluid in de ruimte waar de telefoon staat. technisch heet dit dan dat het signaal wordt gemoduleerd. In de PTT-schakelkast worden de geluiden weer van het hoogfrequente signaal gescheiden en via een andere telefoonleiding naar een afluistercentrale geleid of op een bandje opgenomen. Is het mogelijk om je hiertegen af te schermen? Ja, in de praktijk blijkt het mogelijk te zijn om deze wijze van afluisteren tegen te gaan door de stekker uit je telefoonaansluiting te trekken. Je kunt dan echter ook niet meer gebeld worden. Daarom hebben wij een "high-tech advanced, solid state" elektronische schakeling ontwikkeld waarmee je wel gebeld, maar niet afgeluisterd kunt worden! Deze Kill-o-vink met inbouwschema zorgt ervoor dat de hoogfrequente signalen worden kortgesloten en zo niet meer in je telefoontoestel kunnen komen. Let op! De Kill-o-vink beschermt dus niet tegen afluisteren wanneer je normaal telefoneert of tegen andere vormen van afluisteren zoals richtmicrofoons! Het werkt slechts tegen het afluisteren middels je telefoon die gewoon op de haak ligt en waarvan het luidsprekertje dienst doet als microfoon. Je kunt de Kill-o-vink condensator bestellen door 2,50 gulden per stuk of 20 gulden per tien stuks over te maken op giro 5349231 tnv Kleintje Muurkrant te DenBosch ovv Kill-o-vink. je krijgt er een inbouwschema bijgeleverd. Veel plezier ermee, hoewel je er verder niets van zult merken.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Vlieg op !

Wat is het toppunt van kapitalisme, grutterij, koopmansziekte, oplichterij en cynisme? Lucht per strekkende meter verkopen. Wie verkoopt er lucht dan? Appie Heyn, Droom en Vreesman, Shell, Gamma en nog zo'n stel grootuitbuiters. De lucht noemen ze naar goed Hollands taal gebruik 'air' en de strekkende meters meten we tegenwoordig in 'miles'. Ziedaar DE pesterij van de negentiger jaren: Airmiles. Sparen voor vliegreizen bij uw dagelijkse materiële behoeften. Is vliegen niet de meest milieu-onvriendelijke manier van reizen? Zorgt de toename van het vliegverkeer niet voor slapeloze nachten voor omwonenden van luchthavens? Vanwaar dan toch die promotie? Maar dat is niet het enige bezwaar dat je tegen deze vorm van misleidende verkoop kan hebben. Inmiddels is gebleken dat alle aankopen van iemand geregistreerd worden. Deze gegevens worden gebruikt om gericht te kunnen adverteren en klanten (ongevraagd) foldermateriaal toe te sturen. 10 pakjes Diamant gekocht bij AH? Twee weken later ligt het foldertje 'Let op vet' in de brievenbus. Luiers aangeschaft? Gratis proefnummer van 'Ouders van nu' op de deurmat. En heb je het verkeerde waspoeder aangeschaft dan bestaat de kans dat je een filmploeg op je stoep aantreft die je onder leiding van die Bekende Nederlandse probeert te overtuigen dat Ariel toch schoner wast. En als je chips koopt, word je nog uitgemaakt voor flippo ook. En wat dacht je van de uitkerende instanties die wel eens een onderzoek zouden kunnen starten als je te veel hebt uitgegeven. Hoe komt u ineens aan zoveel geld? Nee, dank je feestelijk, maar ik doe hier niet aan mee. M'n privacy (weer zo'n Hollands woord?!) is me heilig en met de trein kom ik ver genoeg. Als iemand je aan de kassa vraagt of je airmiles spaart, zeg dan: airmiles? VLIEG OP MET JE AIRMILES!!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Kort nieuws

De rode kip

Luistert iedere woensdag van 18 tot 19 naar De rode kip, het wekelijkse informatieprogramma op radio Banzaï, FM 94.8 (niet op de kabel). Ideeën en suggesties zijn welkom op postbus 1267, 5200 BH Den Bosch tnv De rode kip.

Oorlog, maar voor wie?

Half mei: de oorlog in Sarajevo is weer losgebarsten, voor zover je al kon zeggen dat ie voorbij was. En dus weer iedere avond om acht uur een itempje, want er zit een cameraploeg in de omsingelde stad. Hebben we daar even geluk bij! Zo'n stelletje journalisten daar dat ons van het laatste nieuws kan voorzien. Maar waar gaat dat laatste nieuws steevast over? Niet over wat er nou precies gebeurt daar, niet over Bosniërs, Kroaten of Serviërs, maar over hoeveel VN-militairen gesneuveld of gewond zijn. En uit welk land ze komen ("er waren geen Nederlanders onder de slachtoffers"). En over hoe machteloos de VN is. De precieze woorden weet ik niet meer, maar op de vraag wat de VN zou doen als het "echt gevaarlijk" werd in Sarajevo werd door de plaatselijke oppermilitair geantwoord: "toekijken". En als er geen VN'ers in ex-Joegoslavië zaten, zouden we waarschijnlijk helemaal niks meer horen over de oorlog daar. De tijd van de eerste televisie-oorlog is al lang voorbij. En dat is te merken... Ook de berichtgeving over het Ebola-virus in Zaïre was weer een mooi staaltje van westers etnocentrisme. Terwijl er 160 Zaïrese dooien zijn gevallen, opent het journaal met het bericht dat er 7 Italiaanse zusters zijn overleden. En hoeveel Zaïrese? Ze kunnen natuurlijk niet gaan vertellen wie al die doden waren, maar waarom dan wel die Italiaansen? Het zou al een stuk sympathieker overkomen als werd gezegd "er zijn 167 mensen omgekomen, waaronder 7 Italiaanse zusters". Toch?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Met z'n vierhonderden in caravans...

AZC Willem 1

Aan de Vlijmenseweg vinden we het asielzoekerscentrum Willem 1. Nadat de asielzoekers eerder gehuisvest waren in de gebouwen van de voormalige Willem 1-kazerne, woont men nu in caravans op een naast de kazerne gelegen terrein. De kazernegebouwen zelf worden omgetoverd tot onderwijsinstelling, waarvoor de asielzoekers moesten wijken.
Via een slagboom betreden we het terrein van de Willem 1. Wanneer je bij iemand op bezoek wilt, dan moet je dat melden in een houten barak. Daar zit de bewaking, een partikuliere instelling, ingehuurd om hier kontrole uit te oefenen. Ze hebben net echte politiepakken aan en zo gedragen ze zich ook. Je moet je legitimeren, zeggen voor wie je komt en als het in orde bevonden is mag je doorlopen.
Bij betreding van het terrein zijn er asfaltplakkaten in verschillende richtingen. Langs dat asfalt staan, op z'n allerkeurigst Hollands in kaarsrechte rijen, de caravans. In totaal ruim honderd, die huisvesting bieden aan circa 400 bewoners van 40 verschillende nationaliteiten. In zo'n caravan is plaats voor 4 of 6 personen. In de caravans is geen water en er zijn geen sanitaire voorzieningen. Daarvoor zijn er enkele centrale punten op het centrum. De laatste tijd bereikten ons een aantal klachten en problemen over het wonen in die caravans en in het asielzoekerscentrum Willem 1. Zo zouden enkele bewoners in een psychiatrisch ziekenhuis zijn opgenomen, zou een deel van de kinderen aan bloedarmoede lijden, -dat te wijten is aan het voedselpakket-, en is de spanning en verveling onder bewoners zeer groot. Redenen te over om eens te gaan praten met de direkteur van dit asielzoekerscentrum, Jan Tielemans.

Tielemans is direkteur van de Willem 1 sinds januari van dit jaar. Daarvoor was hij direkteur van het opvangcentrum Rijsbergen en het asielzoekerscentrum in Dordrecht. Gevraagd naar de bij ons bekende klachten over de Willem 1 zegt hij dat hem daarvan niets bekend is. Na enig aandringen geeft hij wel toe dat een kombinatie van problemen aanleiding kan geven tot spanningen in een asielzoekerscentrum. We leggen hem de situatie voor van 4 personen in een kleine caravan, die de hele dag op elkaar zijn aangewezen. Met zonnig weer wordt het al gauw warm en benauwd in de caravan, en als je dan een raampje openzet tocht het aan alle kanten. In de caravan zitten een aantal banken vastgeschroefd aan de wanden, zodat ze niet verplaatst kunnen worden. Zelfs het televisietoestel wordt met een groot hangslot in een metalen houder geplaatst. Stoelen om buiten te zitten zijn er niet, er is alleen het trapje aan de ingang van de caravan en verder het onuitnodigende asfalt.

Geen keuze
Tielemans: Ik zie voor- en nadelen aan het wonen in caravans, maar als ik met name naar de privacy kijk voor de mensen dan zijn de voordelen groter.
Kleintje: Maar kunt u zich voorstellen dat de bewoners juist de nadruk leggen op de negatieve aspekten?
T: Dat kan ik me voorstellen. Ik denk dat eenieder z'n eigen situatie optimaal probeert te verbeteren, maar er zijn in dit centrum over het algemeen weinig verzoeken van bewoners om te worden overgeplaatst naar andere centra.
K: Er zijn grote verschillen tussen uw interpretatie van het wonen hier en de signalen die van de mensen zelf komen. In hoeverre is er aandacht voor deze signalen binnen de bewonersraad van het centrum, wordt daar naar de mensen geluisterd?
T: Er wordt aandacht aan besteed, maar niet in de vorm van 'u kunt kiezen', want ik kan de mensen geen keuze aanbieden. We hebben de huisvestingsproblematiek al regelmatig onder de aandacht gebracht van onze organisatie, het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA), met daarin ook het voorstel om slecht te beginnen en goed te eindigen. Slecht beginnen wil zeggen grootschalig opgevangen worden in opvangcentra voor een beperkte tijd en dan langzaam naar meer zelfstandige huisvesting, waarin de mensen ook zoveel mogelijk hun eigen huisvesting kunnen realiseren. En dat in afwachting van het einde van de procedure, dat wil zeggen het land verlaten of de overstap maken naar het appartement of de huisvesting die men toegewezen krijgt. Daar moet een kwaliteitsverhaal aan vastgekoppeld worden, zodat men langzamerhand naar iets meer toegaat, iets dat op een eigen woning lijkt. Dat is de filosofie zoals we eigenlijk de opvang geregeld zouden willen hebben.
K: Met deze redenatie worden alle argumenten van de mensen zelf, alle klachten die er zijn, variërend van claustrofobie tot andere eetgewoonten, toch doodgeslagen?
T: Die verdwijnen even naar het tweede plan, want de huisvesting is steeds prioriteit nummer één geweest, en daarin liepen we kontinu achter onszelf aan te hollen.
K: Op de dag dat we dit interview maken is het prachtig weer, maar toch zien we niemand buiten zitten. De mensen klagen erover dat er geen stoelen zijn.
T: Nee, we hebben geen budget voor tuinmeubilair of iets dergelijks. Mensen kunnen op het trapje voor de caravan zitten, maar daar houdt het dan wel mee op. We krijgen per dag 30 cent per asielzoeker en daar moet dan alles van gedaan worden. Van reiskostenvergoedingen voor vrijwilligers tot kulturele aktiviteiten. In totaal gaat het om circa een ton per jaar, dat bedrag is al jaren hetzelfde. In de praktijk doen we iets aan dagen die voor Nederland van belang zijn, waar mensen beelden van op televisie zien. Zoals Sinterklaas, Pasen, Kerstmis of Bevrijdingsdag. Maar we hebben hier 40 nationaliteiten met allemaal hun eigen hoogtijdagen, daar kunnen we niets mee doen. Als er bijvoorbeeld een Iraans nieuwjaar gevierd wordt kunnen we hoogstens de rekreatieruimte beschikbaar stellen, maar dat is dan ook alles.

Beeldvorming
K: Behalve de Willem 1 is er in Den Bosch ook nog de Isabellakazerne, en ook dichtbij is het AZC Rosmalen. Dat betekent dat de bevolking van Den Bosch en omgeving niet om de asielzoekers heenkan. Wat kunt u doen om de akseptatie te bevorderen?
T: We werken nauw samen met de direktie van de Isabella in de vorm van een overlegkommissie. In die kommissie zitten bewoners uit de direkte omgeving, een vertegenwoordiger van de winkeliersvereniging en van de horeca. Daarnaast iemand van de gemeente Den Bosch en van de politie. Gezamenlijk wordt bekeken welke signalen er binnen zijn gekomen, waar liggen knelpunten, wat kunnen we daaraan doen om toch zoveel mogelijk via korte lijnen problemen op een goede manier aan te pakken. Als winkeliers of horecamensen last hebben van onze bewoners, dan moeten wij kijken wat we daaraan kunnen doen.
K: Het gaat ook over de beeldvorming rond asielzoekers. Hetzes in de pers bijvoorbeeld. Als je ziet hoe bepaalde dagbladen over asielzoekers schrijven dan is dat niet gering en ongetwijfeld krijgt de Bossche bevolking daar een deel van mee.
T: Dat is een probleem waar we ook landelijk mee zitten. We komen meer middels incidenten in de pers dan over de dingen die goed gaan. Dat is een kwetsbare positie waar we in zitten. De andere kant proberen we te laten zien door het organiseren van open dagen. Dan zetten we de poorten open voor de Bossche bevolking om te komen kijken hoe het leven op zo'n centrum is, is het nou wel zo geweldig luxe, zoals sommige artikelen weleens willen doen geloven. Of dat het er één chaos is, waar helemaal geen wetten gelden, waar het jungleachtig is. Met zo'n open dag proberen we open kaart te spelen.

Een gulden per uur
K: Een andere vraag: is het juist dat mensen op het centrum werkzaamheden kunnen verrichten waar een vergoeding van een gulden per uur tegenover staat?
T: Hier ligt een praktisch oogpunt aan ten grondslag, je kunt het ook een solidariteitsprincipe noemen. Zoiets van eigenlijk verwachten we een kontraprestatie voor de opvang. Dat zou impliceren dat iedereen eraan meedoet, maar nu kan men ervoor kiezen of niet. Een gulden per uur is in Nederlandse verhoudingen geen reële vergoeding, maar het maakt wel dat klein beetje onderscheid tussen degene die het wel doet en niet doet.
K: Kontraprestatie voor opvang is een merkwaardige term in uw verhaal...
T: Dat is wat een heleboel mensen roepen. Als ik in de sportvereniging rondloop vragen mensen mij 'ik snap niet dat die mensen de hele dag niks doen, ze zijn toch allemaal gezond?'. En dan kan ik ze uitleggen hoe we dat in Nederland geregeld hebben. Maar zo'n geluid is natuurlijk niet uniek.
K: Dan praat u over de publieke opinie. In uw positie heeft u toch de mogelijkheid de mensen te attenderen op de situatie van asielzoekers? En het feit dat Nederland ook een bijdrage heeft geleverd aan het ontstaan van het asielprobleem, laten we dat ook niet vergeten. Dan is zo'n woord 'kontraprestatie voor opvang' wel heel merkwaardig.
T: Maar zo wordt het door velen wel gezien of ervaren. Ik ga daar zelf heel praktisch mee om, het komt mij handig uit als mensen op die manier aan een stuk verveling kunnen ontsnappen. Mensen komen met elkaar in kontakt, praten met elkaar, dat is hoe sommige maatregelen ook uit kunnen werken.

Spanningen
T: We krijgen regelmatig vragen en suggesties van bewoners voor bepaalde verbeteringen. Maar een vraag die van onze kant steeds vaker terug zal komen is 'wat denk je er zelf aan te doen?'. Kom met je ideeën en breng meteen het stuk haalbaarheid naar voren, dan kunnen we nooit bij voorbaat zeggen 'het kan niet'.
K: Maar het leven hier levert toch ook de nodige spanningen op. Zijn er niet onlangs enkele mensen in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen vanwege de spanningen in het centrum?
T: Je neemt mensen op in een ziekenhuis wanneer je dat beter acht voor hun eigen gezondheid of veiligheid. De woonsituatie hier kan meespelen, maar mensen komen ook al met een heleboel problematiek naar Nederland, die problemen hebben met gezinshereniging of de niet veranderende situatie in hun eigen land en daar bovenop een weinig florissante situatie hier als het ministerie van justitie niet met een antwoord komt met betrekking tot het asielverzoek.
K: Is er binnen de geestelijke gezondheidszorg een speciale regeling voor de opvang van asielzoekers?
T: Nee, ze gaan gewoon binnen de normale stroom mee met de anderen, vaak kan men op eigen verzoek opgenomen worden, of het gaat via het RIAGG. Dezelfde kriteria die voor Nederlandse burgers gelden, gelden ook voor bewoners van asielzoekerscentra.
K: Wat is uw interpretatie van de oorzaken van opname van mensen uit de Willem 1?
T: Ik denk dat het een samenloop van een heleboel omstandigheden is. Onzekerheid ten aanzien van de toekomst, schuldgevoelens ten aanzien van het verleden en een onbehagen met de huidige invulling van het leven met weinig mogelijkheden om, ik noem maar iets, je beroep uit te oefenen, om toekomstgericht te werken voor jezelf en eventuele kinderen. De een is sterk genoeg om daar wel op een bepaalde manier mee om te gaan en voor een ander hoeft het op dat moment niet meer, dan heeft het leven voor een groot deel z'n zin verloren. Dat is wel iets waar we natuurlijk permanent aandacht aan besteden, maar we kunnen niet met een vangnetje achter iedereen aanlopen.

Toekomst
K: Hoe ziet u de toekomst van de Willem 1 als asielzoekerscentrum?
T: Ik kan moeilijk kijken in de plannen die stadsontwikkeling heeft met betrekking tot dit terrein. Voor de gemeente is het een braakliggend terrein waarop een heleboel mogelijk is, bijvoorbeeld in het kader van bedrijfsvestigingen of woningbouw. Op papier staat dat hier het plan Willemspoort gerealiseerd gaat worden. Voor zover mij bekend hangt het samen met de verkeerssituatie rond de Vlijmenseweg, een oplossing van de Gementproblematiek en dat soort zaken. Hoeveel tijd er nog gemoeid is voor men een werkelijke invulling geeft aan het terrein hier weet ik niet. Ik weet dat men al jaren bezig is met een oplossing voor het Heetmanplein, de rondweg via de Gement en de hele verkeerssituatie rond de stad, in het kader waarvan men plannen wil ontwikkelen, ook voor dit terrein. De gemeente heeft afgesproken dat we jaarlijks in oktober een overleg hebben tussen onze organisatie en de gemeente of men al uitspraken kan doen wanneer men de terreinen leeg opgeleverd wil hebben.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 2

Megavoice

Het christendom is een aflopende aangelegenheid. Kerken worden nauwelijks nog gebouwd, de reeds bestaande staan veelal leeg, zelfs tijdens zogenaamde eucharistievieringen. Nieuwe generaties voelen zich niet aangesproken. "God heeft priesters nodig! Iets voor jou?", prijkt er op wervelende billboards die niet onderdoen voor de reklameposters van de landmacht, marine en united colors of benneton. Maar het mag allemaal niet baten. God zal het verder alleen moeten klaren. Verder investeren in het heidens materialistische westen lijkt niet meer zinvol voor de kerk.

Wie zo nu en dan katholieke blaadjes leest of evangelische omroepjes beluistert zal ongetwijfeld hebben opgemerkt dat de kerk nieuwe volgelingen met name in het materialistisch-arme gedeelte van de wereld zoekt. Niks nieuws, zul je zeggen, denk 'ns aan evangelisten en missiebroeders en -zusters. Maar ook aan dat soort jehova-types is een groot gebrek! Bestond vroeger de ontwikkelingshulp aan derde en andere werelden nog vooral uit slim verpakte evangelisatieprojektjes, tegenwoordig spreken klups als novib en artsen zonder grenzen het grote publiek meer aan. Vastenaktie, memisa en missie hebben het moeten afleggen tegen de weggepromoveerde ex-politici en andere publi-kickers die hun naam en gezicht veelal aan partikuliere, niet-christelijke, organisaties verbinden. Maar dat de christelijke kerk haar marktaandeel niet zomaar gewonnen geeft blijkt uit de laatste innovatieve beleidsstrategie in de evangelisatiedrang. Ongetwijfeld stevig gefinancierd uit vaticaan, derksen-imperia en wat dies meer zij heeft een bedrijf uit Israël een produkt ontwikkeld, exklusief voor de christelijke evangelisatie. De megavoice! Neen, geen superpowerturboportable 16 bits, een heuse missiepreker in de vorm van een zichzelf tot tergends toe herhalende kaart waarin een christelijke chip en een christelijk luidsprekertje. Zo groot en zo plat als een westerse creditcard. "Een heus wonder" stelde een EO-metterdader onlangs op tv2. De megavoice werd uitgeprobeerd in een klein dorp in Nepal. In Nepal is men veelal boedistisch, soms hindoe en daar houdt de paus helemaal niet van, vandaar. In het dorp waar de EO-reportage plaatsvond is hier en daar het hindoeïsme en boedisme verstrengeld geraakt. Uit de praktijk van het dagelijks leven van de plaatselijke bewoners, die door de EO konsekwent quasi-positief 'achtergesteld' werden genoemd, van beide religies een nieuwe gemaakt dus. De moeite waard om te weten hoe en waarom, leuke reportage denk je, maar de eo meende het af te moeten doen met de mededeling "Kun je zien hoe weinig ondergrond er in die religies zit". Pardon!? Vuile arrogante hufters! Welk een achtergrond, welk een diepgang heeft het technologisch 'wonder' van de christenen dan? Een megavoice. 1000, 2000 maal kan het kreng zijn (haar?) boodschap meedelen. Evangelische prietpraat. Over dat je vooral niet mag vrijen met condoom, eigenlijk alleen als je kinderen des gods wenst. Over dat je niet hufterig behandeld wordt want na je aardse bestaan wacht god op je, dus niet zeuren. En tussendoor nog informatie over gezondheid, over opvoeding. Vooruitgang? Da's toch je reinste teruggang?! De missie als megapowersuperbits. Gratis voor eenieder een. Knollen voor citroenen verkopen. Een rekenmachientje was beter geweest. Christenhonden, las ik laatst. Christenzwjnen, dat zijn 't! Amen!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Een vrije gedachte

Wanneer je wilt protesteren tegen het intrekken van de zendmachtiging van de Vrijdenkersvereniging De Vrije Gedachte (de enige atheïstische vrijdenkersomroep ter wereld), neem dan contact op met Robbert Schuster, Kennemerstraatweg 230, 1851 AX, Heiloo (tel: 072.158264). De argumenten van het Commissariaat voor de Media zijn er met de haren bijgesleept. Hoe kan dat ene uur televisie-zendtijd PER JAAR en die drie uur radio 'versnippering' in de hand werken terwijl godsdienstige splinters blijkbaar niet versnipperen en royaal zendtijd toebedeeld krijgen? Hoe kan men staande houden dat in een grotendeels geseculeerde samenleving (in nederland noemt 10 procent van de bevolking zich "atheïstisch"!) godsdienstige splinters een grotere achterban hebben dan de atheïstische vrijdenkers? Hoe kan men zo onbenullig zijn te menen dat het atheïsme geen 'hoofdstroming' in de moderne samenleving zou zijn? En tenslotte is daar dan ook nog de onvergeeflijke blunder het vrijdenken en atheïsme van De Vrije Gedachte gelijk te stellen met het humanisme van de Humanistische Omroep Stichting.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 2

Nazi's in stropdassen

De kollektieve onschuld, waarin de politieke bestuurderskaste zich wentelt, als het gaat om het instandhouden van de verzorgingsstaat (Wir haben es nicht gewüsst). Het gemak waarmee men in het Haagse de kollektieve voorzieningen op het niveau van Cambodja of Laos wenst te brengen. De offers die nu al sinds het midden van de jaren '70 gevraagd worden van de bevolking, bezuinigen, wegsaneren, nog even volhouden, tot na de volgende verkiezingen. Dat alles draagt bij tot het sociale klimaat van de markt, een markt waarop iedereen in principe iedereens vijand is.
De opkomst van vreemdelingenangst die zich kenbaar maakt in toenemende haat en groeiend nationalisme neemt steeds gevaarlijker vormen aan. Hadden we vele jaren geleden 'slechts' te maken met een aantal gefrustreerde nazi-fanaten zoals bijvoorbeeld Florrie Rost van Tonningen, Joop Glimmerveen en Joop Zwart, momenteel zijn racistische praatjes van 'nette' politici en openlijke discriminatie door woningbouwverenigingen en ondernemers schering en inslag. We hebben het in Kleintje Muurkrant al vaker over extreem-rechtse personen gehad en ook hebben we de link meermalen gelegd naar de misschien nog grotere gevaren wanneer 'zogenaamd nette' burgers als Frits Bolkestein of Don Burgers voze woorden besteden aan "de ander". Want daar gaat het feitelijk over, iedere keer opnieuw. "Wij" tegenover "zij". Zoals tijdens voetbalwedstrijden het allerlaagste naar boven komt zo worden economische problemen veelal afgewenteld op "de ander". "Zij" zijn schuld aan de neergang van "ons" Philips, dan gaat het bijvoorbeeld over Japan. De vluchtelingen en asielzoekers krijgen de schuld van de ontoereikende bouw van gesubsidieerde woningen. Drugsgebruikers en dak- en thuislozen worden gebruikt als kop van jut wanneer het om "een gevoel van onveiligheid" gaat. Mensen met een niet-witte huidskleur boezemen nog altijd zoveel angst en onzekerheid bij witte mensen in dat deze mensen per definitie de schuld toegeschoven krijgen, maakt niet uit waarvan, overal van. Tolerantie, betrokkenheid, solidariteit en meededogen zijn gemoedstoestanden die voorkomen in periodes van relatieve rust , materiële welvaart en welzijn. Wanneer mensen zich niet bedreigd voelen en het redelijk naar hun zin hebben zijn er meestal niet zulke grote spanningen maar oh wee wanneer "we" problemen krijgen. Wanneer de twee of driejaarlijkse vakanties niet meer door kunnen gaan, het eigen huis hypotheekstress oplevert, de nieuwste space-wagon onbereikbaar is, de levenslange betaalde baan ineens niet meer zo zeker is en zelfs de AOW ter discussie komt te staan. Dan komen alle frustraties en bestaansonzekerheden bovendrijven, dan is het een koud kunstje voor beroepspolitici om deze angsten om te zetten in applaus, in nieuwe cellen en aangekruiste vakjes op stembiljetten, dus om hier politieke munt uit te slaan.
Kijk maar naar de Centrum Democraten in DenBosch. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in 1994 haalden deze racisten drie raadszetels. Heel politiek DenBosch stond op haar achterste benen. Help! Antidemocratische krachten hebben zich meester gemaakt van de Bossche Raad! De eerste paar dagen na de verkiezingen was er inderdaad sprake van een overal aanwezige schrikreaktie. Prachtige voornemens werden er uitgesproken om duidelijk te maken dat de Bossche politici dit niet zouden pikken. Nu, een jaar later, is er van al deze commotie weinig over. John van der Steen, de Bossche CD-leider, zit netjes bij de commissie- en raadsdiskussies en heeft zo te zien weinig last van zijn politieke kollegaas. Ook zijn vrouw Martha Riemens en partijgenote M. Sakbal maken vrijwel geruisloos deel uit van de Bossche gemeenteraad. Niets aan de hand, ze lijken volledig geaccepteerd door hun collega-raadsleden. Voor je het weet wordt er gedacht, o het zal wel meevallen met dat racisme van de CD. Je hoort ze er niet zo vaak over. Of: ach, je hebt een partijprogramma en je hebt natuurlijk de dagelijkse politieke werkelijkheid. Dat zijn verschillende zaken en die moet je uit elkaar houden.

Maar er zijn kapers op de kust. Naast de Centrum Democraten zal bij de komende Bossche gemeenteraadsverkiezingen waarschijnlijk nog een extreem-rechtse beweging mee komen doen. In dit Kleintje willen we jullie wat meer vertellen over deze groepering, het Nederlands Blok. Deze extreem-rechtse fascistoïde partij heeft haar politieke plannen geuit middels het prominente Nederlands Blok-lid Mario Neef tijdens een demonstratieve buurtbijeenkomst met betrekking tot een drugsopvang ('escape') project nabij het Rijksarchief en de Diezebrug over de Zuidwillemsvaart.

Nederlands Blok
Het Nederlands Blok werd in augustus 1992 opgericht door Alfred Vierling, met op de achtergrond Willem Vreeswijk. Het was een poging om naar Belgisch (Vlaams Blok) voorbeeld een flink aantal extreem-rechtse bewegingen bij elkaar te vegen om zo grotere politieke macht op te bouwen. Tot dusverre heeft de samenbundeling gelukkig nog maar weinig resultaat opgeleverd. Naast het Nederlands Blok hebben we in Nederland te maken met de CD, CP'86, Oud Strijders Legioen en Realisten Nederland. Daarnaast zijn er natuurlijk nog wat kleinere splinters zoals het ANS (Aktiefront Nationale Socialisten), de Burgerpartij Nederland, Consortium de Levensboom (rondom Florrie Rost van Tonningen), Voorpost en wat clubjes nazi-skinheads. Naast de eerder genoemde Alfred Vierling spelen Douwe van der Bos (zie Kleintje 242 en 269) en Wim Vreeswijk een belangrijke rol in het Nederlands Blok. Deze laatste was samen met Mario Neef op 2 mei jongstleden naar DenBosch gekomen.
In buurthuis de Slinger had de gemeente DenBosch een informatieavond georganiseerd met betrekking tot het 'Escape'-project, de plannen om drugsverslaafden op een drijvend ponton nabij de Diezebrug op te vangen. De bedoeling is om ze zo uit het "criminele circuit" te halen en de gemeente DenBosch beschouwt het Escape-project als een prestige-project. Landelijk heeft DenBosch al de nodige publicitaire aandacht getrokken maar nu het op de praktijk aan komt gaan er dingen fout. Ten eerste blijkt er veel minder geld van de landelijke overheid te komen dan datgene waar DenBosch op gerekend had en ten tweede ligt vrijwel de hele stadswijk dwars. Hier is het Nederlands Blok op af gekomen, zij voelen feilloos aan waar angsten en agressie om te zetten zijn in extreemrechtse stemmenwinst. Enkele dagen voor de geplande bijeenkomst zijn in de straten rondom het Rijksarchief, waar het verslaafden-ponton moet komen, oranjekleurige folders van het Nederlands Blok huis-aan-huis verspreid. "Nederlands Blok Den Bosch" roept hierin op om naar de informatie bijeenkomst in buurthuis de Slinger te komen om te protesteren tegen de drugsopvang onder haar domme motto "dagopvang is geen oplossing, verplicht afkicken nu!". Op de avond waren twee Nederlands Blokkers aanwezig (Wim Vreeswijk en Mario Neef) en zij deelden propaganda materiaal uit van hun haat-beweging. De avond werd bezocht door enkele honderden buurtbewoners die luidruchtig blijk gaven van hun wantrouwen in de richting van de aanwezige bossche politici. Belangrijk punt was namelijk dat deze laatsten (uiteraard geheel in de stijl van de regenteske traditie van het Bossche stadsbestuur) slechts een paar dagen eerder in het Brabants Dagblad bekend maakten wat het bossche college van Burgemeester en wethouders had besloten met betrekking tot het Escape-projekt. Buurtbewoners konden dit dus uit de krant vernemen, natuurlijk zijn zij per definitie bezorgd over "overlast", dus dat heeft B&W van DenBosch zondermeer (ook hier geldt: traditioneel) slecht aangepakt. En natuurlijk is het Nederlands Blok hier als de kippen bij! Gelukkig waren er ook een aantal mensen in de zaal aanwezig die de Nederland Blokkers herkenden. Zij waarschuwden voor het hoge haat-gehalte van hun opjuttend gedrag. Het lukte daarom de twee nationalisten niet misbruik te maken van de gespannen situatie. D66-wethouder Claessen kreeg het zwaar te verduren vanuit het publiek en dat was terecht. De 'blokkers' lieten verder niets meer van zich horen. In een interview dat het Brabants Dagblad met Mario Neef had voor aanvang van de avond meldde deze dat hij naar DenBosch zou gaan verhuizen teneinde mee te doen met de komende gemeenteraadsverkiezingen (op dat moment waarschijnlijk in november aanstaande, het ziet er nu naar uit dat dit alles met een jaar uitgesteld zal worden). Een paar weken later, zaterdag 27 mei, kwamen een aantal Nederland Blokkers opnieuw naar DenBosch toe, nu om in een aantal Bossche wijken pamfletten in brievenbussen te kieperen. Zij hebben hiertoe onder de naam 'Jonge Geuzen' jongeren opgeroepen om mee te helpen. 's-Ochtens om tien uur op hun verzamelplek, de stationsrestauratie, blijkt echter dat hun oproep geen succes had gehad. Met zes Blokkers van het eerste uur, waaronder opnieuw Willem Vreeswijk en Mario Neef, gaat men met stapels folders op pad. In de Graafse Wijk wordt huis-aan-huis een folder in de bus gestopt met tien Nederlands Blok-standpunten. Zeer voorspelbaar allemaal: alle 7000 werklozen in DenBosch moeten aan het werk; de samenvoeging met Heusden en Vlijmen mag niet doorgaan; lagere gemeentebelastingen; beter openbaar vervoer en natuurlijk ontbreekt het zondebok-motief "stop de immigratie" niet. Wie is die Mario Neef?

Mario Neef
Mario Neef is geboren in oktober 1963, woont momenteel in Culemborg en stond bij de laatste Provinciale Statenverkiezingen als lijsttrekker op de Gelderse Nederlands Blok lijst. Hij is al geruime tijd aktief in de extreem-rechtse beweging. Begin tachtiger jaren woont hij in Rotterdam en duikt hij op rondom figuren als Hans Janmaat en Joop Glimmerveen. In 1983 is hij betrokken bij een gewelddadige aanval op een bijeenkomst van de toenmalige PPR en zit hij bij het Jongeren Front Nederland (de jeugdafdeling van Glimmerveens Nationale Volks Unie). Een jaar later wordt hij bij die Volkunie (wegens gelijktijdig lidmaatschap bij de CP) geroyeerd en loopt hij definitief over naar de Centrum Partij van Hans Janmaat. Hier klimt hij op tot hoofdbestuurslid en hij wordt tegelijkertijd voorzitter van de Jonge Geuzen (en dit is dan weer de jongerenafdeling van de CP. Hierboven kon je al lezen dat Neef deze Jonge Geuzen opnieuw heeft opgericht, nu als jongerenafdeling van het Nederlands Blok). Maar ook hier krijgt hij ruzie en hij verhuist voor enige tijd naar Amsterdam. Hij laat jaren later opnieuw van zich horen in Culemborg, nu met de Stichting Nationaal Bewust (doel: "eenieder te doordringen van de verantwoordelijkheden die het nederlanderschap en haar waarden als vaderlandsliefde met zich meebrengt"). Ergens in 1994 wordt Mario Neef fraktiemedewerker van de Utrechtse gemeenteraadsfraktie van de Centrum Demokraten en eind 1994 loopt hij, samen met CD-raadslid en goede vriend John Morren (ex-Viking Jeugd, CentrumPartij en in november 1994 nog veroordeeld wegens 'bedreiging'), over naar het Nederlands Blok. Ten tijde van de provinciale statenverkiezingen in maart 1995 stond Mario Neef als lijsttrekker op de Nederlands Blok lijst in Gelderland. Op 6 maart 1995 heeft het Nederlands Blok, met toestemming van de burgemeester, een geluidswagen door Utrecht georganiseerd. In Maarssen, Nieuwegein en Veenendaal hebben de burgemeesters dit verboden. Na vele klachten en een incident waarbij de geluidswagen met verf wordt bekogeld en enkele leden van het Nederlands Blok de verfgooier hardhandig hebben opgepakt (Mario Neef was hierbij zeer aktief) wordt de verdere demonstratie verboden. Ze roepen leuzen als "grenzen dicht" en "dood voor drugdealers". Samen met zijn 'kameraad' Nico Konst, die hij nog kende uit zijn 'Jonge Geuzen' tijd en fantast Daniël Hermsen voerden zij vele Nederlands Blok kampagnes. Ook deze twee figuren hebben een zeer extreem-rechtse achtergrond. Daniël Hermsen zat vroeger bij de jongerenbeweweging van de VVD, is aktief geweest bij D66 en de Groenen en zat een tijdje als adviseur bij het ex-Tweede kamerlid van het Algemeen Ouderen Verbond Theo Hendriks (die nu door Hermsen beschuldigd wordt van een opgeheven heil-hitler arm!). In 1989 was Hermsen al lid van de CD. Begin 1991 wordt in zijn woning de Nijmeegse afdeling van CP'86 opgericht en is hij regelmatig in contact met Constant Custers (zie het vorig Kleintje). Het eerder genoemde Nederlands Blok-lid Nico Konst is een belangrijk adviseur van Blok-voorzitter Wim Vreeswijk. In 1983 was hij nog tweede man, na Janmaat, bij de Centrumpartij . Deze Konst is nog steeds als geschiedenisdocent werkzaam op het Nijmeegse Kandinsky College, voorheen Elshof College. Nadat het bestuur van deze school door het Nijmeegse informatie & aktiecentrum Assata op de hoogte was gebracht van de politieke vrienden van Konst schreef het schoolbestuur: "Dhr. Konst bevindt zich op het moment op een glijdende schaal. Ook 'meer van hetzelfde' kan op een gegeven moment de situatie creëren dat zijn functioneren binnen de school niet langer te combineren is met zijn activiteiten binnen een partij als het Nederlands Blok". Willem Vreeswijk, de baas van het Nederlands Blok, gaat prat op zijn 'nette' partij. Hij zegt de leden zorgvuldig te screenen. Maar wat te denken van het volgende: in de nacht van 22 en 23 april jongstleden vermoordde Gerard Wegman in Heerenveen een zeventienjarige jongen. Gerard Wegman stond bij de laatste verkiezingen op de Nederlands Bloklijst. In januari 1994 vernielde hij een gedeelte van het interieur van de Grote Kerk in Drachten. Bij huiszoeking trof de politie onder andere een gaspistool aan. Zojuist werd bekend dat een aantal hier eerder genoemde extreem-rechtse figuren een nieuwe extreem-rechtse beweging hebben opgezet: Constant Kusters, Daniël Hermsen, Eite Homan en Tibor Mudde zijn de spil van de net opgerichte Fundamentalistische Arbeiders Partij . Deze idioten trekken levensgevaarlijke elementen aan, wanneer we hen hun gang laten gaan vallen er slachtoffers, dat is duidelijk. Je bent er niet mee hen te blijven marginaliseren, ze zullen aangepakt moeten worden. Momenteel loopt er notabene een rechtszaak tegen Constant Kusters wegens openlijke geweldpleging en vuurwapenbezit. De eerdere dreigingen om CP'86 eventueel juridisch te verbieden lopen natuurlijk op niets uit indien er iedere keer opnieuw een nieuwe extreem-rechtse, of in dit geval fascistische partij wordt opgericht.

Wij hopen dat deze informatie reden is voor Bossche politici om kritisch onderzoek te doen naar het Nederlands Blok, deze eventuele meedinger naar bossche raadszetels. Bossche politici zullen zich aktief moeten gaan opstellen om te voorkomen dat er naast de Centrum Democraten nog meer haat-groeperingen in DenBosch zullen ontstaan. Er zal vanuit de gemeente aktief informatie moeten worden gegeven over clubs als CD, Nederlands Blok, CP'86, FAP en dergelijke. Wanneer de bossche politici hun mond blijven houden zal dit zich tegen henzelf keren. Deze haat-groeperingen zullen het groeiende wantrouwen jegens de politiek in het algemeen en sommige bossche politici in het bijzonder aanwakkeren en benutten voor de eigen programma-punten. En die politieke standpunten zijn levensgevaarlijk! Het is verschrikkelijk dat sommige, al jaren geleden uitgedragen standpunten van Glimmerveen en Janmaat vanuit politiek opportunisme momenteel door politici zoals VVD'er Bolkestein worden uitgedragen. Het is nog veel verschrikkelijker dat partijgenoten van deze VVD-leider hier niet op aangesproken worden. Waarom gaat het daar niet over in de Bossche gemeenteraad? Waarom wordt VVD-wethouder Guus Paanakker niks gevraagd over het vrijwel dagelijkse geklaag van Bolkestein over allochtonen? Waarom vragen ze John van der Steen niet door over zijn contacten met CP'86-nazi's? Omdat ze allemaal schijterig zijn voor een politieke rel. Omdat ze alleen veilige conflicten willen waarvan ze de uitkomst kunnen voorspellen. Omdat ze bang zijn voor hun eigen politieke toekomst en hun goed betaalde baan. Omdat ze zich niet meer kunnen voorstellen dat politieke partijen hun partijprogramma willen uitvoeren. Daarom! En dat moet maar eens afgelopen zijn! Jullie kunnen het niet overlaten aan een groepje anti-fascisten van de Bossche Anti Fascistische Aktie , dat gaat niet! Kom zelf uit die bestuurderszetels en informeer je, trek eropuit om er achter te komen dat de samenleving gist en bruist van onmacht, angst en ongenoegen. Realiseer je dat de Vlaams Blok-opmars in België al jaren geleden door Belgische antifa's is voorspeld en dat behoorlijk stevige oppositie dit niet heeft tegengehouden, integendeel. Wordt wakker! Sluit je aan en blijf daar niet zo lullig staan!

Dit artikel is geschreven door AFA-DenBosch, Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch, telefoon: 073.136927. Wil je meer weten of heb je informatie over bovenstaande onderwerpen neem dan kontakt met ons op. AFA-DenBosch heeft een groot gebrek aan aktieve mensen, neem kontakt op!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Bloemen

Voor een hectare hyacintenbollen is 210 kilo gif 'nodig'. Het overgrote deel hiervan komt in het grondwater en in de lucht terecht. Op de tweede plaats van het lijstje gif-consumenten staat de lelie en tulpen hebben 'slechts' 72 kilo gif per hectare per jaar nodig. Dit alles is het gevolg van mono-cultuur. 'Hollandse' bloemen, jaar in jaar uit in de Keukenhof. Eén schimmeltje is voldoende om honderdduizenden bloembollen te vernietigen. Neem kontakt op met Milieudefensie om meer te weten te komen over deze schandelijke vervuiling en de pogingen die worden ondernomen om bloemen 'gifvrij' te produceren: 020.6221366

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 2

Frustratiebeurs

Sinds de invoering van de WSF 18+ (Wet Studiefinanciering) in 1986 is deze door minister Ritzen al 25 keer gewijzigd. En nog is het einde niet in zicht. Het laatste plan -vooralsnog in het stadium van wetsvoorstel- is de prestatiebeurs. Een mooie term: wijzer geworden van de diskussies over de negatieve term tempobeurs is nu voor een andere variatie op hetzelfde thema gekozen. Tempo maken, presteren, het blijft toch één pot nat. Sowieso is die hele prestatiebeurs niet meer dan een boekhoudkundige truuk: werd bij de tempobeurs de gift achteraf bij onvoldoende prestatie omgezet in een lening, het plan prestatiebeurs draait deze gang van zaken om door de beurs als lening (met rente, ingaande vanaf de maand na verstrekking) te geven en hem pas bij voldoende prestatie om te zetten in een gift. Dat heeft Ritzen mooi bedacht, hij kan leningen uitschrijven zoveel hij wil, want die tellen toch niet mee op zijn begroting. Die bezuiniging van 500 miljoen op onderwijs verwordt zo tot een farce. Als straks het merendeel van de studenten braaf binnen de gestelde tijd aan de gestelde normen voldoet, worden al die leningen omgezet in giften en blijft er van de hele bezuiniging niks over. Maar ja, dan heeft Ritzen al lang een andere baan en kan de volgende bewindsman of -vrouw zijn rotzooi opruimen. Het blijft daarbij wel vreemd dat er in het bezuinigingsplan "prestatiebeurs" van uit wordt gegaan dat een groot aantal studenten niet aan de norm zal voldoen. Wat is nou eigenlijk de bedoeling, dat studenten hun studie afmaken (nee, want dat kost geld en doet de bezuiniging teniet) of dat er nog meer geld uit studenten wordt geperst (nee, want dat betekent dat veel studenten hun studie niet afmaken en dat kan toch nooit de bedoeling zijn)?
Het wetsvoorstel over de prestatiebeurs moet trouwens nog worden aangenomen door de beide Kamers. Dit moet eigenlijk snel gebeuren, anders lukt het de ambtenaren nooit om de maatregel ook op tijd uit te voeren: september 1995 zou dit plan ingevoerd moeten worden voor alle nieuwe studenten. Die krijgen dan dus een lening die even hoog is als het huidige bedrag van basisbeurs + eventuele aanvullende beurs. Zij moeten dan in het eerste jaar van hun studie de helft van de studiepunten behalen (dat zijn er 21) en krijgen daarna nog 5 jaar de tijd om af te studeren. Voor de jaren 2, 3 en 4 van de studie worden ook voorlopige leningen gegeven die bij tijdig afstuderen worden omgezet in een gift. Als een student ook de jaren 5 en 6 nog nodig heeft, mag hij/zij dokken: voor die laatste jaren kan alleen definitief geleend worden.
Twee jaar geleden werd de tempobeurs ingevoerd, met als resultaat dat zo goed als alle studenten aan de norm voldeden. Slechts 5 procent voldeed niet aan de gestelde norm, en daarvan had ook nog eens tweederde een goede reden. De norm voor de tempobeurs was 25%, dus tien studiepunten. Dit studiejaar is de norm verhoogd naar 50%, een norm die ook zal gaan gelden voor de prestatiebeurs. Het aantal studenten dat niet aan die norm voldoet zal iets hoger zijn, geschat wordt dat het zal gaan om zo'n 9 procent. Zo'n relatief klein aantal studenten kan natuurlijk nooit de 'verwachte' bezuinigingen ophoesten. De prestatiebeurs is dan ook niet meer dan een papieren bezuiniging. Het enige resultaat zal zijn dat Ritzen voor de tijd die hij nog (in Den Haag) moet zitten van het bezuinigingsgezeur af is en dat zijn ambtenaren horendol worden van alle verschillende "soorten" studenten (bepaald door hoeveel geld ze krijgen en op welke manier) die er ondertussen zijn: studenten van voor de tempobeurs, tempobeurs-studenten en prestatiebeurs-studenten. En dat zijn dan nog maar de drie hoofdkategorieën. 30 Mei is het wetsvoorstel in de Eerste Kamer besproken. Er kwam van vrijwel alle partijen forse kritiek op de plannen. De voornaamste kritiek was dat het gezien vroegere ervaringen met snel in te voeren nieuwe wetten waarschijnlijk niet zou lukken de prestatiebeurs per 1 september in te voeren. Ritzens zeer inhoudelijke tegenargument was: "maar deze keer lukt het dus wel". Jaja... In de eerste week van juni wordt er gestemd over het voorstel, en we weten natuurlijk wel hoe dat afloopt. Ierdereen heeft kritiek, maar het plan wordt toch aangenomen. Op naar de volgende bezuiniging.
Oja, weet je nog, vorig jaar: de plannen om het collegegeld met 1000 gulden te verhogen? Dat ging dus niet door. Wel is in januari door middel van handjeklap met universiteiten en hogescholen een collegegeldverhoging van 500 gulden aangenomen. In tegenstelling tot de duizend-gulden-plannen geldt deze verhoging ook voor deeltijdstudenten, extraneuzen en auditoren. Voltijdstudenten betalen in 1996 vierentwintighonderd gulden, in twee jaar oplopend tot 2750 (zevenentwintighonderdvijftig!!!) gulden in 1998. Dat is bijna de helft van het jaarlijks ontvangen bedrag aan basisbeurs. Misschien begrijp ik het woordje "basis" niet helemaal? Je krijgt een minimale hoeveelheid geld om te kúnnen studeren en daarvan betaal je weer de helft om te mógen studeren.
Er zou eens flink bezuinigd moeten worden op dat zinloze heen-en-weer schuiven van geld!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Brievenbus

Door het beslagen raam zag ik de postbode zijn fiets tegen de heg zetten, gevolgd door het bekende knarsende geluid van het tuinhekje. En daarna het traditionele geklepper van de brievenbus. Zo, de post was geweest. Ik keek de man nog even na, wilde niet direkt al te nieuwsgierig overkomen, maar toen hij uit het zicht, en ik uit het zijne, verdwenen was, snelde ik naar de deurmat waar de PTT-beambte zijn lading had gelost dat aan mijn adres gericht was. Giro-afrekening, reklamefolder van de Wibra, bericht dat ik een ton kon winnen in de sweepstake van Lekturama en... een brief van de huisbaas. Eerst giro-envelop open: u heeft saldotekort (wist ik al), folder van de Wibra doorgekeken (stuntaanbieding: paraplu voor 3,95 -handig tegen die lekkage in m'n slaapkamer) en de Lekturama-aanbieding geloof ik wel (ik win toch nooit wat). Dan de brief van de huisbaas openmaken: 'hierbij stellen wij u voor de huur van het door u gehuurde perceel per 1 juli a.s. met 4,75% te verhogen. Ingaande die datum bedraagt uw huur 644,85'.
Stilte... lange, lange stilte... Lange, externe stilte, want van binnen begint het te gisten. Mijn hartspier wervelt het bloed in een duizelingwekkende snelheid door mijn aderen. Mijn hoofd bonst als een heimachine op een braakliggend terrein. Mijn oren beginnen te suizen, mijn neus te lopen, mijn ogen te tranen, mijn lippen te beven, mijn maag te draaien, mijn knieën te knikken en mijn adem te stokken. Vertwijfeld pak ik de brief en lees nogmaals wat er staat..'met 4,75% te verhogen per 1 juli'... Mijn oren beginnen te stokken, mijn neus te knikken, mijn ogen te draaien, mijn lippen te tranen, mijn maag te lopen en mijn knieën te suizen... Verder stilte, lange, lange stilte, lange externe stilte. Dan hef ik traag een arm en laat hem vallen op de tafel. De kopjes rinkelen, de asbak valt om, de koffiepot gaat plat en traag stroomt de bruine drab over het ochtendblad van eergisteren, de droogbloemen in de oude chaintifles vallen spontaan uit... Ik hef een been, schop tegen de tafel en de poten, al aangetast door houtworm, houden het niet en bezwijken onder dit ongekontroleerd geweld. Het tafelblad valt tegen het dressoir en beukt de deur in, waardoor alle door opgestapelde papieren vrij spel krijgen en als een lawine bezit nemen van de kamer. De op het dressoir staande stereo-installatie wankelt onheilspellend, om vervolgens met een trage salto mortale op de versleten biezen mat terecht te komen. De arm van de pickup scheert langs de vensterbank en neemt de ficus mee, die als een bowlingbal de dieffenbachia, de geranium en de draconia op de grond doet belanden, zodat deze hoek van de kamer eruit ziet als een kwekerij na een felle hagelbui. Nu begint ook het dressoir zelf vermoeidheidsverschijnselen te vertonen en zakt langzaam, maar zeker, tegen de boekenkast die deze last niet aankan en als een geraamte van een dinosaurus waar men het cruciale botje uit verwijdert met een geweldig geraas op de vloer valt. Mijn huurwoning heeft een houten vloer die nu een krakend geluid laat horen, waarschijnlijk ook aangetast door de houtworm. Ik loop snel naar de keuken en draai van het laatste beetje kruimelshag dat ik daar kan vinden met onwillige vingers een sigaret. Ik lik de helft van de tabak naar binnen als ik het vloetje dicht wil plakken en uiteindelijk houd ik toch een wit kokertje gevuld met bruine serpentines over. Intussen houdt het gekraak in de kamer aan, alsof er een bulldozer rondrijdt. Met het witte kokertje in de hand loop ik naar de kamerdeur. Ik zie een enorme krater waar de vloer ingestort is; meubilair, planten, papieren vormen een lavalaag en dik stof dwarrelt als asresten boven deze Vesuvius in mijn doorzonkamer. Met een lucifer steek ik de sigaret aan en werp hem daarna brandend in de krater. Traag vreet een oranje vlammetje aan het ochtendblad van eergisteren en kringelt een blauwachtig rookpluimpje naar het plafond. Ik loop weer de keuken in, de achterdeur uit (die ik in mijn blijvende akkuratesse ook nog op slot draai) en verlaat via de brandgang de plek die nu zeven jaar mijn adres is geweest. De PTT was hiervan op de hoogte, bijna iedere ochtend zette de postbode zijn fiets tegen de heg, ging via het hekje naar de brievenbus. Soms zwaaide hij zelfs naar me als hij me zag zitten, konsekwent zogenaamd verdiept in het ochtendblad van eergisteren, maar inwendig hopend op die ene brief van haar die nooit meer kwam... Niets, stilte, lange, lange stilte... In die zeven jaar kwam er wel jaarlijks de brief van de huisbaas, eens per jaar een brief, een eenzijdige korrespondentie. Eens per jaar moest ik wennen aan het nieuwe bedrag op de akseptgiro en iedere week las ik dat ik saldotekort had en dat ik een ton kon winnen bij Lekturama, Readers Digest of de ECI. Wat er dit jaar gebeurde weet ik niet, misschien was het de druppel...
Als ik de straat uitloop kijk ik niet meer achterom, want wat geweest is... Bijna bij de hoek hoor ik een doffe explosie. Ik steek de straat over en nog voor ik het plein heb bereikt hoor ik de sirenes. Ik trek m'n jas wat dichter om me heen en verdwijn in de schaduwen van het park. Op een bank ga ik zitten, inspekteer m'n nieuwe adres: goddank geen brievenbus.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Preventief

Onlangs zat ik van de verkeersstroom op de Koningsweg in DenBosch te genieten toen er een auto langs kwam met aan de bumper een politie-wagentje vastgekleefd. Op zich niets bijzonders natuurlijk, want het bleek om een steekproef controle te gaan, zo werd me duidelijk gemaakt. Wat er daarna nu precies gecontroleerd werd is me nog steeds niet duidelijk. In ieder geval waren de twee politie agenten daarvan wel zeker want de controle ging nogal grondig. Nadat eerst de papieren waren gecheckt moest de bestuurder de kofferbak openen en werd de LPG tank gecontroleerd. In de personenwagen zaten vier jongens die zich van geen kwaad bewust waren en er de grap wel van inzagen. De lol was er wel vanaf toen de zoektocht naar een strafbaar feit al een kwartier duurde en de jongens inmiddels buiten de auto moesten wachten. Er werd een plankje gevonden en in beslag genomen als wapen. Er was geconstateerd dat de auto minstens 10 km te hard reed en dat de banden aan de gladde kant waren. Er moest wat gevonden worden en dat lukte. De bestuurder van de auto werd er niet goed van. "Uw kenteken sticker is niet goed bevestigd", meldde de agent nors. De opsomming van de mankementen en de bijbehorende boetes (400 gulden!) schoot de jongen dan ook danig in het verkeerde keelgat. Een bijrijder kon z'n oren ook niet geloven. Hij vertelde me dat ze al voor het station achtervolgd werden en dat de bestuurder zelfs z'n rijbewijs (dat in orde was) moest inleveren.
De jongelui waren dusdanig de kluts kwijt dat wat binnensmonds gemompel van een van hen aangemerkt werd als een belediging van een ambtenaar in functie. Zo konden we nog wel even doorgaan, dacht ik, maar gelukkig hielden de jongens zich verder gedeisd. De agenten meldden dat het rijbewijs opgehaald kon worden voor 10 uur en dat met de auto niet meer gereden mocht worden. De politie (moe maar voldaan) vertrok en de vier jongens bleven onthutst achter.
We kwamen tot de conclusie dat de politie "iets" zocht, maar niet vond (drugs? wapens?) en toen maar een fikse boete noteerde voor ietwat gladde banden. Of was het een preventieve controle? De auto mocht niet meer rijden en kon dan niet deelnemen aan een criminele activiteit of zoiets. Vertrouw de politie maar want ze hebben er kijk op.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Columbus moet dood...

'Opdat de wereld leve moet Columbus dood', luidt de titel van een redevoering gehouden door Russell Means in april 1992 voor de universiteit van Colorado in Denver. Russell Means is een Amerindiaan en een belangrijke woordvoerder van AIM, welke afkorting staat voor 'American Indian Movement', een organisatie die opkomt voor de rechten van de Amerindianen en tracht het zelfbewustzijn te vergroten van deze amerikaanse bevolkingsgroep. Er is de laatste jaren al veel ten goede geschied. Wij leven al niet meer met de clichébeelden van met tomahawks gewapende Indianen die 'uche uche' roepend rond een vuurtje dansen. Met een dergelijk beeld werden velen van ons echter wel grootgebracht. De teneur van het verhaal was dat, ook al deden er zich wat kwalijke randverschijnselen voor, de blanke de inboorlingen de zegeningen van de westerse beschaving bracht, hen bevrijdde uit de kerkers van een heidens en primitief geloof en hen de waarheid leerde kennen van het christelijk geloof. In 1898 liet de paus een verklaring verschijnen waarin Indianen als mensen moesten worden beschouwd. Dat was voor die tijd dus nog niet duidelijk. Overigens: Als wij het over Indianen hebben praten we over heel wat verschillende stammen en volkeren die Noord en Zuid Amerika bevolkten. Zij stonden op heel verschillende trappen van ontwikkeling. De Hopi-indianen bijvoorbeeld probeerden iedere vorm van geweld te vermijden (Hopi betekent vrede) terwijl het volk der Azteken mensenoffers brachten en zich tegoed deden aan het vlees. Hier rond Montréal was er een federatie van vijf volkeren 'De Federatie van de Iroquois' die een grondwet hadden waar voor een gedeelte de amerikaanse grondwet en de 'Bill of Rights' op is gebaseerd. Ik luisterde naar die redevoering van Russell Means via een cassette. Russell Means is boos. Met een soms bijna door woede verstikte stem stelt hij vragen en legt feiten op tafel die ons vertellen wat de erfenis is van Columbus. Als wij nu Columbus als symbool stellen voor het gedachtengoed van de westerse beschaving, dan moet die beschaving dood opdat de wereld leven kan. Zo heeft Russell Means het niet gesteld, maar ik proef het wel achter zijn woorden die ik zeer serieus neem. "Columbus moet dood omdat de Amerindianen geen plaats hebben aan de internationale tafel en omdat zijn erfenis nog voortleeft. Ik begrijp niet dat de ontdekking van Amerika door Columbus, de eerste internationale slavenhandelaar, een aanleiding is om ook maar iets te vieren", houdt hij zijn publiek voor. Russell Means stelt de vraag wat de westerse beschaving wezenlijk heeft voortgebracht. Hij brengt de beroemde redevoering uit 1854 van Chief Seatlle in herinnering die zei dat als de blanke zo doorgaat zijn eigen bed te bevuilen, de blanke op een nacht zal stikken in zijn eigen vuil. Inderdaad, wij leven in een afvalcultuur en wegwerpmaatschappij. Misschien zegt de manier waarop wij met de materie omspringen ook wel iets over de manier waarop wij met mensen omgaan. Wegwerpdingen, wegwerpmensen. Voor de Amerindianen zijn de bomen en de dieren geen dingen, maar vormen van leven die net als wij gevoel hebben; vreugde, pijn en verdriet kennen en die daarom met respect behandeld dienen te worden. Wij blanken weten over het algemeen geen raad met een dergelijke perceptie. Voor ons bestaat die relatie over het algemeen niet en wij voelen er ons wat onbehaaglijk onder. Verwerpen een dergelijke levensopvatting maar liever. Noemen het primitief en kinderlijke onzin. Wij hebben wetenschap en technologie en atoomwapens en wij zijn nu druk aan het klonen geslagen en brengen extracten van planten uit de oerwouden van Brazilië, die onverdroten in een hoog tempo verdwijnen, onder in patenten. Wij menen toch wel heel wat verder gevorderd te zijn dan die Amerindianen die Voltaire 'die halve wilden' noemde. De traditionele levenswijze van de Amerindiaanse volkeren bestaat nauwelijks meer. De genocide, welke door de blanken op het Noord Amerikaanse continent gepleegd is, is vrijwel voltooid. In de landen Bolivia, Peru, Equador, Panama en Colombia zijn de Amerindianen in de meerderheid. Hoe ziet de politieke situatie er in die landen uit? Russell Means zegt niet dat de Amerindianen steden als New York, Oklahoma, Atlanta, Boston, San Francisco, Seatle of Los Angeles terug willen. Dat zou onzinnig zijn. Wel wil hij dat zij eindelijk in alle opzichten eens serieus worden genomen. Een krantenbericht op 29 november 1994 (The Gazette, Montréal);'Latin American Natives fear free trade will make them slaves.''Ongebreideld vrij handelsverkeer zal de levenswijze van Latijns Amerikaanse indianen vernietigen door hen te gebruiken als goedkope arbeidskrachten en hen van land te beroven om olie en hout te winnen,' aldus Valerio Grefa die 400 Braziliaanse stammen vertegenwoordigt. 'Als wij onszelf niet verdedigen zullen zij (de blanken) doorgaan ons te beroven zoals zij dat de laatste vijfhonderd jaar hebben gedaan.' Grefa zei verder dat Amerindianen niet zijn uitgenodigd voor de Topconferentie voor de Amerika's die in Miami is gehouden. Free Trade. Een nieuwe ronde van het kapitalisme is aangebroken. De uitbuiting en onderdrukking gaan onverdroten voort. Tot slot nog wat opmerkingen en feiten die in de redevoering van Russell Means te beluisteren vielen:
- Er leven nog ongeveer twee miljoen Amerindianen in de Verenigde Staten. 400.000 van hen leven in reservaten (door Russell Means concentratiekampen genoemd). De levensverwachting in die reservaten is 44,5 jaar. De kindersterfte is er het hoogste van de gehele westerse halfrond. Het alcoholprobleem is er enorm. Het werkeloosheids percentage is 50%.
- De Amerindianen dragen per jaar voor 6 miljard dollar bij aan het BNP. 1 miljard dollar vloeit naar hen terug.
- 40% van de bodemschatten van de Verenigde Staten bevindt zich onder Amerindiaans grondgebied. De Amerindianen zouden volgens de kapitalistische wetten tot de rijkste bewoners van de Verenigde Staten moeten behoren maar zijn dat niet.
- De grootste nucleaire afvalbelt van de Verenigde Staten bevindt zich op het grondgebied van een Navajoreservaat. De boel lekt. Deskundigen schatten dat er sprake is van een ramp die tien keer groter is dan de ramp die zich voordeed met de nucleaire reactor op Three Mile Island. Niets wordt ondernomen om de rotzooi op te ruimen.
- Tot 1978, het jaar waarin de Amerikaanse Vrijheidswet het congres passeerde, was Amerindiaanse muziek illegaal verklaard. Nu nog kunnen de indianen alleen musiceren als zij voldoen aan de wetten van het BIA (het Bureau voor Indiaanse Aangelegenheden).
- Alle elf gevallen die aan het hoogste gerechtshof werden voorgelegd sinds de wet op vrijheid van religie werd aangenomen, werden verworpen.
Deze lijst waarin sprake is van onrecht of waarin Amerindianen door het gerecht in het ongelijk werden gesteld is nog langer. Een laatste citaat:'Opdat wij ooit vrij zullen worden zullen jullie (de blanken) vrij moeten worden. Jullie opvoedingssysteem gebaseerd op blanke mannelijke eurocentristische overheersing onderdrukt jullie evenzeer als het ons onderdrukt. Wij zijn niet verschillend van de bomen en de dieren. Wij zijn allen met gevoelens geboren. Ook de god van de blanke kan ons gemeenschappelijk lot niet ontlopen. Wij zouden per slot van rekening wel eens familie kunnen zijn.'

Van onze overzeesche correspondent.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 3

Puntje.

Gezien zijn achtergronden was het Vaclav Havel, de president van Tsjechië, die toch wel het diepst door de modder ging door zijn aanwezigheid op het vijftigste Europese bevrijdingsfeest in Moskou. Hij wendde nog voor om geschokt te zijn ook, toen hij vernam dat aan de militaire parade die hij had bijgewoond ook Tsjetsjenië-veteranen hadden deelgenomen die op deze manier hun eerbetoon kregen terwijl het bloed van duizenden Tsjetsjeense vrouwen en kinderen nog vers aan hun handen kleefde. Het schriftelijk protest dat Havel enkele dagen later indiende bij Jeltsin om zijn ongenoegen over deze (te verwachten) onbeschaamdheid te laten blijken, was niets meer dan lood om oud ijzer; dat een ongewenste confrontatie met een stelletje Tsjetsjenië-veteranen in die militaristische optocht een luidruchtiger openbaar protest losmaakte dan de barbaarse oorlog in Tsjetsjenië zelf, zegt genoeg. Ook Wim Kok schaamde zich niet om het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa bij Jeltsin te vieren terwijl iedereen wist dat het Russische leger in Tsjetsjenië systematisch internationale oorlogs- en wapenverdragen aan zijn laars lapt en zich op grote schaal schuldig maakt aan moord, verkrachting en marteling van Tsjetsjeense burgers. Kok dacht nog halfhartig zijn laatste restje fatsoen te redden door weg te blijven bij de grote militaire parade, maar voor iemand die op een blij-dat-de-oorlog-is-afgelopen-feest handjes loopt te schudden met het dronken opperhoofd van een roei-maar-uit-die-Tjetjeniërs-politiek, is dat natuurlijk ijdele hoop. Het stelletje internationale farizeeërs had na het Moskovisch schijnheiligheidsfeestje de hielen nog maar amper gelicht en de beloning voor hun huichelarij diende zich al aan: van het ene moment op het andere barstte de totale vernietigingsslag in Tsjetsjenië weer in alle hevigheid los- een bijtend toetje voor de gasten. Ook de bevrijdingsherdenkingen in Nederland toonden een overvloed aan huichelarij en, zoals het hoort, met de koningin voorop. Heel wat standpunten uit de tekst die zij(?) ter gelegenheid van de vijftigste herdenking van bevrijding voor haar 'volk in ontbinding' had geschreven, zouden in Indonesië met een publicatieverbod en een bedreiging aan het adres van de schrijfster worden beloond, dat weet ze donders goed. Toch ziet ook zij er geen probleem in haar principes in de linnenkast te laten als ze binnenkort het martel- en moordenaarshandje van Suharto gaat schudden. Vooral haar stelling in de bevrijdingsrede dat "volken zich moeten teweerstellen tegen tirannie van buitenaf" laat ze voor die gelegenheid natuurlijk bij de motteballen liggen- onbereikbaar ver weg voor de Oosttimorezen. Ook het 'World Liberty Concert' was net zo nep als de valse uiterlijkheden waarmee de Europese machthebbers de 50-jarige bevrijding herdachten. Ondanks dat de naam je aan een muzikaal gebeuren deed denken, bleken de muzikanten slechts een tandwieltje te zijn in de machinerie van een groots opgezette militaire glitterparade die tot aan het ziekmakende toe werd begeleid met het geknal van mitrailleurs en bommen, massale schijngevechten en een onbehouwen wapenvertoon, zodat dit bevrijdingsfeest meer leek op een oorlogsverheerlijking dan op een feest van vrede. Alle filmbeelden (behalve de scene waarin soldaten vanaf het podium hun mitrailleurs op het publiek leeg schoten) zouden naadloos passen in de serie reclamespots in Veronica-stijl waarmee de luchtmobiele brigade op een listige manier jongeren ronselt. Maar niet alleen visueel speelden de muzikanten in de verfilming van dit 'concert' de tweede noot. Om de timing van het militaire spektakelstuk synchroom te laten lopen met het muzikale sausje, werd achter de schermen maar besloten dat de muzikanten een gedeelte in 'play back' moesten uitvoeren. De leugenachtigheid waarmee het 'concert' op tv en voor de kaartverkoop door de organisatie toch nog als een 'live concert' werd verkocht, maakte het geheel compleet als stront bij het straatvuil. Als je het goed bekijkt hadden politici dit jaar sowieso al weinig reden om uitbundig bevrijdingsfeest te vieren. Niet alleen omdat er nog steeds een gruwelijke oorlog in Bosnië en Kroatië woedt die aanvankelijk in de hand is gewerkt door de Europese politici (met die van Duitsland voorop, maar dat is een verhaal apart), ook is het zo dat vijftig jaar op weg zonder nazi's (fascisten en racisten) in Europa aan de macht, heel wat van zijn glans verliest als je daarbij in ogenschouw neemt dat veel politieke en sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen al vijftien jaar dezelfde weg terug aan het afleggen zijn. Extreem rechts heeft inmiddels in heel Europa vaste voet aan de grond en vormt in Oostenrijk, Italië, Frankrijk en België een politieke machtsfactor van betekenis, de verharding van de maatschappij neemt toe en de kloof tussen rijk en arm wordt alsmaar groter. Ook is er nog veel onrecht in Europa waarvan we tot nu toe nog nooit van zijn bevrijd en ons landje maakt daar geen uitzondering op. Ook in Nederland blijkt bijna dagelijks dat politici in het algemeen, en ambtenaren van justitie in het bijzonder, bedroevend weinig van de oorlog en de bezetting hebben geleerd. Een beperkte greep uit een grote stapel soortgelijke kranteknipsels uit 'bevrijd' Nederland: Is dat niet het landje dat een gezinshereniging weigerde van een weduwe uit Sarajevo met haar twee naar hier gevluchte minderjarige kinderen? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje dat de eerste democratische politicus in Europa voortbracht die pleitte voor het opzeggen van het vluchtelingenverdrag? (Niet Janmaat, maar Bulk) Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar door proefondervindelijk onderzoek werd aangetoond dat allochtonen op grote schaal worden gediscrimineerd bij sollicitaties? (Volgens hetzelfde onderzoek, van de internationale arbeidersorganisatie ILO, in Nederland in samenwerking met de Universiteit van Utrecht, is de kans dat allochtonen in Nederland wegens discriminatie geen baan kregen zelfs twee keer zo groot als in Duitsland...) Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar justitie inmiddels databanken heeft van jongeren waarin zelfs een klein vergrijp dat met een seponering, een alternatieve straf of een bekeuring is afgedaan, wordt geregistreerd? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar volgens een onderzoek van criminoloog drs G. Kannegieter blijkt dat de poltierechters mensen zonder een betaalde baan veel zwaarder straffen voor detzelfde delicten dan mensen met betaald werk? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waarvan een woordvoerder van politie verklaarde het normaal te vinden dat een elfjarig meisje van dinsdagmiddag tot donderdagmorgen in haar eentje kan worden opgesloten in een cel? (Ondanks dat haar geboortedatum, ook op de officiële papieren van de politie zelf, het tegendeel liet zien, had de officier van justitie toch maar aangenomen dat ze de twaalfjarige leeftijd had bereikt. Het Openbaar Ministerie verklaarde te twijfelen aan haar officiële leeftijd, maar weigerde om over de motivatie voor die twijfel een verklaring af te leggen. Logisch, niemand zal het racisme toegeven dat een bepalende rol speelde bij deze twijfel die met geen enkel steekhoudend juridisch argument hard viel te maken.) Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar het kan bestaan dat er naar schatting tenminste duizend kinderen in besloten bordelen tot prostitutie wordt gedwongen omdat het aan de nodige aandacht van justitie ontbreekt om deze gevallen op te sporen? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar justitie de gemeenten, provincies en rijksoverheden ontziet bij milieudelicten? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar een handgranaat inmiddels goedkoper is dan één grammetje goeie wiet, maar waar de politie nog steeds tijd vrijmaakt voor invallen bij henneptelers van wie van tevoren bekend is dat hun woonruimte onmogelijk plaats kan bieden aan oogst van enige betekenis? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar rechercheteams hun informatie vergaren door telefoongesprekken van journalisten af te luisteren? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar het gros van de particuliere recherchebureau's in handen is van oud-politiemensen met als gevolg dat de bescherming van persoonsgegevens in de computerbestanden van de politie inmiddels een lachertje is? (Ook de systematische wetsovertredingen van deze recherchebureau's hebben bij justitie geen prioriteit omdat er inmiddels een illegale koehandel in informatie is ontstaan tussen de particuliere recherchebureau's en de poltiekorpsen, de Fiscale Inlichtingen en Opsporingsdienst, de Criminele Inlichtingen Dienst, de BVD, het GAK en de sociale diensten.) Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar 1% van de huishoudens een kwart- en 5% de helft van het totale vermogen bezit? (Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek). Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje met een kabinet dat het minimumloon af wilde schaffen voor langdurig 'werklozen' en 'niet ingeburgerde' allochtonen ondanks dat dit in strijd is met bepalingen van het VN-verdrag voor burgerlijke en poltieke rechten, de EG-richtlijnen voor gelijk werk, gelijke beloning en de eigen Algemene Wet Gelijke Behandeling? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar volgens een onderzoek van de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek 45% van de werknemers te kampen heeft met geestelijke vermoeidheid terwijl -ondanks de hoge werkloosheid- een kleinere groep mensen steeds langere werkweken maakt en meer arbeid moet verrichten omdat de arbeidsintensiviteit is verhoogd? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar een adviescommissie van het CDA vaststelde dat mensen die langdurig van een uitkering moeten leven, al schulden moeten maken om hun alledaagse uitgaven te kunnen doen en dit alles terwijl de tweede etage van het het toch al net nieuwe gebouw van het ministerie van Sociale Zaken voor miljoenen guldens tot een luxe-paleis met schreeuwend dure tapijten en badkamers werd omgetoverd? (Compleet met deuren van kogelvrij glas; regeren is vooruitzien). Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waar voor de WAO-herkeuring van ambtenaren minder strenge regels gelden dan voor de herkeuring van niet-ambtenaren? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje dat moeiteloos nog wel enkele pagina's met dit soort berichten zou kunnen vullen? Bevrijd Nederland? Is dat niet het landje waarvan de politici het escaleren van bovenstaande ontwikkelingen op de koop toe nemen als gevolg van hun aanbidding van de 'vrije' markt? Bevrijd Nederland? Was dat maar waar.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 4

Oorlog en vrede

Niemand houdt van oorlogen maar toch ontstaan ze. Wat drijft een mens (en met name de man) toch tot zulke wreedheid? Is het een machtsstrijd tussen enkele tegenstanders die samen met hun volgelingen er een competitie van maken wie er de beste, sterkste, slimste is? En wie wint is een held? Ben je een held wanneer de regering je vertelt om ver weg iemand te gaan vermoorden? Het verschil tussen een militair in strijd en een terrorist is dat bij de eerste zijn acties worden goedgekeurd door de regering en daarom dus ook door het volk, en bij de ander gebeurt dat niet, terwijl beiden vechten om idealen waar onschuldige slachtoffers bij vallen. De één wordt als held ontvangen, compleet met bijbehorende inhuldiging, de ander krijgt de doodstraf.
Het militaire systeem is de basis voor oorlog (al spreekt men tegenwoordig liever over `interventie' of `humanitaire missie', want dat klinkt een stuk toffer dan `oorlog') en het bestaan van dit systeem wordt gerechtvaardigd en dus gehandhaafd door middel van een indrukwekkend arsenaal wapentuig (waarmee men maar al te graag staat te popelen om het te gebruiken, al is het dan maar als showelement), imponerende kostuums die je vol kunt hangen met glimmende medailles (dat zijn kleine cadeautjes die men krijgt wanneer men precies handelt volgens de voorschriften), een hiërarchie waarmee je status toeneemt naarmate je gedisciplineerd en conform de regels handelt tegenover je meerderen (daarmee hou je je militairen in het systeem door ze dezelfde carrière-vooruitzichten te geven als men in een bedrijf zou hebben).
Een militair moet zijn individuele denken, voelen en handelen uitschakelen om hogerop te kunnen komen. Tijdens de opvoeding van deze potentiële moordmachines wordt al de basis gelegd voor de uitschakeling van gevoelens die in conflict kunnen komen met het geweten. Wanneer deze kinderen zich aanmelden voor het leger (al spreekt men tegenwoordig liever over `vredesmacht', want dat klinkt veel sympathieker), volgt de definitieve hersenspoeling die zeer zeker niet onder doet voor de hersenspoeltechnieken die de nazi's gebruikten in de Tweede Wereldoorlog. Welke duistere machten houden zich bezig met dit soort doeleinden?
Men heeft zelfs een speciaal woord voor iemand die zo moedig en sterk is dat hij nooit en te nimmer lichamelijk geweld zal gebruiken: lafaard. Dit soort slimme truukjes past allemaal prima in het macho-denkbeeld dat zoveel mannen aanspreekt. Macho's zijn mannen die nooit hebben mogen huilen, wiens eigen gevoelens totaal de grond in zijn geboord tijdens hun opvoeding. Zij zitten met heel veel opgekropte woede en verdrongen verdriet en zoeken naar een gelegaliseerde, maatschappelijke uitlating om hun frustraties af te reageren en dat kan in leger, misdaad, sport of fascistische organisaties.
Pas wanneer het als volledig normaal wordt bevonden dat jongens mógen huilen, zullen er ook geen macho's ontstaan, en zonder macho's geen militairen en zonder militairen geen oorlog. Het is zo simpel.
In de Vietnam-oorlog stierven er 53.000 Amerikaanse soldaten (en natuurlijk één miljoen Vietnamezen). Na terugkomst pleegden nog eens 110.000 veteranen zelfmoord, maar daar wordt nooit over gesproken. Dat past niet in de stoere mannenwereld die leger heet, waar van gewone jongens helden wordt gemaakt.
De Verenigde Staten en de voormalige Sovjetunie hebben zó veel geld gestoken in hun wapenproduktie, dat ze nu economisch helemaal aan de grond zitten. Om de wapenindustrie in Amerika draaiende te houden (want de hele economie draait daar om) toen de Koude Oorlog ten einde liep, zocht men naar een flinke injectie en daar was plotseling Saddam Hoessein, de dictator uit Irak.
Irak had een probleem, het buurland Koeweit had teveel olie gepompt uit een bron die op de grens lag tussen beide landen, en Saddam wilde daar geld voor hebben, maar Koeweit voelde daar niets voor. Irak kreeg van Amerika te horen dat wanneer Koeweit niet betaalde, zij zelf het maar moest gaan halen en deed dat toen vervolgens ook.
Maar wat bleek het geval? De VS reageerden onmiddellijk met geheven vinger en haalde de rest van de wereld erbij (waar was de rest van de wereld toen de VS Panama binnenviel?). Amerika kon eindelijk weer eens goed uitpakken met het oorlogstuig. De Amerikaanse militairen kregen deze keer geen onzin te horen over de dreiging van het communisme, zoals ten tijde van de Vietnam-oorlog. Nee, nu werden ze bestookt met kletspraatjes dat de democratie gewaarborgd moest worden (let wel, officieel ging het niet om de olie!). Maar Koeweit is nooit een democratie geweest, net zo min als Saoudi-Arabië, deze landen hebben strenge regimes.
Maar toch stonden er al snel honderdduizenden militairen klaar om in een te groot uitgevallen zandbak soldaatje te spelen, nadat Irak het grootste bombardement uit de geschiedenis over zich heen had gekregen. Persconferenties werden gegeven door een dikke variété-artiest die met veel vaderlandsliefde voor een beeldscherm uitlegde wat voor knappe kunstjes tegenwoordig de moderne technologie allemaal kan. En de journalisten schreven alles op wat ze te horen kregen. Wanneer er over `collateral damage' werd gesproken, werd dat woord braaf overgenomen. Het klinkt ten slotte ook een stuk aardiger dan `burgerdoelen en slachtoffers'. Men zat vol bewondering te kijken naar wat leek op de nieuwste versie van een computerspelletje.
En hoe zat het nu eigenlijk met de olie? De olievoorraad is groot genoeg voor jaren, vanwaar dan die grote paniek? Niettemin steeg de prijs van benzine, terwijl de olieprijs steeg en daalde. Er zullen wel machtige mannen achter de olie-industrie zitten. En als het om de prijs van olie ging, wat kost dan een oorlog? Wat kost een mensenleven? De Amerikaanse bommenwerper B-52 kost 850 miljoen dollar, PER STUK!! Eén vliegtuig nota bene! Nee, hier zitten persoonlijke machtspelletjes achter, gespeeld door de politieke acteurs die aan grootheidswaanzin lijden.
Nu is gelukkig het eindresultaat van de Golfoorlog meegevallen, althans wanneer je het vergelijkt met al die verschrikkelijke voorspellingen die de pers zo consequent uitsprak. Maar is het eigenlijk wel meegevallen? Het is natuurlijk heel goed mogelijk dat het publiek expres werd bestookt met die vreselijke voorspellingen, zodat het eindresultaat alleen maar mee k

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 1

Levensbedreigende ethiek

Na de diskussie over Peter Singers euthanasiasme in aktieblad NN opent Mark Verver deze opnieuw in Kleintje Muurkrant. Wij voelen ons geroepen te reageren. Niet omdat het onze bedoeling is terecht te komen in een welles-nietes debat dat enkel gericht is op de persoon Singer. Wel om te kijken welke plek de ideeën van Singer, welke door veel mensen gedeeld worden, innemen in een bredere maatschappelijke kontekst. Met andere woorden, waar moet Singer geplaatst worden in de huidige ontwikkelingen aangaande praktijk, wetgeving en diskussies rondom 'euthanasie', het hebben van een handicap en prenatale selektie van ongeborenen?

Human bio-ethics
Peter Singer en zijn kollega Helga Kuhse zijn Australiese moraal-filosofen, werkzaam bij het "Center for human bio-ethics" in Melbourne. Ook zijn zij initiatiefnemers van de "International Association of Bio-ethics" (I.A.B.). De oprichting van deze associatie vond plaats in 1992 te Amsterdam op een kongres dat georganiseerd was door de Nederlandse Gezondheidsraaad, mede onder leiding van minister Borst-Eilers, destijds als vice-voorzitter van de raad. Zo'n 350 deelnemers uit 34 verschillende landen zijn vertegenwoordigd in de I.A.B. (o.a. ethici, artsen en juristen) en de doelstelling van deze lobbyclub is het voeren van een "vrij, open en rationeel debat in de bio-ethiek" . De I.A.B. verzorgt dus, onder leiding van Singer (hij werd op de oprichtingsbijeenkomst gekozen tot voorzitter), de inhoudelijke bijdragen over zaken als euthanasie, het doden van 'wilsonbekwamen', foetusonderzoek en erfelijkheidsvoorlichting voor de Gezondheidsraad en vergelijkbare organisaties in de 33 andere landen.
De Gezondheidsraad is een belangrijk adviesorgaan voor de Nederlandse overheid betreffende deze onderwerpen, waarvan de adviezen "als gezaghebbend beschouwd worden en hun invloed veel verder gaat dan die van een simpel advies aan de regering" . Hieruit valt de vergaande invloed van de ideeën van Peter Singer c.s. af te lezen.
Singer is dus niet in de eerste plaats een dierenbevrijder (zoals Mark Verver in Kleintje Muurkrant 284 en Bas in aktieblad NN 168 suggereren), waarbij hij zich 'ongelukkig' uitdrukt over gehandicapten en zwarte mensen om aan te tonen dat mens en dier gelijk zouden zijn. Het is niet zo dat zijn pro-'euthanasie' standpunt een klein zijspoortje is in zijn theorie over dierenbevrijding. Peter Singer is beroepsmatig werkzaam als ethicus op het gebied van "human bio-ethics". Hij ontwikkelt theorieën over het doden van gehandicapten. Hij heeft een nieuwe hiërarchische orde bedacht, waarin gehandicapte babies nog "geen personen" zijn en daarom geen rechten hebben en gedood mogen worden. Deze gehandicapten vallen buiten zijn definitie van wat een mens is. Deze ideeën van Singer worden gebruikt ter legitimatie van de huidige, en steeds verdergaande, 'euthanasie'praktijk. Voor het ondersteunen van de pro-'euthanasie'propaganda is Singer de ideale persoon, -vooral in Duitsland- aangezien hij een kind is van joodse ouders die gevlucht zijn voor de nazi's en vanwege zijn internationale faam als dierenvriend.

'Onleefbaar leven'
Ondanks Singers charisma zijn er gelukkig ook velen die protesteren tegen zijn nieuwe levensbedreigende ethiek. Het is echter verbazingwekkend dat de kritiek zich vooral richt tegen Singer, terwijl Nederland toch haar eigen ethici-à-la-Singer kent: o.a. Harry Kuitert en Heleen Dupuis.
Zowel Kuitert, als Dupuis en Singer pleiten voor 'euthanasie' op wilsonbekwamen. Hiermee wordt bedoeld dat ná de geboorte van een kind het gedood mag worden als het gehandicapt is. Het is uiteraard 'beter' (minder omstreden) om gehandicapten al tijdens de zwangerschap weg te halen, maar er glipt altijd nog wel 'iets' tussen de vingers van de medici door, bijvoorbeeld doordat zwangere vrouwen weigeren zich te laten screenen of doordat vroedvrouwen prenataal onderzoek (met het oog op selektie) niet struktureel willen toepassen: "Er glipt nog te veel door wat in feite onleefbaar leven is" (Kuitert, 3).
Onleefbaar leven, wat is dat eigenlijk?
Vaak denkt men dan aan de meest ernstige gevallen, bijvoorbeeld een meervoudige handicap zoals de kombinatie van een open ruggetje en een waterhoofd. Dit was bijvoorbeeld het geval in de rechtszaak tegen de arts Prins, afgelopen maand. Deze arts moest voorkomen omdat hij drie jaar geleden een pasgeboren meisje met genoemde handicap doodde, in overleg met de ouders en kollega's. Per jaar worden in Nederland tientallen pasgeborenen aktief gedood vanwege een handicap (op zo'n driehonderd babies wordt per jaar passieve 'euthanasie' gepleegd. De cijfers over abortus en opgewekte bevallingen vanwege een handicap zijn onbekend). Het is echter, ons inziens, niet toevallig dat juist dit proces tegen Prins, dat de trend van de jurisprudentie moet zetten, het gaat om een zeer zware handicap. In dit proces werd de arts door het Openbaar Ministerie beschuldigd van moord. Het doden van wilsonbekwamen valt juridies niet onder de term euthanasie, vandaar de aanklacht tot moord. Vervolgens werd hij vrijgesproken omdat de moord "zorgvuldig werd uitgevoerd" (deze argumentatie volgt men niet bij andere gevallen van moord met voorbedachte rade). Dit opent de deur naar verdere grensverlegging en minder kontrole op het doden van gehandicapte pasgeborenen.
Echter, met de "zaak Prins" hebben we nog geen antwoord op de vraag wat er met 'onleefbaar leven' bedoeld wordt. Dit wordt door de euthanasiasten als volgt omschreven:
"Wanneer het duidelijk is dat een kind nooit iets voor zichzelf kan doen, niet kan lopen, zichzelf niet kan voeden enzo, en wanneer de ouders en de artsen dan samen beslissen dat het misschien beter is dat dit kind niet leeft, dan kan ik die beslissing rechtvaardigen", aldus Peter Singer . Kuitert sluit zich aan bij de definiëring die de KNMG (de grootste artsenorganisatie in Nederland) hanteert, waarbij de nadruk ligt op het wel of niet in staat zijn tot kommunikatie. In 1988 verscheen een rapport waarin een kommissie van de KNMG
schrijft het doden van pasgeborenen toelaatbaar te achten als dezen een "onleefbaar leven" tegemoet gaat. Dat wordt enerzijds getoetst aan de ingeschatte overlevingskans, hoewel artsen zelf toegeven dat dit natte-vinger-werk is. Anderzijds wordt er gewerkt met een score-tabel waarop gegevens ingevuld worden over de mogelijkheid tot kommunikatie; de mate van lijden; de mogelijkheid onafhankelijk van het medies circuit te functioneren; de mogelijkheid zich te ontplooien (te kunnen horen, zien, lezen, schrijven en werken) en de te verwachten levensduur. De criteria betreffende de nodige mediese zorg en het wel of niet kunnen werken komen direkt voort uit de ekonomiese belangen van de machthebbers. We willen hiermee zeggen dat opgestelde kriteria nooit objectief zijn. Het probleem met de criteria zoals die door de KNMG zijn opgesteld is natuurlijk dat zij zeer ruim kunnen worden geïnterpreteerd en dat men aan de hand hiervan een einde kan maken aan het leven van alle zwakzinnigen, psychies zieken en ongeneeslijk zieken. Wanneer we nog iets verder kijken blijkt dat ook Singer niet alleen de echt zware gevallen bedoelt. Hij haalt in zijn boeken "Should the Baby live" en "Praktische Ethiek" aan dat hij ook het doden van pasgeborenen met het Syndroom van Down (de zgnde. Mongooltjes) of met de bloedziekte hemofilie te rechtvaardigen vindt. In de Nederlandse "euthanasie"praktijk - waarvan maar heel weinig in de openbaarheid komt- zijn al gevallen bekend van het doden van babies met het Syndroom van Down. Hieruit kan geconcludeerd worden dat de glijdende
schaal, waar tegenstanders van legalisatie van euthanasie en het doden van wilsonbekwamen voortdurend op wijzen, al lang geen theorie meer is. Ook toont het de glijdende schaal van prenataal onderzoek: eerst worden foetussen met het syndroom van Down geaborteerd; de volgende stap is nu het doden van pasgeborenen met deze handicap geworden.

Voortkantelende driehoek
Eerder hebben we gezegd dat de ideologie van Singer een ethiek is die de bestaande praktijk en wetgeving legitimeert. We doelen hier op het mechanisme van de voortkantelende driehoek . De zogenaamde hoeken van de driehoek bestaan uit:
- het toepassen van konkrete maatregel (bijv. het doden van een pasgeborene met een handicap),
- de begeleidende ethiese 'discussie' (uit de discussie volgt het oordeel dat bovengenoemde moord moreel aanvaardbaar, ja zelfs wenselijk is),
- legaliserende juridiese procedure (de wetgeving wordt aangepast, de arts wordt bijv. vrijgesproken).
Deze drie aspecten zorgen ervoor dat de trend van het selecteren van 'waardevolle' en 'minder waardevolle', de 'nuttige' en 'onnuttige' mensen, voortkantelt in de richting die de machthebbers wensen. De 'open, vrije en rationele discussie' die de I.A.B. en de Gezondheidsraad zich ten doel stelden, vormt de tweede hoek van de driehoek. Het is niet de bedoeling dat er gediskussieerd wordt over het mensonterende van de bezuinigingen en de structurele financiële tekorten in o.a. de gehandicaptenzorg, met als gevolg Jolanda Venma taferelen . Het is niet hun bedoeling te praten over het afschaffen van de miljoeneninvesteringen in de ontwikkeling van erfelijkheids- en prenataalonderzoek. Of over hoe vrijwilligers betaald kunnen worden, die aan stervensbegeleiding doen. Of over het investeren in pijnbestrijding, iets waar men nog weinig onderzoek heeft gedaan. Het stellen van deze vragen en het ontwikkelen van bijbehorende politieke eisen die uitgaan van 'gelijke rechten voor allen' (waarbij gehandicapten en zieken niet buiten de definitie van wat een mens is, vallen) staan het voortdenderen van de driehoek alleen maar in de weg. Het pad van het 'open, vrije en rationele debat' wordt geëffend door mensen als Singer, Kuitert en Dupuis. Alleen in die zin zijn zij vooruitstrevend: ze zetten alvast de lijnen uit. Dit is dan ook precies de reden waarom tegenstanders van legalisatie van 'euthanasie' en van het ontwikkelen van prenataal onderzoek, weigeren deel te nemen aan hun discussies. Een milde en onbevooroordeelde houding tegenover de nieuwe ethiek van genoemde personen is volledig misplaatst. Wij slaan de uitnodiging om in de kantelende driehoek te stappen af en organiseren ons om de selectie van mensen te stoppen. Singer levert aan deze selectie van mensen in 'waardevol' en 'minder waardevol' een duidelijke bijdrage en daarom moeten zijn ideeën bestreden worden.

Noten
1. Jaarverslag Gezondheidsraad 1992, blz. 36
2. P.Schnabel, NRC 8-10-1992
3. Trouw, 21-4-1986
4. Citaat van Peter Singer, aangehaald in de documentaire "Der Pannwitzblick, Wie Gewalt gegen Behinderte entsteht", Udo Sierck en Didi Danquart. Onder dezelfde titel is een boek uitgegeven ISBN 3-922611-29-x
5 Zie ook uitspraak van de aangeklaagde en vrijgesproken arts Prins in Trouw 27-4-1995
6. Het mechanisme van de voortkantelende driehoek werd bekend door een analyse van de misdaden tijdens het duitse fascisme
7. Jolanda Venema werd in een inrichting voor gehandicapten naakt met kettingen aan de muur vastgebonden. Zo leefde zij jaren lang, totdat haar ouders eindelijk een einde aan de situatie konden maken door landelijke media-aandacht. Jolanda werd vastgeketend, zeiden de verzorgers, omdat er te weinig geld is om intensieve aandacht te besteden aan mensen als Jolanda.

Helix, werkgroep tegen bevolkingspolitiek


Postbus 903
8901 BS Leeuwarden

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 6

gezocht

- G.J. Bleeker e.a.: Encyclopedie van de godsdiensten, kerken en sekten, 1978.
- R. Cavendish red.: Encyclopedie van het occultisme en parapsychologie, 1975.
- John Ferguson: Encyclopedie van de mystiek en de mysteriegodsdiensten, 1979.
- H. Miers: Lexicon des Geheimwissens, 1970.
- Deel 6 tot en met 11 van de serie 'Religieuze Bewegingen in Nederland', uitgegeven door de uitgeverij van de Vrije Universiteit van Amsterdam.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 1

Verschenen

Ter gelegenheid van de vijftigste herdenking van de bevrijding van het nationaal-socialisme lagen de boekhandels weer vol van herdenkboeken, romans en andere publikaties, maar ook cd-i's over de oorlog, de bevrijding, het leven tijdens de bezetting enz. enz. Wat niet zo benadrukt werd bij deze publicitaire bevrijdingshype was de economische en politieke collaboratie. Pas tijdens de herdenkingen werd in de pers een aantal malen benadrukt dat onderzoek naar de economische collaboratie in ons land eigenlijk in de kinderschoenen stond. Grote bedrijven gaven geen enkele medewerking aan dergelijk onderzoek en hun archieven bleven (wat de jaren '40-45 betreft) dicht. Jammer dus, maar vergeet niet dat die economische collaboratie natuurlijk niet in 1940 begon. De Duitse markt was ook voor de tweede wereldoorlog van belang voor de Nederlandse export en Nazi-Duitsland bood uitstekende mogelijkheden voor het bedrijfsleven.

Bij Uitgeverij Walburg Pers verscheen onlangs "Duistere Zaken. Infiltratie en collaboratie van Nederlandse ondernemingen in oorlogstijd" van Ted Schouten. ISBN 90-6011-927-4, 142 blz. fl. 39,50.
Aan de hand van 13 profielen schetst Schouten de economische en ambtelijke collaboratie; bedrijven als Fokker en Philips komen aan de orde. Het boek is voor een leek op dit gebied misschien wel interessant, omdat het immers een terrein betreft waar weinig over geschreven is. Maar het is een erg oppervlakkig werkje dat zijn titel niet waarmaakt. De Duitse economische penetratie in het vooroorlogse Nederland , flinterdunne biografieën van ondernemers als Plesman , Deterding en een ambtenaar als Hirschfeld worden afgewisseld met oppervlakkige schetsen van Philips en Fokker. De rol van de financiële wereld (banken en effectenhandelaren) komt niet aan bod, ook industrieën als Daf, de kledingindustrie, de scheepsbouw, transportwereld enz. enz. blijven buiten beschouwing. Ook een index ontbreekt. Wachten tot de Slegte dus.

Om maar bij collaboratie te blijven, bij Uitgeverij Aspekt verscheen "Van Leningrad tot Berlijn. Nederlandse vrijwilligers in dienst van de Duitse Waffen SS 1941-1945" van Perry Pierik met 318 pagina's, fl. 59,90. ISBN 90-75323-02-6.
Tijdens de Duitse bezetting bleken een groot aantal Nederlanders bereid om -vrijwillig- aan Duitse zijde aan het Oostfront te vechten tegen de Sovjet Unie, tegen de geallieerden dus, dit alles onder het motto van de "Kruistocht tegen het Bolsjewisme". Een onderwerp waaraan tot nu toe niet al teveel aandacht besteed is door Nederlandse historici. In de jaren 80 verscheen een herdruk van het boek van dr In 't Veld: "De SS en Nederland", "Voor Führer, Volk en Vaderland sneuvelde" van S. van der Zee ligt hier en daar in de ramsj en enkele jaren geleden lag een herdruk van "de SS'ers" van Armando en Sleutelaar in de boekwinkel. Van een geheel andere (namelijk apologetische) orde, van de zijde van oud SS-ers, zijn de boeken over Nederlandse SS-eenheden welke bij de Belgische (gelegenheids?)uitgeverij Etnika verschenen zijn, niet verkrijgbaar bij de betere boekhandel.

Perry Pierik doet nu een poging om met behulp van onder andere tot nu toe gesloten gebleven bronnen uit Moskou en Praag de geschiedenis van het Nederlandse vrijwilligers-"legioen" te beschrijven. Zijn belangrijkste bronnen hierbij zijn de zogenaamde "oorlogsdagboeken" van het vrijwilligerslegioen, van de latere SS-brigade en SS-divisie.
Het probleem van dit boek is dat het een poging is om van alles te beschrijven, hierdoor is het niet makkelijk toegankelijk. Het logboek van de legereenheid is de rode draad van het boek, dit logboek wordt aangevuld met wat biografische noten, voorts worden de wederwaardigheden van de eenheid geplaatst in bredere militaire en politieke perspectieven, zoals de oorlogshandelingen aan het russische front en het verloop van de oorlog aan de andere fronten. Verder wordt ingegaan op de ontwikkeling van de Waffen SS en de vrijwilligerseenheden welke onder de noemer van de SS het licht zagen. De SS ideologie wordt gekenschetst aan de hand van de ideeën en levensloop van SS generaal Jürgen Stroop. Voorts doet de schrijver een poging om de politieke strijd binnen de SS zelf tussen de "gewone" SS en de Waffen SS te belichten.

Kortom, de schrijver vertilt zich aan zijn onderwerp. Als hij zich beperkt had tot een soort weergave van de krijgshandelingen, zonder het "legioen" in bredere context te plaatsen dan zou het wellicht (?) een beter hanteerbaar boekje opgeleverd hebben, maar voor een kleiner publiek. Door de keuze van Pierik om zoveel mogelijk te willen behandelen en verklaren, gaat het mis.

Als Pierik dan de bredere context wil schilderen waarom komt de strijd tussen de NSB en de SS om het al dan niet in Nederland opzetten van de Nederlandse SS er dan zo summier van af? Waarom geen uitgebreider overzicht van andere Nederlandse vrijwilligers eenheden binnen de Waffen SS? Waarom kunnen in het ene geval (opheffing deense legioen) de vrijwilligers kiezen of zij binnen de Waffen SS willen komen en waarom was er in het geval van het Nederlandse legioen geen keuze? Wat voor mensen die Nederlandse SS'ers nou precies waren, welke persoonlijke motieven hen bewoog om in dienst van de duitsers te treden, welke verschillen er bestonden tussen de vrijwilligers van begin 1942 en begin 1944, wat er na de oorlog met de overlevenden gebeurde, dat wordt niet duidelijk. (Een aantal van hen heeft als een soort rehabilitatie nog meegevochten in de oorlogen in Indonesië en Korea). Voor doorzetters.

WELINGELICHTE KRINGEN
Buro Jansen & Janssen, Uitgeverij Ravijn Amsterdam ISBN 90-72768-39-6. Prijs 19,50 gulden. Ook te bestellen door storting van fl. 19,50 + fl.5,- porto op giro 2424940 van Uitgeverij Ravijn, o.v.v. 'welingelichte kringen'.

Ter gelegenheid van de verschijning van het vorig jaarboek (dat als ondertitel had: een ander BVD jaarverslag) schreef Kleintje Muurkrant in nummer 266: "Het is overigens te hopen dat met deze publikatie een nieuwe en blijvende trend gezet zal worden. Het ontbreekt in dit land jammer genoeg aan onafhankelijk onderzoek, publikaties, debat en theorievorming over inlichtingen- en veiligheidsdiensten (IVD's)." Recentelijk is dan de opvolger van de pers gerold "Welingelichte Kringen", inlichtingen jaarboek 1995. Met de gewijzigde ondertitel wordt aangegeven dat de focus niet zozeer op de BVD, respektievelijk de regionale inlichtingen diensten van de politie gericht is, maar op het bredere terrein van overheids en particuliere inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Uit de inhoud: Uiteraard de inval bij Opstand, maar ook BVD-onderzoek naar de RaRa, de achtergronden en vertakkingen van de affaire Marcel Paul Knotter, de criminalisering van milieu activisten, de militaire inlichtingendienst en de grensveiligheidsdienst, samenspanning en manipulatie van extreem-links in West Europa.

De bijdragen in 'Welingelichte Kringen' zijn van verschillende diepgang en kwaliteit, dat kan ook haast niet anders bij de bandbreedte van dit onderwerp. Het boek is sterk empiries gericht (met veel - nieuwe - feiten), maar het karakter van aktie-onderzoek overweegt sterk en over het algemeen genomen is er weinig plaats voor historisch perspectief, voor debat of theorievorming. De samenstellers zijn er niet in geslaagd om het geheel tot een evenwichtiger compositie te brengen.
Zo doet Kees Stad in 'Friendly Fire', over de ontwikkelingen rond extreem rechts en mogelijke vervlechtingen met uiterst links in West Europa, een poging om een aantal nederlandse affaires (infiltranten, BVD-operaties en provocateurs) van de afgelopen twee decennia in dit kader te plaatsen. De invalshoek is interessant, maar de bewijsvoering is niet sterk. Het blijft steken in affaires, vermoedens en suggesties waarbij de uiterst rechtse nederlandse vertakkingen ontbreken. Uit engelstalige publikaties op dit gebied (zoals het over de Rode Brigade in Italië handelende 'the Puppet Masters' van P. Willan, of 'Right-wing Terrorists and the Extraparliamentary Left in Post World War 2 Europe' van J.M. Bates) wordt duidelijk dat onderzoek en theorievorming op dit gebied aanzienlijk complexer is dan Kees aangeeft.
Eveline Lubbers behandelt in 'Liefdewerk oud papier, wordt vervolgd' de zaak Marcel Paul Knotter. Zij richt zich met name op de vervlechtingen tussen privé detectives c.q. detectiveburo's en private inlichtingendiensten enerzijds en de bovenwereld van politie en veiligheidsdiensten anderzijds, alsmede op het ontbreken van controle/toezicht/wetgeving op dit gebied. De les is duidelijk: inlichtingen hebben marktwaarde, en de markt bepaalt prijs en spelregels. Wat dat betreft zou een vergelijking met de ontwikkelingen in de VS of het Verenigd Koninkrijk de gevaren van dit soort 'handel' en van het ontbreken van enige vorm van demokratrische controle hierop beter voor het voetlicht brengen. Je mag bij voorbeeld aannemen dat wat in het Verenigd Koninkrijk zeer gebruikelijk geworden is, screening van sollicitanten door privé-inlichtingendiensten, ook voor de Nederlandse 'werkgevers' interessant is.

Ondanks dit soort kanttekeningen, aanschaffen! En wanneer dit de financiële draagkracht te boven gaat, loop dan naar de Openbare Bibliotheek en schrijf dit boek in de aanschaflijst.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 1

Indonesië & Nederland

Op zaterdag 17 juni aanstaande wordt op het Neude in Utrecht de "Pasar Maling" gehouden. 50 jaar onafhankelijkheid in Indonesië? Oost-Timor 20 jaar volkerenmoord; West-Papua 33 jaar volkerenmoord; Molukken 45 jaar volkerenmoord. Wij waren fout, Nederland was fout, toen wij, net bevrijd van de moffen, 'onze jongens' (110.000) naar de 'Oost' stuurden. Nu is dat historisch gemakkelijk te beamen en zijn er slechts enkelen die dat betwijfelen. Toen waren er velen (meer dan 6000) die bewust kozen om niet naar Indië te gaan voor een nutteloze koloniale oorlog. Voor hen was het de enige juiste keus om niet te gaan! Vele Indië-veteranen kunnen nu ook met een andere bril kijken naar het verleden en toegeven dat de motivaties van de Nederlandse regering niet helemaal zuiver waren destijds. "Maar er waren er die niet gingen" (ook de titel van 't zojuist verschenen boek, een ode aan de Indonesië-weigeraars). Juist zij moeten in de spotlights komen, juist zij moeten erkenning krijgen in plaats van al die met medailles behangen OSL'ers die wel gingen en nu bij iedere trieste herdenking komen aanmarcheren. Het is de hoogste tijd (het kan nog!) dat de Indonesië-weigeraars, die zich willens en wetens autonoom opstelden en weigerden aan een foute oorlog (uh... iedere oorlog is fout!) mee te doen, gerehabiliteerd worden. Wat bewoog hen om tegen de maatschappelijke en politieke stroom in te gaan en wat betekende hun keuze voor het verdere verloop van hun leven?
Tijdens de 'Pasar Maling' zullen enkele van hen aanwezig zijn en ons vertellen over hun uiterst schokkende ervaringen. Hoe Vadertje Staat hen probeerde over te halen om toch te gaan en hoe sommigen van hen vele jaren achter de tralies verdwenen. Gewoon omdat zij toen al het idee hadden dat de Nederlandse regering fout zat. Op de 'Pasar Maling' kun je, zowel politiek als kultureel met heel andere ogen naar het Indonesië van generaals en grootkapitaal kijken. Wil je de festival-krant ontvangen en/of meer willen weten over het precieze programma dan kun je bellen met HAK 030.721660.
Het al eerder genoemde boek "Er waren er die niet gingen" is een ode aan de dienstplichtigen die in 1946-49 weigerden deel te nemen aan de koloniale oorlog in Indonesië. Gezamenlijk kregen ze vijftien eeuwen (!) gevangenisstraf. Schokkend en ontroerend zijn de zestien interviews, waarin voor het eerst ook de vrouwen van Indonesië-weigeraars aan het woord komen. Sommige weigeraars doken na de tweede wereldoorlog opnieuw onder. Eén van hen na het concentratiekamp. Een ander zat in dezelfde gevangeniscel als zijn door de nazi's omgebrachte vader. Een derde kwam de bewaker tegen van zijn niet teruggekeerde joodse familie. Een vierde werd na 'negen jaar onderduik' in 1957 gearresteerd. Het boek is geschreven door Henny Zwart met een voorwoord door Wim Wertheim. Je kunt het bestellen bij Uitgeverij Solidariteit (020.6946586) of in boekwinkels navraag doen.

Indonesië & Willem Oltmans

Er is nog een interessant boekje verschenen over de militaire diktator Suharto en de toenmalige en huidige politieke onvrijheid in Indonesië. Willem Oltmans, bekend van zijn zeer vroege indrukken van de Indonesische onafhankelijkheid, beschrijft in "Bon Voyage, Majesteit!" zijn ervaringen met Indonesische militaire politici, geeft een beknopte historische analyse van de CIA-krijg jegens Sukarno en waarschuwt de huidige Nederlandse bestuurders dat ze een schandelijke fout begaan door de hollandse koningin in augustus naar Indonesië te sturen ("door op dit moment naar Indonesië te reizen compromitteert de koningin zich voor altijd jegens het Indonesische volk") op een moment dat de politieke vrijheid van kritici en tegenstanders van Suharto & Co nog steeds zwaar onder druk staat. ..."Suharto liet zonder enige vorm van proces honderdduizenden patriotten oppakken en naar concentratiekampen, als het verafgelegen eiland Buru, brengen. Hij zond zogenaamde vliegende brigades de straten van de steden op om lastige elementen op te ruimen. Hij zou in de achtentwintig jaar, dat hij president is niet alleen de grootste massamoordenaar, maar ook de grootste corruptor uit de Indonesische geschiedenis worden" en ..."De tirannie verdrijven, die mij hert doorwondt", aldus eindigde hare majesteit haar sublieme toespraak op 5 mei 1995. Maar met de voorgenomen reis naar Indonesië staan de integriteit en geloofwaardigheid van haar nobele woorden op het spel. Zijn Indonesiërs slechts Aziatische Untermenschen, of hebben zij, als alle bewoners van deze planeet, hetzelfde recht op de eerbiediging van de meest elementaire rechten van de mens? Hebben Indonesiërs geen recht op de bevrijding van een Aziatische variant op Hitler of Mussolini? Door juist op dit moment Djakarta aan te doen helpt de Nederlandse koningin eerder de Indonesische tirannie bestendigen dan bevrijden. Zij zal zich ongewild laten gebruiken door de aartsvijanden van de meest elementaire mensenrechten in Azië, waarmee haar uitspraken over goed en fout tijdens onze strijd tegen fascisme en militaire dictatuur in een twijfelachtig licht komen te staan." Het boekje leest als een schotschrift en met deze inhoud in je hoofd is het aanstaande Beatrix-bezoek aan Suharto een aparte belevenis, want reken maar dat er geprotesteerd zal worden in Indonesië. Het schotschrift is voor een tientje te verkrijgen bij Uitgeverij Papieren Tijger, Postbus 2599, 4800 CN, Breda 076.228375.
Bij dezelfde uitgeverij is zojuist tevens het boek 'Vuile Handen; wapenhandel met Indonesië' uitgekomen. Nederland doet namelijk nog steeds grootscheepse militaire zaken met dat land en heeft blijkbaar maling aan de schending van de mensenrechten. Zeer de (kleine) moeite van het lezen waard!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 1

"Hartelijk welkom en sukses verder"

Vluchtelingen worden opgevangen met het doel zo rap mogelijk te vertrekken

Onderstaand artikel hebben we overgenomen uit de Nieuwsbrief van het Autonoom Centrum. Het Autonoom Centrum ondersteunt vluchtelingen die door de Nederlandse overheid en reguliere ondersteuningsorganisaties in de steek worden gelaten, en dat worden er meer en meer. Het artikel geeft je een aktueel beeld van hoe wij in Nederland omgaan met vluchtelingen die zich hier om politiek asiel vragen. Aansluitend lees je over een nieuw proefprojekt van het Ministerie van Justitie, o.a. in het asielzoekerscentrum in de Isabellakazerne in Den Bosch, waarin de IND (Immigratie en Naturalisatie Dienst) met de rechtshulpverleners overlegt wat er met asielzoekers moet gaan gebeuren. Justitie beweert dat het aantal asielzoekenden afneemt sinds introductie van haar aanmeldcentrummodel en Wet veilige derde landen, haar jongste afschrik- en afschuifinstrumenten. Samen met de inwerkingtreding van de accoorden van Schengen die per 26 maart a.s. in werking treden is Nederland helemaal vol met maatregelen tegen immigratie. Justitie c.s. houden de mythe instand van 'de échte vluchteling' waar ze gastvrij voor is en de enorme groep die dan rest, tot 'onecht' betiteld wordt en er vervolgens uit moet. De voorspelbare volgende stap is weer een mythe: de tot 'onecht' bestempelde vluchteling die daarvoor nog 'echt' heette. Mythevorming dus en relativering tot Nederland leeg is, althans: 'bevrijd' is van vluchtelingen. Kortom, het verhaal van de tien kleine negertjes in veelvoud. De Immigratie-en Naturalisatie Dienst is met dit beleid vooral trots op de twee aanmeldcentra: voorspellingen van teruglopende aantallen asielzoekers komen uit en dat is makkelijk scoren. Het vreemdelingenbeleid is gericht op quota. De aanloop naar de aanmeldcentra was het proefdraaien met het relatief kleine fenomeen van 'asieltoeristen', dat helemaal niet representatief is voor het immigratievraagstuk. Maar, 'asieltoeristen', -wie of wat dat ook zijn mogen, justitie noemt ze ook wel 'profiteurs' of 'asielzoekers met een flinterdun verhaal', óók van die termen-, zorgen voor verontwaardiging alom en prompt volgt de voorspelbare politieke stemmingmakerij. En zie daar het resultaat: bijval van vele kanten voor de afwijzingsmachine; twee aanmeldcentra en stilletjes sluipt nummer drie binnen; op Schiphol gaat ook zo'n 'supersonisch' aanmeldcentrum verschijnen. De IND schijnt plannen te hebben om bij elk van de drie aanmeldcentra een opvang centrum aan te haken, dat tevens gesloten opvang zou kunnen inhouden. Binnen deze termen zou ook de grensgevangenis bij AC Schiphol passen. Hoe een en ander juridisch in elkaar gaat steken is niet duidelijk. Vluchtelingen zitten nu in een AC vast voor de 24-uurstermijn die daarvoor staat. In deze termijn worden niet meegerekend de uren tussen 23.00 en 07.00 uur. De praktijk tot nu toe laat zien dat de 24 uurs-termijn regelmatig overschreden wordt. Vaak legitimeert de IND deze tijdsoverschrijding met het argument dat de rechtshulp meer tijd nodig acht voor onderzoek naar het asielverzoek van betrokkene. Of met overvolle OC's, zoals eind '94, waardoor men langer in AC's bleef hangen. Of, tijdens de overstromingen in het rivierenlandschap, waardoor AC Zevenaar moest dienen als opvangcentrum voor ontheemden uit Limburg en vluchtelingen naar AC Rijsbergen werden overgeplaatst. Toen zaten mensen ook behoorlijk langer dan 24 uur en moesten dan ook alsnog doorgelaten worden. Vluchtelingen in de AC's zijn feitelijk van hun vrijheid beroofd: hekken scheiden hen van de buitenwereld, glazen wanden scheiden hen van elkaar, bewakers zijn een aanzienlijk deel van het personeel. Men mag er domweg niet uit, en dat kan dus enkele dagen duren. De juridische basis van deze vorm van vrijheidsbeneming in de AC's is artikel 17a Vw. Dit artikel staat voor vrijheidsbeperking welke minder zwaar is dan vrijheidsbeneming. Je bent dus in praktijk een gevangene en in theorie 'slechts' zoals dat heet beperkt in je vrijheid. Hier klopt dus iets niet, niets klopt hier eigenlijk: uiteindelijk zijn beide vormen verwerpelijk, omdat je vrijheid je ontnomen wordt. Ook de behandeling van vluchtelingen in de AC's, vooral van hen die er langer zitten, is slecht. Op muntjesrantsoen kun je koffie en broodjes uit de automaat trekken, ja, 'zelfs' fruit, maar een warme maaltijd is er niet bij. De vluchtelingen die bij ons aan kwamen kloppen uit AC Zevenaar en die we opvangen kunnen hierover meepraten. Zij hebben in samenwerking met ons hun verhaal ook voor het VPRO-programma Argos gedaan. Verder vindt bij aanmelding in een AC een intake plaats (door uitzendkrachten die in een spoedkursus asiel zijn klaargestoomd) alvorens de asielverzoek-papieren zijn ingevuld, dus vóór het eigenlijke moment van het asielverzoek. Het is niet ondenkbaar dat vluchtelingen bij voorbaat ontmoedigd worden en dan hun asielverzoek maar niet indienen omdat personeel (dat niet bevoegd is te beslissen) hen onder de kanslozen schaart. Of het asielverzoek intrekken, hetgeen ook regelmatig gebeurt en te denken geeft. Rechtshulp hoeft er dan officieel nog niet aan te pas te zijn gekomen, want deze is gepland ná indienen van het asielverzoek (invullen A+F-papieren) ter voorbereiding op het nader gehoor. Het is aan de rechtshulp om hierover te goeder trouw dan weer afspraken met de IND te maken, in plaats van dat dit met garanties officieel geregeld is. Zo ontstaat willekeur. Wel, justitie juicht dus. In haar persbericht dd. 14-03-'95 zegt zij dat sinds de opening van de AC's 11% minder asielaanvragen zijn ingediend en 16% direkt negatief beoordeeld is, en ze verwacht door de maatregelen omtrent veilige derde landen verdere daling (prognose was 40%). Als het aantal asielverzoeken al verminderd is dan zegt dat in wezen niets over het aantal hierheen gevluchte immigranten. Velen zullen namelijk buiten de procedures omgaan. In hetzelfde persbericht verschijnt onder de categorie 'beslissingen in eerste aanleg' de term 'procedureel afgehandelde' zaken. Als voorbeeld van dergelijke zaken noemt justitie het intrekken van asielverzoeken. Zij telt deze niet mee met het aantal afwijzingen, maar noemt de categorie apart, hetgeen aangeeft dat er nog meer negatief uitpakkende zaken zijn. In de cijfers over dalingen worden de kennelijk ongegrond of niet ontvankelijk verklaarde asielverzoeken worden meegerekend. Echter, deze vluchtelingen worden op stations gedumpt en verdwijnen in het niets, maar zijn hier wl, moeten zien te overleven. Sommigen kloppen bij ons soort organisaties aan. Sommigen krijgen een oprot-trein-kaartje tot vèr uit het zicht, naar vèr in België of Duitsland. Velen uit deze categorie blijven onzichtbaar, maar ze zijn er wel terwijl ze in de statistieken als uitgezet te boek staan. Onduidelijk is hoeveel vluchtelingen die 'potentieel' asiel hadden willen aanvragen, door het Mobiel Toezicht Vreemdelingen worden onderschept en overgedragen aan Bundes-GrenzSchutz of Rijkswacht. Want: wie kontroleert de werkwijze van het MTV, de mobiele brigades van de marechaussee. Op Schiphol laat de geschiedenis ook zien dat er door de marechaussee vele fouten zijn gemaakt en dat zij vaak 'doof' was voor het woord 'asiel'. Daar is evenmin zicht op als op het MTV. Met andere woorden: wordt elke mens die asiel aanvraagt of wil aanvragen keurig netjes naar een aanmeldcentrum gebracht?! Joost mag het weten. En, we begrepen al dat de arm van het MTV lang is, dat wil zeggen, MTV kan een verdachtuitziende 'barrel-auto' met 'buitenlands uitziende inzittenden' signaleren en andere politie kan de opsporing overnemen tot ver landinwaarts. Laten we bij het tegengaan van immigratie ook nog meetellen de uitgebreidere in- en uitstapkontroles bij de slurven van vliegtuigen en de sankties die, ook via Schengen, worden opgelegd aan de vliegtuigmaatschappijen die mensen zonder papieren vervoeren. De verruiming van verwijderingsmogelijkheden zoals sluiten van terug- en overnameovereenkomsten moeten uitzetting gaan vergemakkelijken. De intensivering van binnenlands vreemdelingen toezicht via systemen als het Vreemdelingen Administratie Systeem en de Wet op de Identificatieplicht maken verblijf voor vluchtelingen en andere immigranten beslist moeilijker. De plannen van de staatssekretaris die geopperd werden bij de opening van de AC's en bij de behandeling in de Eerste Kamer van de Wet veilige derde landen, namelijk het treffen van 'flankerende maatregelen' liegen er ook niet om. Deze plannen houden meer vreemdelingenbewaringen en onderzoek naar nieuwe conservatoire maatregelen met een lichter regime in. Te vrezen valt massale vreemdelingenopsluiting in Navo-complexen zoals Ter Apel (door justitie 'justieel opvangcentrum' genoemd). Zowel in de grensgevangenis die 6 april '95 3 jaar bestaat, als in de kazerne in Tilburg, die 27 april 1 jaar funktioneert, was bij opening ook sprake van lichte regimes. In Tilburg bijvoorbeeld was één van de 'verkooptechniekjes' van justitie de 8-persoonscellen. Maar inmiddels zijn deze omgebouwd tot 1-persoonscellen. In de grensgevangenis bijvoorbeeld wordt het recht op bezoek/vrij telefoonverkeer aan alle kanten geschonden. Duidelijk is dat ook in Tilburg bezoek wordt geweerd en rechtshulp wordt bemoeilijkt. In de gevangenis in Nieuwersluis is het regime voor illegalen loodzwaar en beslist niet licht te noemen. Het is nog altijd een complex met een militair karakter. Dit bleek ook eind februari toen eindelijk 'overste' Suikerbuik in opspraak kwam. Hij is verantwoordelijk voor mishandeling van illegalen. Er werden slechts disciplinaire maatregelen getroffen in plaats van afstraffing van dergelijk crimineel gedrag, waarbij illegalen vogelvrije objekten zijn. Opsluiten van onschuldige illegalen of vluchtelingen, een onevenredige zware sanctie om niets, moest verboden worden. Alles overziend zou je zeggen dat de limiet aan maatregelen tegen immigratie en de snelheid waarmee ze elkaar opvolgen is bereikt. Het kan alleen nog veel erger en dat is ook onze toekomstverwachting! Binnenkort AC Schiphol bijvoorbeeld. Hiervoor liggen er nog wat complikaties: Schiphol is nl. een Schengen-buitengrens en dat levert in samenhang met de Wet veilige derde landen juridische oneffenheden op die eerst moeten worden gladgestreken. Aan het oplossen van grondoorzaken van migratie, waar het in de kern om zou moeten gaan, wordt ondertussen nauwelijks aandacht besteed. De toekomst zal laten zien dat gedwongen migratie zich niet kàn laten vangen in beheersingsnetten. Vluchtelingen zullen veelal geen asiel meer aanvragen, wetend dat zij anders hun eigen vonnis tekenen. Velen zullen buiten die vangnetten om proberen hier te komen en zullen daar veel voor over hebben zolang tegenstellingen in de herkomstlanden niet zijn opgelost. Het is dan ook absurde onverantwoorde struisvogelpolitiek om als rijk Westers land te gaan staan juichen over het verminderde aantal asielverzoeken, terwijl de aantallen vluchtelingen en vluchtmotieven in de wereld toenemen.
(Overgenomen uit nieuwsbrief 6 van het Autonoom Centrum)

Proefprojekt samenwerking justitie-rechtshulpverlening
In de AC's is een soort samenwerking tussen justitie en de rechtshulpverlening (buro voor rechtshulp en advokaten) gaande. Over elke asielzoeker (voor justitie een 'betrokkene', voor de rechtshulp een 'cliënt', wij houden het maar op 'asielzoeker') vindt tussen de IND en de jurist een overleg plaats. De bedoeling van dit overleg is om al voor de beslissing met elkaar overeenstemming te bereiken. Voordeel van dat overleg is de eventuele invloed van de jurist op de mening van de IND. De praktijk uit de AC's wijst echter uit dat de IND zich van de mening van de rechtshulpverleners veelal niets aantrekt. De IND beslist voordat een goede beoordeling van de zaak heeft kunnen plaatsvinden, simpel gezegd doen ze dat op grond van het land van herkomst van de asielzoeker. Dit zullen ze niet toegeven want dat is in strijd met het vluchtelingenverdrag, ze zijn eigenlijk verplicht om elke situatie individueel te beoordelen. Tegelijkertijd zit de IND met een stevige achterstand. Er zijn nog steeds asielzoekers die in de eerste fase van de procedure zitten en al in een asielzoekerscentrum of reguliere (ROA-)woning wonen. Wachtend op daadkracht van het ministerie. En veel asielzoekers wachten tot de IND op een bezwaarschrift beslist. Da's ook niet raar, gezien het feit dat de IND een zaak in eerste instantie vrijwel automatisch en ongezien als negatief afdoet. Iedere 'betrokkene' die geen bezwaar maakt is immers meegenomen... Om de achterstand voortvarender te kunnen aanpakken start justitie in juni met een proefprojekt waarbij de rechtshulpverlener en de IND met elkaar in overleg gaan over elke zaak. Hiermee hoopt justitie de asielzoekers die wachten op een beslissing op hun bezwaarschrift snel af te kunnen handelen en te voorkomen dat zij in beroep zullen gaan bij de rechter als de beslissing ook dan negatief is. Advokaten en juristen van de buro's voor rechtshulp voeren deze beroepsprocedures voor hun cliënten. Daarom is overleg met hen voor justitie zo lucratief. Als de IND negatief wil beslissen leggen ze dit voor aan de advokaat van de 'betrokkene'. Deze kan dan in diskussie gaan met de IND over de voorgenomen beslissing. De veronderstelling dat daadwerkelijke invloed kan worden uitgeoefend op zo'n voornemen is behoorlijk naïef. Iedere ervaren jurist weet dat, de praktijk van de AC's heeft dat inmiddels overduidelijk aangetoond. Het overleg tussen de IND en de rechtshulpverlener zal niet over inhoudelijke argumenten gaan, het zal een spel van onderhandeling zijn. En iedereen weet toch dat 'water bij de wijn doen', 'geven en nemen' equivalenten zijn van onderhandelen. Een spel van stuivertje wisselen. IND: "OK, die krijgt een A-status, maar dan hun d'r uit". Advokaat: "Deal!!". De bedoeling van dit alles is vervolgens dat de jurist geen beroepsprocedure voor de asielzoekers waarover negatief wordt beslist start. Alsof het over het inkopen en afdingen van grond ter speculatie gaat, of over politiek compromissen. Maar feitelijk gaat het over het leven van een vluchteling! Een mens die hebben en houwen verliet en hier om bescherming vraagt! Het is een slechte zaak dat de enig onafhankelijke hulpverlening voor asielzoekers haar onafhankelijkheid inlevert, op de stoel van justitie gaat zitten. Zij gebruiken daarbij vaak het argument dat 'het toch ook in het belang van asielzoekers is dat de procedures niet oneindig lang worden?'. Da's een fikse denkfout. Het is helemaal niet in het belang van een asielzoeker. Belangen van asielzoekers liggen in de zorgvuldigheid waarmee met hun zaak wordt omgesprongen en het recht op onafhankelijke bijstand in de ingewikkelde maar grondwettelijke rechten in onze rechtstaat! En daar ligt ook de plicht voor hulpverleners, niet bij het politieke probleem maar bij het individuele probleem. Na hen is er geen onafhankelijke hulpverlener meer .... "Als de cliënt het er niet mee eens is heeft die toch het recht een second opinion te vragen bij een andere advokaat om alsnog beroep aan te tekenen?" is de volgende stelling van de meewerkende juristen. Ook fout, en dat weten ze goed. Praktijk van de second-opinion-optie is dat de betrokken advokaten met elkaar overleggen en dat de tweede geraadpleegde advokaat z'n/d'r collega niet wil afvallen. Hoe je 't ook went of keert, de individuele asielzoeker raakt zijn/haar enigst onafhankelijke rechtshulpverlener kwijt. Pijnlijk genoeg werken de rechtshulpverleners hier aan mee. Voor hen lijkt het de enige wijze te overleven. Al jarenlang wordt door justitie hardop gespeculeerd over de positie van advokatuur en buro's voor rechtshulp in de asielprocedure. Al jarenlang is er bij deze beroepsgroepen grote onzekerheid over hun toekomst. Samenwerken met justitie zal die toekomst allerminst schade doen... Voorlopig gaat het om een proefprojekt, o.a. bij het asielzoekerscentrum Isabella in Den Bosch. Ongetwijfeld zal er geen rechtshulpverlener zijn die willens en wetens meewerkt aan onzorgvuldigheid in de procedure voor hun individuele client, onderschat niet hun grote hoeveelheid energie die zij veelal in het vechten voor hun cliënten stoppen. Maar hopelijk zijn andere hulpverleners in het land minder naïef want anders ziet het er voor vluchtelingen in de toekomst somber uit. En dat terwijl je na elke verslechtering voor vluchtelingen werkelijk meent dat nog somberder eigenlijk niet bestaat...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 2

Nogmaals Jomanda

Op dinsdag 23 mei jongstleden organiseerde de Thomas More Academie in de Aula van de Katholieke Universiteit Nijmegen een avond over het fenomeen 'Jomanda'. De bedoeling van deze bijeenkomst was om met behulp van een aanklager, een advokaat, een rechter en een jury (het publiek), te onderzoeken in hoeverre het mogelijk zou zijn een juridische procedure te starten tegen het "genezend medium" (volgens aanhangers) of "kwakzalver" (volgens tegenstanders) Jomanda, in de bureaucratische werkelijkheid bekend onder de naam Joke Damman. De rol van rechter werd gespeeld door professor Mr. J.H. Hubben, hoogleraar gezondheidsrecht aan de KUN en plaatsvervangend rechter aan het Arnhems gerechtshof. De rol van aanklager werd vervuld door Dr. C.N.M. Renckens, gynaecoloog en voorzitter van de Nederlandse Vereniging tegen de Kwakzalverij. Als advokaat trad Drs. A. Schilder op, klinisch psychologe en columniste voor het dagblad Trouw. Het Kleintje zat ook in de jury en maakte het volgende mee: er waren ruim driehonderd mensen op 'De Zaak Jomanda' afgekomen. Nog eens een keer dit aantal mensen kon geen kaartje bemachtigen waarmee we maar willen aangeven dat er een ongelooflijke interesse bestaat voor onderwerpen als 'gene zijde'. Dat het met de vele honderdduizenden, zo niet miljoenen guldens die Jomanda & Co binnen halen vreemd aan toe gaat is regelmatig in de Nieuwe Revu te lezen geweest, daar ging de avond dan ook niet over. De aanklacht luidt aldus: "Men zegt: mensen die handelen als Jomanda maken zich schuldig aan kwakzalverij, door de suggestie van een medisch-helend handelen zonder dat er sprake is van enig goed gedocumenteerd succes en zonder daartoe bevoegd te zijn volgens de Wet op de Uitoefening der Geneeskunst. ook overtreden zij de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst, die eveneens van toepassing is op alternatieve genezers. Het optreden van Jomanda en anderen berokkent psychische en financiële schade aan patiënten, met name door het bieden van valse hoop en het doorkruisen van reguliere geneeskundige behandeling, die voor haar slachtoffers een voorkeur zou hebben. Hun optreden is niet van oplichting en boerenbedrog te onderscheiden, hetgeen hen in aanraking brengt met het Wetboek van Strafrecht. Maatschappelijkie instituties (gezondheidszorg, wetenschap, levensbeschouwing en politiek) maken zich schuldig aan medeplichtigheid door hun aanhoudende stilzwijgen in het publieke debat. Met deze onverschilligheid danwel oppervlakkige kritiek maken zij zich bovendien schuldig aan nalatigheid door ongefundeerd in te gaan op fenomenen als Jomanda in het publieke debat". Het was aan Cees Renckens om deze aanklacht te omkleden met enigermate van bewijsvoering. Helaas slaagde hij hierin niet. Zijn betoog bleef steken bij oppervlakkige observaties over het opleidingsniveau van de schare volgelingen bij de "theatrale genezingsbijeenkomsten in een Tielse veilinghal". Hij benadrukte vooral zijn eigen verbazing over het fenomeen Jomanda die in deze "geëmancipeerde en geseculariseerde wereld" tot grote bloei kan komen en ging flink tekeer tegen de "onzichtbare medici die chirurchische operaties uitvoerden via het medium Jomanda". Hoewel ik zelf behoorlijk bevooroordeeld ben tégen Jomanda vond ik het teleurstellend hoe weinig onderbouwd zijn aanklacht was. Nog erger was het verhaal van Aleid Schilder die probeerde gaten te schieten in de aanklacht. Zij kwam niet verder dan dat mensen die niet geloven in bovennatuurlijke krachten en goddelijke wezens niet in staat zijn te oordelen over fenomenen als Jomanda. Het allerergste was echter de uiteindelijke jury-uitslag. Van de driehonderd aanwezigen staken slechts zestien mensen hun hand op ter ondersteuning van de aanklacht. De rest was pro-Jomanda of had geen mening over haar vermeende geneeskrachtige gaven. In een tijd dat zogenoemde 'iatrosofen' vervolgd worden wegens 'dood door schuld' aangezien zij patinten waanzinnige medische adviezen verschaffen met af en toe de dood tot gevolg en recent nog dat 18-jarige meisje uit Driebergen die via 'paranormale genezing' een 25 jarige Utrechtse suikerziektepatiënt zover kreeg dat hij met zijn insuline-inname stopte, waarna hij nog slechts een paar dagen leefde. Natuurlijk gebeuren er zeer veel 'ongelukken' bij de reguliere medische wetenschap. En natuurlijk is het schandelijk dat er als gevolg van drastische bezuinigingen en steeds verder gaande commercialisering en privatisering steeds minder tijd en aandacht is voor het individu. Dat verklaart dan waarschijnlijk ook wel een groot gedeelte van de devotie en afhankelijkheid die vele mensen tentoonspreiden aan genezende mediums, piskijkers, astrologen, iriscopisten, homeopaten en andere lieden wiens inkomen geheel gevormd wordt door placebo-effecten en vaak goede mensenkennis. Jaja hier spreekt een cynisch skepticus die een beetje wanhopig wordt van het toenemende gezweef en de mystieke hang naar 'zekerheden'. Hoe kan het toch dat antroposofen, die toch volledig overtuigd zijn van de aanwezigheid van hier op aarde aanwezige engelen en geesten, een groeiende en bloeiende beweging zijn? Waarom zijn televisieprogramma's niet aan te slepen over door ruimteschepen ontvoerde hysterisch verwarden of in klopgeesten gelovende entiteiten? Goochelaars en hypnose-artiesten beleven gouden tijden.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 286, 9 juni 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 1

WOONLASTENDAG op zaterdag 17 juni

De woonlasten zijn de laatste jaren fors gestegen en die tendens lijkt zich de komende jaren nog voort te zetten. Niet alleen stijgen de huren ieder jaar met een fors percentage, ook de gemeente draagt in belangrijke mate bij aan de stijging van de woonlasten in de vorm van nieuwe heffingen en belastingen, en verhoging van bestaande heffingen en belastingen.
In schril kontrast met de stijgende woonlasten staan de gelijkblijvende, of zelfs dalende, inkomens van veel mensen. De woonlasten slokken een ieder jaar groter wordend deel van het inkomen op. Vraag is dan ook hoe lang de ongelijke verhouding tussen inkomen en uitgaven nog vol te houden is. Nu al is er een sterke toename van het aantal huishoudens dat betalingsproblemen heeft, mensen die de eindjes steeds moeilijker aan elkaar kunnen knopen, met als gevolg de vicieuze cirkel van schulden met alle -psychische- problemen vandien. Mede als gevolg hiervan is er een sterke toename van het aantal dak- en thuislozen.

Om deze problematiek ter diskussie te stellen, organiseert het WOONLASTENKOMITEE DEN BOSCH een DAG VAN DE WOONLASTEN, op zaterdag 17 juni 1995, in gebouw

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 286
  • Hits: 2