• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

287

Dutch Intelligence & Dutch Politics

"Verzin een list, jonge vriend!", de bekende oproep van Heer Bommel aan Tom Poes, als beiden weer in een moeilijk parket geraakt zijn. Nu is het aantal Tom Poes en Ollie B. Bommel liefhebbers/sters onder de abonnees van het Kleintje onbekend. Maar erg groot zal het niet zijn, daarom een korte schets: de post-feodale wereld van Ollie B. en Tom P. wordt bevolkt door incompetentie, arrogante en ijdele autoriteiten , ambtenaren die zich geheel en al houden aan de opvattingen van hun meerderen (his masters' voice) en aan de letter van de gemeentelijke verordening; zakenlui - vrije jongens - criminelen, die de mogelijkheden van de vrije markt tot het uiterste benutten. De politie, met aan het hoofd de niet zo snuggere commissaris Bulle Bas heeft het wat bevoegdheden betreft gemakkelijk, aangezien zij niet gehinderd wordt dat wat voor beperkende maatregelen ook. Opvallend is tevens het ontbreken van democratische verhoudingen. In dit kleine wereldje brengen vreemdelingen nieuwe ideeën, dus onrust teweeg en zijn dan ook a priori verdacht. De tekenaar/schrijver Marten Toonder gaf op sarcastische wijze uiting aan het tijdloos -bekrompen- wereldbeeld van een gezapige samenleving, de stad Rommeldam en de Rommeldamse sociale verhoudingen als microkosmos van Nederland.

Van IRT affaire naar CID-affaire
Na de eerste publiciteitsgolf rond het IRT in 1994, waarbij het niet alleen ging om vallende ministers en elkaar naar het leven staande Hoofdcommissarissen, maar met name over ongecontroleerd en onwettig politie-optreden, is het nu relatief stil. In ieder geval zijn de kiftende politiebazen naar de achtergrond verdrongen. Ook de berichtgeving rond de werkwijze van de IRT's is wat naar de achtergrond geraakt. Om het geheugen op te frissen enkele hoogstandjes uit het onwettige politieoptreden: inbraken , onwettig afluisteren, het opzetten van dekmantelorganisaties, smokkel van en groothandel in hard en soft drugs, het inzetten van verklikkers en "geheim agenten" , het aansporen tot misdaad, het achterhouden van gegevens voor verdedigers van verdachten, het bewerken van processen-verbaal. Kortom al datgene waardoor een met weinig fantasie behepte procureur generaal toch op z'n minst artikel 140 kan loslaten op deze onderdelen van het politie- en justitie-apparaat.
Recentelijk werd bekend hoe de werkwijze van de Haarlemse Criminele Inlichtingen Dienst landelijk navolging kreeg en op welke schaal de politie de bestaande wetten overtrad: ten minste 50 containers werden door ingrijpen van deze CID ongehinderd in Nederland toegelaten; gemiddeld kan er 17.000 kg hasj in een container, dus we hebben het over (als het al om hasj gaat en niet om cocaïne of heroïne) over 850.000 kg hasj, tel uit de winst.
Nu heeft ons land natuurlijk wel een verleden op het gebied van handel in hard drugs, - in het voormalige Nederlands Oost Indië was de groothandel in opium een staatsmonopolie en de inkomsten uit de verkoop van opium waren niet bepaald gering.

Het is echter niet te hopen dat de vorig jaar ingestelde parlementaire enquêtecommissie naar de opsporingsmethoden van justitie en politie in Nederland (de commissie van Traa) haar werk conform de Rommeldamse opvattingen zal verrichten. Anders ligt het eindscenario al vast; wat nieuwe eufemistische begrippen zullen het licht zien (zoals: het "veredelen" van de informatie), verder wordt hier 'n kopje gesneld, (het hakblok ligt immers klaar, aldus Docters van Leeuwen , daar een klopje gegeven en voilà: binnenkort zullen politie en justitie de zegeningen van de terugtredende overheid in de schoot geworpen krijgen. Een ietsje minder rechtszekerheid en rechtsbescherming voor de burger, een ietsje meer voor de overheid en ziezo het noodzakelijke is gedaan om onze rechtsstaat overeind te houden. In de ministeriele en parlementaire wandelgangen lopen de boodschappenjongens al te trompetteren hoe het probleempje van de noodzakelijke maar blijkbaar gevaarlijke publieke, demokratische controle op het werk van de inlichtingendiensten (zowel de criminele, als de politieke) van de politiecorpsen zou kunnen plaatsvinden, namelijk door dat te doen op de wijze waarop het parlement de BVD controleert. (Niet dus).

Een nieuw tijdperk, een nieuwe vijand
Na de instorting van de Oost Europese regimes was door BVD en Co verbazend snel een nieuwe vijand ontdekt, zowel "de zakenwereld als de democratische rechtsorde lopen gevaar door de opkomst van maffia-achtige internationaal opererende misdaadorganisaties" . De financiële opbrengsten van dergelijke criminele multinationals zijn gigantisch en "worden in tegenstelling tot de meer alledaagse vormen van criminaliteit niet gebruikt om de eigen levensstandaard te optimaliseren, maar worden geïnvesteerd in de gewone economie. Zo werd door de CRI-accountantsdienst de netto-winst van het XTC-concern geschat op zo'n 240 miljoen gulden". Niemand zal bestrijden dat het hier niet alleen om gigantische bedragen gaat, maar ook om gehele industrietakken die hun marktaandeel willen vergroten. De moderne misdaad-ondernemingen zijn veelal opgezet volgens hedendaagse bedrijfseconomische en organisatorische inzichten met aparte divisies voor aankoop, marketing, transport, financiering, en voor deelname aan de officiële economie.
Al met al lijkt het erop, als je tenminste waarde hecht aan verklaringen van de betrokken overheidsdiensten, alsof de dreiging van deze nieuwe vijand vele malen erger is dan die van het voormalig communistiese Oost Europa.
Werk aan de winkel dus is de boodschap, en als je goed leest is de boodschap ook: meer werk aan de winkel dan tijdens de Koude Oorlog.

Het inlichtingenwerk van CRI, BVD, CID en PID
Hoe simpel is het toch allemaal op papier: "Nederland wenst geen geheime veiligheidspolitie en evenmin een politiële veiligheidsdienst. De ambtenaren van de BVD, de Militaire Inlichtingendienst bezitten geen bevoegheden tot het opsporen van strafbare feiten. Dat geldt ook voor de aangewezen ambtenaren van de politie bij het verrichten van werkzaamheden voor de BVD" . Maar de BVD heeft zich in het recente verleden, met name na het wegvallen van de traditionele erfvijand -het communisme-, ook geworpen op de bestrijding van corruptie en van criminele organisaties, hiermee werd de BVD een directe concurrent van de CRI .
Het gaat beide organisaties natuurlijk eerst en vooral om een concurrentie en competentiestrijd, zelf overleven, of minstens vooraan te zitten bij het verdelen van toekomstige gelden voor de centrale taken, zoals het verkrijgen van inlichtingen. In de taal van ambtelijke commissies heet dat "het voorterrein"; in de vorige eeuw werd dit al "preventief politiewerk" genoemd. Dergelijke inlichtingen worden verzameld zonder dat er sprake is van een strafbaar feit, een directe verdenking of zelfs van een verdachte. De aanpak van deze vorm van criminaliteit wordt interdisciplinair (aldus de CRI), met andere woorden niet alleen politie en justitie, maar ook bijzondere opsporingsdiensten, openbaar bestuur, bedrijfsleven en wetenschap worden geacht een steentje bij te dragen
Het oude terrein van de veiligheid van de staat dus, met als directe consequentie dat criminaliteit zodoende verpolitiseerd wordt. Het begrip binnenlandse veiligheid wordt dan niet meer alleen van toepassing op politiek extremisme (oftewel: wat de BVD daar onder verstaat), buitenlandse spionage en dergelijke, maar ook op het gebied van de bestrijding van criminaliteit. Echter, er zitten nog enkele andere addertjes onder het gras, zoals het vraagstuk van de politieke controle op het werk van inlichtingendiensten. Reeds eerder schreven we: " In Nederland heeft de politiek, althans in de tweede kamer zich nogal oppervlakkig bezig gehouden met zaken als de politieke controle over de BVD (is in handen van de Minister van Binnenlandse Zaken, resp van de Ministeriële Commissie voor de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten MICIV), "gecontroleerd" door de fractievoorzitters van de vier grootste partijen; oftewel de Vaste Kamercommissie IVD'en)". Deze IVD commissie vergadert in beslotenheid, het geheel blinkt niet bepaald uit door welke parlementaire controle dan ook. Recentelijk bleek dat het archief van de Inlichtingendienst Buitenland , ondanks toezeggingen van de vorige regering en ondanks de archiefwet, via de papierversnipperaar in het cirkelvormig archief terecht gekomen te zijn.
Maar recentelijk bleek ook dat de BVD al jarenlang op dezelfde creatieve wijze als de IDB met haar archieven is omgegaan. Ondanks allerlei plechtige verklaringen van het tegendeel door de verantwoordelijke Minister aan de Tweede Kamer.

Een bloemlezing uit het vernietigingswerk van de BVD: Vanaf 1956/57 is de BVD aan de slag gegaan om haar archieven op te schonen. Het begon met het vernietigen van delen van de archieven van de voorganger van de BVD (het BNV), in 1959 begon een tweede vernietigingsactie, in 1976 werden de kaarten uit de kartotheek omgezet naar het computerbestand. Verouderde gegevens (betreffende Jehova-getuigen, Waarheidlezers, leden van PSP en leden van de NVSH) werden niet omgezet maar vernietigd. Begin 1991 werd deze vernietiging stopgezet. Voor zover bekend resteert nu nog zo'n 680 meter persoonsdossiers en een 320 meter onderwerpdossiers (plus wat er nog is vastgelegd op film en in de computer zit). Wat dit laatste betreft zijn er bestanden als: het REISbestand, waarin alle nederlanders en niet-nederlanders die bezoeken brachten aan communistische landen en aan landen waarvan terroristische dreiging uitgaat; het VISUMbestand met visumgegevens rond het REISbestand; het telefoonbestand met kiesgegevens (gegevens rond telefoonnummers die contact met elkaar zochten) betreffende het telefoonverkeer tussen Nederland en de Arabische wereld.

Tja, een veiligheidsdienst die zich niets aantrekt van welke politieke uitspraak dan ook, die ongecontroleerd haar gang gaat, een politiek die zich ook hier niet al te druk over maakt. Met wat ambtelijke wil en politieke massage is dat het toekomstbeeld van de toekomstige politieke controle over de criminele en politieke inlichtingendiensten van de politie.

NOTEN
Big Business voor de boerenpolitie, NRC dd. 27/5/1995
Ewald Vanvught: Wettig Opium. 350 jaar Nederlandse opiumhandel in de Indische archipel, Uitg. In de knipscheer, Haarlem 1985
Alex Schmid: Smerige zaken. Oratie Erasmus Univ. 1992
CRI jaarbericht 1993, pag 6, CRI Zoetermeer
J.A. Blok: Criminele inlichtingen versus politieke inlichtingen, pag. 153, in Criminele inlichtingen, VUGA, den Haag 1993
CRI jaarbericht 1993, pag 7
"Policing Politics" in Kleintje Muurkrant nr 284

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

De rode kip

Iedere woensdagavond van 18 tot 19 uur te beluisteren op radio Banzaï: de rode kip, een wekelijks informatieprogramma met nieuws, achtergronden, kultuur en muziek. Vanaf 12 juli begint de rode kip een uurtje later, dus om 19 uur, te kakelen, en om 20 uur gaat zij weer op stok.
Radio Banzaï is te ontvangen op 94.8 FM (niet op de kabel), van maandag tot en met donderdag van 19 tot ongeveer 24 uur. Heb je ideeën of suggesties voor de rode kip, dan kun je deze kwijt op postbus 1267, 5200 BH te Den Bosch. Bellen kan ook, tijdens uitzendingen: 073-131815.
ps. de draaitafels in de studio zijn nogal oud en dus niet meer helemaal in orde. Sterker nog: de ene doet helemaal niets meer en de andere maakt gebruik van een naald die je zonder vergrootglas niet meer als zodanig zou herkennen. Kortom: financiële bijdragen zijn van harte welkom op gironummer 4125349.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Kleintje on-line!

Bezittersters van komputers opgelet! Er is een bulletinboard-systeem opgezet voor denBosch en omgeving. Hierin staat ook de inhoud van Kleintje Muurkrant, jaja... Nadeel is dat je een nogal snelle pc nodig hebt, met het programma Windows. Je belt dan met nummer 04192.20028 (voorlopig draait het systeem maar met één telefoonlijn op proef) en dan kom je in een fraai vormgegeven scherm. De bedoeling is om dit systeem uit te bouwen tot een werkervarings- en omscholingsproject voor werkzoekenden. Naast de inhoud van Kleintje Muurkrant kun je op dit moment advertenties zetten of lezen, spelletjes spelen op het speelplein of hulpprogramma's 'downloaden'. Wanneer je het telefoonnummer belt krijg je een tekst waarin je gevraagd wordt om het klantensysteem (Excalibur) te willen downloaden. Na installatie kun je dan terugbellen en kom je in het Bulletinboard. Je kunt ook vijf gulden overmaken op giro 5554373 tnv Stichting Maatschappij, Mens & Bedrijf in Rosmalen, dan krijg je een floppy met gebruiksaanwijzing voor installatie. Voor niet-commerciële instellingen bestaat de mogelijkheid om zelf een deel van het BBS naar eigen inzicht in te richten. Daarbij valt te denken aan voorlichtingsaktiviteiten, on-line kranten, agenda's, elektronische brievenbus etcetera. Neem kontakt op met Stichting MM&B, Tielekeshoeven 72, 5242 KD, Rosmalen of bel 04192.14004. Het telefoonnummer van het BBS is 04192.20028.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Lucky Luyk nasleep

Het is alweer lang geleden dat Amsterdam maandelijks een strijdtoneel was waarin kraakpanden verdedigd moesten worden tegen de overheid, die meende de wet en orde met geweld te moeten handhaven. Wanneer je niet zelf op de barricaden stond, dan hing je vaak met je oor in de radio omdat je je betrokken voelde bij de strijd die we met z'n allen streden. Ieder op zijn eigen manier en met zijn eigen inzet. Toch lijkt het niet voor iedereen zo lang geleden. Zeker niet voor Paul Dams die 28 april jongstleden werd veroordeeld voor iets dat zich 13 (!) jaar terug afspeelde. Toen werd namelijk op 4 oktober 1982 het kraakpand de Lucky Luyk ontruimd. Dat ging gepaard met hevige rellen. Wie herinnert zich niet de brandende tram en de arrestantenwagens waarin de arrestanten liggend op elkaar gestapeld werden afgevoerd. Enige weken later werd Paul herkend op een foto, terwijl hij met 15 anderen stond te schudden aan een MEbusje. Hij werd veroordeeld tot 3 maanden voorwaardelijk en 750 gulden boete wegens openlijke geweldpleging. Daarmee bleek 10 jaar later de kous nog niet af. Vlak voor het verstrijken van de verjaringstermijn spande defensie een civiele procedure tegen hem aan om de schade aan de bus alsnog op hem alleen te verhalen. Deze procedure heeft Paul eind april jongstleden op alle fronten verloren. Paul is als enige veroordeeld tot het betalen van bijna 27.000 gulden (je leest het goed), naast de schade van 13.000 gulden ook de rente en de proceskosten. Ondergetekenden vinden het niet terecht dat Paul hiervoor alleen opdraait. Daarom willen we zoveel mogelijk mensen in onze naaste omgeving een donatie vragen van 100 gulden, maar meer mag natuurlijk ook. Dit lijkt misschien veel, maar we hebben helaas ook veel nodig. En die 100 piek ben je eerder weer vergeten dan Paul zijn 27.000 gulden. Komt er meer geld binnen dan kan Paul in hoger beroep. Dat kost minimaal 4000 gulden wanneer hij dat ook verliest. Een hoger beroep heeft geen schorsende werking zodat het gehele bedrag in ieder geval nu betaald moet worden. Daarom vragen we je bij deze je bijdrage over te maken op giro 3859658 tnv N.L.Willemse, Postbus 16863 in Amsterdam. Natuurlijk zullen we je over de ontwikkelingen op de hoogte houden en een verklaring afleggen over wat er met het geld gebeurt in het hypothetische geval dat er teveel binnenkomt. Alle donateurs krijgen in ieder geval de getuige-verklaring bij het strafproces van de chauffeur van het busje. Verheug je er maar vast op, want dat verhaal mag je niet missen. (ondergetekenden: Huib Morel, Nel Willemse, Sebastiaan Gottlieb, Frederiek Schopenhauer, Ben Duivenvoorden, Hugo van Aalderen, Carolien Nevejan en Gusta van Eijk).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Den Bosch, ontmoetingsstad

Hoe ver kan je gaan als gemeenteraad om je stad te promoten en ongewenste ontwikkelingen tegen te gaan? Heel ver, zo blijkt. Na het verbieden van het skateboarden op het Plein van Twee Miljoen is het nu tijd om de bedelaars weg te pesten. Er is namelijk een voorstel aangenomen, om het bedelen op de Parade en bij het station te verbieden. Wie nu dus op deze plaatsen om een gulden vraagt, loopt het risico een boete te krijgen van 50 gulden! Daar moet je wel een aardige tijd voor bedelen! Reden voor deze krankzinnige maatregel is, dat een aantal mensen

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

MigrantenForum

Zojuist is er in Amsterdam de Steungroep Nederland van het MigrantenForum van de Europese Unie opgericht, een netwerk van landelijke, regionale enm lokale migranten- en vluchtelingenorganisaties in de verschillende lidstaten van de Europese Unie. Op 10 juni was de oprichtingsbijeenkomst waarop een grote verscheidenheid aan organisaties aanwezig was. Vraag informatie op bij MigrantenForum Nederland: Rokin 34, 1012 KT, Amsterdam 020.4201651

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 3

Volkspartij voor Vreemdelingenhaat en Discriminatie

In de politiek voelde hij zich thuis. Na jarenlang topman te hebben gespeeld bij een grote olieboer had hij het klappen van de zweep leren kennen. Hij wist hoe er met het grote geld omgesprongen diende te worden. Hij kende de gevaren die het rijke leven bedreigden. Een weldenkend mens hield zich niet bezig met het opkomen voor de sociaal zwakkeren in deze samenleving, nee, losers kon hij missen als kiespijn. Het leven is een wedren, waarin alleen de sterksten recht van spreken hebben. En hij had recht van spreken, want hij had genoeg kapitaal vergaard om te bewijzen dat hij tot de sterksten behoorde! En iedereen, die deze visie niet deelt, moet wel een crimineel zijn. "De crimineel, die het waagt om naar MIJN land te vluchten, omdat hij in zijn eigen land achtervolgd, onderdrukt, gemarteld en verstoten wordt, de crimineel die weigert zich aan te passen aan MIJN normen en waarden, de crimineel die een hoge positie bekleed, terwijl deze crimineel ooit lid was van de CPN! Criminelen zijn het, de onderdrukten, de armen, de kanslozen, de lieden die kritiek durven te uiten!" Schuimbekkend zat hij daar, als fractieführer, in zijn paarse stoel, die langzamerhand verkleurde naar een gevaarlijke kleur bruin, schreeuwende: "NEDERLAND VOOR DE RIJKEN, MEIN KAMPF!!!"

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Persweeën

Het komplot van Yevgenia Albats

Was Gorbatsjov's perestrojkapolitiek een initiatief van de KGB? En in hoeverre heeft de KGB in het huidige Rusland de touwtjes in handen? Op die vragen probeert Yevgenia Albats in haar zojuist verschenen boek 'The State Within A State' antwoord te geven. Albats is journaliste bij het blad Moskovskije Novosti (Moskou Nieuws), een blad dat in de periode van glasnost en perestrojka een belangrijke rol speelde door de liberale aanpak en de publikatie van artikelen die daarvoor nooit hadden gekund. Met de glasnost kwam ook Albats bovendrijven en in vrij korte tijd had zij naam gemaakt door opzienbarende reportages en interviews over met name de KGB. In 1989 won zij zelfs de hoogste Sovjetonderscheiding voor journalistiek werk, de Gouden Pen.
Naar aanleiding van haar artikelen in Moskovskije Novosti over de KGB kreeg zij de gelegenheid na de val van de Sovjet-Unie een boek uit te geven over dit onderwerp, dat in 1992 in Moskou verscheen onder de titel 'Tijdbom. Een politiek portret van de KGB van de Sovjet-Unie'. Dit Russische boek vormde de basis voor de nu verschenen publikatie 'The State Within A State', dat volgens de uitgever voor eenderde met nieuw materiaal is aangevuld.
En waaruit bestaat dat materiaal? Voor een deel gebruikt Albats tot voor kort geheime stukken uit KGB-archieven, baseert zij zich op interviews met anonieme -want nog aktieve- KGB-funktionarissen en met name genoemde ex-KGBers en raadpleegt openbare bronnen en rapporten. Regelmatig vertrouwt zij in haar betoog op de recente 'onthullingen' van Oleg Kalugin (dat wij bespraken in nr. 281) en het al wat oudere werk van Oleg Gordievsky en Christopher Andrew, KGB-The inside story. Beide laatste bronnen zijn met de nodige reserves te raadplegen. Hetzelfde geldt voor de gesprekken die Albats had met anoniem blijvende funktionarissen en de met naam genoemde. Beide groepen informanten hebben hun eigen belangen om een nieuwsgierige journaliste te woord te staan.
Een werkelijk objektief werk over de KGB zal wel nooit verschijnen, want elke interpretatie van feiten dient men te subjektiveren. Zeker wanneer, zoals Albats in haar boek probeert aan te tonen, de KGB aktiever is en meer in de top van de samenleving is doorgedrongen dan ooit. Ook de geheime archiefstukken herbergen met het openslaan van de dossiers grote aantallen vraagtekens.
In haar betoog gaat Albats uit van de komplottheorie. Door een komplot van de KGB kwam Gorbatsjov aan de macht, en door een idem komplot raakte hij de macht ook weer kwijt. Gorbatsjov was slechts een overgangsfiguur die het de KGB mogelijk moest maken een 'stalen' greep op de Russische samenleving te krijgen. Wanneer Albats zich tot de feiten, desnoods aangevuld met haar interviews en citaten van Kalugin en Gordievsky, zou beperken, zou het voor de lezer de nobele taak openlaten zelf tot interpretaties en meningen te komen. Die ruimte laat Albats niet. Haar schrijftrant is uiterst irritant en na vrijwel iedere alinea meent zij haar mening te moeten geven, de lezer aan de hand van haar interpretatie verder te moeten leiden naar het volgende komplot. Helaas weten we daardoor aan het eind van het boek meer over het komplotdenken van Yevgenia Albats dan sec over de KGB. Het is haar mening die in het boek prominent is, het is haar komplot dat zij ontdekt, maar het is slechts één mening. We zouden over talloze door Albats aangesneden punten met haar in diskussie kunnen gaan. Afgewacht dient te worden in hoeverre de verschijning van dit boek aanleiding geeft tot een werkelijke diskussie over de KGB van gisteren, vandaag en morgen. En dan met name binnen de Sovjet-Unie omdat daar degenen wonen die het alleenrecht hebben op deze diskussie.
Yevgenia Albats, The State Within A State. Uitg. Farrar-Straus- Giroux, New York 1994. Prijs $ 25.

De Manipulatie Machine

Onlangs verscheen de nieuwste uitgave van het Nijmeegse Informatie en Aktiecentrum Assata. Tijdens de afgelopen Pinksterlanddagen te Appelscha werd 'WUSKE en SISKE: de manipulatie machine', een brochure over media en informatie, gepresenteerd. De brochure is een rijke verzameling van vele aspecten van de informatie-samenleving anno nu geworden. Zo komen zowel de werkzaamheden van de gevestigde media, van regeringswege en vanuit diverse sociale bewegingen aan bod. Tijdens het werken aan deze uitgave ontdekten we keer op keer de ingewikkeldheid van deze materie. Of zoals mediaonderzoeker Berelson in 1948 al zei: "Bepaalde informatie over bepaalde onderwerpen heeft bepaalde effekten bij bepaalde mensen in bepaalde omstandigheden". Er ontstonden hoogoplopende diskussies over de positie en rol van media, wijzelf inkluis, bij de instandhouding en bestrijding van onrecht en onderdrukking. Tot een éénsluidende, allesomvattende analyse konden we niet komen. We hopen met 'de manipulatie machine' desalniettemin een bruikbare, leuke en prikkelende aanzet te geven. In 'de manipulatie machine' presenteren zich allereerst tientallen Nederlandse infogroepen: onderverdeeld in vrouwenboekhandels, info-kafees, vrije radio's, onderzoekskollektieven, dokumentatiecentra, archieven, linkse boek- en infowinkels, bibliotheken, alternatieve bladen en info/aktiecentra. Aangevuld met artikelen over onderandere media en minderheden, electronic mail, vrouwen en beeldvorming en verluchtigd met kolums over kraken en perswerk, het fenomeen zappen en de Komplottheorie. En enkele mooie songteksten. De brochure besluit met een berg interessante cq leuke bijlagen en een uitgebreide adressen- en literatuurlijst. (Jammer dat deze kans niet gegrepen is door er gelijk een grote hoeveelheid Belgische, nederlandstalige, informatiecentra & bladen in op te nemen, maarja). De brochure is voor 12,50 gulden verkrijgbaar in de betere boekwinkel en te bestellen door 15 gulden over te maken op giro 4500861 van Assata te Nijmegen ovv M&M. Meer informatie bij Assata: Begijnenstraat 34, 6511 WP, Nijmegen 080.238162.

Guatemala-informatie

In veel reisgidsen wordt Guatemala afgeschilderd als een waar toeristenparadijs. In lyrische bewoordingeen worden de prachtige natuur en de kleurrijke Indiaanse bevolking beschreven. Vooral markten zijn een 'must'; hier vindt men immers de authentieke Maya's die hun handelswaar verkopen. Aan het afdingen besteden de reisgidsen ruim aandacht zodat toeristen aan dit folkloristische spel kunnen deelnemen. Beladen met de aldus verworven souveniers spoeden de bezoekers zich terug naar hun luxe hotel in de toeristenoorden. Natuurlijk is de reis niet kompleet zonder een bezoek aan de Maya-ruïnes van Tikal, of een verblijf aan het Meer van Atitlan, waar luxe villa's de oevers opluisteren. Een paar regels wijden de reisgidsen nog aan verontrustende zaken als het bestaan van een guerrillabeweging, armoede en sociale onrust. Maar ach, wie let er nu op de kleine lettertjes? Wil je werkelijk geïnformeerd worden over het land en zijn bewoners dan heb je meer nodig dan alleen een reisgids. De zojuist door het Guatemala Komitee Nederland uitgebrachte brochure "De twee gezichten van Guatemala" is bedoeld als aanvulling op de informatie uit de reisgidsen. Geen uitputtende analyses van politiek en economie, noch een droge opsomming van namen en data, maar de Guatemalteekse geschiedenis en aktualiteiten in vogelvlucht. Achtergrondbeschrijvingen worden afgewisseld met indrukken opgedaan tijdens bezoeken aan het land. De brochure geeft een beeld van het leven van de Guatemalteekse bevolking en haar cultuur en gewoontees. Je kunt deze brochure bestellen door kontakt op te nemen met het Guatemala Komitee Nederland: Domstraat 29, 3512 JA, Utrecht 030.321112. Kost 6,50 gulden, eksklusief verzendkosten.

La Ventana

La Ventana is een blad over Midden-Amerika. Het wordt gemaakt door een redactie in Nederland en verschijnt als katern in het Belgische tweemaandelijkse tijdschrift América Revista dat gaat over heel Latijns-Amerika. Beide bladen komen voort uit de solidariteitsbeweging, maar hebben een onafhankelijke redactie. Voor journalistiek en kritische solidariteit, mooie foto's en gedegen onderzoek, onthullende interviews en veel informatie over Midden-Amerika en het Caribisch gebied, politiek en cultuur, is er vanaf nu: La Ventana in América Revista. Voor meer informatie: La Ventana, Postbus 8105, 5004 GC, Tilburg 013.430947.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 2

De Grote Broek

Het laatste kraakpand in Nijmegen wordt op korte termijn mogelijk bedreigd in haar voortbestaan. De Grote broek is een woonwerkpand waar wekelijks enkele honderden mensen over de vloer komen. Het pand werd in 1984 gekraakt en is sindsdien uitgebouwd tot een aktiviteitencentrum dat wordt onderhouden in zelfbeheer en gedraaid wordt door enkele tientallen vrijwilligers/sters. Daardoor biedt het pand ruimte aan mensen en groepen die over weinig geld beschikken en niet in staat zijn andere (commercieel verhuurde) ruimtes te betrekken. We hebben geen winstoogmerk en hanteren lage prijzen voor rukmtes, faciliteiten, maaltijden en drankjes. In de nu ruim tien jaar dat in het pand geleefd en gewerkt wordt, hebben we ons bestaansrecht meer dan bewezen. Tientallen organisaties worden door ons financieel ondersteund door giften. Nog eens tientallen organisaties en mensen hebben in ons pand informatie-avonden en benefietfeesten kunnen organiseren. De faciliteiten die we aan dergelijke groepen kunnen bieden zijn naast de vaste aktiviteiten (alternatieve bibliotheek Boexat!; politiek dagkafee de Klinker; ontmoetingsruimte voor Somaliërs; vergader- en ontmoetingsruimte; vegetarisch eetkafee De Klinker; autonome boekwinkel Assata; kraakdisko De Onderbroek en internationaal vrouwenkoffiehuis Sundjo) karakteristiek voor de Grote Broek. De Grote Broek stelt zich onafhankelijk op van gevestigde instellingen en de overheid. Zij gaat uit van een kritiek op de huidige machts- en inkomensverhoudingen. In het pand hebben dan ook veel linkse aktiegroepen en organisaties ruimte gevonden. Daarnaast heeft het pand, door zijn vaste aktiviteiten, een belangrijke maatschappelijke funktie. Dit geldt met name voor een groot aantal mensen met een laag inkomen.
Onlangs bleek dat anderen plannen met ons pand hebben. Wethouder Jaques Thielen van Stedelijke Instandhouding en Volkshuisvesting heeft ons uitgenodigd voor een gesprek over een initiatief van een gegadigde voor het pand. Uit de brief van PvdA'er Thielen bleek niet wie die gegadigde is en wat deze mogelijke koper met het pand van plan is. "Eén en ander brengt wel met zich mee dat het huidige gebruik dient te worden beëindigd", aldus de wethouder in zijn brief. Om te vervolgen met "ik ben me zeer bewust van de geladenheid die deze ontwikkeling met zich mee kan brengen". Inmiddels heeft burgemeester d'Hondt in de pers laten weten dat er meer gegadigden voor het pand zouden zijn. Door wethouder Thielen wordt dit overigens nadrukkelijk tegengesproken. Inmiddels is ons via de media duidelijk geworden wie de (hoofd-?)gegadigde voor ons pand is. Het betreft een projekt van de Stichting Werkenrode en de Groesbeekse Tehuizen, twee instellingen voor lichamelijk en verstandelijk gehandikapten. Beide instellingen lieten in januari van dit jaar al weten dat ze op zoek waren naar een A-lokatie in het centrum van Nijmegen. Daar willen zij een restaurant, winkel emn kunstuitleen realiseren. Een veertigtal bewoners van de instellingen zal een werkplek moeten vinden in het nieuw op te zetten bedrijf, deels als werkervaringsplaats. De plannen van Werkenrode en de Groesbeekse Tehuizen juichen wij van harte toe. Ook wij vinden dat een dergelijk initiatief eeen plaats in het centrum van Nijmegen moet krijgen. De vraag is echter: waarom nu juist op de plek waar enkele tientallen vrijwilligers/sters hun eigen maatschappelijke aktiviteiten opgebouwd hebben en draaien?
Nadat bekend was geworden dat Werkenrode de gegadigde is, hebben we de instelling uitgenodigd voor een gesprek. Het lag in onze bedoeling de wederzijdse standpunten uiteen te zetten. We wilden de mensen van Werkenrode uitleggen wat wij in het pand doen en waarom het belangrijk is dat dit blijft. We wilden ze ook duidelijk maken hoe pijnlijk we het vinden dat het ene maatschappelijke initiatief zou moeten wijken voor het andere. Wij waren van mening dat de gemneente bij zo'n gesprek niets meer te zoeken had. Werkenrode dacht daar anders over. De direkteur vasn de instelling wil hoe dan ook wethouder Thielen bij het te voeren gesprek. Een wethouder, die ook zelf meende dat de funktie van de gemeente uitgespeeld was. Om Werkenrode toch niet te laten vallen als een baksteen heeft hij alsnog ingestemd met een bemiddelaarsrol bij het gesprek. We willen zo snel mogelijk duidelijk maken waarom wij onze aktiviteiten van belang vinden en voorkomen dat maatschappelijke groeperingen door de gemeente tegen elkaar opgezet worden. We willen jullie vragen ons streven naar betaalbare ruimtes in zelfbeheer voor mensen met weinig geld en mogelijkheden te ondersteunen. Het zal de Nijmeegse gemeente en de Groesbeekse instellingen voor gehandikapten duidelijk gemaakt moeten worden dat het ontruimen van de Grote Broek een verlies voor de stad is. Er zijn andere plekken in en rondom het centrum van Nijmegen waar het initiatief van Werkenrode terecht kan. En dan zonder het verlies van een pand als de Grote Broek. Het moge duidelijk zijn dat wij niet bij de pakken neer gaan zitten. We houden jullie op de hoogte van verdere ontwikkelingen en aktiviteiten! Vraag informatie aan bij de Grote Broek, Broeckhuysenstraat 46, 6511 PK, Nijmegen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

.puntje.

Waarom het voornemen van Shell om de Brent Spar in zee te dumpen me zeer ernstig verontrustte terwijl het gif in de buik van dat wangedrocht toxologisch gezien in het niet valt vergeleken met de jaarlijkse dosis zwaar kankerverwekkende stoffen die Shell dankzij vergunningen via de Nieuwe Waterweg in de Noordzee loost? Om te beginnen heb ik sowieso al nooit geen woord geloofd van de eufemismen waarmee Shell de vernietiging van een leefbare wereld probeert te verdoezelen, maar de bewering dat de Brent relatief onschadelijke stoffen zou bevatten, leek me een leugen die haast niemand kon ontgaan. Je kan toch haast niet anders bedenken dat als Shell tegen de wil van regeringen en politici in en ondanks het risico van een snel groeiende boycot en een jarenlange beschadigd image, toch zou hebben besloten om die roestbak te dumpen, daar maar één reden achter schuil kon gaan: die olie-opslagtank moest dan wel vol zitten met de meest giftige stoffen. Zeg nou zelf, een gifbak die pas over 40.000 jaar gaat scheuren, gedumpt op 2000 meter diepte, zou natuurlijk een perfecte misdaad zijn geweest. Voorlopig moet ik eerst nog zien dat dat ding niet alsnog wordt gedumpt, maar zoals het er nu naar uitziet heeft mijn wantrouwen jegens multinationals me deze keer verkeerd ingefluisterd. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat mijn theorie niet klopte, tenslotte is de Brent niet gedumpt. Ook betekende Shells plotselinge omslag niet dat ik geneigd ben om in de toekomst wèl enig geloof te hechten aan berichten van Shell. Met het soms laten verslappen van mijn ingebakken ongeloof betreffende uitspraken en beloftes van geldwolven, politieagenten en politici heb ik tot nu toe al meer dan voldoende slechte ervaringen opgelopen om gemaks- en veiligheidshalve het uitgangspunt te hanteren om consequent niets te geloven van wat deze listenmakers allemaal uitkraaien. Terug naar de Brent-gekte. Natuurlijk is het een mijlpaal in de geschiedenis van de milieubescherming dat Greenpeace het publiek heeft weten te mobiliseren. Een boycot is het enige echt effectieve wapen dat burgers in handen hebben om aan de misdadige praktijken van multinationals een halt toe te roepen. Natuurlijk is het zaak om nu te voorkomen dat na 40.0000 jaar de inhoud van de Brent zich gaat vermengen met het microscopische leven in die diepte, maar wat ik niet begrijp is dat Greenpeace nooit eerder heeft opgeroepen tot een boycot van Shell. Het effect van de kankerverwekkende giflozingen van Shell die 'legaal' in de Noordzee terecht komen was al lang geleden, en nu niet minder, minimaal een boycot waard. De kruiperige en medeplichtige rol van politici in de Shell-verzieking van de Noordzee kwam pas goed boven water, toen enkele jaren geleden de verlenging van de gedoogvergunning van Shell om zijn duivelskots in de Nieuwe Waterweg te lozen door een rechtsgeding van milieuverenigingen werd opgehouden. Toen gingen in afwachting van dat proces de lozingen zonder vergunning gewoon door- ongehinderd en ongestraft. Het wegvallen van het immuniteitssysteem van de zeehonden in de Waddenzee is een goed voorbeeld van wat de mens te wachten staat die een fervent liefhebber is van het verschalken van een visje uit de Noordzee. Een experiment van de zeehondenkliniek in Pieterburen wees uit dat zeehonden die werden gevoed met vis uit de wateren rond Alaska een grotere overlevingskans hadden en verbazingwekkend sneller opknapten dan degenen die hun gebruikelijke Noordzeevisjes te eten kregen. Ook het relaas van de Noordduitse visser die het beu was om al jaren één derde (juist ja, 1/3!) van zijn visvangst voor het binnenlopen van de haven overboord te zetten omdat deze uiterlijke vormen van kanker vertoonde, spreekt boekdelen. Het geweten van deze goede man kon het niet langer meer aan en hij besloot daarom te stoppen met het uitoefenen van zijn beroep. Om de ogen van zijn klanten te openen, etaleerde hij zijn allerlaatste vangst compleet met alle soorten zichtbare kankergezwellen in zijn marktkramen en vertelde hen, dat als één derde van zijn vangst al bloemkool-en andere gezwellen en vreemde vergroeiingen vertoonde, het volgens de wet van Bartjens niet anders kon zijn dat het leeuwedeel van de vis die er wèl normaal uitzag, natuurlijk ook al behoorlijk verkankerd moest zijn- alleen nog niet zichtbaar. Wat voor gevolgen de consumptie van vis uit de Noordzee heeft op de gezondheid van degene die deze met gif en kankercellen verzadigde beestjes nog durft te eten, laat zich gemakkelijk raden, ook al is het nog zo moeilijk om dit wetenschappelijk bewezen te krijgen. Shell helpt? Jawel: kinderen aan kanker. En waarom heeft Greenpeace nooit opgeroepen tot een boycot van Shell omdat deze onderneming in het zuiden van Nigeria al 35 jaar lang zo mateloos onbeschoft tekeer is gegaan met zijn vervuilende praktijken dat nu bijna iedere vierkante meter van het leefgebied van de Ogoni onleefbaar is geworden door vergiftiging met olie en chemicaliën? Het Ogoni-volk, een half miljoen mensen op een leefgebied van slechts duizend vierkante kilometer, had vroeger een goed leven op vruchtbare grond en langs een visrijk kustgebied. Sinds Shell in dat kleine en dichtbevolkte gebied een complete petrochemische industrie, een kunstmestfabriek, acht olieraffinaderijen en meer dan honderd oliebronnen heeft draaien, is het paradijsje van deze mensen veranderd in een kankerplek die het voortbestaan van het hele volk ernstig in gevaar heeft gebracht. De lucht die ze inademen is zwaar vervuild, hun landbouwgronden zijn onbruikbaar geworden, er valt geen visje meer te bespeuren en de gezondheid van dit volkje is danig ondermijnd. Toen de Ogoni in 1990 het lef hadden om tegen hun uitroeiing te protesteren, eiste Shell maatregelen en politiebescherming van de Nigeriaanse regering die er op haar beurt prompt een meute beroepskillers (de Nigeriaanse mobiele eenheid) op af stuurde. Een ware slachting onder de bevolking was het resultaat van de gesmeerde correlatie tussen Shell en de Nigeriaanse politici: tachtig willekeurig doodgeschoten mensen en honderden platgebrande huizen. Enkele jaren later, toen de protesten weer oplaaiden, werd zelfs het leger het gebied ingestuurd, zodat de met gif uitgevoerde genocide ongestoord zijn doorgang kon vinden. Shell helpt? Jawel, bij het uitroeien van een weerloos natuurvolk. Het lijkt me zo dat voor ieder humanitair denkend mens de misdaden van Shell in Ogoni meer weerzin op moeten wekken dan de dumping van de Brent. Maar goed, niettemin was het voorkomen van de dumping een goede aktie en ook al was het pas nadat Duitse politici het pad al hadden geplaveid, Greenpeace heeft nu in ieder geval eindelijk eens haar tanden laten zien door het wapen van een wereldwijde boycot in de strijd te werpen. Shell helpt? Jawel, aan het bewijs dat een boycot werkt. Alweer werd het duidelijk dat vernielallen alleen de taal van hun portemonnaie verstaan. Is het Greenpeace nu nog niet duidelijk dat als ze hun doel -om nog een beetje een leefbare wereld over te houden- willen verwezenlijken, het tijd wordt dat ze zich er voor inzet dat er wereldwijd een boycotlijst wordt verspreid van produkten van ondernemingen en landen die, vergeleken met hun evenknieën, overduidelijk een loopje nemen met het behoud van de natuur en onze gezondheid. Om te beginnen zou het Greenpeace tot eer strekken door eerst die nucleaire terrorist uit Frankrijk maar eens goed op de korrel nemen. Simpel genoeg, een wereldwijde oproep tot een boycot van Franse wijnen als dwangmiddel om Chirac af te laten zien van zijn atoomproeven, zal ongetwijfeld voor meer medestanders zorgen dan nu met de dumping van de Brent het geval was. Sorry hoor, maar nu even een afwijkend tussendoortje. Het is nu bijna zo ver dat de vogeltjes weer het begin van een nieuwe dag aan zullen kondigen en ik krijg het verhaal dat ik verder nog in mijn hoofd had niet meer af voor het getjilp begint. Helaas is het zo dat de komende dag ook de dag is dat dit schrijven, om het risico van niet-plaatsing te vermijden, bij Kleintje Muurkrant terecht dient te komen. Waarom dit schrijven tot aan de laatste nacht is uitgesteld? Eerst was er het wachten op duidelijkheid over het lot van de Brent Spar. Toen dat achter de rug was, leek het wel alsof dagelijks allerlei opeenvolgende en uiteenlopende gebeurtenissen er op uit waren om elke poging die ik ondernam om met dit schrijven te beginnen, te dwarsbomen. Zo was er bijvoorbeeld de sessie met Ton, die van zijn sociale dienst-vakantiegeld een fles tequila had gekocht en me daarmee op kwam zoeken. Het relaas over de andere voorvallen bespaar ik je liever omdat die bestonden uit minder prettige, doch even belangrijke bezigheden die hun kop opstaken. To the point: aangezien ik graag op bed lig voordat de vogeltjes zo meteen hun hoogste lied aan het zingen zijn, lijkt het me in dit geval gepast om dit puntje te completeren met een idee dat ik al jaren geleden eens op papier heb gezet met de bedoeling om naar Greenpeace te versturen. Daar is het echter nooit meer van gekomen omdat mijn verwachtingen van Greenpeace zo langzamerhand een laagterecord hadden bereikt. Niettemin schreeuwt het idee nog steeds om uitvoering en misschien begint Greenpeace inmiddels in te zien dat ze harder tekeer moet gaan, dus daarom als sluitstuk van dit puntje (het eerste vogeltje begint nu net te tjilpen; toch wel handig zo'n tekstverwerkingsprogramma, ook al werk ik met een zeer simpele uitvoering die voor kinderen is gemaakt, in een handomdraai smijt je zomaar met duizenden bytes!): Het Groene Boekje. Het 'Groene Boekje' zal gaan bekendmaken welke producent of dienstverlener zich inzet voor het milieu en zodoende veel schoner werkt dan zijn concurrent. Deze verdient daarom een plaatsje in de 'groene zone'. Degene die eenzelfde produkt of dienst levert zonder de schone produktie van zijn concurrent te evenaren, komt in de 'grauwe zone'. Deze ondernemers zijn echter het vermelden niet waard en kunnen we dus vergeten. Degene die echter beduidend een grotere bedreiging voor onze gezondheid veroorzaakt dan zijn concurrenten voor eenzelfde produkt of dienst en nog geen concrete plannen heeft om dit te veranderen, komt vanzelfsprekend in de 'zwarte zone' terecht. Degenen die werkelijk investeren in het milieu krijgen zo hun beloning uitgedrukt in extra omzet en degenen die dit nalaten worden hierdoor gestimuleerd om in de 'groene zone' terecht te komen. Het mes snijdt zo aan twee kanten. Het moet binnenkort dus mogelijk worden dat vergelijkbaar is- van auto's tot fietsen, van stereo's tot wasmachines, van speelgoed tot keukengerei, van schoenen tot meubels, van winkelketens tot banken, van uw tankstation tot uw verzekeringsmaatschappij - welke producent of leverancier werkelijk, of het meest, rekening houdt met het milieu in zijn bedrijfsvoering. Voordat je iets koopt kijk je gewoon even wie er het vriendelijkst voor de gezondheid van onze kinderen is. Niet meer dan normaal toch? Ondernemers van de 'zwarte zone' dienen zelf bekend te maken welke aktiviteiten zij hebben ontwikkeld om voor verandering van zone in aanmerking te komen, het boekje wordt daarom eens per kwartaal aangevuld met een inlegvel waarin alle wijzigingen zijn vermeld. Ondernemers van de "groene zone" krijgen het alleenrecht om te adverteren in dit boekje. De bedoeling is dat het boekje in een zeer sobere uitvoering bij iedereen, uiteraard gratis, één maal per jaar in de brievenbus zal vallen. Zo, dat was dus het gegoochel met bytes, nu weer over naar 'live': Dus als Greenpeace die miljoenenvergoeding (mijn geheugen is zo lek als een zeef en tot mijn verbazing is het paginagrote en kritische kranteartikel over deze zaak onvindbaar tussen de rest van knipsels over Greenpeace, maar was dat geen honderd miljoen gulden of zo?) die de Franse regering betaalde voor het verlies van de Rainbow Warrior nog steeds ongebruikt in de kast heeft liggen omdat daar jarenlang geen juiste bestemming voor kon worden gevonden (je zou ze toch), dan lijkt me een 'boycotboekje' zoals hierboven omschreven, een juiste besteding van dat geld.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

De Bolk

De afgelopen week, vlak voor dat de tweede kamer op vakantie is gegaan, een hoop commotie rondom Bolkestein's communistenangst & haat in de Nieuwe Revu van 28 juni 1995. Maar er stonden nog een paar opmerkelijke regels in dat interview die geen ophef veroorzaakt hebben, lees maar eens wat de Bolk te zeggen heeft over de democratie. Hij, de grote roerganger van de VVD, volkspartij voor vrijheid en DEMOCRATIE zegt: "Die referenda in Amsterdam en Rotterdam. Grote ellende. Het kabinet had van tevoren moeten zeggen dat het zich niks van de uitslag zou aantrekken. Nu zitten we met de gebakken peren". Het ware logisch geweest indien die woorden van Bolkestein hem voor de voeten gegooid waren en dat daaraan de conclusie zou zijn verbonden dat de VVD niets, maar dan ook helemaal niets moois voor heeft met 'De Democratie'!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Annexatie van Rosmalen?

Nog steeds is het onduidelijk of Rosmalen bij DenBosch gevoegd wordt. Spannende weken voor beroepspolitici en ambtenaren. Houden zij hun baan? Er is een hoop te doen in Nederland over stadsprovincies, samenvoegingen, annexaties endergelijke. In Amsterdam en Rotterdam maakten burgers met behulp van referenda duidelijk dat zij een kompakte stad willen houden. In diverse kleine dorpen in Nederland maakt de bevolking zich sterk voor handhaving van hun dorpskernen. Maar alles heeft met hetzelfde te maken. De trend van de afgelopen twintig jaar wil de landelijke overheid proberen om te buigen. In deze periode zijn zeer vele stevig-verdienende stadsbewoners 'naar buiten' getrokken. Aangezien er voornamelijk 'sociale woningbouw' werd neergezet in de grote steden om te voldoen aan de schreeuwende vraag naar betaalbare huisvesting, trokken diegenen die wat te verteren, koopkracht hadden dus, naar de dorpen rondom hun oorspronkelijke woonplaats. Zij bouwden daar villa's en bungalows, zorgden ervoor invloed te krijgen in de lokale politiek en hielden daarmee bijvoorbeeld de onroerende goedbelasting en andere plaatselijke heffingen laag. Het gemiddelde inkomen van de inwoners van zeer veel grote Nederlandse plaatsen daalde aanzienlijk. DenBosch is hiervan een mooi voorbeeld, het staat ergens onderaan de lijst. Dit scheelt het stadsbestuur een hoop inkomsten. Tegenwoordig heet de onroerende goedbelasting 'onroerende zaakbelasting' en deze is in verhouding met de omliggende dorpen in DenBosch behoorlijk hoog. Aangezien er echter zeer vele mensen rond het bestaansminimum zitten wordt er redelijk veel vrijstelling verleend en dat scheelt dus weer gemeente-inkomen. Dat is het belangrijkste argument voor de regenten van DenBosch om Rosmalen, en liefst ook Heusden, Vlijmen, ja zelfs Vught in te lijven. Dan komen er nogal wat hoge inkomens bij en wanneer je dan de onroerende zaakbelastingtarieven in die dorpen gelijktrekt met die van DenBosch dan scheelt dat vele miljoenen guldens. Zo op het oog lijkt dit een redelijk argument: de rijken zijn in het verleden de stad ontvlucht, ze blijven echter vaak wel gebruik maken van allerlei stadsvoorzieningen zoals bibliotheken, zwembaden, bioscopen en schouwburgen. Nu de armoede bij diverse grote steden, de veroudering en verpaupering van hele stadswijken, een steeds grotere rol gaat spelen lijkt inlijving van al deze rijkaards de reddende oplossing te zijn. Dat lijkt zo op korte termijn. Want waarom zou die trend van wegvluchtende kapitalen zich niet simpelweg voortzetten? De steden worden alsmaar groter, de dorpen worden stadswijken, de tussengebieden worden volgeplempt met woningen en het zit er dan dik in dat mensen met een dikke portemonnee opnieuw de grotere stad zullen gaan ontvluchten en zich met behulp van wapperende bankbiljetten opnieuw villa's en bungalows zullen aanschaffen op het resterende 'platteland'. En dan?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Uitkeringsfraude

De sociale dienst denbosch heeft weer wat! Jaren geleden kregen uitkeringsgerechtigden hun uitkering per week uitbetaald. Dat werd op een gegeven moment in een maanduitkering veranderd en dat had tot gevolg dat je ineens aan het EINDE van de maand je geld kreeg, achteraf dus. Groot probleem, want bijvoorbeeld je huur moet je aan het begin van de maand, van tevoren dus betalen! De Sociale Dienst gaat het nu nog erger maken. Vanaf nu gaan ze de uitkering pas na anderhalve maand uitbetalen! Weliswaar met een overgangstermijn maar vanaf januari 1996 krijg je je uitkering pas ANDERHALVE maand later! Zogenaamd vanwege de landelijke verplichting om "de maandelijkse uitkering pas uit te betalen als met de gegevens over diezelfde maand (inkomsten!) rekening is gehouden". Ja, hoor eens even, dat gaat natuurlijk niet zomaar! Er zijn nu al vele honderden mensen die NIET rond kunnen komen van hun maandelijkse uitkering. Opnieuw de betalingsdatum verschuiven zal nog meer mensen in betalingsproblemen brengen. En wie strijkt eigenlijk al die rente op van al die duizenden uitkeringen die anderhalve maand worden vastgehouden? Hoeveel uitkeringsgerechtigden zijn er in DenBosch, een stuk of zevenduizend? Stel nu een bedrag van 1200 gulden, gemiddeld, per maand, dat is dus 1200 maal 7000 is een dikke 8,5 miljoen gulden per maand. Stel we nemen hiervan 4,75 procent , dat is dus bijna vierhonderdduizend gulden per jaar aan rente dat aan de Bossche uitkeringsgerechtigden wordt onthouden!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Nieuws wat het nieuws niet haalt

Hierbij willen we jullie een nieuw initiatief presenteren: Small World, een niet-commercieel nieuws-agentschap. Small World is een stichting die video's maakt met de duidelijk doel: bijdragen aan maatschappijverandering. Small World is tien jaar geleden opgericht in Engeland en produceerde dokumentaires en films voor organisaties als WWF, NOVIB, IUCN, UNCTAD en UNICEF. Twee-en-een-half jaar geleden is Small World in Engeland begonnen met de produktie van 'undercurrents', een alternatief nieuwsjournaal. Undercurrents bevat beelden van betogingen, demonstraties, volgt campagnes, zit in de hippie-scene, mengt zich onder krakers en sociaal geëngageerde witte boorden. Het gemeenschappelijke aan al deze verschillende onderwerpen is dat het meeste is gefilmd door mensen met geen of weinig camera-ervaring. De Undercurrents worden dan vertoond in buurtcentra, filmhuizen en zijn verkrijgbaar in boekhandels en via bestellijsten. Inmiddels is Small World in Engeland een begrip geworden. De acties tegen wegen, dierenleed, de jacht en wapenexporten hebben mede dankzij Small World grote bekendheid gekregen. Small World maakt opnames van 'the news that isn't on the news' en slaagt erin deze beelden ook aan de reguliere media op te dringen. Ditzelfde willen we nu in Nederland gaan opzetten. De camcorder kan een wapen zijn de handen van mensen wiens stem niet of nauwelijks wordt gehoord. De camcorder is een middel om een boodschap over te brengen. De camcorder maakt het mogelijk om goedkoop beelden te produceren die kwalitatief goed zijn. Steeds vaker worden camcorderbeelden dan ook door de reguliere omroepen gebruikt. Ook de groei van regionale TV-stations en het feit dat 70% van de huishoudens tegenwoordig over een video-recorder beschikt, bieden tal van distributiemogelijkheden. Wij stellen ons voor 1995 en 1996 de volgende doeleen: * de produktie van een of meer 'OnderStroom' video's, over Nederland Distibutieland (de geplande investeringen in de vervoersinfrastruktuur en het verzet daartegen), over anti-racisme-akties, en wat er verder maar gebeurt * het bevorderen van camcorderaktivisme door het geven van trainingen en workshops * de omroepen bestoken met beeldmateriaal van akties * distributie van de OnderStroom-video... Deze doelen zijn alleen te realiseren met jullie medewerking. Nodig ons uit bij een aktie of ter begeleiding van een lopende of voorgenomen campagne of stuur ons materiaal op van door jullie zelf gefilmde akties. Laat ons een workshop geven als er een studiedag of konferentie op stapel staat. In de workshops richten we ons op het gebruik van de camcorder. Bovendien wordt aandacht besteed aan het slijten van eigen gefilmde beelden aan lokale en nationale media. Ken je mensen die met vergelijkbare initiatieven bezig zijn, of ben je zelf zo iemand, neem dan kontakt op: laten we de krachten bundelen! Small-World-media: Minahassastraat 1, 1094 RS, Amsterdam 020.6938661 E-mail:

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Privacy-bedreigingen

De meest gangbare omschrijving van het begrip 'privacy' is bedacht door professor Alan F. Westin. Hij schreef deze op in het boek 'Privacy and Freedom' dat uitkwam in 1967: "De aanspraak van individuen, groepen of instellingen voor zichzelf te bepalen wanneer, hoe en in welke mate gegevens omtrent hen worden meegedeeld aan derden". Oftewel "the right to be let alone", het recht om met rust gelaten te worden. Eerbiediging van privacy brengt vooral de plicht mee iets na te laten, terwijl het bij de moderne informatiesystemen en diegene die ze ontwerpt er nu juist om gaat om zoveel mogelijk aktief en offensief te handelen. Het gaat ondertussen om nogal wat: élke inwoner van Nederland zit in minstens honderd verschillende databanken of informatiesystemen, vaak zonder dat mensen zich hiervan bewust zijn. 'Big Brother' is allang geen science fiction-beeld meer getuige een uitspraak uit 1981, veertien jaar geleden dus alweer!, van de directeur van een computerservicebureau voor de autohandel, over het 'geval van de rode Toyota': "iemand wil bijvoorbeeld dat wij een rode Toyota zoeken met waarschijnlijk als laatste kentekenletters PZ, mogelijkerwijs rijdend in Utrecht en omstreken. Op basis van deze aanwijzing, via ingewikkelde selecties, kunnen wij zo iemand vinden". Een inmiddels klassiek en dus achterhaald voorbeeld. Vandaag de dag kom je met een telefoonnummer- en postcodeboek op CD-rom, de Kamer van Koophandel en het Kadaster on-line en een beetje slimme soft-ware vrijwel iedereen op het spoor. Wanneer je dan ook nog weet dat iedereen die airmiles of zegeltjes spaart, garantiebewijzen invult en opstuurt opgenomen wordt in vele tientallen data-banken dan kun je je lol op... Die oprukkende uitholling van de privacy van iedereen heeft nog een ander effect. In een themanummer van het juridische studentenblad Ars Aequi van maart 1975 (!) stond geschreven: "Onder het mom van privacy heeft ieder tegenwoordig een eigen hokje in het flatgebouw, met eigen keuken, eigen sanitair, eigen teeveetje, voordeur op slot en gordijnen dicht. De laatste inbreuk op de privacy en tevens de laatste oorzaak van contact met de buren is de stereo-installatie van de buren. In dergelijke wijken kan men moeilijk van een leefgemeenschap spreken. Privacy is omgeslagen in sociale isolatie en eenzaamheid". Een tiental jaren later zou de voordeurdelerskorting korte metten maken met een aantal privacy-opvattingen van dat moment. Tien jaar geleden alweer en toendertijd leverde de invoering van die tandenborstel-tellerij en dramatische kortingen op uitkeringen van uitkeringsgerechtigden nog iets of wat maatschappelijke diskussie op. Dat is nu allemaal verleden tijd, wie zeurt er nog over privacy van uitkeringstrekkenden? Dat is toch volledig passé? Vandaag de dag hebben computersystemen en laserprinters de communicatie tussen instelling en cliënt veelal overgenomen. We krijgen de grootst mogelijke flauwekul in de brievenbus zonder dat er ook maar één menselijk individu aan te pas is geweest, nouja op de de postbode na dan... Nog sterker, je schijnt tegenwoordig al computer aan de telefoon te krijgen die middels stompzinnige vragen je proberen over te halen om op je telefoontoestel een nummertje in te drukken. En volgen jullie ook die artikelen in de media over die 06-telefoonlijnen? Dat het mogelijk is dat 'derden' kunnen bellen via je telefoonnummer? En de tomeloze drift om eenieder onder te kunnen brengen in steeds meer vakjes op steeds ingewikkelder komputer-formulieren gaat steeds verder. Nieuwe plannen rondom de bodem-uitkeringen, die per 1 januari 1996 in moeten gaan (de Herziening Algemene Bijstands Wet - HABW) zullen voor een nog grotere inbreuk zorgen op de toch al zwaar onder vuur liggende 'privacy' van het individu. In die HABW, zie hiervoor ook Kleintje Muurkrant nummer 283, wordt namelijk geprobeerd de vroegere voordeurdelerskorting te perfektioneren. Die voordeurdelerskorting werd door zeer veel Sociale Diensten verschillend uitgevoerd en soms zelfs gesaboteerd aangezien de regeling vrijwel onuitvoerbaar, namelijk moeilijk controleerbaar was. Ondertussen worden de bevoegdheden, lees het geld, van de landelijke overheid overgeheveld naar de lokale overheden. Dit geldt voor de volkshuisvesting, delen van de gezondheidszorg, openbare orde en per 1 januari aanstaande ook voor de Algemene Bijstands Wet. Iedereen begrijpt natuurlijk dat het een schandelijke bezuinigingsoperatie is, waarbij argumenten gebruikt worden die wel zo dom en oneerlijk zijn dat we ze hier niet zullen herhalen. Geld weghalen bij diegenen die zich het slechts kunnen verweren, daar draait alles om. Studenten, ouderen, zieken, jongeren, gehandikapten, uitkeringsgerechtigden, dat zijn de hoeken waar de klappen vallen. De 80.000 huishoudens in Nederland met een vermogen van meer dan een miljoen gulden, het bedrijfsleven dat handenwringend schandelijke winsten behaald en nauwelijks belastingen afdraagt, het simpele feit dat er ongeveer 1,8 miljard gulden per jaar door de rijksoverheid wordt uitgegeven aan huursubsidie terwijl er 8 miljard gulden per jaar aan hypotheekrente-aftrek wordt geven aan huizenbezitters... de trend is duidelijk. Welnu, in het kader van die enorme HABW-bezuinigingsoperatie (380 miljoen gulden) is het tegelijkertijd belangrijk om de kloof tussen de "werkenden" en de "niet-werkenden" op te voeren. Je kunt namelijk de "werkenden" er veel gemakkelijker onder houden wanneer je het "niet-werken" zo onaantrekkelijk mogelijk maakt. Zo zorgen de betaalde baanlozen voor de disciplinering der werkenden. Het is toch ongelooflijk wanneer je kijkt naar de meewerkende rol die vakbonden bijvoorbeeld gespeeld hebben bij zoiets als banenpool- en 'Melkert'baantjes of het JeugdWerkGarantiePlan? Arbeid is terug waar het ooit was, niks geen rechten meer, je komt opdraven wanneer de baas het in zijn hoofd haalt om te produceren en je blijft maar thuis wanneer het even tegen zit, dat wil zeggen wanneer de winst iets lager dreigt te worden. Honderd jaar arbeidersstrijd door de plee omdat het uitbuitingssysteem van moordende concurrentie (ook wel bekend onder de naam 'vrije markt') ondertussen de hele aardbol nodig heeft om in stand te blijven. Diegenen die "van een RWW of ABW uitkering genieten" hebben op hun hercontrole-formulier de toenemende Big Brother-aktiviteiten kunnen volgen. In DenBosch wordt dit formulier tegenwoordig 'Recht- en Doelmatigheidsonderzoek' genoemd. Je bent tegenwoordig niet alleen meer verplicht al je persoonlijke gegevens betreffende solliciteren, je bank- of girobedragen of je burgerlijke staat in te vullen, er worden je ook vragen gesteld die wel heel erg ver gaan. Wat te denken bijvoorbeeld van de vraag of dat je een auto of caravan bezit. Of je je inboedel hebt verzekerd of dat je een vermogen verwacht uit een nog te verdelen erfenis. Met andere woorden: heb je momenteel een familielid dat ernstig ziek is en waarvan je verwacht dat deze binnenkort zal overlijden... Schandalig!
Op 1 juni jongstleden organiseerde het Steunpunt Minima/Kansarmen een bijeenkomst over de Herziening van de Algemene Bijstands Wet in buurthuis De Slinger in DenBosch. De Sociale Dienst en PvdA-wethoudster Joke van der Beek werden hier fel aangevallen op de toenemende verslechtering van de inkomenssituatie van steeds meer mensen. Op 12 juni hield de raadscommissie Sociale Zaken een bijeenkomst met de HABW als onderwerp. Pijnlijk duidelijk werd dat vrijwel niemand van de politici in de gaten heeft wat er allemaal aan de hand is. De meeste commissieleden blonken uit in stilzwijgen en niet-weten. Gemeenteraads- en commissielid van Bosch Belang, Louis Neefs, heeft naar aanleiding van deze beschamende bijeenkomst een woedende brief geschreven naar alle leden van die raadscommissie. Hij is woest omdat er in het geheel geen discussie-gelegenheid bestond betreffende de HABW en dat Joke van der Beek van plan is pas in september aanstaande de gemeentelijke voorstellen in te dienen en te bespreken. Aangezien de HABW, in ieder geval met betrekking tot de nieuwe gevallen, reeds op 1 januari 1996 moet ingaan voorziet hij weinig discussieruimte en verwacht hij hapklare voorstellen waartegen gemeenteraadsleden alleen nog maar ja en amen kunnen zeggen. Alsof dat niet de gebruikelijke politieke praktijk in Bois le Duc is. Hij protesteert tegen de opvatting van Joke van der Beek dat zij de ABW-regelgeving zo eenvoudig mogelijk wil uitvoeren maar tegelijkertijd weigert de zeer simpele voorstellen over te nemen die ondertussen door de gemeenteraden van Nijmegen en Arnhem zijn aangenomen. Dit betekent bijvoorbeeld dat mensen die in de situatie verkeren dat zij voorzieningen eventueel kunnen delen, gekort zullen gaan worden op hun uitkering. Wat betekent dit? Raak je een gedeelte van je uitkering kwijt omdat je de krant met je buren deelt, de telefoon of je wasmachien? Gaat de nieuwe wetgeving regelen dat wanneer je in het verleden alles op alles hebt gezet om het voor elkaar te krijgen dat je met meer mensen in één huis woont je nu gestraft gaat worden middels een korting van 20% op je RWW of ABW-uitkering? Er zal een flink verschil komen in de uitvoering van allerlei sociale wetgeving per gemeente. Jarenlang heeft de gemeente DenBosch, met Joke van der Beek voorop, geroepen dat het hen verboden is maatregelen te nemen betreffen het inkomen van mensen. Gemeentes mochten zich niet bezig houden met inkomenspolitiek! Nu dat zich de mogelijkheid voordoet om keuzes te maken voor diegenen die het aan alle kanten moeilijk en zwaar hebben gaat Joke van der Beek opnieuw door de knieën, hierin voorgegaan door haar ambitieuze ambtenaren. Schande!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Nogmaals de SP

De afgelopen maanden hebben we in Kleintje Muurkrant regelmatig artikelen geplaatst over de platte politieke denkbeelden van de Socialistische Partij. Inhoudelijk is hier door de SP nauwelijks op gereageerd. Zelfs toen er een groot artikel in het Parool terecht kwam zweeg de SP, althans ze gingen niet inhoudelijk op de kritiek in. In de Vrij Nederland van 17 juni jongstleden stond een drie pagina's groot interview met fractie- en partijvoorzitter van de SP, Jan Marijnissen. We kunnen het niet laten een stuk te citeren. Vrij Nederlands journalist Leonard Onstein zegt op een gegeven moment tegen Marijnissen dat er mensen zijn die vinden dat de SP haar voorstellen baseert op 'het gezonde volksgevoel'. Marijnissen: "Dat is waanzin. Als er geen argumenten meer zijn, wordt er met dit soort termen geslingerd. Ik analyseer de problemen. Het is net zoiets als wanneer ze zeggen dat je je moeder hebt verkracht! Wat moet je dan antwoorden: dat heb ik niet gedaan. Wie gelooft dat dan? Witte wijken moeten open staan voor buitenlanders. Ik ga mee om daar de eerste Turkse gezinnen onder te brengen. Ik hou er niet van om problemen te bagatelliseren, want er zijn wel degelijk problemen: met de tweede en derde generatie. Maar er zijn er ook veel die zich hebben aangepast. Dat laatste is toch het sleutelwoord. Maar hoe je het wendt of keert: elk probleem wordt door de tijd wel opgelost. SP of niet. Als we tien generaties verder zijn, dan zullen ze zich wel zo hebben aangepast dat ze een plek vinden." Leonard Onstein vraagt dan of Marijnissen nog steeds achter de inhoud van de begin jaren tachtig verschenen omstreden SP-nota 'Gastarbeiders en Kapitaal' staat. Marijnissen: "Wij wilden de vlees-noch-vissituatie voor heel veel buitenlanders doorbreken. Het ene been wilde terug naar huis en het andere been wilde hier blijven. Daardoor kwam die hele integratie niet op gang. Ik heb van harte aan die nota meegewerkt. Het was een eerlijke poging om een links antwoord te geven op een bestaand probleem. In die nota staat een genuanceerde kijk. Jazeker, ik verdedig die nota nog steeds. Er staan formuleringen in waar ik absoluut niet gelukkig mee was. Het gaat om typeringen. Die op zich niet onjuist zijn, maar verkeerd begrepen zouden kunnen worden. Er is daarna zo'n golf van vuilspuiterij over de SP heen gekomen dat velen erdoor getraumatiseerd werden. Ik heb altijd geloofd in mijn eigen oprechtheid. Om eerlijk te zijn: ik ben er trots op dat wij ver voor Bolkestein, maar dan ook heel erg ver voor Bolkestein, dit onderwerp als eerste op de agenda hebben gezet. We hebben met die nota niet doorgezet. We zijn geweken, terwijl we hadden moeten doorzetten. We hadden meer moeten uitleggen wat we bedoelden, persconferenties moeten geven. Ik heb ook gezegd: laten we er maar mee ophouden want hier valt niet tegen op te roeien. Ik heb gezegd: jongens, we moeten eerst in de Kamer zitten en een platform hebben waar we op een samenhangende manier ons hele verhaal kunnen houden." Onstein: "Een afvallige uit uw eigen gelederen, Erik Zwitser, schreef in het Parool dat de SP met extreem-rechts flirt om stemmen te winnen?" Marijnissen slaat een heel andere toonhoogte aan en steekt zijn middelste vinger in de lucht: "Wil je dat niet meer zeggen: eigen gelederen. Dat verhaal was één grote vuilspuiterij. Evidente leugens. Die jongen zit in links-radicale hoek. De bivakmutsen, een uitstervend ras. Zijn verhaal was gelogen. Niets was correct. vroeger kreeg ik van dat soort aantijgingen slapeloze nachten. Nu haal ik mijn schouders op. Het is kinnesinne."

Kommentaar lijkt ons overbodig. Opnieuw gaat de SP een inhoudelijke reactie uit de lucht en probeert zij de boodschapper af te branden. Ze zijn er zelfs fier op dat ze ver voor Bolkestein "het onderwerp op de agenda hebben gezet". En Marijnissen denkt dat over een generatie of tien de buitenlanders zich wel zullen hebben aangepast. Ja hallo, dat is over minstens twee eeuwen! Wij roepen hierbij nogmaals (partijleden van) de SP op om inhoudelijk te reageren op de geuite kritiek. Mensen die de kritieken op de SP gemist hebben kunnen bij ons kopietjes opvragen. Kleintje Muurkrant, Postbus 703, 5201 AS, DenBosch 073.136927.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

School zonder racisme

Den Bosch is weer trots. Het MBO-College is uitgeroepen tot 'school zonder racisme'. 74% van de leerlingen tekenden een soort verklaring waarmee het MBO-College ruimschoots aan de voorwaarden zou voldoen zich 'school zonder racisme' te noemen.
Nou ja!? Als maar 74% van de leerlingen tekende, is er toch 26% die niet tekende? Da's een zeer behoorlijk percentage! Het niet tekenen van zo'n verklaring hoeft uiteraard niet te betekenen dat de betreffende leerling racistische motieven had, misschien ziek of spijbelen? Maar om jezelf trots 'school zonder racisme' te noemen..... behoorlijk arrogant.
Daarnaast is het idee zelf natuurlijk al belachelijk. Door je leerlingen een verklaring te laten tekenen is het racisme in je school, je schoolplein, in je boeken en je beoordelingsmotieven niet verdwenen. Racisme zit zo diep in je lurven dat het beter zou zijn geweest dat het MBO-College zou hebben verklaard 'school vol racisme' te zijn met daarbij de intentie hiermee eens stevig aan de slag te gaan....
Maar ja, wie snapt zoiets...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 2

Soms helpt klagen

Overgenomen uit Spuit 11, vakblad voor druggebruikers: Op 29 juni 1993, omstreeks 15.30 uur liep klager in de St.Antoniesbreestraat . Een agent stuurde hem weg. Toen klager weigerde te vertrekken, maakte de agent hem uit voor "kanker junk" en zei "oprotten, aidslijder, anders schop ik je in mekaar". Klager protesteerde, werd meegevoerd naar een surveillance-auto, op de auto gedrukt en hardhandig geboeid. De boeien zater erg strak, maar werden op klagers verzoek niet losser gemaakt. De agenten gaven niet hun stamnummers toen klager daarom vroeg. Deze klacht is via het Klachten- en Adviesburo Politieoptreden op 15 juli 1993 bij de Commissie binnengekomen. De klacht is onderzocht door inspecteur G. Deze heeft hoofdagent F. en agent S. gehoord. ook heeft hij klager in aanwezigheid van mevrouw Hallie van het Buro Belangenvereniging Druggebruikers MDHG gehoord. Inspecteur G. heeft zijn bevindingen op papier gezet en de chef van District twee, Commissaris S., heeft deze, voorzien van commentaar, doorgezonden aan het Hoofd Algemene Bedrijfsvoering. Via deze is de rappotage op 3 april 1995 binnengekomen bij de commissie. Het onderzoek in deze zaak is ernstig vertraagd omdat pas in januari 1995 is ontdekt dat het complete dossier bij de klachtbehandelaar achter een lade was gevallen.

De feiten
Op 29 juni 1993, omstreeks 15.30 uur, begaven de politieambtenaren F. en S. zich naar de hoek St.Antoniebreestraat en de Nieuwe Hoogstraat omdat er telefonische klachten waren binnengekomen over overlast van verslaafden. S. bleef in de surveillance-auto zitten, F. liep via de onderdoorgang richting Pentagon. Bij de onderdoorgang stuurde F. een aantal verslaafden weg. Toen hij klager, een hem bekende verslaafde, zag lopen, zei hij ook tegen hem dat hij zich moest verwijderen. Klager benadrukte dat hij niets deed en ook rechten had. Omdat klager volgens F. "een hele tirade" tegen hem begon af te steken, heeft hij klager vast gepakt en meegetrokken naar de politieauto. Klager gedroeg zich volgens de politieambtenaar "zeer irritant" en bleef schreeuwen. Bij de auto drukte F. klager tegen het voertuig aan en boeide hem. Omdat klager tegenstribbelde schoot één van de handboeien te ver door. De politieambtenaren konden de boei niet los maken omdat zij de sleutels van de handboeien niet bij zich hadden. Volgens klager heeft politieambtenaar F. hem uitgescholden voor onderandere "aidslijder" op het moment dat hij hem gelastte zich te verwijderen. F. sluit niet uit dat hij dat woord in de mond genomen heeft, maar meent dat dit in de auto is gebeurd als reaktie op verwensingen die klager hem naar het hoofd gooide. Op het buro is klager voorgeleid aan brigadier B. Toen zijn de boeien los gemaakt. De wachtcommandant heeft klager heengezonden. De politieambtenaren F. en S. erkennen dat zij klager desgevraagd niet hun naam of stamnummer hebben gegeven. Commissaris S. achtte de klacht namens de Districtschef Z. gegrond. Het hoofd Algemene Bedrijfsvoering kon zich met deze conclusies verenigen.

De behoorlijkheid
Klager is door de betrokken politieambtenaar weggestuurd omdat deze had gehoord dat verslaafden in de omgeving overlast hadden veroorzaakt en klager bij hem bekend was als een verslaafde. Aangezien klager op dat moment zelf geen overlast veroorzaakte, kon de politieambtenaar niet meer doen dan hem verzoeken zich te verwijderen. Er bestond geen enkele wettelijke basis om die verwijdering ook af te dwingen. Nu de bevoegdheid tot wegsturen ontbrak, kon klager ook niet worden aangehouden toen hij aan dit onbevoegd gegeven bevel geen gehoor gaf. Uiteraard was hiermee ook het boeien onrechtmatig. Bovendien getuigt het niet van professioneel politieoptreden dat de politieambtenaren het sleuteltje waarmee zij de handboeien zo nodig los konden maken, niet bij zich droegen. Maar zelfs als de aanhouding wel rechtmatig was geweest had klager niet mogen worden geboeid. Als reden voor het aanleggen van de handboeien gaven de politieambtenaren immers op dat klager "irritant was en constant schreeuwde". Dat is niet de situatie waarin boeien volgens de ambtsinstruktie is toegestaan. Politieambtenaren dienen in contact met burgers hun zelfbeheersing te bewaren. Iemand uitschelden voor "aidslijder" kan niet worden getolereerd. Tenslotte was het onjuist dat de politieambtenaren hebben geweigerd hun naam of stamnummer te geven. Hiertoe zijn zij volgens de ambtsinstruktie verplicht. Op deze verplichting kan alleen een uitzondering gemaakt worden wanneer de politieambtenaar gegronde vrees heeft dat het prijsgeven van zijn identiteit zal leiden tot repercussies van de zijde van de potentiële klager. Hiervan is in deze zaak niets gebleken.

Het advies
de commissie adviseert u de klacht gegrond te verklaren (Amsterdam, 26 april 1995). Meer informatie bij de Vereniging Druggebruikers: Binnenkant 46, 1011 BP, Amsterdam 020.6244775

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

ID... slecht idee

Op 1 juni jongstleden is de Wet op de Beperkte Identificatieplicht in werking getreden. Een belachelijke wet natuurlijk, maar daar zal ik verder niet over uitweiden. Wel is het handig om meer te weten over wat de gevolgen kunnen zijn van diverse manieren van dwarsliggen, weigeren of anderszins protesteren. Bijvoorbeeld: je kunt het extra belastinggeld later terugvragen via een T-formulier, de bepalingen over het onbekendentarief en de identificatieplicht gelden namelijk niet bij de Wet Inkomstenbelasting.
In Amsterdam voert het Autonoom Centrum een landelijke kampagne tegen de identificatieplicht. Weigeraars worden geïnformeerd en met elkaar in kontakt gebracht. Verder wordt gepoogd het individuele verzet een wat georganiseerder karakter te geven. Er wordt gewerkt aan een fonds voor weigeraars. Het AC heeft ook een folder uitgebracht: Alles tegen de Identificatieplicht. Autonoom Centrum in Amsterdam, Bilderdijkstraat 165F, 1053 KP. Telefoon 020-6126172.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1

Woonlastendag

Zaterdag 17 juni organiseerde het Woonlastenkomitee Den Bosch voor de eerste keer een dag van de woonlasten. Zo'n 65 mensen waren op komen dagen om te luisteren naar sprekers van het Steunpunt Kansarmen/minima, Vrouwen en de Bijstand, de Woonbond en FNV Uitkeringsgerechtigden. Verder bestond er de mogelijkheid tot discussiëren, waar gretig gebruik van werd gemaakt. Er waren dan ook diverse vertegenwoordigers van de voor de woonlasten verantwoordelijke instanties aanwezig, zoals de grote woningkorporaties, de PNEM, het waterschap en de gemeente.
Als eerste kwam Bart Eigeman van het steunpunt Kansarmen/minima aan het woord. Hij hield een duidelijke inleiding, waarin vooral duidelijk werd gemaakt, wat de stijgende woonlasten in de praktijk betekenen voor mensen die van een minimum inkomen moeten rondkomen. Er werden een aantal cijfers genoemd:
In 1993 werd door de rijksoverheid 1,8 miljard uitgegeven aan huursubsidie. Tegelijkertijd trok het rijk 8 miljard uit voor aftrek van hypotheekrente. Nog meer cijfers: In 1982 gaven huurders gemiddeld 15,8% van hun inkomen uit aan huur. In 1993 was dat gestegen tot 21,1%. Voor minima is dit zelfs 24,3%. Recentere cijfers zijn nog niet beschikbaar, maar het is intussen wel duidelijk, dat dit percentage nog hoger is geworden. Voor mensen die een koopwoning hebben, ligt dit heel anders. In 1982 waren de kale woonlasten 16,6% van het inkomen. In 1993 was dat 14%. Intussen is uit onderzoek gebleken, dat van de mensen, die van een minimum inkomen rond moeten komen, 15% niet hoeft te bezuinigen op eten. 85% dus wel. We spreken dan wel over bijna 1 miljoen huishoudens in Nederland. Wat dat voor een gezin betekent, werd duidelijk uit het volgende voorbeeld: In een gezin, dat met huisuitzetting bedreigd wordt, vraagt een kind tegen etenstijd: "Mamma, ik heb honger, wat eten we vandaag?" -"Je weet toch, dat er vandaag alleen brood is?" Een dag later, weer rond etenstijd, zit de hele familie rond de tafel. Op hun bord: Alleen aardappelen. Armoede is dus realiteit in Nederland.
En wat doet de gemeente Den Bosch aan deze schrijnende situaties? Enkele weken geleden presenteerde de wethouder van sociale zaken in Den Bosch, Joke van de Beek, vol trots het plan om maar liefs 150 banen te creëren in de regio Den Bosch. 150 banen voor 5000 werkzoekenden. Wat ze er niet bijvertelt, is dat het waarschijnlijk gaat om zogenaamde Melkert banen, dat zijn baantjes van 32 uur per week, waar je 1300 gulden voor krijgt. Wat ze er ook niet bij vertelt, is dat je alles wat je naast je uitkering bijverdient, moet inleveren. Hoezo, minima beleid?
Na deze inleidingen volgde de forumdiscussie. Grote afwezigen hierbij waren de (wel uitgenodigde) verantwoordelijke wethouders, die zich aan het oriënteren waren op nieuwe huisvesting voor de gemeente. Het is dus wel duidelijk dat het college van burgemeester en wethouders meer aandacht heeft voor de eigen huisvesting, dan de woonlastenproblematiek van de eigen bevolking!
Wel aanwezig waren: C.Hobo, directeur van de Stichting Hertoghuizen; H.Verel, directeur van SWH; A.van Gurp, directeur SSW; J.de Bonth, woordvoerder van de PNEM; L.van de Berg, dijkgraaf van waterschap de Maaskant en, als vertegenwoordigster van de gemeente, Mevr. E. de Graaf, gemeenteraadslid PvdA.
Als eerste kon van gedachten gewisseld worden over de volgende stelling:
"De tendens van de laatste jaren rond de inkomens, en een vooruitblik op de inkomensontwikkeling in de nabije toekomst, leren dat het voor veel mensen moeilijker wordt de stijgende woonlasten te blijven betalen."
Alle aanwezige forumleden waren het met deze stelling eens, maar haastten zich te verklaren dat niet zij, maar de politiek in Den Haag verantwoordelijk is voor de woonlasten problematiek. Vooral mevrouw de Graaf van de PvdA wees erop, dat er maar één oplossing is voor de groeiende problemen: Werk. Als iedereen maar werkt, dan is alles toch opgelost? Dat het hierbij vooral om slecht betaalde banenpools en Melkertbaantjes gaat vergat ze heel handig te vertellen, evenals het feit dat er lang niet genoeg werk is voor alle werklozen! Het was dan ook te verwachten, dat mevrouw de Graaf heel wat kritiek uit de zaal te verduren kreeg.

Petitie
Tijdens de pauze ontstond het idee een petitie op te stellen, mede naar aanleiding van de reakties op de stelling. Er werd snel een konsept opgesteld, waarover nog een hele tijd gediscussieerd moest worden. Uiteindelijk kon iedereen zich vinden in de volgende tekst:
"Het Woonlastenkomitee Den Bosch spreekt haar grote zorg uit over de sterk stijgende woonlasten, met name voor de mensen met een inkomen op of rond het minimum.
De tendens van de laatste jaren rond de inkomens, en een vooruitblik op de inkomensontwikkeling in de nabije toekomst, leren dat het voor veel mensen moeilijker wordt de stijgende woonlasten te blijven betalen. De stijgende woonlasten veroorzaken een verscherping van de tweedeling in de maatschappij."
De zorg van het Woonlastenkomitee werd gedeeld door vele aanwezigen, die de petitie ondertekenden.
De petitie is gestuurd naar de pers, de gemeenteraad en diverse instanties die met de woonlastenproblematiek te maken hebben.

Zoals je intussen wel zult hebben gemerkt, is het hard nodig om een vuist te maken naar alle instanties en politiek om te laten merken dat de woonlasten de afgelopen jaren meer dan genoeg gestegen zijn. Sluit je daarom aan bij het Woonlastenkomitee, want samen staan we sterk!
Voor meer informatie kan je kontakt opnemen met:
Woonlastenkomitee Den Bosch, postbus 3553, 5203 DN Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 2

Een loopplank tussen wal en schip...

De stichting Inloopschip 's-hertogenbosch is een ideële particuliere stichting die de opvang voor dak- en thuislozen verzorgt. Zij wordt financieel gesteund door kerkgenootschappen, de Vincentiusvereniging, bedrijven, de gemeente en particulieren.
Op de looproute tussen station en binnenstad ligt aan de Havensingel een boot in de Dommel. Op deze ankerplaats bieden wij (coördinatoren en vrijwilligers) sinds 1991 dag- en nachtopvang aan mensen die tijdelijk of langdurig dak- of thuisloos zijn. De traditie waarin wij werken kenmerkt zich door een laagdrempelige opvang voor al degenen die tussen wal en schip dreigen te raken. Onze zorg concentreert zich op de drie B's: bed, bad en broodvoorziening en een "luisterend oor". Dankzij de inzet van een 70tal vrijwilligers kunnen wij dit aanbod zes dagen per week realiseren. Daarnaast vinden we het belangrijk dat de ervaringen van ons werk worden teruggekoppeld naar kerk en samenleving.
ZET U DE STAP?
Zonder de hulp van vrijwilligers is ons werk onmogelijk! Om ons werk te kunnen continueren hebben wij, met name voor de nachtopvang, behoefte aan nieuwe vrijwilligers die ons team komen versterken. Vele handen maken licht werk; uw beschikbaarheid van 2 dagdelen per maand helpt ons om de boot "op koers te houden"... Wij bieden u begeleiding en ondersteuning, samenwerking met een groep gemotiveerde mensen, deskundigheidsbevordering en een kans om kennis te maken met mensen die anders onbekend en daarmee wellicht onbemind zouden blijven... Wanneer je je aangesproken voelt maak dan gerust gebruik van de 'loopplank' naar onze boot aan de Havensingel (de maand augustus is het Inloopschip gesloten) of bel met 073.148684. Draagt u het werk op de boot een warm hart toe en wilt u dat op een andere 'vrijwillige' wijze kenbaar maken dan stellen wij een geldelijke bijdrage ten behoeve van ons werk zeer op prijs. Hiervoor kunt u gebruik maken van giro 1613552 tnv Stichting Inloopschip denBosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 287, 7 juli 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 287
  • Hits: 1