• Laatst gewijzigd: maandag 20 februari 2017, 13:55.

281

AFA-DenBosch

In juli 1994 heeft AFA-DenBosch een aantal racistische en discriminerende leuzen demonstratief weggeschilderd in de stad. Dit hebben we gedaan omdat de Gemeente DenBosch niet reageerde op meldingen van diverse mensen dat zij dergelijke intimiderende teksten weg wilden hebben. Naar aanleding van deze aktiviteit heeft AFA-DenBosch bij Burgemeester en Wethouders van DenBosch aangedrongen op "een aktief leuzen-verwijderingsbeleid inzake racistisch gekalk, hakenkruizen, davidsterren, CP, CD, anti-homo-leuzen en dergelijke". Hierover zijn opmerkingen gemaakt in de gemeentelijke commissievergadering Openbare Orde en dit heeft geleid tot een aantal standpunten die B&W op 21 december 1994 aan AFA-DenBosch heeft laten weten: "Refererend aan uw laatste brief, waarin u vraagt om medewerkers van de gemeente te instrueren betreffende het handelen bij melding van een racistische leuze, delen wij u het volgende mee. Uit bijgaande brief [zie verder, Kleintje] aan de medewerkers/sters van het informatiecentrum en de Afvalstoffendienst blijkt dat aan uw wens voor een dergelijke instructie is voldaan en dat uitgangspunt is om binnen 24 uur racistische leuzen te verwijderen. In 1994 zijn alle plaatsen waar graffiti is verwijderd genoteerd. Voor 1995 zal getracht worden om de plaatsen van racistische leuzen apart te noteren". Bij deze brief zat een afschrift van de brief aan de medewerkers/sters van het Informatiecentrum en de Afvalstoffendienst: "Naar aanleiding van de opmerkingen van de Anti Fascistische Aktie (AFA) DenBosch, over het actief verwijderen van racistische leuzen, deel ik u het volgende mee. De wijkteamleider van de binnenstad, de heer J. Bruijs, is verantwoordelijk voor het verwijderen van racistische leuzen op gebouwen en voorzieningen in de openbare ruimte van de gehele stad. De heer Bruijs is bereikbaar op telefoonnummer 073.271112. Aangezien de gemeenteraad een actief verwijderingsbeleid wil realiseren is het belangrijk dat u zo snel mogelijk de aan u gemelde racistische leuzen doorgeeft aan de heer Bruijs of aan zijn vervanger. Dit is noodzakelijk aangezien uitgangspunt is om binnen 24 uur dergelijke leuzen te verwijderen. Ik reken op uw volledige medewerking teneinde samen aan het vastgestelde beleid betreffende het verwijderen van racistische leuzen binnen 24 uur uitvoering te kunnen geven. Hoogachtend, het hoofd van de afdeling Beheer Openbare Ruimte, P.J.H. van de Hoef". En zo zie je maar weer dat het resultaat kan opleveren door de handen uit de mouwen te steken en daadwerkelijk aktie te ondernemen wanneer je zaken tegenkomt die niet kloppen! Meer informatie bij AFA-DenBosch, Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch 073.136927.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Puntje.

Het establishment zal waarschijnlijk nooit afleren om verkondigers van afwijkende meningen zeer vijandig te behandelen. Een oud maar sprekend voorbeeld hiervan zijn de 'ketters' die ooit de toorn van de toenmalige drie-eenheid -kerk, staat en wetenschap- over zich afriepen door te beweren dat de aarde rond was. Na hen ondergingen nog veel tijdsbeeldvernieuwers hetzelfde lot. In de tijd dat men cultuurconflicten enkel wist te beslechten door de inzet van legers werden mensen die zich hiervan distantieerden gezien als staatsgevaarlijke subversievelingen en kregen dezelfde beestachtige behandelingen als de ergste misdadigers. Nu is er een wet voor iemand die gewetensbezwaren heeft tegen het volgen van een opleiding in moord en destructie. Nog zo een: Nog maar 25 jaar geleden werden de waarschuwende boodschappen van milieubeschermers die het milieubewustzijn van de politiek en pers nu pas een klein beetje wakker gerammeld krijgen, door niemand serieus genomen en afgeschilderd als niet-wetenschappelijk doemdenken. Nu we inmiddels leven in een tijd waarin allerlei vormen van kanker en andere beschavingsziekten in toenemende mate zelfs onze kinderen al beginnen te vellen, durft zelfs ook de Wereldgezondheidsorganisatie -als een van de hekkesluiters- te verkondigen dat 60 tot 70% van alle gevallen van kanker in de wereld door milieuverontreiniging wordt veroorzaakt. De snelle toename van het aantal cara-pati

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

verschenen

Noord-Ierland

Zojuist is de bundel 'Achtergronden bij het Noordierse vredesproces' van het Ierland Komitee in samenwerking met boekwinkel Assata uit Nijmegen verschenen. De uitgave kost zeven gulden en is te bestellen bij het Ierland Komitee 080.227314

Basisinkomen

Bij de vereniging Basisinkomen is een informatief boekje uitgekomen met allerlei vragen en antwoorden over het Basisinkomen. Vraag het op bij de vereniging Basisinkomen, Herman Heijermansweg 20, 1077 WL, Amsterdam 020.5731803

Milieu-tips

ZOZ (tijdschrift voor doen-denkers) is het blad van Omslag, Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling en staat boordevol milieutips en andere nuttige zaken. Neem kontakt op met Omslag, Postbus 163, 5270 AD, Sint-Michielsgestel 04194.1622

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Zakkenvuller

Dachten wij dat met het vertrek van Lubbers de dubbele - zeg maar gerust persoonlijke - belangen ook vertrokken waren? Nee, natuurlijk dachten wij dat niet. Maar dat zich zo snel en zo dichtbij een nieuwe Lubbers zou aandienen, dat hadden wij ook niet kunnen bedenken. Alhoewel...
Het nieuwe boegbeeld van de PvdA Ruud (ook Ruud....!?) Rottier heeft zich in z'n eigen financiële belangen verbeten, heerlijk naïef heeft hij voor zichzelf zitten zorgen in het theaterspektakel dat zich de gemeenteraadspolitiek placht te noemen. Hoe is dat zo gekomen?

COS vraagt geld
Het COS, Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking, onlangs omgedoopt tot centrum voor internationale samenwerking omdat onder die vlag de subsidiegelden gemakkelijker blijven binnenstromen, zat met wegvallende subsidies. Het NCO (Nationale Commissie Ontwikkelingssamenwerking) verlangt dat de COSsen hun geld meer uit andere bronnen gaan halen. Gemeenten worden dus gevraagd om geld, en informatie wordt niet meer gratis verstrekt, maar daar moet je voor betalen (alsof goddomme die informatie eigendom van iemand is...).
Het COS vroeg de gemeenteraad van Den Bosch om extra subsidie om een aantal projekten te kunnen handhaven. In het advies van het College van burgemeester en wethouders stond dat de gemeente best wel wat extra centen ter beschikking wilde stellen, maar uitsluitend ten behoeve van een aantal nieuwe taken, die de regenten het centrum inmiddels hadden toebedacht, waaronder de oprichting van eco-teams.
Nieuwe taken wil het COS best wel. Daar staat immers weer geld tegenover, dus kan het personeel in dienst blijven (daarover later meer) maar de voorstellen van burgemeester en wethouder losten natuurlijk het probleem van terugvallende inkomsten niet op wanneer nieuwe inkomsten uitsluitend voor nieuwe aktiviteiten moeten worden ingezet. Logisch.

Ruud Rottier vraagt geld
Het COS vond tijdens de commissievergadering steun uit onverwachte hoek. De PvdA, bij monde van Ruudje Rottier, hield een vurig pleidooi voor meer armslag voor het centrum. Welliswaar wilde Ruud dat het COS de nieuw voorgestelde taken ook zou gaan uitvoeren, hij vroeg het college toch nadrukkelijk de organisatie meer eigen budgetruimte te geven hetgeen volgens Ruud moest betekenen dat de extra gelden die de gemeente er in zou pompen (enkele tienduizenden guldens) wat vrijer besteedbaar zouden moeten zijn.
Ook gooide Ruud nog een verrassingsballetje op. Spontaan zwaaide hij met nog eens zeventig mille per jaar rond, de oude Variant-gelden, zoals die in het ambtelijke en politieke theater de afgelopen jaren zijn genoemd. Variant was het anti-diskriminatie-meldpunt dat door de gemeente een paar jaar geleden werd wegbezuinigd omdat diskriminatie in de stad wel mee zou vallen. Voor een anti-diskriminatiebeleid heeft de gemeente een lastige klup als Variant niet nodig en met grote tamtam kondigde men aan dat het gemeentebestuur zelf een anti-discriminatie-beleid zou ontwikkelen, waarbij allerlei reguliere organisaties zouden worden verplicht aktiviteiten te ontplooien die vooroordelen wegnemen en discriminatie helpen voorkomen.
Tot op de dag van vandaag is daar natuurlijk niks van terecht gekomen en op de bewuste commissievergadering moesten ambtenaren en politici dan ook met het schaamrood op den kaakjens toegeven dat de Variant-gelden nog immer op bestemming lagen te wachten. En Ruud Rottier wist daarvoor nog wel een goede bestemming! Deze Variant-gelden moeten in de diskussie over het COS en het gemeentelijk mondiaal beleid worden meegenomen, zoiets was zijn mooie formulering. Voor het COS dus!
(Laten wij nou al enige tijd in de gaten hebben dat het COS op dit geld ligt te loeren, sterker: er wel een nieuwe doelgroep cq aktiviteit bij wil nemen, want zeventig mille is toch weer een goed betaalde coördinatieplaats; het zal in ieder geval het bestaan van het centrum niet bedreigen als het plotsklaps die kant op gaat)

COS krijgt geld
De commissievergadering was suf en saai, maar het wervelende pleidooi van PvdA-voorman Ruud mocht toch resulteren in een vage toezegging van de burgervader dat het COS wel flexibel en naar eigen inzicht met de extra centen mag omgaan. En ook naar de diskussie over Variant-gelden, COS en mondiaal beleid had hij wel oren, dat zou op korte termijn kunnen plaatsvinden.
Het COS heeft dus haar geld en op zich is dat natuurlijk zo kwalijk niet. Het COS initieert leuke, vaak ook belangrijke aktiviteten in de stad die ons met ons neus op de rest van de wereld drukt. Het is goed dat COS dat doet en daarvoor hebben ze natuurlijk de middelen nodig. Pijnlijk is wel dat het soms lijkt of het belang van het instandhouden van de organisatie, formatieplaatsen e.d. prevaleert boven de doelen die de organisatie stelt. De wijziging van naam doet dit ook wel vermoeden, hoe mooi de inhoudelijke argumentatie ook geformuleerd mag worden. De verschuiving van aktiviteiten naar daar waar potentieel extra geld te halen valt is ook in onze aandacht gesprongen. En op die terreinen waar het COS vroeger haar diensten beschikbaar stelde en aktief meehielp aan aktie en konfrontatie in de stad (fascisme, apartheid, vluchtelingen) waar het geld en de eer niet zat, hebben we het COS de laatste jaren ook niet echt zien meelopen, laat staan kar-trekken. Alhoewel, genoemde thema's zijn weer in het interesse-gebied van het centrum gevallen, maar hoe komt dat nou? De groene flapjens?

Ruud Rottier krijgt geld
Onlangs vernamen we een leuk berichtje. Tijdens de commissievergadering waarin Ruud zo fantastisch steunend voor het COS optrad, was er bij het centrum een sollicitatie-procedure gaande voor een nieuwe consulent. Ruud was een van de kandidaten... En Ruud is het ook geworden, natuurlijk.
En da's goed fout!
Ruud Rottier heeft voor zijn eigen centjes zitten knokken! Gemengde belangen is hier nog zacht uitgedrukt! Berlusconi had ervan kunnen leren! Wordt iemand die dergelijke onzuivere politiek bedrijft in onze volksvertegenwoordiging getolereerd? Word iemand die dergelijke onzuivere politiek bedrijft bij "ons" COS getolereerd? Hopelijk niet. In beide gevallen. Hij heeft in de hete pot gegraaid en zijn vingers verbrand. Pek met veren!
Het COS zal 'm waarschijnlijk niet ontslaan. Dat zou ondankbaar zijn voor zoveel wat hij heeft geboden. Daarnaast kent het COS een direkteur die zelf nou ook niet bepaald vies van het politieke spel is. Voorzitter van een politieke partij, onverkiesbaar prijkend op de kandidatenlijst, wellicht een wethouderszetel in voorbereiding? Och, dan heb je aan het boegbeeld van de plaatselijke sociaal-democratie als ondergeschikte misschien zo'n kwaaie nog niet....
De Bossche kiezers k

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Brandaanslag kantoor Jongerenbond Eindhoven

In de nacht van 14 op 15 december 1994 is het landelijk kantoor van de Jongerenbond in Eindhoven door een brandaanslag, na inbraak, volledig verwoest. Een klein half uur na de aanslag, om omstreeks 2.30 uur 's nachts, werd er gebeld naar het oude telefoonnummer van Patrick van der Voort, landelijk coördinator van de Jongerenbond. Hij was op dit telefoonnummer tijdens de verkiezingen in 1994 veelvuldig bedreigd door mensen met een duidelijke extreem-rechtse achtergrond. Hij was toen landelijk lijsttrekker van de lijst SAP/Rebel, organisaties die duidelijk stelling nemen en aktief zijn tegen racisme en fascisme. De persoon die nu, erg slaperig, de telefoon opnam kreeg na enkele niet verstane verwensingen het volgende te horen: "leve het racisme; sieg heil". Begrepen zij eerst niet de volledige betekenis van dit telefoontje, toen Patrick van der Voort en Marko Donkersloot de 15e december 's ochtends aan het werk wilden op het kantoor, hadden zij het door. Op de opengebroken deur hing een brief: "wegens brand na inbraak, sleutel af te halen op het politiebureau". In zoveel toeval geloven zij niet! Alhoewel ze het niet voor honderd procent kunnen bewijzen, zijn ze ervan overtuigd dat de inbraak en de brandaanslag gepleegd zijn door een extreem-rechtse groepering. Nadat de inbrekers het dikke veiligheidsglas van de balkondeur hadden ingeslagen, verschaften zij zich toegang tot het kantoor. Bij de inbraak hebben ze een geldbedrag gestolen en hebben ze gesnuffeld in het Jongerenbond-archief en in een adressenbak, met daarin adressen van allerlei instellingen en groeperingen. Deze adressen hadden ze trouwens ook op andere normale manieren kunnen achterhalen. Ze waren niet geheim of zo. De brand die ze daarna hebben gesticht was op drie zichtbare plaatsen aangestoken. Of ze nog meer informatie hebben meegenomen, gekopieerd of zo, was niet goed te achterhalen omdat het kantoor een grote ravage was. Computers en andere apparatuur waren op de grond gesmeten, papieren lagen kriskras door het kantoor. Door de brand is een groot deel van het kantoor verwoest. Opvallend was dat zij alle waardevolle apparatuur hebben laten staan. Ook was opvallend dat zij een ander geldkistje hebben laten staan. Daardoor is er de sterke indruk dat zij niet alle laden en kasten hebben ingekeken en dat zij met duidelijk andere bedoelingen de Jongerenbond hebben willen pakken. Volgens de Jongerenbond was het hun bedoeling om de Jongerenbond te intimideren en voor een bepaalde tijd alle aktiviteiten lam te leggen. Dit werd nogmaals duidelijk toen Marko de zondag na de brandaanslag een telefoontje kreeg op de mobiele Jongerenbondtelefoon, die zij tijdelijk van de PTT hebben gekregen. Hij kreeg te horen: deze keer is jullie onderkomen eraan gegaan, de volgende keer gaan jullie er persoonlijk aan". Hierdoor versterkte het vermoeden bij de Jongerenbond dat extreem-rechts de Jongerenbond moest hebben vanwege haar consequente akties tegen extreem-rechts en racisme. Ook al omdat zij de bedrijven die naast en beneden de Jongerenbond zitten met rust hebben gelaten. De totale schade voor de Jongerenbond is voorlopig geschat op 160.000 gulden. Van de aanslag en de telefoontjes is aangifte gedaan bij de politie. Deze zijn nu gestart met een onderzoek. De Jongerenbond heeft hen ook verteld dat zij extreem-rechts verdenken van de aanslag, gezien de telefoontjes en alle andere aanwijzingen. Niet iedereen is overtuigd in welke hoek de dadersters gezocht moeten worden. Zo denkt de Groen Links vertegenwoordigster in het Eindhovens Comité 'Samen Tegen Racisme' dat de aanslag goed het werk zou kunnen zijn van een pyromaan. Ook vindt zij dat de Jongerenbond de aanslag niet in de publiciteit had mogen brengen. Zij vindt dat extreem-rechts en racisme het beste op een 'stille' manier bestreden kunnen worden. Een opvatting die de Jongerenbond duidelijk niet deelt. Zij vinden dat dit soort extreem-rechtse intimidaties direct aan iedereen bekend gemaakt moeten worden. Alleen zo kan iedereen die dat wil op de hoogte raken van de praktijken en de doelstellingen van extreem-rechts. Misschien dat dit een goede diskussie kan zijn voor anti-racistische en linkse organisaties: hoe om te gaan met aanslagen van extreem-rechts en eventuele publiciteit daar omheen. Veel organisaties, leden van de Jongerenbond en mensen op persoonlijke titel boden spontaan hun sympathie en ondersteuning aan na de inbraak en de brand. Scholieren in Eindhoven van enkele scholen zijn spontaan begonnen met het ophalen van handtekeningen op een solidariteits-lijst. Andere jongeren gaan een benefiet-concert voor de Jongerenbond organiseren op 29 januari. Discriminatiemeldpunt Balans, de Effenaar en het JAC hebben tijdelijke kantoorruimte beschikbaar gesteld. De landelijke SAP heeft geholpen met contacten naar andere organisaties en de pers. Het Komitee Utrecht tegen racisme en Fascisme, het landelijk Komitee 21 Maart (Nederland Bekent Kleur) en Rebel hebben spontane geldinzamelingen gedaan. Verder ontvangt de Jongerenbond van leden en van andere groeperingen uit het hele land steunbetuigingen. Het zijn deze reakties die zij als een echte steun in de rug ervaren en die de energie geven om door te zetten.
Alle giften welkom op gironummer 6238995 tnv Jongerenbond Landelijk, Eindhoven. Steunbetuigingen kun je sturen naar Jongerenbond, p/a Burgers, Hertogstraat 2-C, 5611 PA, Eindhoven.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Russische spionage


Nu de Sovjet-Unie definitief op de mestvaalt van de geschiedenis terecht is gekomen komt een stroom van publikaties op de markt die het verleden alsnog verklaren, analyseren, van anekdotes voorzien, of de vuile was buiten hangen. In al deze kategorieën is het boek van Oleg Kalugin, voormalig hoofd van de Sovjet-kontraspionagedienst van de KGB, onder te brengen.
Een anekdote uit Kalugin's boek: in 1979 ontving de KGB een rapport van een agent van een buitenlandse inlichtingendienst waarin gemeld werd dat de vrouw van een hoge Sovjetdiplomaat een bizarre seksuele relatie zou hebben met haar hond, waardoor zij en haar man gechanteerd zouden kunnen worden om (geheime) informatie te verstrekken. Het gevoelige rapport kwam helemaal in de top van de KGB terecht. In een vergadering van KGB-hoofd (later president van de Sovjet-Unie) Andropov met zijn stafchef (en later KGB-hoofd en een der leiders van de staatsgreep in augustus 1991) Krjutsjkov en hoofd buitenlandse kontraspionage Kalugin, gaf Andropov het bevel dat de hond gedood moest worden ter verdediging van het socialisme.
Voor Kalugin was het een lange weg van de KGB-school uit 1952 tot het meebeslissen in de top van de KGB over ingrijpende opdrachten als het doden van een hond in 1979. In 1957 ging Kalugin voor zijn eerste spionage-opdracht naar de Verenigde Staten, met als dekmantel een studie journalistiek in het kader van een uitwisselingsprojekt. Vanaf dat moment begon voor hem een flitsende karrière, die in 1974 haar hoogtepunt bereikte toen Kalugin tot jongste KGB-generaal in de geschiedenis werd benoemd.
Maar 1979 was niet alleen het jaar waarin de moord op een hond werd bevolen, datzelfde jaar was ook het begin van het einde van Kalugin's KGB-karrière. Ten gevolge van konflikten tussen de rijzende ster (hij werd genoemd als nieuw KGB-hoofd) en de onbuigzame regeringsburokraten, werd Kalugin op een zijspoor gezet tot hij in 1990 op 55-jarige leeftijd met vervroegd pensioen ging. Op dat moment begint Kalugin's tweede karrière: die van Russisch demokraat. Hij is van september 1990 tot december 1991 (het einde van de Sovjet-Unie) parlementslid in het Kongres van Volksafgevaardigden en helpt mee het Witte Huis te verdedigen tijdens de staatsgreep van augustus 1991.
Men zou verwachten dat in Kalugin's boek, dat de titel Spymaster heeft meegekregen, een verklaring zou staan waaruit duidelijk wordt hoe iemand van KGB-topagent, met alle geheimen en intriges vandien, kan veranderen in een kampioen van de demokratie, maar dat gebeurt niet. Kalugin schrijft nauwelijks over zijn innerlijke belevingswereld en het boek lijkt dan ook bedoeld om de man Kalugin op een voetstuk te zetten, zonder al teveel te verklaren. Kalugin verklaart dat hij spion werd vanuit een diepgeworteld geloof in de humane waarden van het kommunisme, en dat hij zich om dezelfde reden keerde tegen het korrupte Sovjetsysteem. Verder wordt in het boek, dat veel informatie bevat en een heleboel anekdotes, te weinig verklaard en worden pijnlijke situaties angstvallig vermeden of niet voldoende belicht. Zo besteedt Kalugin weinig regels aan zijn bevoorrechte positie als topman van de KGB en het luxe, geprivilegieerde leven dat hij vanuit die positie leidde. Terwijl het grootste deel van de Sovjetbevolking leefde op een bestaansminimum zijn er voor Kalugin buitenlandse reizen, mooie flats, speciale winkels en al die andere 'voorrechten' die voor een topdeelnemer aan het systeem het leven veraangenamen. Kalugin klaagt voortdurend over gebeurtenissen als de coup tegen Chroestjov, de Sovjetinvasie in Tsjechoslowakije, en hij zegt dan dat deze gebeurtenissen zijn rebellie aanwakkerden, maar feit blijft dat hij tot zijn pensioen in de KGB blijft. Op zulke momenten begeeft Kalugin zich op glad ijs, zeker wanneer hij in zijn boek mensen gaat veroordelen die hun land verraden voor financieel gewin.
Hij tracht ook verschil aan te brengen tussen het werk van de KGB in het buitenland en dat van de KGB in de Sovjet-Unie. Terwijl Kalugin en zijn kollega's betrokken waren bij 'een zenuwenoorlog' tegen de 'sluwe' CIA, was de KGB in de Sovjet-Unie bezig met 'het kwellen van de eigen bevolking'. Maar de parallel tussen beide KGB-takken wordt herhaaldelijk duidelijk: in naam van de glorieuze ideologiese strijd doen Kalugin en zijn kollega's letterlijk alles: van prostitutie tot handel in gestolen goederen, van aanzetten tot racisties geweld tot het ontwijden van joodse begraafplaatsen. Alles wat Kalugin over de KGB kan vertellen is dat, ondanks de enorme bedragen die ermee gemoeid waren en ondanks het enorme personeelsbestand, het een uiterst ineffektieve onderneming was. Bijna iedere spion die door de KGB werd 'gerekruteerd', inklusief John Walker -de voornaamste Amerikaanse overloper waar Kalugin mee werkte-, kwam zich vrijwillig aanmelden. Soms uit ideologiese, maar vaker uit financiële motieven. In een door Kalugin beschreven geval gooide een Amerikaan, die zich als overloper bij de Sovjetambassade meldde, maar daar als CIA-agent werd gezien, een zak waardevolle dokumenten over de ambassademuur. De dienstdoende KGB-officier dacht dat er een bom gegooid werd en belde de politie van Washington. Die vond de zak dokumenten en arresteerde de overloper.
Soms werd er wel effektief gewerkt, maar dat bleek toeval. Neem het genoemde geval van de hond. Na konsultatie van 'techniese specialisten' werd aan een KGB-er een dosis gif gegeven die voldoende zou zijn om de hond te doden. De 'experts' hadden evenwel de dosis fout berekend. De hond werd niet gedood, maar het achterlijf raakte verlamd. Ook daarmee was een eind gekomen aan de seksuele relatie met zijn bazin.
'Spymaster. My 32 years in intelligence and espionage against the west', door Oleg Kalugin. Uitgave Smith Gryphon. Prijs
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Het Gelijk... Uitnodiging voor een debat

Is er voor 'links' nog een toekomst in het zogenaamde postmoderne tijdperk? In welke richtingen moeten we die zoeken? Moeten er niet 'ns wat dogmaas overboord, moeten er geen nieuwe banden aangeknoopt worden... wat moeten we eigenlijk doen om nieuwe perspektieven te ontwikkelen?

Zo'n drie jaar geleden ging het projekt Konfrontatie van start, als een poging om op de bovenstaande vragen een antwoord te krijgen. De bedoeling was -en is- dat het blad een forum-funksie zou vervullen. De Konfrontatie zou een ongebonden, non-sektaries blad zijn waarin (radikaal) linkse mensen uit verschillende hoeken met elkaar in diskussie zouden gaan en de zo broodnodige nieuwe (theoretiese) perspektieven zouden kunnen ontwikkelen.
Dat het de Konfrontatie tot op de dag van vandaag niet gelukt om deze ambitieuze, maar ook heel zinnige doelstelling te verwezenlijken is een treurige zaak. Het zegt echter veel meer over de doelgroepjes van het blad (die blijkbaar nog erg naar binnen gericht, non-kommunikatief en dogmaties zijn) dan over het redaktiekollektief zelf. Dat probeert namelijk nog steeds manieren te bedenken waarop de bedoelde diskussies alsnog aangezwengeld kunnen worden.

Zo verscheen onlangs bij uitgeverij Papieren Tijger het boek 'Het Gelijk... uitnodiging tot een debat'. 200 Pagina's linkse theorie en praktijk, maar vooral: persoonlijke verhalen van mensen die zich in verschillende werelddelen in links-radikale kringen aktief gemaakt hebben. Belevenissen dus uit de scene, uit de partij, uit de beweging. Vanuit een kritiese refleksie op de eigen en andermens' verledens hopen de samenstellers van de bundel -nog steeds- openingen te vinden voor een diskussie over `links' aan het einde van de 20e eeuw.
Zowel het idee voor zo'n bundel als een gedeelte van de inhoud komt van elders. Eerder bracht de Zwitsers/Duitse Pizza-gruppe ervaringen van mensen uit verschillende werelddelen, allen aktief binnen 'links', op deze manier en met dit doel samen in éen band. 'Odranoel. Die Linke - zwischen den Welten' verscheen in 1992, en werd vrijwel direkt daarna ook uitgegeven in Latijns-Amerika. De samenstellers van Het Gelijk hebben ervoor gekozen een gedeelte van dit boek, te weten zes van de oorspronkelijke vijftien artikelen in het Nederlands te vertalen. Deze hebben ze aangevuld met drie Nederlandse geschiedenissen en een weergave van een even Nederlandse diskussie. Daarnaast is er dan nog éen bijdrage over de progressieve beweging op de Filipijnen, die niet uit Odranoel stamt.

Laten we voorop stellen dat we erg veel simpatie hebben voor het idee van het boek, voor het doel dat het beoogt. Diskussies over de toekomst van 'links' moeten gevoerd worden, meer dan dat tot nog toe gedaan is. En het is helemaal zo gek nog niet om te denken dat daarvoor aanknopingspunten gezocht en gevonden kunnen worden bij de geschiedenissen van De Beweging. Maar de vraag is toch of Het Gelijk zoveel stof tot nadenken geeft als ze in de inleiding belooft te doen.
Beperken we ons even tot het Nederlandse gedeelte. Het voorwoord, geschreven door samenstellers Hans de Bruin en Paul van Velsen is erg sterk en, zoals gezegd, veelbelovend. Maar van de Nederlandse artikelen kan alleen het tweedelige
'De dynamiek van een beweging/De betekenis van de oorsprong' dit waarmaken. Een goede, vooral herkenbare en humoristiese analyse van de geschiedenis van de kraakbeweging, en een inspirerend vervolgje over ondogmaties links in het huidige fin de siècle. Ondanks een teveel aan woorden is d

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 3

Reakties op SPruitjeslucht

geachte redaktie
In het 'Kleintje' van september 1994 las ik een artikel over de SP onder de kop "SPruitjeslucht". Hierin wordt de zware beschuldiging geuit dat de Haagse afdeling van de SP en individuele SP-ers banden onderhouden met racistische personen en/of organisaties. Ik ben al 17 jaar lang een kritisch lid van de SP en daarom heb ik om opheldering gevraagd bij de partij. Ik kreeg een onbevredigend antwoord en daarom nog maar eens gebeld. Ik kreeg toen te horen dat bepaalde personen/organisaties een hetze voeren tegen de SP. De beschuldigingen zijn weerlegd en daardoor werd ik gerustgesteld. De SP is de enige politieke partij waar ik vertrouwen in heb, vanwege haar integere manier van politiek bedrijven. Ik begrijp de beschuldigingen dan ook niet. Ik heb de indruk dat ook jullie een hetze voeren tegen de SP. Er hoeft maar iets te gebeuren, hoe klein ook, en het wordt door jullie breed uitgemeten en opgeblazen. Ik betwijfel dan ook het waarheidsgetrouwe karakter van jullie artikel(en) over de SP. Dergelijke riooljournalistiek is een links blad onwaardig. Ik heb de indruk dat jullie een rechtlijnige, kortzichtige, zwart-wit-journalistiek voeren. Alles wat niet in jullie visie past wordt genadeloos neergesabeld onder het motto: "wie het niet met ons eens is, is tegen ons". Sta ook eens open voor andere meningen. Ook uit de gematigde of rechtse hoek komen soms goede ideeën. Denk hier eens over na en dan zie ik een reaktie gaarne tegemoet.

* André Kuijpers, DenBosch (28 december 1994)

De spruit valt niet ver van de spruitkool
Misschien moeten we de oorzaak van het populisme van de Socialistische Partij (SP) niet zoeken in de spruit, maar in de spruitkool zelf. In de 'roerige' jaren zestig en (begin) jaren zeventig waren de heren Marijnissen en zijn partij nog vurige verdedigers van de grote, almachtige Voorzitter Mao en zijn 'socialistische' systeem. Hoewel de SP een (flink) aantal jaren geleden het 'marxisme-leninisme' officieel uit haar statuten heeft verwijderd, heeft het maoïsme (bijvoorbeeld de massalijntheorie en Mao's ideeën over interne democratie) zijn sporen duidelijk achtergelaten.
"In al het praktische werk van onze partij komt al het juiste leiderschap noodzakelijkerwijs 'van de massa's, naar de massa's'. Dit betekent: neem de ideeën van de massa's (verstrooide en onsystematische ideeën) en concentreer ze (verander ze door studie in geconcentreerde en systematische ideeën), ga dan naar de massa's en propageer en verklaar deze ideeën tot de massa's ze omhelzen als de hunne, houdt aan ze vast en vertaal ze in actie, en test de juistheid van ideeën in zulke actie. Concentreer de ideeën van de massa's dan opnieuw en ga opnieuw naar de massa's zodat men vasthoudt aan de ideeën en ze doorgevoerd worden." [Mao Ze-dong, selected works III, Peking 1965, pagina 117-122].

* Haydar Dost (Nijmegen)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Informatie over Georgië. Deel 1.

Met de komst van meer vluchtelingen uit de voormalige Sovjetrepubliek Georgië, neemt de vraag naar informatie over dat land toe. In dit en de komende twee nummers van Kleintje Muurkrant achtergrondinformatie over deze staat in de Kaukasus. In het eerste deel algemene informatie over met name de ekonomische situatie van het land. In een volgend deel zal worden ingegaan op de recente geschiedenis, en afgesloten wordt met de oorzaken van het feit dat mensen hun land ontvluchten.

Georgië heeft een oppervlakte van circa 70.000 km2. De bergketens van de hoge Kaukasus vormen de noordelijke grens met de Russische Federatie, in het zuidwesten is de grens met Turkije, in het zuiden Armenië en aan de oostelijke grens ligt Azerbaidjan. Het westen van Georgië ligt aan de Zwarte Zee, waar men de twee belangrijke havens Batumi en Poti vindt.
Door sneeuwval in de winter en regens in de zomer worden de vele rivieren die door de dalen stromen van water voorzien. Er is voldoende water voor irrigatie en voor hydro-elektriciteit. De laaglanden in het westen zijn centra van thee- en citrusproduktie, in de hooglanden komt veel druiventeelt voor. Het klimaat is hoofdzakelijk subtropisch met warme zomers en betrekkelijk milde winters.
Volgens de telling van 1992 heeft Georgië 5,45 miljoen inwoners, ongeveer 1,9% van de totale bevolking van de voormalige Sovjet-Unie. Circa 56 procent van de bevolking leeft in stedelijke gebieden, waarvan ongeveer eenderde in de hoofdstad Tbilisi. De etnische samenstelling is: 70% Georgiërs, 8% Armeniërs, 6% Russen, 6% Ajari, 5% Azeri, 3% Ossetiërs en 2% Abchazen.
Er zijn twee autonome republieken in Georgië: Abchazië en Ajaria, en een autonome regio Zuid-Ossetië. De autonome republiek Abchazië, met een totale bevolking van 537.000, ligt in het kustgebied van de Zwarte Zee in noordwest Georgië. Etnische Abchaziërs vormen slechts 20% van de bevolking van de autonome republiek; er zijn 46% Georgiërs, 15% Armeniërs en 14% Russen. Ajaria heeft een totale bevolking van 393.000 op een grondgebied van 3000 km2. De autonome regio Zuid-Ossetië heeft een bevolking van 100.000, waarvan tweederde Ossetiër en eenderde Georgiër.
In augustus 1992 braken gevechten uit in Abchazië tussen Georgische staatstroepen en Abchazische separatisten. Op dit moment is Abchazië in handen van de separatisten. Er waren ook gevechten in Mingrelië tussen regeringstroepen en gewapende groepen die steun betuigden aan de vroegere president Zviad Gamsachurdia. De Zviadisten werden in november 1993 verslagen. In december 1993 werd Georgië lid van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS).

handelsbalans
De Georgische ekonomie was een van de beste van de staten van de voormalige Sovjet-Unie. Sinds het uiteenvallen van de Unie kampt Georgië met een ekonomische terugval. Een van de voornaamste redenen van deze ekonomische neergang is het wegvallen van de traditionele handelsbetrekkingen met de voormalige Sovjetstaten. Deze staten voorzagen Georgië van het overgrote deel van de benodigde industriële grondstoffen, waaronder katoen, hout en metalen, alsmede 80 tot 85% van de energievoorziening. Prijsverhogingen van deze produkten leidden tot grote tekorten op de Georgische handelsbalans. Het Russische besluit om Georgische bedrijven niet langer van kredieten te voorzien zorgde voor een verdere verslechtering. De oorlogen in Abchazië en Mingrelië legden de industrie in deze gebieden plat en zorgden voor blokkades van vitale spoorlijnen en wegen.
Het Bruto Nationaal Produkt van Georgië was in 1991 goed voor een bedrag van 16.961 miljoen roebel, ongeveer 1.6% van het totaal van de voormalige Sovjet-Unie. De landbouwsektor was goed voor 32% van het Bruto Nationaal Produkt in de jaren 1988-1990. In 1992 was het BNP gedaald tot 9300 miljoen roebel. De industriële produktie, goed voor ongeveer 40% van het BNP, is vooral gericht op lichte industriële goederen en is sterk afhankelijk van de import van grondstoffen. Staatsbedrijven richten zich vooral op agrarische produktie.

landbouw
Een lang groeiseizoen en gebieden met een subtropisch klimaat maken van Georgië een van de meest diverse landbouwgebieden van de voormalige Sovjet-Unie. Citrus en ander fruit, groenten en wijndruiven doen het er goed, samen met thee, tarwe en zonnebloemen. Door het ontbreken van moderne landbouwtechnologie wordt bij lange na niet de produktie gehaald die mogelijk zou zijn. Zo'n 3,2 miljoen hectare van het land bestaat uit landbouwgrond. 60% van deze landbouwgrond is afhankelijk van irrigatie. Tot voor kort ging 90% van de fruit- en groenteproduktie naar andere delen van de voormalige Sovjet-Unie, in ruil voor diverse artikelen en goederen. Maar evenals de Georgische industrie is ook de landbouw in een krisis gekomen door het wegvallen van de centrale planekonomie van de Sovjet-Unie. Ondanks deze problemen wordt voortgang gemaakt met de privatisering van landbouwgronden. Ruim 40% is op z'n minst informeel geprivatiseerd. Verwacht wordt dat het personeel van de staatsboerderijen een belangrijk deel van de eigendomsrechten kan overnemen. Veel van de nieuwe, geprivatiseerde stukjes landbouwgrond worden intensief bebouwd met een grote variatie aan produkten. Sommige nieuwe eigenaren vormen een kollektief met andere eigenaren om zo op middelgrote bedrijven tot een verhoging van de produktie te komen.

energie
De Georgische bodem is rijk aan mangaan en koper; olie en steenkool worden in kleine hoeveelheden aangetroffen. De regio Chiatura, op zo'n 150 kilometer ten oosten van de Zwarte Zee, produceert ongeveer een kwart van de totale mangaanproduktie van de voormalige Sovjet-Unie. Voor haar energievoorziening is Georgië afhankelijk van import. Maar in de lente en zomer wordt veel hydro-elektriciteit opgewekt uit de bergrivieren. Er bestaan volop mogelijkheden de hydro-elektriciteitsproduktie verder op te voeren. Behalve de hydro-elektriciteit uit eigen produktie is Georgië afhankelijk van elektriciteitsimport uit de Russische Federatie, Azerbaidjan en Turkije. Daarnaast wordt aardgas ingevoerd uit Turkmenistan en olieprodukten uit Azerbaidjan en Rusland.

transport
Georgië is het knooppunt voor vervoer over land in het Kaukasusgebied en Armenië. De strategische ligging van het land aan de Zwarte Zee is een van de grootste natuurlijke voordelen. Georgië heeft zich verbonden aan de opbouw van een funktionele trans-Georgië vervoersinfrastruktuur voor de Kaukasus en de landen in Centraal-Azië. De Georgische hooggebergten vormen evenwel een belemmering voor de ontwikkeling van transportnetwerken door het hele land. Naast de natuurlijke obstakels wordt de uitbouw van het transportsysteem belemmerd door politieke instabiliteit in West- en Noord-Georgië. In 1992 en 1993 leidde deze instabiliteit tot lamlegging van de hoofdverkeersweg en hoofdspoorlijn van het land, die door Abchazië naar Rusland leiden. Ook de tweede belangrijke verkeersader door Zuid-Ossetië bleek onveilig. Een nieuw aangelegde spoorlijn verbindt de Kaspische Zee met het autonome Russische gebied Noord-Ossetië. Er zijn dagelijkse vluchten naar Moskou met aansluitingen naar andere voormalige Sovjetrepublieken. De Georgische luchtvaartindustrie is onderontwikkeld, hoewel er verschillende vluchten per week naar West-Europa zijn. De grootste zeehaven van het land, Poti, heeft een capaciteit van 5-6 miljoen ton per jaar en heeft een containersoverslaghaven. De haven van Batumi is vooral gericht op olie-export, maar ook wordt er graan verscheept.

privatisering
Tussen 1991 en 1992 daalde het Bruto Nationaal Produkt met zestig procent. In de eerste helft van 1993 zette deze daling zich nog met 45,8% voort. In de eerste helft van 1993 daalde de industrile produktie met 29% ten opzichte van dezelfde periode in 1992. In de tweede helft van 1993 draaiden de meeste ondernemingen op slechts 20% van hun normale kapaciteit. De inflatie steeg naar zo'n 1500% in 1992, van 80% in 1991 en 5% in 1990.
Een privatiseringskomité werd begin 1992 opgericht. In november 1993 was 42% van de landbouwgrond geprivatiseerd, waarvan 60% hoogwaardig fruit opleverde. Iedere werknemer van een staatslandbouwbedrijf kreeg 1,25 hectare grond, wat niet mocht worden verkocht, maar wel ondergebracht in een kollektieve boerderij. De privatisering van de industrie verliep een stuk langzamer. De privatiseringswet die de privatisering van staatsbedrijven moet regelen, voorziet in veilingen, de uitgifte van aandelen en pacht met recht van afkoop. Buitenlandse beleggers kunnen aandelen in staatsbedrijven kopen, maar hun investeringen blijven onder staatskontrole.

import/export
Georgië importeert energie, vlees, tarwe, suiker en zuivelprodukten. In het verleden werden op grote schaal zware machines voor industriële produktie geïmporteerd. De import uit de VS bedroeg in 1992 $ 16,4 miljoen, in de eerste helft van 1993 was dat al $ 18,9 miljoen. Importheffingen liggen tussen de 5 en 55 procent. Voedselprodukten zijn vrijgesteld van importheffingen. Importen door buitenlandse investeerders worden niet belast. Er is zelfs een systeem van belastingvoordelen voor buitenlandse bedrijven.
Op exporten wordt tussen de 5 en 90% belasting geheven. Vrij van deze heffingen zijn exporten naar de republieken van de voormalige Sovjet-Unie. In oktober 1992 verlaagde de Georgische regering de BTW op export van buitenlandse valuta van 28 naar 14%. Verder verklaarde de regering dat exporten in de vorm van ruilhandel vrijgesteld werden van BTW-heffingen. Exporteurs zijn verplicht 8% van hun inkomsten aan vreemde valuta af te dragen aan de Nationale Bank van Georgië. Voor een aantal artikelen bestaat een exportverbod. Het gaat dan om edelstenen, antiek, kunst, zuivelprodukten, vee en pluimvee, vlees en vleesprodukten, kalk, wapens, leerprodukten, graan, rijst, suiker, bouwstenen, hout en diverse metalen. Voor andere produkten, als gas, mineralen, voedselprodukten en cellulose bestaan exportquota. Alle export is aan stenge kontrole onderhevig. Georgië geeft geen subsidies op export. De regeringspolitiek trachtte in 1993 export zelfs te ontmoedigen.

financiën
Georgië staat relatief open voor buitenlandse investeringen en er bestaat geen wet tegen buitenlands eigendom van Georgische bedrijven. Tot voor kort hanteerde Georgië de Sovjetwetten voor de regeling van buitenlandse investeringen en de aktiviteiten van buitenlandse ondernemingen. Begin 1993 maakte het Georgisch parlement een begin met eigen wetgeving onder de titel 'Wet op principes van investeringen'. De wetgeving geeft buitenlandse ondernemingen het recht op exploitatie van natuurlijke hulpbronnen.
In april 1993 werd de 'koupon' geïntroduceerd als interim-betaalmiddel ter vervanging van de roebel. De koupon is nog steeds betaalmiddel, hoewel de roebel nog steeds gebruikt wordt bij een aantal partikuliere transakties. De invoering van de koupon werd bespoedigd door het besluit van de Russische Centrale Bank van juli 1993 om alle roebels van voor 1992 ongeldig te verklaren. Spekulatie met valuta, of het wisselen van valuta is illegaal. Als richtlijn voor de koupon werd bepaald dat één nieuwe Russische roebel dezelfde waarde heeft als één Georgische koupon. Op het moment van invoering was 1 dollar 1500 koupons waard in Georgië en 1000 tot 1100 roebel in Rusland. Maar sindsdien daalde de koupon dramatisch. Begin april 1994 was 1 dollar 336.000 koupons waard, terwijl de koers van de roebel 1770 per dollar bedroeg.

Informatie uit diverse bronnen in Georgië-archief van InSudok, informatie- en dokumentatiecentrum over de (voormalige) Sovjet-Unie, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Studentenbeweging heeft radikale strategie nodig

Overal in Nederland is actie gevoerd tegen de paarse onderwijsplannen. Tot nu toe tevergeefs. Waar blijft toch de actie waarmee alternatieven worden afgedwongen? Van de studentenbondsbonsjes is niets te verwachten. Zo blijkt uit dit verhaal dat begint in Madurodam, stopt bij de bobo's en door kan gaan als de lezer een strategie van radicale actie naar de straat toe brengt. Een interactief experiment.

Gehelmde mannen die met gummiknuppels inhakken op ongewapende mensen. Een waterkanon dat de straat 'schoonveegt'. Politiehonden die zich vastbijten in de benen van wie hen maar voor de voeten komt. Het gebeurde op 8 mei '93 in hartje Den Haag, nog geen 100 meter van het parlement in een land dat zich een rechtsstaat noemt. Ik was erbij, en ik was erg kwaad. Niet alleen op de ME, van wie ik al dit geweld had verwacht, maar vooral op de organisatoren van de jongerendemo. Ze hadden namelijk geen haalbaar en helder doel gegeven aan de demonstratie, beperkten zich tot hard roepen hoe kwaad ze wel niet waren op de minister en putten zich uit in paniekgedrag toen het geweld eenmaal losbarstte.
Dus schreef ik een artikel voor de nieuwsbrief van de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb), dat vijf maanden later verscheen. In dit stuk pleitte ik voor gerichte geweldloosheid: naar mijn idee de enige soort actie die succes tegenover een zo veel machtiger tegenstander mogelijk maakt doordat ze deze blootstelt aan massale ongehoorzaamheid en de verontwaardiging van de publieke opinie. Ik besloot: "Naar mijn mening is gerichte geweldloze actie een experiment, of in ieder geval de discussie waard. Het is een wapen dat de studentenbeweging eindelijk boven het nivo van Madurodam uit kan tillen tot het soort actie met lange adem dat is opgewassen tegen een politiek die niet om mensen geeft".

Een heel jaar lang hoorde ik niets van de LSVb. Geen afkeuring, geen instemming, slechts stilte. Ondertussen was Paars in de regering gekomen. Ondertussen was het Paarse plan gepresenteerd om anderhalf miljard te bezuinigen op studiefinanciering en hoger onderwijs. En ondertussen bleef een indrukwekkend studentenprotest maar uit. LSVb en het door de LSVb gedomineerde Landelijk Actie Comité (LAC) luisterden naar de minister, riepen verontwaardigd dat de minister loog en herhaalden nog maar eens hun oude idee van een 'academici-belasting'. Als er al actie was, kwam die van lokale lidbonden van de LSVb of van kleinere groepen kwade studenten en scholieren. Hetgeen, hoe sympathiek en begrijpelijk ook, niet tot enige opschudding in Den Haag leidde.
Ik besloot, samen met oud-LSVB-voorzitter René Danen, ex-voorzitter van de LSVb-bond AKKU in Nijmegen Anne van Schaik, en een paar andere studenten, om zelf een plan voor massale studenten-/jongerenacties te ontwikkelen. Dit plan voorzag op de eerste plaats in de uitwerking van een inhoudelijk alternatief voor de paarse plannen: een eigen programma of puntenplan voor het hoger onderwijs. Daarin zou worden aangegeven hoe je kunt afzien van de anderhalf miljard bezuiniging zonder de rekening te presenteren aan bijvoorbeeld WAO-ers en bijstandsmoeders, of maar weer eens ritueel te roepen om de inkrimping van Defensie. Zo'n plan zou in enkele maanden kunnen worden ontwikkeld door een werkgroep van academici en studenten - met behulp van bestaande alternatieven (als de academici-belasting), maar ook door eigen denkwerk, discussiebijeenkomsten en hoorzittingen.
Om het alternatief dichterbij te brengen en de regering tot intrekking of minstens matiging van zijn plannen te bewegen, volstaan lobbyen, demonstraties en incidentele bezettingen niet, zo stelden we. Daarvoor is een strategie vereist waarin acties van langere duur passen die op elkaar worden afgestemd; en waarvan de doelen aansluiten op realistische eisen uit het puntenplan. We dachten daarbij - naast de gebruikelijke acties - ook aan gezamenlijke weigeringen om collegegelden te betalen, proefprocessen om beleid te toetsen aan internationale verdragen, en het uitlokken van massa-arresten zodat cellen vol raken. Naar ons idee kon deze strategie van geweldloze actie haar hoogtepunt vinden in de lente van '95, als het alternatief plan er zou liggen en er een A-team van studenten zou zijn die zich de voorgaande maanden zouden hebben getraind in geweldloze actie.

Op een keurig A4-tje stuurden we dit plan naar het LAC, en spraken af met LAC-coördinator Lopende Acties Jupijn op 6 oktober jl. Jupijn reageerde enthousiast noch afwijzend: volgens hem hadden LSVb en LAC de handen vol aan de organisatie van een landelijke demofestatie op 5 november, en waren studenten moeilijk te porren voor massale radicale acties. We spraken af om het plan op een LAC-vergadering te bespreken en er dan over te besluiten. Die vergadering vond plaats op 16 oktober. In plaats van de door Jupijn verwachte 100 mensen waren er 20 en die hadden niet - zoals w

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Psst!

Psst! Is het al negentienhonderdenvijfennegentig? Ja? Ja! We mogen weer! Fijn hè, weer een jaar overleefd. Heerlijk vind ik het ieder jaar weer, tussen 26 en 31 december die overzichten van al het nieuws, alle tv-programma's, alle mooie foto's, alle rellen, rampen en gevallen ministers, al die dingen die iedereen al lang weer vergeten is en waar eigenlijk niemand zich meer druk over maakt. Het verhoogt de sfeer wel; verwachtingsvol kijken we uit naar nieuw nieuws, nieuwe rampen, nieuwe ministers en misschien wel een nieuw kabinet. Zo slepen we ons voort, jaar na jaar. Ieder jaar zeggen er weer een paar tegen elkaar: erger kan het nooit worden. En toch wordt het ieder jaar weer erger. Geeft het dan geen heerlijk gevoel dat je ook 1994 weer hebt volbracht? En dat 1995 ook wel zal lukken? Tuurlijk lukt het. We gaan er weer lekker tegenaan dit jaar, we laten van ons horen, we diskussiëren, protesteren, bekritiseren, lezen iedere dag de krant, kijken naar het journaal en zien de wereld iedere dag een beetje verder in de oceaan zinken. Soms denk ik wel eens: hoe sneller, hoe beter. Laat de hele zooi maar naar de verdoemenis gaan, dan kunnen we leuk iets nieuws beginnen! Maarja, je gaat door. Want wat zo'n Melkert vandaag weer bedenkt en wat zo'n Clinton morgen weer fout doet en hoe ze elkaar in voormalig-Joegoslavië overmorgen nog steeds afmaken, het is toch allemaal verschrikkelijk. Hoop doet leven, zegt mijn oma nog steeds (al heeft ze niet lang meer te gaan) en waarschijnlijk heeft ze wel gelijk. Maar het kost zo nu en dan verrot veel moeite om nog te hopen. Steeds weer merk ik dat het belangrijkste eigenlijk is dat je niet alleen staat. Dat er om je heen miljarden mensen op dezelfde aardkloot rondlopen, dat duizenden mensen in hetzelfde schuitje zitten als jij, dat honderden mensen het met dezelfde dingen eens of oneens zijn, dat tientallen mensen om je heen dezelfde idealen nastreven, dat er altijd enkelen zijn waar je in al je twijfels, moed en wanhoop nog van op aan kunt.
Aan al die mensen: hou vol en maak er wat van dit jaar!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Onrust in studentenland

In Kleintje 277 stond reeds een artikeltje over de maatregelen die studenten boven het hoofd hangen. Destijds was er al heel wat om je flink pissig over te maken, maar het was blijkbaar nog niet genoeg. Het begon allemaal weer van voren af aan op vrijdag 9 december. Op die dag ritselde minister Ritzen via zijn autotelefoon een akkoordje met de voorzitters van de verenigingen van universiteiten en hogescholen. De onderwijsinstellingen zouden pas in 2004 hoeven te bezuinigen en ondertussen werd de schadepost afgewenteld op de studenten middels een collegegeldverhoging van 1000 piek per jaar en een korting op de studieduur van een half jaar. Nou, en toen brak dus de pleuris uit in studentenland. Want: het beurzenstelsel is kompleet verouderd, de kwaliteit van het onderwijs laat vaak veel te wensen over, de basisbeurs gaat omlaag, de OV-kaart is minder waard geworden (en we betalen er nog steeds hetzelfde voor), het collegegeld stijgt de komende jaren gestaag, als je niet aan je studiepunten komt (door welke oorzaak dan ook) moet je je beurs terugbetalen, de rente op de 'vrijwillige' lening is te hoog (7.49%) en gaat te snel in (per direkt), in een beetje studentenstad is haast geen kamer meer te krijgen, de gemiddelde kamer kost zo'n 450 gulden per maand en alle maatregelen worden maar achter elkaar door over studenten uitgestort.
Nadat de universiteiten en hogescholen met de studenten hadden gepraat, kwamen ze ineens terug op hun eerdere ondertekening van het akkoord met Ritzen. Want ja, 1000 gulden was toch wel veel en eerlijk is eerlijk, er stond niet veel tegenover. Nuis typeerde hierop de voorzitters Van Lieshout en Van der Hek (resp. VSNU en HBO-raad) als verraders.
Nog geen twee dagen later werd bekend dat scholieren hun beurs en OV-kaart kwijt zouden raken. Daarnaast wou Ritzen de mogelijkheden van de OV-kaart nog verder inperken, door bijvoorbeeld het aantal kilometers dat op de kaart gereisd kan worden te beperken, of door alle studenten de bus in te sturen. Bolkestein opperde het idee de kaart maar meteen helemaal af te schaffen.
Inmiddels is het dinsdag geworden en wordt de hele klucht nog lachwekkender: de bovengenoemde voorzitters krabbelen weer terug. Ze hadden het niet zo bedoeld en nadat Ritzen hen had uitgelegd dat ze vrij waren om zelf met alternatieven te komen, kozen ze de makkelijkste weg. Nu echter begint de Tweede Kamer te morren. De VVD is bang voor haar achterban (de ouders die het mogen gaan betalen), de PvdA ziet haar eigen minister al ten onder gaan en begint met alternatieven te komen en D66 "staat niet te juichen".
Onder aanvoering van LSVB-voorzitster Kysia Hekster zijn de studenten inmiddels in beweging gekomen. Op dinsdag worden het ministerie van onderwijs en diverse scholen en universiteiten bezet. De bom barst op woensdag. Wat begon als een rustige, maar grote demonstratie liep uit op een massale bestorming van het Utrechtse centraal station. Toen de luidruchtige demonstratie op de Catharijnebaan (een druk verkeersknooppunt in de binnenstad) was aangekomen, voelde je de spanning stijgen. Hier liep een meute hele kwaaie studenten, die zich niet meer wilde laten betuttelen. Dus ook niet door de organisatie van de demonstratie. Ondanks herhaalde verzoeken werd het Catharijneknooppunt bezet, een fijne chaos. Al eerder was er door een aantal mensen bedacht dat het station wel erg dichtbij was en dat weer een stille tocht met een symbolische begrafenis van het onderwijs waarschijnlijk niet zo veel zoden aan de dijk zou zetten. Hoe het gebeurde weet ik niet precies, maar ineens begon de hele stoet omhoog te klimmen (we bevonden ons onder het viaduct) en werd het station letterlijk bestormd. Langs roltrappen, taxi-banen en metershoge muren stroomden duizenden studenten het station in, begeleid door gefluit, gegil en de kreet 'aktie!'. Langs de roltrappen weer naar beneden, de rails op. Van daaruit hadden we een mooi uitzicht op het Smakkelaarsveld, waar het restant van de studenten luisterde naar toespraken en zich als een kudde makke lammeren op hun knieën liet kommanderen, om daarna als één mens weer op te springen en een oorlogskreet uit te stoten. Toen de happening op het Smakkelaarsveld was afgelopen, begonnen steeds meer studenten naar het station te stromen. De organisatie was wanhopig en probeerde ons weg te krijgen door ons te vertellen dat "de echte aktie al voorbij was" (haha) en door te dreigen met de ME. Ook Wiarda kwam opdraven. Hij bleek al eerder geweest te zijn, want op mijn vraag wie daar midden in die meute stond kwam het antwoord: "één of andere hoge pief, die man waar ze daarstraks de pet van van het hoofd hebben getrokken". Dat de ME niet zou komen was al snel duidelijk. Veel te gevaarlijk, met al die stenen, rails, bouwputten en niet te vergeten de woeste horde voetbalsupporters die niet naar Rotterdam kon voor de interland van die avond. De ene helft van de supporters dreigde de hele demonstratie op te blazen (strijkers genoeg), de andere helft had wel zin in een relletje en deed mee. Toen studenten brandend wc-papier in de bovenleiding begonnen te gooien, werd de stroom uitgeschakeld, waarna de chaos kompleet was. Na een paar uur zaten de meeste studenten volgens mij alleen nog op de ME te wachten en toen die niet kwam, blies men rond 19 uur de aftocht.
Donderdag bleek dat de meerderheid van de universiteitsraden die collegegeldverhoging eigenlijk toch niet zo zag zitten. De HBO's stonden er nog wel achter. Bolkestein nog steeds niet. Hij vindt het een 'hap-snap-beleid'. Dat kan Wallage niet zo goed hebben en hij valt vervolgens Bolkestein aan. Zalm heeft 'privé zo zijn eigen gedachten', maar hij gaat over de centen en de centen moeten kloppen en dus staat hij er ook achter. En zo zijn er nog tientallen meningen, maar uiteindelijk hakt de Tweede Kamer dinsdag de knoop door: geen collegegeldverhoging, het geld dient gehaald te worden bij de scholen en universiteiten. Ritzen krijgt tot eind januari de tijd om nieuwe oplossingen te verzinnen, en tot die tijd moet hij met de betrokken partijen overleggen.
Dit is de stand na twee weken ruziën, aktievoeren, praten en verwerpen: we zijn weer terug bij het begin.
Wat iedereen intussen over het hoofd ziet is dat het helemaal niet gaat over die ene stomme collegegeldverhoging. Het gaat over de visie die je hebt op onderwijs en dus over het hele beleid dat daarop gevoerd wordt. Het gaat erover dat studenten al jarenlang genaaid, betutteld, voorgelogen en gekort worden. Het gaat erover dat er nog steeds geen inhoudelijk onderwijsbeleid is, dat het nog steeds alleen om de centen draait. Langzaamaan beginnen de diskussies over de invulling van het hoger onderwijs op gang te komen. In regeringsland zijn de meesten het erover eens dat er minder studenten dienen te komen: ze zijn te duur en de arbeidsmarkt raakt verzadigd met al die hoger opgeleiden. Jammer alleen dat het bij kortzichtige ideeën als selektie aan de poort of simpel wegbezuinigen blijft. Ook het scheiden van de "echte" akademici (daarbij gaat het vooral om hun "houding") en de wat simpelere beroepsstudenten bleek niet de oplossing. De verantwoordelijke ministers zitten met de handen in het haar en schuiven het vinden van alternatieven af op eenieder die daar maar voor in aanmerking kan komen: raden, besturen, studenten, specialisten, kantinepersoneel... Het is tijd voor een goed gesprek, iedereen om de tafel en brainstormen maar. Wie weet, komt er wat uit. Tot die tijd moeten we het maar doen met de oplossing van Jan Blokker (Volkskrantkolumnist): "Ritzen weg, Nuis weg, Van Lieshout weg en Van der Hek weg, en dat meisje Hekster èn minister, èn staatssecretaris, èn rectrix magnifica van alle universiteiten, èn directrice van de langzamerhand zeventigduizend HBO's die het land telt". Dat lijkt me leuk.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 2

Jomanda

Waar gaat al dat geld heen dat Jomanda met haar gigantische happenings in Tiel bij elkaar sprokkelt? In de Nieuwe Revu (28 december-4 januari) staat hierover een onthullend verhaal, geschreven door Bert Voskuil (schrijf een briefje aan het Kleintje dan krijg je een kopietje). In het blad Skepter (de kritische kijk op paranormale verschijnselen en pseudo-wetenschap) van december 1994 staat een artikel over Jomanda's claims dat zij "een schakel tussen hemel en aarde" zou zijn. Skepter reageert op Jomanda's aandringen op wetenschappelijk onderzoek van haar 'gaven'. Het probleem is echter dat Jomanda de enige persoon is die haar "onstoffelijke helpers uit de goddelijke wereld" kan waarnemen. Jomanda zou echter op simpele wijze kunnen aantonen dat zij over bijzondere gaven beschikt indien zij mee zou willen doen aan de volgende tests:
- Bij de eerste test krijgt Jomanda tien genummerde flessen bronwater, waarvan er vijf al eerder door haar zijn 'ingestraald'. Wanneer Jomanda erin slaagt de ene soort van de andere te onderscheiden, boekt ze een statistisch significant resultaat. Desgewenst mag ze uit de flessen drinken.
- Bij de tweede test worden tien proefpersonen in rolstoelen naar Jomanda gereden. Ze zijn elk bedekt met een laken, zodat ze niet zichtbaar zijn. Vijf van hen hebben een ernstige ziekte, terwijl de overige vijf naar medische maatstaven kerngezond zijn. Kan Jomanda met behulp van de goddelijke wereld vaststellen welke vijf personen dringend een behandeling nodig hebben?
- Bij de derde test worden tien spirituele operatietafels met gordijnen afgeschermd. Op vijf van de tafels ligt een patiënt, die eerder door Jomanda is uitgekozen. De andere vijf tafels zijn niet bezet. Kan Jomanda zien naar welke tafels haar spirituele artsen gaan en kan ze op deze wijze vaststellen waar de patiënten liggen?

Wanneer Jomanda alles kan wat ze beweert te kunnen, dan zullen de bovenstaande tests haar niet voor grote problemen stellen. Skepter hoopt dat zij een poging zal willen wagen haar gaven onder gecontroleerde omstandigheden aan te tonen. Wil je meer weten over Skepter? Postbus 2657, 3500 GR, Utrecht 050.129893. Overigens staat er ook een prachtig artikel in de laatste Skepter over de ontmaskering van Ronald van den Berg (bekend onder de naam Rostelli) die een paranormale telekinese, telepathie en hypnose-show exploiteert. Prachtig!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Solidariteit!

Zelfs allerlei kennissen hebben me kerst- en nieuwjaarskaarten gestuurd. En familieleden natuurlijk, maar daarvan kan je zoiets verwachten, want dat zijn de kennissen die je niet zelf hebt kunnen uitzoeken. En die kaart-stuur-kennissen zal ik eens kritieser gaan volgen dit jaar, als goed voornemen.
Voor de rest blij dat die dagen, in de reklamefolders en op TV zo cynies 'feestdagen' genoemd, weer voorbij zijn en dat we nu midden in de lange, donkere wintermaanden zitten. Niet langer lastiggevallen door 'De engeltjes lagen bij nachte', 'Stille nacht' of 'Rudolph the rednosed reindeer' kunnen we weer door de Bossche straten lopen, waar de kerstbomen, kerstetalages en andere middenstandsterreur opgeruimd zijn. 't Is nu overal uitverkoop, dus komen we lekker veel minima tegen en zitten de rijken nog na te hikken van hun champagne en exquise hapjes (met name die gekocht waren bij die kaasspeciaalzaak in een zijstraatje van de Markt waar de mensen achter de toonbank een kursus neo-irritatie hebben gevolgd, maar om er bij te horen moet je daar je hapjes gekocht hebben, zelfs als die neo-irritatietypes achter de toonbank het woord gorgonzola onveranderlijk met de verkeerde klèmtoon blijven uitspreken en dat op zo gemaakt amikale wijze dat je ter plekke in staat bent een hele salami over de toonbank te kotsen, al dan niet met knoflook).
Het leuke van de afgelopen 'feest'dagen was wel dat het slecht weer was, zodat het onvermijdelijk gekwijl over white christmas achterwege bleef en we ook niet getrakteerd werden op een Sint Jan in sneeuwtooi, wat dan weer goed zou zijn voor een foto, die uiteraard wordt afgedrukt op een wenskaart voor het einde van dit jaar die familieleden en kennissen elkaar dan weer gaan sturen, want al die stupide tradities moeten wel gewoon doorgang vinden, al was het alleen maar om de ekonomie draaiende te houden. Leuk was ook dat prins Bernhard zoveel kaarten uit het gewone volk kreeg in het Akademies Ziekenhuis te Utrecht, terwijl de man eigenlijk al jaren dood is en zijn plaats reeds lang is ingenomen door een stand-in van een of ander figurantenburo uit Bitburg of zo, die snel wat Nederlandse privéles heeft gekregen in een AZC, zodat het verschil met de 'echte' zeer gering was.
Met de kerst zat de Sint Jan ook weer boordevol, het leek wel oorlog. Als je tenminste Lou de Jong mag geloven, maar dat weet je tegenwoordig maar nooit met al die stand-ins. Wisten we trouwens dat de kerkklokken ook al jaren niet meer echt luiden, maar vervangen zijn door een CD die via luidsprekers in de toren ten gehore wordt gebracht? Het klinkt even irritant als de echte klokken en terwijl er steeds minder mensen zijn die het predikaat 'christelijk' opgeplakt mogen krijgen (vraag maar aan de Konsumentenbond en de Ned.Ver. van Huisvrouwen) was er dezer dagen een onevenredige toename van de christenterreur. Zouden er net zoveel mensen klachten hebben ingediend over geluidshinder als gebeurt in wijken waar een moskee staat? Verder zag de Sint Jan er wel uit als een Anton Pieckplaatje (waarvan de tekeningen overigens al jaren met een speciaal computerprogramma gemaakt worden, op te starten via C:tempgt;dss.truttigheid), vooral 's avonds met die romanties verlichte glas-in-loodramen. Helemaal kompleet werd het als je niet gehoorgestoord was en ook nog het gezang uit het gebouw hoorde walmen.
Naast de Sint Jan kon je op kerstavond een aantal mensen zien staan koukleumen, met een fakkeltje in hun hand, zich af en toe warmend aan een vuurton (wat weer beelden opriep van daklozen in New York, die het dezer dagen ook goed deden op CNN) of een plastic bekertje gembersap. Dat koukleumen was een solidariteitsaktie met mensen die het moeilijk hebben, vluchteling zijn, of dak- en/of thuisloos of een of andere andere kombinatie van ellende. Terwijl de rijken in hun bontmantels hun vette reten op de banken van de Sint Jan plaatsten vielen de Russen Tsetjenië binnen, wat ongetwijfeld weer goed is voor een nieuwe stroom vluchtelingen, dak- en thuislozen of een andere kombinatie van ellende. Jammer dan ook dat er zo weinigen met een fakkeltje stonden te koulijden en er na de nachtmis zoveel Mercedessen haastig in de duisternis vertrokken om snel de worstebroodjes in de oven te laten glijden en de bisschopswijn (met fijne kruiden) in de glazen te schenken. O ja, en niet vergeten de kalkoen vast uit de diepvries te halen.
Opvallend met het aantal kerst- en nieuwjaarskaarten van allerlei kennissen was ook dat er dit jaar bij dezen een toename van het aantal kerstbomen was. Als er iets truttigers is te bedenken dan is het wel een kerstboom, nog schadelijk voor het milieu ook en een soort rechtse kombinatie van oude heidense rituelen (waar ook het Derde Rijk zo goed in was) en christelijke kleinburgerlijkheid. Als die onschuldige boompjes al niet het slachtoffer dreigen te worden van de zure regen, dan moeten ze maar vanaf de onderkant stam geamputeerd worden, een paar weken in een huiskamer staan en dan eindigen in vlammen. Waar blijft de solidariteitskring voor boompjes die het moeilijk hebben?
Laten we alsjeblieft afspreken dat we eind dit jaar de hele rotzooi boykotten. Dat we mekaar geen kaarten sturen, dat we geen lullige boompjes in onze kamers zetten, dat we geen inkopen gaan doen op al die extra speciale koopavonden, dat we via de luidsprekers in de Sint Middenstandsstraten geen kneuterige liedjes ten gehore laten brengen, dat we gewoon hutspot of zuurkoolstamp eten, dat we geen kanten jurkjes aantrekken, dat we op 25 en 26 december en 1 januari gewoon de post en de krant laten komen, en dat we niet alleen solidair zijn met vluchtelingen, dak- en thuislozen en allen die het moeilijk hebben op kerstavond, maar dat we dat dagelijks doen: te beginnen vanaf nu!!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Kort nieuws

Verzekeringen

Wanneer je meer wilt weten over Verzekeringen waarvan 10% van de omzet weggegeven wordt aan sociale organisaties kun je kontakt opnemen met Ideële Verzekeringen, Postbus 75762, 1070 AT, Amsterdam 020.4202032. Je kunt je lopende verzekeringen simpelweg omzetten, prijs, maatschappij en polisvoorwaarden blijven precies hetzelfde...

Blikjes

Als blijk van protest tegen blikverpakking van bier en frisdranken roept Milieudefensie Wageningen op om lege blikjes (zwerfvuil) platgestampt te retourneren aan de producenten, met een begeleidend briefje. Op veel merken blikjes staat een konsumentenservice-adres met antwoordnummer, gratis terugsturen dus! Enkele grote vervuilers: Heineken: Antwoordnummer 21011, 2350 VJ, Zoeterwoude en Vrumona BV, Antwoordnummer 2210, 3970 WD, Bunnik. Meer informatie bij Hinko Talsma van VMD-wageningen 08370.18041

Air Miles

Het Aktiekomitee Air Miles heeft een aktiehandleiding uitgebracht met tal van suggesties voor leuke akties tegen het milieuvernietigende Air Miles-spaarsysteem, de stimulering van het vliegverkeer. Neem kontakt op met het Aktiekomitee Air Miles, p/a JMA, Oudegracht 42, 3511 AR, Utrecht 030.316566

429-fonds

In Amsterdamse kraakkringen is een fonds gevormd om akties te financieren die gericht zijn tegen artikel 429 van het Wetboek van Strafrecht. Dit artikel stelt het kraken van een pand dat nog geen jaar buiten gebruik is strafbaar. Het begrip 'gebruik' wordt door justitie en politie zeer ruim opgevat waardoor kraken heel wat moeilijker is geworden. Leegstand en spekulatie worden hierdoor beschermd. In DenBosch is dit wetsartikel gebruikt om het pand aan het stationsplein (nummer 2) te ontruimen in januari 1994 (zie Kleintjes 269, 270 en 272). Aangezien de juridische strijd tegen artikel 429 veel geld kost is er nu dus een fonds. Voor informatie en aanvragen kun je terecht bij het 429-fonds, Postbus 94526, 1090 GM, Amsterdam 020.6206826.

Vrijwilligersters gezocht

De Stichting VluchtelingenWerk DenBosch zoekt vrijwilligersters voor sociaal-juridische ondersteuning van asielzoekers voor werkgroepen in de opvangcentra in de voormalige Willem I en Isabellakazerne in DenBosch. VluchtelingenWerk biedt: intensieve scholing en training; regelmatige begeleiding; werkruimte in de asielzoekerscentra; reiskostenvergoeding. VluchtelingenWerk verlangt: betrokken instelling, met een zakelijke benadering; in teamverband kunnen samenwerken; voldoende tijdsinvestering (minimaal 3 dagdelen per week); beheersing van een vreemde taal. Belangstellenden kunnen een informatiepakket aanvragen bij het Buro Centrale Opvang VluchtelingenWerk, Antwoordnummer 9641, 3500 ZG, Utrecht (geen postzegel) of zijn welkom op de INFORMATIEAVOND op Dinsdag 24 januari 20.00 uur in Wijkgebouw "De Slinger", Jan Schöferlaan 3, DenBosch.

Weer twee...

En ja hoor, terwijl iedereen zich zorgen maakte of de kerstinkopen dit jaar eigenlijk wel betaald konden worden, vroegen burgemeester en wethouders de gemeenteraad nog snel even een slordige twee miljoen extra als "aanvulling op het budget". Da's weer zo'n 25 piek per persoon. Had een leuk kerstdineetje kunnen zijn. Wij (en jij) kwamen, zagen en ondernamen niets. Stelletje sufkoppen.

Aktieblad NN zoekt

Het komt regelmatig voor dat akties, voortkomend uit de buitenparlementaire beweging, niet verder bekend raken dan in eigen kringen. Soms wordt er een verslagje over de aktie geschreven en opgestuurd naar het plaatselijke alternatieve linkse periodiek. Een andere keer gaat er naar aanleiding van de aktie een persbericht uit naar de plaatselijke krant. Wij, de nieuwsredaktie van Aktieblad NN (en als Kleintje sluiten we ons hier bij aan) hebben het idee dat we maar mondjesmaat op de hoogte gehouden worden van akties of andere leuke aktiviteiten, zoals te houden benefietfeesten, info-avonden en dergelijke. We jatten veel van dit soort berichten dan ook gretig uit periodieken zoals je nu in handen hebt. Maar helaas is het nieuws of de aankondiging dan al behoorlijk gedateerd. Voor ons is het van belang dat aktienieuws en andersoortige linkse aktiviteiten op landelijke schaal verspreid wordt. Als dat nu ook in jouw belang is, stuur dan in het vervolg een verslagje van de aktie (milieu, antifa, kraak, dieren, vrouwen/mannen, vluchtelingen endergelijke) of de aankondiging van de aktiviteit naar: Aktieblad NN, tav Nieuwsredaktie, Van Ostadestraat 233n, 1073 TN, Amsterdam. Of nog sneller, bel het door: 020.6761773 (tevens fax!). Zet ons adres ook op je/jullie perslijst. Mocht je nu eerst nog willen weten wat Aktieblad NN nu eigenlijk voor een maf periodiek is, knip dan dit bericht uit (Wat!?, in het Kleintje knippen?), zet je naam en postadres op de achterzijde, pleur het in een envelop en stuur het op naar NN (van die postzegel moet je zelf maar weten). Dan ontvang je spoedig een gratis exemplaar van ons. Never give up!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Echte boter op het hoofd!

Bijna tien jaar jaar geleden schreven we in Kleintje Muurkrant (nummer 149) een artikel over de toenmalige rampspoed rondom de exploitatie van sportcentrum Maaspoort. Kern van de zaak was dat Bossche stadsbestuurders zich in de vingers hadden gesneden middels onderhandelingen en afspraken met een aantal gisse ondernemers. De gemeente (gemeenschap) diende een zak geld leeg te schudden terwijl een aantal schrandere ondernemers er met de poet vandoor gingen. De gemeente DenBosch heeft ondertussen meer ervaring met spekulanten en 'projekt'ontwikkelaars zoals Jacques Stienstra (dit kostte de stad vele tientallen miljoenen guldens) en Diederik Lips. Over de relatie tussen deze laatste ondernemer en de gemeente DenBosch gaat het nu komende stukje.

De Vliert
Het begon allemaal al meer dan tien jaar geleden met allerlei vormen van luchtfietserij over sloop van het FC-DenBosch Stadion de Vliert. Initiatiefnemer Bouwbedrijf Pennings, samen met grote geldschieters als Ballast Nedam (had CDA-wethouder Bert Wijers daar niet iets mee te maken?), het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds en de Friesch Groningsche Hypotheekbank Vastgoed BV stonden klaar om voor vele miljoenen een hypermodern stadion te bouwen. In juni 1985 werd duidelijk dat de nieuwe voetbalarena er niet zou komen. De beleggers haakten af, weg vele tientallen duizenden guldens die reeds geïnvesteerd waren. Dan, enkele jaren later, beginnen er verhalen naar buiten te komen over grootschalige plannen om vlakbij het huidige stadion De Vliert een 'subtropisch zwemparadijs' neer te zetten. Volgens het Kleintje-archief stond het eerste grote overzichtsartikel over dit plan in Brabants Dagblad van 3 november 1989. Zwembad, ijsbaan en restaurant zouden zo'n slordige 30 miljoen gulden (de allereerste schattingen gingen uit van 18 miljoen gulden) moeten gaan kosten en de bouw zou ongeveer in 1991 kunnen beginnen. De plannen waren binnen het gemeentelijk apparaat ontstaan en de bedoeling was om het huidige zwembad Het Brabantbad en sporthal De Vinkenkamp te slopen en te vervangen door dit sport- & zwemparadijs. Bijkomend voordeel was en is dat op de plaats van het zwembad en de sporthal schitterend gelegen bouwgrond vrijkomt die de gemeente dan weer zeer duur kan verkopen aan rijkelui die met hun huis en tuin aan waterplas "De IJzeren Vrouw" willen wonen. Toendertijd rekende de gemeente ons voor dat de investering van 30 miljoen gulden rendabel zou zijn wanneer er zeshonderdduizend bezoekers per jaar naar dit 'paradijs' zouden komen. Eén jaar later (half 1990) blijken de kosten al opgelopen te zijn tot 39 miljoen gulden, zijn er negenhonderdduizend bezoekers per jaar noodzakelijk en "kan het komplex eind 1992 klaar zijn". In 1991 besluit de gemeenteraad van DenBosch dat het slimmer is dat de exploitatie van zo'n sportgebeuren door een 'professional' dient te gebeuren en gaat B&W van DenBosch op zoek naar een partner. Er wordt dan al rekening gehouden met een jaarlijks exploitatieverlies van 3,3 miljoen gulden per jaar. Wethouder Bert Wijers kreeg half 1991 op zijn mieter omdat hij de gemeenteraad informatie had onthouden over een aantal bouwplannen van de bouwbedrijven Hoedemakers en Pennings uit Rosmalen en Hazenberg uit Vught. Eind 1991 wordt duidelijk dat de nieuwbouwplannen van sportcentrum De Vliert samengaan met enorm grootschalige verandering in dit gebied, ingeklemd tussen Rosmalen (toen nog onafhankelijk van DenBosch) en DenBosch. Er komt daar een nieuwe weg, er is 50.000 vierkante meter kantoorruimte gepland en een hele zwik woningen. Duidelijk is dat het geplande sportparadijs de eerste aanzet is van grootschalige veranderingen binnen dit gebied, zonder dat voor de buitenwereld (wij dus) duidelijk is wat er allemaal precies staat te gebeuren. Dit betekent dat toekomstige inspraak (uiteraard) een wassen neus is. Nu al hebben bezorgde buurtbewoners duidelijk gemaakt dat de verkeersoverlast verschrikkelijk zal zijn en je hoort het 'onze bestuurders' al zeggen: "nee, we kunnen niet meer terugkomen op de aanleg van deze weg aangezien dit noodzakelijk is voor de verkeersafwikkeling van het sportparadijs" of "als we nu geen kantoren neerzetten lopen we het risico van schadeclaims aangezien we al toezeggingen hebben gedaan", enzovoorts... Ondertussen, begin januari 1993, worden de eerste konkrete plannen gepresenteerd.

nepsneeuw en druipsteengrotten
De maquette van het 'sport- en vrijetijdscentrum' de Vliert, gemaakt door het Engelse bureau Faulkner/Browns maakt duidelijk dat de fantasie geen grenzen meer kent en de bouwkosten zijn ondertussen gestegen tot 45 miljoen gulden. Alleen de video-presentatie van dit Engelse bureau in het Bossche Casino op 30 augustus 1993 kostte de gemeente al 40.000 gulden! De coördinatie van het projekt ligt bij HEVO Projekt Bouwmanagement BV, die tevens de nieuwbouw bij het Brabantse Provinciehuis, het Bossche Stadskantoor en het MBO-college organiseren (zie achterpagina Kleintje 269). Ondertussen zijn er naast zwembad en sporthal ook een ijsbaan (discoschaatsen en kunstmatige sneeuw!) en een aantal squashbanen en massage-salons ingepland. Het kan allemaal niet meer op! We zitten nu al op 60 miljoen gulden. Eind 1993 blijkt tevens dat de gemeente gesprekken voert met Libéma Vrijetijdsparken BV (dit staat voor Lips Beleggings Maatschappij) waarvan de in het begin van dit artikel genoemde Drs. D.T.C.M. (Diederik) Lips direkteur is. Libéma is erbij gehaald vanwege de ervaringen die ze hebben opgedaan met het Autotron te Rosmalen, de Brabanthallen in DenBosch, bungalowpark Vinkeloord en safaripark de Beekse Bergen bij Tilburg dat zij exploiteren. En hier draait alles natuurlijk om. Waarom is de gemeente DenBosch eigenlijk bezig met dit soort projekten? Is het een taak van de gemeente om een sport'paradijs' aan te leggen? Ja, een zwembad en/of sporthal, oké... Maar nepsneeuw, squashbanen, discoschaatsen (omhoog en omlaag schaatsen!), wildwaterzwemmen, druipsteengrotten & aerobicfitness? In de woorden van Diederik Lips: "met grote banden (Tire Rides) reis je tientallen meters en daarbij passeer je een aantal draaikolken. Dat alles in een omgeving van grotten en een vulkaanberg erbij. Je kunt ook uitrusten op waterterrassen." Nee! De financiële risico's van dit soort vermaak dienen niet door ons maar door grutters en ondernemers gedragen te worden, toch? We hebben ons er in het Kleintje al eens druk over gemaakt, lees nummer 266 nog maar eens door. Maar het is allemaal nog veel erger geworden: inmiddels zijn de investeringskosten opgelopen tot 67,7 miljoen en zijn er minstens één miljoen bezoekers per jaar nodig. Eén miljoen!? Stel even dat dat paradijs het hele jaar open is: dan moeten er per dag 2740 betalende bezoekers komen. Stel het is 13 uur per dag open, bijvoorbeeld van 9 uur 's ochtends tot tien uur 's avonds, dan moeten er per uur 211 nieuwe gasten binnen komen! Dat is per minuut ruim 3,5 bezoeker! Dat is aanpezen voor de kaartjesverkoop... hup, weer een paar banenpoolers aan de slag. Gevaarlijk drijfzand zou je dus zeggen. Een miljoen bezoekers per jaar MOETEN er komen anders gaat er nog meer geld in dan die 3,5 miljoen gulden jaarlijkse exploitatieverliezen die de gemeente DenBosch al sowieso op zich heeft genomen. En stel nu eens even dat die er het eerste jaar komen, vanwege de nieuwigheid van een rondje discoschaatsen of bubbelbadliggen, dan kun je toch op al je vingers natellen dat dat snel ophoudt. Natuurlijk, de sportverenigingen, scholen en reguliere sporters blijf je houden, maar aangezien het een soort pretpark wordt zal het in de lijn der verwachting liggen dat exploitant Libéma er alles aan zal doen om het geheel flink uit te baten. De risico's voor de ondernemer zijn klein, Libéma investeert 'slechts' 10 miljoen gulden terwijl de Bossche gemeenschap ruim 50 miljoen gulden inbrengt, en de winstmogelijkheden voor Diederik Lips & Co zijn groot aangezien de interessante zaken zoals het uitbaten van de horeca (waar gesport wordt, wordt gezopen!) bij hem zitten. De eventuele exploitatieverliezen liggen bij de gemeenschap. Dit is toch ongelooflijk!?

HEVO en Libéma
Je had ze moeten zien zitten op de publieke tribune tijdens de extra gemeenteraadsvergadering op Donderdag 22 december 1994 in het Provinciehuis. Terwijl enkele raadsleden nog pogingen deden het onheil af te wenden (Knillis, SP, GroenLinks en Bosch Belang) zat er een hele batterij driedelige pakken van Libéma en HEVO gezellig te keuvelen, wetende dat de eerste grote financiële hobbel genomen was. De regerende partijen (VVD, CDA, D66 en PvdA) kregen notabene alleen steun van de Bossche CentrumDemokraten in hun voorstel de samenwerkingsovereenkomst tussen Libéma en de gemeente DenBosch goed te keuren, maar behaalden de meerderheid. Wethouder Sportzaken, VVD'er Guus Paanakker (zelf erg bekend in ondernemersland vanwege zijn voormalige jobs bij bedrijven zoals Delta Lloyd, Investobel & Heymans) is erg tevreden en heeft verklaard dat de kosten van het sportparadijs niet hoger zullen worden dan de nu geraamde 67,7 miljoen gulden. Dit naar aanleiding van de aanhoudende financiële rampen rondom dit soort mega-projekten. Nog maar pas geleden zijn er twee wethouders in Deventer opgestapt vanwege gigantische financiële tegenvallers bij de exploitatie van sportparadijs De Scheg. Die Paanakker durft nogal wat te zeggen! De pragmatische politiek van D66 in DenBosch wordt ook prachtig duidelijk. In de tijd dat Peter Claessen nog gemeenteraadslid was sprak hij zijn wantrouwen nog uit over zaken'partner' Libéma. Dat ging toen over de deelname van Lips in de exploitatie van de Brabanthallen. Peter Claessen verzette zich hier toen tegen, maar ja, toen zat hij in de oppositie en nu zit hij zelf achter de plaatselijke regeringstafel. De vergelijking tussen de exploitatie van de Brabanthallen en de Vliert gaat goed op. Ook toen investeerde Libéma maar weinig geld in vergelijking met de vele miljoenen die de gemeente er in moest pompen (zie Kleintje nummer 230, in dat artikel wezen we overigens ook op de vriendschappelijke relatie tussen burgemeester Burgers en Diederik Lips. Zij zaten samen in het Jan de Quayfonds, een CDA-club).

financiële drama's
De gemeente DenBosch gaat samen met Libéma een gezamenlijke organisatie opzetten onder de naam Verhuurmaatschappij De Vliert NV. In het Brabants Dagblad van 22 december 1994 stond een intelligente ingezonden brief van J. Huige uit DenBosch waaruit blijkt dat Libéma de komende twintig jaar in feite het centrum gratis huurt, citaat uit die ingezonden brief: "Deze verhuurconstructie kan inderdaad als een 'unieke samenwerking' bestempeld worden. Uniek omdat in echte zakelijke verhoudingen een dergelijke bruidsschat nooit wordt betaald. Daarnaast zal de gemeente jaarlijks aan Libéma 3,5 miljoen gulden betalen als bijdrage in het berekende exploitatietekort. Voor het gebruik door sportverenigingen en scholen van het centrum betaalt de gemeente daarenboven jaarlijks bijna 1,8 miljoen gulden aan Libéma. Deze sigaar uit eigen doos valt wel erg duur uit. Indien het 'huwelijk' tussen de gemeente en Libéma wordt ontbonden kan Libéma met een zeer gunstige uitkoopregeling uit de Verhuurmaatschappij stappen. De conclusie van het geheel is dat Libéma door de gekozen constructie bijna geen risico loopt met betrekking tot de bouwkosten noch de exploitatie. Dat komt bijna geheel bij de gemeente te liggen". In datzelfde nummer van het Brabants Dagblad stond een kritiekloos redactioneel artikel waaruit blijkt dat de krant het allemaal wel best vindt. En dus zijn wij in dit Kleintje weer genoodzaakt dit waarschuwende artikel te schrijven, wetende dat het allemaal weinig uithaalt, maar in de pijnlijke zekerheid dat over een aantal jaren zal blijken dat de financiële molensteen om de nek van de Bossche gemeenschap ons onder water zal trekken. Maarja, dan zitten er weer andere Bossche politici op het pluche...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 2

rektifikatie

Ohoh, in het vorige Kleintje hebben we een pijnlijke vergissing gemaakt. Onder de reactie van René Rikkelman (pagina twee onder het kopje 'Mediamisleiding') schreven we dat hij medewerker van het blad Konfrontatie was. Dit was en is fout! Hij is medewerker van het blad Lekker Fris uit Arnhem. Sorrie! Voor een hoop mensen is zijn stukje hierdoor behoorlijk onbegrijpelijk geworden. Lees het nog maar eens over met in je achterhoofd dat hij bij Lekker Fris werkt... Overigens heeft hij in de laatste Lekker Fris (nummer 58) een prima stuk geschreven over de gevaarlijke gevolgen van de aangescherpte legitimatieplicht. In datzelfde nummer van Lekker Fris stond tevens het volgende in de rubriek 'Bladspiegel': "Kleintje Muurkrant heeft zowaar een face-lift ondergaan (gelaserprinte lettertjes) en dat komt de leesbaarheid van het blad zeker ten goede. Voorheen kreeg ik wel eens de indruk dat de Bosschenaren er een satanies genoegen in schepten hun lezers te kwellen door zoveel mogelijk letters te proppen op die toch al niet misselijk grote pagina's van het blad! Sterk punt van Kleintje blijft de uiterst kritiese toon al slaat men soms ook door. Zoals in nummer 279 het artikel 'De kapitalistiese Apokalyps' dat in zwartgalligheid en cynisme nauwelijks te overtreffen is. In hetzelfde nummer een stuk over 'Over boeken en blaadjes' waarin de NN en Lekker Fris ervan beschuldigd worden linkse boeken af te breken. Er is nog net geen komplot ontmaskerd, maar het scheelt niet veel! Inderdaad heeft dit blad 'De Medialeugen' van uitgeverij de Papieren Tijger bekritiseerd maar dat gebeurde wel met argumenten en niet door middel van verdachtmakingen. Kollega Rikkelman, verantwoordelijk voor de gewraakte recensie, provoceert inderdaad met enige voorliefde maar bedoelt het heus niet kwaad. vrede op aard... Proost!" Lekker Fris, Postbus 843, 6800 AV, Arnhem.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 1

Hoe veilig is veilig

De afgelopen maanden heeft het weer gebliksemd in Den Haag. Het asielvraagstuk stond weer op de agenda. Het terugsturen van asielzoekers die in Nederland zijn aangekomen via zogenaamde 'veilige landen'. De VVD weet de koek weer lekker duur te maken. De ordinaire kamerkoppentellerij; het leek voorwaar wel een heus politiek schouwspel. Waar praten we (beter gezegd zij) eigenlijk over. Veilige landen? Wat is de achterliggende gedachte en vooral: wat zullen de konsekwenties zijn.

Geschiedenis
Een volledige geschiedenis over het politieke geharrewar betreffende het asielbeleid schrijven, lijkt onbegonnen werk. Al jaren bulderen ministers en kamerleden over elkaar heen. Denk nog even aan de accoorden van Schengen. Sinds september is de asielprocedure in Nederland gewijzigd. Via de landsgrenzen arriverende vluchtelingen die om bescherming vragen worden automatisch naar een AC (aanmeldcentrum) gezonden alwaar in 24 uur wordt beoordeeld of het om een vluchteling gaat die "kansloos", danwel "kansrijk" is. "Kansrijken" worden naar een OC (Onderzoekscentrum) gestuurd waar de normale asielprocedure wordt voortgezet (gehoor, negatief, bezwaar, negatief, beroep, negatief, uitgezet). De zgn. "kanslozen" krijgen direkt een 'kennelijk ongegrond'-beslissing. Dit gebeurt feitelijk op basis van het land van herkomst. Tegen deze beslissing kan beroep worden ingesteld en er kan aan de rechter gevraagd worden om een voorlopige voorziening die de vluchteling de gelegenheid geeft de beslissing op het beroep in Nederland te mogen afwachten. Wanneer een vluchteling deze voorlopige voorziening vraagt zegt het Ministerie: "Da's best, maar wij zorgen niet voor je" en men wordt vervolgens buiten de poort gezet. Met alle konsekwenties van dien. Waar haal je dan je boterhammetjes, waar slaap je, waar doe je je behoefte...

Allemaal in het kader van het verhogen van een draagvlak onder de burgers om asielzoekers er maar gewoon uit te trappen. De praktijk in de AC's liegt er niet om. Justitie wilde er binnen 24 uur beslissen of de vluchteling "de procedure in mag" of als kansloos word afgedaan. Daarom is er slechts een wachtkamer met plastieken stoeltjes. Maar, zoals gewoonlijk, het management bij justitie blinkt niet uit in organisatietalent. Inmiddels zitten de AC's vol met wachtenden tot het ministerie tijd heeft. Sommigen zitten al een week in de wachtkamer en krijgen om de paar uur een stuk brood en fruit. Buitenlucht zien zij niet. Gedetineerden hebben het minder slecht.

Doel van deze nieuwe AC-procedure was luid en duidelijk: het aantal vluchtelingen dat zich in Nederland meldt verlagen. Banaal simpel en pijnlijk kortzichtig. Politici spreken hier overigens van aanzuigende werking en wat al niet meer; termen die NOOIT met feitelijke gegevens zijn gestaafd, sterker nog; die met statistieken uit Duitsland, die vergelijkbare maatregelen eerder nam, zijn ontkracht!

Volgende stap...
Het werkt niet. De AC's zitten vol; er lopen inmiddels honderden asielzoekers, waaronder velen die een verzoek tot voorlopige voorziening hebben ingediend, op straat (het is winter!!!). De afschrikkende werking werkt niet. Da's natuurlijk logisch, want mensen op de vlucht zijn thuis wel wat harder geschrokken...
En dus wil staatssecretaris Schmidt de volgende stap zetten. Met het benoemen van 'derde veilige landen' wil de overheid nu vluchtelingen het recht om asiel áán te vragen zelfs ontnemen, sterker nog, die beslissing is inmiddels genomen! Als iemand door een 'veilig land' naar Nederland reist is het een vluchteling die "onterecht een beroep doet op de Nederlandse asielwetgeving". Deze mensen krijgen direkt een niet-ontvankelijkheidsbeslissing. Waarom? "Omdat hij of zij in het eerste veilige land asiel had moeten aanvragen".... Deze maatregel gaat natuurlijk werken. Er zullen minder asielzoekers zijn, dat staat wel vast. Vast staat natuurlijk ook dat het aantal illegaal in Nederland verblijvende vluchtelingen evenredig zal stijgen; individuen op de vlucht hebben nou eenmaal geen keus. Feitelijk gaan de maatregelen dus als resultaat (ook als doel?) hebben dat slechts de verblijfsnaam veranderd.
Vrijwel niemand lukt het om uit een land waar hij of zij vervolgd wordt in één stap naar Nederland te vluchten, dat kan alleen maar met het vliegtuig of de boot, en dan ook nog lang niet altijd. Ruim 80% van alle vluchtelingen die Nederland om bescherming vragen, bereikt ons land via de landsgrenzen. En dus zijn zij zeker al in een derde 'veilig land' geweest. In praktijk is het dus de bedoeling dat men in het buurland of even verder asiel aanvraagt. Deze maatregel gaat nog verder dan Schengen! (in Schengen is geregeld dat de vluchteling wordt teruggezonden naar het eerste Schengen-deelnemers-land van doorreis). Waarbij het toch maar weer eens nodig is om er op te wijzen dat slechts enkele procenten van de vluchtelingen op de wereld zich intercontinentaal verplaatsen! Blijkbaar vindt de Nederlandse overheid dat dat percentage nog veeeel te hoog is. In de diskussie tussen de politieke kopstukken Bolkestein, Bolkestein en Bolkestein is ook nog gesteld dat deze kategorie asielzoekers, die volgens de nieuwe Nederlandse wet dus niet eens asielzoekers genoemd mogen worden, het recht om bezwaar tegen de niet-ontvankelijkheids-beslissing moet worden ontnomen. Anders gaan al die mensen nog eisen dat ze rechtvaardig of gelijkwaardig behandeld worden, zeg, stel je voor!..... Walgelijk, walgelijk, walgelijk.

Toekomst
Het is nog niet duidelijk wat de Nederlandse overheid nou allemaal als veilige landen beschouwt. Europese collega's, natuurlijk, terwijl daarover al ernstige twijfels op z'n plaats zouden zijn (België en Frankrijk zijn nou niet bepaald beroemd om hun ruimhartige uitleg van het internationaal overeengekomen verdrag dat bepaalt dat je vluchtelingen niet terug mag zenden naar een gevaarlijke situatie). De plannen voor de toekomst zijn al voorgedrukt. De lijst van gedooglanden (landen waaruit vluchtelingen gedoogd worden omdat het daar echt goed mis is) is nu bijna op één hand te tellen. Zelfs Iran is er vanaf geknikkerd! Daarnaast wil de overheid een lijst van veilige landen gaan samenstellen.
Zo'n lijst samenstellen is levensgevaarlijk. Los van het feit dat je het al oneens kunt zijn over of een land nou als 'veilig' bestempeld kan worden, moet je je eens voorstellen dat een als veilig beschouwd land plotsklaps echt in puin valt (voorbeelden te over). Hoe lang zal het dan duren voordat de ambtelijke en politieke molen dit heeft verwerkt, voordat het land als onveilig word beschouwd, ofwel hoeveel uren, dagen, weken, mensenlevens gaan er voorbij voordat de burokraten bij justitie stoppen met het uitzetten naar zo'n land.... De toekomst ziet er somber uit. Somber.
En wat doe jij?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 281, 13 januari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 281
  • Hits: 0