• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

282

De SP en het asielzoekerscentrum Leidschendam

Raadsvergadering Leidschendam, 7 november 1994. Er zijn in deze gemeente 25 raadsleden, waarvan vijf SP'ers. Aanwezig namens de SP: A.T. Ritter, P. de Ruiter en T.C.J. van Rijn.
De Ruiter (SP): "Ik wil nogmaals van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen dat, als het aan de SP ligt, het aantal bewoners van het centrum omlaag wordt gebracht. (...) Ik denk dat het beter is als wij maximaal gebruik maken van onze mogelijkheden om er bij het rijk op aan te dringen naar een aanvaardbaar maximaal aantal bewoners terug te gaan, opdat de spanningen en problemen van het opeengehoopt wonen zoveel mogelijk beperkt kan worden". Kranenburg-Van der Meer (GroenLinks): "Ik heb wel enig bezwaar tegen de uitbreiding van het aantal bewoners in het AZC van 250 naar 385, maar U kunt toch moeilijk de mensen in tenten laten wonen, zo midden in de winter". De Ruiter (SP): "Toch staan wij als SP er op, dat het aantal bewoners wordt teruggebracht van 385 naar 250".
Raadsvergadering Leidschendam 12 december 1994. Aanwezig namens de SP, de drie bovengenoemden, bovendien de dames Marges-Jansen en Van Leeuwen. Het enige raadslid van GroenLinks (zie boven) is afwezig. De diskussie gaat over het terugbrengen van het aantal bewoners en controle op wapenbezit in het AZC.
Wethouder van der Meulen: "We hebben de staatssekretaris verzocht om het aantal asielzoekers terug te brengen tot 350". De SP'er De Ruiter dacht dat in de kommissie ABA de algemene opvatting was, terugbrengen tot 200, en niet tot 350. Van der Meulen: "Er bestond geen instemming met uw idee om het aantal bewoners terug te brengen tot 200. Er is een ontbindende voorwaarde met de Centrale Opvang Asielzoekers (COA), en die betrof niet het aantal, maar de voorzieningen voor het onderwijs. Ook de fraktie van de SP ging aanvankelijk akkoord met het aantal van 385. Ik maak er zo langzamerhand bezwaar tegen dat althans suggesties worden gewekt, dat er veel voorkomend ongeoorloofd wapenbezit in het asielzoekerscentrum aan de orde is. Er was sprake van zeggen en schrijven één gaspistool". De SP dient nu een motie in:
"De gemeenteraad
- heeft kennis genomen van de problemen die zich voordoen met een aantal bewoners van het Leidschendamse AZC in de directe omgeving van het AZC
- stelt vast dat de Rijksoverheid een falend asielzoekersbeleid voert
- overweegt dat de problemen die zich voordoen in de direkte omgeving van het AZC mede het gevolg van dat falend overheidsbeleid zijn
- dringt er bij de Rijksoverheid op aan dat deze voorwaarden schept om te komen tot een maximale spreiding van asielzoekers over het hele land
- acht de te hoge bezettingsgraad van het AZC mede oorzaak van de oplopende spanningen
- spreekt de wens uit om het bewonersaantal van 385 terug te brengen tot 200 en stelt daarbij als randvoorwaarde dat dit op natuurlijke wijze gerealiseerd dient te worden. Dat wil zeggen dat de door uitplaatsing opengevallen plaatsen niet meer bezet worden tot het aantal van 200 is bereikt.
Besluit daarna de volgende bepalingen in de af te sluiten bestuursovereenkomst op te nemen:
1. maximaal te huisvesten aantal asielzoekers is 200
2. de voortgang van de afbouw van het aantal van 385 naar 200 wordt maandelijks zichtbaar gemaakt in een voortgangsrapportage
3. regelmatig wordt er gekontroleerd op bezit van wapens; eventuele bezitters worden zo spoedig mogelijk voorgeleid en uit het AZC verwijderd
4. bij voortduring van incidenten buiten het centrum wordt de overeenkomst ontbonden".
(Burgemeester & Wethouders ontraden de motie). De SP wil stemming over de motie, De Ruiter (SP): "al was het alleen maar in het belang van degenen die zich bijzonder onveilig voelen. Ik heb het dan over mensen in het Damcentrum". Meuldijk (D66): "Voorzitter, ik stoor mij mateloos aan het gedrag van de SP. Ik vind dat de fraktie van de SP op een uiterst onfatsoenlijke wijze gevoelens van onbehagen en ongenoegen exploiteert. Zij wijst die toe aan het incident dat zich om en nabij het AZC heeft voorgedaan". Ritter (SP): "In het Damcentrum". (De VVD kan zich wel vinden in een aantal punten van de motie, die wordt verworpen met 17 stemmen tegen 5 van de SP). Meuldijk (D66): "U van de SP wilt de diskussie opnieuw oprakelen voor een volle tribune". De Ruiter (SP): "Dat doet voor ons niet ter zake". Burgemeester De Vreese: "Dit is een ellendige discussie. Dit wijst op een mate van ongastvrijheid die naar ik vrees tot stand zou kunnen komen als wij er over discussiëren zoals het nu even dreigde te gebeuren". Deze hele diskussie vond plaats naar aanleiding van een vechtpartij bij het AZC, waarbij asielzoekers slaags raakten, en een hongerstaking van Afrikanen die van oordeel waren dat ze te lang in het AZC zaten.

noot: De Romeinen kenden een god, Janus, afgebeeld met twee gezichten. Janus was de god van de tijd, en kenmerkte zich door dubbelhartigheid. De SP is een partij met een Januskop. Het ene gezicht appeleert aan het gedachtengoed van het 'gewone volk' dat geleerd heeft dat fascisme slecht is en onmenselijk. Vandaar de verkiezingsstrategie van de SP, gericht tegen de CentrumDemocraten in de persoon van Janmaat, waarbij de laatste fungeerde als de Nederlandse Hitler. Het andere gezicht van Janus kijk ook naar het 'gewone volk' en mobiliseert zijn onlustgevoelens. Janus weet dat het volk mort, want het ziet de laatste jaren zijn besteedbaar inkomen achteruit gaan. Daarvoor legt het niet de schuldvraag bij regering, werkgevers, of zelfs de vakbonden, maar bij de buitenlanders. De laatsten zouden het geld krijgen waar het 'gewone volk' recht op heeft. Het zou te vol worden in Nederland, niet met snelwegen, auto's of eengezinswoningen in het Groene Hart van Zuid-Holland, maar met asielzoekers en anderen. Het bewijs voor de dubbelhartige houding van de SP wordt geleverd door de SP-demonstratie in Zoetermeer van zondag jongstleden (8 januari 1995, Kleintje), gericht tegen de anonieme rechts-extremisten die een Iraniër een onuitwisbaar hakenkruis op het voorhoofd stempelden. Waarbij het hakenkruis het afschuwwekkend symbool is van het fascisme van de Tweede Wereldoorlog. Gegrift in het voorhoofd, gegrift in de kollektieve herinnering van het volk.
De SP is als Janus, met een scherp instinkt voor de tijdgeest. Haar enige overweging is het verkrijgen van aanhang, stemmen, leden. Weinig wordt uitgelegd, het garen wordt vooral gesponnen bij de wind van de dag!

Roel Wuite

Overigens hoorden we dat een aantal mensen, afkomstig uit diverse politieke stromingen in DenHaag, naar aanleiding van al die kritische stukken over de SP (onder andere in Kleintje Muurkrant) geprobeerd hebben om een diskussie te voeren over racisme en discriminatie met betrekking tot de politieke partijprogramma's. Na één bijeenkomst in december vorig jaar haakte de SP af. De Haagse SP-leden hadden van het landelijk partijbestuur te horen gekregen dat ze moesten stoppen met het reageren op kritiek (kleintje).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Haast en tijdgebrek

Haast is een ziekte die epidemische vormen heeft aangenomen waarvan het eind nog lang niet in zicht is. Alles moet steeds sneller gebeuren terwijl alles al veel sneller gebeurt dan vroeger. Haast is een gebrek aan tijd, maar wat is een gebrek wanneer zoveel mensen zich te pletter vervelen en niet meer weten wat ze moeten doen (en dus maar de hele avond naar de televisie zitten te staren). Men probeert zoveel mogelijk te doen of te laten voor enkele minuten tijdwinst. Deze mensen zouden natuurlijk ook gewoon enkele minuten korter kunnen slapen, dat zou hetzelfde resultaat geven. Trouwens, hoe meer haast iemand heeft, des te vermoeider hij is en des te meer hij zal slapen: weg tijdwinst! Of: haast = stress en stress bekort je levensduur aanzienlijk, waar blijft dan die besparing van tijd? Elke dag heeft nog steeds 24 uur, niets meer en niets minder en je moet je door niemand op laten jagen. We werken minder uren dan vroeger, maar in die uren presteren we meer dan ooit. Gewoon omdat er niemand zegt: tot hier en niet verder. Er is er maar eentje die er beter van wordt en dat is de baas, de uitbuiter, de kapitalist. deze schroeft langzaam maar zeker de arbeidsproduktiviteit omhoog met als resultaat dat er alom stress is, wat dan weer de nodige lichamelijke reacties veroorzaakt (ziekten) om onszelf te vertellen wat onze monden niet durven; dat we rust nodig hebben. De arbeidsproduktiviteit wordt expres zo hoog mogelijk gehouden zodat de werknemers zich te moe voelen om in opstand te komen aan het eind van de dag en zetten de televisie aan om niet eens zélf meer te denken. De meesten durven zo en zo al niet te rebelleren want zij kunnen zich nog heel goed herinneren hoe zij vroeger werden gestraft wanneer zij in opstand kwamen tegen de totalitaire macht van de ouders. Zij zijn ook nu nog steeds bang dat ze 'straf' krijgen wanneer ze hun werkgevers bekritiseren. En als er dan toch zonodig geproduceerd moet worden, waarom dan niet voor iedereen in het bedrijf gelijke lonen? Tenslotte is iedereen even belangrijk voor het functioneren van een goede produktie. De schoonmaker is net zo belangrijk als de directeur, want als er niet wordt schoongemaakt kan er niet gewerkt worden. Wanneer een bedrijf gelijkgeschakeld wordt, is ook iedereen even gemotiveerd, is er geen discriminatie onderling en wordt iedereen met evenveel respect behandeld. Als ook de winst en de aandelen gelijk worden verdeeld is deze vorm van werken toch duidelijk een goede stap voor een beter leven voor iedereen. Onmogelijk? Welnee, er zijn inmiddels al kleine bedrijfjes aan het experimenteren met deze principes en met groot succes! Maar zolang er de traditie is van grote kapitalistische families die zonodig in ontzettend dure auto's willen rondrijden en in onmogelijke grote huizen wonen en die dus gewoon arbeiders gebruiken als instrumenten om hun uitzinnige drang naar luxe en macht te garanderen, blijft deze uitbuiting van mensen bestaan. De bedrijfsleiding van Chrysler in de VS zat met een groot probleem. Nadat ze een winst hadden van $ 68 miljoen in 1990 bleek er in 1991 een verlies te zijn van $ 795 miljoen. Van de lonen van de arbeiders kon niets meer af, want die lagen al op het absolute minimum. Toen kwam men op het idee dat topman Lee Iacocca 35 procent van zijn loon moest inleveren. Lee hoefde overigens niet al teveel te treuren, want hij hield nog altijd zo'n drie miljoen over in zijn loonzakje, naast al zijn nevenaktiviteiten die hem óók nog eens een flinke duit opleveren. In IJsland hadden arbeiders na veel stakingen en zware onderhandelingen en ondanks de tegenwerking van de overheid het toch voor elkaar gekregen een loonsverhoging van zo'n drie procent af te dwingen. Enkele weken later stemde het parlement over een loonsverhoging voor henzelf, en kwam binnen recordtijd tot overeenstemming: hun loonzakje werd aangevuld met negentig procent. Eigenlijk is er nog maar bitter weinig veranderd, nog steeds economische en sociale ongelijkheid waarin mensen worden uitgebuit door autoriteiten, zij het niet meer met stokslagen, dan wel met een ingenieuze manipulatie. De arbeider werkt vol trots en onwetend aan zijn eigen geestelijke en lichamelijke ondergang. Hij werkt, is nuttig, hij voldoet een taak en krijgt daar een beloning voor, net als vroeger toen hij nog een kind was en zich trots voelde en blij wanneer zijn ouders tevreden over zijn gehoorzaamheid en ijver waren en vervolgens neerkeek op diens broers en zussen wanneer deze wel de moed hadden om kritiek te tonen. Werken wordt als het allerbelangrijkste gezien, zelfs als het volkomen onzinnig, nutteloos of zelfs destructief is. En de werkelozen worden gezien als parasieten die profiteren van het hardverdiende geld van de werkman (iedereen meent altijd heel erg hard voor zijn geld te werken). In plaats van het feit onder ogen te zien dat arbeid aanzienlijk minder kan zijn omdat de technologie voor een groot deel die arbeid overneemt, denkt de mens nog steeds in termen waarmee hij is opgegroeid. Men kan ook zijn tijd besteden aan een eigen autonoom leefsysteem, onafhankelijk van anderen, waarin onze hele natuur geïntegreerd is. Maar blijkbaar willen mensen dàt zijn waarvoor ze geprogrammeerd zijn: brave kinderen die zeggen en doen wat ouders en onderwijzers hen vertellen. Daardoor blijven ze bij vormen van vervreemd werk waarbij er geen ruimte is voor zelfontdekking en geestelijke groei. Veel werkelozen zien zichzelf plotseling geconfronteerd met zichzelf én een zee van tijd, waar ze voor het eerst in hun leven mee te maken gaan krijgen met wie ze eigenlijk zijn en ook het verschil opmerken tussen onderdrukking van de individuele gevoelens en het algemeen belang. Die verwarring veroorzaakt altijd een mindere motivatie om zichzelf weer als instrument aan te bieden in een onmenselijk produktiesysteem. Men is bang voor echte veranderingen en weigert daarom de structuur van de maatschappij, die is gebaseerd op ideeën van één of twee eeuwen geleden, aan te passen aan de tegenwoordige behoeften van de mens, die sneller veranderen dan wetten en regels kunnen bijhouden. Ieder mens heeft behoefte aan andere mensen die hem kennen, die weten waar hij vandaan komt en hem een gevoel van geborgenheid geven. Maar steeds vaker raakt men afhankelijk van een koude bureaucratische overheid, die geen enkele overeenkomst meer heeft met een liefhebbende, verzorgende familie en meer oog heeft voor iemands individuele kwaliteiten en tekortkomingen. In plaats van dit onder ogen te zien, worden er juist meer van die koude organisaties opgericht die iemands vervreemding van zijn eigen bestaan verder versterkt. Op het laatst zit iedereen in een flinke identiteitscrisis en moet men naar allerhande drugs grijpen om toch maar iets te voelen.

Dennis Rodie

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

2B or not 2B

(Uit NN 176) Als het aan de gemeente Eindhoven ligt, zal er binnenkort weer een stukje bloeiende jongerenkultuur het slachtoffer worden van de natte droom van een aantal projektontwikkelaars. Zowel Autonoom Centrum 2B als het jongerencentrum De Effenaar zullen moeten wijken voor het projekt de 'Dommelzone'. De bewoners en gebruikers van het inmiddels tot Autonome Republiek uitgeroepen 2B zullen het zover nooit laten komen. "Je kunt het als een oase beschouwen. Een centrum dat lokaal op de kleintjes blijft letten, dat regionaal een sterke verbondenheid met het publiek heeft gecreëerd, nationaal bekendheid heeft vanwege de kwalitatief hoogstaande artiesten die er optreden, en dat internationaal indruk maakt door de vele uitwisselingscontacten." Dit citaat is afkomstig uit het colofon van de brochure 20 jaar 2B welke onlangs is verschenen. Helaas voor 2B is er weinig reden voor feestvreugde, want de gemeente Eindhoven, waar Autonoom Centrum 2B al ruim 10 jaar verrassende activiteiten organiseert, heeft andere plannen met de locatie, waar de voormalige linnenfabriek staat. Om de grote toneelschrijver Willem Sjeekspier aan te halen: "2B or not 2B, that's the question". De plannen van de gemeente Eindhoven hebben de slaapverwekkende projektnaam 'Dommelzone' en behelzen, hoe kan het ook anders, het bouwen van luxe woningen voor de yuppies, die in de loop der jaren zijn aangetrokken door de bedrijvigheid in de binnenstad van Eindhoven. 2B is gevestigd in de Dommelstraat, op nog geen vijf minuten lopen van het station, naast het landelijk bekende jongerencentrum 'De Effenaar'. In de loop der jaren is op deze plek een bloeiende jongerencultuur ontstaan, met een eigen zeefdrukkerij/uitgeverij 'Grafische Ongehoorzaamheid', een houtwerkplaats, de electronicawerkplaats 'Slak-R-Tronix Systems', een doka en ateliers voor vele kunstenaars. Helaas voor alle betrokkenen hebben zij voor hun activiteiten een plek gekozen, welke in projekt-ontwikkelaarskringen als een 'toplokatie' geldt. Dus wordt ook Autonome Republiek 2B het zoveelste slachtoffer van het Grote Geld. Ruim tien jaar vrijplaats wordt achteloos terzijde geschoven, omdat wat carrière-beluste projektontwikkelaars hun oog hebben laten vallen op deze plek. De bewoners en gebruikers van 2B zitten intussen niet stil. Elk Eindhovens raadslid heeft tussen de kerstpakketten en andere 'relatie-geschenken' een T-shirt ontvangen. Daarop het wapen van de gemeente Eindhoven met daarover de tekst: "Moeskops Bouw BV zegt: 'Alles is te koop!'". Zoals dat beneden de rivieren vaker gebeurt, worden deals tussen gemeente en projektontwikkelaars rond kerk en kroeg gesloten. Waar nodig komt er wat smeergeld bij kijken, in gezellig Brabants wordt van een douceurke gesproken. Ook de firma Moeskops zou een oud-ambtenaar van de Dienst Stedelijke Ontwikkeling (DSO) zo'n 'douceurtje' hebben gegeven, in ruil voor harde informatie, lees voorkennis, van de Eindhovense plannen met dit gebied. Op deze wijze kon Moeskops Bouw BV (eigenaar van de grond waarop 2B is gevestigd) steeds inspelen op wat de gemeente met dit gebied wilde. Uiteraard in de hoop lucratieve bouwopdrachten in de wacht te slepen. Inmiddels loopt een gerechtelijk vooronderzoek tegen de vermeende connecties tussen Moeskops Bouwbedrijf BV en hoge ambtenaren van de gemeente Eindhoven. Het is voor Eindhoven echter geen reden om met het omstreden bouwbedrijf te breken. De woordvoerder van verantwoordelijk wethouder van der Spek desgevraagd: "Wij blijven bij ons standpunt dat de gemeente pas zal heroverwegen, nadat voor de rechter is gebleken dat ze (Moeskops) betrokken zijn geweest bij onrechtmatige handelingen, en zeker niet eerder". Autonoom centrum 2B zal de komende maanden deze cityvormingsplannen (stadsvernieling) aanvechten, en roept sympathisanten op hen te steunen in hun strijd 'tot behoud van industriële monumenten'. Voor vijf piek word je 'ingezetene van de Autonome republiek 2B'. "Leden ontvangen de grondwet van de Autonome Republiek, waarin rechten en plichten van ingezetenen zijn vastgelegd, en zij worden op de hoogte gehouden van offensieve activiteiten".
Nadere informatie: Autonoom centrum 2B, Postbus 2089, 5600 CB, Eindhoven. tel: 040.456277

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 2

Kort nieuws

Onwaar

"De regering van Nederlands Indië bericht bij voorkeur aan haar meesters in het moederland, dat alles naar wens gaat. De residenten melden dit gaarne aan de regering. De assistent-residenten, die zelf van hun controleurs bijna niets dan gunstige berichten ontvangen, zenden ook op hun beurt liefst geen onaangename tijdingen aan residenten. Kortom: de officiële berichtgeving van de beambten aan het Gouvernement, en dus ook de daarop gegronde rapporten aan de regering in het moederland, zijn voor het grootste en belangrijkste gedeelte: onwaar". Multatuli in 'Max Havelaar: of de koffie veilingen van de Nederlandse Handel Maatschappij'.

Proces bezetters Volkel

Op dinsdag 24 januari stonden 10 aktievoerders terecht bij de politierechter in DenBosch. Zij hadden, tezamen met 37 anderen en vier Innu-Indianen uit Canada op 12 oktober 1992 (500 jaar geleden kwam Columbus in Amerika aan) de landingsbaan van F16-vliegbasis Volkel bezet. De bezetters protesteerden tegen de laagvliegoefeningen die onder andere de Nederlandse luchtmacht boven het grondgebied van de Innu uitvoert. Ter gelegenheid van het proces had de verdediging (advokaten J. Gaasbeek uit Haarlem en E. Hummels uit Utrecht) de Innu-vertegenwoordiger Penote Michel uitgenodigd om als getuige-deskundige te worden gehoord. Michel nam eerder zelf aan de bezettingsaktie deel, maar stond zelf niet terecht, omdat - aldus de officier van justitie - daarmee "geen nationaal belang zou worden gediend". Tijdens de zitting bepleitte de officier dat de politierechter hem niet ontvankelijk zou verklaren omdat de zaak inmiddels te lang heeft geduurd. Na een korte schorsing kreeg de verdediging het woord, die aanvoerde dat gevolg geven aan het verzoek van het Openbaar Ministerie in strijd zou zijn met de goede procesorde. Gedaagden hebben immers het recht op hun daden te worden beoordeeld, en het OM kwam pas op het allerlaatste moment met dit verzoek, terwijl er speciaal voor deze zitting een videofilm is gemaakt en een gast is overgekomen uit Canada. De rechter verklaarde het OM aansluitend niet-ontvankelijk, op andere gronden echter dan door de officier werden aangevoerd. Volgens de rechter zou er sprake zijn van rechtsongelijkheid wanneer er tien aktievoerders terecht zouden staan terwijl de andere 37 medebezetters van de landingsbaan die na arrestatie weigerden hun naam te geven niet werden gedaagd. De verdediging werd geen gelegenheid geboden om zich uit te laten over dit -nieuwe - argument van de rechter. Het verloop van de gebeurtenissen is in juridisch opzicht volstrekt ongebruikelijk. De gedaagden hebben inmiddels hoger beroep aangetekend. Innu-leider Penote Michel gaf het volgende kommentaar op de uitspraak: "Het feit dat hier vandaag alleen Nederlanders terecht staan en niet de vier Innu-aktievoerders, is volgens mij realistisch. Nu de rechter het OM niet-ontvankelijk heeft verklaard voor deze zaak, is het me helemaal duidelijk dat Nederland de problemen liever onder het kleed wil vegen. Ik was uitgenodigd om als getuige-deskundige uitleg te geven over wat de laagvliegoefeningen aanrichten bij mijn volk. Maar opnieuw zijn wij, Innu, het zwijgen opgelegd. Niettemin zal ons verzet onverminderd doorgaan". Voor meer informatie kun je kontakt opnemen met de Innu Steungroep, Postbus 13670, 2501 ER, DenHaag 070.3888553.

Rondom de Van Berckelstraat

Iedereen die Bossche Binnenstad binnenkomt via de HTS en de Van Berckelstraat ziet het al jarenlang gebeuren. De panden staan te verkrotten. Het toenmalige Gemeentelijk Woning Bedrijf, thans geprivatiseerd tot Stichting Hertoghuizen, heeft zeer vele jaren geweigerd onderhoud te plegen. Niet alleen de Van Berckelstraat wordt nu gesloopt, ook de huizen aan de Kasterenstraatjes en Kasterenwal worden met sloop bedreigd. Zogenaamd omdat ze bouwvallig en slecht zijn. De sloop-beslissing is in feite al jaren geleden genomen toen de gemeente DenBosch besloot geen geld meer in het onderhoud en eventuele renovatie van de panden te stoppen. Alhoewel dat er al een paar panden (illegaal) gesloopt zijn toch nog maar even wat aandacht hiervoor in het Kleintje. Zeker in de Kasterenstraatjes staan nog relatief goede en redelijk betaalbare huizen. Aangezien het beleid is om deze woningen alsmaar in huur op te trekken, zie het artikel over de Paap elders in dit Kleintje, waardoor de kwaliteit in geen verhouding meer zou staan met de gevraagde huur heeft de Gemeente DenBosch besloten de panden te slopen en te vervangen door (dure) nieuwbouw. De grondprijs is waarschijnlijk aantrekkelijkker voor de gemeente dan betaalbare huisvesting voor haar burgers. Opnieuw een bewijs voor de hier al vaker geponeerde stelling dat de Stichting Hertoghuizen verzaakt in het voldoen aan haar eigen doelstellingen, namelijk het voorzien in de woningbehoefte van die mensen die een relatief laag inkomen hebben. Hier komen er steeds meer van! Steeds minder betaalbare hhuizen, ze worden alsmaar duurder. Betaalbare nieuwbouw is absoluut onhaalbaar, daar is iedereen het over eens, maar blijkbaar trekt niemand hieruit de konklusie dat het afgelopen moet zijn met het moedwillig laten verkrotten van woonruimte maar dat je juist zeer zorgvuldig om moet gaan met oudbouw. Nog afgezien van de geweldig prachtige omgeving van de oudbouw in de Kasterenstraatjes en de in-elkaar-stortende huizen aan de van Berckelstraat, is het grof schandaal hoe er om is gegaan met de motieven die mensen van het bewonerscomit
  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Annexatie

Die ochtend werden er zware gevechten gemeld bij de Graafseweg en omgeving. Sluipschutters namen vanaf het dak van het voormalige belastingkantoor alle verkeer dat richting centrum ging onder vuur. Op het kruispunt bij de Grobbendonklaan werden in allerijl barrikades opgeworpen van het al maanden niet opgehaalde vuilnis, dat later door jeugdige buurtbewoners in brand gestoken werd. Ook Hintham ontkwam niet aan de zware strijd; van de hoge flats langs de A2 was ongeveer de helft in rokende puinhopen veranderd. De kerk aan de Pastoor van Thiellaan was geraakt door een geleide raket en de toren was ingestort. Buurtbewoners maakten zich haastig uit de voeten met het metaal van de klokken. Aan het begin van de Aartshertogenlaan stonden twee uitgebrande tanks en enkele pantserwagens, getroffen door antitankraketten. Ook vanaf het hoge PTT-Telecomgebouw en het Carolusziekenhuis werd door sluipschutters geschoten. Nu het Carolusziekenhuis in handen van de opstandelingen was, werden gewonden naar een inderhaast gevormd noodziekenhuis in het stadion De Vliert gebracht. Behalve het ziekenhuis, PTT-Telecom en voormalig belastingkantoor kontroleerden de opstandelingen grote delen van de Graafsewijk, de Vliert en Muntel, terwijl ook het strategisch belangrijke Orthenpoort in hun bezit was. Krijgsgevangenen werden nu opgesloten in het politieburo, terwijl in het Sociale dienstgebouw ook een noodhospitaal was ingericht.
Vanuit hun positie in het noorden en oosten van de stad trachtten de opstandelingen aansluiting te krijgen bij de strijd die zich inmiddels in het westen van Den Bosch afspeelde. Ook hier beelden van rokende en in brand staande flatgebouwen bij de Helftheuvel, terwijl het winkelcentrum geplunderd werd. Overal lagen gesneuvelde of zwaargewonde gemeentetroepen, maar het risiko was te groot de lichamen nu te bergen, omdat de hele Kruiskamp voortdurend werd bestookt met mortiervuur. Twee journalisten van het Brabants Dagblad behoorden ook al tot de slachtoffers, omdat zij zich te dicht in de vuurlinie hadden begeven. Hetzelfde overkwam een kameraploeg van de BLOS die, op zoek naar wat snel geldelijk gewin door de beelden aan CNN te verkopen, in hun beroepsijver op een landmijn aan de Oude Vlijmenseweg reden.
De voorste linies van de opstandelingen hadden reeds de wijk Boschveld bereikt en in felle man-tegen-mangevechten werd gestreden om de stationstunnel. Zwaar gekamoefleerde zelfmoordkommando's trachtten intussen de spoorlijn over te steken bij de Parallelweg. Ook hadden zij de kabel-TV-installatie aan de Paardskerkhofweg ingenomen, zodat via alle netten alleen nog propagandafilmpjes te zien waren met een duidelijke politieke boodschap. De Koudijsfabriek werd flink onder vuur genomen door op het terrein van de Brabanthallen opgestelde tanks en een gejuich steeg op toen de grote containers geraakt werden en het gebouw volledig instortte. Een walm van bedorven veevoeder kwam al snel over de hele stad te hangen. Nu werd opgerukt naar de Diezebrug, van groot strategisch belang, want bij inname van de brug konden de westerse opstandelingen hun krachten bundelen met de oosterse. Maar een geheime operatie van de gemeentetroepen had ervoor gezorgd dat de Diezebrug volledig ondermijnd was met explosieven, en toen de Koudijsfabriek door de vijand was ingenomen gaf het hoofdkommando op het stadhuis opdracht de brug op te blazen. Nu deze weg was afgesneden probeerde men het via de Havensingel. Met automatische geweren bewapende opstandelingen hadden zich al schietend een weg gebaand naar de Visstraat. De bij MacDonalds aan de Hoge Steenweg verschanste gemeentetroepen boden hevig weerstand, hetgeen de nodige slachtoffers opleverde. Om meer zicht op de gevechten te krijgen hadden speciale kommando's van de gemeente de hele hoek Visstraat-Hoge Steenweg opgeblazen. Maar via de wirwar van straatjes rechts van de Visstraat lukte het de goed getrainde elitetroepen van de opstandelingen de rand van de Markt te bereiken. Zware gevechten vonden plaats rond Hema en V&D, maar na enkele uren konden de opstandelingen de deels brandende gebouwen in bezit nemen en wapperden vanaf de daken hun trotse vlaggen.
De oosterse troepen hadden de hele Graafsewijk nu onder kontrole en Hinthamerpoort. Sluis Nul werd overgestoken en tanks reden de Hekellaan op. Via de Hinthamerstraat baande men zich al schietend een weg richting centrum. De gemeentetroepen hadden de Hinthamerpromenade en Kerkstraat volledig gebarrikadeerd, maar met luchtsteun werd deze barrikade door een precisiebombardement effektief opgeruimd. Nu was het nog slechts een kwestie van tijd voor de opstandelingen. Hoewel de gemeentetroepen behoorlijke weerstand leverden in het centrum van de stad, werd toch duidelijk dat zij spoedig zonder munitie zouden zitten omdat het centrum nu volledig omsingeld was door opstandelingen. De Vughterstraat was onbegaanbaar, omdat vrijwel alle gebouwen ingestort waren en de straat bezaaid lag met enorme brokken puin. Ook het Mariënburgklooster aan de Westwal was getroffen door een fragmentatiebom, en fragmenten klooster lagen overal. Door de kracht van de inslag was de voetgangersbrug over de Dommel ingestort. Gemeentetroepen hadden ook het Heetmanplein opgeblazen, om te voorkomen dat rebellen langs die kant de stad zouden naderen.
De strijd rond de Markt konsentreerde zich op inname van het burgemeesterlijk paleis. De kommandanten van oosterse en westerse rebellen hadden een geheime bespreking in de kelder van C&A en koördineerden de strijd vanuit deze bunker. Het torentje van het burgemeesterlijk paleis was reeds ingestort na een voltreffer en van de gebouwen naast het paleis waren nog slechts ruïnes over. Toch duurde het nog vele uren voordat de gemeentelijke troepen hun verdediging staakten. Tot de laatste kogel werd getracht de opstandelingen tegen te houden, maar tevergeefs, de overmacht bleek uiteindelijk te groot. De burgemeester gaf opdracht op de ruïne van het paleis de witte vlag te hijsen. Onmiddellijk staakten de opstandelingen hun vuren. Tanks en pantserwagens reden de Markt op en vormden een blokkade voor het burgemeesterlijk paleis.
Uit de kelders van C&A kwamen beide kommandanten van de rebellen. Ze liepen naar het bordes van het burgemeesterlijk paleis, waar inmiddels een verslagen Don Burgers op het laatste oordeel stond te wachten. De kommandanten schudden hem de hand en overhandigden hun petitie: geen annexatie Rosmalen en Heusden!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Verloren maar niet verslagen

Zoals jullie in eerdere Kleintjes hebben kunnen lezen (nummer 274 bijvoorbeeld) zijn de mensen van Vereniging Papenhulst Blijft! al een tijd bezig met allerlei akties en procedures rondom de jaarlijkse huurverhogingen. Sinds de kraak, 17 april 1978 wonen er ongeveer veertig mensen in het oude Johannes de Deo-ziekenhuis aan de Papenhulst in DenBosch. Het pand is in 1988 na jarenlange onderhandelingen verbouwd ten behoeve van mensen met lage inkomens, voornamelijk studenten en mensen zonder betaalde banen. Middels zeer grote zelfwerkzaamheid zijn de uiteindelijke huren laag gebleven, althans wanneer je ze vergelijkt met de woekerhuren overal elders. Maar het jaar na de verbouw al begonnen de jaarlijks terugkerende huurverhogingen van 5,5 procent. De huiseigenaar is het voormalige Gemeentelijk Woningbedrijf dat tegenwoordig geprivatiseerd is tot Stichting Hertoghuizen. Aangezien de bewonersvereniging tijdens de onderhandelingen om te komen tot een huurcontract hoog heeft ingezet, is het totale onderhoud, de toewijzing en de huurinning geheel in handen van de bewoners. Er van uitgaande dat de nieuwe woningbouwstichting Hertoghuizen elk jaar opnieuw de maximale huurverhoging zal gaan opleggen hebben de bewoners in 1993 de huurverhoging geweigerd. Na een aantal procedures bij de huurcommissie en het ministerie van volkshuisvesting besloot de Stichting Hertoghuizen vorig voorjaar de rechter te vragen de bewoners te dwingen de huurverhoging te betalen. Deze procedure is een paar weken geleden pas afgesloten en inderdaad heeft de rechter Hertoghuizen gelijk gegeven. De bewoners moeten de huurverhoging over 1993 betalen. Dit was natuurlijk geen verrassing, het geld was reeds gereserveerd, het ging de bewoners van de Papenhulst dan ook voornamelijk om een daad te stellen en publiciteit af te dwingen om daarmee te protesteren tegen de jaarlijkse verhoging van de woonlasten en de daling van de inkomens in het algemeen. De bewoners protesteren ook tegen de wijze waarop Hertoghuizen omgaat met de bezwaren van bewoners tegen de jaarlijkse huurverhogingen. Tegenwoordig zijn woningbouwverenigingen verplicht overleg te voeren met hun huurders over de hoogte van de huurverhoging. Hertoghuizen organiseert niet meer dan één maal per jaar, een paar weken voor de definitieve vaststelling van de hoogte van de huurverhoging, een huurdersinformatieavond. Hierop krijgen de mensen dan te horen hoe hoog de huurverhoging dit jaar zal zijn. Dit is strijdig met de ministeriële richtlijnen, maar daar schijnt Hertoghuizen zich niets van aan te trekken. Ook dit jaar informeert zij haar huurders niet over de mogelijkheid om serieus te onderhandelen over de hoogte van de huurverhogingen. In de dagvaarding die de bewoners van de Papenhulst hadden gekregen van Hertoghuizen stond ook een eis om het pand te ontruimen indien de bewoners bleven volharden in hun standpunt dat zij de huurverhoging veel te hoog vonden. Hoewel de rechter dus heeft uitgesproken dat de bewoners wel degelijk de huurverhoging moeten betalen heeft Hertoghuizen te horen gekregen dat hun ontruimingseis belachelijk is, het bedrag aan huurachterstand is namelijk relatief laag in vergelijking met de huursom die de Vereniging Papenhulst Blijft! maandelijks op de girorekening van Hertoghuizen overmaakt. Om het verliezen van de juridische procedure niet geheel geruisloos te laten gingen de Paapbewoners op vrijdag 27 januari naar Hertoghuizen toe om hun geld te overhandigen. Dit was verstopt in zelfgemaakte symbolische explosieven, vanwege de dreigende onmogelijkheid van Bossche huurders om hun jaarlijks stijgende woonlasten te betalen. Het Brabants Dagblad en BLOS-TV waren aanwezig en dit zorgde nog voor enige publiciteit. Jammer was dat één uitspraak van directeur Hertoghuizen Hobo het nieuws niet haalde. Op de kritiek van Papenhulstbewoners dat Hertoghuizen haar relatief goedkope woningbezit alsmaar duurder maakt en zodoende op termijn onmogelijk aan haar statutair vastgelegde verplichtingen ("het zorgdragen voor betaalbare huisvesting voor mensen met een laag inkomen") kan voldoen reageerde hij met de bewering dat Hertoghuizen tè goedkope huizen in bezit heeft. Ongelooflijk, daar zouden ze dan dus juist zuinig op moeten zijn, maar nee hoor, die huren verhogen ze met het hoogst mogelijke percentage, als ze de huizen al niet afbreken. Dit zorgt ervoor dat wanneer een relatief goedkoop (beter is het natuurlijk te spreken over een relatief betaalbaar) huis vrij komt, de nieuwe huurder meteen een fors hogere huur moet betalen. Je kunt je voorstellen tot welke vervelende toestanden dit leidt in een straat waar allemaal dezelfde huizen staan, maar waar de huren allemaal van elkaar verschillen. Dat Hertoghuizen haar doelstellingen niet al te serieus neemt blijkt ook op de Van Berckelstraat en de Van Kasterenstraat. Hier staan relatief betaalbare huizen die op dit moment met sloop worden bedreigd. Wanneer Hertoghuizen werkelijk opkomt voor mensen met relatief lage inkomens zouden ze zich hard moeten maken voor het behoud van deze prachtige huizen. Nog los van het gekloot van de gemeente, die weigerde stukken tevoorschijn te halen die aantoonden dat de huizen lang niet allemaal slecht zijn met als smoes dat ze die papieren kwijt waren, is het een grof schandaal dat deze woningen op dit moment door onderandere gemeenteambtenaar van Koesveld (die we al eerder in het Kleintje hebben beschreven in verband met kinderachtig eigenwijze optreden rondom de Aawal) illegaal voor bewoning ongeschikt gemaakt worden. Ze zijn zeker bang dat ze gekraakt worden! Hopelijk gebeurt dit snel. De gemeente en de Stichting Hertoghuizen zouden zich juist enorm sterk moeten maken om bewoning daar te handhaven. Opnieuw wordt er gekozen voor relatief dure nieuwbouw. Opnieuw zal blijken dat er voor mensen met lage inkomens veel te weinig woonruimte bestaat en al helemaal niet bijkomt. De bewoners van de Papenhulst zullen dit blijven aankaarten bij Hertoghuizen. De woonlasten worden voor duizenden mensen te hoog! Niet onvermeld mag de kolumn van ene Jeroen blijven in het Brabants Dagblad van 28 januari. Hij suggereerde dat de bewoners van de Papenhulst slechts aktie voeren voor hun eigen voordeel. Blijkbaar heeft hij niet in de gaten dat alle persberichten tot nu vol hebben gestaan met argumenten die voor zeer vele duizenden mensen gelden. Dat het Brabants Dagblad deze meestal negeert is h

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 2

Boeken

Centraal-Azië

In de Landenreeks, die wordt uitgegeven door het Koninklijk Instituut voor de Tropen, de NOVIB en NCOS, is zojuist het deeltje Centraal-Azië verschenen. Hierin komen aan de orde Kazachstan, Kirgizië (eigenlijk Kirgizstan), Turkmenistan, Tadjikistan en Oezbekistan. Het zijn allemaal landen die ontstonden na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991. Het boekwerkje (82 pagina's) is zeer lezenswaardig. En dat vooral omdat er vrijwel geen recente Nederlandstalige literatuur over deze landen beschikbaar is. De uitgevers voorzien dan ook zeker in een behoefte. Het boekje is fraai uitgevoerd met veel illustraties en achterin een duidelijke kaart van het gebied. Wie zich voor de republieken in Centraal-Azië interesseert heeft met dit nieuwste deeltje uit de Landenreeks een aardige inleiding in handen. Het boekje is voor

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Slapende honden

Uitspraken over de vrijheid van de pers, de redactionele onafhankelijkheid, de centrale openbare controlerende functie van de media en dergelijke doen het 'm altijd wel; de hooggestemde idealen en grote maatschappelijke verantwoordelijkheden van de journalistieke beroepsgroep worden weer eens onder het volk gebracht. Maar, de hedendaagse journalistieke werkelijkheid is toch vooral de werkelijkheid van de toenemende persconcentratie - waarvan de Berlusconi's, de Murdochs en Turners nog de meest op de voorgrond tredende representanten zijn -, en dus van de toenemende machtsconcentratie over de publieke meningsvorming in de handen van enkelingen, van de verschraling en verandering van het journalistieke beroep, de stilzwijgende aanpassing aan het beleid van de hoofdredactie (zie o.a. Kleintje nr 1 t/m 281).
Ook op het niveau van de journalisten zelf zijn bovenstaande idealen maar betrekkelijk. In Nederland is nu al weer geruime tijd de zaak Oltmans onder de rechter. Oltmans heeft via de Wet Openbaarheid Bestuur schriftelijke bewijzen verkregen hoe de overheid (lees: minister Luns en zijn getrouwe ambtenaren) hem het professionele leven onmogelijk maakte. Hierbij kreeg die overheid steun van enkele van de journalistieke collega's van Oltmans (met klinkende namen uit de Nederlandse journalistieke geschiedenis) (Zie: W.Oltmans: Persona Non Grata, Uitg. Papieren Tijger, 1994). Deze heren vonden het blijkbaar volledig in overeenstemming met de ethiese opvatting van de journalistiek om voor de Nederlandse overheid dit soort werkjes te verrichten, spionage en achterklap dus. Wat het aangaan van nauwe relaties met de politieke top betreft knoopten zij aan bij de vooroorlogse traditie van een groot deel van de hoofdredacteuren om "hun" krant wat minder kritisch over Nazi Duitsland te laten schrijven (een verzoekje van de toenmalige eerste minister) en van de laten we zeggen "terughoudende" berichtgeving over de na-oorlogse affaire Greet Hofmans. "De Nederlandse journalistiek vervulde in negen van de tien keer de functie van een geautomatiseerde clacque, en meer niet"; "de Nederlandse pers was wel zo vriendelijk de staatslieden daarbij tot de laatste minuut te helpen" aldus HJA Hofland in zijn boekje "Tegels lichten" (Uitg. Contact, 1973), over de rol van de "gelijkgeschakelde" pers in deze zaak.

Maar, recentelijk heeft het er alle schijn van dat de persvrijheid op een zelfs voor Nederlandse tradities ongebruikelijke wijze onder druk staat. Niet meer via het herenoverleg tussen hoofdredactie en politici, dan wel via het niet publiceren van in kleine kring bekende affaires van politici en ambtsdragers, maar gewoon doordat de staat in de vorm van het Openbaar Ministerie vanaf de zomer van 1994 rechtstreeks en schaamteloos intervenieert in de werkwijze van journalisten en zo het begrip "persvrijheid" een andere invulling lijkt te geven.
Dat de staat sinds het ontstaan van de journalistiek pogingen doet om de vrije informatie de das om te doen, zal voor de lezer/ster van het Kleintje geen nieuws zijn. Publicatieverboden, vitale informatie achterhouden, intimidatie van journalisten door afluisteren, pesterijen van belastingdiensten en het uitsluiten van privileges, bestraffing achteraf voor ongewenste publikaties, belemmeringen voor journalisten in actie, de dwang om informatiebronnen openbaar te maken, het treffen van "regelingen" met hoofdredacteuren, het verspreiden van valse berichten via geheime diensten; dit is het rijtje dat Cees Hamelink in zijn boek De mythe van de vrije nieuwsgaring (Anthos, 1978) opsomt.
Na het echec van de publiciteit om de IRT, met vallende ministers, elkaar voor het tv-scherm verdringende en bestrijdende Hoofdcommissarissen, maar ook met summiere berichtgeving over ongecontroleerd onwettig politie-optreden, wordt door het openbaar ministerie met een forse public relations campagne via de radio, t.v. en gedrukte pers een nieuw vijandbeeld gecreëerd, dat van de georganiseerde criminaliteit die niet alleen ons land, nee de hele "Westerse Beschaving" bedreigt. Het gaat dan met name om de criminaliteit rond de handel in drugs en in wapens.
Het gegeven dat allerlei staten zelf tot over hun oren in de illegale produktie en verspreiding van cocaïne, heroïne en wapens zitten (de heroïnehandel in de 50er tot 70er jaren was op z'n zachtst gezegd nauw verbonden met Amerikaanse en Franse inlichtingen- en veiligheidsdiensten), wordt dan iets minder benadrukt. Nee, de kern die wordt voorgehouden is dat "onze" rechtsregels en "onze" wetgeving het de criminele organisaties zo gemakkelijk maken. De democratie is er niet op berekend, blijkbaar. De oplossing ligt dan voor de hand toch; dan maar wat minder democratie. Althans dat lijkt de meer praktische benadering van het Openbaar Ministerie c.q. het Ministerie van Justitie te zijn.
Enkele van de gebieden waar die nieuwe autoritaire democratie blijkbaar geïmplementeerd wordt zijn de pers en de persvrijheid; enkele voorbeelden:

Op 28 september valt Justitie binnen bij het kantoor en bij bestuursleden van de stichting Opstand, met als motief "lopend onderzoek".

De commotie over de Valente-floppen richt zich meer op de "onverantwoordelijke rol" van de media, die maar gewoon berichten wat er op die floppen staat. De huiszoeking bij de desbetreffende verslaggever Peter R de Vries en bij de redactie van het TROS programma Deadline wordt al gewoon.

Begin januari 1995 wordt bekend dat het Openbaar Ministerie in Arnhem van de PTT Telecom een overzicht kreeg van de telefoongesprekken van J de Haas, een Telegraafjournalist. Via deze gegevens kon de politie achterhalen wie nou precies de tipgever van de Haas was. De Haas zelf had nl. tegenover de politie geweigerd zijn informant openbaar te maken.

De wijze waarop de pers het werken zo goed als onmogelijk gemaakt werd bij de recente demonstratie van CP86.

Opvallend bij dit alles is niet dat de staat de verhouding tussen staat en burgers ook wil veranderen; dat proces is al jaren gaande (zie ook de artikelen over burgerrechten en de bedreigde privacy in de laatste Kleintjes). Opvallend is wel de oorverdovende stilte over dit soort staatsingrijpen in de media zelf. Waar zijn ze nu die helden van de vrije pers en vrije meningsuiting, die in hun intellectuele redaxionele commentaren zo opkomen voor de parlementaire democratie en de westerse universele waarden. Op punt van deze waarde zijn ze blijkbaar niet thuis. De paarse politici hebben deze kleur blijkbaar mede verkregen door langdurig de adem in te houden en de mond gesloten, want van de zijde van de volksvertegenwoordigers: stilte.
De belangenorganisatie van journalisten de NVJ gaf als reactie op deze persaffaire rond de Haas: "Dit kan echt niet".
Nou, dat geeft hoop voor de toekomst.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 2

Ingezonden brieven

solidariteit? Eén
Met ergernis en kwaadheid heb ik het artikel 'Solidariteit!' op de voorpagina van het vorige kleintje gelezen. Het betreft hier dan met name het stuk over de solidariteitskring die op kerstavond georganiseerd was. Over de organisatie van de solidariteitskring valt wel wat te zeggen, maar de manier waarop een anoniem redactielid hierover schrijft, is walgelijk. Zo denigrerend! Bijvoorbeeld "naast de Sint Jan kon je op kerstavond een aantal mensen zien staan kou kleumen, met een fakkeltje in hun hand" en "waar blijft de solidariteitskring voor boompjes die het moeilijk hebben?". Er wordt met geen woord gerept over de inhoud van de verhalen die mensen die avond naar voren brachten. Op het einde van het artikel maakt de schrijver zich helemaal belachelijk door op te roepen tot solidariteit, niet alleen op kerstavond, maar dat we dat dagelijks doen, te beginnen vanaf nu. Zo'n bla-bla-artikel draagt daar zeker toe bij.

Angela

solidariteit? Twee
Kennelijk had de schrijver van het artikel 'Solidariteit' dat in het vorige Kleintje Muurkrant was opgenomen het nogal moeilijk. Daar moet ik wel vanuit gaan, want in letterlijk elke zin spuit hij allerlei ongenoegens over tal van zaken uit. Wat hij daar nou mee wil bereiken is mij een kompleet raadsel. Ik kom niet verder dan dat hij zijn frustraties uit zonder aan te geven wat hij hiermee wil bereiken. Hij kan beter z'n servies kapot gooien tegen de muur, dat lucht per slot van rekening meer op en hij valt er andere mensen tenminste niet lastig mee. Daarnaast boort hij op subtiele wijze een van de eerste aktiviteiten van 'Vluchtelingen In Nood' de grond in. Vluchtelingen In Nood is ontstaan vanuit groeiende ontevredenheid over het vluchtelingenbeleid van de Nederlandse overheid. Een overheid die in haar beleid kil naar cijfers kijkt hoe het aantal vluchtelingen dat een beroep op medemenselijkheid doet teruggedrongen kan worden. De vluchtverhalen van mensen zijn steeds minder een maatstaf om mensen toe te laten tot Nederland. Om de beeldvorming over vluchtelingen positief te beïnvloeden en dat te koppelen aan andere mensen die zich ook in een benarde situatie bevinden is een solidariteitskring gehouden op de Parade. Het moge duidelijk zijn dat de initiatiefnemers van de solidariteitskring het niet laten bij alleen een aktiviteit op kerstavond. De schrijver van het artikel suggereert dat wel. Hij schrijft immers aan het einde: "en dat we niet alleen solidair zijn met vluchtelingen, dak- en thuislozen en allen die het moeilijk hebben op kerstavond, maar dat we dat dagelijks doen: te beginnen vanaf nu!!" Op subtiele wijze maakt hij zijn ongenoegen over de solidariteitskring onder meer duidelijk door het te hebben over een aantal mensen die naar de St.Jan kou stonden te kleumen met een "fakkeltje" in hun handen. Uit de keuze van het verkleinen van het woord fakkel in fakkeltje spreekt een denigrerende ondertoon. Welke moeite hij kennelijk heeft met het houden van een solidariteitskring op kerstavond, dat wordt inhoudelijk nergens onderbouwd. En mensen pas op: als je een kerstboom in huis neemt, dan moet je daarbij ook denken aan "een soort rechtse kombinatie van oude heidense rituelen (waar ook het Derde Rijk zo goed in was) en christelijke kleinburgerlijkheid". Lijkt me op z'n zachtst gezegd een beetje overdreven om dergelijke zaken erbij te halen... Het artikel staat trouwens boordevol met vreemde vergelijkingen en zwartgallige opmerkingen, maar goed, dat zal wel bedoeld zijn om mensen een bepaald bewustzijn op te dringen.

Onno

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

puntje.

Op het moment dat deze letters met het irritante geratel van een toetsenbord veelvormige gaten in het scherm schieten, is iedereen de explosieve rituelen van het bezopen nieuwjaarsgebeuren weer vergeten. De zwaveldampen zijn opgetrokken en het geknal heeft zijn langzame dood weer gevonden. Maar niet in mijn hoofd. Daar is het sinds de jaarwisseling alleen maar duidelijker geworden dat de in alle hevigheid losgebarsten wereldoorlog de gebieden van het Europese slagveld waar nu nog sprake is van opvang en verzorging van gewonden, geen kans zal geven om hun linies nog veel langer gesloten te houden voor de op handen zijnde overrompeling. Als voorbereiding op een grootscheepse invasie worden met name de Nederlandse stellingen ter bescherming van de zwakkeren in deze overlevingsstrijd onophoudelijk bestookt door digitaal geleide intercontinentale projectielen. Een vorm van wapenstilstand lijkt op korte termijn nog niet in zicht. Integendeel, de oorlogsverklaringen van de nieuwe republikeinse warlord van Amerika, Gingrich, voorspellen voorlopig een verhevigde strijd aan alle fronten. Deze Amerikaanse uitvoering van Bolkestein, wiens hielen door opperbevelhebber Clinton worden gelikt, is een genadeloze aanval begonnen op het laatste kleine beetje menselijk beleid in eigen gelederen. Zoals het er naar uit ziet krijgen de geldschieters die de krijgstocht van deze warlord financieren, hun gedroomde rendement; zijn krijgskunst bestaat voornamelijk uit het inzetten van dezelfde barbaarse winstwapens die de zgn Oostaziatische 'tijgerlanden' in deze wereldoorlog ter verovering van afzetgebieden hanteren. Zijn mobilisatieplannen, genaamd 'Contract With America', die de minder bedeelde Amerikaanse burgers onder een soort van economische krijgstucht gaan plaatsen, resulteren in dezelfde slavendrijverspraktijken die de tijgerlanden bezigen onder het absurde voorwendsel dat dit hun cultureel erfgoed is. Het door generaal Gingrich ingestelde oorlogsrecht grijpt flink in op allerlei bestaande wetgevingen en bevat zelfs het plan om (ook) het financieringstekort in strijd met de wet te verklaren; een rigide ingreep waarvan de verwoede pogingen om hem voor het jaar 2002 te kunnen verwezenlijken (iets onwaarschijnlijks) miljoenen Amerikanen tot de bedelstaf en erger zal dwingen. Opperbevelhebber Clinton, die maar al te goed beseft dat ieder veto zijn toekomstige degradatie dichterbij brengt, zal maar zeer beperkt tegensputteren. Daarbij is de slagkracht van Gingrich van dusdanig kaliber dat, zelfs al wordt maar de helft van zijn nieuwe gevechtregels ingevoerd (zeer waarschijnlijk), het effect ervan weer een nieuwe kettingreactie teweeg zal brengen op de schermen van de internationale winstwapenwedloop. Het ziet er naar uit dat het nog wel even zal duren voordat de massa de werkelijke interactiviteit van deze arglistige oorlogvoering doorziet. De dagelijkse oorlogspropaganda die er op heel de wereld heeft ingepompt dat de indexen van de Dow Jones en de Nikkei als een suprematie zijn verheven boven menselijke waarden en ecologische haalbare grenzen, heeft zijn nut gehad. Met dit dogma als wapen wordt in ons landje al 15 jaar onafgebroken ingehakt op voorzienigen voor invaliden, ouderen, zieken, betaaldebaanlozen en andere kansarmen. De zichtbare gevolgen hiervan worden talrijker en schrijnender en steken in ieder denkbaar facet van de samenleving hun kwalijke koppen omhoog. Wie denkt dat de werelddictatuur van de Dow ons landje enige rust in de strijd zal gunnen voordat ook hier de tweedeling van de maatschappij zo ver is gevorderd dat nog net geen revolutie wordt ontketend, denkt niet realistisch. Het gebruik van satelieten die het strijdgewoel zeer nauwgezet in kaart brengen, bijgestaan door legers van beursstrategen die gewapend met gigabytes elke troepenbeweging onverwijld analyseren, heeft een softwarematig automatisme geschapen dat voor een fatsoenlijke opvang van slachtoffers geen ruimte meer biedt. Daarbij is het eens zo moedige socialistisch verzetsleger van Nederland een ingekapselde erewacht geworden wiens mondje slechts wordt geroerd door lippendiensten en Judaskusjes. De door de strijd van hun voorgangers verkregen verdragen krijgen een walgelijk snel, stil en onwaardig einde. Allerlei maatschappelijke demarcatielijnen zijn dermate overschreden dat inmiddels een toenemende massa burgers weinig meer te verliezen heeft en steeds dichter met de rug tegen de muur komt te staan. Als niet heel vlug de Europese noodklok wordt geluid voor beschermende maatregelen, zal de kille realiteit van het computergestuurde vrije marktmechanisme ons onvermijdelijk terugslaan naar de sociaal-economische omstandigheden van de jaren dertig. Maar, zoals gezegd, ons officiële verzetslegertje maakt zich liever schuldig aan een rekenkundige vaandelvlucht. Met 'if you can't beat them, join them' als strijdkreet, marcheert het met stille trom langs de slachtoffers van het dichter wordende mijnenveld rondom de sociale gebiedsdelen. Onze vakbondsguerrilla's tonen meer krijgshaftigheid, maar helaas, hun strategisch denken wordt beperkt door hun fixatie op de loopgravenoorlog van allerlei thuisfrontjes. Hun inzicht krijgt geen kans om uit te stijgen boven het maaiveld van de goed georganiseerde Europese kaalslag. Het slecht gebundelde en kortzichtige strategisch beleid van deze guerrilla's zorgt er voor dat hun wapengekletter niet buiten onze polders klinkt en zal smoren in de dompige gangen van hun strijdtoneel. Ondertussen hebben de lange afstandsraketten van de Dow en de Nikkei bekend gezelschap gekregen. Achter de nabije heuvels hebben inmiddels ook de Duitse kriegsführers hun grof geschut-artillerie in stelling gebracht. Nu de tijdbommen onder hun eigen variant van het zgn Rijnlandse model (stelsel van sociale voorzieningen) zijn geplaatst, worden vervolgens de lopen gericht op het vrijpostige buurvolkje dat als levend bewijs de wereldlijke drogrede dreigt te logenstraffen dat je persé als rat de race dient te lopen. De kriegskronkels van onze oosterburen hebben deze keer pragmatische 'anschluss' gevonden; samen met de Engelse warlords is inmiddels in EU-verband de aanval ingezet op de Nederlandse bolwerken van het Rijnlandse model. Gezien de aangeboren roofzuchtigheid van de Engelse warlords natuurlijk geen vreemde zaak; zij hebben hun kaalslag aan het thuisfront voltooid en hun verveelde oorlogsblik richt zich nu over de grenzen. De Engelse afkeer van Brusselse bemoeienis met binnenlandse aangelegenheden heeft (naar het schijnt) zijn uitverkoop gehad. Hopelijk zijn ze net zo goedkoop door de bocht gegaan als ik denk dat hun geestesgoed is, maar je weet maar nooit... Deze vreemde alliantie, gevormd op (weg naar) de recente Europese top in Essen, blijft me toch zorgen baren; het gaat vast niet om een eendagskuiken als je de vos met een wolf ziet smoezen... Nu daarbij ook nog, zij het ondere vlag, de Franse en Belgische warlords een kruistocht tegen ons landje zijn begonnen, zullen we wel vlug ons einde vinden in de Europese eenheidsworst. En ondanks mijn ingebakken aversie voor de consumptie van vleeschwaren zie ik ineens die bloedworst van vroeger weer voor mijn neus. Wat voor wereld gaan we in als het landje van Royal Heineken & de graanjenevers wordt aangevallen vanwege de consumptie van een topje nederwiet, terwijl we worden overspoeld door allerlei schiettuig en -tegenwoordig zelfs- handgranaten die in de verborgen koffieshops van onze zuiderburen als broodjes over de toonbank gaan? Hangt de tekst 'shot to hell, while wishing on a star...'* binnenkort ook boven het wrak van de Nederlandse samenleving? Is het geen tijd dat de Nederlandse ouders gaan protesteren in België? Dagelijks verlaten vrachtwagens met -al dan niet vermomd- tonnen illegaal chemisch alfval ongecontroleerd ons landje en vinden via de Belgische afvalmafia hun weg naar de dumpmarkten in Afrika en de oostbloklanden. Daar maken de Belgen zich echter niet druk om. Deze ontwikkeling wordt op Europees niveau niet bestreden met gezamelijke grensrazzia's. De Franse warlords (die het vlaggeschip van Greenpeace opbliezen en daarbij een Nederlander doodden) hebben een nieuw biologisch wapen gevonden; zij bestoken ons landje met opgehitste ouders die ons moeten doen geloven dat de drugs in Frankrijk alleen maar uit Nederland komen. Hun eigen havensteden zijn echter -nog steeds- een veel grotere aanvoerlijn van heroïne dan de ten onrechte berucht gemaakte stroom die de Franse gebruiker(tje)s en gelegenheidssmokkelaartjes uit de verpauperde Noord-Franse 'bijlmersteden' in ons landje hebben aangeboord. En dan erbij, zelfs al zouden we ons drugsbeleid, dat nog steeds éénoog in het land der blinden is, veranderen: de (noord) Franse drugsbehoefte zou direct andere aanvoerwegen vinden in het Europa zonder grenzen. Inmiddels zal de opmerkzame lezer wel in de gaten hebben dat ik het gebruik van oorlogstermen al een tijdje beu ben. De bedoeling was om ook nog even de hypocrisie van het Europa 'zonder grenzen' onder vuur te nemen, maar ik ben inmiddels behoorlijk ziek geworden van de kruitlucht rondom mijn geüniformeerde taalgebruik. Het fenomeen 'open' grenzen omkleed ik daarom liever met T-shirt-taal in kleintjeM 283, dat bevalt me een stuk beter. Nog even de slotrede uit de grijze cellen halen, onder dit betoog plakken en het uitzieken kan beginnen. Natuurlijk zijn de ellendige gevolgen van de hierboven beschreven wereldoorlog moeilijk te vergelijken met die van een oorlog waarin met fysieke vernietigingswapens wordt gevochten. De talloze persoonlijke tragedies die wereldwijd schuil gaan achter de gevolgen van de strijd op de beursvloeren worden echter angstvallig verborgen gehouden en onderschat en daarom maar zelden direct gerelateerd aan hun veroorzakers. Ook zijn beide soort oorlogen dikwijls met elkaar verbonden. In dat verband wil ik nog even terugkomen op de bloedworst de ik niet meer lustte nadat ik als kind de betovering verloor dat worst gewoon uit worst bestond. Als we ons in Europa nog een tijdje langer laten ringeloren door: -opgevoerde varkensboeren als Kohl en Dehaene; -het aristrocatische schijngedoe van de Fransen en de Engelsen; -de mammon met de silliconen hersens die zijn wortels heeft geschoten in Azie en Amerika; -de lokale hogepriesters van de mammon die de minima beschieten met flexibiliseringen, inkrimpingen, privatiseringen, afslankingen, dereguleringen en alle andere verpauperingswapens van de 'vrije' markt; dan weet ik al wat voor soort Europese eenheidsworst het zal worden. Alle ingrediënten zijn weer aanwezig, nog even en de juiste hoeveelheid ook.

* Door Lawrence Weiner gemaakte tekst voor Rob Scholte, de artiest die door de explosie van een in zijn auto geplaatste handgranaat ernstig gewond raakte.

puntje. extra

Toen ik in 't vorige kleintjeM het vermoeden uitte dat toekomstige regen-records er voor zouden zorgen dat hier 'overal regelmatig de spulletjes wegdrijven' had ik geen idee dat dit nu al waarheid zou worden. Inmiddels 'drijven de spulletjes' niet alleen in Limburg, maar ook rondom Nijmegen en Groningen. Door plaatsgebrek is het niet altijd mogelijk mijn beweringen volledig te belichten en mede daarom heb ik gezwegen over de bijkomende faktoren die bijdragen aan overstromingen, zoals ontbossing, verstedelijking en aanleg van wegen. Maar ook omdat deze faktoren niet in die mate bepalend zijn zoals velen ons willen doen geloven. De broeikaseffect-theorie krijgt echter (wereldwijd) steeds meer bevestigende aanwijzingen. Zo was in het NRC-handelsblad van 27-1 te lezen dat onze regen-records zijn te wijten aan een onverklaarbare verandering van de tot nu toe stabiele 'korte Rossby-golven': een gedeelte van de weerbepalende straalstroom boven Europa. Ook de in dit artikel gepubliceerde statistieken over de jaarlijkse temperatuurverhoging en de toename van neerslag in het midden van westelijk Europa maken (weer) duidelijk dat ons klimaat ongewoon snel aan het veranderen is. Natuurlijk kan nog steeds geen enkele meteoroloog wetenschappelijk bewijzen dat dit het gevolg is van menselijke activiteiten, zoals oa het wereldwijd snel toenemende auto- en vliegverkeer. Maar iedereen weet dat wanneer dit ooit wel wetenschappelijk bewezen zal zijn, het dweilen met de kraan open zal worden. Airmile ze. .Puntje.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Jongerenprotest in Boxtel

Ging het de laatste maanden in het Kleintje over allerlei bladen die er mee ophielden, de afgelopen periode werd duidelijk dat er ook nogal wat woon & werkruimtes in Nederland bedreigd worden. In DenHaag werd duidelijk dat De Blauwe Aanslag moet verdwijnen vanwege steeds meer auto's, elders in dit Kleintje kun je lezen over 2B in Eindhoven en ook in Boxtel dreigt de sloop van het jongerencentrum Paradox. Het volgende hebben we overgenomen uit het SP-inlegvel Afdeling Boxtel (Breukelsestraat 126, 5281 HG), januari 1995:
Een nog lagere studiebeurs, verlaging van de kinderbijslag voor jongeren onder de 18, afschaffing van de bijstand voor jongeren onder de 21 jaar. Maatregelen uit DenHaag die ernstige gevolgen hebben voor de positie van jongeren. Het gemeentebestuur in Boxtel doet daar nog eens een flinke schep bovenop: jongerencentrum Paradox moet dicht. Het gebouw wordt gesloopt waardoor het enige poppodium dat Boxtel heeft, voorgoed verdwijnt. Geen optredens meer van beginnende muziekgroepjes en dus geen concerten meer voor de jeugd. Het gemeentebestuur van Boxtel vindt het dan nog raar ook als de jongeren in protest gaan! En dat deden ze.
Meer dan 200 jongeren hielden op woensdag 21 december om precies 12.00 uur een lawaai-aktie voor het gemeentehuis op de Boxtelse Markt om hun protest te laten horen. Een initiatief van verschillende jongeren en de SP. Trommels, potten en pannen en brommende brommers werden ingezet om het aantal decibels te laten oplopen. SP-jongeren deelden aan de meute fluitjes uit die erg gewaardeerd werden. Door verschillende jongeren werden er eieren en tomaten tegen het gemeentehuis gegooid. Even voor 12.30 uur beklom Frank van Liempd, aktieleider en SP-gemeenteraadslid, het bordes van het gemeentehuis om de jongeren toe te spreken. Door de megafoon somde hij de schandalige 'Paarse' maatregelen op en riep D66-wethouder Vervest (welzijn) naar buiten om uit te komen leggen aan de jongeren waarom hij het jongerencentrum gaat sluiten. Vervest, die het heel even waagde om lijkbleek een kijkje vanachter het raam te nemen, verscheen niet. Hij durfde de konfrontatie met de boze jongeren niet aan. Daarop togen de protesterende jongeren massaal om het gemeentehuis heen, naar de achteringang. Vergeefs, want niemand van het gemeentebestuur waagde het zich te vertonen. Tegen enen werd de aktie op de markt met een hoop kabaal beëindigd. Daarna trokken enkele groepjes jongeren op eigen initiatief naar het station om te proberen daar het treinverkeer te blokkeren. De SP nam meteen afstand van deze manier van protesteren. Frank van Liempd: "daarmee kweek je geen sympathie bij de mensen voor de positie en de strijd van jongeren. Dit werkt averechts". Burgemeester Van Hommelen was erg verontwaardigd over het jongerenprotest op de markt en beschuldigde Frank van Liempd van "het opruien en aanzetten van de jeugd tot het plegen van vernielingen". Daarmee bedoelde hij enkele ruitjes die vernield zijn en publikatieborden die tegen de vlakte waren gegooid. SP-fraktievoorzitter Willem van Meurs: "Wat Frank van Liempd gedaan heeft is niets anders dan de aktie leiden. Niet meer dan dat. Enkele raddraaiers hebben wat vernield wat Van Hommelen in de schoenen van Van Liempd probeert te schuiven. Wij hebben afstand genomen van de gepleegde vernielingen en van de burgemeester publiekelijk excuses geëist over de ernstige beschuldiging die zowel Frank van Liempd als de SP als politieke partij in een kwaad daglicht stelt".

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Rook

Na afloop van de opening van een expositie van schilderijen besloot het gezelschap een restaurant op te zoeken. Ik was ook van de partij en zat tegenover een Amerikaanse. Alles gezellig, tot haar buurman een sigaret opstak. De Amerikaanse plaatste haar stoel een eind van hem vandaan. Dat kon, want zij zat aan het uiteinde van haar tafel. "Ik houd niet van sigarettenrook", verklaarde zij. Met de Verenigde Staten als voorloper hebben de laatste jaren vele landen het roken van sigaretten uit afgesloten ruimten gebannen. Een goede zaak. Het ongewenst inademen van de met sigarettenrook bezwangerde lucht maakt inbreuk op de vrijheid van een persoon. "Ik wil geen slachtoffer zijn van zijn lust naar nicotine," zei de Amerikaanse verder. Ik dacht aan wat ik diezelfde dag in de ochtend meemaakte. Ik zat aan mijn tafel te schrijven. Een automobilist liet de motor van zijn auto stationair draaien en drukte het gaspedaal diep in. Dat hield zo'n vijf minuten aan. Het motorgeraas verstoorde mijn concentratie en ik moest mijn pen terzijde leggen. Een onaangename penetrante geur drong mijn kamer binnen. Ik sloot het raam. Ik vertelde over dit voorval aan de Amerikaanse en zei haar dat ik op mijn beurt geen slachtoffer wens te zijn van mensen die zich gemotoriseerd willen verplaatsen. "Je had naar buiten moeten gaan om er iets van te zeggen", meende zij. "Als ik iedere keer naar buiten zou gaan om automobilisten er op te wijzen dat zij inbreuk uitoefenen op mijn privacy, ik zou er een dagtaak aan hebben", antwoordde ik. Zij begon te lachen en de conversatie ging over op een veiliger onderwerp, de kunst. Ik weet, je bent niet helemaal van deze wereld als je in deze tijd nog je stem verheft tegen het verschijnsel automobiel. In de jaren zestig en zeventig waren er nog protesten maar deze zijn nu voorgoed gesmoord. De machtige autolobby heeft de strijd gewonnen. Ik zou deze tijd waarin wij leven willen karakteriseren met de benaming 'Lachend techno-fascisme'. Techno-fascisme omdat de auto als een brok technologie op velerlei wijzen, denk bijvoorbeeld aan de vervuiling en de ruimte die in beslag wordt genomen, zich allesomvattend opdringt en er geen verweer mogelijk is. Onze steden zijn openbare parkeerplaatsen geworden. Op windstille dagen ligt er een deken van smog over diezelfde steden. Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan met het opsommen van de negatieve aspecten van de auto die naar ons wordt verzekerd zoveel individuele vrijheid zou verschaffen. Het voorvoegsel lachend wijst op het voortdurende bombardement van reklames die de auto als een heerlijk object aanprijzen en waar wij aan worden blootgesteld. Ik kan het niet anders zien dan als een massale vorm van hersenspoeling. Vele economieën draaien voor een groot deel op de produktie en het onderhoud van auto's. Draaien op de aanleg en het onderhoud van wegen en op het winnen van olie. Omwille van die olie worden er oorlogen gevoerd. De medische industrie en de begrafenisindustrie draaien voor een deel op wat de auto veroorzaakt. Verder moeten wij denken aan de verzekeringen en de verkeerspolitie en zo is er nog veel meer wat met de auto verband houd. Wij noemen dit alles dus economie, groei en vooruitgang. Ondertussen zien wij dat sinds het begin van deze eeuw een enorme schade is toegebracht aan het milieu door die auto en de vernietiging gaat door. Wij worden zoet gehouden met katalysatoren, recycling en airconditioningsystemen die geen schade zouden toebrengen aan de ozonlaag. Ik ben een van die zeldzame burgers die zich geen auto wenst aan te schaffen. Ik leef in een democratie. Ik moet mijn hoofd buigen onder de kennelijke wens van de meerderheid. Hoe die wens tot stand is gekomen is een vraag. Om nu even terug te komen op die individuele vrijheid die de auto zou verschaffen. Die vrijheid houdt in de eerste plaats verband met het feit dat de auto tot noodzaak is gemaakt. Over serieuze alternatieven wordt nauwelijks nagedacht. Echter, naast de vervuiling die de auto veroorzaakt is zij ook oorzaak van een groeiend isolement van de burgers tegenover elkaar. Ik ben het er mee eens dat wij het roken van sigaretten zoveel mogelijk tegen moeten gaan. Reklame voor dit zwaar verslavende genotsmiddel zou geheel en al gebannen moeten worden. Wij dienen de vrijheid van elkaar te waarborgen. Wat betreft het roken van sigaretten is er iets tot de breinen van de meerderheid doorgedrongen. Ik, en velen met mij wachten er al jaren lang op dat ook andere zaken zoals het verschijnsel automobiel eens onder de loep worden genomen.

Van onze overzeesche correspondent

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Digitale ellende

Waarom toch al die aandacht voor de 'informatie-supersnelweg'? Koot en Bie maakten pas geleden prachtig duidelijk waar het allemaal om gaat: een enthousiaste medewerker van het Centraal Planbureau of iets dergelijks maakt bekend dat er nu speciaal voor "De Minima" een komputerprogramma beschikbaar is dat je kunt gebruiken om je dagelijkse uitgaven op een rijtje te zetten zodat je precies kunt zien hoeveel geld je nog hebt om de rest van de maand door te komen. Triomfantelijk hield de wereldvreemde ambtenaar het floppie omhoog. Een flopje voor de minima. Alsof minima een komputer hebben!! En daar draait natuurlijk die hele hype om... Er wordt gedaan alsof iedereen in het bezit is van een komputer en eigenlijk ook een modem, printer en kleurenscherm met afstandbediening en vier keer zo snel dan het geluid. De gekte kan niet meer op nu de commercie definitief haar kansen heeft gegrepen en ons opzadelt met druktoetsapparaten om mee te kwissen en live boodschappen doen terwijl de Ster-reklames over je televisietoestel rollen. Ja hallo... zijn wij daar nog? Zeer veel mensen lezen sowieso al geen krant meer vanwege het hoge abonnementsgeld, laat staan dat ze een komputer kunnen aanschaffen. En als ze al zo'n ding in huis hebben dan heb je nog een flinke zak met geld nodig om het mogelijk te maken met anderen te communiceren. Dat kost je weer veel telefoneren, dikke boeken, dure computerprogramma's en tijd, vooral heel veel tijd. Maar het bedrijfsleven ruikt weer geld, heel veel geld. Precies zoals het gegaan is met de compact disk. In een paar jaar tijd verdient Philips miljarden guldens omdat vrijwel van de ene op de andere dag het vinyl wordt weggevaagd en iedereen de kop gek werd gezeurd over de zogeheten fantastische geluidskwaliteit en houdbaarheid. Zo'n stom schijfje is vandaag de dag nog steeds duurder dan een LP, terwijl iedereen gek gemaakt is met het vooruitzicht dat dit alles allang goedkoper zou zijn geworden, en tsja, daar hoor je ze natuurlijk niet meer over. Ondertussen is er in heel Nederland zowat geen elpee meer te krijgen terwijl in de rest van de wereld, waar de grijparmen van Philips minder ver reiken, een ceedeetje nauwelijks verkocht wordt, sterker nog, de meeste mensen muziek beluisteren via een cassettebandje, waar wij weer helemaal gek over gemaakt zijn als zou dat hopeloos ouderwets zijn. Natuurlijk, mensen willen zich ook gek laten maken, kijk naar de hoeveelheid personal computers die nog steeds onuitgepakt bij duizenden mensen op zolder staan (ooit zogenaamd goedkoop aangeschaft via je baas die een mooi dealtje had afgesloten met de komputerfabrikant). De tienduizenden Commodore-64 spelcomputers (duizenden mensen hebben zo'n ding ooit voor duizend gulden aangeschaft) die je nu kado krijgt wanneer je de entreeprijs betaald bij een rommelmarkt, moet je eens kijken hoeveel mensen hier krom voor hebben gelegen en hoeveel mensen hier veel rijker van zijn geworden. En natuurlijk, ik heb mooi praten, tiep mijn stukje ondertussen ook in op een computer en heb heel eventjes geroken aan de gigantische hoeveelheden informatie die je uit Internet kunt trekken. Maar ik zie de groeiende armoede om me heen. De stress waar mensen met kinderen inzitten omdat het weer december is en de grootgrutters hun etalages weer vol hebben liggen met onbereikbaar duur speelgoed. De vele mensen die het allang geleden hebben opgegeven ooit uit hun schulden te komen en aan de hand van de gemeentelijke kredietbank de eindjes aan elkaar proberen te knopen. Maar de dames en heren veelverdieners schijnen zich daar niets van aan te trekken en iedereen wordt dagelijks gebombardeerd met nog malloterige produkten en diensten. En de trein lijkt niet meer te stuiten. Een brief opsturen naar mensen met een eigen E-mail adres? je krijgt al bijna boze reakties terug waarom je 'snail-mail' hebt gebruikt in plaats van je briefje elektronisch hebt gepost, als je überhaupt iets terug hoort. Nee, dat wordt een gezellige samenleving waar we op af sturen. Journalisten komen al helemaal niet meer van hun stoel af. Tiepten ze tot voor kort simpelweg de telexen over, die vanuit de hele wereld bij de krant binnen kwamen, nu verschijnen er al stukjes in de krant van allerlei tiepes die het noodzakelijk vinden ons op te zadelen met reisverslagen door 'cyberspace'. Onder het uitroepen van revolutionaire taal dat Internet ervoor zal gaan zorgen dat de mensheid eindelijk verlost is van het consument zijn en dat alle individuen actieve deelnemers zouden zijn geworden in het wereldgebeuren. Wat een kletskoek! Zolang de tegenstellingen zijn zoals ze zijn geloof ik er geen barst van dat deze hype ook maar iets zal bijdragen aan verbetering van de wereld en daar zou het, mijns inziens, toch om te doen moeten zijn. De suggestie dat het een zegen voor de mensheid is zou ik willen tegenspreken met het opwerpen van de simpele stelling "diens brood men eet diens woord men spreekt". En zolang een groeiende groep mensen dagelijks meer moeite moet doen om aan dat brood te komen moeten we niet zeuren over een 'digitale revolutie', integendeel, zouden we de mensen achter hun (kleuren)televisie moeten halen om hun leven zoveel mogelijk in eigen hand te nemen. Te protesteren tegen het groeiende onrecht, de verrechtsing, verharding en intolerantie... Dat er zich als gevolg van deze komputer-hype een verdere tweedeling in de samenleving aftekent is duidelijk: diegenen die middels een komputerverbinding denken geen consument meer te zijn en een gigantische groep wereldburgers die dagelijks slachtoffer is van onderdrukking, honger en arrogantie.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Maar 500 piek

Weer is dezelfde taktiek gebruikt: eerst alles en iedereen shockeren met absurde maatregelen, om diezelfde maatregelen daarna wat afgezwakt door te voeren. En weer trapt iedereen er gvd in! Want ach ja, 500 is lang niet zoveel als 1000 en het geld wordt maar 'langzaam' binnengehaald (150 erbovenop in 1996, nog eens 175 in '97 en '98) en dus zingen we het nog wel uit tot w

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Informatie over Georgië

Deel 2A: De geschiedenis

De Georgiërs zijn een oeroud volk, waarvan de wortels tot ver voor het begin van onze jaartelling teruggaan. In ongeveer het jaar 330 werd het christendom staatsgodsdient. De grondlegger van de Georgische kerk, en later nationale heilige, was Sint Nino. De Georgische kerk ontwikkelde een eigen schrift en een eigen kerktaal- en literatuur. Hierdoor bleef steeds een eigen kulturele samenhang en identiteit bestaan.
Aan het eind van de vijfde eeuw ontstond voor korte tijd een onafhankelijk Georgisch koninkrijk met Tbilisi als hoofdstad, maar in de zesde eeuw nam de Perzische koning Chosrov I het land in. Drie eeuwen stond Georgië onder indirekte heerschappij: de regionale macht werd door Georgische magnaten per provincie uitgeoefend, die op hun beurt weer vazallen van Perzië en Byzantium waren. Na 654 vielen zij onder de heerschappij van de kaliefen van Bagdad, die het emiraat Tbilisi stichtten.
Een nieuwe politieke opbloei kwam aan het eind van de achtste eeuw met de Bagratiuni, die ook in andere delen van de Kaukasus tot de heersende elite behoorde, en vanaf dat moment gedurende duizend jaar Georgië regeerden. Aschot I vestigde zich in Artangi, in het zuidwesten van Georgië. Van de Byzantijnse keizer kreeg hij de titel 'Kuropalat' (beheerder van het paleis), maar gebruikmakend van de zwakte van de keizer benoemde Aschot zich tot erfvorst van Iberia, zoals het land toen heette. Aschot begon het territorium uit te breiden en onder koning Bagrat III (975-1014) werden alle vorstendommen van Oost- en West-Georgië onder zijn heerschappij gebracht. In de elfde eeuw was Georgië een Transkaukasische grootmacht geworden. Koning Dawid (1089-1125) verbond zich met de Kruisvaarders tegen de Saracenen en veroverde een deel van Perzië. Onder Georgi III (1156-1184) werd geheel Noord-Armenië veroverd.

Tamara
Haar politieke hoogtepunt bereikte het Georgische Rijk onder de legendarische koningin Tamara (1184-1213). Haar heerschappij reikte van Azerbaidjan tot Dagestan, van Jerevan tot Gandsja. Delen van noordoost-Turkije waren Georgische vazalstaten. De heerschappij van Tamara werd de Gouden Eeuw van de Georgische kultuur. De dichter Sjota Rustaveli schiep zijn hoofdwerk 'Man in tijgervel', dat nu als het Georgische nationale epos geldt. In het land werden veel prachtige paleizen en kerken gebouwd; Georgische monniken gingen naar Palestina, Syrië, de Sinaï en Griekenland en vestigden daar nederzettingen. Onder Tamara kwam de Armeense adel tot leidinggevende posities aan het Georgische hof, met als voornaamsten de familie Mechargerdseli, die eigenlijk van Koerdische oorsprong was. Door Georgië werden een aantal provincies van het huidige Oost-Turkije veroverd en de Georgische koninklijke familie kon zich de titel Sjahan Sjah (Koning der koningen) aanmeten.
In 1235 bereikten de Hunnen het oosten van Georgië. Een invasie volgde. Nadat een kleinzoon van Djengiz Khan, Hulagu, in Tabriz de Ilchane-dynastie had gevestigd, die onder Ghasan (1295-1305) tot de islam overging, werden delen van Oost-Gerogië vazalstaten van deze dynastie, die verder in Transkaukasië, Azerbaidjan en Perzië heerste. West-Georgië, met de hoofdstad Kutaisi, bleef onafhankelijk. De inval van de mongool Timoer (1386-1403) was de doodssteek voor de Georgische regio. De eens bloeiende kultuur, die lange tijd alle politieke wisselingen overleefd had, verzwakte enorm. Vanaf begin 15e eeuw bestond Georgië uit een aantal kleinere, elkaar bestrijdende semi-autonome vorstendommen. De verovering van Constantinopel (Istanboel) door de Osmaanse Mehmet II in 1453 isoleerde Georgië van de westerse wereld. In 1510 overvielen de Osmanen West-Georgië, plunderden de hoofdstad Kutaisi, en onderwierpen het gebied. De Georgische vorstendommen in het noordwesten waren nu Osmaans, de overige Perzisch. De hoge adel had de maatschappelijke leiding, de lagere adel, de zgn. Asnauri, buitte de arme lijfeigene boeren uit. De Georgische kultuur leefde voort in de kloosters en de families van de hoge adel. Binnen deze kultuur bestond een typisch aspekt, waarin de Georgische kultuur zich onderscheidde van de omringende kulturen, -zowel de islamitische als de armeens-christelijke-: de vrouwen van de hoge adel hadden ook een hoge rang en toegang tot de hoogste opleidingen. Zij waren het, naast de geestelijken, die de kontinuïteit van de Georgische kultuur waarborgden. Van tijd tot tijd verschenen nog historische figuren die aan de oude bloei herinnerden, zoals koning Wachtang VI (1711-1724) die niet alleen als heerser, maar ook als historikus en dichter naam maakte.
In de tweede helft van de 18e eeuw begon de Georgische bovenlaag zich op Rusland te oriënteren. Van de tsaren werd steun verwacht tegen de steeds voortdurende invallen van de Lesginen uit Dagestan. Zo kwam het in juli 1783 tot het verdrag van Georgi-jevsk met Katharina II. Koning Erekle II van Kartli en Kachetië (1744-1798) erkende Rusland als beschermer, in ruil waarvoor Rusland de onafhankelijkheid van het koninkrijk en legitimiteit van de koninklijke familie erkende. Het was Erekle's droom onder Russische bescherming van Georgië weer een grote Transkaukasische
staat te maken. Toen de Perzen op dit, in hun ogen, verraad reageerden, waren de Russen ver weg. Ongehinderd plunderden de Perzen onder Aga Mohammed Khan op 11 september 1795 Tbilisi en deporteerden grote delen van de bevolking. Toen Erekle II in 1798 stierf was Georgië geruïneerd, verwoest en ontvolkt. Na de dood van zijn opvolger Giorgi XII volgde vanaf eind 1800 de Russische annexatie.

Russische provincie
De Russische tsaar voelde zich niet aan de details van het Verdrag van Georgijevsk gebonden. In 1811 werd van Tbilisi een provinciestad van het Russische bisdom en garnizoensstad gemaakt. Nu heersten de Russische orde en burokratie. De Georgische lijfeigenschap werd aan het Russische systeem aangepast, en pas in 1864 afgeschaft, drie jaar nadat dat in Rusland zelf gebeurde. Na de verovering van Batumi in 1878 hoorde het hele Georgische gebied tot het Russische Rijk. In de berggebieden bleven nationalistische partizanen aktief en regelmatig kwam het tot opstanden van de boeren en lage adel. Door gelijkschakeling werd Georgië tot Russische provincie gemaakt.
In 1872 kwam de spoorlijn tussen Tbilisi en Poti gereed, in 1883 die tussen Batumi en Tbilisi. Fabrieken en plantages ontstonden en de kleine Georgische bourgeoisie werd de bakermat van een nieuw nationalisme. Tegelijk ontstond een Georgische arbeidersbeweging, die later de basis van een socialistische beweging zou worden. De Russische Februarirevolutie van 1905 leidde ook in Georgië tot onlusten; een beginnende guerrilla werd door kozakken onderdrukt. Na de Maartrevolutie van 1917 werden de Georgiërs Zereteli en Tschcheidse in Petrograd minister onder premier Kerenski. In Tbilisi werd een sovjet gevormd. Tot oktober 1917 bleef Georgië evenwel een oase van rust in het verder stormachtige Rusland. Nadat de mensjewiki met behulp van de arbeiders in november 1917 een staatsgreep door bolsjewistische soldaten verijdeld hadden, werd besloten tot afscheiding van Rusland en deel te nemen aan het Transkaukasische Kommissariaat en in 1918 aan de niet lang bestaande Transkaukasische Federatie.
Op 7 mei 1920 erkende Sovjet-Rusland de Georgische onafhankelijkheid in een vriendschapsverdrag en zag af van alle territoriale aanspraken. In een geheime klausule werd ongehinderde bewegingsvrijheid voor de Kommunistische Partij opgenomen. Sovjet-ambassadeur in Tbilisi werd Kirov (in 1934 in Stalin's opdracht vermoord), die met onmiddellijke voorbereidingen voor een opstand begon. Zijn probleem was de zwakte van de Kommunistische Partij van Georgië en de geringe aanhang onder de bevolking. In januari 1921 werd Georgië in de Volkenbond (voorloper van de VN) opgenomen en midden februari viel het Tweede Sovjetleger onder leiding van Ordzhonikidze (van Georgische afkomst, evenals Stalin, waar hij een trouwe bondgenoot van was) Georgië binnen. Op 4 maart 1921 riep een revolutionair komité de Socialistische Sovjetrepubliek Georgië uit. De afgezette mensjewistische regering vertrok op 17 maart per schip naar Istanboel.
Onder leiding van Ordzhonikidze begon een enorme repressie, die lange tijd op veel weerstanden en verzet stuitte. Op 15 september 1922 weigerde het Centraal Comité van de Georgische Kommunistische Partij goedkeuring aan Stalin's autonomieprojekt, waarbij alle vroegere onafhankelijke republieken autonome republieken binnen Sovjet-Rusland moesten worden. Maar in de zomer van 1923 werd deze oppositie verslagen en de Partij gezuiverd.
Van 1922 tot 1936 hoorde Georgië met Armenië en Azerbaidjan tot de Transkaukasische Republiek. Na de stalinistische grondwetsherziening van 1936 werd Georgië weer autonoom.

Onafhankelijkheidsstreven
Vanaf 1956 (die jaar na Stalins dood) werd in Georgië gedemonstreerd voor onafhankelijkheid. Toen in 1978, als gevolg van een grondwetswijziging, het Russisch als staatstaal moest worden ingevoerd boven het Georgisch, kwam het tot grote demonstraties, die werden ondersteund door de toenmalige partijchef Sjevardnadze. Uiteindelijk bleef het Georgisch de staatstaal.
Voor de perestrojka leek Georgië lange tijd immuun. Maar Gorbatsjov's anti-alkoholkampagne had grote gevolgen: de Georgiërs, die goede wijn produceren, moesten tussen 1986 en 1988 zo'n 13.000 hektare wijngaarden opgeven.
De nationalistische beweging, die sinds 1987 toenemend in de openbaarheid trad, beriep zich al vroeg op de tussen 1918 en 1921 onafhankelijke republiek. De radikaalste nationalistische groeperingen eisten sinds 1988 een Georgisch staatsburgerschap, nationale militaire eenheden, een immigratiestop en de officiële erkenning dat de Sovjetrussische annexatie van 1921 illegaal was. Het St.Ilja-Tshavtshavadse-genootschap was de radikaalste groep onder de nationalisten. Grondlegger was, met Merab Kostava, Sviad Gamsachurdia. Gamsachurdia was als dissident al sinds 1956 aktief in de onafhankelijkheidsbeweging, en zat jarenlang in gevangenissen en strafkampen. In 1987 kwam hij vrij. Kostava, ook een nationalistisch dissident sinds 1956, kwam in oktober 1989 bij een auto-ongeval om het leven. Ruim 100.000 personen waren op zijn begrafenis aanwezig.
In april 1989 ontstond een grote verandering in de binnenlandse situatie van Georgië. Als reaktie op het afscheidingsstreven van de tot Georgië behorende autonome republiek Abchazië, eisten Georgische organisaties opheffing van de autonome status van zowel Abchazië als Adzjarië. Op 4 april verzamelden zich leden van de niet-officiële Nationaaldemokratische Partij in een hongerstaking op de trappen van het regeringspaleis in Tbilisi om te protesteren tegen de Abchazische regering en zij eisten het uittreden van Georgië uit de Sovjet-Unie. Vijf dagen waren zij het middelpunt van alle aandacht, maar op 9 april gaf de generaal van het Sovjetleger, Rodionov, zijn troepen bevel het plein voor het paleis te ontruimen. Enkele minuten later waren er 19 doden, de meeste doodgeslagen met spaden. De menigte werd met gas uiteengedreven, en na een paar uur waren er honderden gewonden door het bijtende gas en nog vier doden. Deze militaire overwinning van de troepen van het Sovjetministerie van binnenlandse zaken op de ongewapende demonstranten, betekende tegelijkertijd een politieke overwinning van allen die de afscheiding wilden. De anti-Russische gevoelens en de wens tot afscheiding verenigde alle informele organisaties en politieke partijen. Het kwam evenwel niet tot een samenvoeging van de oppositiebeweging.
Nadat in de Baltische republieken soortgelijke besluiten genomen waren, besloot de Opperste Sovjet van Georgië op 19 november 1989 dat van nu af alle water, land, bodemschatten en voornaamste produktiemiddelen eigendom waren van de republiek Georgië. Dienstplichtigen mochten niet meer dienen buiten de republiek. Bovendien werd het recht op afscheiding (van de Sovjet-Unie) bekrachtigd en werd de aansluiting van 1921 veroordeeld als 'militaire interventie' en schending van het Georgisch-Russische verdrag van mei 1920.
Op 2 februari 1990 besloot het Centraal Comité van de Georgische Kommunistische Partij tot opheffing van haar leidende rol, en op 9 maart eiste de Opperste Sovjet van Georgië het begin van onderhandelingen over de installatie van een onafhankelijke Georgische regering.

Nationalisme
Bij de verkiezingen van oktober 1990 sprak iedere politieke partij in Georgië zich uit voor politieke pluriformiteit en een vrije marktekonomie. De koalitie van Gamsachurdia, het Ronde Tafel-Vrij Georgië-blok, presenteerde een program dat nauwelijks verschilde van dat van de andere partijen en blokken. Het riep op tot onafhankelijkheid, een meerpartijensysteem, vrije marktekonomie, godsdienst- en persvrijheid en de andere verworvenheden van de zogenaamde demokratie. Maar tegelijk riep het program op tot versterking van de rechten van de Georgische meerderheid in het land, hetgeen inhield verscherpte immigratieregels, het Georgisch als voertaal en strenge eisen voor het Georgisch staatsburgerschap.
De verkiezingen verliepen vreedzaam. Het blok van Gamsachurdia behaalde 155 van de 250 zetels in de Opperste Sovjet. De Kommunistische Partij behaalde 64 zetels, en was daarmee de enige belangrijke oppositiepartij. Het Volksfront, met een program dat bijna gelijk was aan dat van Gamsachurdia, maar vooral gevormd werd door de intelligentsia, behaalde slechts 12 zetels.
De nieuwgevormde Opperste Sovjet (het parlement) was sterk nationalistisch van samenstelling, maar de nieuwe regering van premier Tengiz Sigua bestond uit een aantal burokraten van de vorige regering, aangevuld met akademici, en was eerder technokraties dan ideologies van aard. Een overgangswet richting onafhankelijkheid werd aangenomen en alle verwijzingen naar 'socialisme' verdwenen uit de Grondwet, de rechtsgeldigheid van de wetten van de Sovjet-Unie werd stopgezet, de landsnaam werd veranderd, vlag en volkslied vervangen, enzovoort.
Maar toch toonde de regering zich niet in staat een demokraties systeem in te voeren. Voor de verkiezingen raakte de oppositie tegen Gamsachurdia al versplinterd en de meest luidruchtige oppositiegroepen ontwikkelden zich binnen het Nationaal Kongres, een instituut dat in de herfst van 1990 gekozen was als nationaal alternatief voor de USSR-erfenis van Opperste Sovjet. De Nationale Demokratische Partij van Gia Chanturia en de Nationale Onafhankelijkheidspartij van Irakli Cereteli overheersten het Nationale Kongres. Het Kongres mobiliseerde aanhangers om de straat op te gaan en organiseerde hongerstakingen tegen de regeringspolitiek. Opgeroepen werd voor een sneller afscheidingsproces van de USSR en de eis tot terugtrekking van het Sovjet bezettingsleger. Gamsachurdia, die onder zware druk akkoord was gegaan met de aanwezigheid van Sovjettroepen in Zuid-Ossetië (dat de Georgiërs zelf Samatsjablo noemen), werd beschuldigd van kollaboratie met Moskou. Na de Opperste Sovjetverkiezingen van oktober 1990 was de invloed van de oppositie aanzienlijk geringer. Zij maakte echter handig gebruik van het feit dat de regering 'autoritair' had opgetreden tegen de oppositie en zij herformeerde zich als 'verdedigers van de demokratie'. Toen de paramilitaire organisatie Mkhedrioni ("Ruiters"), die was verbonden aan het Nationale Kongres, in februari 1991 gedwongen werd zich te ontbinden met de hulp van Sovjettroepen en de leider Jaba Ioseliani zonder proces gevangen werd gezet, was dit koren op de molen van de oppositie, die zich vervolgde demokraten ging noemen.
De parlementaire oppositie was niet effektief. Na de augustuscoup van 1991 in Moskou werden de kommunistische afgevaardigden uit de Opperste Sovjet gezet en de bezittingen van de partij genationaliseerd. De andere partijen waren te klein voor enige invloed. Gamsachurdia zelf had een ambivalente houding tegenover de coup in Moskou aangenomen. Weliswaar had hij het westen opgeroepen de demokratische krachten in de USSR te steunen, en in het bizonder de republieken die werden bedreigd door 'militaire agressie', maar zijn oproep kwam zwak en niet overtuigend over. Bovendien werd de Nationale Garde, die eerst een onafhankelijke positie innam, geplaatst onder de autoriteit van het Georgische Ministerie van Binnenlandse Zaken. Een aantal van Gamsachurdia's vroegere bondgenoten, zo'n 50 parlementariërs, vormde Charta '91. Zij knoopten banden aan met de buitenparlementaire oppositie, maar ook met ontevreden ministers, hoge militairen en intellektuelen om een koalitie te vormen, die uiteindelijk in januari 1992 door een staatsgreep Gamsachurdia ten val bracht.
(wordt vervolgd)

Gebaseerd op diverse bronnen in Georgië-archief van InSudok, informatie- en dokumentatiecentrum over de (voormalige) Sovjet-Unie, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 2

'Die lui van dà miljeu'

Een watersnood, voorwaar. Op het moment dat dit kleintje geschreven wordt zijn alle dijkdoorbraakgevaren nog niet geweken. De halve polderbevolking is vertrokken. Alles achterlatend. Vee moest achterblijven en kwam pas aan de beurt wanneer alle mensen vertrokken waren. Typisch. Ook de TV-beelden gezien? Motorfietsen, computers, de hele materiële mikmak mocht wel worden geëvacueerd, dieren voorlopig niet.
Bisschoppen roepen op te bidden voor het behoud van de dijken. In wat voor land leven we eigenlijk?
Adrenaline-voedend, dat wel, al die beelden. Trots verdringen de burgemeesters, Hekkings en andere lui zich voor de vele camera's om toch maar vooral te melden dat de evacuatie beheerst en ordelijk verloopt. Wat hebben we het toch weer in de puntjes verzorgt, zo met z'n allen. Allen een enkele mafketel slechts die de dijken in Limburg stond door te prikken. En iedereen biedt hulp aan. Opvangplekken, transport etc. Allemaal even belangeloos? Dat mag je hopen!
De aannemers, schoonmaakbedrijven, baggeraars etc. kunnen hun jaarrekening nu al met positief saldo voorspellen. Goed voor de ekonomie zo'n riviertje.

Dijken, nu!
Het meest walgelijk zijn natuurlijk de politici die over elkaar heenrollen in de populistische praatjes. Milieu-effecten meten? Onzin! Inspraak? Nu dus niet. Dijken! Nu! Bijna alle politici pleiten nu al voor de art. 66 inzet. Dit artikel bepaalt dat in geval van een noodsituatie MER en inspraak-procedures mogen worden overgeslagen. Maar er is nu geen sprake meer van een noodsituatie! Dat is weer voorbij!
Al jaren lang heeft de milieubeweging haalbare plannen voor dijkverzwaring (met behoud van natuur-landschapswaarde) neergelegd. Notabene de overheid veroorzaakte de vertraging in de aanleg omdat er domme betondijken werden neergeplompt waartegen dijkbewoners, cultuur- en natuurbeschermers terecht fel protesteerden. Zoveel te pijnlijker is het dat pers en politiek er alles aan doen om de hetze tegen 'die lui van dà miljeu' in stand te houden, aan te wakkeren zelfs. Verstoppertje spelen.
Het noemen van een oplossing voor een probleem wat jezelf gekreëerd hebt onder de suggestie dat je daarmee die 'miljeumannen' te slim af bent.Het hardst van iedereen schreeuwde het kereltje van Rey van de VVD. Ik kan me het geschreeuw van hem, destijds tijdens de betonkaalslag, ook nog herinneren. Toen stond hij op meer inspraak en een grondige Milieu Effect meting. Nu schreeuwt hij moord en brand dat die linkse (?) partijen (hij bedoeld D66 en GroenLinks) veroorzakers van de ellende zijn. Pijnlijk detail: vorige ramp is hijzelf niet getroffen. Nu wel. Hij is huisjesmelker en tien panden van hem staan onder water....
Sta eens stil bij de precedent-werking van artikel 66. Als men nu de gebeurtenissen als een bestuurlijke noodsituatie mag beschouwen, waar valt de inzet van inspraak-uitschakeling dan nog meer te verwachten. Let op, ze zullen het te pas en te onpas gaan inzetten. Zeker als hun eigen belangen op het spel staan en niet de jouwe. Wees waakzaam.

Verscheurd van huis en haard
Het nieuws over het water heeft elk ander (belangrijk) nieuws overstroomd. Tussentijds is de eerste kamer nog even akkoord gegaan met de wet 'derde veilige landen' die bepaalt dat bijna alle asielzoekers direkt teruggestuurd zullen worden naar doorreislanden. De volledige rechtsbescherming van vluchtelingen in Nederland is ondermijnd, niet de dijken! Een laatste citaat van de pers tijdens de last van het water: "Triest en geëmotioneerd, omdat mensen zich los moeten scheuren van hun omgeving, huis en haard moeten verlaten". Toen ik dat hoorde, brak mijn hart. Wie zijn de echte vluchtelingen? Omdat mensen zich los moeten scheuren van hun omgeving... Godverdomme, ik vind het zielig voor ze, maar een weekje in een hotel of opvangadres... Wie staat nog stil bij het lot van vluchtelingen? Godverdomme. Wat een land.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 0

gezocht

Action, Jean: Les Sectes; changer le mode ou changer de monde?, Luik, 1991.
Bentley E.: Out of bondage.
Chandler, FW.: Political Spies and provocative agents, 1933.
Cobban, A: Ambassadors and secret agents, Cape London, 1954.
Cobb, R.: The Police and the people, Oxford, 1970.
Eerenbeemt HFJM v.:van Mensenjacht en overheidsmacht, Tilburg 1970.
Fijnaut, C.: Opdat de macht een toevlucht zij 2dln Antwerpen/Arnhem, 1979.
Haarman, JW.: Geschiedenis en inrichting der politie in Nederland, Alphen, 1922.
Hamilton, P.: Espionage and subversion in an industrial society, London, 1967.
Haycraft, John: The Calvi Affair, Seeker and Warburg, 1985.
Hofland, Henk: Opmerkingen over de chaos, Bezige Bij, 1964.
Jenson, CE.: Network of control, State supreme courts and secret service statutes, 1982.
Lowther, William: Arms and the man: Dr.Gerald Bull, Iraq and the supergun, 1991.
Schrag, Peter: Mind Control, Dell Publishing, New York, 1978.
Townshend, C.: The British Campaign in Ireland 1919-1921. The development of political and military policies, Oxford UP, 1975.
Handboek voor optreden in mobiele eenheid verband. Twee delen, verschenen tussen 1972 en 1975 bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken.
Rotary- en Lions-jaarboeken (zo recent mogelijke exemplaren)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Water

Nederland overstroomt. Natuurlijk is het lullig als je huis ineens onder water staat, als je moet vertrekken voor het aanstormende water, als de dijk naast je dorp op springen staat. Maar dat gelul over de milieubeweging, over de overheid die niets doet aan de toestand van de dijken, over "dat zoiets nog kan gebeuren in een land als Nederland"! Natuurlijk gebeurt zoiets in een land als Nederland. Wij die al zo lang menen dat we de natuur, het water, kunnen bedwingen, dat we oppermachtig zijn en dat de natuur zich maar aan ons aan moet passen, we worden nu met de gevolgen gekonfronteerd. De beddingen worden gekanaliseerd opdat er maar meer ruimte komt voor ons, mensen. De maas is 80 kilometer korter gemaakt omdat ie in de weg lag. En maar bouwen in de uiterwaarden, langs de dijken, op plekken waar eigenlijk gewoon water zou moeten zijn. Nee, dat water is veel slimmer dan wij, het water doet gewoon waar ze zin in heeft: stromen. Waar ze wil. "De woeste stroom wordt haar wildheid verweten, dat de bedding haar daartoe dwingt wordt vergeten". Een lichtpuntje: misschien is er nu eindelijk een argument gevonden om die Betuwelijn van de kaart te vegen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 0

Gif en zooi

Het is al wel weer even geleden: de Nederlandse media stonden een paar dagen vol gruwelverhalen over de vergiftiging van zeer vele bewoners van de Belgische gemeente Mellery. Zij woonden op en rondom een vuilstort waarvan bleek dat daarop ruim 400.000 ton - en één ton is duizend kilo - giftige chemische afvalstoffen en verontreinigde grond uit Nederland terecht waren gekomen. In 1987 kwam deze affaire naar boven en tot op de dag van vandaag vallen de slachtoffers. Een enorm schandaal waarvan slechts een klein kiertje van de putdeksel is verschoven. De vergiftiging van het milieu komt zo grootschalig voor dat de meeste mensen zich er voor afsluiten en je moet misschien ook wel, zo dreigend is de realiteit van een vergiftigd leefmilieu. Urenlang in de file staan wordt door de meeste mensen vertaald met "economische schade door tijdverlies en file-stress", maar zelden in "volksgezondheidsproblemen ten gevolge van het inhaleren van relatief grote hoeveelheden zware metalen, kooldioxides, zwavel, lood en platina (een afvalprodukt van die zogenaamd milieuvriendelijke katalysator)".
Deze dagen zijn er weer een aantal ongelooflijk bedreigende milieuschandalen naar buiten gekomen

Duiven
Onder de rook van vuilverbrandingsinstallatie Avira in Duiven leidt een vrouw al vele jaren een pijnlijk bestaan. Haar lichamelijke klachten werden door de GGD-Arnhem afgedaan met 'spanning', terwijl het streekziekenhuis van Zevenaar een beginnende hernia konstateerde. Nadat de Universiteit van Amsterdam (Vakgroep Milieu en Toxicologische Chemie) haar grondig onderzocht had bleek de ware boosdoener: in haar lichaam werd een dosis dioxinen aangetroffen die veel te hoog was. Zij woont recht tegenover de vuilverbrandingsinstallatie en ook haar schapen zijn met dioxinen vergiftigd. De hoogte van de dosis komt overeen met de gifschandalen in het Lickebaert-gebied in 1989 en bij de inmiddels gesloten afvalverbrander in Zaandam in 1991. De onderzoekers hebben haar aangeraden te verhuizen, weg van de vuilverbrandingsinstallatie Avira. Tsja, wanneer je zoiets weer in de krant leest dan word je toch behoorlijk moedeloos. Sinds 1 januari dit jaar moeten alle nieuwe vuilverbrandingsovens in Nederland voldoen aan de landelijke norm voor dioxine-uitstoot van maximaal 0,1 nanogram per kubieke meter. De provincie Gelderland staat de Avira toe om tot 0,4 nanogram per kubieke meter uit te stoten omdat nog verdere reduktie van dioxine-uitstoot te kostbaar zou wezen. Hoezo milieu-beleid? Drastische maatregelen zijn noodzakelijk om het milieu te ontlasten. Precies dezelfde problematiek noodzaakte de Zuidhollandse Milieufederatie om Justitie te vragen om Shell Chemie in Pernis strafrechtelijk te vervolgen. Op 1 januari jongstleden verliep de tijdelijke lozingsvergunning van Shell om tienduizend kilogram chloor per jaar te dumpen in de buitenlucht. Shell ontkent niet dat ze gif loost maar ze bestrijdt de uitspraak van de milieufederatie dat het illegaal zou zijn, want ze hebben misschien wel een voorlopige lozingsvergunning. Kijk, en daar worden we nu zo ziek van.

Weurt
Maar ook in het Gelderse Weurt is het mis. Eind januari werd door de Nijmeegse GGD bekend gemaakt dat bij Weurter mannen in vergelijking met de rest van Oost-Nederland 50 procent meer kanker voorkomt, bij vrouwen bijna 30 procent meer. Zwarte aanslag op auto's, wasgoed en groenten uit de tuinen. Branderige ogen, benauwdheid en stank. En door wat wordt dit veroorzaakt? Juist! De afvalverbrander ARN, elektriciteitscentrale EPON en een aantal kleinere bedrijven op een aangrenzend industrieterrein. En daar komen dan nog eens de gore dampen van het Duitse Ruhrgebied overheen, kassa. Officieel is er natuurlijk nog geen verband gelegd tussen deze gifspuiterij en het hoge aantal kankergevallen maar voor de bewoners is de maat vol. Elk gif-uitstotend bedrijf voldoet zogenaamd aan strenge milieu-eisen. Er schijnt niemand te zijn die rekening houdt met al het gif bij elkaar, het zogenoemde cumulatieve effect. Er is door burgemeester H. Zijlmans van Beuningen, waaronder Weurt valt, een vervolgonderzoek aangekondigd. Wij zijn benieuwd. Dat zijn we ook naar de benzine-lekkage van enige maanden terug op het industrieterrein in DenBosch bij Total-Fina. Hoe staat het daar eigenlijk mee? Hierover meer in het volgende Kleintje...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 1

Yulduz Usmanova

"Kleintje Muurkrant wil via het openbaar maken van gegevens en feiten, het geven van achtergrondinformatie en het plaatsen van diskussiestukken, het verzet tegen misstanden in de maatschappij aanwakkeren. Wij willen onszelf en anderen aanzetten tot zelfstandig kritisch denken en handelen, en tevens een platform-funktie vervullen voor aktiegroepen in Den Bosch en verre omgeving", zo luiden de eerste zinnen op de voorkant van Kleintje Muurkrant.
In Kleintje Muurkrant nr. 280 wordt er een hele column besteed aan optredens van Yulduz Usmanova uit het centraalaziatische Oezbekistan. Verder wordt onder meer het Brabants Dagblad geciteerd "Goudvogel uit Oezbekistan steelt Bossche harten" en Music-Scene "Usbekistans Madonna".
De logika van het aanprijzen van betreffende ontgaat mij volkomen. Te meer als je de doelstellingen van Kleintje Muurkrant erop naleest. Op geen enkele manier wordt aangegeven waarom je de konserten niet mag missen en wat de politieke relevantie ervan is. Of heeft ook het Kleintje Muurkrant te maken met teruglopende abonnees en is men geruisloos overgegaan tot het plaatsen van commerciële advertenties? Kan de redaktie van Kleintje Muurkrant hierover enige duidelijkheid verschaffen in het volgend nummer?", zo luidt de brief die we op het Kleintje kregen. Nee, het Kleintje is niet geruisloos overgegaan tot het plaatsen van commerciële advertenties, noch is op enige andere wijze het beleid veranderd. Waarom dan aandacht voor Yulduz Usmanova? Hierop kunnen wij simpel antwoorden met een aantal citaten uit een interview met Yulduz, dat in z'n geheel staat afgedrukt in het blad 'Voice of Uzbekistan': "Het lied Schoch va Gado ("De rijken en de armen") bijvoorbeeld beschrijft dat alle mensen naakt ter wereld komen en, symbolisch gezien, een bepaalde hoeveelheid tijd hebben om hun opgaven te vervullen. Men moet in deze tijd mét elkaar, en niet tégen elkaar leven. Daarom worden de vragen gesteld: Waarom onderdrukken de rijken de armen, waarom kwellen de sterken de zwakken? Het lied werd in Oezbekistan meteen heel populair. De regering begreep echter wie met de sterken en zwakken bedoeld werden. Vanaf dat moment probeerden zij van alles om mijn karrière te verhinderen...". en: "De gezondheid van veel vrouwen die als katoenplukster werken is reeds op dertigjarige leeftijd aangetast (...). De mensen moeten dat echter stilzwijgend aksepteren om nog het allernoodzakelijkste te kunnen kopen. In Duitsland zou dat ondenkbaar zijn. Onder zulke arbeidsvoorwaarden zou het hier al op de eerste dag tot demonstraties komen". En: "Zij vonden dat ik mijn mond moest houden. Ik wilde mij echter niet laten onderdrukken, maar mijn standpunten kunnen uiten". Zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar we hopen briefschrijverster duidelijk te hebben gemaakt dat het niet om zomaar een commerciële advertentie gaat wanneer er over Yulduz geschreven wordt. Overigens organiseert 'Friends of Yulduz Usmanova' op zaterdagmiddag 18 februari vanaf 15.00 uur een kennismakingsbijeenkomst met Yulduz en band in de Willem II, waar 's avonds om 9 uur ook een konsert plaatsvindt. Daar kan men zich zelf overtuigen van de grote kracht die van haar uitgaat, terwijl 's middags ruimte is voor het stellen van vragen die "onszelf en anderen aanzetten tot zelfstandig kritisch denken en handelen", iets waar Yulduz exemplarisch voor is!
Friends of Yulduz Usmanova, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 282, 10 februari 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 282
  • Hits: 0