• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

292

De blikvernauwing van de commissie van Traa

Het openbare gedeelte van de werkzaamheden van de parlementaire enquêtecommissie (de commissie van Traa) is inmiddels zo goed als afgerond. Alhoewel de enquêtecommissie werd ingesteld om een parlementair onderzoek te verrichten naar de methoden en technieken van het politie-apparaat, heeft zij zich geleidelijk toch met name toegespitst op de IRT-affaire. De opsporingsmethoden van andere interessante opsporingsdiensten binnen en buiten de politie (zoals bijvoorbeeld de Douane en Fiscale Opsporings Dienst) staan voor zover bekend niet op de agenda van de commissie, terwijl over hun opsporingsmethoden en opsporingstechnologie natuurlijk ook het een en ander te zeggen zou zijn.
Tijdens het openbare gedeelte van de verhoren voltrok zich voor de ogen van verbijsterd toekijkend Nederland een uitermate vreemd schouwspel, dat er niet bepaald toe zal hebben bijgedragen om het vertrouwen in politie, justitie, in ambtenarij en politiek in het algemeen te versterken, integendeel:
- hoge justitie en politie-ambtenaren waarbij, of Alzheimer op cruciale momenten had toegeslagen (Gunsalvo's), of dwangmatige spierkrampen een beroepsvoorwaarde was, zodat zij vaak de verkeerde kant uitkeken, hoezo toezicht houden of leiding geven?;
- politiediensten, die zich specialiseerden in het invoeren en uitvoeren van hard- en softdrugs. (Weinig viel te melden over de export van XTC-pillen naar Engeland, onder de politieke verantwoordelijkheid van de Minister van Justitie, de grissendemokraat Hirsch Ballin, in 1992 en 1993. ...."een paar duizend Britse house-fans voor de eerstkomende maanden in 1992 waren verzekerd van een eerste klas trip richting extase, geheel opgebracht door de Nederlandse belastingbetaler." (De Groene Amsterdammer, 26/10/1994);
- politici, die deels om verondersteld landsbelang, deels om politiek opportunisme ("de coalitie in gevaar", lees: "mijn politieke toekomst") hun mond hielden (PvdA, CDA);
- een nieuw-liberale (D'66) Minister van Justitie (Sorgdrager) en diverse politiecommissarissen, die tot vandaag aan toe vinden dat de omstreden politiemethoden (infiltratie en uitlokking) toch eigenlijk gewoon gelegitimeerd moeten worden. "Het gaat volgens haar (Sorgdrager) om het doel dat ermee wordt beoogd en de wijze waarop de methode wordt toegepast" Volkskrant, 11/11/1995;
- een onderzoekscommissie (Wierenga) die in een openbaar rapport, een geheim rapport en een aanbiedingsbrief in totaal tot 3 verschillende conclusies kwam, waarmee iedereen (politiek) tevreden gesteld kon worden;
- gouden handdruk voor criminele infiltrant (meer dan 1 miljoen) en uiteraard de mogelijkheid om geheel legaal snel rijk te worden met de handel in drugs;
- en uiteraard enkele politiële en justitiële zondebokken, welke respectievelijk of met een gouden voetafdruk de wei ingestuurd is, dan wel als randcrimineel verder door het leven kunnen.

Rücksichtlos
Alhoewel, niet voor iedereen zal dit beeld van eroderende burgerrechten en ongecontroleerde overheidsdiensten zo heel vreemd zijn. Immers, in de strijd tegen het toenmalige "goddeloze" communisme hadden tot ver in de jaren tachtig toch ook allerlei politici, procureurs, geheime agenten zo ongeveer alles gedaan wat bij de wet verboden was, geheel gelegitimeerd en gedekt door de politiek, want voor dat doel moet alles wijken, toch. Zoals bij voorbeeld het jarenlang afluisteren van CPN-leider Paul de Groot door de BVD.
Overigens, toen de interne BVD studie van Dick Engelen gepubliceerd werd, waar wat van dit moois in vermeld staat, was het weer als gewoon windstil in het Haagse. Geen politieke reactie; geen journalistieke reacties, het onderwerp is of te controversieel, of interesseert geen politicus of journalist. Zelfs geen opmerkingen of overeenkomsten met datgene wat de parlementaire enquêtecommissie aan het onderzoeken was.

Diezelfde rücksichtlosigkeit waarmee onze eigen binnenlandse (en buitenlandse) politieke vijanden bestreden werd, geldt blijkbaar ook voor de strijd tegen de georganiseerde drugscriminaliteit. De achtereenvolgende liberale en grissendemokratiese ministers van justitie gaven jarenlang een vanuit Amerika overgenomen politiek ideologies kader (war on crime) aan de strijd tegen deze belagers van onze democratische verworvenheden, zonder zich te bekommeren om de meer praktische zaakjes als legaliteit en rechtsstaat; (toevallig) geïnformeerde kamerleden dachten in de nadagen van het Kabinet Lubbers uiteraard eerst aan hun politieke carrière. 't Failliet van een bestuurlijke en politieke kaste.
Opvallend is dat in de law and order benadering van georganiseerde criminaliteit andere vormen van georganiseerde criminaliteit, zoals wapenhandel, vrouwenhandel, hormonenmaffia, miljeucriminaliteit en dergelijke, aanzienlijk minder prioriteit verkregen bij politiek, politie en justitie. Over de bestrijding daarvan wordt, ook tijdens de enquête, weinig vernomen; wellicht omdat de netwerken hiervan in Nederland elkaar wat meer overlappen dan die van drugscriminelen en politiek?

De Vaste Kamercommissie Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten
De commissie IVD bestaat uit de fractievoorzitter van de vier grootste partijen, zij vergadert in beslotenheid. Aangezien de leden van de commissie IVD vertrouwelijk geïnformeerd worden en zwijgplicht hebben, wordt er dan dus geen politiek debat of politieke discussie in de tweede Kamer gevoerd. Deze commissie vormt de parlementaire "controle" op de nederlandse inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Wat die controle precies waard geweest is, is op grond van de Engelenstudie wel duidelijk: niks dus.
Wat in de parlementaire wandelgangen in en rond het Haagse al vorig jaar te beluisteren viel, werd officieel bevestigd door twee verhoren van de enquêtecommissie. Tijdens de verhoren van Van Thijn en van Brinkman werd duidelijk: geheime politiezaken (die eigenlijk buiten het blikveld van deze commissie vallen) werden (en worden?) besproken in de commissie IVD.
Van Traa gaf zelf vorig jaar oktober al in een interview aan dat in de IVD-commissie door de regering diverse keren informatie verstrekt is over 'grensverleggende opsporingsmethoden' (Volkskrant 29/10/1994). De parlementaire democratie laat zich blijkbaar nogal makkelijk in gijzeling nemen door datgene wat zij zou moeten controleren, wat dat betreft kan rustig een vergelijking gemaakt worden met het enquêtevraagstuk "runt de criminele informant de politie of omgekeerd." (NRC 11/11/1995).
't Zou natuurlijk aardig zijn als publiek bekend zou worden welke andere agendapunten, die niks te maken hadden met het "controleren" van onze eigen IVD's door de heren fractievoorzitter politiek afgedekt werden in de commissie IVD (de Bosio-affaire wellicht?).

Breder perspectief
Onbekend is natuurlijk wat er in de besloten verhoren van de enquêtecommissie aan de orde is geweest en wat de effecten van die verhoren op het uiteindelijke (openbare deel?) van het rapport zullen zijn. Maar in een tijdsgewricht waarin een overheid in toenemende mate de eigen burgers als potentiële vijanden beschouwt; waarin vormen van repressie (structuur aanbieden, heet dat onschuldig in het nieuwe welzijnsjargon) en monitoring zich als een inktvlek verspreid hebben door diverse onderdelen van het officiële en semi-geprivatiseerde overheidsapparaat (sociale diensten, arbeidsburo's, onderdelen van de kollektieve sector), kun je op je vingers natellen dat de schaal zal doorslaan in het nadeel van de burgerrechten. Niet de overheid moet jouw schuld kunnen aantonen, nee jij moet kunnen aantonen dat je onschuldig bent, en ......mocht je niet schuldig zijn dan kan je wel schuldig gemaakt worden.

Ook in de ons omringende westeuropese landen vinden dergelijke processen plaats (zie onderandere Kleintje 278, 279, 290, 291), zo zal de engelse BVD (MI5) als het aan de conservatieve regering ligt, ook opsporingsbevoegdheden krijgen (uiteraard in het kader van de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit) en worden parkeerwachters in Engeland onderdeel van het stiekeme stelsel van achterklap en verklikkerij.
Van de zijde van de zelfbenoemde voorvechters van de politieke rechten en burgerrechten, onze vrije pers, wordt rond dit soort ontwikkelingen weinig meer vernomen. Politiek is het geen zaak waar kiezers voor warmlopen, dus van de politici hoef je ook niet bepaald veel te verwachten op dit punt.
Dus de uitkomst van de enquête zal wel zijn: 't mag, mits met mate.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

kort nieuws

Oh!, daarom...

En wat schreef de Franse krant Libération nadat bekend werd dat Nederland in plaats van de Frans-Duitse Tigre, de Amerikaanse Apache-helikopters kocht? "Frankrijk zal de benoeming van Nederlanders op belangrijke posten binnen de EU of andere internationale organisaties dwarsbomen". Arme Lubbers...

Rood potlood

Boschmalenaren, hebben jullie dat rode potlood ook in de bus gehad? Vergezeld van een briefje van burgemeester Don Burgers met een oproep om toch vooral te gaan stemmen. Hoeveel heeft dit geintje eigenlijk gekost? Waarom hebben we daar geen voorstel voor gezien om hiervoor geld uit te trekken? Je zou het toch een soort reklamekampanje kunnen noemen voor Burgemeester en Wethouders en de leden van de Gemeenteraad. Is het wel logisch dat er dan huis-aan-huis een potloodje wordt verspreid? Betaald door diegenen die dat potloodje ontvangen? Tsja...

Scientology-dossier

We hebben in Kleintje Muurkrant de afgelopen jaren wat stukken geschreven tegen de Scientology-sekte. Het FOK heeft zojuist dossier nummer 10 uitgegeven die in het geheel gaat over deze gevaarlijke geldwolven. Maak 7,50 gulden over op postbanknummer 4553587 tnv FOK, Amsterdam en je bent helemaal op de hoogte. Dit Kleintje komt uit op het moment dat er een kort geding speelt (donderdag 14 december in DenHaag) van Scientology tegen een aantal critici, waaronder Karin Spaink en internet-aanbieder XS4ALL. In het volgende Kleintje komen we hier zeker op terug, hopelijk kun je deze dagen ook een hoop in de dag- en weekbladen lezen.

Opstand

Laat je OPSTAND de mond snoeren? Tot nog toe is er in het nog steeds niet afgesloten justitieel onderzoek tegen medewerkers van de Stichting Opstand (centrum voor onderzoek en mediaprodukties) geen spoortje van bewijs gevonden van betrokkenheid bij RARA. Opstand ondervindt grote problemen van dit gewroet van justitie, mede door de enorme juridische kosten. Help OPSTAND uit de rode cijfers en stort gul en onbeheerst geld op postbanknummer 4973690 tnv Opstand, Postbus 11127, 1001 GC, Amsterdam 020.6649395

AFA-LS adreswijziging

Sinds enige tijd alweer is het landelijk secretariaat van Anti Fascistische Aktie verhuisd van Nijmegen naar Utrecht. Streep dus door in je (solidariteits)agenda en vervang dit door: AFA-landelijk secretariaat, Postbus 2884, 3500 GW, Utrecht 030.2314596

Computer-inzamelingsaktie

De Stichting Sociale Databank Nederland is bezig met het inzamelen van (oudere) PC's en communicatieapparatuur en het distribueren hiervan onder plaatselijke en landelijke cliëntenraden en verenigingen van mensen met een minimum-inkomen. Met dit initiatief hoopt de stichting de groep van ongeveer 750.000 mensen die rond de armoedegrens leven, aansluiting te laten behouden met de maatschappelijke ontwikkelingen en de sociale cohesie te bevorderen. Wij roepen partikulieren en bedrijven op hun wat verouderde apparatuur bij vervanging ter beschikking te stellen van deze doelgroepen. daarnaast wil de stichting Sociale Databank financiële middelen inzamelen om de exploitatie van die apparatuur mogelijk te maken en de kosten van communikatie te subsidiëren. Reacties aan SDN, van Muylwijkstraat 63, 6828 BN, Arnhem of via 035.5250313 (Rob Brockhus)

Uitverkocht

Wie kan ons helpen aan één van de inmiddels schaarse deeltjes 6 tot en met 11 van de uitgave 'Religieuze bewegingen in Nederland'? Reakties graag naar het Kleintje... Wij zijn tevens op zoek naar een exemplaar van Männerphantasiën, of de Nederlandse vertaling van het boek geschreven door Klaus Theleweit.

Nieuwe ABW

Per 1 januari 1996 verandert er ook iets in het niveau van het te behouden eigen vermogen. Voor een echtpaar/samenwonenden en een éénoudergezin is dat nu 18.400 gulden en voor ieder ander 9.200 gulden. Dit "vrij te laten vermogen" wordt verlaagd naar 17.200 gulden, respektievelijk naar 8.600 gulden. Let hier dus op wanneer je nog wat geld achter de hand hebt! Hou die nieuwe normen goed in de gaten. Wil je hierover meer weten bel dan bijvoorbeeld naar STUVA: 0546.870211

"Mensen van de Reis"

Het woonwagenkamp aan de Vlijmenseweg blijft! Het Kleintje feliciteert hierbij iedereen die hier de afgelopen jaren strijd voor heeft gevoerd. Er is op 15 november jongstleden een B&W-besluit gevallen waarbij er een geheel nieuw woonwagenkamp voor vijftig gezinnen zal worden opgezet aan de Vlijmenseweg. Eindelijk! Annie, Kobus en alle anderen, sukses!

de Boulevard gaat door!

De Boulevard, dat grote Bossche kaffee aan de Snellestraat, hoek Postelstraat, heeft een andere plek gevonden. Na jarenlang touwtrekken gaat het er naar uit zien dat dit in het gebouw van het voormalige Stedelijk Gymnasium aan het Nachtegaalslaantje (in het verlengde van de Papenhulst) wordt. De ruim tweeduizend bezoekers per week (!) behouden hun uitgaansgelegenheid. Op 11 januari 1996 vindt er opnieuw een juridische procedure bij de kantonrechter plaats tussen de huidige eigenaar, Beleggingsmaatschappij J.C. van der Sande, die samenwerkt met de woningbouwcorporatie SWH, en het stichtingsbestuur van de Boulevard. De nieuwe plek, waar overigens nog heel veel werk aan moet gebeuren en waarvan de financiering eveneens nog niet rond is, zal hopelijk zorgen voor enig uitstel voor de geplande bouw van winkels en woningen op de plek waar de Boulevard momenteel nog zit.

Gevangenisstraf

Vanaf 4 december zit Gerrit van der Ent in de penitentiaire inrichting De Kruisberg. Dat heeft te maken met vredeskampakties bij vliegbasis Volkel in december, drie jaar geleden. Wegens hekken knippen, leuzen schilderen en banden lekprikken kregen een aantal mensen 6 weken onvoorwaardelijke gevangenisstraf (opgelegd door de strenge arrondissementsrechtbank in Roermond). Stuur Gerrit een kaartje met groet of anderszins per adres: P.I. De Kruisberg, Klootsemastraat 1, 7009 CE, Doetinchem.

Niet voor jezelf

Sinds 1983 daalde het besteedbaar inkomen van het armste deel van de Nederlandse bevolking met 10%, terwijl het inkomen van het rijkste deel in diezelfde periode steeg met 12,5%. Ook veel goedverdieners hebben grote moeite met de toenemende inkomensverschillen tussen arm en rijk en de daaruit voortvloeiende sociale tweedeling in de maatschappij. Al in 1988, toen belastingverlagende maatregelen voor hoge inkomens een veel groter belastingvoordeel meebrachten dan voor lage inkomens, was voor een groep goedverdieners de maat vol. Zij riepen iedereen op om hun belastingvoordeel over dat jaar in een speciaal fonds te storten, het solidariteitsfonds 'Niet voor jezelf'. Niet als een aalmoes voor de armen, maar uit protest tegen het overheidsbeleid en als teken van solidariteit met minima en uitkeringsgerechtigden.

Strukturele verbetering

Met het geld uit dat fonds werden zelforganisaties van uitkeringsgerechtigden gesubsidieerd, meestal plaatselijke of regionale groepen: belangengroepen van werklozen, wao-ers, vrouwen in de bijstand, boeren en boerinnen. Kortom, groepen mensen die zich inzetten voor een structurele verbetering van de levensomstandigheden van mensen met een minimuminkomen. Het fonds verleent geen individuele hulp.

Een procent van het netto-inkomen
Vanaf 1991 wordt niet meer uitgegaan van de belastingmaatregelen van 1988 en 1989, maar heeft het fonds het karakter gekregen van een algemene solidariteitsaktie. Van de deelnemers wordt nu gevraagd om één procent van hun netto-inkomsten in het fonds te storten. Het fondsbestuur, dat voor de helft uit uitkeringsgerechtigden bestaat, maakt ieder jaar de resultaten van de aktie bekend bij de verantwoordelijke bewindslieden en de Tweede Kamer. Mede daardoor krijgt het protest tegen de scheve verhoudingen in onze samenleving een verdere impuls. In het fonds kunnen ook grotere of kleinere bedragen dan de genoemde één procent worden gestort. Schenkingen aan het fonds kunnen als aftrekpost bij de volgende belastingaangifte worden opgevoerd. Het belastingvoordeel dat dat oplevert kan dan opnieuw in het fonds worden gestort.

STICHTING NIET VOOR JEZELF, POSTBUS 405, 2260 AK LEIDSCHENDAM. Telefoon 070.3131240 giro 197919.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

Hotel BOSCH bedreigd

Na ruim 17 jaar gekraakt te zijn lijkt het er nu toch van te komen, Hotel Bosch wordt waarschijnlijk ontruimd, misschien zelfs wel op (on)redelijk korte termijn. Pas geleden bereikte ons het bericht dat 't Meenink BV van J.K. Leutscher, eigenaar van Hotel Bosch, een procedure bij de Raad van State heeft gewonnen welke hij tegen de gemeente Arnhem had aangespannen. Het komt er op neer dat de oude bestemming (horeca) weer van kracht is en dat de door de gemeente en ons beoogde bestemming (wonen) van de baan is. In een gesprek met de gemeente werd ons duidelijk dat we van hun kant weinig hoeven/kunnen verwachten. Men zit absoluut niet op een ontruiming te wachten, maar als puntje bij paaltje komt en Leutscher een bouwplan indient dat binnen de bestemming horeca ligt dan kunnen we dat door middel van bezwaarprocedures maximaal 4 maanden tegenhouden. In een eerdere uitspraak van de rechtbank in de bodemprocedure die Leutscher 5 jaar geleden tegen ons heeft aangespannen is dit bouwplan, als het goedgekeurd wordt, de ontruimingsgrond. In al zijn goedheid besloot de rechtbank ons nog een oprottermijn van een maand te gunnen. Al met al kan het dus over een maand of 5 à 6 afgelopen zijn. Ondanks het feit dat dit een "worst case scenario" is lijkt het tevens een reële schatting. Uitspraken van Robin Hartogh Heijs, wethouder van Ruimtelijke Ordening in dagblad de Gelderlander over onteigening blijken fiktie; Leutscher zou daar met succes een beroepszaak tegen aan kunnen spannen. Volgens de gemeente moeten wij het maar in den minne schikken met Leutscher. Tsja, daar kunnen we dus echt niets mee. Leutscher wil het pertinent niet aan ons verkopen, wij zijn immers een stel 'terroristen' en geen eersteklas partij. Tevens wist de gemeente ongevraagd nog expliciet te vermelden dat vervangende woonruimte van hun kant echt niet aan de orde was. En volgens onze advocate wordt het tijd naar iets anders uit te zien... Kortom, het ziet er niet zo best uit. Wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar ze worden wel steeds zeldzamer. Het spreekt vanzelf dat wij Hotel Bosch niet vrijwillig zullen verlaten. We houden jullie op de hoogte, Woongroep Hotel Bosch, Apeldoornsestraat 4, 6828 AB, Arnhem 026.4421636

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

Windmolengevechten (deel één)

De nadelige gevolgen van de Nederlandse privatiseringsoperatie van vele 'openbare diensten' beginnen steeds duidelijker te worden. Het enorme file-probleem (af en toe bijna honderd kilometer, haha!) op de grote snelwegen is overduidelijk een gevolg van de grootschalige privatisering (en dus bezuinigingen) van het openbaar vervoer. Bus- en treinlijnen worden opgeheven en duurder, veel oudere personeelsleden worden eruit gegooid. Het gigantische tekort aan betaalbare woningen heeft alles te maken met de verzelfstandiging van de 'sociale' woningbouwcorporaties, en dus bezuinigingen op woningbouw en huursubsidie-regelingen. De dreigende wanorde, chaos en toenemende armoede ten gevolge van de invoering van de Nieuwe Algemene Bijstandswet is een voorbode van de totale privatisering van de sociale voorzieningen. Elke gemeente een eigen Sociale Dienst-beleid en op iets langere termijn wordt dit uiteraard allemaal uitbesteed aan uitkeringen-adviesburo's en andere glibberige zakenlieden die geld ruiken. De invoering van de geprivatiseerde ziektewet zal op korte termijn leiden tot grote problemen voor grote groepen mensen die geen kans meer krijgen op medische hulp en er ontstaat een groot probleem met betrekking tot de vrije artsenkeuze. En denken jullie werkelijk dat mensen met een smetje, dat wil zeggen lichamelijke en/of geestelijke probleempjes, nog aan een betaalde baan komen? Daarnaast krijgen de als paddestoelen uit de grond rijzende uitbuit-, eh uitzendburo's steeds meer grip op de arbeidsaanbodmarkt. Zij zijn het toppunt van de zogenaamde vrije markt en bedienen de ondernemers in hun zucht naar winst, winst, en nog meer winst. Ondertussen hun eigen zakken volproppend.

Ondanks gefundeerde tegenreacties en kritiek zijn massaal kinderen met het badwater door het afvoerputje gespoeld. De "gekte van de vrije markt": aangewakkerd in de waanzinnig turbulente periode ten tijde van het in elkaar storten van de economieën in zowat het hele Oostblok. Na die jaren van 'de overwinning van rechts' en de 'triomf van het kapitalisme' was de (geld)wolf los. Er is in het geheel niets mis meer met schandalig veel geld verdienen. Hoe je aan dat geld komt maakt niemand meer iets uit, wanneer jij het niet doet dan doet een ander het wel. Waar is de inhoudelijke diskussie gebleven over zoiets moorddadigs als wapenproduktie, giflozingen en de aanmaak van steeds meer virusverwekkende en nooit-meer-af-te-breken rommel? De individuele mens is geheel naar de voorgrond gedrongen, iedereen is voor de volle honderd procent verantwoordelijk verklaard voor 't eigen leven, dat wil zeggen werkloosheid, ziekte en pech. De 'tussen-de-oren-mafia' krijgt steeds grotere invloed, niet alleen op de (alternatieve) gezondheidszorg maar tevens in het openbare, politieke leven. Met Ratelband en Bolkestein voorop op weg naar een diep ravijn, niemand die meer een hand naar een ander uitsteekt. Ongetwijfeld buigen de 'leiders' zichzelf bijtijds van de afgrond af; grote groepen mensen worden echter zo radikaal vergiftigd dat terugkeren onmogelijk dreigt te worden. De algehele verrechtsing neemt levensgevaarlijke vormen aan. Een enorme des-interesse in de eigen sociale omgeving wordt steeds duidelijker zichtbaar. Tolerantie, solidariteit en verzet tegen misstanden in de maatschappij worden grootschalig belachelijk gemaakt en verbannen naar ieders individuele geweten. Datzelfde geweten wordt gesust middels een gigantisch konsumentisme en afkoopgedrag. Aangewakkerd middels achtenvijftig televisie-kanalen vol seksistische reclame-boodschappen van steeds grotere nietsontziende schoften. De voor iedereen aanwezige maatschappelijke krisis wordt kollektief ontkend want stel je voor dat je daar over zou moeten nadenken? Dat je er achter zou komen dat ook jij je eigen steentje bijdraagt aan het negeren van dat wat schijnbaar onvermijdelijk op ons afkomt: de zogenaamde vrije markt, de alleenheerschappij der bazen, kortom, FASCISME!

windmolengevechten (deel twee)

In het vorige Kleintje stond een stukje naar aanleiding van het recent verschenen boek ZWARTE HORIZONTEN van de Antwerpse auteur Jos Vander Velpen. Wij vonden de publikatie van deze studie naar extreemrechts in Europa belangrijk genoeg om hier, samen met Uitgeverij Papieren Tijger uit Breda, een middag in DenBosch voor te organiseren. Welk een desillusie! Natuurlijk hoopten we op een flinke toeloop van geïnteresseerden en hebben daarom nogal wat werk gestoken in de publiciteit. Een kleine driehonderd persoonlijke uitnodigingen opgestuurd, affiesjes in de stad opgehangen en persberichten naar zowat alle denkbare media, landelijk en lokaal. Speciale aandacht besteedt aan de Bossche 'media' door niet één, maar drie persberichten te sturen naar Brabants Dagblad, BLOS, Bossche Omroep en Stadsgewest. Dit alles in de hoop, maar eigenlijk ook nog in de achteraf naïeve verwachting, dat de media een heel klein beetje aandacht zouden schenken aan deze informatieve bijeenkomst op Zondag 19 november in het Bossche Lijntheater. Wij namen aan dat kritische aandacht voor extreemrechts een nuttige bijdrage zou zijn aan de aktualiteit van de gemeenteraadsverkiezingen van 29 november jongstleden. Daarom ook een uitnodiging op naam aan alle zittende en toekomstige gemeenteraadsleden! Maar wat gebeurde er? Totaal niets! Niks geen stukje in het enige dagblad in DenBosch en omgeving, het Brabants Dagblad. Totale media-stilte in de huis-aan-huis-bladen en de BLOS bleef weg, ondanks diverse toezeggingen. Wat is er aan de hand? Komt het omdat wij, Kleintje Muurkrant iets met de organisatie te maken hadden? Ja dus, nadat we een superpissige brief naar het Brabants Dagblad hadden gestuurd, voerden we een telefoongesprek met de chef stadsredaktie Brabants Dagblad, Wim Arts. Deze bevestigde dat de Bossche monopolie-krant aktiviteiten vanuit het Kleintje speciaal behandelt. Zij vinden ons maar een stelletje schreeuwers die met alles en iedereen ruzie hebben. Dat geeft ze blijkbaar het recht om dit soort politieke aktiviteiten te negeren. Notabene een paar dagen nadat het Brabants Dagblad uitgebreid aandacht heeft gegeven aan provokaties vanuit de Centrumdemocraten om met een aantal schreeuwers de gemeenteraadsvergadering van donderdag 16 november jongstleden te verstoren. Durft niemand de vingers te branden aan het onderwerp extreem-rechts omdat politiek en media zich wellicht stiekem verantwoordelijk voelen voor de grootschalige opkomst, niet alleen in DenBosch en omgeving maar overal om ons heen, tot diep in Europa? Schandalig! Ik ben er nog steeds enorm pissig over. Op het moment dat er een paar Centrumdemokraten in de Bossche gemeenteraad gekozen worden beginnen allerlei Bossche politici in koor te blaten dat zij teleurgesteld zijn in het beoordelingsvermogen van Bossche kiezers en nemen ze krachtige woorden in de mond jegens het ondemokratische gehalte van de Centrumracisten. Een spontane demonstratie is het gevolg. Een paar weken later daalt de grauwsluier echter al weer over DenBosch en negeert iedereen het Centrumracisten-probleem. Tot de volgende verkiezingen uiteraard. Want dan schrijft het Brabants Dagblad weer pagina's vol over de aktiviteiten van de CD en de nieuwe extreem-rechtse loot aan de fascistenboom, het Nederlands Blok. Dan beginnen politici zich weer te realiseren dat ze stemmen vertegenwoordigen en begint het zoveelste valse ritueel om de gunst van de burgerij. Misselijkmakende spelletjes beheersen enkele weken het Bossche openbare leven. De zittende politici proberen zo omzichtig mogelijk extreem-rechts te negeren, iedereen heeft natuurlijk wel in de gaten dat het link is om de burgers al te zeer tegen het hoofd te stoten. Al die kiezers in 1994 die kozen op malloten van de Centrumdemokraten waren eensgezind in het afwijzen van de andere Bossche politici, maar die les werd niet begrepen. Terwijl wij, onder andere in het Kleintje, maar ook middels aktiviteiten van AFA-denbosch bezig bleven om extreem-rechts in de wielen te rijden, onder andere door informatie te verschaffen over hun werkelijke politieke boodschap en het feit dat het vol zit met fascistoïde lieden, ging de Bossche politiek over tot de orde van de dag, een beetje heen en weer leuteren over Bossche buurten, toenemende armoede en tweedeling. Er viel vrijwel geen woord over de exponent van die enorme sociale verslechteringen, de opkomst van extreem-rechts. Niet alleen hier, maar overal om ons heen. In Italië, vooral op lokaal niveau, regeren de fascisten, net als in Zuid-Frankrijk. In Oostenrijk dreigt een levensgevaarlijk extreem-rechtse maniak de politieke leiding over te nemen. In Duitsland, België en hier hoor je overal om je heen de intolerante uitspraken toenemen. Niet alleen extreem-rechts maar ook en vooral het politieke midden begint levensgevaarlijke praatjes te krijgen. Waarom wordt er zo weinig verwezen naar die economisch vergelijkbare periode, de twintiger jaren van deze eeuw? Een tijd waarin werkloosheid een steeds extremere invloed kreeg op de staat. De staats-repressie neemt steeds schandaliger vormen aan en de roep om 'leiderschap' neemt toe. Toen en nu. Even later behaalt extreem-recht via 'democratische verkiezingen', zowel in Italië als Duitsland grote suksessen en dan is de beer los. Met behulp van intimiderend straatgeweld zijn ze niet meer te stuiten en dendert er een zwartleren leger door Europa. Iedereen heeft toch wel eens wat gelezen over die periode voorafgaande aan de tweede wereldoorlog, of hoe zit dat? Hedendaagse politici hebben toch hopelijk wel in de gaten met welk vuur zij aan het spelen zijn wanneer ze de sociale woningbouw de nek omdraaien, het sociale vangnet kapotknippen en toestaan dat grote multinationals een steeds geldzuchtiger invloed verkrijgen op het openbare leven?

Dat Bossche politici, althans eentje, dit wel degelijk in de gaten hebben blijkt wel weer uit de resultaten en commentaren van na de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen in DenBosch. "De ratten zijn verjaagd" aldus Paul Kagie van de Bossche sociaal-demokraten. Hij heeft het dan over de verloren drie zetels van de Centrumracisten. En inderdaad, ze zijn weg, gelukkig! Maar dat Kagie zichzelf nu uitroept tot racisme-bestrijder eerste klas is toch een beetje veel van het goede. Zijn populisme binnen de Graafsewijk heeft er inderdaad voor gezorgd dat de CD-stemmers van anderhalf jaar geleden volledig zijn verdwenen en je kunt dus konkluderen dat werken in en met mensen uit "de buurt" vruchten afwerpt. Maar de CD-aanhang is over de hele linie in de stad verdwenen, ook in die wijken waar de afgelopen jaren geen politikus zich heeft laten zien. Hieruit zou je kunnen afleiden dat de CD-aanhang niet zozeer verdwenen is maar dat ze zich niet hebben herkend in het optreden van de Bossche CD en dat ze daarom dit jaar thuisgebleven zijn (opkomst-percentage in DenBosch was rond de 40%!, hoe het in de 'volkswijken' zit weet ik niet precies). Kortom, het optreden van Kagie in de buurten verdient zeker navolging en enige politieke ondersteuning, maar je kunt er niet de totale ineenstorting van de CD uit verklaren. Dat de Bossche PvdA hier overigens toe over is gegaan heeft meer met opportunisme en stemmen-geilheid te maken dan met werkelijke betrokkenheid bij de mensen, anders waren ze er wel veel eerder mee begonnen. Maar goed, gelukkig gaat het wat betreft de Graafsewijk nu beter, hopelijk wordt er geld en menskracht vrijgemaakt om dit werk ook in andere 'sociale achterstandsbuurten' op te pakken. Want het mag toch niet zo zijn dat de PvdA de mensen slechts "het gevoel geeft" dat ze serieus genomen worden. De afgesproken zaken zullen nu nagekomen dienen te worden, dan verkrijg je politiek vertrouwen op de iets langere termijn. Het verdwijnen van de drie zetels van de CD is namelijk net zo verrassend gegaan als de winst van drie zetels in 1994. Het blijft dus verschrikkelijk oppassen geblazen!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 1

privacy-schending in Emmen

Ex-PvdA-wethouder van volkshuisvesting in DenBosch, Ton Lensen, zit sinds 1989 op de burgemeesterzetel in Emmen. In 1993 konden we in de landelijke dagbladen sappige verhalen lezen met betrekking tot een keiharde gemeentelijke reorganisatie in Emmen (één op de tien ambtenaren moet weg). Lensen had hiervoor het buro Terpstra & Tukker ingeschakeld en dat leverde veel protesten vanuit zijn ambtenaren-apparaat op. Dit buro heeft tevens de Bossche gemeentelijke reorganisatie 'geregeld' en daar zijn nu nog kwaaie verhalen over te horen. Op dit moment speelt de gemeente Emmen wederom een rol in de krantenkolommen. Op last van de gemeente Emmen, en dus onder bestuurlijke verantwoordelijkheid van Ton Lensen, werden de computerbestanden van een dwarsliggende hoge ambtenaar gekraakt. De betreffende ambtenaar had weliswaar al zijn bestanden er afgehaald, maar de door de gemeente Emmen ingehuurde komputerdeskundigen konden toch nog een hele hoop uitgewiste bestanden reconstrueren (dat kan zeer simpel met het DOS-commando "undelete"). De Emmense kritische ambtenaar heeft aangifte van diefstal van zijn dagboek gedaan aangezien hij deze aktie een inbreuk op zijn privacy vindt. Burgemeester Lensen zegt in de Volkskrant van 23 november jongstleden: "Een dagboek veronderstelt dat het privé is. Maar hier gaat het om een zwartboek. Het 'zwartboek van een lastige ambtenaar', zo noemt de werknemer het zelf. We hebben weloverwogen besloten om in de computer te gaan zoeken. Daar is zelfs een juridisch adviseur bij betrokken. Er ligt nu een aanklacht tegen de gemeente, en u zult begrijpen dat we de reactie van het Openbaar Ministerie afwachten voordat we hier meer over zeggen. Als we iets naar buiten brengen dan willen we dat zorgvuldig doen". En de Emmense gemeentevoorlichter wordt in NRC van 25 november geciteerd. Het kraken van de gegevens was gerechtvardigd omdat de ambtenaar "stelselmatig en structureel negatieve, kritische reacties van collega's" verzamelde in "vertrouwelijke, informele gesprekken". Het topkader kwam achter het bestaan van het zwartboek omdat er iemand klikte.
Ondertussen is duidelijk geworden dat de klacht van de ambtenaar niet ontvankelijk is verklaard. De gemeente Emmen zal niet worden vervolgd wegens computervredebreuk. Fel protest tegen deze gemeentelijke bemoeizucht en privacy-schending is hier op zijn plaats. Hoe halen ze het daar in Emmen in hun hoofd! Een voorbode van de toenemende repressie van werkgevers ten opzichte van werknemers? Inmiddels is de betrokken ambtenaar geschorst en heeft Lensen een extern bureau ingeschakeld om de inhoud van het gestolen dagboek te onderzoeken. Dat zullen zijn vriendjes bij Terpstra & Tukker wel weer zijn, vermoeden wij hier bij het Kleintje... Bij de toenmalige reorganisatie van het Emmense gemeenteapparaat en de reorganisatie van het ministerie van VROM, waar Terpstra & Tukker ook bij betrokken was, gebruikten zij een methode die op de New-Age-achtige filosofie is gebaseerd dat een organisatie pas kan veranderen als medewerkers een "persoonlijke groei" en een "verkenningstocht in zichzelf" doormaken. Wij zijn benieuwd of komputervredebreuk ook in deze filosofie past.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

strijdbare feestdagen?

Er dreigt weer een kerstmis aan te komen, de door de christenen overgenomen 'heidense' herdenking, waarmee zogenaamd de geboorte van de zoon des heren herdacht wordt. Lees het zojuist uitgekomen boek 'Valsheid in geschrifte' van Jacob Slavenburg maar eens. Het feest van vrede en goedertierenheid. Hier even wat alfabetisch geblader door onze wereldatlas:
Abchazië (strijd om afscheiding van Georgië), Afghanistan (strijd tussen diverse gewapende troepen), Algerije (fundamentalisten strijden voor een islamitische staat), Angola (onderling strijdende voormalige bevrijdingsbewegingen), Bangla-Desh (strijd tussen hindoes en moslims), Bhutan (strijd van noorderlingen tegen zuiderlingen), Birma (gewelddadig protest tegen militaire dictatuur), Egypte (moslimfundamentalisten streven naar islamitische staat), Filippijnen (gewapend communistisch verzet tegen regeringstroepen), Frankrijk (massale razzia's tegen noord-afrikanen. Op Corsica opereren nog afscheidelingen), Guatemala (militairen onderdrukken vluchtelingen die pogen terug te keren), India (in het noorden vechten hindoes en moslims onderling met brandbommen op gebedshuizen), Indonesië (militaire onderdrukking bevolking op Molukken en Irian-Jaya), Irak (Gewelddadige onderdrukking van 'moerasarabieren' in het zuiden en Koerden in het noorden), Iran (in dit door de Nederlandse overheid tot veilig land verklaard gebied vindt staatsonderdrukking plaats tegen Soennieten, Koerden, Azeri en vrouwen), Israël (extreem-rechtse bewegingen onderdrukken de Palestijnse bevolking. Recent nog bombardeerde het Israëlische leger "doelen" in Libanon), 'voormalig' Joegoslavië (is in deze gewelddadige regio de vrede uitgebroken?), Kasjmir (strijd voor afscheiding van India), Libanon (diverse islamitische groeperingen knokken om de macht), Liberia (Taylor-rebellen knokken tegen Afrikaanse vredesmacht. Meer dan de helft van de bevolking is op de vlucht), Marokko (onderdrukt de West-Saharaanse bevolking), Mexico (Indiaanse Zapatistas strijden tegen onderdrukking in provincie Chiappas), Mururoa (verzet tegen de Franse koloniale - en nucleaire - arrogantie), Nagorno-Karabach (strijd tussen Armenië en Azerbaidjan om de heerschappij over deze enklave), Nakhichevan (strijd tussen de 2e en 3e president van Azerbaidjan om de macht in de regio), Nepal (hindoes onderdrukken andere godsdienstaanbidders), Nigeria (regeringsleger - in samenwerking met Shell - onderdrukt de Ogoni-bevolking), Oeganda (fundamentalistisch-christelijke rebellen vechten tegen regeringsleger), Oost-Timor, Pakistan (strijd tussen hindoes en moslims), Peru (Sendero Luminoso en Tupac Amaru pogen regering omver te werpen), Roemenië (Hongaarse bevolking en zigeuners worden onderdrukt), Rwanda/Burundi (slachtingen over en weer tussen Hutu's en Tutsi's), Sierra Leone (rivaliserende partijen voeren oorlog), Soedan (oorlog tussen het christelijke zuiden en het islamitische noorden), Somalië (diverse clans vechten om de staatsmacht), Spanje (Basken strijden voor autonomie), Sri Lanka (sinds 1983 knokken Tamil Tijgers voor autonomie), Tatarstan (eenzijdige verklaring van onafhankelijkheid van Moskou), Tadzjikistan (gewapende grensconflicten met islamistische opstandelingen), Tibet (bezet door de Chinezen), Timor (verzet van Oost-Timorezen tegen de Indonesische overheersing), Transdnestrië (verklaarde zich in gewapende konflikt onafhankelijk van Moldova, dat op haar beurt weer verdeeld is over de vraag zich bij Roemenië aan te sluiten), Tsjetsjenië (Rusland verzet zich tegen de afscheiding van deze Kaukasische republiek), Turkije (Turkse leger in oorlog met Koerden), Zaïre (Mubutu slacht tegenstanders af), Zuid-Afrika (ultrarechtsen verzetten zich tegen demokratische ontwikkelingen), Zuid-Ossetië (strijd om afscheiding van Georgië en samenvoeging met Russisch Noord-Ossetië).

Onder andere vanwege deze gewelddadige konflikten zwerven er meer dan VIJFTIG MILJOEN VLUCHTELINGEN over heel de wereld! Dit betekent dat één op de 115 aardbolbewoners op de vlucht is voor geweld, honger of andere rampspoed. Dit is recent uitgerekend door de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR. Citaat uit het rapport: "staten maken het steeds moeilijker asiel aan te vragen en sturen vluchtelingen zo snel mogelijk terug naar hun land van herkomst, zelfs als de omstandigheden daar niet veilig zijn." Bovenstaande opsomming is zeker niet kompleet, maar het geeft wel een indruk over de 'wereldvrede', toch?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 1

Ten aanval of... ten onder!!

December 1995. Nadat met misselijkmakende reklamekampagnes de konsumptiemaatschappij haar sinterklaas- en kerstellende over ons heeft uitgestort staan we aan de vooravond van één van de grootste bezuinigingsoperaties van de sociale 'zekerheid': de invoering van de nieuwe algemene bijstandswet.
Per 1 januari 1996 krijgt iedere uitkeringsgerechtigde daarmee te maken. Die nieuwe wet is in één woord samen te vatten: repressie. Wat te denken van begrippen als omgekeerde bewijslast, sociale recherche, huisbezoeken, kortingen, kontroles, fraudebestrijding... Onder deze vlaggen kan men zich alles gaan permitteren om een steeds grotere druk op uitkeringsgerechtigden uit te oefenen, ongelimiteerd in de privésfeer te snuffelen, mensen te intimideren, kriminaliseren en marginaliseren. De maatregelen die totnutoe golden bij sociale diensten zijn kinderspel in vergelijking met datgene wat gaat komen. Nu reeds komt het in Den Bosch in 1 op de 15 herkontrolegevallen tot huisbezoek, een situatie die alleen maar verder geïnstitutionaliseerd gaat worden. Per definitie is iedere uitkeringsgerechtigde een fraudeur, die in de marge wat bijrommelt om een paar extra centen bijeen te garen om te overleven, samen met de buren een abonnement op een krant heeft, een kennis heeft die op de markt werkt en eens per week een onverkochte kist bloemkool meeneemt, in openbare toiletten rollen pleepapier meeneemt om zelf te kunnen besparen, mits... je het tegendeel kunt bewijzen. En die bewijzen moeten wel heel hard zijn en heel geloofwaardig wil je een korting wegens het 'mogelijk kunnen delen van voorzieningen' kunnen ontlopen. Mensen die samen in een huis wonen hebben nog veel meer problemen; zij kunnen besluiten op oneven dagen het pleepapier aan de ene kant en op even dagen aan de andere kant te gebruiken. Dat levert besparingen op en bewijs maar eens dat het niet zo is! Het niet kunnen bewijzen kan je tot 20% van je uitkering kosten.

belangenorganisaties
Ooit waren er belangenorganisaties van uitkeringsgerechtigden. Zij verdedigden de belangen. Eerst vanuit iemands achterkamer, later kon er ergens, met overheids- of fondssubsidie, een kantoortje gehuurd worden. Je kon zelfs voor halve dagen iemand in dienst nemen met steun van weer een ander fonds. De gemeente, provincie of het rijk droegen ook nog een steen bij en, iedereen tevreden en gelukkig. Beetje individuele problemen oplossen, voor mensen voorzieningen aanvragen, soms zelfs een rechtszaakje wat weer wat jurisprudentie opleverde, een demonstratie of petitie op z'n tijd, misschien zelfs een bezettingsaktie. Mooi. Leuk. Nuttig. Goed. Niks aan de hand, iedereen tevreden. Maar niet in de gaten gehad dat je komputer van fonds A kwam, de huur van je kantoor via subsidie van de gemeente, je koffie van fonds B en je openbaar vervoerkaart van de provincie. Maakt niet uit, 't was belangrijk werk, af en toe haalde je zelfs de pers of mocht een verhaal komen houden in zo'n praatprogramma op TV. Goed. Leuk. Nuttig. Zoiets kan in een demokratie: je mag op TV zeggen dat je het niet eens bent met de minister van sociale zaken en de volgende dag word je niet gekort en je komt ook niet binnen een prikkeldraadomheining op de Veluwe. Heerlijk zo'n demokratie: waar je met overheidssubsidie het falen van diezelfde overheid aan de kaak mag stellen zonder dat het reperkussies heeft. Hele volksstammen ontvluchtten hun 'thuislanden' om van zo'n demokratie deel uit te mogen maken. Ho, dan toch maar even een hekje gezet en een fortje gebouwd, demokratie is iets voor eigen volk. O ja, en die subsidies, daar moeten we ook nog eens naar kijken. Weg franje, weg slingers, weg kantoor, weg komputer, weg koffie. Er waren belangenorganisaties van uitkeringsgerechtigden. Ja, in een tijd dat er veel minder aan de hand was. Een uitputtingsslag werd geleverd, massa's individuele problemen opgelost, schuldsanerinkje hier, voorzieninkje daar en vooral veel, heel veel vergaderen. Met koffie natuurlijk en aan het eind de bierfles op tafel. Alleen al voor die gratis, want gesubsidieerde, konsumpties zou je toch deel van zo'n organisatie willen uitmaken?

sociale akademie
Talloos was dan ook het aantal middenklassers, net afgestudeerd aan of nog bezig met de o zo sociale akademie, opleidingen leidend tot het staatsdiploma repressie-inpassing en -aanpassing, om zich vooral als vrijwilligerster te manifesteren binnen de belangenorganisaties voor (niet meer 'van', want zij hebben er niet voor gestudeerd!) uitkeringsgerechtigden. Dus dat was elkaar voor het slapen gaan nog even vragen of ze wel voldoende brood hadden gestrooid voor de minima, zodat er in elk geval ook de volgende dag nog een doelgroep in leven was. Want een middenklasse zonder onderklasse geeft natuurlijk geen bestaansrecht. En bovendien had je 'cases' nodig om af te kunnen studeren, dan de hele mikmak maar te vergeten en voor je eigen riante inkomen te gaan zorgen. Bijvoorbeeld door een nieuwe kudde vrijwilligers te 'koördineren', levert genoeg op! Geweldig zo'n maatschappij. Hele volksstammen wilden weer hun thuislanden ontvluchten om mee te kunnen profiteren van deze welvaart, deze opofferingsgezindheid, deze solidariteit. Maar nee, geen stokje ervoor, maar prikkeldraad, wachttorens, vliegende brigades. Geheel in de traditie van de Conventie van Genève.

politiek
Afgestudeerde middenklassers stroomden ook door naar de politieke kanalen. Werden al gauw funktionaris binnen een partij. Werden dan 'gevraagd' -een hele eer!- als volksvertegenwoordigerster. Om datzelfde volk wat ze als vrijwilligersters uit de tijd van de sociale akademie uit de stront hadden gehaald nu uit de faeces te halen. Da's precies hetzelfde, klinkt alleen wat netter en past meer bij de huidige status. Een hoop, nee niet over faeces, kwamen bij Groen Links, de PvdA of D'66 terecht omdat ze nog zo'n soort 'kollektief sociaal onderbewustzijn' hadden; ja, ook Karl Jung lazen ze in hun vrije tijd, goed voor bij de borrel onder vrienden. Van Karl Marx hadden ze vaag ook wel eens gehoord, maar was dat niet meer iets voor het plebs? En bovendien hopeloos uit de mode? En binnen die partijen was je 'entre nous' (een gewoon mens zou 'onder ons' zeggen, maar als iedereen dat kan begrijpen is het exklusieve er wel af. Vandaar), samen met je mede-middenklassers, de sociaalbewogenen bij de gratie van een funktie binnen de welvaartsmaatschappij. Dus vanaf het pluche orakelde je wat over sociale rechtvaardigheid, besteedde bij de maandelijkse partijborrel meer geld dan jouw 'achterban' in een week aan eten uit kan geven, reed af en toe in je turbo-middenklasser door zo'n wijk waar 'ze' wonen om de sfeer te snuiven en verder ging je drie keer per jaar op vakantie om bij te komen van je overdosis sociaal gedrag. Fantastisch zo'n maatschappij. Hele volksstammen hadden hun hele hebben en houwen (niks dus) ervoor over om ook in zo'n klimaat te mogen leven. Maar nee, kollega politici, waar je het vanuit partijstandpunt niet, maar misschien diep van binnen het wel mee eens was, hadden het niet over 'in zo'n sociaal klimaat leven', maar over 'in zo'n klimaat vegeteren' en tsja, bij nader inzien, zou er toch niet iets zitten in die argumenten?
Als Groen Linkser ben je nu bereid wethouders te gaan leveren, je kan het voor jezelf en je 'achterban' nog steeds verkopen dat het besluit gerechtvaardigd is en dat vind je ook, daarvan ben je overtuigd. Intussen is de afstand van je schooltijd op de sociale akademie naar je karrière nu een kloof van hier tot Straatsburg, en de afstand tot je doelgroep, of achterban, of hoe je het tegenwoordig ook wilt nemen, evenredig, dus waarom niet. Als de verkiezingen naderen kom je nog wel eens iemand van je doelgroep tegen die je nog kan helpen door hem of haar bij jou een 'zwarte' klus te laten doen en dat was dat.

een gekort 1996
Per 1 januari 1996 wordt het grootste bezuinigingsprojekt van de sociale 'zekerheid' doorgevoerd: de nieuwe algemene bijstandswet. Uitkeringsgerechtigden staan alleen: hun 'belangenorganisaties' zijn wegbezuinigd, de politiek heeft geen belangstelling, de middenklasse heeft het te druk met het aflikken van de vingers na de kerstkalkoen of het bladeren in de nieuwe autofolders en de reisgids met citytrips.
Konklusie: uitkeringsgerechtigden staan alleen! Alleen? Hoezo... hoeveel uitkeringsgerechtigden zijn er? Dus wat te doen? Ja, moeten we hier nu alweer een strategie gaan uitleggen voor iets wat zo voor de hand ligt, zo vanzelfsprekend is? Nee hoor, daar passen we voor. We zijn geen belangenorganisaties, of politici, of middenklassers, of sociale akademici die jullie wel eens even, al dan niet gesubsidieerd, zullen gaan vertellen hoe het moet. Bekijk het dan ook maar in een zuinig en gekort 1996!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

Sociale diens in verwarring over huisbezoek

Een uitkeringsgerechtigde van de Papenhulst, een woon-werkpand gevestigd op Papenhulst 26 (ook wel 'de Paap' genoemd), kreeg enkele weken geleden een melding van de Sociale Dienst, dat twee van haar ambtenaren een huisbezoek zouden komen afleggen. Daarbij kreeg ze het verzoek tijdens dat bezoek inzicht te geven in haar persoonlijke administratie van de laatste acht maanden, met name bankafschriften uit die periode, en een aantal originele papieren te laten zien (geen kopieën dus). Een en ander was nodig om de gegevens die zij op het hercontroleformulier had opgegeven nader te controleren.
De bewoonster van de Paap had grote vraagtekens bij de rechtmatigheid van zo'n huisbezoek. Zij beschouwde dat als een schending van haar privacy en was bovendien van mening dat de Sociale Dienst ook heel goed in staat was haar gegevens te controleren, als zij met de gevraagde papieren naar de Sociale Dienst zou komen. Ze wist dat andere uitkeringsgerechtigden dezelfde brief hadden gekregen, waarin naar dezelfde papieren werd gevraagd, maar deze mensen kregen geen huisbezoek. Zij moesten met hun papieren naar de Sociale Dienst komen. Ze liet de Sociale Dienst weten, dat ze, alvorens met een huisbezoek in te stemmen, wilde weten wat het doel ervan was en op welke juridische gronden de Sociale Dienst het recht baseerde om op huisbezoek te komen.
De Sociale Dienst beriep zich op het Fraudebeleidsplan 1995 van de Gemeente Den Bosch, dat in december 1994 door de Gemeenteraad is aangenomen. In dit Fraudebeleidsplan is geregeld dat de Sociale Dienst steekproefsgewijs huisbezoeken mag afleggen bij uitkeringsgerechtigden. In de praktijk selecteert de Sociale Dienst op willekeurige gronden (het is een a-selecte steekproef), één op de vijftien uitkeringsgerechtigden bij wie zij op huisbezoek gaat. Het doel van huisbezoeken is een intensivering van de controle op de gegevens die door uitkeringsgerechtigden worden verstrekt. De Sociale Dienst verzekerde de paapbewoonster dat zij niet verdacht werd van fraude.
De bewoonster van de Paap antwoordde daarop dat zij geen deel wilde uitmaken van een willekeurige steekproef. Zij stelde dat het feit dat huisbezoeken bij wijze van steekproef zijn geregeld in het Fraudebeleidsplan, nog niet rechtvaardigt dat haar privacy geschonden wordt. Om die reden zou zij de ambtenaren van de Sociale Dienst dan ook niet binnenlaten. Verder stelde zij dat ze alleen verplicht is aan een huisbezoek mee te werken, als ze verdacht wordt van fraude. Alleen in dat geval heeft ze zich bereid verklaard aan een huisbezoek mee te werken, op voorwaarde dat dit wordt uitgevoerd door de sociale recherche in het bezit van een huiszoekingsbevel.

In dit hele gesprek met de Sociale Dienst werd duidelijk dat de Sociale Dienst zelf niet goed weet met welk (juridisch) recht zij bij willekeurige uitkeringsgerechtigden op huisbezoek gaat. Dat de Sociale Dienst daar onzeker over is, werd bevestigd toen de bewoonster van de Paap een paar dagen later werd uitgenodigd om met haar papieren naar de Sociale Dienst te komen. Of de Sociale Dienst toch nog op huisbezoek wil komen, is nog onduidelijk. Ze zal dan echter eerst moeten kunnen aantonen, dat zij op juridische gronden gerechtigd is, willekeurige huisbezoeken af te leggen. Wij, bewoners van de Paap, vinden dat een gerechtvaardigde eis.

Voor meer informatie kun je de Paap bellen: 073 6136921. Via Kleintje Muurkrant zullen we jullie op de hoogte houden van de afloop van deze zaak.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

Persweeën

InSudok-dossier nr. 2: Georgië.
In dit dossier wordt ingegaan op de geschiedenis en de recente ontwikkelingen van dit land in de Kaukasus. Met ruim duizend Georgische vluchtelingen in Nederland wordt in het dossier ook uitgebreid aandacht besteed aan vluchtmotieven en achtergronden van de repressie in Georgië. Aanbevolen voor eenieder die werkt met vluchtelingen uit dit land van de voormalige Sovjet-Unie, of interesse in het gebied heeft.
InSudok-dossier nr. 3: Rechts in Rusland.
Iedereen in het westen kent de naam Zjirinovski. Maar er zijn nog meer extremisten in Rusland: van extreem-nationalisten tot uitgesproken nazi's. In dit dossier worden een aantal (extreem-) rechtse groepen en partijen in Rusland onder de loep genomen en wordt ingegaan op het extreemrechtse erfgoed in dat land. Een zestal hoofdstukken geven een duidelijk inzicht in het gevaar van rechts in de voormalige Sovjet-Unie en er wordt een beeld geschetst van een politieke lijn waarbij Janmaat zou verbleken.
InSudok-dossiers zijn te bestellen door overmaking van 10 gulden per dossier op Postbanknummer 6560812, ten name van InSudok, Den Bosch onder vermelding van het gewenste dossier.

InSudok-informatiebulletin
Naast dossiers geeft InSudok ook een regelmatig verschijnend informatiebulletin uit over de voormalige Sovjet-Unie en het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS). Een abonnement kost 25 gulden per jaar. Te bestellen door overmaking van 25 gulden op bovenstaand gironummer, onder vermelding van 'abonnement'.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

Vieze stroom

'Een beter milieu is geen kwestie van praten, maar van doen.'
Met deze openingspakker ontvingen voorgeselekteerde huishoudens in het distributiegebied van de PNEM een flitsende folder over 'Groene stroom'. De PNEM wil, zegt ze, de uitstoot van het broeikasgas CO2 terugdringen door meer energie te gaan opwekken op een milieuvriendelijke manier. Daarom wil ze het aantal windmolens (nu 29) uitbreiden. Op kosten van de consument, wel te verstaan, want daar blijkt de wervende folder over te gaan: "Deze electriciteit noemen we Groene stroom. Groene stroom is duurder dan gewone stroom maar door te kiezen voor groene stroom draagt u wel bij aan een schoner milieu."
De bedoeling is dat je je handtekening onder een soort kontrakt zet waarin je beloofd minimaal 1 jaar extra geld te betalen voor groene stroom. Als je je opgeeft als gebruiker van groene stroom (je blijft uiteraard gewoon vieze stroom door je stopkontakt gedrukt krijgt, het gaat om het geld natuurlijk) betaal je 8,9 cent per Kilowattuur extra. Een gemiddeld gebruiker betaalt dus voor groene stroom f 224,- per jaar extra. "Als u besluit voor groene stroom te kiezen, gaan wij met de opbrengst meer nieuwe windmolens bouwen, waterkrachtcentrales aanleggen en investeren in andere vormen van duurzame energie. Daardoor kunnen nog meer huishoudens groene stroom kopen." En hier wordt het even opletten geblazen... Hoezo, waarom, waarmee. Niet 'ja' ingevuld, maar 'meer informatie' op de antwoordkaart; daar willen we het fijne even van weten. Ook even het jaarverslag 1994 van de PNEM erbij genomen. Ja hoor, al snel de n

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 1

Paul kagie

Meneer Kagie, wilt U voor Radio Banzai een reactie geven op de voorlopige uitslag?
-Nou, het zzziet'r goet uit hebb ik begrebe, behangrijkste isse, en da ztaat vaz, dat de CD en Nejerlans blok ehh geen kans hebbe gekrege ommeh opnieuw in de Bozze raad toe te trede. Dazze het gif uit de raad en daarmee het gif uit de zameleving, moge we nie denke dawe der nou zijn, maar tis een fantazziez zinjaal.
-Wat vindt u van het feit datu nu met 8 zetels in deraad komt?
-eh ja uh, ik weenie prziez hoeveel..hebbe jullie da net of zo? Wat, is dat de uitslag?
-nog niet de definitieve uitslag.
-Hoevel uh prozent iz dit?
-Dit is 17,8 procent voor de PvdA: Grootste partij in Den Bosch.
-Ja maar hoeveel prozent iz hier gedaan, 45 ztemburooz.
-Nee, u kunt het hier zien: 17,8 procent.
-Iz ze dat de uitslag?
-Nog niet de definitieve.
-Nou dazze heel mooi.
-U wist nog niets van de uitslag?
-Nou ja ik wizze nie hoewe eh iz dit nou de dewinietieuwe? Of iz din nnoueh? (F. de Bie:) -Nee, dit is de tussentelling. -JA VAN HOEWEEL? STAAK HIER NOU RUZZIEZZ TE PRATE? (F. de Bie:) -Dat staat er niet bij. -ZTELLETJE AMATEURS!! (F.de Bie:) -RUSTig, rustig, Paul. -Daar kan'k dus zleg tege. DAZ KULtuur. (F.de Bie:) -dat gaat toch elk jaar zo, dat weten we toch.
-Janee, goed. Of je nou eerzzte of tweeje partij bent...gelet op de pozizie vanne vanne anderhaljaar geleje van de PeewandeAa, afgestraf van tien naar vijf...toetreden van de CD eeeehhh in de raad, dan zeggik dit is fantazzies, dis een avond om feezz te viere. En het zwaartepunt bijbijdede rede om feezz te viere lig bij het niet toetreje vannuh het regze GIF.
-Ok, bedankt voor de reaktie.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 1

Woningbouwschandalen in Limburg en NoordBrabant

Corruptieschandaal na steekpenning dendert door de Lage Landen heen. Wat corruptie betreft poogde men de Limburgse affaires van een jaar of wat geleden tot uitzondering te verheffen. "Nee, dat is nou typisch iets voor het katholieke, sigarenrokende zuiden", hoorde je vanuit de Randstad. Daarna kwam er nogal het één en ander bovendrijven. Corrupte politielui, rechters, advokaten, notarissen, het stopt niet meer, door heel het land. De ene zaak brengt de andere aan het rollen, gouden handdrukken ten spijt. Binnenkort opnieuw een parlementair onderzoek van minstens een half jaar, nu naar de vele verdwenen miljoenen bij woningbouwcorporatie 'Woning Beheer Limburg' (WBL) in Geleen. Een parlementair onderzoek is een zwakker middel dan een parlementaire enquête: bij een onderzoek zijn mensen niet verplicht te verschijnen en ze worden niet onder ede verhoord. Een half jaar geleden bleek dat er bij deze Geleense Woningbouwcorporatie meer dan 100 miljoen gulden is "verdwenen". Ze beheert 7500 woningen in Limburg en NoordBrabant en ontstond in 1991 uit een fusie van drie woningbouworganisaties. Met ééntje daarvan, de in 1969 opgerichte "Stichting tot bevordering van Bijzondere en algemene woonvormen en Dienstverlenende Instituten" (SBDI) uit Sittard, was voorafgaande aan die fusie veel aan de hand. Het 'omvallen' van SBDI kostte vijfentwintig miljoen gulden overheidsgeld. SBDI werkte nauw samen met projectontwikkelaar en woningspekulant Drs. Gerrit J.H. Ruyters. De Volkshuisvesting-geldbuidel van de Nederlandse overheid was sinds de jaren vijftig goed gevuld en diverse beleggers spekten daarmee voornemelijk hun eigen zakken. Zo heeft Drs. Ruyters heel wat peperdure woningen neergezet, waarbij de stichtingskosten met medewerking van aannemers zeer hoog werden opgevoerd. Die opgeleverde huizen bleven in eerste instantie lang leeg staan. Dankzij het bestaan van diverse bouw- en huursubsidieregelingen verkocht hij de woningen vervolgens aan zijn 'vrienden' van de SBDI. Die verhuurde de woningen vervolgens, dankzij het bestaan van vette huursubsidieregelingen aan de huurders. Over deze konstruktie (jaja, het is wat met die nieuwe spellingsregels) en speciaal over Ruyters & Co hebben we lang geleden een speciale editie van Kleintje Muurkrant geschreven, nummer 84, op 28 september 1981 (noot 1). We deden dit naar aanleiding van de kraakaktie, door de Bossche Anti-Leegstand Brigade op 21 april 1981, van het al geruime tijd leegstaande pand van Ruyters aan de Stationsweg nummer 21 in DenBosch (daar zit op dit moment één van de zeer vele uitbuitzendbureaus). Ruyters wilde hier toendertijd zijn plaatselijke makelaarskantoor vestigen maar hier heeft nog een hele tijd het Bossche Kraakkaffee gezeten. Bossche krakersters pilsjes drinkend naast een enorme brandkast, onvergetelijk! Kleintje Muurkrant en het toenmalige Komitee Jongeren Huisvesting (KJH) hebben veel werk gestopt in het ontrafelen van de diverse BV's en stichtingen van Ruyters & Co en onthulden een KVP/CDA-netwerk waarbinnen veel geld en goederen heen en weer geschoven werden. Deze namen doken enkele jaren later allemaal weer op in de miljoenen guldens kostende parlementaire enquête 'Bouwsubsidies' naar bouwfraude eind tachtiger jaren. Hierbij waren, naast de SBDI, de Stichting Verantwoord Wonen (waar Ed Nijpels van 1982 tot 1984 bestuurslid was), het Bouwfonds Nederlandse Gemeenten en het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds (ABP), betrokken. Dit leverde overigens geen enkel helder zicht in de corrupte werkelijkheid op. Het Bouwfonds bijvoorbeeld, kocht eind 1989 de kwalijke reuk met een "schikking van een aanzienlijk bedrag" af. De ABP-bouwfraudezaak liep eveneens met een sisser af. Hoofdpersonen in deze kwesties duiken ook nu, bij de WBL-affaire, weer op.

Het is de staart die de hond kwispelt
Een overzichtje: Marcel Muyres bouwde de woningen voor Woningbouwvereniging Geleen, die eveneens opgegaan is in Woning Beheer Limburg, waar toendertijd Wim Schepers voorzitter was. Wim Schepers, de zojuist ontslagen voorzitter van Woning Beheer Limburg, was KVP-wethouder van 1970 tot 1980, nu ereburger, in de volksmond "de onderkoning" van Geleen. Hij had op school gezeten bij Marcel Muyres en 'adviseerde' hem en Drs. Ruyters in de zeventiger en tachtiger jaren. Nog in 1992 ondersteunde Muyres de familie Schepers met fitnessapparatuur, een garage en luxe woninginrichting-goederen. En kunnen jullie je je het volgende nog herinneren? Wim Schepers kwam in 1994 in het landelijke nieuws naar aanleiding van zijn illegale warmwateraftapperij van de chemiegigant DSM ten behoeve van de centrale verwarming van zijn huis, z'n zwembad en de whirlpool van zoon Boy. Mooi meegenomen, want tien jaar lang gratis verwarming scheelt toch gauw heel wat vaste lasten. Vele handen op een paar goed gevulde buiken dus. Drs. Ruyters, ex-werknemer van Muyres en sindsdien zakenpartner, bouwde veel huizen hier in de buurt. In de uitbreidingswijk Maaspoort van DenBosch staan nogal wat woningen en winkelpanden van hem. Hij verkocht onroerend goed in samenwerking met HEBOMA (Heymans Bouwmaatschappij uit Rosmalen) via de SBDI aan onder andere de gemeente DenBosch. Het zijn voornamelijk deze SBDI-bezittingen, waar veel overheidsubsidie in zit, die momenteel op de begroting van Woning Beheer Limburg een krater hebben geslagen. Dit soort gesjoemel heeft er onderandere voor gezorgd dat Nederland tot één van de duurste huurderslanden van Europa is gaan behoren. Om al die te duur gebouwde woningen te kunnen verhuren zitten er miljarden overheidssubsidie in. En met de terugtrekkende overheid op de volkshuisvestings'markt' zitten vele woningbouwcorporaties in de problemen (de zogeheten 'bruteringsoperatie'). De toenmalige voorzitter van de SBDI was Mr. Wim H.J. Derks, oud-voorzitter van de Limburgse KVP, en deze stond bij Drs. Ruyters als 'adviseur' op de loonlijst. Vele andere, voornamelijk katholieke KVP-politici wisselden elkaar af bij woningbouwbedrijven en projektontwikkelaars, allemaal in het gebied Kerkrade, Geleen en Sittard. De Rotary- en Lionsledenboekjes spreken wat dat betreft duidelijke taal en wij raden de aan het werk zijnde parlementaire onderzoeksleden dan ook aan deze bronnen te gebruiken. Het hele vrienden-netwerk is erin te vinden (zie noot 2). Andere belangrijke personen binnen dit netwerk zijn bijvoorbeeld Fons Jacobs: ex-hoofdinspecteur Volkshuisvesting voor Limburg en hoge VROM-ambtenaar in DenHaag. Hij regelde de overname van SBDI binnen WBL en kwam eind tachtiger jaren in het nieuws vanwege zijn belangenverstrengeling binnen bouwbedrijf Nelissen van Egteren (die weer negatief in het nieuws was in verband met de ABP-bouwfraude-affaire). Ondertussen is Jacobs burgemeester van Brunssum, ja inderdaad, dat Limburgse stadje waar recent de vorige burgemeester Riem samen met een aantal wethouders met fraude besmet raakten. Albert (A.G.J.) van Goethem speelt eveneens een belangrijke rol: deze vriend van Wim Schepers is burgemeester van het Limburgse Beek en grossiert in bijbanen. Hij heeft hiervoor zelfs een aparte BV opgezet, GB Consultancy (NRC 051289). Enneüs Heerma, de toenmalige staatssecretaris van Volkshuisvesting en de huidige CDA-kapitein, heeft ervoor gezorgd dat de SBDI opgenomen werd in de nu omgevallen Woning Beheer Limburg, ondanks de vele waarschuwingen in die tijd. Tijdens het overleg van de vaste kamercommissie voor Volkshuisvesting op 10 december 1991 noemde hij de fusie "noodzakelijk". Er is toen 25 miljoen gulden overheidsgeld in deze bodemloze put gestort, terwijl er twee accountantsrapporten lagen die adviseerden om dit niet te doen!

Projectontwikkelaar Drs. Ruyters is ondertussen één van de grotere huizenspekulanten van Zuid-Nederland geworden. Zij hebben bijvoorbeeld grote belangen in het stadscentrum van Maastricht en Heerlen. In deze laatstgenoemde stad duikt Piet van Zeil op, "de grote ritselaar" en ex-staatssecretaris van economische zaken, als burgemeester en hij is ook nog "Ridder van het Heilig Graf van Jeruzalem", een katholieke elite-club. Ruyters & Co zijn op dit moment nog steeds druk bezig geld te maken, onderandere in Breda. Samen met het Van der Valk-familieconcern, dat zojuist in verband met belastingontduiking en personeelsuitbuiting voor de rechter heeft gestaan, en de Maastrichtse hotelhouder Wesley, die ook al eerder in verband is gebracht met justitiële onderzoeken in Limburg, is Ruyters bezig met uitbreidingsplannen rond het Bredase 'Kloostercomplex' en het spiksplinternieuwe Chassé-theater (De Stem 171195). Wij wensen de inwoners van de gemeente Breda, die met deze lieden in zee zijn gegaan, veel sterkte en wijsheid, aangezien wij er van overtuigd zijn dat deze zakenlieden onderwerp van alweer een volgende 'parlementair onderzoek' zullen zijn en wij weten wie dit alles zullen moeten gaan betalen. Inderdaad... wij, de burgers, huurders en minima van dit van varkens vergeven korrupte brabantse land...

Noot 1: Wanneer je deze historische uitgave in kopie wilt ontvangen, stuur dan even een briefje naar het Kleintje.
Noot 2: Het Kleintje is op zoek naar recente uitgaven van dit handige lokale elite-overzicht. Dus wanneer je pa, baas of oom een Lions- of Rotary-clubledenboek heeft rondslingeren, stuur dit dan op naar Kleintje Muurkrant, Postbus 703, 5201 AS, DenBosch. Onze dank is bij voorbaat zeer groot, en we beloven dat we er in komende Kleintjes gretig gebruik van zullen maken voor verhalen zoals hierboven...

Met dank aan dokumentatie- en informatiecentrum De Stelling, Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch. Wie archiveert die heeft wat (te schrijven). Aanvullende informatie betreffende Ruyters, Muyres, SBDI etcetera wordt tegemoet gezien bij Kleintje of De Stelling, hartelijke dank alvast!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 1

Solidariteitskring

Terwijl bijna iedereen weer volop in de weer is met de voorbereidingen van het kerstfeest zal, net als voorgaande jaren, ook dit jaar op kerstavond weer een solidariteitskring met fakkels voor de Sint Jan staan. Het is niet voor iedereen een goede kerst. Nog onlangs besloot de Nederlandse overheid tot uitzetting van Iraanse vluchtelingen omdat Iran niet meer als een onveilig land wordt beschouwd. Daarmee is de toekomst voor vele mensen die vluchten voor hun leven en huis en haard achterlieten, opnieuw angstig en onzeker. Het Nederlandse vluchtelingenbeleid is er in de loop der jaren alleen maar strenger op geworden. Niet wat wij kunnen betekenen voor mensen die voor hun leven op de vlucht zijn geslagen is het uitgangspunt van Nederlandse zorg; maar hoe we zo weinig mogelijk vluchtelingen hoeven toe te laten en hoe we ze er zo snel mogelijk weer kunnen uitzetten. Feitelijk laat de Nederlandse overheid zich al lang leiden door de 'vol is vol' gedachte. In het rijke Europa zijn we egoïstisch geworden. Da's een pijnlijke maar noodzakelijke constatering tijdens de kerst. De resultaten van het beleid wat de plaatselijke en landelijke overheid voert blijkt telkens slecht uit te vallen voor de groepen die de minste klappen kunnen verduren. Armoede bestaat in Nederland. Steeds meer daklozen lopen, ook in DenBosch, vast op bureaucratische ambtelijke diensten en woningbouwverenigingen. De problemen zijn helder, de oplossingen blijven uit. Niet iedereen viert een fijne kerst. Op 24 december staan daarom opnieuw vele mensen met fakkels om solidariteit te tonen met de groepen in het land die telkens slachtoffer zijn. Vluchtelingen, bijstandstrekkers, daklozen, arbeidsongeschikten, illegalen. De Bossche bisschop stelt dit jaar in zijn kerstrede dat mensen individuele offers moeten brengen om de nood van anderen te lenigen. Mee eens. Maar bovenal moet het beleid van de overheid gericht worden op ondersteuning van maatschappelijk zwakkere groepen, in plaats van de huidige praktijk die lijkt te zijn ingegeven door egoïsme en koele calculatie. En voor egoïsme mag geen plaats zijn. Nu niet en nooit niet.
Kom naar de SOLIDARITEITSKRING op zondagavond 24 december, vanaf 20.30 uur.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 2

brief Willem Oltmans aan President Suharto

Voor dit Kleintje hebben we van Willem Oltmans toestemming gekregen een vertaling van zijn engelstalige brief te publiceren, die hij op 1 oktober 1995 aan de huidige president van Indonesië (Suharto) heeft geschreven. Voor een beter begrip heeft Oltmans een paar inleidende woorden geschreven, die wij hieronder als voorwoord weergeven.

voorwoord bij de brief aan Suharto

"Er is voor de lezer van "Kleintje Muurkrant" een toelichting gewenst bij mijn brief aan Suharto. Het betreft het hemelsbrede verschil tussen het functioneren van Indonesische of Javaanse "hoofden" en die van ons. De Indonesische ambassadeur in Washington in de dagen dat de oplossing voor het Nieuw Guinea geschil in 1960 - 1961 tot stand kwam, dr. Zairin Zain, die overigens in Leiden was opgeleid, hield me die dagen al voor "begrijp goed mijnheertje, wij Indonesiërs moeten altijd wat we denken en voelen of willen zeggen "vertalen" voor Nederlandse breinen." Hiermee gaf hij exact aan hoe Indonesiërs tegen ons aankeken.
Ik heb veertig jaar, vanaf 1956, met Indonesië in contact gestaan, afkomstig zijnde uit een familie waarin mijn vader en grootvader te Semarang op Java werden geboren en mijn overgrootvader, Alexander Oltmans reeds als President Comité der Nederlandse Indische Spoorwegen in het midden van de vorige eeuw jarenlang in Semarang sleutelde aan de aanleg van 4000 kilometer spoorlijnen op Java. Ondanks dus een scheut "Javaans denken" via mijn voorouders te hebben meegekregen, werd ik door Indonesiërs in de jaren vijftig, toen ik aangemoedigd door Sukarno in Rome, voor het eerst naar Jakarta kwam, terecht gewezen met de woorden, "Willem trek je klompen uit." Ook al heb ik in de afgelopen veertig jaar zéér veel over Indonesisch-denken geleerd, ik ben voldoende "belanda" gebleven om in hart en nieren anti-Suharto te blijven. Dit, omdat hij in 1965 hoogverraad pleegde jegens Sukarno en een slachting begon, geraamd op één miljoen mensen, onder Sukarno aanhangers en Indonesische communisten. Hij deed dit involge de gesouffleerde wensen van de CIA, die in Jakarta een President op het paleis geïnstalleerd wilden zien, die het spel in Azië met de Amerikanen mee speelde, in plaats van Sukarno, die zich fel verzette tegen de Amerikaanse oorlog in Vietnam en omliggende landen. Suharto was voor Washington "bruikbaar" en is dat in 1995 nog. Als Bill Clinton nog dezer dagen Suharto op het Witte Huis ernstig toespreekt over "mensenrechten" is dit een pure schijnvertoning. In werkelijkheid danken de Amerikanen de hemel, dat Suharto in Indonesië de lakens uitdeelt, want via hem, zijn naaste familie en handlangers kunnen de westerse multi-nationals het land verder leegroven, zoals dit gedurende honderden jaren Nederlandse bezetting altijd was geschied.
Met mijn Hollandse brein, zoals ambassadeur Zairin Zain dit omschreef, ben ik van mening gebleven, dat Suharto verdient om aan de hoogste waringin-boom in Indonesië opgeknoopt te worden. Zijn misdaden jegens het Indonesische volk zijn zonder precedent in de geschiedenis van dat land. Daar komt voor mij bij, dat Bung Karno een persoonlijke vriend was. Suharto heeft hem niet alléén met de CIA verraden, hij heeft hem gevangen gezet, geïsoleerd en dood getreiterd. Voor mijn Hollandse brein zijn dit onvergeeflijke daden. Dus de kogel.
Indonesische breinen opereren meestal anders. Zij hebben een aangeboren gevoel voor "kasihan", medelijden. De hoofden hebben andere modus operandi dan wij. "Vergeven" maakt hier een belangrijk deel van uit. Bung Karno was als Javaans proto-type van de Indonesische "mind" een buitengewoon vergevensgezind man. Hij vergaf de Nederlanders. Hij vergaf generaals, als bijvoorbeeld Nasution, die herhaaldelijk "ongehoorzaam" was. Sukarno zet in zijn memoires hoe zijn brein in dit opzicht werkte uiteen. Wellicht zou hij zelfs Suharto, indien hij eens berouw zou hebben getoond zijn verraad, moord-partijen en collaboratie met de CIA hebben vergeven. En nu kom ik dichter bij de betekenis van mijn recente brief aan President Suharto.
In 1994 en 1995 keerde ik ná een afwezigheid van 28 jaar in Jakarta terug dankzij een demarche van premier Ruud Lubbers, die een einde wilde maken aan het feit dat ik in 1962 door Joseph Luns voor het leven als persona non grata in de ban werd gedaan. Waarom en hoe dit allemaal in zijn werk is gegaan is in twee recente boekjes te vinden, "Vogelvrij" (Jan Mets, 1992) en "Persona non grata" (Papieren Tijger, 1994). Wat ik hier wil benadrukken is, dat ik in de eerste maanden van dit jaar in Jakarta ontdekte, dat de reis van Beatrix naar Indonesië diende te worden uitgesteld? Waarom?
Omdat ik voorzag dat er een frontale botsing in de maak was tussen illusionaire vergevingsgezinde Indonesische verwachtingen van de visite van hare majesteit en de haatdragende hoge Haagse heren op houten klompen. Om één voorbeeld te noemen: in 1994 had ik reeds een brief mee gekregen van generaal Pamu Rahardjo der Indonesische oud-strijders (met instemming van Suharto) met het klemmende verzoek, dat Beatrix een krans zou plaatsen op het graf van Sukarno in Blitar, Oost-Java. Ik zorgde, dat die brief op 16 mei 1994 bij hare majesteits' grootmeester en bij Lubbers was, dus ruim één jaar voor het staats-bezoek.
Ik wist dat ook vijftig jaar ná Sukarno's overwinning men in Nederland nog steeds in de verste verte niet bereid was deze man het slagen van zijn vrijheidsstrijd te gunnen. Al in januari 1995 schreef ik in de "Jakarta Post", dat met geluk en de wind in de rug mee op zijn vroegst koning Willem IV in 2045, dus honderd jaar ná de Indonesische vrijheid, als eerste Oranje een krans op het graf van de Indonesische vader des vaderlands zou kunnen gaan leggen.
Indonesië staat aan de vooravond van en wisseling van leider. Suharto is 74. Ook hij heeft niet het eeuwige leven. Eén van zijn voormalige ministers wees me er op, dat bij het aan de macht komen van Bung Karno een bloedbad met Nederland had plaats gehad. Bij het aan de macht komen van Suharto werden een miljoen Indonesiërs over de kling gejaagd. "We zouden willen, dat onze derde President vreedzaam de teugels in handen zal nemen." Maar omdat Suharto in werkelijkheid een misdadiger is in de klasse Pol Pot, terwijl hij daarnaast van Indonesië een fascistische politie-staat heeft gemaakt. Bovendien verrijkte hij zichzelf en zijn kinderen en handlangers op het paleis tot in het absurde. De machtswisseling van Suharto zal zich niet zonder slag of stoot voltrekken.
Tenzij - en nu vraag ik de Nederlandse lezer over te schakelen op (het functioneren van) Indonesische "minds" - Suharto met zijn misdaden voor de draad komt. Zelfs de Amerikaans denkende voormalige minister van Defensie, Robert McNamara publiceerde onlangs memoires, waarin hij toegaf, dat Washington "fout" was geweest met de oorlog in Vietnam. Nog dezer dagen kon men op televisie Zuid-Koreaanse generaals zien opbiechten, dat zij zich ten koste van het volk hadden rijk gestolen. Huilende hoge Koreaanse militairen op de beeldbuis. Niet dat ik zou willen bepleiten, dat Suharto via een potje krokodillen tranen op televisie het volk om vergiffenis zou moeten vragen. Verre van dat. Maar zonder een bekentenis of ommekeer zal hij zijn gerechte straf niet mogen ontlopen.
Mijn brief, geïnspireerd door wat ik denk te hebben geleerd over hoe Indonesiërs het misdadige Suharto tijdperk uiteindelijk zullen verwerken, is bedoeld om voornamelijk de naaste omgeving van adviseurs van de President aan het denken, en aan het werk te zetten. De Suharto brief is aan een aantal vitaal belangrijke adressen in Jakarta gezonden. Uiteindelijk is er denk ik één man, die ook een vertrouwenspositie bij Bung Karno bekleedde, en dat is oud-minister van Buitenlandse Zaken Ruslan Abdulgani, die Suharto van de noodzaak kan overtuigen via een mea culpa aan het Indonesische volk een vreedzame overgang naar een derde Presidentschap voor Indonesië te helpen bewerkstelligen. Vandaar de brief."

Willem Oltmans (31 oktober 1995)

Brief van Willem Oltmans aan President Suharto van Indonesië

"Aan President Suharto (Amsterdam, 1 oktober 1995)
Veertig jaar geleden ontmoette ik, werkend als journalist, President Sukarno in Rome en raakte zo betrokken bij Indonesië. Mijn overgrootvader, mijn grootvader en mijn vader leefden in Semarang. Ik kwam voor het eerst naar Jakarta in 1956. Deze dagen, dertig jaar geleden, maakte uw land een bloedige staatsgreep mee. In 1966 ontmoette ik President Sukarno voor het laatst in uw hoofdstad en in zijn bungalow bij het Bogor paleis. Wij hebben zeer vaak met elkander gesproken. Ik filmde u voor de toenmalige NTS-televisie in uw huis in Jalan Tjendana. In 1994 kwam ik in Jakarta terug, na 28 jaar, samen met de Nederlandse minister-president. Ik verbleef daar opnieuw van januari tot april dit jaar.
Indonesië bestaat nu een halve eeuw. U bent 74 jaar. In de komende paar jaar zal er een nieuw staatshoofd aantreden. Hoe zal dit alles gaan? Bung Karno, de bevrijder van Nederlands Oost-Indië, heeft een fel gevecht moeten leveren om Indonesische onafhankelijkheid van de Nederlanders te bewerkstelligen. Die oorlog kostte vele Indonesische levens. Toen u in 1965 Sukarno door middel van een illegale staatsgreep aan de kant zette, ging dit opnieuw met een verschrikkelijk bloedbad gepaard, onder uw leiding en verantwoordelijkheid. Zal de derde Indonesische leider voorafgegaan worden door een herhaald bloedbad?
U presenteerde uzelf in 1965 als de redder van de natie die een communistische machtsovername had voorkomen. Bung Karno, u en ik wisten de waarheid. Het was een absolute leugen. De officieren die op 30 september 1965 in actie kwamen, waren de échte helden. Zij verdedigden Sukarno en de republiek tegen een leger-coup die door Washington en de CIA werd gesteund en gefinancierd. De Verenigde Staten waren al jaren bezig Sukarno te wippen. De amerikanen waren oorlog aan het voeren in Zuid-Oost-Azië en wilden Bung Karno, en later Prins Norodom Sihanouk, weg hebben. Het oneerlijke alibi was hun vermeende communisme.
Toen Franklin Roosevelt en Winston Churchill een deal sloten met Joseph Stalin tijdens de Tweede Wereldoorlog tegenover het Duitse fascisme, betekende dit toch niet dat Roosevelt en Churchill communisten waren geworden? Sukarno en Sihanouk waren vergelijkenderwijs tegenstander van de amerikaanse oorlog in Vietnam. Zij verzetten zich hiertegen, net zoals Mao en Ho Chi-minh. Dat maakte ze nog niet tot communisten, hoewel u en uw partners dit het Indonesische volk in 1965 wel wilde laten geloven. U heeft welbewust Sukarno een verrader laten lijken door hem de moord op zes leger-generaals in samenwerking met de communisten in de schoenen te schuiven.
Met de bedoeling om de macht te grijpen heeft u President Sukarno beschuldigd een staatsgreep voor te bereiden tegen zijn eigen regering, in samenwerking met de Partai Kommunis Indonesia (PKI). De hele wereldpers blijft deze leugen tot op de dag van vandaag herhalen. In feite pleegde u hoogverraad. U weigerde bewust bevelen van Bung Karno, de opperbevelhebber. Aldus handelend werd u illegaal staatshoofd. Zeer recent zei u tegen de "Herald Tribune": "Ik zal iedereen verslaan die mij ongrondwettelijk probeert mijn macht te ontnemen". Maar uzelf, mijnheer de President, bent een ongrondwettelijke fraudeur door uzelf neer te zetten als redder van de natie tegenover de communisten.
Bung Karno's gedachtengang - die ik in tegenstelling tot u volledig kende en begreep - werd volledig beheerst door het respecteren van de mensenrechten en fundamentele democratische beginselen. Wanneer de PNI (Nationale Partij) al een geesteskind van Bung Karno was, dan was de PKI zijn stiefkind. Hij was de 'Bapak' van alle Indonesiërs, inclusief de communisten. Ook de communisten streden aan zijn zijde tegenover de uitverkoop van de Indonesische rijkdommen aan buitenlandse belangen. Zij weigerden, net zoals President Sukarno, Indonesië uit te leveren aan buitenlandse investeerders en gangsters, zoals u heeft gedaan, waardoor u een corrupte dief bent geworden van het bezit van de Indonesische bevolking. Terwijl officieren optrokken om een leger-coup van de Raad van Generaals te voorkomen waren daar wellicht PKI-leden bij aanwezig om hen te steunen in hun patriottische taak. Maar Bungkarno wist, net zoals u en ik, dat er op geen enkel moment sprake was van een PKI-coup tegen de regering van President Sukarno. Natuurlijk raakte de bevolking in grote verwarring omdat u en uw mede-samenzweerders hen voorhielden dat u het land moest redden voor het communisme.
Uw staf, en vooral generaal Sutikno Lukitodisastro, smeekte mij mee te helpen om Bung Karno ervan te overtuigen om de PKI in het openbaar af te vallen. Dit zou u een excuus hebben gegeven voor uw massale bloedbad jegens patriotten en zogenoemde communisten. Natuurlijk weigerde President Sukarno. Hij was zich volkomen bewust van de waarheid en de feiten. Al in de zestiger jaren had hij verscheidene waarschuwingen gekregen met betrekking tot een samenzwering van Generaal Abdul Haris Nasution en de Amerikanen. Bung Karno heeft me dit persoonlijk verteld. Nasution's speciale boodschapper Ujeng Suwargana dook in die jaren in Parijs, Bonn, Amsterdam, New York en Washington op om iedereen die maar wilde luisteren te verzekeren dat Nasution President Sukarno zou vervangen. Ujeng: "Wij zullen Sukarno gevangen nemen, hem volledig van iedereen isoleren en hem laten sterven als een bloem die geen water meer krijgt." Dit, President Suharto, is precies wat u met hem tussen 1965 en 1970 hebt gedaan. U bent verantwoordelijk voor de vroegtijdige dood van de Vader van de Natie.
Ik begeleidde Sutikno op 11 oktober 1966 naar Istana Merdeka en was aanwezig bij een discussie tussen hem en President Sukarno met betrekking tot de rol van de PKI in 1965. Bung Karno was een man van eer. Hij weigerde te liegen over de communisten om zo uw belangen en die van de Amerikanen in Indonesië te dienen. Hij was zich volledig bewust van uw verraad en was het fundamenteel oneens met uw beleid om Indonesië in handen te spelen van het internationale kapitalisme.
Sinds 1925 was Sukarno's filosofie gebaseerd op 'ongebondenheid', een beweging die hij wereldwijd opzette in Bandung, in 1955 (Conferentie van Nietgebonden Landen). Zijn doel was altijd om te voorkomen dat Indonesië in handen zou vallen van ofwel kapitalisme ofwel communisme. Hij noemde dit "socialisme op z'n Indonesisch". Hiermee was de PKI het met hem eens, zoals D.N. Aidit mij uiteenzette tijdens een langdurig samenzijn in New York en de Verenigde Naties. Uw militaire carrière was een succes. President Sukarno erkende uw militaire capaciteiten en stimuleerde permanent uw carrière. Tegelijkertijd was u een analfabeet met betrekking tot de wereldpolitiek. Wat dit betreft kon Sukarno u niet serieus nemen. U interpreteerde zijn houding jegens u als een persoonlijke belediging. Dit was echter zeker niet door Sukarno bedoeld. De President probeerde u duidelijk te maken met betrekking tot militaire zaken, zijn orders af te wachten en uw neus uit politieke zaken te houden.
Nu, na dertig jaar van militaire dictatuur, probeert U ons de indruk te geven van een Indonesië als normaal en welvarend land, maar in werkelijkheid regeert u met een ijzeren vuist. Vijftig jaar na de onafhankelijkheid is Indonesië een fascistische politie-staat waarbinnen de bevolking, journalisten, arbeiders, boeren en politici zich onmogelijk vrij kunnen uiten uit angst voor arrestatie en gevangenisstraffen. U sluit na vele jaren de meeste Indonesische gevangenenkampen en zeer recent stopte u met de gewoonte om paspoorten van voormalige gevangenen te voorzien van de letters E.T. (Ex Tapol).
Dit waren inderdaad enkele stapjes vooruit in vergelijking met de misdaden jegens de bevolking in het verleden. Wellicht beschouwt u uw presidentschap en dertig jaar leiderschap als een volledig succes. In werkelijkheid heeft u een monster geschapen. In 1995 staat Indonesië over de hele wereld bekend als de meest corrupte staat in Azië. Uzelf en uw directe familie en kinderen, uw militaire en burger-medewerkers hebben zich ongelooflijk verrijkt. Zelfs Ferdinand Marcos van de Filippijnen is vergeleken met u een amateur. Marcos' presidentschap kwam eveneens tot een plotseling einde.
Mijnheer de President,
vijf jaar gelden schreef ik u een brief naar aanleiding van de publikatie van uw memoires. Ik heb geprobeerd u op een aantal verdraaiingen van de historie te wijzen die u zichzelf permitteerde. In Indonesië is niemand vrij u in het openbaar te bekritiseren met betrekking tot de Indonesische geschiedenis en de rol van de Vader van de Natie (Bung Karno) in deze periode. U bent een man die in staat is een eenvoudige krantenbezorger naar de gevangenis te sturen aangezien u het oneens bent met het materiaal dat deze bij de bevolking in de brievenbus deponeert.
Mijn toenmalige brief aan u verscheen in het boek "Primadosa", geschreven door Wimanjaya Liotohe. Op dit moment is hij bezig aan een nieuw boek, "Primadusta". De werkelijkheid en historische feiten kunnen niet altijd verborgen blijven voor het publiek, ondanks de beperkingen die uw politieagenten en soldaten opleggen aan diegenen die de waarheid willen onthullen. Misschien is de tijd aangebroken om alle feiten op tafel te leggen en om de natie in vertrouwen te nemen. Wilt u de gebeurtenissen van 1965 met alle Indonesiërs in alle openheid delen?
Maar al te vaak worden helden in de geschiedenis als verraders afgemaakt. Indonesië is hierop geen uitzondering. Kolonel Untung leidde bijvoorbeeld in 1965 een beweging ter bescherming van de Republiek en President Sukarno. U liet hem neerschieten. Zijn laatste woorden waren echter "Hidup (lang leve) Bung Karno!". Toekomstige geschiedenisboeken betreffende Indonesië zullen Kolonel Untung als een held beschrijven die stierf voor zijn vaderland. Dit is slechts één voorbeeld. Is nu aan het einde van uw leven niet het tijdstip gekomen dat u bekent en erkent aan alle Indonesiërs dat u bewust de gebeurtenissen die werkelijk plaatsvonden in 1965 heeft verdraaid om uw eigen belangen, het bekleden van de hoogste macht in Indonesië, te dienen? Dit met medewerking van de CIA?
Ik heb in Indonesië geleerd dat de bereidheid tot vergeven een nationale karaktereigenschap is. De Indonesiërs hebben het eeuwenlange kolonialisme en imperialisme van de Nederlanders al lang vergeven. U allen schijnen de Nederlandse misdaden in Oost-Indië plaats vonden uit uw geheugen te hebben gewist. Het recente bezoek van Koningin Beatrix aan u was een rampzalige mislukking aangezien de Nederlanders slechte verliezers zijn. Zij hebben de overwinning van Indonesië en Sukarno op Nederland nooit toegegeven. Zij zijn niet in staat, om oog in oog met Indonesiërs, hun misdadige gedrag toe te geven. In een brief, geschreven door uw vriend generaal Pamu Rahardjo in 1994, werd de Nederlanders gevraagd om de Koningin bloemen te laten leggen op Sukarno's laatste rustplaats. Deze brief, die uw persoonlijke goedkeuring droeg, heb ik bij de Koningin en de toenmalige minister-president Ruud Lubbers afgeleverd. Deze brief werd bewust genegeerd. Vijftig jaar later zijn de Nederlanders nog steeds niet in staat hun verlies eerlijk te erkennen. Vandaar dat de Koningin in Jakarta in "een mijnenveld" terechtkwam, zoals de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken het noemde.
Indonesië hoopte dat het bezoek van de Koningin een nieuw begin zou zijn met betrekking tot de relaties tussen de vroegere koloniale macht en de gekoloniseerde. Den Haag miste opnieuw een historische kans. Indonesië, en u persoonlijk, werden keer op keer beledigd. Ik wist dat de omstandigheden ongunstig waren en waarschuwde dat het beter was om geen bezoek af te leggen dan dat het zou mislukken. Ik verzocht de Koningin, nadat duidelijk werd dat het bezoek door zou gaan, om dan tenminste naar Blitar te gaan en Bung Karno te erkennen als vader van het vaderland. Nederlandse bisschoppen ondersteunden deze wens. Niemand luisterde. Ik begreep het Indonesische ongenoegen volledig dat u keer op keer uitdrukte. Zonder dat ze het waarschijnlijk in de gaten hadden stapelden zich de beledigingen op der Nederlanders jegens Indonesië en U persoonlijk. U had geen andere keus dan het Indonesische ongenoegen duidelijk te maken met behulp van duidelijke Nederlandse botheid.
Dit alles opbiechtend, ben ik nieuwsgierig of de tijd voor u is aangebroken om de Indonesische bevolking de waarheid te vertellen met betrekking tot de traumatische gebeurtenissen in 1965. Ik hoopte dat u hiertoe zou overgaan op 17 augustus jongstleden. Generaal Mursid, een vriend van me, is een waarachtig patriot. Toen ik hem vertelde dat het gebruikelijk is dat overal op de wereld verraders de kogel kregen, antwoordde hij rustig: "Nee nee, wij zijn niet diegene die daar over oordelen. Dat is een zaak van God." Tijdens een lunch met Ibu Hartini Sukarno sprak zij warm en hartelijk over u. Aangezien ik in Holland ben geboren werd ik boos. "Hoe kunt u vriendelijk zijn over de man die Bung Karno heeft verraden en hem dood heeft gemarteld?" vroeg ik haar. Ibu Hartini bleef rustig en schudde haar hoofd. Een Javaanse stilte zegt soms meer dan duizend woorden. Mij staan haar bedroefde gezicht vol tranen nog levendig voor de geest.
Voor een 'westerling' is het moeilijk deze vergevingsgezindheid te bevatten. Ik begrijp nog steeds niet volledig hoe Javaanse "minds" in elkaar zitten. Ik blijf hierover nadenken en wellicht dat ik geleerd heb van Ibu Hartini en Generaal Mursid. Het was ook niet Bung Karno's manier om problemen met kogels op te lossen. Zijn prachtige voorbeeld voor de Indonesische staat was eveneens vergiffenis schenken. Misschien is dit een traditioneel Javaans gebruik, iets wat de Koningin en de Nederlandse regering niet begrijpen. Ze waren "kasar" genoeg om een zestigtal ondernemende zakenlieden mee naar Jakarta te nemen, aldus onze typische "kruideniers mentaliteit" ten toon spreidend. Het Koninklijk bezoek met een symbolische betekenis van verzoening tussen de twee landen had nooit gebruikt mogen worden voor openlijk winstbejag en een "koopman van Venetië"-houding. Ook dat was een onvergeeflijke blunder.
Een voormalige minister, die zowel onder president Sukarno als onder u heeft gediend, nodigde mij eerder dit jaar in zijn huis uit. Hij drong bij mij aan om niets te schrijven over de gebeurtenissen van 1965, aangezien de meeste Indonesiërs zich niet bewust zijn van het verraad jegens Bung Karno door het leger in samenwerking met de CIA. "Wacht tot Suharto weg is", zei hij me. "Wij maakten een bloedbad mee tijdens Bung Karno's revolutie voor onafhankelijkheid. We hadden er een toen Suharto de macht overnam. Wij willen dat onze derde president in vrede komt." Een vredige aanstaande machtsovername ligt geheel in uw handen. Het Indonesische volk zou bevrijd moeten worden van de traumatische gebeurtenissen van 1965. Alleen u kunt de wonden helen door de mensen de waarheid te vertellen, hoe pijnlijk dit ook is.
Uw verantwoordelijkheid voor de onttroning van Bung Karno, voor het plaatsvinden van een gigantische bloedbad en het oprichten van concentratiekampen, zijn op dit ogenblik historische feiten, of u dit nu toegeeft of niet. Een legerofficier, een man van eer, zou moedig genoeg dienen te zijn beoordelingsfouten toe te geven, zware misstappen te erkennen. Zoals het verraden van de natie en Bung Karno in samenwerking met de CIA. U dient de enorme rijkdommen, die u en uw familie zich heeft toegeëigend, aan de Indonesische bevolking terug te geven. U kunt ze beter zelf teruggeven dan te wachten op de dag dat woedende massa's mensen u en uw kinderen zal dwingen de gestolen miljoenen terug te geven. Laat deze gelegenheid niet voorbijgaan, Mijnheer de President, om op uw eigen initiatief met uw land schoon schip te maken. Anders voegt u zich in het foto-boek tussen historische figuren zoals Hitler, Mussolini, Stalin, Mao, Pol Pot, Mobutu of Pinochet, waarvan de laatste twee eveneens CIA-verraders waren jegens hun eigen land.
Wilt u rekening houden met deze oproep en u verontschuldigen tegenover de Indonesische bevolking, Bung Karno's familie en vrienden? U was de gruwelijkste en oneerlijkste dictator die Indonesië ooit heeft meegemaakt. Misschien vergeeft het land u dit alles wel, aangezien dit bij de Javaanse 'adat' lijkt te behoren."

Willem Oltmans, journalist,


1 oktober 1995

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 1

DenBosch door Rosmalen geanexeerd?!

Pffoei, wat ben ik dronken geworden, die avond van de verkiezingen waarbij het door het gemeentebestuur van DenBosch gratis verstrekte bier rijkelijk vloeide. Wat sterk overheerste was de vreugde over het lage aantal extreem-rechtse stemmen. De in het stadhuis aanwezige tien Centrumdemokraten dropen al na anderhalf uur af. Zij hadden toen reeds in de gaten dat het voor hen afgelopen was in DenBosch. Drie zetels kwijt, Prachtig! Wegwezen! En Het Nederlands Blok heeft totaal niets klaargemaakt! In het begin van de avond, toen de stemmen langzaamaan binnen kwamen zag het er naar uit dat de PvdA flink zou gaan winnen, maar naarmate er meer uitslagen uit Rosmalen binnen kwamen schoot de Rosmalens Belang-staafdiagram op het grote videoscherm omhoog. Uiteindelijk zouden ze 10 nieuwe zetels binnenhalen en daarmee was de sensatie kompleet. De volgende dag, met een hoofd vol dwalende hersenneuronen, begin je je pas te realiseren wat er allemaal gebeurd is. De opkomst was 45,6 procent, dat betekent in DenBosch 40,2 en in Rosmalen 65,3.

Even alle uitslagen op een rijtje: Rosmalens Belang (van 0 naar 10), CDA (van 7 naar 6), PvdA (van 5 naar 6), VVD (blijft op 4), Bosch Belang (van 5 naar 4), GroenLinks (van 4 naar 3), SP (blijft op 2), D66 (van 4 naar 2), Knillis (van 3 naar 1), AOV (van 0 naar 1) en de CD dus, van drie naar nul (joepie!).
Maar nu? Het begint allemaal niet gunstig. De coalitieonderhandelingen zijn inmiddels, in grote geheimzinnigheid, aan de gang. Ze hebben de stemmen weer binnen, de deuren kunnen weer dicht tot aan de volgende verkiezingen, lijkt het wel. De sterke onderhandelingspositie van Rosmalens Belang (tien zetels!) zou nog wel eens tot vreemde ontwikkelingen kunnen gaan leiden. Hoe denken die Rosmalenaren over allerlei Bossche kwesties? Wij weten het niet, en het zou ons verbazen wanneer ze het zelf weten. Komende maand moet de nieuwe gemeenteraad bijvoorbeeld beslissen over de Herziening Algemene Bijstand Wet. Zoals we hier al vaker hebben geschreven liggen er bikkelharde en onrechtvaardige B&W-plannen op tafel, in elkaar gedraaid door de per 1 januari aftredende wethoudster Joke van der Beek. Op 22 januari vindt hierover een besluitvormende commissievergadering plaats en op 1 februari staat de besluitnemende gemeenteraadsvergadering gepland. Kom hier alsjeblief naar toe en laat merken dat er nog bugrres zijn die zich ergeren aan de arrogantie van de macht. Tegenkrachten moeten opgebouwd worden, anders gaat het flink fout!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 0

Transit

In november kwam het eerste nummer van een nieuw blad uit. Dit blad is een tweede poging om een nieuw links blad uit te gaan geven, afgelopen zomer kwam al een proefnummer uit onder de titel Oh! Dat nieuwe blad, Transit genaamd, wil 'een blad zijn dat informeert en inspireert. Een blad voor wie geïnteresseerd is in de samenleving om zich heen. Een blad voor mensen die geen dorheid, domheid of dogma's slikken; en die durven te dromen, denken en doen.'
In dit nummer vinden we onder andere artikelen over de Digitale Stad in Amsterdam; Kinderarbeid; een interview met PvdA lid Paul Kalma; een aantal artikelen met als thema: 'Verbeter de wereld, begin voor jezelf' over ideëel ondernemen en een artikel over de toekomst van het betaalde voetbal.
Nieuwsgierig geworden naar het hoe en waarom achter dit blad, belde Radio Banzai met de redaktie voor een interview, dat je hier kunt lezen.

-Waarom zijn jullie dit blad gaan maken, en wat willen jullie er precies mee bereiken?
-Het is een fusieblad, drie bladen, Lekker Fris, Grenzeloos en Konfrontatie zijn bij elkaar gaan zitten om een nieuw blad te maken. Wij wilden kijken of er in Nederland toch een markt bestaat voor een blad voor progressief Nederland. Wat dat dan ook moge zijn, want je merkt dat allerlei termen niet meer gelden, net zoals een woord als links niet meer zoveel zegt. Maar we willen toch een progressief blad uitbrengen, en proberen om allerlei groeperingen die met Nederland aan de gang zijn, die met democratie bezig zijn, of wat dan ook, bij elkaar te krijgen. Dat klinkt wel heel manifesterend maar het gaat erom dat je daar toch iets voor te bieden hebt. Er moet heel wat gebeuren om de oude sientjes te doorbreken en wat meer de openbaarheid in te gaan. Dat betekent als blad dat je moet letten op het taalgebruik en de onderwerpskeuze en dat je niet alleen voor de eigen parochie zit te preken, maar ook andere mensen wilt bereiken.
- Het komt dus niet meer uit de links radikale hoek?
- Dat willen we eigenlijk niet achter laten. Binnen onze eigen huiskamers voeren we nog steeds heftige discussies, maar naar buiten toe wil je niet alleen weer diezelfde links radikale groepen bereiken, daarnaast zijn er nog tal van andere groepen die bijvoorbeeld de NN of Kleintje Muurkrant niet lezen om dat ze het te verdacht of siengericht vinden. Je merkt bijvoorbeeld bij het Kleintje dat in stijl en aanpak geprobeerd wordt om meerdere bevolkingslagen van de Bossche bevolking te bereiken. Hetzelfde idee zit eigenlijk achter Transit.
- Maar de onderwerpskeuze in Transit is duidelijk anders. Het mist een beetje het inspirerende dat jullie nastreven.
- Dan zijn we daar dus nog niet in geslaagd.
- Maar hoe zien jullie dat dan? Willen jullie mensen ook aanzetten tot kritischer nadenken?
- Dat hopen we natuurlijk altijd. Het is voor ons ook nog zoeken waar dat inspirerende in zit. Uit de enquête die de lezers van het eerste proefnummer toegezonden hebben gekregen bleek dat de mensen de inspiratie misten. Het is nu maar de vraag wat mensen daar onder verstaan, hoewel het een duidelijker mening is dan de kritiek dat het 'politieker' moet, want dat is nog veel vager. Inspirerend wil zeggen dat je mensen iets te bieden hebt in deze tijd en als redaktie moet je zoeken waar dat hem in zit. Het kan dan ook zijn dat je mensen aan het woord laat die ideeën hebben over hoe het anders kan.
Dus niet zozeer artikelen met de strekking: Wij moeten allemaal de straat op, maar dat je mensen aan het woord laat die vertellen wat die er over denkt en wat die daar in de dagelijkse praktijk mee doet.
- Jullie hebben als ondertitel gekozen Dromers denkers en doeners, maar dat valt een beetje tegen.
In hoeverre streven jullie de aktualiteit na, waarom staat er bijvoorbeeld niets over de herinrichting van de Algemene bijstandswet in het blad?
-Die aktualiteit blijft altijd een heftig punt, omdat je als maandblad moet uitkijken dat je geen dubbelingen krijgt met andere bladen of achter het nieuws aanloopt. In die zin zou het makkelijker zijn om een weekblad te maken, dan kan je die dingen makkelijker opnemen. Op zich is het niet erg om achter het nieuws aan te fietsen, als je er echt iets anders over te melden hebt of een andere invalshoek hebt. Je moet ook de medewerkers hebben die dat aankunnen. Die binnen een week een artikel kunnen aanleveren in plaats van dat er vier weken over heen gaan. Niet iedereen kan dat, om binnen een paar dagen die nieuwe bijstandswet door te lichten en er een artikel over te schrijven. We proberen het echter wel, en ik ben optimistisch dat het ook gaat lukken.
-Dit is eigenlijk het tweede nulnummer, hoe zit dat precies?
-Het blad OH! was eigenlijk een proefnummer, terwijl Transit al meer een verwerking is van alle kritieken die we ontvangen hebben. Nu gaan we weer alle kritiek verwerken zodat we natuurlijk ook steeds meer doorkrijgen: Dit wordt onze lijn, dit wordt onze rode draad, hierdoor worden wij als blad herkenbaar. Want dat is ook belangrijk voor het blad, dat mensen meteen weten: Dit is Transit, en dat is op het moment nog niet echt het geval. Het is nog vaag, wat je al zei over die links-radikale hoek, dat is nogal diffuus terwijl je daar wel je roots hebt liggen. En nou is het weer de kunst om de ideeën uit die tijd of uit je achtergrond te verwoorden in een heel andere kontekst.
- Je zegt het al: Uit die tijd. In het blad lees ik ook een beetje die ondertoon, alsof het al verleden tijd is.
- Dat wil ik er niet mee zeggen. De echte sienbladen zijn er meer voor de echte sien. En dat is ook prima, daar is ook geen enkel kommentaar op en daar voldoen ze ook aan. Dus waarom zou je ze daarom moeten opheffen, dat is ook onzin. We hebben ook geprobeerd om met de NN een samenwerking aan te gaan , er zijn ook twee mensen de eerste maanden daarmee bezig geweest. Die waren er wel voor om te onderzoeken of je met de NN zou samen kunnen werken, maar de rest van de redactie van de NN vond dat geen goed idee, dus toen viel dat ineens helemaal weg. Helaas hoor, want ik had wel eens willen zien wat zo'n combi dan zou gaan opleveren. Je hebt dan aan de ene kant toch een heel duidelijke doelgroep die ik dan voor de duidelijkheid maar even de kraaksien zou willen noemen, en je zou daar andere doelgroepen aan toevoegen. Wat zou je dan voor een soort blad gaan krijgen. Want de NN wil natuurlijk ook wel dat ze ergens anders gelezen gaan worden. Dat is net zo goed een rode draad door al die bladen heen, want niemand lukt het om echt breed gelezen te worden. Dat kan een keuze zijn, noem het dan maar een vakblad, die weten ook wel dat een blad voor boormachines niet door iedereen gelezen wordt. Maar als je iets breder wilt, dan blijkt dat toch al die bladen niet te lukken.
- Op hoe grote oplagen mikken jullie als jullie zeggen te proberen een breder publiek te bereiken?
-Wij gokken in eerste instantie op om en nabij de 1000 á 1500 abonnees aan het eind van het jaar. Voor deze eerste nummers hebben we 4000 exemplaren gedrukt. Wij vragen ons namelijk af: wie reken je tot progressief Nederland, of wie zijn bezig met maatschappij veranderingen en hebben goede ideeën. Dan zou je, als je het op de keper beschouwd, in Nederland nog steeds 25000 mensen moeten kunnen bereiken. Dat moet toch mogelijk zijn. De kunst is, en dat is het hele eieren eten denk ik, dat je die boodschap op een goede manier moet presenteren, en niet zo maar iets kan doen, want dan lezen mensen het niet of dan verkoopt het niet. Dat is een leerproces denk ik, we hebben altijd wel geagiteerd maar we zijn vergeten om goede propaganda te maken. Dat is het hele cruciale punt volgens mij.

Wil je zelf een oordeel vormen over dit nieuwe blad, vraag dan een gratis proefnummer aan bij:
Uitgeverij WEB,
postbus 1529
1000 BM Amsterdam

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 0

Donateur van het Kleintje

Natuurlijk vinden wij automatische overschrijvingen een ramp. Een steeds meer doorgevoerde automatiseringsoperatie die voornamelijk ten goede komt aan grootverdieners. Maar wij willen aan alle kleintje-abonnees vragen toch eens te overwegen om je abonnementsgeld middels een donateurschap over te maken. Bijvoorbeeld maandelijks een knaak, of jaarlijks vijentwintig gulden of meer. Dat scheelt ons namelijk een hoop werk! Je kunt hiervoor een kaart invullen op het postkantoor. Als het goed is heb je pas geleden een aksept-girokaart van ons gekregen. Vul die alsjeblief zo snel mogelijk in want onze schatkist dreigt leeg te raken en er zijn nog zeer veel mensen die 1995 nog niet betaald hebben. Heb je niets ontvangen dan ben je tot en met dit jaar bij met betalen. Je kunt 1996 natuurlijk ook vast overmaken maar je kunt ook wachten op de volgende akseptgirokaarten die we over een paar maanden zullen gaan rondsturen. Willen jullie proberen nog wat nieuwe abonnementen op Kleintje Muurkrant te organiseren ? Dank vast en de allerbeste wensen voor de toekomst. Alweer een jaar... op naar nummer 300... zullen we maar weer eens een feestje houden? Met een speciaal thema-nummer? Heb je ideeën? Wil je meehelpen? Kleintje Muurkrant, Postbus 703, 5201 AS, DenBosch 073.6136927 E-mail:

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 292, 15 december 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 292
  • Hits: 0