• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

284

Lekkere luchten boven DenBosch

Het zal nog ongeveer een jaar duren voordat alle benzine verwijderd is uit de bodem onder het Total/Fina benzinedepot in DenBosch. Dat betekent dat men daar dan bijna twee jaar mee bezig zal zijn geweest, het moet dus wel om een gigantische bodemverontreiniging gaan. Het zal Total/Fina meerdere miljoenen guldens gaan kosten maar het heeft de gemeente denBosch ook al meer dan een half miljoen gulden gekost.

Op vrijdag 10 juni 1994 kwam Total/Fina met een persbericht naar buiten waarin melding werd gemaakt van het weglekken van een enorme hoeveelheid benzine in de grond onder haar opslagplaats aan de Ketelaarskampweg in DenBosch. Hieraan voorafgaand was in het diepste geheim overleg gevoerd tussen de gemeente DenBosch (Burgemeester & Wethouders), de brandweer, Total/Fina en bierbrouwerij Heineken. Dit laatste bedrijf vanwege de dichtbijzijnde waterzuiveringsinstallatie van de bierproducent. Ooit is Heineken naar DenBosch gekomen juist vanwege de aanwezigheid van een enorme hoeveelheid zuiver grondwater dat vanuit grote diepte omhoog gepompt wordt om dit via allerlei chemische en natuurlijke bijprodukten om te vormen tot 'heerlijk helder Heineken'. Je kunt je voorstellen dat er nogal paniek was, daar vlakbij de Heineken-fabrieken op het industrieterrein. Een paar dagen voor dat persbericht van Total/Fina was er een besloten (geheime) vergadering geweest
van de gemeentelijke raadscommissie Milieu waarin de verantwoordelijke CDA-wethouder Bert Wijers het een en ander ter kennis bracht aan de commissieleden, waar ze pas over mochten praten nadat Total/Fina met haar persverklaring naar buiten zou komen. Een week of wat later kwam de gemeente met een commissievoorstel waarin ze voorzichtig uit de doeken deed wat er zich allemaal in de maand hieraan voorafgaand had afgespeeld.

Het verhaal van de gemeente
Op vrijdag 6 mei 1994 werd bij graafwerkzaamheden op het Total/Fina terrein (gelukkig loodvrije) benzine aangetroffen en al snel werd duidelijk dat het om een zeer grote hoeveelheid moest gaan (iemand groef een putje en dat liep vrijwel onmiddellijk vol benzine). Na overleg met de brandweer werd de boel "met het oog op mogelijk explosiegevaar" onmiddellijk afgezet. In eerste instantie ging men uit van een hoeveelheid van drie- tot zeshonderdduizend liter benzine die de grond in gelopen zou zijn, maar na onderzoek door de Heidemij schatte men dat het 'slechts' gaat om een 'benzinelekkage' van honderd- tot tweehonderdduizend liter. Op dit moment is men nog steeds bezig de grond te 'reinigen' door middel van onttrekkingsputten van waaruit de benzine weer in de opslagtanks van Total/Fina wordt gepompt. Overigens ligt er één MILJARD liter benzine opgeslagen op dit dichtbebouwde terrein (uitspraak van wethouder Wijers in de commissievergadering van 3 oktober 1994: "er ligt een miljoen kubieke meter benzine bij Total"). Er zit 1000 liter benzine in een kubieke meter, vandaar een miljard liter; stel je die hoeveelheid rotzooi eens even voor daar op die plek!.
Er wordt per dag 1000 liter benzine uit de grond gepompt, dus dat vandaar dat het wel even duurde totdat ze die hoeveelheid van honderd- of tweehonderdduizend liter daar weg hebben. De gemeente erkent dat ze al vanaf februari vorig jaar regelmatig klachten ontving van mensen die in de buurt wonen en werken over een sterke benzinestank en ergens halverwege april 1994 werd er al een "aanmerkelijke hoeveelheid olie en/of benzine in het regenwater-riool aangetroffen"! Ondertussen is duidelijk geworden dat er een ondergrondse pijpleiding heeft gelekt maar hoe lang dit al aan de gang is geweest valt pas vast te stellen wanneer ze precies weten hoeveel benzine er weggelekt is (wanneer je die hoeveelheid namelijk vergelijkt met de inmiddels opgespoorde scheur in de pijpleiding kun je uitrekenen hoe lang geleden de lekkage is begonnen). Onmiddellijk na de melding (6 mei 1994) is de Heidemij met haar onderzoek begonnen dat op 26 mei gepresenteerd werd aan de gemeente. De dag erop belde het gemeentelijk bureau Milieu naar Heineken om de ramp te melden, maar daar had men ondertussen al enige argwaan gekregen naar aanleiding van de onderzoeksactiviteiten op het Total/Fina-terrein. Op 30 mei was er een bespreking tussen de gemeente DenBosch, Total/Fina en Heineken en pas op 6 juni werd, zoals eerder hierboven geschreven, de gemeenteraadscommissie Milieu ingelicht.

Onze visie op de ramp
Verantwoordelijk wethouder Bert Wijers werd tijdens de commissievergadering Milieu op 3 oktober 1994 over deze ramp aan de tand gevoeld door Groen Links-raadslid Remco Herfst. Er werden zeer veel vragen gesteld over de houding die de gemeente DenBosch tijdens deze ramp innam. Wijers beantwoorde het een en ander, maar zeker niet alles. Heel veel blijft eigenlijk gewoon duister en ondergeschoffeld. Op de vraag waarom de gemeente niets naar buiten heeft gebracht tussen het tijdstip van ontdekking (6 mei) en de Total/Fina-persverklaring op 10 juni blijft Wijers eigenlijk het antwoord schuldig. Volgens hem bleek na een paar dagen dat er geen enkel gevaar was voor de 90.000 inwoners van de stad (jaja...) en suggereerde hij dat de gemeente bang was voor problemen met een eventuele schadeclaim van Heineken indien de gemeente zou zorgen voor onrust bij de bevolking die, wie weet, wel eens een verband zou kunnen leggen tussen de benzinelekkage en de glaasjes heerlijk helder... Wijers reageerde eveneens nauwelijks op het feit dat er al vanaf februari 1994 serieuze benzinestank-klachten binnen kwamen bij de Bossche afdeling Milieu en dat het tot 6 mei moest duren voordat er een verband werd gelegd met Total/Fina terwijl daar dus een miljard liter van deze giftige zooi ligt opgeslagen. Je zou toch denken dat indien burgers gaan bellen met de milieudienst dat er dan onmiddellijk aktie wordt ondernomen. Of is er te weinig geld beschikbaar om controles uit te voeren (zeg dat dan!)? Oplettende, of beter gezegd zieke & dus klagende burgers zijn toch de voelhorens van de afdeling Milieu zoals een wakkere CDA'er Van Heyningen het stelde? En waarom is het volledige milieu-rapport van Heidemij BV niet openbaar gemaakt? Nu moet iedereen het doen met een commissievoorstel waarin een samenvatting staat van dit rapport. Dit is en blijft natuurlijk de visie van de gemeente zelf op haar eigen beleid en daar hebben we natuurlijk niks aan. Groen Links had tijdens de besloten commissievergadering van 6 juni 1994 om aanvullende gegevens gevraagd maar tot op heden niks gekregen. Wijers beantwoorde deze serieuze vraag door Groen Links te verwijzen naar de heer Blom van de afdeling Bouwen en Milieu, maar die was nu weer precies degene die de samenvatting van het Heidemij-rapport had opgesteld, en ondertussen is deze ambtenaar bij de Gemeente DenBosch weg. En hoe kan het eigenlijk dat zo'n potentieel gevaarlijk bedrijf als een benzine-opslagplaats met een miljard liter benzine zomaar honderd-, tweehonderdduizend of wie weet nog meer liters benzine weg kan laten lekken zonder dat er een enorme alarmbel afgaat? Zit er geen meetapparatuur op die tanks? Naast de milieukanten van de zaak, waarvan we weten dat het bedrijfsleven zich er toch niet zo heel veel van aantrekt, zou je toch zeggen dat er ook een bedrijfseconomisch risico is aan het 'verlies' van een paar honderdduizend liter benzine. Dat kost nogal wat geld namelijk... De heer Blom suggereerde dat de lekkage, juist omdat deze niet door Total/Fina gemerkt is, al zeer langdurig aan de gang moet zijn geweest. Waarbij meteen de vraag gesteld zou moeten worden hoeveel benzine er dan al uit het gebied is weggestroomd, bijvoorbeeld via (dieper gelegen lagen) grondwater en de (regenwater)riolering. Op de vraag van Groen Links hoe het op dat moment zat met de kwaliteit van het ondergrondse water vertelde Blom dat er iets vreemds aan de hand was. Stroomafwaarts van het Total/Fina terrein was er nauwelijks (aromatische) verontreiniging aangetroffen. Stroomopwaarts echter, dus ten noorden van het benzine-depot was er sprake van een lichte benzineverontreiniging van het dieper gelegen grondwater. Wat? Dit is dus benzine die niet van het opslagterrein weggelekt kan zijn. Waar komt dit dan vandaan? Ten noorden van de opslagplaats ligt industrieterrein De Rietvelden, komt het daar dan vandaan? Zoiets moet toch direkt uitgezocht gaan worden? Naast de benzinestankklachten komen er namelijk ook al maanden verfstankklachten binnen bij de Bossche Milieudienst. Het valt op dat deze klachten hoofdzakelijk binnenkomen wanneer de bedrijven dicht zijn ('s-avonds en in het weekeinde). Moeten we gaan wachten totdat er opnieuw sprake is van een regelrechte ramp? Bij het Kleintje hebben we ook klachten gekregen over ziekmakende stank vanaf de Rietvelden.

Konklusie
In de commissie- & gemeenteraadsvergaderingen vorig jaar zijn de Bossche politici op wat gesputter na akkoord gegaan met de schamele informatie die hen door B&W is gegeven. Er zijn nog vele vragen te stellen, waarvan we er een paar hierboven hebben opgeschreven, terwijl we er eigenlijk niet zo heel veel verstand van hebben. Ons lijkt het van het grootste belang indien mensen met verstand van zaken (Bossche Milieugroep, Brabantse Milieu Federatie of Milieudefensie) zich eens uitvoerig met deze milieuramp gaan bezig houden. Wij hadden dit verhaal al eventjes liggen maar waren zo naief te denken dat de hele zaak nog wel uitvoerig in de gemeenteraad of in het Brabants Dagblad besproken zou worden. Maar nee hoor, nu hopen we dat de diskussie over hoe de gemeente omgaat met klachten van burgers niet verstomt. Daar zijn de risico's waaraan burgers worden blootgesteld veel te groot voor. Wanneer je op de kaart van DenBosch kijkt en kruisjes zet bij potentieel gevaarlijke produktiebedrijven dan schrik je je kapot. De Kruithoorn in DenBosch Zuid produceert dagelijks enorme hoeveelheden munitie (regelmatig hoor je de enorme explosies wanneer er weer een hoeveelheid moordtuig 'uitgetest' wordt). Op de diverse industrieterreinen van DenBosch staan her en der bedrijven die werken met gevaarlijke stoffen. Verfindustrie, galvaniseerbedrijven, verschroting van auto-wrakken noemmaarop. Met klem raden wij de gemeenteraad van DenBosch aan om goed te luisteren naar de klachten van burgers, wanneer deze klagen over plotseling opkomende hoofdpijnen, misselijkheid en dergelijke. Al eerder hebben we in het Kleintje onze vraagtekens geplaatst bij de enorme stijging van het aantal mensen dat te maken heeft met zogenaamde 'hooikoorts'. We weten niet hoe artsen deze toename verklaren, maar ons lijkt het niet logisch dat er nu ineens een hele hoop nieuwe polletjes en grassen over komen waaien. Ons lijkt de relatie met de kwaliteit van de lucht die wij nu eenmaal gedwongen zijn in te ademen voor de hand te liggen. Waarom wordt hier dan niet veel uitvoeriger onderzoek naar gedaan? En waarom wordt de burgerij niet met behulp van heldere taal op de hoogte gehouden van de kwaliteit van onze leefomgeving? Wanneer het bedrijfsleven door blijft gaan met winst maken ten koste van de kwaliteit van grond, water en lucht, en dus ten koste van de (kwaliteit van) levens van mensen, dan wordt het hoog tijd dat diegenen die de belangen van die mensen vertegenwoordigen en die daar zeer behoorlijk voor betaald worden, eindelijk hun werk goed gaan doen. En wanneer daar meer geld voor nodig is betaal dat dan! Dat is heel wat essentiëler dan wat nieuwe stoeptegels in de binnenstad van DenBosch neer te leggen ter meerdere eer en glorie van de Bossche middenstand of driedelige pakken dragende stadspromotors. Zo!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 3

Open brief aan Ad Melkert

Open brief aan Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Ad Melkert.
"Excellentie, zoals ik u beloofde op de PvdA-evaluatiedag in het Jacobitheater in Utrecht van afgelopen zaterdag (18 maart 1995 - kleintje), stuur ik u de diskette met daarop een uitgebreide correspondentie met politieke en maatschappelijke instellingen en personen uit het maatschappelijk middenveld. U vindt er ook statistisch materiaal in waaruit blijkt dat de betaalbaarheid van de sociale zekerheid niet in het geding is, of zou moeten zijn. De brief met die statistiek, o.a. aan Jacques Wallage en aan zijn voorganger, laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Maar laat ik eerst beginnen met het aanvullen van wat ik voor de microfoon naar voren mocht brengen. Allereerst kwam niet goed genoeg uit de verf dat de PvdA een zware nederlaag had geleden, omdat de kiezers geen vertrouwen meer hebben in de Partij van de Arbeid. Het argument dat 'onze kiezers' thuis waren gebleven werd m.i. onjuist geïnterpreteerd. De Mensen liepen weg bij de PvdA omdat de integriteit van het verkiezingsprogramma verloren is gegaan en omdat uit het beleid van alledag blijkt dat alles wat met sociale zekerheid en solidariteit te maken heeft aan sterke erosie onderhevig is. De PvdA wordt niet gezien als een partij die nog erger heeft kunnen voorkomen, maar als een partij die deel uitmaakt, ja zelfs hoofdonderdeel is met de Heer Kok als premier, van een regering die alles wat met die sociale zekerheid en solidariteit te maken heeft aan het slopen is. Zelfs nog erger dan ten tijde van het Lubberiaanse schrikbewind. Want zo voelt het aan voor de mensen op het minimum. Niemand in dit land heeft gepleit, danwel gestemd om de tandheelkundige zorg uit het ziekenfondspakket te slopen, niemand in het land heeft gestemd om de pil te laten verwijderen uit het ziekenfondspakket, de studiefinanciering te privatiseren, de huren te verhogen (behalve rijke CDA'ers en VVD'ers), de kinderbijslag te verlagen enz., enz., naast een forse verzwaring van de gemeentelijke tarieven. In dit licht moet u het weglopen van de PvdA-aanhang bezien, en niet anders. De zoetgevooisde peptalk van Wallage heb ik met gemengde gevoelens aangehoord, net als de relativering van Rottenberg. De enige van de PvdA-coryfeeën die werkelijk iets zinnigs naar voren bracht was Karin Adelmund. Haar pleidooi om vanaf nu een keuze te maken voor een rechtvaardige arbeids- en vooral inkomensverdeling komt evenwel voor de PvdA als mosterd na de maaltijd. Ik voorspel u dan ook voor de Tweede-Kamerverkiezingen een zelfde debâcle, omdat u net als het CDA dat zijn christelijke ethiek en sociale gezicht kwijtraakte met het sloopbeleid, ook de PvdA op hetzelfde zal worden afgerekend. Namelijk op het verlies van de integriteit van lijsttrekker Wim Kok (per definitie) en van de sociale en solidaire intenties van de PvdA. Geen enkel argument is aan te geven waarom er gesloopt moet worden wat collectief is opgebouwd, om dat dan geprivatiseerd tegen een veel hogere prijs en voor veel minder mensen bereikbaar opnieuw in te voeren. Mensen hebben namelijk geen behoefte aan pragmatisme in de politiek, dat alleen maar een darwinistische selectie tot gevolg heeft onder de tirannie van de wetten van de jungle. U hoeft maar naar de Amerikaanse binnensteden te gaan kijken om te zien wat het gevolg is van de privatisering zonder grenzen. En vergeet Engeland niet.

Hoe halen jullie bij de PvdA en elders het in de hersens om zoiets stoms überhaupt voor te stellen, terwijl iedereen kan weten dat de werkgelegenheid in de afgelopen dertig jaar in uren uitgedrukt min of meer stabiel is gebleven !! Het is niet te verwachten dat hierin enige verandering zal kunnen komen voor de komende dertig jaar, en dat we van geluk mogen spreken als we die 8,4 miljard uur aan werkgelegenheid mogen handhaven. De vraag waar het om draait is dan ook niet of er banen moeten worden gecreëerd, maar hoe de arbeid te verdelen is; en of die wel verdeeld moet worden. Daarnaast, wanneer door de automatisering de arbeid nog verder zal verminderen, behoren we de mensen een mogelijkheid te bieden om zonder werk maatschappelijk volwaardig deel te nemen. Een carrière zonder 'arbeid' zal als heel normaal moeten worden beschouwd, wat sinds jaar en dag in elke futurologische benadering van de maatschappij allang een geaccepteerd en toegejuicht aspect is.

De terreur die door de sociale diensten (nu onder uw leiding) wordt uitgeoefend op de mensen die van een uitkerinkje van deze sociale dienst moeten leven, welke 'sociale dienst' steeds meer ervaren wordt als een 'sociale politie' - dus ook door mij persoonlijk - zal u en uw partij flink worden aangerekend. Vandaar mijn voorspelling van een even zo grote opsodemieter bij de komende kamerverkiezingen. Het blijven hameren op een volledige werkgelegenheid volgens het Melkert-recept is zo irreëel en onacceptabel, dat u een electorale afstraffing niet zult kunnen ontlopen. Straks dus. Ik hoop trouwens dat het verlies van het CDA, van de PvdA, van D'66, maar ook van de VVD, zal neerslaan in een overwinning van de Partij zonder Arbeid, ofwel een Alternatieve Partij, danwel een Cultuurpartij. (Bestaat nog niet).
Toch zou u een en ander in een wat positievere richting kunnen ombuigen, indien u de moed op kon brengen om de omvang van het nationaal produkt als uitgangspunt te kiezen, ondernemingsgewijs geproduceerd en wel, vanuit de optiek van maximaliseren van de produktie. Die produktie zou dan, zeker met het oog op milieueffecten (Club van Rome en het actuele visserijconflict tussen Spanje en Canada) als een soort nationaal bezit of nationale prestatie gezien moeten worden, waarvoor een bepaalde hoeveelheid 'werk' verzet moet worden door steeds minder mensen met meer machines; en dat zoiets een fantastisch goede aangelegenheid is. Daarmee zou u in één klap het handhaven van de sociale zekerheidsstructuur kunnen legitimeren en de integriteit van alle mensen (ook de niet-werkenden) als onderdeel van de samenleving (doen) respecteren; ongeacht het gegeven of zijn of haar bijdrage bestaat uit betaald werk in enge zin, danwel (als niet produktieve consument) uit het absorberen van de produktie die door de nog werkenden aangeboden wordt, louter vanwege het Nederlanderschap. Natuurlijk zal verschil blijven bestaan tussen hen die werken en zij die passief zijn.

Inclusief de rente over zelf geleend kapitaal met leningen en hypotheken (waarvan een deel zonder effectieve betaling slechts bestaat uit een bijtelling met een exponentiële groei van het financieel vermogen en van de schuld als gevolg daarvan), betalen we dit jaar met z'n allen via de prijzen ongeveer 100 miljard gulden rente aan de beleggers over een spaarvermogen van meer dan een biljoen gulden. Over vijftien jaar betalen we zelfs het dubbele. Wat betreft deze grootste en duurste post van 138 miljard gulden aan rente dit jaar, ontbreekt de discussie over dit onderwerp wel zo nadrukkelijk, dat van absolute incompetentie en domheid, danwel van censuur, corruptie, fraude, misleiding, oplichting, hoogverraad, lafheid en wat dies meer zij sprake moet zijn, want anders is de absolute stilte over deze kostenpost niet te verklaren.
Duidelijk is dat onder de kiezers en in de maatschappij als geheel een toename van de agressie is waar te nemen, die ook terug te vinden is in de groei van de criminaliteit. Ik verwijt de overheid een beleid waarmee zij de criminaliteit actief bevordert, wat strijdig is met de wet. Het afpakken van het laatste beetje vrije koopkracht van de armen is gelijk aan het actief bevorderen van illegale oplossingen voor het acute armoedeprobleem. Ik stel dan ook de overheid verantwoordelijk voor het aanzetten tot wetsovertredingen door de armen. Alle wetten wijken wanneer een overheid mensen over de rand van het bestaan duwt, en in dit licht moet u ook het verlies zien van de PvdA bij de provinciale verkiezingen. Vandaar ook mijn voorspelling van een volgend debâcle voor uw ongeloofwaardig geworden partij. Ook bij D'66 zitten ze te kniezen en begrijpen ze er waarschijnlijk net zo min iets van als bij de PvdA. Het leek er helaas op dat er toch niet ècht iets geleerd was afgelopen zaterdag, gezien het gezever van Wallage en de soms wat kromme redeneringen van Rottenberg. De hand in eigen boezem steken is niet genoeg om tegelijkertijd daarmee geen hand uit te steken naar de mensen die om die hand vragen. Ik noem dat semi-religieus gemonkel dat voor de arrivés in de gelederen als een soort narcoticum lijkt te werken. Marx's opiumwet geldt niet alleen voor theologieën.

Zoals eerder opgemerkt, weiger ik om principiële redenen een Melkert-baan, omdat ik deze vorm van tewerkstellingsslavernij meer dan beledigend vind. Daartegenover beschouw ik uw voorstel om het Belgische vouchersysteem in te voeren wel acceptabel, omdat de verdienste dan een extra bron van inkomen vormt voor diegene die structureel van een overdrachtsinkomen moet leven. Gaat u echter voorstellen om dan als gevolg van het succes - vermindering van de verpaupering en daarmee van de criminaliteit - de basisuitkeringen te verlagen, dan verwerp ik ook dit plan, omdat het evenmin als alle andere werkgelegenheidsplannen zal kunnen functioneren.

Het JeugdWerkGarantie-drama, de banenpoolflop en noem maar op, zijn toch heldere voorbeelden. Den Haag probeert mensen tegen hun natuurlijke geneigdheden in in een keurslijf te persen om politieke problemen te verkleinen. Zoals u nu al leest vindt u mij, en steeds meer mensen met mij, dan op uw weg. Ik pik het gewoon niet dat een tweedeling ontstaat op basis van ontrechting, terwijl een tweedeling op basis van berechtiging wel zou kunnen functioneren en zelfs wenselijk is. De vormgeving daarvan is een geleidelijk proces, en aanvaarding van het principe kan voor de Partij van de Arbeid het panacee zijn tegen de dreiging van een zoveelste en hoogstwaarschijnlijk te verwachten verlies bij de komende kamerverkiezingen; zeker wanneer het de rit uitzit.
Zoals u uit het contact met Jacques Wallage hebt begrepen is er een ruime correspondentie geweest tussen ondergetekende met zowel Bert de Vries, Elske ter Veld, en met Wallage zelf. U moet maar eens vragen naar die correspondentie. Het zal u dan duidelijk worden dat datgene wat naar voren gebracht werd, en nu ook hier - niet zodanig tot discussie heeft geleid, dat de leiding van de PvdA serieus genomen kan worden met betrekking tot de sociale kwestie. Pragmatisme en een doctorandussencultuur overheersen die discussie naar buiten zodanig, dat van een wezenlijk contact met de achterban per definitie geen sprake (meer) is. De oproep tot het de wijken ingaan zie ik - op enkele gevallen na - als loos geleuter met veel goede bedoelingen maar zonder concreet resultaat. Het is ook daarom dat ik u in het openbaar die Werklozenkrant heb overhandigd, met de opmerking dat daarin staat hóé wij over de politiek denken. De grafiek in die krant geeft aan dat de betaalbaarheid van de collectieve zekerheid geen enkel probleem is, nu en in de toekomst niet. Deze grafiek is zelfs op Prinsjesdag in de Volkskrant verschenen ter illustratie van de commentaren bij de miljardennota. Geen hond - en al helemaal geen PvdA-politicus - heeft zijn of haar bek open gedaan over deze je toeschreeuwende statistiek, die laat zien dat de onbetaalbaarheid van alle sociale voorzieningen een grote leugen is (parlementair gezegd: onwaarheid), en dat ook de Partij van de Arbeid derhalve in de praktijk geen enkele boodschap blijkt te hebben aan het wel en wee van de mensen die leven van dat verdomd kleine uitkerinkje, waarvan elke dag opnieuw weer een stukje wordt afgeknaagd. De litanie van de met peptalk doorkruide politieke en bestuurlijke voornemens van de coryfeeën ketst daarom af op mijn incasseringsvermogen als water van een eend.

Mijn opmerking voor de microfoon dat het fiscaal verlies van de ING-bank van twee miljard een gat in de begroting zou slaan van twee miljard werd weliswaar gehoord, maar niemand reageerde op mijn vraag of dat dan weer ten koste zou gaan van de collectieve uitgaven. Mijn andere vraag, of iemand mij kon zeggen waar circa dertig miljard gulden aan liquiditeitsgeld van de rekeninghouders bij de banken was gebleven, bleef onbeantwoord. Die dertig miljarden blijken spoorloos verdwenen te zijn met de fusie tussen de NMB met de Postbank en de ABN met de Amro, na het afsnijden van de omweg die het geld daarvoor maakte in het betalingsverkeer via de Bankgirocentrale. Zelfs bij Willem Vermeend leek dat nauwelijks enige nieuwsgierigheid op te wekken. Dat lijkt mij, gezien de tekorten voor de werkgelegenheid meer dan kwalijk, en geeft aan dat niet alles wat aan de wetten van de zwaartekracht onderhevig is naar beneden komt als het op vallen aankomt. Wat evenmin enige reactie losmaakte bij u en anderen, was mijn oproep om niet alleen te blijven kijken naar de werkloosheid van mensen, maar met name eens te kijken naar de werkloosheid van het kapitaal. De schrijnende onvrijwillige werkloosheid zou helemaal vanzelf worden opgelost, wanneer daarnaar eens nadrukkelijk gekeken zou worden.

Als laatste wil ik hierbij solliciteren naar een goedbetaalde baan met emolumenten, een volledige pensioenopbouw en met werktijden die andere mensen ook een kans geeft om mee doen in het arbeidsproces. Of die arbeid wat oplevert is minder relevant, omdat de mens structureel meer produceert dan hij kan consumeren. Voor piramides bijvoorbeeld was in het oude Egypte feitelijk ook geen 'afzetmarkt', dan tenzij u mij de kleitabletten kunt laten zien waarop een offerte werd gedaan aan de farao. Met het marktmechanisme, werkgelegenheid, sociale binding of menselijke behoeften, heeft dat alles niets van doen; want alleen een dominante cultuur, op basis van een machtsstructuur die de geldmiddelen stuurt, is bepalend voor de bouw van een wereldwonder als de piramide van Cheops.
Ik solliciteer bij u naar een baan die u voor uzelf als bevredigend zou bestempelen. Anders hoef ik geen baan, en blijf ik gewoon tien, twaalf uur per dag 'werken' zonder baan aan datgene wat binnenkort de burger een kans geeft om democratisch zijn visie te geven. Dat kan dank zij de communicatietechniek op elk moment van de dag en zonder dat hij of zij gekort wordt door een redactie, of dat men zich helemaal niet openbaar kan uiten in de massamedia. De SOCIALE DATABANK NEDERLAND, waarvan u van mij een introductie hebt gekregen bij de Werklozenkrant, zal enerzijds de PvdA van dienst kunnen zijn om zich maatschappelijk te richten op de werkelijke sociale behoeften van mensen, en tegelijk een politiek zwaard zijn om verantwoording af te dwingen voor datgene wat u doet, voorstaat, nalaat en al dan niet hebt bereikt. Daarnaast werk ik erg hard aan een vertaalprogramma - zoals u met de bijgevoegde diskette kunt zien - waarmee op den duur de voor een belangrijk deel de taalbarrières over de gehele wereld kunnen worden geslecht. De Chinese demonstratie is fraai maar taalkundig volstrekte onzin. Het is ook voor een Chinees: Chinees. Het heet niet voor niets BABYLON. Men kan het downloaden van diverse bulletin-boards, o.a. in Amerika, Finland, Australië, Chili, en waar al niet. Straks ook bij de SDN.

Bij het verlaten van de zaal kwam ik Eerste-Kamerlid van de Zandschulp nog tegen, die ik bij deze gelegenheid bedankte voor de briefwisseling die we gehad hebben. Hij wekte bij mij voor de PvdA heel wat goodwill, omdat hij serieus in zijn beantwoording van mijn brieven was. Bij de uitgang schoot mij iets te binnen wat typerend zou kunnen zijn voor het ontbreken van datgene wat mensen aanspreekt in een politieke beweging als de PvdA. Zoals u gehoord hebt, stelde ik dat ik als tweede ouder in een bijstandsgezin moet leven van

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Verschenen

POLICING POLITICS
Security Intelligence and the Liberal Democratic State van Peter Gill.
Peter Gill tracht in dit boek een globaal analytisch kader te ontwikkelen ten behoeve van onderzoek/studie naar de activiteiten van de inlichtingendienst en de binnenlandse veiligheidsdienst in het Verenigd Koninkrijk, dit met name ten behoeve van grotere en effectiever demokratiese politieke controle over dit soort staatsorganen. Een politiek standpunt dus, iets dat in de huidige sociale wetenschapsbeoefening weinig meer voorkomt. Gill legt de nadruk op de werkwijze van en politieke controle over de binnenlandse veiligheidsdienst (MI 5) en de veiligheidsdiensten van de politie (special branch). Hij oriënteert zich hierbij met name op secundaire bronnen (journalisten en wetenschappers) en op officiële (overheids-) rapporten. Wat dit laatste betreft, ontleent hij zijn belangrijkste vergelijkingsmateriaal aan de rapporten van de verschillende parlementaire onderzoekscommissies die in de jaren '70 en '80 in verschillende landen ingesteld werden om meer greep te krijgen op het beleid en werkwijze van dergelijke diensten. In Australië, Verenigde Staten en Canada zijn de namen van resp. White, Hope (Australië); Church (VS) en McDonald (een andere) in Canada verbonden aan dergelijke onderzoekscommissies en aan de rapporten ervan.

Policing Politics is in tegenstelling tot veel onderzoek naar inlichtingen en veiligheidsdiensten geen historisch werk, maar dat van een sociale wetenschapper. Dit perspectief komt met name tot uiting in het op de sociale wetenschappen georiënteerde deel van dit boek. Waarin de schrijver met behulp van kernbegrippen (informatie, macht en wet) een verklaringskader ontwikkelt en de staat nader analyseert. Gill baseert zich deels op Foucault en Poulantzas daar waar het begrippen als wet en de rol van de staat betreft. Hij introduceert zelf de "Gore-Tex staat". Gore-Tex is een stof die o.a. in de buitensport gebruikt wordt; het laat geen regen door, maar daarentegen transpiratie wel. Oftewel, van buiten naar binnen moeilijk doordringbaar (voor de burgers dus), van binnen naar buiten relatief eenvoudig (voor de staatsorganen voor binnenlandse veiligheid).
De overige onderdelen van dit boek omvatten: - methodieken van inlichtingenwerk (oftewel Penetration I en II); - organisationele aspecten van inlichtingen en veiligheidsdiensten; - politieke controle.

Gezien de discussies in ons land over de BVD, CRI, het onderzoek naar de werkwijze van de politie (IRT-affaire) en het parlementair onderzoek naar de georganiseerde criminaliteit (-sbestrijding) is dit boekje zeer aan te bevelen.
Alhoewel Gill zich oriënteert op de ontwikkelingen in een deel van de engelssprekende wereld valt niet te ontkennen dat het vraagstuk van politieke controle over inlichtingen en veiligheidsdiensten (nogmaals, waaronder dat deel van de "politiezorg" dat zich bezig houdt met het inwinnen van inlichtingen) in de VS, Canada, Australië herhaaldelijk en diepgaand aan de orde gesteld is. Zo hebben bijvoorbeeld leden van dergelijke commissies toegang gehad tot de persoons-archieven van een veiligheidsdienst.

In Nederland heeft de politiek, althans in de tweede kamer zich nogal oppervlakkig bezig gehouden met zaken als de politieke controle over de BVD (is in handen van de Minister van Binnenlandse Zaken, respektievelijk van de Ministeriële Commissie voor de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten MICIV), "gecontroleerd" door de fractievoorzitters van de vier grootste partijen; oftewel de Vaste Kamercommissie IVD'en). De reorganisatie van de BVD is bij voorbeeld relatief summier besproken in de kamer. Gill stelt (pag. 317) "Bureaucracies, whether state or private, are excellent at discovering fresh goals as old ones are achieved or become irrelevant. Therefore the question of threats must be answered independently, as fas as possible, of existing organisational structures....It is important that the threats be defined as specifically as possible".
Alhoewel de auteur impliciet van een vooronderstelling uitgaat die niet door alle lezersters van het Kleintje gedeeld zal worden, namelijk dat een / elke staat noodzakelijkerwijs een inlichtingen / veiligheidsdienst nodig heeft ten einde tijdig op de hoogte te komen (en te blijven) van externe bedreigingen (staten, organisaties) en interne bedreigingen (burgers, politieke bewegingen) is Policing Politics voor die Kleintje lezersters die interesse in dit onderwerp hebben een interessant boek.

POLICING POLITICS is in 1994 verschenen in de reeks "Studies in Intelligence" van Uitgeverij Frank Cass & Co. Ltd, London. De paperback editie telt 365 pag. (inclusief index) en heeft als ISBN 0 7146 4097 2. De prijs is 19,50 engelse ponden.

Joke Roos
"Ik ging altijd al met de ene hand mijn pacifisme en met de bijbel in de andere hand, mijn weg zoekend door het leven. Ik had dus nauwelijks meer een hand vrij voor het vastpakken van zogenaamde zekerheden." (Joke Roos, 1980)
'Perspektieven van een vredesvrouw' heet het boek over Joke Roos dat in 1994, vijf jaar na haar overlijden, verscheen. Interviews met mensen die Joke Roos goed kenden, artikelen geschreven op basis van Joke's persoonlijke archief, voordrachten en andere teksten van Joke Roos zelf en artikelen over de vreseswereld rondom Joke Roos proberen een beeld te geven van het leven en werk van deze strijdster voor de vrede. Joke Roos leefde grotendeels in de halve eeuw voorafgaand aan mijn geboorte en ik had dan ook nog nooit van haar gehoord toen ik aan dit boek begon.
Er staan een aantal artikelen in het boek die een zekere strijdlust opwekken en uit sommige bijdragen kun je veel leren van de ervaring van anderen, maar de indruk blijft hangen dat de vredesstrijd toch vooral iets van de afgelopen vijfenzeventig jaar is. Het boek gaat natuurlijk over de afgelopen vijfenzeventig jaar, en dat is tevens een reden waarom het niet echt voldoet aan de tweede doelstelling, volgens de inleiding: "inspiratiebronnen te geven om te blijven zoeken naar geweldloze manieren van konfliktoplossing". Van een mens die veel betekend heeft voor welke strijd dan ook ben ik vooral geïnteresseerd in zijn of haar opvattingen, standpunten, theorieën. Gezien die interesse vind ik dat in dit boek Joke Roos erg weinig zelf aan het woord wordt gelaten, slechts zes van de twintig artikelen zijn van de hand van Joke zelf. Echter, om Joke Roos te kunnen plaatsen is het noodzakelijk ook informatie te krijgen over haar omgeving. Die informatie is ruimschoots aanwezig: natuurlijk worden jeugd en opvoeding besproken, maar ook is een uitgebreide lijst van beschrijvingen van de verschillende organisaties waarin Joke aktief is geweest aanwezig en bevat de bijlage een selektie uit de boekenkast van Joke Roos. Het boek geeft inzicht in de beweegredenen en levensvisie van Joke Roos, die zich zo'n zestig jaar lang inzette voor de vredesstrijd, en laat je achter met bewondering en verbazing: hoe houdt iemand het zo lang vol.

Perspektieven van een vredesvrouw, leven en werk van Joke Roos, uitgegeven bij Papieren Tijger (1994), onder redaktie van M. Glissenaar-Bierlaagh e.a., f25,=, ISBN 9067280607.

Onderzoek Nederlands Blok
Het Nijmeegs info/aktiecentrum Assata heeft een onderzoek afgesloten naar het driemanschap in de Gelderse afdeling van het Nederlands Blok (lijsttrekker Mario Neef, Daniël hermsen en Nico Konst). Het bleek dat, op het politiek opportunistische warhoofd Hermsen na, beiden al sinds begin van de tachtiger jaren aktief waren, onder meer bij de Nederlandse Volks Unie en de voormalige Centrumpartij (waar CD en CP'86 uit zijn voortgekomen). Het onderzoeksrapport is te bestellen door 5 gulden over te maken op giro 4500861, tnv Assata Info Nijmegen ovv Onderzoek Blok.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 3

Bosch milieu

Op dit moment liggen de plannen voor een nieuwe snelweg, de "Zuidwest-Structuur", dwars door het natuurgebied De Gement ter visie. D66-wethouder Peter Claessen van stadsontwikkeling maakt zich hard voor deze drastische aantasting van een prachtig gebied ten zuiden van DenBosch. De geplande twee-en-een-halve-kilometer snelweg gaat ongeveer 65 miljoen gulden kosten. We hebben in Kleintje 253 en 266 al uitgebreid aandacht gegeven aan deze dreigende vernieling, ook aan de alternatieve plannen voor de verkeersafwikkeling ten zuiden van de stad door de aktiegroep "Geen Cement in de Gement". Ontwerper van dit alternatieve plan is de verkeersdeskundige J. Slikker die simpelweg gebruik maakt van de bestaande asfaltbanen en door middel van twee stoplicht-plaatsen de dure gemeenteplannen in haar hemd zet. De kosten van het alternatieve plan zijn ook beduidend minder, namelijk hooguit 30 miljoen. Hiermee wordt voorkomen dat het natuurgebied De Gement doorsneden wordt door een herriemakende en gifrondstrooiende snelweg. Nadeel blijft natuurlijk dat beide verkeersplannen er van uit gaan dat de hoeveelheid auto's ook in de (nabije) toekomst gigantisch zal uitbreiden. Beter ware het natuurlijk om alles op alles te zetten om te stoppen met die belachelijk ouderwetse wijze van jezelf voortbewegen namelijk door gebruik te maken van een fossiele brandstofmotor. Terwijl 'deskundigen' bezig zijn te berekenen wat de gevolgen precies zijn voor mens & natuur van de enorme koolmonoxide-, zwavel-, looddeeltjes- en platinumstof-uitstoot ten gevolge van die fossiele brandstofmotor wordt er meer en meer rekening gehouden met die energieverslindende sarcofagen. Iedereen die niet snapt welk een schandelijk plan de gemeente DenBosch voorstaat dient onmiddellijk op de fiets te stappen en naar de Vlijmenseweg te rijden om aldaar op de dijk van de voormalige Langstraat-spoorlijn uit te kijken over het schitterende stiltegebied De Gement. Probeer je voor te stellen wat de gevolgen zullen zijn van een vierbaans-snelweg dwars door dit natuurgebied en je zult het met de argumenten van "Geen Cement in de Gement" eens zijn. Peter Claessen & zijn ambtenaren proberen al een hele tijd de alternatieve plannen van de aktiegroep aan de kant te schuiven, onderandere met de slogan "wie zegt dat het met minder ook kan, sluit zijn ogen voor de realiteit". Wel, mijnheer Claessen & Co, jullie maken zelf een enorme blunder om uitsluitend oog te hebben voor geldverslindende prestige-projekten en de economische ontwikkeling van de stad prominent op de agenda te zetten. Jullie weigeren bewust oog te hebben voor de negatieve effecten van de oprukkende automobielen, de glitterende kantoorgebouwen der grootondernemers en beleggingsobjekten van projektontwikkelaars en spekulanten. Sinds ex-PvdA-wethouder Hans Dona zijn grote stap voorwaarts zetten om DenBosch op te stoten in de vaart der volkeren met behulp van waanzinnige plannen zoals een onderaardse concertzaal (die gelukkig van de baan is), enorme kantorenbouw achter het station (Plan La Gare, dat zal leiden tot grootschalige leegstand in de rest van de stad en gebaseerd is op fictieve positieve berekeningen over economische ontwikkelingen) en het tropisch schaats- en zwemparadijs De Vliert is de beer los. Het recente besluit van de gemeente DenBosch om rondskatende en skeelerende jongeren een fikse bekeuring te geven indien zij gebruik maken van de peperdure stoeptegels op het Kerkpleintje, daar neergelegd door een lodewijk de veertiende-achtig stadsbestuur, maakt schitterend duidelijk wat er allemaal aan de gang is. De enthousiaste ambtenaren die samen met de Spaanse architecte de plannen op de tekentafel neerlegden en de politici warm maakten om hieraan gemeentegeld te spenderen staan zo ver van de dagelijkse werkelijkheid af dat niemand in de gaten had dat de gladde marmeren bestrating zich prachtig leende voor het snelle spel van zeer vele jongeren die van het kastje naar de muur dwars door de stad gedreven werden. Het Kerkpleintje was altijd al dé plek waar jongeren elkaar tegenkwamen, waar men met elkaar afspreekt. Nu geldt hier een overlast-regeling: staat je gedrag de winkeliers niet aan dan krijg je een dure bon. SCHANDE! We moeten het met een stel mensen maar eens tot een proefproces laten komen want de machtswellust der regenten kent geen grenzen... Overigens zouden het die vijftonners van de gemeentereiniging wel eens kunnen zijn die schade berokkenen aan al dat dure straatgesteente. En wat te denken van de vele duizenden liters chemicaliën die voortaan gebruikt worden om de kots en mayonaise van de tegels te spoelen? DenBosch schone stad? Vergeet het maar!
Nog maar een paar jaar geleden was de stad DenBosch vrijwel failliet. Door middel van de kortzichtige truuk om het gemeentelijk energiebedrijf te verkopen aan de PNEM kwam er een zak geld beschikbaar die echter alweer bijna op is aan dergelijke grootheidswaanzin-projekten. Ondertussen nemen de arm/rijk tegenstellingen in de stad gevaarlijke vormen aan. Sociale woningbouw is onmogelijk geworden, de gemeentelijke heffingen gaan aldoor omhoog en er wordt hard gewerkt aan een permanente scheiding tussen diegenen die een (vet) betaalde baan hebben en diegenen die op het absolute minimum zitten. Elke nieuw neergezette woning is slechts bereikbaar voor diegenen met een ruim bestedingspatroon. De huren van de bestaande sociale woningbouw gaan elk jaar verder omhoog en slechts met behulp van de (onder druk staande) huursubsidie zijn tienduizenden mensen in staat te overleven. De misplaatste euforie over het naar de stad halen van de start van de Tour de France in 1996 is hier een mooi voorbeeld van. Wie profiteren hiervan? Juist, niet diegenen die nu al vrijwel niet meer rond kunnen komen van hun RWW, WAO, AOW, JWG, Banenpool of pensioen. De positieve uitstraling waar burgemeester Burgers het over heeft gaat over de groeiende stroom toeristen die een bossche bol komen eten, de parkeermeters vullen of over enkele grote ondernemers die profiteren van de voorzieningen die de gemeente (= de gemeenschap) hen aanbiedt. Ruim baan voor grootgrutters en spekulanten! De rest moet het maar uitzoeken. En maar klagen dat de mensen geen vertrouwen meer in de politiek hebben. In de afgelopen jaren behoren de opkomstpercentages bij verkiezingen in DenBosch tot de laagste in Nederland (afgelopen keer, bij de Provinciale Statenverkiezingen, kwam nog geen 48 procent van de Bossche burgers een stem uitbrengen!).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Geldpers

Gisteren 27 maart 1995 probeerde ik een kleine advertentie te plaatsen in de gezondverstandkrant van wakker Nederland: Dagblad De Telegraaf. Juist artikel één van de statuten dat bij de colofon staat moet je maar eens goed lezen, dan blijf je lachen. Met die advertentie hoopte ik een discussie los te maken over het geldsysteem in Nederland, de manipulatie met de geldstromen bij de banken en de absolute onbespreekbaarheid van de monetaire (geld) politiek in het parlement en in de pers. De tekst luidde: "Ik ontdekte 30 miljard gulden financiële reserves in het girale betalingsverkeer voor de werkgelegenheid. Graag discussie hierover met: R.M. Brockhus 02152.68153". Er werd nogal heen en weer gepraat bij het doorgeven van deze advertentie, omdat ik in eerste instantie gesteld had, dat ik een vindersloon van 10 procent verlangde. de Telegraaf-telefoniste vond het maar niks, omdat ik weliswaar ontdekt had dat dat geld ergens op een geheime plek bij de banken was verstopt, maar dat ik het dan nog niet 'gevonden' had, en niemand het geld dus verloren had. Nu kan je over het opgeven en de inhoud van een kleine advertentie natuurlijk niet oeverloos zitten delibereren, zodat het uitkwam op bovenstaande tekst. De prijs van deze speurdersadvertentie in de rubriek 'oproepen' zou 71,82 gulden worden.
In de middag werd ik teruggebeld, zowel voor de controle om na te trekken dat ik echt bestond en dus ook zou betalen, en om te verklaren dat woorden als 'miljard' en 'geldverkeer' of 'girale reserve', danwel 'geldpolitiek' niet toegestaan zijn in advertenties in de Telegraaf. Woorden met een strekking die duiden op het nadenken over geld en het geldsysteem zijn taboe. De advertentie-opdracht werd dus geannuleerd. Hetgeen mij de opmerking ontlokte dat ik er weer iets bijgeleerd had. de vrijheid van meningsuiting en het recht om onder eigen verantwoordelijkheid gedachten te uiten in een (groot) dagblad zijn helaas ondergeschikt aan de beperkingen die redacties hanteren. de overheid zal er waarschijnlijk geen moeite mee hebben, omdat zij de censuur op dit onderwerp mogelijkerwijze zelfs afdwingt; danwel met intrekking van advertentiebudgetten zelfcensuur entameert.
probeer dus zelf maar eens uit of je een dergelijke tekst als kleine advertentie bij een grotere krant geplaatst kunt krijgen. De kans is vrijwel nul. tegelijk met de ervaring dat je niet zomaar een zinnige gedachte via een advertentie in de media kunt krijgen zal de (onnozele) adverteerder waarschijnlijk meer geïnteresseerd raken in het onderwerp geld en geldpolitiek. Sukses gewenst met het doorbreken van de censuur, met grondwettelijke vrije groet, Rob Brockhus, Westkade 227, 1273 RJ, Huizen 02152.68153.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Wijkraad Noord bekent kleur

Van AFA-DenBosch kregen we een stukje over een tekst van de Stichting Wijkraad 's-Hertogenbosch Noord over de gemeentelijke nota "Buurten en wijken versterkt".
In die reactie schrijft de wijkraad enige kritische kanttekeningen en vragen op waaraan een vervelend luchtje zit. We citeren het hoofdstukje "Heterogene Samenleving":
"Opmerkelijk is dat de probleemgebieden juist die wijken zijn waar veel sociale woningbouw is. Deze brengt met zich mee dat daar ook, opgelegd door de Gemeente, veel allochtonen zijn gehuisvest. Dit is een tendens die de laatste jaren in snel tempo is doorgevoerd zonder dat de samenleving de gelegenheid heeft gekregen daar op de juiste wijze mee om te gaan. Voor de autochtoon is het een gevoel geweest van een inbreuk op de gevestigde orde, terwijl anderzijds de allochtoon niet direct bij aanvang is geleerd dat de Nederlandse cultuur totaal anders is. Samengevat kan gesteld worden dat er te weinig aandacht is geschonken aan een goede manier van integratie. Dit roept de volgende vragen op:
1. Hoe zijn en worden de allochtonen door de Gemeente opgevangen?
2. Is en wordt er door de Gemeente aandacht besteed en hulp verleend door mensen met kennis van zaken om allochtonen te integreren in de wijk en de Nederlandse samenleving?
Er zal op aangestuurd moeten worden dat de allochtonen moeten leren dat zij uiteindelijk zelf verantwoordelijk zijn voor hun doen en laten. Er kan en mag geen sprake zijn van de buurt of wijk de schuld te geven dat het fout loopt. Iedereen moet een positieve kijk kunnen hebben op het gebeuren in de wijk. Alleen met uiterlijke verfraaiing van de wijk komt men er niet; het is uiteindelijk de bewoner die het leefgenot bepaalt."

Bovenstaande redeneertrant hoor je steeds vaker om je heen. De zinsnede "de allochtonen moeten leren dat zij uiteindelijk zelf verantwoordelijk zijn voor hun doen en laten" speelt de allochtoon en autochtoon (wat een verschrikkelijke woorden zijn dit toch!) uit elkaar. Alsof de witte Hollander (want daar doelt men natuurlijk op) zichzelf verantwoordelijk acht voor al zijn doen en laten en de gekleurde buitenlander (want dat is de gesuggereerde 'andere') dit nog moet leren. AFA-DenBosch protesteert met klem tegen bovenstaande stigmatisering van "de" allochtonen. Het zou de wijkraad sieren indien zij terugkomt op bovenstaande typering en het hoofdstukje "heterogene samenleving" herschrijft, rekening houdend met de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid die de Gemeente, de Wijkraad, en ALLE wijkbewoners hebben om alle boontjes te doppen. Even stigmatiserend stellen wij dat het wel om een witte wijkraad zal gaan...

AFA-DenBosch, p/a Postbus 703, 5201 AS, DenBosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Informatie over Georgië

Deel 3A: inleiding vluchtmotieven

In dit deel zullen we ingaan op een aantal achtergronden die ten grondslag liggen aan de redenen waarom mensen uit Georgië hun land ontvluchten. In het laatste deel, dat volgende maand verschijnt, zullen we in een aantal praktijkvoorbeelden een konkreet overzicht schetsen van alle vluchtmotieven van de Georgische bevolking.

Georgië was, op 9 april 1991, onder de eerste landen van de voormalige Sovjet-Unie dat zich onafhankelijk verklaarde. In de landen op de Kaukasus die zich onafhankelijk verklaarden (Georgië, Azerbaidjan, Armenië, Tsjetsjenië en Nagorny Karabach) is de situatie evenwel tragisch. Oorlogen in Georgië, Karabach en Tsjetsjenië, en de algehele toestand op de Kaukasus zijn er duidelijke voorbeelden van. De Russische regering in Moskou tracht de situatie in deze landen te beheersen en in sommige Kaukasuslanden zijn mensen aan de macht die de Russische politiek volgen. Zo zijn Sjevardnadze in Georgië en Alijev in Azerbaidjan beiden afkomstig uit het oude machtsapparaat van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie, en weten zij zich gesteund door de 'oude' en delen van de nieuwe garde in Moskou. "De Russische postcommunistische elite kontroleert de geopolitieke situatie op de Kaukasus in verband met de natuurlijke grondstoffen die de elite ten goede komen," schreef een Kaukasische krant in maart 1994.
Onder Kaukasiërs is het vooral voor mensen uit Georgië moeilijk om hun land te verlaten, omdat zij sterke wortels hebben in de nationale tradities, zowel psychologisch als filosofisch. Vóór 1921, het jaar waarin Georgië werd ingelijfd bij Sovjet-Rusland, kon men het aantal Georgiërs in andere landen bijna tellen op de vingers van één hand. De uitzondering waren mensen die leefden in een aantal Aziatische landen, en dan met name in die gebieden die vroeger tot Georgië behoorden. De eerste echte emigratie uit Georgië kwam pas tot stand vanaf 1921 toen het land door het Rode Leger werd veroverd. Leden van de afgezette Georgische regering en een aantal aanhangers ontvluchtten hun land. Een tweede grote emigratiegolf vond plaats in de dertiger jaren tijdens de periode van de Stalin-terreur. Die terreur sloeg ook in Georgië hard toe. Hiervan geeft Roy Medvedev in zijn boek over de terreur 'Laat de geschiedenis oordelen', een voorbeeld: "Van de 644 afgevaardigden naar het Tiende Georgische Partijcongres dat in mei 1937 werd gehouden, werden er kort daarna 425 oftewel 66% gearresteerd, verbannen of geëxecuteerd". De derde emigratiegolf is er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, waarover Nicolay Tolstoy in zijn aangrijpende en onthullende boek 'Slachtoffers van Jalta' uitgebreid geschreven heeft.
Tijdens deze drie emigratiegolven uit Georgië ging het naar schatting in totaal om 300 à 400 personen. De laatste drie jaar hebben evenwel meer dan 1 miljoen Georgiërs hun land verlaten. Als we bedenken dat de totale bevolking van Georgië 5,5 miljoen telde (officieel cijfer uit januari 1991), is het niet moeilijk te begrijpen dat deze emigratiegolf belangrijke oorzaken moet hebben.

achtergronden
Een citaat uit het rapport over Georgië van de Universiteit in Helsinki maakt reeds duidelijk waarom Georgiërs hun land verlaten: "Er is een fascistisch type diktatuur aan de macht in Georgië. De heer Sjevardnadze gebruikt al zijn kennis over de geschiedenis van de Communistische Partij, en in het bizonder schijnt hij goed op de hoogte te zijn van de Stalinistische methodes". (Universiteit van Lapland-Helsinki, 21 september 1993). Soortgelijke ideeën kan men ook in de pers lezen: "In Georgië zijn ter handhaving van de staatsmacht terroristische methoden aan de orde van de dag", schrijft een Kaukasische krant in april 1994.
Aan het eind van 1994 komen Georgische politici met gelijkluidende verklaringen: "Zoals bekend hebben al meer dan 1 miljoen mensen Georgië verlaten, omdat zij menen dat het in Georgië, waar terreur op een hoog niveau staat, onmogelijk is te leven", zegt het hoofd van de Merab Kostavas-society, Washa Adamia. Op 23 maart 1995 maakte de Frankfurtse mensenrechtenorganisatie IGFM bekend dat op twee kinderen van Adamia een aanslag is gepleegd. En ex-parlementslid, ex-minister van defensie en nu politiek gevangene Tengiz Kitovani verklaart: "Er werden in Georgië 1747 moorden gepleegd die nog steeds niet zijn opgelost". Ex-premier Tengiz Sigua tenslotte: "In Georgië is de politieke staatsterreur al begonnen".
Al deze uitspraken bewijzen de houding van Sjevardnadze. Het Russische weekblad Moscow News schrijft in haar editie van 11 december 1994: "Op 4 december liet Sjevardnadze op het congres van zijn partij, de Georgische Burgerunie, weten dat wanneer bepaalde krachten met de ijzeren hand willen worden aangepakt zij deze ook zullen krijgen. En de volgende stappen zullen zijn: algehele repressie en de ontbinding van het parlement". De term 'ijzeren hand' stamt uit de Stalintijd, toen het een symbool was voor het doden en gevangen zetten van vermeende politieke tegenstanders. Zelfs de naam Stalin ('van staal') wordt hiermee geassocieerd. De eerste maal dat Sjevardnadze een aanpak met de ijzeren hand uitvoerde was in 1983, toen tegen een aantal mensen die per vliegtuig trachtten Georgië te verlaten de doodstraf werd geëist. Ook een pastoor, waarvan vermoed werd dat hij hierbij had geholpen, werd thuis opgepakt en ter dood veroordeeld. Dezelfde ijzeren hand werd gebruikt op 9 april 1989, toen tijdens een vreedzame demonstratie in Tbilisi 19 personen werden gedood met spaden en gas; honderden mensen werden gewond. (Zie ook deel 2A).

politieke eisen
Op 13 oktober 1994 (de sterfdag van Merab Kostava, een bekend politicus die in 1989 werd gedood), hield de Helsinki Unie van Georgië een protestaktie, waaraan 14 leden van deze Unie deelnamen. Hun eisen waren: -afzetten van het marionetten bezettingregime in Georgië; -de bezettingslegers van Rusland moeten het Georgisch grondgebied verlaten; -vrijlating van alle politieke gevangenen; -vrije politieke meningsuiting voor alle Georgiërs; -herstel van de legale regering die door demokratische verkiezingen op 28 oktober 1990 tot stand kwam.
Op 16 oktober ging de voorzitter van de Mensenrechtenassociatie van Georgië, Giorgi Kervalishvili, in hongerstaking, waarbij hij verklaarde: "Tijdens de laatste drie jaar zijn er geen mensenrechten meer in Georgië. Er zijn veel politieke gevangenen in gevangenissen onder de meest verschrikkelijke omstandigheden. De drie machten, wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht, zijn niet gescheiden. Er is een groot verschil tussen juridische uitspraken en de feiten. Er is veel terreur in het land. De republiek staat aan de rand van een ekonomische en sociale katastrofe". Hij vroeg om toelating van internationale waarnemers in het land, de vrijlating van politieke gevangenen, het stoppen van de repressie en diskriminatie van politieke groepen met een van de staat afwijkende mening, stoppen van geweld tegen politieke oppositie, het afschaffen van de doodstraf, het binnenvallen van het Russische leger in 1991-92 als een feitelijke annexatie te beschouwen en de regeringsterreur af te wijzen.
In december 1994 vond in het Rustaveli-theater in Tbilisi een bijeenkomst plaats van verschillende politieke partijen en groeperingen, waaronder de christendemokraten, verenigde republikeinen, traditionalisten en liberale demokraten. Zij stelden een resolutie op, waarin waarin ondermeer gesteld werd: "Aan het hoofd van de Georgische regering staan anti-nationale, kriminele machten, die denken dat Georgië op zichzelf geen bestaansrecht heeft". De politieke partijen denken dat de situatie in Georgië niet zal veranderen zolang de huidige regering aan de macht blijft. Met name richten zij zich tegen het hoofd van de Georgische staatsveiligheidsdienst Igor Giorgadze en minister van defensie Nadibzidze, als hoofdverantwoordelijken voor de repressie.

politieke moord
Dezelfde ideeën en kritieken werden ook gedragen door de leider van de Nationaal Demokratische Partij (NDP), Giorgi Tsjanturia. Deze en andere ideeën waren dan ook de reden dat hij op 3 december 1994 werd vermoord (zie ook deel 2B). Het parlementslid Luiza Shakiashvili in een reaktie: "De hoofdreden voor deze moord ligt in de politieke koers van de huidige regering". Verschillende politieke partijen gaven de volgende verklaring uit: "Op 3 december 1994 doodden de vijanden van de Georgische onafhankelijkheid en demokratie door een terroristische daad de uitstekende leider van de beweging voor nationale vrijheid, de leider van de Nationaal Demokratische Partij en algemeen sekretaris van de Cristendemokratische Internationale van de Oosteuropese Unie, Giorgi Tsjanturia. Zijn vrouw werd hierbij gewond, evenals het lid van het Georgisch parlement en beroemde staatsvrouw Irina Sarishvili. Ook gewond werden de leden van de Nationaal Demokratische Partij Merab Baramia en Revaz Dzidzeishvili. Georgische politieke kringen denken dat deze terreurdaad het begin is van een breed skala moorden op leden van de nationale vrijheidsbeweging". De verklaring werd ondertekend door de Verenigde Republikeinse Partij, de Christendemokratische Partij, Partij van Nationale Onafhankelijkheid, Liberaal-Demokratische Partij, het Genootschap van Traditionalisten, het Genootschap Ilia Chavchavadze en de Nationaal Demokratische Partij.
Volgens opiniepeilingen zou de Nationaal Demokratische Partij onder Tsjanturia de grootste partij worden bij eventuele verkiezingen. De populariteit van de partij was dan ook groot. In maart 1994 had Tsjanturia verklaard: "Het besluit van Sjevardnadze om lid van het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) te zijn, betekent de weigering van de politieke onafhankelijkheid van Georgië". Deze uitspraak ging lijnrecht in tegen de officiële regeringspolitiek, en had grote invloed op zelfs dat deel van de bevolking dat geloof had gehecht aan de regeringsverklaring dat toetreding tot het GOS een deel van de strijd om onafhankelijkheid was. Er bestaan sterke vermoedens dat de moord op Tsjanturia onderdeel van een plan is om te voorkomen dat de NDP inderdaad de grootste partij zou worden.
Voordat de dood van Tsjanturia bekend werd gemaakt, verscheen een klein berichtje in de Russische krant Nezavisimaja Gazeta van 30 november 1994: "In Tbilisi gaat het werk door van het 7e kongres van de NDP. Tijdens het kongres deed partijleider Giorgi Tsjanturia verslag van de partij-aktiviteiten. Bij een geheime stemming werd hij tot partijleider herkozen. De NDP wordt beschouwd als één der invloedrijkste partijen in Georgië. Deze partij was oppositioneel tegen ex-president Zviad Gamsachurdia. Nu volgt de partij in hoofdlijnen dezelfde koers als de regering van Sjevardnadze. Maar in sommige gevallen hebben zij ook kritiek op de regering, zoals ten aanzien van de besluiteloosheid op ekonomisch en politiek gebied". Zoals we al gezien hebben is de politieke lijn van de NDP, zoals het artikel suggereert, op z'n zachtst gezegd vreemd. Het zou dan ook wel eens kunnen zijn dat dit artikel, waarin Tsjanturia en Sjevardnadze politiek op vrijwel dezelfde lijn gezet worden, bewust werd geplaatst om de (latere) moord op Tsjanturia niet met Sjevardnadze in verband te brengen, noch met andere politieke motieven. Ook hierover zal uiteindelijk slechts de geschiedenis kunnen oordelen.

motieven
Een vraag die men zich kan stellen is de reden voor het huidige beleid van de Georgische regering. Overduidelijk is de pro-Russische lijn in het regeringsbeleid. Groeperingen en personen van de oppositie zijn juist fel gekant tegen dit pro-Russisch beleid van de regering, daarover bestaat een brede overeenstemming. De regering deed er alles aan om het voor de bevolking geloofwaardig te maken dat Georgië onderdeel van het GOS moest zijn. Ook de aanwezigheid van Russische militaire bases op Georgisch grondgebied werd door de regering verdedigd. De Russische minister van defensie, Pavel Gratsjov, was nog enkele weken geleden in Tbilisi om te praten over een vergunning om de komende 25 jaar Russische militairen op Georgisch grondgebied te stationeren. De politieke lijn van de huidige regering is volgens de Georgische oppositie voornaamste oorzaak van de grote problemen die het land thans kenmerken. Als belangrijkste problemen worden door hen genoemd:
1. de situatie rond Abchazië en Samachablo (Zuid-Ossetië, een naam die evenwel volgens de oppositie onjuist is. Het veronderstelt een eenheid met Noord-Ossetië die er niet is. Veel mensen in Georgië zijn bang dat in Samachablo een aansluitingseis bij Noord-Ossetië gesteld zal worden). Uit deze gebieden zijn enorme aantallen mensen op de vlucht.
2. de opzettelijke vernietiging van de Georgische ekonomie, met als gevolg grote armoede.
3. geen opbouw van een eigen leger, terwijl de mogelijkheid hiervoor wel aanwezig was, bijvoorbeeld door de bundeling van de Nationale Garde, Mkhedrioni en andere paramilitaire groepen. De afwezigheid van een regulier Georgisch leger was het argument om de Russen 'te hulp' te kunnen roepen.
Om dit beleid door te kunnen voeren was en is het noodzakelijk alle krachten te vernietigen die de ware bedoelingen van de regering zouden kunnen aankaarten. Dit verklaart de enorme repressie in het land, de politieke aanslagen en de grote aantallen vluchtelingen die elders een veilig onderkomen zoeken.
(wordt vervolgd)

Informatie uit diverse bronnen in Georgië-archief van InSudok, informatie- en dokumentatiecentrum over de (voormalige) Sovjet-Unie, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Opstandig!

Op dinsdagochtend 28 maart 1995 zijn Opstand-medewerkers Hans Krikke en Jan Müter aangehouden en voor verhoor ondergebracht op politiebureaus in DenHaag. Op het moment dat we dit schrijven (Vrijdag 31 maart) is nog niet precies duidelijk welke juridische wetsartikelen tegen hen in stelling zullen worden gebracht maar één van de aanklachten is en blijft "lidmaatschap van een verboden organisatie, artikel 140". In de NN nummer 181 stond een artikel van Jansen & Janssen met de voorspellende titel "stilte rond opstand bedriegt", in de volgende NN (020.6761773) zal hier wel een actuele aanvulling op komen. Uit een persbericht van Jansen & Janssen (30 maart) citeren we enkele stukjes: "Hans Krikke en Jan Müter zijn geen slachtoffer van het politieonderzoek. Ze zijn slachtoffer van de daders van de aanslag, die in hun persverklaringen tekstbrokken van derden kunnen hebben gebruikt om de aandacht van zichzelf af te leiden". Deze uitspraak werd gedaan door twee anonieme rechercheurs van de haagse politie, als reactie op de suggestie of Hans en Jan wellicht door anderen in de problemen zijn geraakt. de rechercheurs hebben de afgelopen weken zeker zeven mensen benaderd van allerlei groeperingen die zich bezighouden met illegale vluchtelingen, georganiseerd in het Platform Illegale Vluchtelingen (PIV). Deze mensen worden geconfronteerd met hun eigen correspondentie uit de documentatie van de Stichting Opstand die 28 september verleden jaar tijdens een huiszoeking in beslag werd genomen. De BVD vindt dat het Haagse opsporingsteam in de zaak tegen Opstand een grote blunder begaat. Bij de meest recente benadering kwam het gesprek op de inval bij Opstand. Op bezoek bij Harm in Utrecht klapte Fred Hoogland, één van de BVD'ers die het onderzoek naar RaRa uitvoeren, uit de school. Volgens hem zat het Haagse opsporingsteam er helemaal naast. Harm werkte tot 1988 bij het anti-militaristisch onderzoekskollektief AMOK in Utrecht en was nieuwsgierig wat de BVD van hem wilde. Fred Hoogland vertelt dat hij werkt aan een historisch onderzoek naar RaRa. Harm is verbaasd dat de BVD daar nog steeds mee bezig is. Met de inval bij Opstand heeft de politie RaRa toch te pakken? de BVD'er antwoordde " "De Haagse politie heeft grote fouten gemaakt, Opstand zal ongetwijfeld documentatie over RaRa hebben, maar ze hebben niks met RaRa te maken". Hij benadrukt dat DenHaag er helemaal naast zit maar dat de BVD daar niets aan kon doen."

Kreeg de inval van justitie bij de Stichting Opstand nog redelijk wat publiciteit in de media, de arrestatie en verhoren van de twee Opstand-journalisten lijken heel wat geruislozer voorbij te gaan. Deze schandelijke repressieve daad van de Nederlandse justitie ten opzichte van mensen met een uitgesproken kritische politieke visie ten opzichte van het overheidsbeleid ten aanzien van asiel-procedures en de schandelijke tweedeling in de samenleving tussen diegenen met of zonder een baan (en dus met of zonder leefbaar inkomen), zou felle protesten moeten losweken bij juist diegenen die de mond vol hebben over 'demokratie', 'vrijheid van meningsuiting' en 'de rechtsstaat'. Al vele maanden leven de beide journalisten van Opstand in onzekerheid met betrekking tot de verdere juridische gang van zaken. Zij zijn een groot deel van hun werkarchief kwijt dat justitie een half jaar geleden in beslag heeft genomen. Aan de hand van dit inbeslaggenomen materiaal zijn vele mensen in de afgelopen maanden door rechercheurs van de haagse politie 'benaderd'. Er werd naar contacten met Jan en Hans gevraagd, maar belangrijker is natuurlijk de intimiderende uitwerking die dit soort bezoekjes hebben. Ben of word je benaderd door de een of andere rechercheur neem dan zo spoedig mogelijk kontakt op met Buro Jansen & Janssen, Postbus 10591, 1001 EN, Amsterdam 020.6380555, het is belangrijk om in kaart te brengen hoe de Haagsche recherche haar werk doet. In het volgende Kleintje meer. Kijk ook even in de agenda bij 21 april...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

GEZOCHT

Chandler, FW.: Political Spies and provocative agents, 1933.
Cobb, R.: The Police and the people, Oxford 1970.
Eerenbeemt HFJM v.: van Mensenjacht en overheidsmacht, Tilburg 1970.
Fijnaut, C.: Opdat de macht een toevlucht zij 2dln Antwerpen/Arnhem, 1979.
Haarman, JW.: Geschiedenis en inrichting der politie in Nederland, Alphen, 1922.
Hamilton, P.: Espionage and subversion in an industrial society, London, 1967.
Jenson, CE.: Network of control, State supreme courts and secret service statutes, 1982.
Townshend, C.: The British Campaign in Ireland 1919-1921. The development of political and military policies, Oxford UP, 1975.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Promenade

Zoals in veel plaatsen in Nederland kunnen ook in Den Bosch stadswandelingen gemaakt worden. Men reist per trein naar Den Bosch en krijgt daar een papier uitgereikt met de route en kultureel-historiese achtergrondinformatie. Voor komende zomer worden weer veel dagjeswandelaars in Den Bosch verwacht en met het oog daarop heeft het gemeentebestuur een nieuw wandelpapier gemaakt, dat is geaktualiseerd met de nieuwste ontwikkelingen in deze stad. Hoewel het wandelpapier pas in juni verschijnt in dit Kleintje reeds een voorpublikatie, waarbij we willen opmerken dat het wandelpapier letterlijk is geciteerd.

Een promenade door Den Bosch
Als u op La Gare aankomt, gelieve u nog niet het perron te verlaten, maar kijk naar rechts vanaf de centrumzijde. Daar ziet u La Tour, het nieuwste bouwprojekt van deze ville. Nu mag u de roltrap nemen naar de uitgang centrumzijde. U neemt het trottoir à droite en à gauche ziet u nu een marquant point van onze ville: de drakenfontaine. U promeneert nu rechtdoor tot u niet meer verder kunt. Nu à droit, een promenade à pied, dat wil zeggen sans autos en zelfs sans byciclettes, u zult hier geen parcours de la Tour de France aantreffen, die echter wel uit notre ville zal partiren, desgewenst kunt u wel een invitation krijgen, wanneer u client bent van un des sponsors. Un nombre dezer sponsors zult u tegenkomen wanneer u uw promenade continueert in de direction La Marché. Op La Marché staat le plus vieux bâtiment de notre ville, de la XIIIe siècle. Nu (pas naakt) mais maintenant is daar gevestigt de VVV, touristeninformationsbureau, dat sous plus deze promenade de la ville heeft édité. Aan de autre c

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

De illusie van de eeuwige groei

De macht van het geld en de illusie van het kapitalisme, kan iemand mij uitleggen wat de logica is van het steeds maar meer produceren, steeds meer winst maken? Je hoeft toch niet een briljant denkvermogen te hebben om te begrijpen dat iets niet altijd kan blijven groeien? Waarom zijn dan de hele economie en de maatschappij daar op gebaseerd?
Economieën zijn de paradepaardjes van de politiek en worden als steunpilaren voor de welvaart aangevoerd. Dat het hele systeem niet werkt, kan iedereen die zijn oogkleppen afdoet en zijn kop in de realiteit steekt, zelf zien. Ook al proberen de aan de macht zijnde politici in verkiezingstijd de statistieken van economische groei altijd in stijgende lijn te presenteren. Maar wat is groei, wanneer dat ten koste gaat van het mooiste op aarde? De natuur en het hart van het menselijk bestaan zijn in verval. Dát zou prioriteit nummer één moeten zijn.
Er is veel gezegd over de milieuproblematiek. De overheid probeert de burger bewust te maken van hun verantwoordelijkheden tegenover het milieu. De overheid vindt dat de burger zijn afval gescheiden moet inleveren. In plaats van de afvalberg te reduceren, worden er nu twee of meer kleinere bergen van gemaakt, en dat moet dan afdoende zijn om niet alleen de afbraak van het milieu te verminderen of te stoppen, maar haar ook weer tot bloei te laten komen.
Het is allemaal gelul in de ruimte! Willen we écht het milieu redden, dan zullen we gewoon veel minder rotzooi moeten kopen. Maar dan zullen er fabrieken moeten sluiten en overbodige winkels moeten verdwijnen en de heren economen zullen beweren dat dát absoluut niet kan, dan stort de economie in. Nou, beter de economie, dan het milieu. Economieën zijn weer op te bouwen, elke schade die het milieu oploopt is vaak blijvend. Maar de ongecontroleerde lust naar meer geld en meer bezit is voor de meesten toch een groter ideaal.
We worden opgevoed met de theorie dat de ineenstorting van de economie fatale gevolgen heeft voor het goed functioneren van de maatschappij. De echte reden is dat de `hotshots' niet meer in hum BMW's kunnen rijden, hun vakantiehuis op moeten geven, geen verre reizen naar luxe oorden meer kunnen maken, geen uitzinnige maaltijden meer kunnen nuttigen in peperdure restaurants. Kortom, al die dingen die een mens in de eerste plaats al helemaal niet nodig heeft. En wie kan mij vertellen dat dit fatale gevolgen zijn?
Trouwens, de industrie wordt toch al nauwelijks aangepakt wegens vervuiling of onveilige situaties. Want dat kost zogenaamd teveel geld en dat past niet in het `zoveel-mogelijk-winst-maken' concept. Terwijl men vroeger naar hartelust kon omspringen met giftig afval, doet tegenwoordig steeds meer het begrip `milieu-beleid' zijn intrede. Ja, ook aan het milieu wordt tegenwoordig handig geld verdiend. Men denkt de consument te slim af te zijn met truukjes als `milieuvriendelijk produkt', compleet met de bijbehorende milieuvriendelijke kleur groen. Dat is natuurlijk niet de oplossing. Zolang er een economie gehandhaafd wordt op groei en niet op stabilisatie, raakt er iets anders vroeg of laat op. Er zal niet alleen een toenemende ongelijkheid ontstaan, ook het milieu zal daardoor het onderspit delven.
Zelfs de bevolking moet volgens de overheid groeien, want, zo redeneren zij, des te meer mensen er zijn, des te meer voedsel er moet komen, des te meer woningen er gebouwd moeten worden en al wat meer nodig is voor een welvarend bestaan. Want dat levert geld op en dat is belangrijk. Groeien, groeien en nog eens groeien. Geld geven voor elk kind dat wordt geboren, abortus verbieden en de vrouw zo veel mogelijk wijsmaken dat ze baby's moet baren ook al is ze daar nog helemaal niet klaar voor. De macht die de Katholieke kerk ooit had, trilt nog na.
Er zijn experts die zich uitsluitend bezighouden met de gevolgen van de milieuvervuiling, en dat enkelen van hen inmiddels zelfmoord hebben gepleegd, schrikt ons niet wakker. Ik kan je cijfers en statistieken geven van vijftien jaar geleden die je de haren te berge doen rijzen. Ik kan je cijfers en statistieken van nu geven die je krankzinnig maken. En toch gaan we met z'n allen gezellig door met de vernietiging van het milieu.
In plaats van de oorzaken aan te pakken, maken we onszelf als gewoonlijk alleen druk om de gevolgen. Wanneer er een tijd komt dat we niet meer dan twintig minuten mogen worden blootgesteld aan de zon, nou, dan smeren we onszelf toch gewoon in met beschermingssmeersels en is dat probleem ook weer opgelost. En bovendien levert het een aardige cent op voor de desbetreffende fabrikanten, wat weer goed is voor de economie.
Het rapport van de Club van Rome, een organisatie met leden uit de wereld van wetenschap, cultuur en het bedrijfsleven die zich bezighouden met milieuproblemen en aanverwante zaken, werd enkele tientallen jaren geleden belachelijk gemaakt door de pers en de politiek omdat zij reeds de enorme dreiging van de vernietiging van het milieu en de overbevolking hadden opgemerkt. Toch knap van die hoogontwikkelde mensen om tot die conclusies te komen, maar zelfs mijn neefje van tien weet dat iets niet eeuwig kan blijven groeien.
Maar je kunt roepen wat je wilt, de mens zal nooit zijn groeiende honger naar luxe en comfort opgeven wanneer hij elke dag geconfronteerd wordt met het geluk dat wordt voorgespiegeld door al die producenten met hun produkten en niet in staat is om die leugenachtigheid ervan te doorzien.
Ik wil een auto met brede banden en lichtmetalen achtspaaks velgen, met spoilers, side-skirts en breedstralers, velours kuipstoelen en centrale portiervergrendeling met afstandsbediening en elektrisch bediende ramen die bestaan uit getint glas, een V-12 motor met ultra-gesofistikeerde natriumgevulde kleppen en een sequentiële inspuiting. Ik wil een cd-speler met afstandsbediening waar ik zeven cd's tegelijk in kan steken zodat ik de hele dag non-stop kan luisteren naar digitale lasergescande synthesizer-muziek afkomstig uit 3-weg luidsprekers met subwoofers en soft-dome tweeters in een cad/cam geconstrueerde resonantie-vrije kast. Ik wil een magnetron die mijn eten in een minuut opwarmt en die ik een week van tevoren kan programmeren en ik zou er graag een afstandsbediening bij willen hebben. Ik wil een video-recorder met tweehonderd voorkeuze-zenders en afstandsbediening waarmee ik het een jaar van tevoren kan programmeren. Ik wil in elke kamer een kleurentv, zodat ik overal en de hele dag naar het nieuws, sport of muziek kan kijken. En ik wil er overal een afstandsbediening bij. Ja, het milieu vind ik wel belangrijk, daar ben ik wel voor, ik heb een katalysator op mijn auto.
Ja, gelukkig is er de katalysator, een handig ding dat de milieuonvriendelijke uitlaatgassen zuivert, wat moet leiden tot onder andere minder zure neerslag en fotochemische smog. Dat is wanneer het optimaal werkt, in de praktijk wil er nog wel eens het een en ander mis gaan. En is hier het milieu werkelijk mee geholpen? De katalysator bestaat uit ongeveer vijf kilo roestvrij staal, enkele honderden grammen ceramiek en een paar gram edele metalen. Voor die paar gram moeten er honderden kilo's erts gewonnen worden, voornamelijk in Zuid-Afrika. Mijnbouw is over het algemeen niet erg milieuvriendelijk. Om het erts te zuiveren en de edele metalen eruit te halen zijn er zeer veel hoeveelheden energie nodig. Ook voor de roestvrijstalen behuizing van de katalysator is ijzererts nodig, hoogovens, staalwalserijen, en een staalverwerkende nijverheid die allemaal energie verslinden en massa's hoeveelheden kooldioxide, het broeikasgas CO_, de atmosfeer in slingeren.
Alle natuurlijke produkten worden vervangen door chemische. Ja, zelfs natuurlijk voedsel is nu volkomen afhankelijk van de chemische bestrijdingsmiddelen, kunstmest en andere agrarische chemicaliën. En wat is het effect daarvan op onze gezondheid? Interesseert ons niet, want daar is dan weer die enorme farmaceutische industrie voor, die dan weer met andere chemicaliën de cirkel compleet maakt.
Al sinds enige tijd worden er op grote schaal dieren gefokt, zeg maar geproduceerd, in de daarvoor bestemde fabrieken. De dieren moeten zo snel mogelijk zo zwaar mogelijk worden (want dát levert het meeste geld op) en worden daarom dan ook volgestopt met de nodige hormonen (en wie kan mij vertellen wat dát weer voor effect heeft op de menselijke gezondheid?) om ze dan vervolgens aan de lopende band af te slachten.
Waarom eten mensen zoveel vlees? Vindt men het leuk om levende dieren hun korte en beperkte leven in een kleine ruimte op te sluiten? En het leukste van dit alles is dat de mens eigenlijk helemaal geen vlees nodig heeft, al zullen er velen van overtuigd zijn dat ze na een dag hard werken recht hebben op hun stukje vlees en zij zullen er dan ook wel allemaal absurde theorieën op na houden om dat te bevestigen.
Het doet me denken aan een verhaal van een boer die heel zelfverzekerd vertelde dat vlees zo belangrijk was omdat het ons lichaam zo sterk en fit houdt. En hij sjorde gemoedelijk verder achter zijn os aan, een dier dat zo enorm gespierd en krachtig is, maar uitsluitend plantaardig voedsel tot zich neemt.
Het duurt toch altijd wel een tijdje voordat men er achter komt dat bepaalde produkten toch schadelijker waren dan men dacht, al wordt dat zoveel mogelijk stil gehouden. Bijvoorbeeld synthetische materialen, die hebben sinds 1945 veelal katoen en wol vervangen. Vele jaren later werd pas ontdekt dat moderne kledingstukken, zelfs bij baby's, mysterieuze ziekten veroorzaakten.
Wanneer er eenmaal veel geld mee gemoeid is, zullen mensen het ook niet opgeven en zijn de economische belangen toch weer veel belangrijker dan die van het milieu.
Regeringen doen niets tegen de milieuvervuiling, want zij worden weer onder druk gezet door de kapitalistische multinationals, die hun macht heel goed zullen beschermen. En ondertussen neemt de ozonlaag duidelijk meetbaar af en natuurlijk moet er iedere keer weer door andere instanties bij worden gezegd dat de metingen niet correct waren en dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Tja, het volk moest eens weten hoe alles werkelijk in elkaar zit, dan zou het zich misschien wel eens kunnen gaan keren tegen zijn regering.
We kunnen niet zonder de natuur leven. De natuurwetten staan boven de wetten die de `wijze' mannen van het opperste gerechtshof maken.
Weet je waarom er nu toch enkele mensen zich `druk' maken om het milieu? Omdat ze vroeger dachten, toen we ons natuurlijk ook al bewust waren van de vernietiging van het milieu, dat het in ons leven wel niet zo'n vaart zou lopen, dat het de zorg is voor latere generaties. Nu realiseren ze zich pas dat zelfs in hun eigen leven deze gevaren zeer reëel worden, en nu pas schrikt de ongevoelige mens pas wakker. En voor een groot gedeelte is het al te laat.
Is de mens dan nog gewoon steeds een primitief wezen, ondanks de zogenaamde beschaving waarin we denken ons te bevinden? Het lijkt er wel op. Ten slotte heeft de mens in zijn hele geschiedenis al gedacht dat zijn wereld superieur was aan het verleden en dat zijn tijd het ideaalbeeld was van een volmaakte beschaving.

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 2

Puntje.

"Waarom zet jij je naam niet onder die stukjes?" Typisch dat die vraag me werd gesteld door een vriendin die herinneringen oproept aan het gemoedelijke sfeertje van de flower-power dagen (ondanks dat ze te jong was om deze bewust te hebben mogen meemaken). In een vlaag van lolligheid kwam even bij me op om met een basstem en de mimiek van Al Capone te antwoorden met "those days are over, babe", maar de bijkomende gedachten die deze vraag bij me opriep deden me kiezen voor een serieus antwoord. Bij sommige mensen is het beeld dat ze hebben van hun medemens dusdanig beïnvloed door hun eigen omgeving en belevingswereld, dat ze gemakkelijk uit het oog verliezen hoe karig het gros van ons volkje is bedeeld met sociale en tolerante eigenschappen. Het leek me dan ook nuttig om haar er maar eens op te wijzen dat je voor het type mensen dat niet het vermogen bezit om kleintjeM te kunnen waarderen, haast niet voorzichtig genoeg kan zijn. Daarbij heb ik haar ook maar even op het feit gewezen dat ik een gemeente woonachtig ben waar de laatste tweede kamer verkiezingen bijna een verdubbeling van het aantal CD/CP'86-stemmers te zien gaf en waar de aanwezigheid van deze blindgangers beduidend boven het landelijk gemiddelde uitsteeg. De geschiedenis heeft me maar al te zeer ingepeperd dat je het niet zo gruwelijk kan bedenken of er zijn in dit soort kringen wel de figuren te vinden die de daad wel even bij de gedachte willen voegen. Wat dat betreft verbaas ik me (nou ja...) trouwens over het feit dat justitie wél infiltraties, inkijkoperaties, verborgen camera's (richt)microfoons, en legio andere afluister- en opsporingstechnieken zo gretig inzet tegen importeurs van het relatief onschuldige genotmiddel hash, terwijl deze onderzoeksmethoden in de kast blijven wanneer het gaat om de criminele activiteiten van racisten en fascisten. Als dat niet zo zou zijn, hadden we toch al lang het naadje van de kous geweten over bv de dodenlijsten (en de samenstellers ervan) die nog steeds in deze kringen circuleren? De dagen dat justitie degenen die nog in het bezit zijn van deze lijsten met een doorsnee huiszoeking denkt te kunnen verrassen, zijn al lang voorbij. Ook de geruchten over de wapenarsenalen die fascistische groepjes aan het verzamelen zijn, doen je het ergste vrezen. Afgezet tegen het huidige wereldbeeld en bovenstaande ontwikkeling, gedraagt de BVD zich als een soort rechterhand van de duivel; deze dienst geilt nog steeds voornamelijk op anti-kernenergiebewegingen, vluchtelingenhulporganisaties, milieubewegingen, anti-militaristische organisaties, krakers- en studentenbewegingen, kortom, op de steeds zeldzamer wordende mensen met een goed ontwikkeld sociaal gevoel. Het was typerend voor de alertheid van onze 'rechtsstaat' dat het enige beetje verborgen camera- en infiltratiewerk dat tot nu toe de walgelijke denkwijzen en praktijken van leden uit extreem-rechtse clubjes heeft geopenbaard, afkomstig moest zijn uit de journalistiek. De BVD besteed zijn kostbare tijd liever met de zorg dat iedereen die (telefonisch) contact opneemt met het Amsterdams Solidariteitscommitee Vluchtelingen met het verzoek om hulp voor een bevriende vluchteling, op staande voet wordt ontslagen door zijn werkgever wegens vermeende contacten met criminele organisaties. Om de onrust die onze multi-etnische samenleving met zich mee dreigt brengen nog bijtijds te omzeilen, zou je toch denken dat na al die jaren van aandacht voor het (slinkende) 'tolerante wereldje', de opsporingsprioriteiten van de BVD zich al lang hadden verplaatst naar het (groeiende) racistische en fascistische 'intolerante wereldje'. Daar komt nog bij dat er in het 'tolerante wereldje' zeker geen fanatieke leden van schietverenigingen of dodenlijsten zijn te vinden. Onderzoeken tonen aan dat ook in Nederland het aantal gewelddaden ten opzichte van kleurlingen snel stijgt. Hoe lang duurt het nog dat, in tegenstelling tot wat Bolkestijn ons wil doen geloven, ook hier een klimaat ontstaat als in de grote steden van Italië, Frankrijk en Duitsland, waar het inmiddels de allochtonen zijn die 's avonds de straat niet meer op durven? Het komt in deze landen in toenemende mate voor dat kleurlingen worden mishandeld, doodgeslagen, neergestoken, beschoten of verdronken door de zwervende groepjes blanke racistische jongeren die zó zijn gehersenspoeld, dat ze de schuld van hun uitzichtloze situatie alleen maar kunnen zoeken bij de allochtonen en niet bij het zooitje economische machthebbers met hun politieke handlangers die de wereld en haar bevolking regelrecht op verschillende doemscenario's afsturen. En dat terwijl ondertussen toch iedere klein beetje nadenkend mens aan ziet komen dat we de in komende tientallen jaren een lawine van ecologische, economische en maatschappelijke problemen over ons heen krijgen, die steeds meer apocalyptische vormen aan begint te nemen. Met de dag wordt duidelijker dat, op een overbevolkte wereld met een beperkt en kwetsbaar ecologische systeem, het marktgerichte denken gigantische problemen veroorzaakt die aan de mensheid en haar 'ruimteschip' flinke klappen uit zal delen. Als je ziet hoe de eerste tikjes nu al in staat zijn om flinke brandhaarden te veroorzaken, is het moeilijk te verwachten dat de mensheid het hoofd koel zal houden als de echte klappen zich voor zullen gaan doen. Overal zie je dat door de angst voor het sombere toekomstbeeld dat inmiddels iedereen voor ogen staat, de tolerantie voor alles wat afwijkt van 'het eigen' aan het verdwijnen is. In deze zich op kousevoetjes uitbreidende massapsychose schuilt een groot gevaar. Of het nu gaat om etnische, religieuze of nationale conflicten, het is uiteindelijk altijd de eigen-volk-eerst-mentaliteit geweest die de vlam in de pan heeft laten slaan. Terwijl het alsmaar armer wordend deel van de bevolking snel groeit en de voorzieningen voor deze mensen schaarser worden, moet een figuur als Bolkestein dan toch ook donders goed beseffen dat hij met zijn loze, maar stigmatiserende opmerkingen over allochtonen onvermijdelijk (weer) flink heeft geïnvesteerd in de kweekbak voor racistisch getinte wraakgevoelens. Hoe kan het toch zo zijn, dat als wanneer in ons landje een politicus van de daken schreeuwt dat hij de oplossing voor de stedelijke armoede- en veiligheidsproblemen zoekt in een verplicht spreidingsbeleid voor allochtonen en daarbij zijn teleurstelling laat blijken over het feit dat onze grondwet dat verbiedt, PVDA en D'66 slechts reageren met het antwoord dat er voor asielzoekers al een spreidingsbeleid wordt gehanteerd? Alsof Bulkestein dat nog niet wist. Het is toch bij de beesten af dat er niet keihard is gereageerd over het stigmatiserende effect van zijn loze opmerking? Jammer dat Maij en Oostlander niet meer mochten. Ondanks mijn twijfel over hun motivaties, het was toch best vermakelijk hoe juist enkele CDA-ers de ayatollah van het Nederlandse huis-, tuin- en keukenracisme in dezelfde gierput hebben getrapt als die waar Janmaat en De Winter hun thuis al in hadden gevonden. Maar wie had kunnen denken dat de smerige stinklucht die Bolkestein door deze doop verspreidde, hem op de valreep nog even een extra aantal bruinsnuivers op zou leveren? Shit. Toch blijft het een terecht gepresenteerde verkiezingsrekening die de zich links noemende politieke partijen hebben moeten betalen voor hun halfslachtige houding tegenover stokebrand Bolkestein. Ook de pers heeft zich als een gewillige werkezel voor zijn verkiezingskarretje laten spannen. Volgens mij kreeg Bulk door de media de grootste gratis verkiezingscampagne aller tijden in zijn schoot geworpen. Onderzoeken wezen al lang uit dat als Bolkesteins losse flodders over het asielzoekers- en allochtonenbeleid niet afdoende zouden worden afgekeurd, het geknal ervan alleen maar goed kon scoren bij de gemiddelde kiezer. Het was slechts de verkiezingsuitslag die er voor zorgde dat iedereen ineens wèl fanatiek en verontwaardigd in de pen klom tegen Bolkessteins gezaai in de broeikas van haat, niets meer. Veel te laat heeft de ('linkse') journalistiek zich terdege afgezet tegen zijn geniepig gedoseerde stemmingmakerij waarmee hij veroorzaakte dat het langzamerhand een burgerlijk gemeengoed is geworden om al onze maatschappelijke problemen te koppelen aan 'buitenlanders'. Dit huis,- tuin- en keukenracisme lijkt dan wel van onschuldiger aard dan het duidelijk herkenbaar racisme van extreem-rechtse organisaties, maar dat is het zeker niet. Het is namelijk dè voedingsbodem voor de opkomst van jonge generaties die wél in Janmaat-figuren zullen gaan geloven. Dat het woordje Turk (al dan niet met de toevoegingen 'kut', of 'vieze vuile') tegenwoordig met stip kan worden bijgeschreven op het lijstje van de meest populaire scheldwoorden van kinderen, lees je niet in de krant, maar het is wel degelijk zo. Daar moet toch heel wat ouderlijke huis,- tuin- en keukentolerantie voor vreemdelingenhaat aan ten grondslag liggen zou je toch zeggen. De enige onder de politieke jojo's die in de gaten had hoe diep dit venijn al onder het petje van Jan is doorgedrongen, bleek Bolkestein te zijn. In hoeverre racistische meningen al zijn ontstegen aan de sfeertjes van de mindere kroegen, werd me een maand of drie geleden pas goed duidelijk. Bij een familielid van wie je dat toch niet zou verwachten, kwam ik de stellige overtuiging tegen dat het hoofdzakelijk de schuld was van ons asielzoekersbeleid dat, ondanks haar part-time baan en de full-time baan van haar man, de studie voor haar zonen onbetaalbaar werd, zodat een van de twee zijn succesvolle studie af moest breken. Dat niet iedereen zich bewust is van de economische dictatuur die de leefbaarheid van ons landje aan het slopen is, kan ik mezelf goed voorstellen, maar het schrikbarende was dat haar emotioneel geladen betoog zich niet alleen beperkte tot het schermen met Balkesteins cijfers over het asielzoekersprobleem, maar ook was doorspekt met een flinke dosis antipathie ten opzichte van asielzoekers en allochtonen in het algemeen: de werkeloosheid, de woningnood, de criminaliteit, allemaal problemen die volgens haar niet zulke ernstige vormen hadden aangenomen als we maar niet zo veel 'buitenlanders' hadden toegelaten. Het toppunt van haar betoog was dat asielzoekers, of het nu Afrikanen, Iranezen of Joegoslaven betrof, het bleef haar eender, voornamelijk lafaards en luiaards waren die maar in hun eigen omgeving moesten worden opgevangen. Veel gammele stellingen die ze in haar frustratie de strijd in had gegooid, bleken overduidelijk flarden van allerlei cowboyverhalen die haar ayatollah al zo lang (toen al) kwistig in het rond had gestrooid. "Hij is toch maar de enige in Den Haag die het aandurft om op te komen voor de Nederlanders!". Het was best even schrikken om zo'n fanatiek eigen-volk-eerst betoog nu ook al uit haar mondje te horen; een kwaad karakter heeft ze namelijk niet. Hopelijk begint Nederland alsnog een beetje te beseffen dat Bolkestein al heel wat meer kapot heeft gemaakt dan alle Janmaten bij elkaar.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0

Alternatieve slavenhandel

Internationale alternatieve lerarenopleiding in Denemarken", met deze leus probeert het 'N

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0

Russisch fascisme

Begin maart tekende de Russische president Jeltsin een dekreet dat voorziet in maatregelen tegen extremistische organisaties in de Russische Federatie. Vanaf dat moment werd in Russische kranten en op televisie veel geschreven en gesproken over de gevaren van fascisme. Na de angst voor de mafia is angst voor fascistische organisaties nu een goede tweede in de Russische angst-top tien.
Het blijft evenwel de vraag in hoeverre de angst voor fascisme in Rusland reëel is. Sommigen zien het dekreet van Jeltsin dan ook als een manier om de aandacht van de werkelijke problemen af te leiden, zoals de scherpe zwenking naar rechts van Jeltsin's eigen regering. Die komt steeds meer onder invloed van rechts-nationalistische ideeën, zoals het herstel van de oude Sovjet-Unie en terugkeer naar een diktatuur. Volgens Russische historici is een breed spektrum van de bevolking gevoelig voor deze ideeën en groeit de aanhang binnen de politieke elite van het land.
Jeltsin kondigde de maatregelen al aan in een toespraak op 16 februari tot het Russische volk: "De samenleving is in toenemende mate bezorgd over de verbreiding van de fascistische ideologie en fascistische organisaties in Rusland", zei hij. "De mensen vragen zich af waarom justitie zo slecht funktioneert, en waarom de strukturen die het land tegen dit uitschot moeten beschermen niets doen."
Op 22 februari toonde de Russische televisie een interview met Alexei Vedenkin, een leider van de Russische Nationale Eenheid. Als reaktie hierop werd Vedenkin op 28 februari door agenten van de Federale Veiligheidsdienst (opvolger van de KGB) gearresteerd. In het televisie-interview had Vedenkin verklaard dat als zijn partij nu aan de macht zou zijn de mensenrechtenaktivist Sergej Kovaljov en Sergej Jusjenkov, voorzitter van het defensiekomité van het Russisch parlement, -en beiden felle tegenstanders van de Russische inval in Tsjetsjenië-, geëxekuteerd zouden worden. Eerder had Vedenkin al verklaard dat degenen die zich niet bij zijn Eenheid zouden aansluiten in gasovens zouden eindigen en ging hij er prat op uitgebreide steun te genieten van Russische geheime diensten en goede kontakten binnen de regering en andere machtsstrukturen van het land te hebben. Na Vedenkin's arrestatie ontkenden andere leiders van de Russische Nationale Eenheid dat Vedenkin lid zou zijn. Op een perskonferentie werden evenwel dokumenten getoond, ondertekend door Eenheidsleider, en presidentskandidaat, Aleksandr Barkasjov, die Vedenkin wel degelijk als lid identificeerden.
Begin 1990 had Vedenkin een belangrijke positie bij de afdeling Businessmanagement van het Centraal Comité van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Na de augustuscoup van 1991 werd zijn naam in verband gebracht met de verdwijning van grote sommen partijgeld. Hierna begaf hij zich in de nieuwe lukratieve Russische wereld van privébewakingsdiensten.
Volgens het Antifascistisch Centrum in Moskou zijn er ongeveer honderd nationalistische en fascistische organisaties aktief in het land. Veel ervan zijn klein en het totaal aantal leden van alle groepen zou niet meer dan 5000 bedragen. Bij het Russische ministerie van pers en kommunikatie zijn er 150 extremistische publikaties geregistreerd, en hoewel in een aantal van deze publikaties geweld (bijvoorbeeld tegen Joden, Kaukasusvolkeren of mensen uit Centraal-Azië) openlijk gepropageerd wordt, worden er geen maatregelen genomen.
Vraag is waarom Jeltsin, als hij aangeeft hoe groot de angst voor fascisme onder de bevolking is, geen dekreet uitvaardigt dat fascistische organisaties en publikaties verbiedt, zoals in Duitsland gebeurde na de 2e Wereldoorlog. Hij zou eraan kunnen herinneren dat er nooit een herroeping van het verbod op fascisme is geweest, zoals werd uitgesproken door het Internationaal Tribunaal in Neurenberg.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0

Kort nieuws

Cyberchaos

Wout Woltz (ex-hoofdredacteur van NRC/Handelsblad en hoogleraar persgeschiedenis aan de Erasmusuniversiteit te Rotterdam) in Trouw 18 maart 1995: "Een van de voorspelde voordelen van Internet is dat er enorme hoeveelheden informatie ter beschikking komen. De burger die iets wil weten, kan vrijelijk in archieven en databanken rondsnuffelen om zijn keuze te maken uit miljoenen documenten. Dat klinkt ideaal, complete openheid. Maar dat kan juist belemmerend werken: in cyberspace (of volgens Harry Lockefeer, oud-hoofdredacteur van de Volkskrant "cyberchaos" - kleintje) worden de mogelijkheden om essentiële informatie te begraven in miljoenen documenten aanzienlijk groter dan nu". (...) "Het aardige van de krant is dat men krijgt wat men wil, en ook wat men eigenlijk niet, maar achteraf toch ook weer wel wilde. Ik wil graag verrast worden, bij een elekronische krant moet je je eigen verrassingen organiseren. Ik vind het geen deprimerende, maar zelfs wel een aangename gedachte, dat wanneer ik, met een glaasje drank naast mij, de avondkrant lees, honderdduizenden anderen dat ook doen". (...) "Het klinkt sensationeel, dat hyper-individualisme. Je kunt de buitenlanddienst van de Herald Tribune nemen, de kunst van NRC/Handelsblad, de roddels uit de Telegraaf, sport uit de Times en de Volkskrant, je kiest je eigen columnisten. Maar de lezer hoort nergens meer bij, hij neemt minder of geen deel aan de collectieve opwinding. Want hoe meer er beschikbaar is, des te groter de kans dat men iets mist". (...) "Zonder gemeenschappelijke informatie-ervaring wordt niet alleen het contact met vrienden moeilijk, maar verschraalt ook het maatschappelijke debat. De oude verzuilingssituatie in Nederland had veel nadelen, maar wel het voordeel dat mensen zich geborgen voelden in een sociale structuur. Daarbij hoorde en hoort ook het lezen van een bepaalde krant, daar werd men 'lid' van. Wie een krant kiest, beschrijft daarmee zijn eigen identiteit".

Sauvons La Vallée D'Aspe

Zodra het weer wat warmer wordt zal het aantal akties in La Vallée d'Aspe weer toenemen. Tijdens de paasvakantie (met name 15, 16 en 17 april) zijn er in elk geval aktiedagen gepland, en daarna (3, 4 en 5 juni) en dan de hele zomer door, totdat het projekt gestopt wordt! Omdat de werkzaamheden aan de tunnel en aan de snelweg onverminderd doorgaan is het komende lente en zomer zo'n beetje de laatste kans om de akties alsnog te doen slagen. De mogelijkheden zijn er. Meer dan de helft van de vallei-bewoners is op dit moment tegen het snelwegprojekt en sinds deze zomer is er een autonome koördinatiegroep, een bundeling van tientallen Comités Somport uit heel Frankrijk. Mede door de jarenlange strijd tegen het natuurvernietigende projekt heeft la Vallée d'Aspe een grote symboolwaarde voor de Europese milieubeweging gekregen. Als het protest alsnog sukses zou hebben zou dat voor die beweging een enorme stimulans zijn, evenals voor andere groepen die zich inzetten voor een betere wereld.
Er is een nieuwe nieuwsbrief over het projekt, deze is te bestellen door 3 gulden over te maken op giro 2694281 tnv Atalanta, Utrecht, ovv Aspenieuws 3. Wanneer je informatie wilt hebben over de aktiedagen en hoe daar te komen (busreis) kun je P'tje bellen: 030.722586. Schrijven kun je via: Aspegroep Nederland, Postbus 24083, 3502 MB, Utrecht of naar mensen in het Zuidfranse dal zelf: CVAVA, La Goutte d'Eau, 64490 Cette-Eygun, Frankrijk.

Woedend

De selektieve verontwaardiging ten opzichte van oorlogsmisdaden kent geen grenzen. Nog maar eventjes geleden trok de hele westerse wereld ten strijde tegen het schenden van de souvereiniteit van een klein oliestaatje aan de Perzische Golf. De vijand werd met Hitler vergeleken en als oorlogsmisdadiger weggebombardeerd. Zojuist trokken duizenden Turkse soldaten de grens met Irak over om 'Koerdische terroristen te vernietigen'. Westers wapentuig, Turkije is namelijk lid van de NAVO, speelt wederom een verwoestende rol. Werden de Koerden ten tijde van de golfoorlog voor het eerst in hun bestaan serieus genomen en aan de vernietigende arm van Saddam onttrokken, nu liggen zij onder Turks vuur. En wij zwijgen weer... Nee, sterker nog, om ons heen worden Koerden westeuropese landen uit gedeporteerd, regelrecht in de klauwen van Turkse fascisten. Machteloos roept Amnesty International om hulp. Oorlog om ons heen, toenemende armoede, marcherende benden, waar gaat dat heen? In een gekoördineerde aktie van de Nederlandse, Franse en Duitse vreemdelingenpolitie wordt een vliegtuiglading uitgezette Zaïrese asielzoekers in de klauwen van diktator Mobutu gedreven. Steeds meer mensen zonder betaalde banen, snel stijgende ondernemerswinsten en een gevaarlijke afbraak van sociale en kollektieve voorzieningen. De komende jaren wordt er in Nederland geen sociale woningbouw meer neergezet, het geld is op. Het geld is op? Nee, helemaal niet, het geld wordt verkeerd besteed! Miljarden guldens (dollars, franken, marken, wat maakt het tegenwoordig uit) worden uitgegeven aan "giftige vliegbewegingen", "hoge snelheidstreinen", "lichtdebiele brigades" en de "Flipje-lijn". En wat te denken van de 1,2 miljard gulden die Nederland heeft weggegooid in het Kalkar-projekt in Duitsland (totale kosten 11 miljard gulden!). Wie hoor je daar nog over? In 1977 liepen er nog 50.000 mensen tegen te demonstreren en toen in 1986 de "snelle kweekreactor Kalkar" werd opgeleverd spatte de kerncentrale in Tsjernobyl uit elkaar (die overigens nog steeds staat te lekken!). Eind dit jaar zal de sloop van alle nucleaire installaties in Kalkar voltooid zijn en tot 30 juni aanstaande kun je een bod uitbrengen op de overgebleven gebouwen die door een diepe gracht en een zware omheining afgescheiden worden van de grazende koeien er omheen. Help!

Kleintje groter?

De KPN/PTT heeft in het afgelopen jaar meer dan twee miljard gulden winst behaald. TWEE MILJARD gulden! Praat er maar eens over met een postbode of postsorteerder. Woedend zijn ze, en terecht. Duizenden arbeidsplaatsen zijn verloren gegaan, de werkdruk heeft gigantische stress tot gevolg en de vooruitzichten voor de arbeidsomstandigheden zijn nog verontrustender. Ondanks de vele PTT-tariefsverhogingen is het abonnementsgeld bij Kleintje Muurkrant sinds 1980 (nu al vijftien jaar) niet meer verhoogd, vijf-en-twintig gulden per jaar. Vlak na de verzending van het vorige Kleintje hebben we aksept-giro kaarten verspreid teneinde jullie ertoe over te halen het eventuele achterstallige en lopende abonnementsgeld aan ons over te maken. Hier & Nu het vriendelijke verzoek hier nog eens aan te denken en we roepen tevens iedereen op wat extra's over te maken zodat wij in staat zijn nog heel veel langer uit te blijven komen zonder dat we de duurdere post, de duurdere telefoon en alle andere duurdere dingen aan jullie door hoeven te berekenen. Hartelijke dank alvast en hier volgt het postbanknummer: 5349231 tnv Muurkrantkollektief DenBosch. Doei...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0

De Singer-controverse

De naam Peter Singer klinkt je mogelijk bekend in de oren. In Nederland kennen de meesten deze Australische bio-ethicus en hoogleraar moraalfilosofie wellicht van het onlangs heruitgegeven boek Dierenbevrijding (voorheen onder de evenmin fraaie titel Pro mens, pro dier.) In Duitsland zegt de naam Singer de mensen vermoedelijk meer vanwege de daar ontketende controverse rond zijn persoon. Onze oosterburen beschuldigen de als dierenvriend bekend staande Singer ervan er zeer discutabele visies op met name euthanasie te ventileren.
Die controverse heeft zich inmiddels ontwikkeld tot op het punt dat het de Australiër verboden is lezingen te geven in Duitsland. En zoals het blad NN wist te melden, werd de redactieruimte van het blad Emma vernield nadat er een interview met Singer in verschenen was. De gemoederen zijn dus danig verhit geraakt.

Des te vreemder is het misschien dat de commotie niet of nauwelijks onze kant is opgewaaid. Alleen NN vroeg zich af wat Peter Singer te zoeken had op een Haags vegetarisme-congres. Een vraag overigens die overbodig is voor wie enigszins op de hoogte is van de inhoud van Dierenbevrijding. Uw verslaggever had dit boek wél gelezen en er in al z'n enthousiasme niets in kunnen ontdekken wat een verkettering rechtvaardigt. Kortom, het werd tijd om eens uit te zoeken wat men Singer precies nadraagt, wie dat doet en of dat al dan niet redelijk is.

Eerst maar eens dicht bij huis gezocht en De Geus opgebeld, samen met de stichting Natuur en milieu verantwoordelijk voor de uitgave van Dierenbevrijding. Daar weet men echter van niets; er komen meer vragen dan antwoorden door de telefoon. Er zijn in ieder geval geen verontwaardigde reacties ontvangen op het in zee gaan met Singer. En eigenlijk weet ook niemand waarom dat eventueel mogelijk was geweest. Ik schijn het maar eens te moeten proberen bij Animal support in Amsterdam. Okee dan.
Daar in Amsterdam weet men wel iets meer, maar niet veel. Het is bekend dat er opschudding is ontstaan, maar waarop dat nou precies gebaseerd is en of dat terecht is weet men niet. Eigenlijk wordt er door hen óók gezocht naar de bron van alle deining. Het telefoonnummer van Singer wordt mij aangeboden, maar daar gebruik van te maken gaat het budget van dit blad te boven. Het mijne trouwens ook.

Een derde optie is iemand van Milieuboek die zich al een tijd met Singer bezig schijnt te houden. Die weet te vertellen dat Singer vooral de hiërarchie die hij tussen verschillende levensvormen aanbrengt, kwalijk wordt genomen. En dan met name het feit dat in die ordening mensen niet altijd op de eerste plaats komen. Maar hoe de vork nou precies in de steel zit... Afijn, u begrijpt het al... dat zou men daar ook wel eens willen weten.

Het onvermijdelijke dringt zich dan op, en dat is mij door het duitstalig boekje te worstelen dat de titel Von Menschen und Schweinen - Der Singer-Diskurs uns seine Funktion für den Neo-Rassismus met zich meedraagt. Dat is een stuk dichter bij het vuur; het is afkomstig uit het land waar de discussie is aangezwengeld en bovendien geschreven door twee verklaard Singer-antagonisten. Zij baseren zich daarbij overigens voornamelijk op Singer's boek Praktische Ethik, voor zover bekend niet in het Nederlands vertaald. Na lezing van dit kleinood, dat door Het Fort van Sjakoo als bijlage bij Dierenbevrijding verkocht wordt, moet gezegd worden dat de Duitse kritiek aardig wat onzinnige argumenten en overbodigheden bevat:
- Het feit dat Die Zeit Singer zo graag gebruikt en veelvuldig aanhaalt in het euthanasie-debat dat dit blad blijkbaar keer op keer uit de kast rukt, en dat daarbij Singer afgeschilderd wordt als een autoriteit in zijn vak. Hier spreekt een aversie tegen Die Zeit, geen argument tegen Singer. Ook het wetenschappelijk aanzien van Singer en bijgevolg van de discussie zit de auteur blijkbaar dwars.

- Singer's verzet tegen een vergelijking met nazi-ideologen. De auteur houdt Singer voor een, op het vlak van de euthanasiediscussie, dienaar van extreem-rechts. En dan durft Singer nog te ontkennen ook! Zou hij die vergelijking beamen, dan zou de boot natuurlijk helemáál aan geweest zijn. Bovendien heeft Singer de euvele moed gehad (zoals vele anderen, Marx incluis) het marxisme af te zweren. Oei!

- Singer zou te goed en logisch redeneren, waardoor zijn verhaal er te redelijk uitziet. Ook zijn voorbeelden zijn te goed gekozen, want die wekken de schijn van plausibiliteit. Tsja, het is natuurlijk altijd vervelend wanneer je ideologisch tegenstander goed met woorden uit de voeten kan. Maar om ze die handigheid en `retorische trucs' op zichzelf kwalijk te nemen?

- De vertaler van Singer's boek Praktische Ethik verklaart zich vrij van racistische, chauvinistische en nationaal-socialistische voorkeuren. Dat had hij natuurlijk niet moeten doen! Want volgens Jäger dekt hij zich daarmee in tegen kritiek. Ook Singer doet iets dergelijks, en dat wordt hem dan ook evenmin in dank afgenomen: `Singer relativiert, um sich gegen Kritik zu immunisieren.'

Niet alle kritiek op Singer verdient zo makkelijk verwerping. Singer gaat de mist in wanneer hij zich deels beroept op wetenschappers als Arthur Jensen en Hans-Jürgen Eysenck; twee namen die in rechtsextreme blaadjes nogal eens op schijnen te duiken, en daar ook interviews aan zouden geven. Vooral rond Eysenck, die het voorwoord schreef van het boek Das unvergängliche Erbe, hangt een lucht die niet smakelijk schijnt te zijn. De auteur baseert zich daarbij op Eysenck's these dat het idee van gelijkheid tussen mensen een `onhoudbare doctrine' is. Een idee overigens dat wel meer mensen hadden zonder dat dat nou betekende dat ze naar extreem-rechts neigden. Maar Eysenck is net iets te vaak betrokken geweest bij dit soort dingen en publicaties om het voordeel van de twijfel te verdienen.
Singer begeeft zich eveneens op glad ijs met een ongelukkige formulering over zwarte en blanke intelligentie: `Het zou kunnen, dat zwarten voor de studie die een aankomend arts moet doorlopen, gemiddeld minder aanleg hebben. Ik zeg niet dat dat klopt, ook niet dat het sowieso waarschijnlijk is, maar het kan op dit tijdstip niet uitgesloten worden.' (Eigen vertaling). Een rechtbank zal je hierop niet veroordelen, en de contekst ontbreekt, maar fraai ogen doet het niet.
Wat Singer het meest kwalijk genomen wordt, ook in Von Menschen und Schweinen, is inderdaad de door hem aangebrachte hiërarchie van levensvormen. Het onderscheid tussen mens en dier wordt bij Singer vervangen door een indeling in `personen' en `niet-personen'. Euthanasie -overigens niet het centrale onderwerp in Singer's boeken, maar wel in de kritiek erop- zou a priori niet mogen worden toegepast op wat Singer `personen' noemt. Er zijn overigens diverse criteria op grond waarvan Singer je indeelt in één van die categoriën. Het voert te ver om daar hier uitgebreid op in te gaan. Wat vooral van belang is voor de vraag wat Singer kwalijk wordt genomen, is dat hij dieren onder `personen' en mensen onder `niet-personen' kan categoriseren. Het tweede deel van Von Menschen und Schweinen heeft vooral dit onderscheid tot onderwerp.

Juist hier wordt het weer interessant om terug te gaan naar het boek Dierenbevrijding, waarin deze kwesties eveneens uitgebreid aan bod komen. Na lezing van dit boek moet je concluderen dat hier ófwel een totaal andere Singer spreekt, ofwel dat de ideeën van Singer op dit gebied totaal verkeerd begrepen zijn en hopeloos uit hun verband gerukt.
In Dierenbevrijding doet Singer eveneens een poging om tot een rangorde van levende wezens te komen. Hij doet dat echter om tegenwicht te bieden aan de justificatie van al diegenen die dieren gebruiken; hetzij als proefkonijn, hetzij als voedsel. Laten we ons voorlopig richten op het gebruik van dieren om te dienen als voedsel. Vleeseters rechtvaardigen hun eetgewoonten vaak met antwoorden die eveneens van een hiërarchisch onderscheid tussen verschillende levende wezens getuigen. Singer onderzoekt die ordening en komt tot de conclusie, dat er sprake is van speciesisme, dat hij definieert als `een vooroordeel of vooringenomen houding ten gunste van de belangen van de leden van de eigen soort, tégen die van de leden van andere soorten.' Hij wijst het speciesisme aan als de grondslag waarop ons diergebruik rust. Singer laat in dit boek zien dat andere argumenten geen steek houden; niet alle exemplaren van de menselijke soort zijn meerderwaardig aan dieren. Toch gedragen zij zich daarnaar en beweren dat dieren bijvoorbeeld verstandelijk en emotioneel niet op een zelfde niveau functioneren als de mens. Dat rechtvaardigt in hun ogen de exploitatie van dieren, dat is de hiërarchie die de meeste mensen, al dan niet bewust, hanteren: `het is maar een dier' en daarom mag het opgeofferd worden aan de bevrediging van onze smaakpapillen. Singer bekritiseert deze ordening door deze consequent door te denken en laat zien dat ze a) niet juist is en b) nog verder doorgedacht tot bizarre situaties zou leiden. Zo stelt hij vast dat sommige dieren niet op een lager verstandelijk niveau opereren dan een gehandicapt of seniel mens. Conclusie: indien we ons diergebruik blijven rechtvaardigen met de gebruikelijke argumenten, dan zouden we ook bereid moeten zijn om de demente bejaarde op eenzelfde behandeling te tracteren. Singer realiseert zich de absurditeit van die gedachte en gebruikt haar juist om aan te tonen tot welke horror deze gedachtengang leidt. Hij pleit er dus niet voor, euthanasie toe te passen op geestelijk gebrekkig functionerende mensen, hij pleit ervoor de dieren op dezelfde wijze in hun waarde te laten. Hij toont hiermee aan, dat we niet langer vol kunnen houden dat we het recht hebben tot diergebruik louter omdat ze op een lager niveau zouden functioneren dan (de meeste) mensen. Dat argument volhouden en doordenken leidt tot krankzinnige situaties. En dus, beweert Singer -ik verkort en vereenvoudig zijn gedachtengang overigens drastisch- rest er niets anders dan de conclusie dat vleeseters zich schuldig maken aan puur speciesisme. Het speciesisme is op geen enkele wijze rationeel te verdedigen of te rechtvaardigen en Singer stelt het op één lijn met racisme en seksisme. Singer doet daarbij een beroep op de redelijke mens van goede wil, die zich niet als racist of sexist wenst te profileren. Daarmee veronderstelt Singer een soort moreel zuivere basis in de lezer tot wie hij zich richt. Indien Peter Singer een racist zou zijn, of indien zijn sympathie zelfs maar die kant op zou gaan, zou er van zijn hele betoog niets overblijven. De morele verontwaardiging over het zich zonder argumenten boven een ander ras, een andere sexe of een andere soort te stellen, is het fundament waarop zijn hele betoog steunt. Het kan het menselijk gevoel van suprematie dan wel krenken, er valt weinig tegen zijn betoog in te brengen.
In het hele boek Dierenbevrijding spreekt Singer zorgvuldig over het recht op leven. Hij sluit er geen mensen van uit, maar wil het uitbreiden naar andere levensvormen. Het enige wat hij doet is aantonen, dat als je er dieren van uitsluit, dat die uitsluiting logischerwijs dan ook menselijke levensvormen zou treffen. Hij hoopt de lezer te doordringen van de noodzaak tot een ruimere moraliteit waarin voor méér levende wezens bestaansrecht geldt, niet voor minder. Of, om te spreken met de titel van Singer's eerste hoofdstuk: `Alle dieren zijn gelijk...of waarom het ethisch principe waarop de gelijkheid van mensen berust vereist dat we gelijke consideratie van belangen ook uitbreiden naar dieren.'
Als maatstaf voor het opbrengen van consideratie met levende wezens, hanteert hij het vermogen tot lijden. Alles wat kan lijden dient zoveel mogelijk ontzien te worden. Bovendien geeft hij aan, dat het zich onthouden van vlees eveneens van belang is omwille van mens en milieu. De gelijkheid van levende wezens spreekt hij tegen, maar n

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0

Kort nieuws twee

By the way...

een gedeelte van de oplage van het vorige Kleintje hebben wij door Jomanda laten instralen. Wie is het de afgelopen maand uitzonderlijk goed gegaan, welke blinde zag plotsklaps weer het licht (van de Krabben?)? Laat het ons weten!

Zeep

Je zit in een ruimte op de elfde verdieping van een kantoortoren in de binnenstad. De tafel waar je achter zit is afgeschermd met schotten. Er staat een telefoon op de tafel en verder ligt er een door een computer uitgespuugde lijst waarop namen met daarbij behorende adressen en telefoonnummers. Ook zijn er een zevental papieren waarop teksten staan. Je bent in een telemarketing-buro. Telemarketing is verkopen per telefoon. Tezamen met een twaalftal collega's bel je over heel Canada. Van Calgary in de provincie Saskatchewan tot Toronto in de provincie Ontario en Halifax in New Brunswick. Het produkt dat je verkoopt is zeep, maar het had ook een vakantie, een abonnement op een krant of tijdschrift, een verzekering of iets voor de auto kunnen zijn. De manager van het kantoor heeft je verzekerd dat er niets fout kan gaan zolang je je maar aan de tekst houdt. Het is niet zomaar een zeep die je verkoopt, maar een heel assortiment en deze zijn bio-degradable. Zij zouden minder schadelijk zijn voor het milieu dan andere zepen, maar in welke mate en of het waar is weet je niet. Op het moment dat je een potentiële koper aan de lijn krijgt is er overigens van zeep nog geen sprake. Je begint met iets heel anders te melden. Je hebt al een stuk of zes telefoontjes gepleegd en nog niks verkocht. Er was een vrouw in een stadje buiten Calgary die zei het veel te druk te hebben. De familie was bezig het graan binnen te halen. In Halifax deelde een sombere stem je mee werkloos te zijn. Maar dan in Toronto krijg je ene Lise MacLaughing aan de lijn. Zij zal bijten in het aas dat je haar voorhoudt. "Hallo Lise, dit is ... (je zegt je naam) van Greenway De Milieuvriendelijke Onderneming. Ik ben blij dat ik je aan de lijn heb zodat ik meteen ter zake kan komen. Ik bel je om je te laten weten dat je, gezien je voorgaande aankopen, bent verkozen voor onze EEN MILJOEN HOUDT CANADA SCHOON KAMPAGNE!!! Heeft iemand hierover al kontakt met je opgenomen? (Het antwoord is altijd nee en van voorgaande aankopen was geen sprake) Als je even een pen en papier pakt, Lise, dan geef ik je alle details. (Lise haakt even af om pen en papier te pakken) OK, mijn naam is ..., ik bel je ban Greenway. Ons telefoonnummer is ..., ik geef je het adres dadelijk. Het doel van de onderneming is om EEN MILJOEN DOLLARS in prijzen weg te geven aan een uitverkoren groep mensen over heel Canada en als beloning voor je ondersteuning van deze milieucampagne ontvang je gegarandeerd 1 van de 4 hoofdprijzen die wij dit jaar weggeven. Noteer waar het om gaat.
No. 1 is een (merknaam) VIDEOKAMERA EN EEN RECORDER.
No. 2 een 35mm kamera MET AUTOMATISCHE FOCUS, AUTOMATISCHE TERUGSPOELER EN PROFESSIONEEL FLITSLICHT.
No. 3 een prachtige (merknaam) KLEURENTELEVISIE.
No. 4 is de grote prijs van $5000,- KONTANT.
Dus, gefeliciteerd!!"
Het is natuurlijk in het geheel niet het doel van de onderneming deze prijzen weg te geven. Om die prijs in de wacht te slepen, het zal zeker prijs nummer twee worden met een kostprijs van misschien zo'n 80 dollar, moet Lise wel de zeep kopen, voor een prijs van $840,- die de onderneming ook zeker niet meer dan zo'n 80 dollar zal hebben gekost. Om de betaling voor Lise gemakkelijk te maken kan zij deze spreiden over een periode van zo'n twaalf maanden. Zij zal een voorraad zeep ontvangen goed voor 2 jaar. Op een tafel in het kantoor staan 11 armzalige plastic flessen uitgestald met zepen om de was mee te doen, de afwas en de badkamer, de auto, tapijten, meubels etc. mee schoon te maken. Je somt al deze zepen op en vervolgt: "Dit zijn alle supergekonsentreerde schoonmaakformules, bio-degradable en vriendelijk voor het milieu, ontworpen om de aarde te sparen en jou geld te besparen". Je vormt je een beeld van die vrouw in Toronto. Je schat dat zij ongeveer 54 jaar is, weduwe met een pensioen en dat zij zich verveelt en eenzaam is. De telefoon ging. Daar was die vriendelijke stem die een prijs beloofde en belde van een milieu-onderneming. Waarom ook niet? denkt Lise. Ik hoef de deur niet meer uit om zeep te kopen en wie weet ben ik wel diegene die die 5000 dollar in de wacht sleept. Nu moet je Lise ertoe bewegen om haar chequeboek of haar betaalkaart te pakken en de nummers te geven, zodat Greenway de maandelijkse betalingen van haar rekening kan halen. Lise geeft de nummers. De handel is geslaagd en jouw dag gered, want één verkoop per dag is voldoende om je baan te behouden.
Je belt met potentiële konsumenten die wel in dat aas zouden willen bijten maar die aarzelen. Nu heeft jarenlange telemarketing-ervaring je geleerd hoe hen met listig woordgebruik over te halen. Op de papieren voor je staan 36 overredingsformules tot je beschikking. Er is bijvoorbeeld ene John in Winnipeg die er aan twijfelt of het allemaal wel waar is wat die mooie prijzen betreft. "ALS ZIJ ZEGGEN TE TWIJFELEN, BEGIN HIER:" is de titel van een van de formules. Je leest het voorgeschreven antwoord. "Ja John, je hebt alle recht om voorzichtig te zijn. En geloof mij, ik vat dit niet persoonlijk op. Omdat in alle oprechtheid ik niet zou willen dat je met mij in zee gaat tot ik ervan verzekerd ben dat je dit aanbod volledig vertrouwt. Nu, als jij behoort tot die mensen die wij ieder jaar spreken, heb jij nimmer in je leven iets van grote waarde ontvangen. Dus het is volstrekt begrijpelijk dat je wat aarzelt nu je bent geselekteerd voor een bonus van deze omvang". John zal het vervolg van deze formule niet horen want je begint te lachen. je proest het uit zogezegd. "Je hebt gelijk John, het is een grap". Ja hangt op en laat John geheel in de war maar gelukkig met behoud van zijn geld achter. Je staat op en loopt naar de manager die in een ander kantoor zit. Je neemt je ontslag. Je daalt af met de lift naar de begane grond. Je aarzelt in welke richting je zult gaan nu je weer op straat staat. In zuidelijke richting zou je op de Verenigde Staten stuiten. Misschien zou je daar iets van het karkas van O.J. Simpson kunnen plukken, of een pistool kopen. In oostelijke richting zou je na 5000 km op Vancouver stuiten waar men zo geplaagd wordt door de invoer van goedkope heroïne en waar een multinational meer dan 1500 jaar oude bomen omzaagt. In westelijke richting wacht de Atlantische oceaan. Nu resteren er nog drie opties: door de grond te zakken, op te stijgen of richting noord te gaan. Je oog valt op een vrouw die een bord draagt waarop met grote letters geschreven staat: "life sucks". Je besluit een moratorium op je besluiten in te stellen. Je gaat naar huis en vervoegt je de volgende dag bij het arbeidsburo waar je via een computerscherm ongetwijfeld weer naar een andere vorm van onheil zult worden geleid.

(van onze overzeesche correspondent)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 1

Je bent jong en je hebt niks te willen

In Den Haag geldt op koopavond een samenscholingsverbod voor jongeren, zij worden door het winkelend publiek als bedreigend ervaren. Politiemensen delen daar kaartjes uit met de tekst "keep on moving", en zetten jongeren die terecht protesteren tegen deze absurde maatregel een uurtje in de cel om af te koelen. Vooral allochtone jongeren worden de dupe; zij worden geweerd uit diskotheken en kroegen en wanneer zij hun vrienden dan op straat ontmoeten wordt ook dat verboden. Op koopavond is het de bedoeling dat mensen kopen (mijn ervaring is dat de meeste mensen zich alleen maar lopen te vergapen om hun tijd te vullen) en winkeliers zijn van mening dat jongeren hiertoe niet in staat zijn: "ze hebben geen cent op zak, dus hoeven ze niet in mijn winkel rond te hangen". Wat het eerste deel van die opmerking betreft, daarin hebben die winkeliers natuurlijk groot gelijk. Maar daarmee is mij nog niet uitgelegd waarom jongeren als een bedreiging worden gezien en waarom iedere jongere een potentiële winkeldief is. Goed, in Den Haag mogen veel jongeren veel diskotheken niet in, mogen ze niet op straat staan, mogen ze niet al te lang in een winkel rondhangen en worden ze zowel door winkeliers als door winkelende mensen in de eerste plaats gezien als criminelen. Misschien moeten we hier in Den Bosch ook meteen maar een APV afkondigen die het mensen zonder geld verbiedt zich op koopavond in de stad te begeven. Naast die mooie driehoeken bij de ingangen van het centrum zouden met weinig moeite wachtpoortjes kunnen worden geplaatst waar mensen eerst de inhoud van hun beurs moeten tonen voor ze door mogen lopen. Dan kunnen in één moeite door alle skateboards en skeelers in beslag worden genomen, want ook in Den Bosch worden jongeren steeds verder gecriminaliseerd. Het is toch van de pot gerukt, eerst leggen ze een nieuwe vloer in het centrum die behalve om naar te kijken alleen nut kan hebben als skatebaan, en als die verschrikkelijk dure overbodige bestrating dan eens goed gebruikt wordt beginnen winkeliers te klagen over overlast. Door spelende kinderen en zich van geen kwaad bewuste jongeren! Die vervolgens door een 'wijs' besluit van onze geachte gemeenteraad zich niet meer rollend in het centrum mogen begeven. Nee, er zal een mooie skatebaan aangelegd worden, zodat het oog van de welgestelde kooplustige gemiddelde Bosschenaar niet langer gekweld zal worden door de verfrissende aanblik van hun dwarsliggende, de toekomst-hebbende (eigen?) kinderen. Alles wat afwijkt moet immers zo ver mogelijk weggemoffeld worden, opdat de gemiddelde burger zich veilig waant en zich zo onbewust mogelijk blijft van alles wat er in deze godvergeten maatschappij gigantisch mis is. Te beginnen bij de jongeren, want die hebben immers de toekomst en moeten dus nu alvast leren dat ze zich van die toekomst vooral niet te veel voor moeten stellen. Aanpassen zullen ze zich, en anders krijgen ze ervan langs. Als diezelfde jongeren na kompleet teleurgesteld te zijn in de volwassenen om zich heen en met een verbrijzeld toekomstperspektief als zogenaamde drop-out noodgedwongen terecht komen in de criminaliteit, het JWG, aan de lopende band, in de bak of als ze weigeren zich aan te passen aan de verwachtingen die 'de maatschappij' van hen heeft door zich te verzetten en te kiezen voor een eigen leven, zo onafhankelijk mogelijk van de buitenwereld, is het ook nog eens 'hun eigen schuld' dat ze het niet 'gemaakt' hebben.
Laat die jongeren toch lekker skaten.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0

Manifest

Het volgende, eco-religieus getinte 'manifest' over poep en voeding hebben we overgetiept uit het februari-1995 nummer van 'Ongehoord: een wereldblad voor de verandering' (ASEED-NL, Begijnenstraat 34-36,6511 WP, Nijmegen. 080.602939)

De vegetatie heeft miljoenen jaren nodig gehad om het slijk, de giftige stoffen te bedekken met een humuslaag, een zuurstoflaag, zodat de mens op aarde kon leven. En de ondankbare mens haalt die met langdurige kosmische moeite toegedekte slijk en giftige stoffen weer naar de oppervlakte. Zo wordt door de wandaden van de onverantwoordelijke mens het einde van de wereld het begin der tijden. We plegen zelfmoord. Onze steden zijn kankergezwellen. Van bovenaf is dat goed te zien. We eten niet wat bij ons groeit, we halen eten van ver, uit Afrika, Amerika, China en NieuwZeeland. De stront houden we niet zelf. Onze troep, ons afval spoelen we weg, we vergiftigen er rivieren, meren en zeeën mee of vervoeren het naar ingewikkelde, dure zuiveringsinstallaties, bijna nooit in gecentraliseerde compostfabrieken, of ons afval wordt vernietigd. De stront komt nooit terug op de akker en ook nooit daar waar ons eten vandaan komt, de kringloop van stront naar eten is onderbroken. We hebben een verkeerde voorstelling van ons afval. Iedere keer wanneer we doorspoelen en denken een hyginische daad te voltrekken, zondigen we tegen kosmische voorschriften., want in werkelijkheid is het een goddeloze daad, een verwerpelijk gebaar van dood. Als we naar het toilet gaan en onze stront doorspoelen sluiten we iets af. Waarvoor schamen we ons? waarvoor zijn we bang? Wat er naderhand met onze stront gebeurt verdringen we als de dood. We zien het gat in de w.c.pot als de poort naar de dood, snel weg, snel vergeten, dat afval en bederf. Terwijl het net omgekeerd is. Met de stront begint het leven pas. Stront is veel belangrijker dan eten. Eten houdt alleen de mensheid in stand die zich massaal vermeerdert, in kwaliteit afneemt en een dodelijke bedreiging voor de aarde is geworden. Een dodelijke bedreiging voor de vegetatie, voor de dierenwereld, het water, de lucht, de humuslaag. Maar stront is de bouwsteen van onze wederopstanding, sinds de mens kan denken, probeert hij onsterfelijk te zijn. De mens wil een ziel hebben. Stront is onze ziel. Door stront kunnen we overleven. Door stront worden we onsterfelijk. Waarom hebben we toch zoveel angst voor de dood? Wie een humustoilet gebruikt, heeft geen angst voor de dood, want onze stront maakt toekomstig leven, maakt onze wedergeboorte mogelijk. Als we onze stront niet eren en veranderen in humus ter ere van god en de wereld, verliezen we de rechtvaardiging voor onze aanwezigheid hier op aarde. In naam van valse hygiënische wetten verliezen we onze kosmische substantie, verliezen we onze wedergeboorte. Vuil is leven. Steriele zuiverheid is dood. Gij zult niet doden, maar wij steriliseren al het leven met gif en beton. Dat is moord. De mens is alleen een pijpleiding. Aan de ene kant stopt hij er dingen in, aan de andere kant komen ze er verteerd weer uit. De mond is voor, de aars achter. Waarom? het zou eigenlijk andersom moeten zijn. Hoezo is eten positief? Hoezo is schijten negatief? Wat uit ons komt, is geen afval, maar de bouwsteen van de wereld, ons goud, ons bloed. Wij bloeden dood, onze beschaving bloedt dood, de aarde bloedt dood door de waanzinnige onderbreking van de kringloop. Wie steeds aderlaat, altijd alleen maar bloed verliest en het niet door nieuw vervangt, bloedt dood. Freud had gelijk toen hij in de traumdeutung zei: stront is synoniem voor goud. Nu moeten we concluderen dat het niet alleen een droom is maar werkelijkheid. Toen Passolini acteurs in een film stront liet eten, was dat een symbool voor de gesloten kringloop, een vertwijfeld willen bespoedigen. dezelfde liefde, dezelfde tijd en zorgvuldigheid als voor wat er 'van voren' in gaat, moet opgebracht worden voor wat er van 'achteren' uit komt. Dezelfde ceremonie als bij eten, met tafelkleden, messen, vorken, lepels, chinese eetstokjes, schalen, zilveren bestek, en kaarslicht. We bidden voor en na het eten. Bij het schijten bidt niemand. We danken god voor ons dagelijks brood, dat uit de aarde groeit, maar we bidden niet dat hij onze stront weer moge omvormen. Afval is mooi. Sorteren en weer inschakelen van afval is een prettige bezigheid. Die bezigheid speelt zich niet alleen af in kelders en achterhoven, op mesthopen, in toiletten en wc's. Maar ook daar waar we leven, waar licht en zon is, in de woonkamer, in de keuken, in de pronkkamer. Afval bestaat niet. Afval is er niet. Het humustoilet is een statussymbool. We hebben het privilege getuige te zijn hoe ons eigen afval, onze eigen stront, in humus verandert met behulp van onze wijsheid, zoals een boom groeit en de oogst rijpt. Bij ons thuis, alsof het onze eigen zoon is. Homo-humus-humanitas, drie noodlotswoorden van dezelfde stam. Humus is het ware zwarte goud. Humus ruikt goed. Humuslucht is heiliger en nader bij god dan de geur van wierook. Wie na de regen in het bos loopt, kent die geur. Natuurlijk is het iets geweldigs als de afvalbak in het middelpunt van de woning staat en het humustoilet een ereplaats op het mooiste plekje wordt. Dat is precies de totale ommekeer die onze beschaving moet maken om te overleven. de geur van humus is de geur van god, de geur van de wederopstanding, de geur van onsterfelijkheid.
(Friedensreich Hundertwasser, 1979-80).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 1

Massaal protest woonlasten

Om te protesteren tegen de steeds verder stijgende woonlasten en de daarbij sterk achterblijvende inkomens is op initiatief van het Woonlastenkomitee Den Bosch een protestbrief opgesteld. Deze protestbrief is gezonden naar die instanties die naar de mening van het Woonlastenkomitee een relevante bijdrage leveren aan de verhoging van de woonlasten. Met de protestbrief wil het Woonlastenkomitee de groeiende problematiek van steeds meer huishoudens aan de orde stellen, huishoudens die van hun inkomen een steeds groter deel moeten afstaan voor het hebben van een dak boven het hoofd. Het hebben van een dak boven het hoofd beschouwt het Woonlastenkomitee Den Bosch als een basisrecht. Door de sterk stijgende woonlasten van de afgelopen en komende jaren wordt dat basisrecht steeds verder uitgehold.
Stijgende huren hebben tot gevolg dat steeds meer mensen de huur niet meer kunnen betalen, met als uiteindelijk gevolg huisuitzettingen en een groeiend aantal dak- en thuislozen.
Stijgende energiekosten hebben tot gevolg dat bij meer huishoudens gas en/of licht zal worden afgesloten, met alle sociale gevolgen vandien.
Het Woonlastenkomitee Den Bosch is van mening dat er een halt moet worden toegeroepen aan de stijging van de woonlasten. En zeker wanneer de inkomens sterk achterblijven bij de groeiende lastendruk. De mening van het Woonlastenkomitee wordt gedeeld door de ondertekenaars van de protestbrief: 35 organisaties op sociaal gebied, waaronder huisvesting, buurtwerk en sociaal werk, die tezamen meer dan 1000 huishoudens vertegenwoordigen en een groot aantal individuele huishoudens.

protestbrief
Aan: Het College van Burgemeester en Wethouders, Den Bosch
Leden van de Gemeenteraad, Den Bosch
Provinciale Staten van Noord-Brabant
Gedeputeerde Staten van Noord-Brabant
Stadsgewest Den Bosch
Direktie PNEM, Den Bosch
Waterschap De Aa, Den Bosch
Waterschap De Dommel, Boxtel
Waterschap De Maaskant, Oss
Waterschap Maas- en Diezepolders, Nieuwkuyk
Stichting Hertoghuizen, Den Bosch
SSW, Den Bosch
SWH, Den Bosch
Ons Belang, Den Bosch
Eigen Bezit, Den Bosch

Den Bosch, 21 maart 1995

betreft: Protestbrief stijging woonlasten.

Dames en Heren,

Het Woonlastenkomitee Den Bosch, waaraan afgevaardigden van diverse bewonersgroepen en verontruste bossche inwoners deelnemen, wil U als beleidsverantwoordelijken van het volgende in kennis stellen.

DEN BOSCH VERZUIPT IN DE WOONLASTEN!

Afvalstoffenheffing, rioolrecht, onroerend goedbelasting, waterzuiveringsheffing, eco-tax-heffingen, gas/water/elektra en huur.
Al deze uitgaven zijn de afgelopen jaren schrikbarend gestegen en zullen naar het zich laat aanzien, dit jaar en de komende jaren een stijgende lijn blijven vertonen bij ongewijzigd beleid. Daar staat tegenover dat de inkomens niet stijgen of - sterker nog - veelal sterk achteruit gaan.

Wij protesteren met klem tegen een dergelijk beleid en spreken U als volksvertegenwoordiging, energieleverancier en verhuurder aan op uw verantwoordelijkheden, daar wij desastreuze gevolgen vrezen. Wij denken dan aan de steeds hogere schulden waar vele mensen in terecht komen, dreigende huisuitzettingen (toename van het aantal dak- en thuislozen), steeds kleiner besteedbaar inkomen, etc...

Hoogachtend,
Woonlastenkomitee Den Bosch,
Postbus 1586, 5200 BP Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 284, 7 april 1995

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 284
  • Hits: 0