• Laatst gewijzigd: maandag 20 februari 2017, 13:55.

277

SP-portiekenpraat

Hoe moet je hier nou op reageren? Moet je hier nog wel op reageren? Ik ben het geheel met de redactie van het Kleintje eens dat het niveau in de SP-discussie nogal daalt en helaas moet ik daarbij vaststellen dat die daling van het niveau geheel voor rekening van Nico Heijmans (Rosmalen) cq. de SP komt: "Zo...! lekkere reactie op mijn artikel, Nico", kan ik met Marcel zeggen.

Een interessante vraag is in hoeverre Nico H. spreekt bij monde van de landelijke SP (ik begreep dat de flop van de partijburelen kwam) en of hier dus sprake is van een door het partijbestuur geautoriseerde versie? Zo ja, dan kunnen we stellen dat met Nico H. ook het SP-partijbestuur niet vies is van een ongegeneerde, ongenuanceerde en niet beargumenteerde scheldpartij (waarschijnlijk geleerd in jarenlang portiekenwerk), maar wat interessanter is of de SP, zoals Nico H. beweert, inderdaad afstand heeft genomen van de oude nota "Gastarbeid en Kapitaal". De brochure waarin werd geschreven dat migranten de vakbondsstrijd van hun autochtone collega's zouden ondermijnen, doordat ze zich gemakkelijker laten uitbuiten en dat ze daarmee(..) ook nog eens racistische opvattingen bij diezelfde collega's in de hand zouden werken: 'Tè lang is er in Nederland strijd gevoerd om een dergelijke houding ten opzichte van de werkgever nog te kunnen tolereren. Het verschil in ontwikkeling en cultuur maakt het zeer moeilijk voor Nederlanders om met hun buitenlandse kollega's samen te werken en samen te wonen.' (pag. 14). En de Islam moest het ontgelden: 'Bij ons onderzoek zijn wij al snel tot de conclusie gekomen dat de problemen vooral groot worden bij die mensen die van het platteland komen, de islamitiese godsdienst beleiden en zich waarschijnlijk daardoor moeilijk kunnen aanpassen aan de werk- en leefgewoonten van ons land.'(pag.5). En waarin men stelde dat migranten niets toevoegen aan onze rijke cultuur, want: "sommigen, zoals ex-burgemeester van der Louw, zeggen dat het feit dat er zoveel gastarbeiders in een wijk wonen een verrijking is van de cultuur. Hij heeft er nooit bij verteld waar die verrijking dan wel uit mag bestaan." (pag. 17) Ik ben blij Nico dat jullie dit soort praat inmiddels als verouderd beschouwen, hoewel Tiny Kox nog geen twee jaar geleden de nota in een vraaggesprek nog als actueel beschouwde en jijzelf ook nog even de nota in bescherming neemt. Maar wat dan dus wel? En de brandende vraag is welke aspecten jullie uit deze veelvuldig bekritiseerde nota dan verouderd vinden, want dat wordt er niet bij verteld. Ik heb die nota er dus in mijn eerste artikel bij gebruikt en het moet toch simpel wezen om aan te geven op welke punten de SP zijn visie heeft bijgesteld.
Ik heb in mijn eerste artikel ook uitgebreid geciteerd uit de recente landelijke en Haagse SP-partijprogramma's en daar mijn commentaar bijgezet. Wat wil je nog meer? Wat let jou en welke SP-er dan ook om haarfijn uit te leggen dat al die citaten verkeerd zijn begrepen. Mijn commentaar op jullie programma's was dat jullie in een groot aantal teksten taalgebruik hanteren dat zeer suggestief is en dat die kennelijk anders uitgelegd kan worden (dat blijkt!!) dan jullie zelf kennelijk willen. Dat is blijkbaar voor jullie de kern van het probleem: verkeerd begrepen te worden. En dan kunnen jullie als verweer gaan beweren dat heel 'zogenaamd links' jullie bewust verkeerd citeert en uitlegt, maar dat is te goedkoop.
Ik heb jullie tot nu toe nog nergens voor racisten uitgemaakt - ik ben er ook van overtuigd dat veel van jullie leden zich daardoor terecht beledigd zullen voelen - maar dat neemt niet weg dat jullie op z'n minst zeer dubbelzinnig argumenteren en standpunten innemen die voor discussie vatbaar zijn (wat op zich geen schande is, toch?) èn dat jullie bijv. in Den Haag (mijn woonplaats toevallig), met mensen samenwerken die zeer dubieus zijn. Dat alles roept vraagtekens op.
Ik ben na mijn eerste artikel gebeld door de SP-jongerenvoorzitter, die zeer en oprecht verdrietig klonk en ik heb hem toen gevraagd, waarom jullie je nooit eens afvragen hoe het komt dat jullie teksten regelmatig zoveel weerstand oproepen. Of er dan wellicht toch niet iets aan die teksten mankeert. Geen reactie: de SP is zؘ geweldig, daar kan niets fout gaan. En Nico gaat daarbij weer de bekende stap verder door alle kritiek af te doen als kletspraat uit 'zogenaamd' linkse hoek. De SP is namelijk het 'ware' links, de massa-organisatie die eenzaam en alleen de 'ware' koers heeft gevonden en onverbiddelijk afloopt. En oh wee als je er kritiek op uit. Over arrogantie gesproken!! Hoe bizar jullie met kritiek omgaan toont Nico H. aan in z'n bescherming van Anton Constandse: "Als Groot-Inquisiteur HdB (snik) echter een integere vrije denker als Anton Constandse postuum op de brandstapel meent te moeten gooien, is dit alleen maar tekenend voor zijn enorme arrogantie en hoogmoedswaanzin ...."(snik, snik). Maar ingaan op wat ik van Constandse citeerde doe je niet en hoe moet ik dat dan weer uitleggen? Dat je het er mee eens bent? Kennelijk!! Hier nogmaals het citaat: "Men moet zich eens indenken welke getto's er zullen ontstaan van verouderde en voor ons gevaarlijke immigranten." Het spijt me zeer Nico H., maar verklaar dit eens over die voor ons gevaarlijke immigranten? Mijn opvatting is dat iedereen de plicht heeft om dit soort zaken te weerleggen en niet alleen als Janmaat en Mordaunt c.s. dit beweren, maar ook als linkse mensen of groepen met dit soort praat komen. In het blad de As, waarvan Constandse redacteur was gebeurde dat destijds bijv. ook door een andere redacteur, Cees Bronsveld.(1.) En even terzijde, als er iemand heeft bijgedragen aan mijn politieke vorming is het wel Constandse - ik ga hem echter niet tot goeroe verheffen - met zijn heldere manier van analyseren. Hoe hoog ik hem heb kan blijken uit het feit dat we met meerdere bewoners van het kraakpand waar ik vroeger woonde hebben overwogen om de gemeente Den Haag te vragen het plein voor onze deur te vernoemen naar Anton Constandse, toen hij overleed. Wat me eerder verbaasd is dat de SP zich destijds beriep op een vrijdenker als Constandse.
Jullie kritiek op "zogenaamd links" doet me ook sterk denken aan de manier waarop jullie in '83 de kritiek van de PSP afdeden: "Een partij die in meer dan 25 jaar nog niet is doorgedrongen in de arbeidersklasse zou op z'n minst wat meer bescheiden kunnen zijn." (2.) Niet de kritiek wordt besproken, maar de positie van de criticus.

Ik voel me eigenlijk geroepen (het is geen roeping overigens!) om alle citaten die ik heb aangehaald in mijn eerste artikel ("spruitjes en hondepoep") weer volledig te herhalen, maar waarom? Jij/jullie gaan er toch niet op in en bovendien zal iedereen die het gelezen heeft er wel z'n eigen conclusies uit getrokken hebben. Het is daarbij ook een probleem, dat SP-buitenstaanders niet kunnen weten wat nu nog wel of niet klopt. Niet alleen de nota "Gastarbeid en Kapitaal" schijnt dus inmiddels verouderd te zijn. Ook het Haagse afdelingsprogramma schijnt niet meer te gelden, althans dat onthulde de SP-jongerenvoorzitter in het bewuste telefoongesprek. Leuke club om op te stemmen! Zo heb je een programma, zo is het weer ingetrokken. Het Haagse programma, dat maar liefst voor eenderde aan de "migrantenproblematiek" (!!) was gewijd ontving blijkbaar zoveel kritiek dat het is teruggetrokken. Dat programma is sowieso wonderbaarlijk. Het behandelde slechts drie punten, naast migrantenproblematiek, nog volkshuisvesting in Den Haag Zuid-West en Scheveningen. Een nogal beperkt programma dus. Eén van de hoofd-items in het programma was de strijd voor het behoud van de flats aan de Gasseltestraat en omgeving. Daarop is door de SP zwaar gemobiliseerd en juist in deze wijk heeft de SP sterk gewonnen, maar in het eerste de beste interview met de Haagsche Courant na de gemeenteraadsverkiezingen blijkt de SP niet "dogmatisch vast te houden aan een eenmaal ingenomen standpunt." Het standpunt t.a.v. de Gasseltestraat heeft de SP inmiddels bijgesteld.
Op deze manier kom je dus nergens met deze 'flinkse' partij. Ik ga dus maar in op een van de redenaties die je ophangt ten aanzien van het samenwerken met 'dubieuze' types. De SP is heel merkwaardig. Met mensen uit andere linkse clubs wordt niet of moeizaam samengewerkt. Daar zullen jullie wel als reden hebben dat we 'zogenaamd' zijn, tja! Des te opmerkelijker is het als er wèl wordt samengewerkt met types uit extreem-rechtse hoek. En hierbij gaat Nico H. in z'n rechtvaardiging zwaar de mist in, want het gaat in het door mij gegeven voorbeeld niet om zomaar een toevallige samenwerking. Niet om zomaar mensen die eens ergens op een buurtvergadering opduiken en waar je dan maar mee samenwerkt. Je verwringt je redenatie in een poging het goed te praten. Zoals je redenatie dat als er ergens in een bedrijf "een of twee racisten werken, dan is dus al hun personeel racistisch." Belachelijk! Dat beweert niemand. In het gegeven voorbeeld gaat het niet om een willekeurige arbeider (waar overigens maar eens mee gepraat moet worden), maar om drie 'heren', die bekend staan om hun standpunten en daar ook actief mee naar buiten komen, maar waar toch actief mee wordt samengewerkt door SP-ers. Zoals bij het opzetten van besturen, als de Stichting Betaalbare Volkshuisvesting of het Komitee Slopen Dat Nooit, waarin de Haagse SP-secretaris Fred Weezenaar - na de verkiezingscampagne door de SP uitgeroepen tot 'turbo-tomaat' wegens zijn verdienste - samenwerkt met A. Bronsveld en A. Obdam. Door Haagse SP-leden is, zowel plaatselijk als landelijk herhaaldelijk gewaarschuwd tegen de samenwerking met deze lieden. Geen reactie! Tenzij je de reactie van inmiddels oud-afdelingsvoorzitter Postma als een reactie moet bestempelen: "Als wij weten dat Bronsveld fout is, prima, maar niemand anders hoeft dat te weten." In een recent nummer van de Tribune (het SP-partijblad) stond zelfs een interview met Arie Bronsveld. Waar het om gaat Nico is dat er hierbij geen sprake is van toevallig en soms noodzakelijk noodgedwongen samenwerken op de werkvloer. Dit zijn bewuste keuzes. Deze Bronsveld stond ook op de lijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van Unie 55+, waarover het FOK zegt: "De Unie 55+ is zonder meer extreem-rechts te noemen." Voor dat je je in het wilde weg begint te verdedigen had je een eens kunnen informeren bij de Haagse afdeling of bij je landelijke bestuur. En als je echt meer wilt weten over de handel en wandel van de Haagse SP-afdeling in met name de Haagse wijk Zuid-West, die afgedekt wordt door het landelijke SP-bestuur, dan raad ik je aan om de brochure aan te schaffen die onlangs verscheen over deze perikelen. De brochure, met de zeer toepasselijke naam "Je vrienden kies je zelf" (3.), geeft zeer gedetailleerd weer hoe de samenwerking met deze lieden verloopt en is geschreven door een SP-lid. Wat natuurlijk zèèr verdacht is..... Inderdaad dient de vraag beantwoord te worden met wie je samenwerkt en met wie niet. Dat voorkomt wellicht ook dat je er vreemde standpunten op na gaat houden. Waar je mee omgaat, wordt je door ...... De SP is echter bereid met twee maten te meten. Niet met 'zogenaamd links' of met het 'zogenaamd anti-racistische wereldje', want die schijnen buitenlanders massaal "dood te knuffelen", wèl met notoire racisten.
Een zeer opmerkelijk gegeven is bijvoorbeeld dat Jongeren- front-oprichter en raadslid voor CP'86 in Den Haag, Stewart Mordaunt, ؘk lid is van de SP. Mordaunt is namelijk abonnee van de Tribune, het SP-orgaan, en is daarmee tegenwoordig ook automatisch SP-lid. De SP heeft namelijk alle abonnees van de Tribune enige tijd geleden ook maar lid gemaakt. (Ook een manier overigens om een massapartij te worden! Afgekeken van Veronica?) En wederom is het bestuur hiervan op de hoogte, maar wat maakt het uit ......

Over die Unie 55+ nog even dit. Ik had inderdaad niet mogen beweren dat dat een mantelorganisatie van de SP was. Mijn excuses daarvoor. Dat was een te overhaaste conclusie, die gebaseerd was op niet zorgvuldig nagetrokken informatie.

inburgeren
Een belangrijk uitgangspunt van de SP ten aanzien van migranten is wat we sinds kort - met dank aan de zoveelste commissie v.d. Zwan - 'inburgeren' kunnen noemen. De SP heeft het dan over 'het kennis nemen van de hier gangbare zeden en gewoonten.' Zeden en gewoonten waarvan het mij nog steeds niet duidelijk is wie die bepaalt. Maar Nico H. brengt schijnbaar wat licht in de duisternis, want het blijkt nu te gaan om het je houden aan de Nederlandse wetten en regels. Het was dus wel zeer dom en schandalig dat ik meende dat het wellicht iets te maken had met je aanpassen aan MTV of Staphorst (met dat laatste moet je tegenwoordig ook al uitkijken, want de burgemeester van Staphorst doet je zo een proces aan over deze Staphorst-beeldvorming. En terecht!). Maar het was ook maar een vraag Nico H. naar wat jullie bedoelen met 'zeden en gewoonten'. En daarmee ben ik niet de eerste. Weer die verwarring die jullie oproepen. Maar als de SP dan gewoon zou schrijven dat migranten zich moeten houden aan de Nederlandse wetten en regels, in plaats van het te hebben over zeden en gewoonten. Dat zou veel verwarring voorkomen. Tegelijkertijd roept het echter weer de vraag op: houden dé migranten zich dan niet aan onze wetten en regels? Het blijft een suggestieve opmerking. Doelen jullie dan weer op de illegalen? (Die van jullie het land uit moeten: "De illegalen zullen moeten worden teruggestuurd. Een alternatief bestaat er niet aangezien dat onmiddellijk zou leiden tot de komst van een nieuwe groep illegalen.") Een groep mensen die, hoewel ze vaak zelfs gewoon belasting betalen, zich deels noodgedwongen moet onttrekken aan de wetten en regels. Iets waar jullie met jullie onverbiddelijke standpunt een eigen bijdrage aan leveren. Om duidelijk te zijn ik respecteer in dit geval het standpunt van het 'paarse' kabinet dat kinderen van illegalen het recht moeten hebben om naar school te gaan, hoewel ze verder natuurlijk ook vinden dat illegalen eruit moeten. Ik respecteer de houding van mensen uit de gezondheidszorg die illegale wegen bewandelen om deze illegalen toch te helpen. Ook deze artsen overtreden gelukkig de Nederlandse wetten en regels en niet omdat ze daarmee de kapitalistische werkgever willen helpen! Al zullen jullie dat wel vinden.
Het is het zoveelste voorbeeld van jullie manier van redeneren, waarbij de probleemvraag wordt omgedraaid tot een schuldvraag: "De betrokkenen moeten (...) ervan worden doordrongen dat integratie de beste garantie is voor een menswaardig bestaan. Dat wil zeggen: Nederlands leren, kennis nemen van de hier gangbare zeden en gewoonten, regels en wetten, en accepteren dat een zekere aanpassing onvermijdelijk is." Er had ook kunnen staan: De overheid moet meer geld uittrekken voor de grote vraag naar onderwijs en scholing van migranten. De wachtlijsten zijn namelijk enorm groot. Dat zou heel anders klinken en niet het populistische beeld bevestigen dat dè buitenlanders niet willen. Beeldvorming die in brede kring met graagte wordt gebruikt, en niet alleen bij wat CD-ers. Beeldvorming op de wijze dat dè Antilliaanse jongeren hier crimineel worden. Leuk hè, voor het overgrote deel van de Antilliaanse jongeren die studeren, een baan hebben, etc., om te lezen: "de overkomst van jongeren uit de Antillen naar Nederland moet ontmoedigd worden. Velen vallen hier in een diep gat, raken geïsoleerd en komen niet zelden uiteindelijk terecht in het criminele circuit." Wat is dan het subtiele verschil met wat Janmaat zegt?
Mijn conclusie was dus nogal eenvoudig: "De SP hanteert goedkope argumentatie, die slechts tot doel heeft buitenlanders te weren ("moet ontmoedigd worden") en om stemmen te winnen, ook al wordt tegelijkertijd heel netjes gesteld dat het huidige vluchtelingenbeleid intact moet worden gelaten." Populisme waar geen enkele discussie mee gediend is. Er leek mij dus maar één conclusie mogelijk: de SP-argumentatie is vooral gericht op het in stand houden van de bestaande negatieve beeldvorming t.a.v. migranten. En als jullie het daar niet mee eens zijn, dan moeten jullie je taalgebruik eens aanpassen. Jullie roepen echter voortdurend zelf dit soort vragen op met vreemde uitspraken. Zoals bijv. Kamerlid Remy Poppe op de vraag of de SP tegen stemrecht voor migranten is: "Eh, nou ja , het is natuurlijk wel zo dat dat niet zo belangrijk is, er zijn wel belangrijker zaken waar de SP voor strijdt en ach, eh de migranten zelf vinden dat nu ook niet zo'n punt. En verder vinden we dat migranten natuurlijk wel enige kennis moeten hebben van de politieke situatie en moeten weten waar ze op stemmen en de vraag is of dat wel zo is."(4.)
En kom niet weer met het lul-commentaar dat z'n woorden verdraaid zijn, de redacteur van het blad stemde namelijk na het gesprek wel SP. Of is dat geen argument? Maar hetzelfde flikte de SP-jongerenvoorzitter toen ik vroeg waarom de SP tegen migranten-stemrecht is.
"Dat zijn we niet" was zijn antwoord.
Maar Jan Marijnissen (de huidige fractievoorzitter van de SP in de Tweede Kamer) zegt dat in het blad 'de Internationale'. "Dan is dat fout weergegeven."
Dan kunnen jullie dat toch achteraf corrigeren?
"Dan kunnen we wel aan de gang blijven."
Vermoeiend hoor!!

Integratie gekoppeld aan spreiding is bij jullie een dwangmatig idee, waarmee jullie jezelf trots op de borst menen te mogen kloppen, omdat jullie tenminste een standpunt innemen. In m'n vorige reactie vroeg ik me af wat jullie met dat standpunt denken te bereiken: In hoeverre kunnen we racisme inderdaad bestrijden door te pleiten voor integratie en gedwongen spreiding? Mijn tegenmening was dat doordat 'wij' onze cultuur opdringen aan de 'vreemdeling, dat 'zij' als reactie de eigen identiteit gaan verdedigen tegenover de zeer negatieve beeldvorming. Tegen bijv. de zeer negatieve beeldvorming over de Islam. En dat er omgekeerd nauwelijks wordt gekeken naar wat migranten in positieve zin 'meebrengen'. Dat is de consequentie van jullie standpunt over het aanpassen aan onze 'zeden en gewoonten'. Het is interessant om te lezen dat Nico H. zo weldenkend is dat hij vindt dat er ook binnen de Islam liberale stromingen zijn - en om de Islamieten gaat het in Nederland overwegend als het gaat over integratieproblemen -, maar helaas was bijv. de brochure "Gastarbeid en Kapitaal" minder genuanceerd: "Islamieten hebben een andere denktrant";"de combinatie van afkomst, zeden en gewoonten, èn het grote verschil in cultuur en ontwikkeling, maken dat speciaal de gastarbeiders en hun gezinnen die uit islamitiese landen afkomstig zijn, weinig of geen contact krijgen met Nederlandse arbeiders en hun gezinnen." Daar zouden jullie je eens wat meer in moeten verdiepen. Een tip. 'De Groene' had enkele maanden geleden een interessante special over de Islam, waarin o.a. werd ingegaan op de cliché-beelden die in het Westen over de Islam leven en waarin ook werd ingegaan op de achtergronden van het fundamentalisme. Geciteerd wordt o.a. de schrijver V.S. Naipaul - geen Islamiet - uit zijn boek 'Among the believers': "Hun woede - de woede van een plattelandsbevolking met beperkte vaardigheden, beperkte rijkdom en een beperkt begrip van de wereld - is groot. Nu hebben ze een wapen: de Islam. Het is hun manier om zich te wreken op de wereld. De Islam komt tegemoet aan hun leed, hun gevoel van onvermogen, hun sociale woede en hun rassehaat." Naipaul legt dus niet de schuld bij de Islam, maar bij de sociale en economische achtergronden. Ook de islamoloog Lewis zoekt de oorzaak in de politieke sfeer en wel in het verlies van gezag en zelfrespect in de islamitische wereld als gevolg van opeenvolgende politieke mislukkingen en vernederingen door het Westen. De Amsterdamse hoogleraar Arkoun sluit daarbij aan: "Wie een in wezen politieke, economische, psychologische en existentiële woede bestempelt als 'islamitisch', versterkt het ideologische versteningsproces." (5.)
Waarvoor wordt gepleit is een beter 'politiek' begrip van wat de Islam is en dat is wat anders dan het creëren of het handhaven van tegenstellingen, waaraan we in het Westen al eeuwenlang doen, en zoals ook de SP doet en waaraan ook Constandse en Theun de Vries en Bolkestein zich bezondigden. We moeten in het Westen oppassen voor een vorm van godsdienstkritiek die zijn doel voorbijschiet, omdat een eenzijdige verkettering van de Islam de tegenstellingen juist sterker maakt. Nogmaals: in zijn afwijzing van de andere cultuur versterkt het Westen juist de identiteit, omdat mensen zich moeten verdedigen voor hun afkomst.
De linkse, Britse socioloog Stuart Hall beschreef in zijn boek "Het minimale zelf" zijn politieke bewustwording als een proces waarbij hij zich ging realiseren dat hij zwart is. Hij leerde wat het betekende om zwart te zijn onder blanken en welke gevolgen dat had voor zijn plaats in de samenleving. Een onderzoek van de sociologe Helma Lutz naar de ervaringen van hoger opgeleide Turkse vrouwen laat zien dat deze vrouwen de sociale identiteit als 'Turk' aannamen, toen ze in Nederland geconfronteerd werden met een zeer negatieve beeldvorming over Turkse vrouwen. Doordat ze hier worden aangesproken op hun Turk-zijn werden ze geconfronteerd met het feit dat hun individuele geschiedenis er ineens niet meer toe deed. Uit een onderzoek van Sawitri Saharso onder 'etnische' jongeren (6.) blijkt dat deze jongeren veelal een onzeker gevoel hebben over hun toekomst in Nederland, omdat ze niet weten of ze hier wel mogen blijven - ook al hebben ze hier al hun hele leven gewoond. De ervaring, die ze collectief hebben is dat ze op elk willekeurig moment gediscrimineerd kunnen worden op grond van hun uiterlijk, hun herkomst of hun cultuur. Is het vreemd dat mensen die zo worden aangekeken ook naar elkaar toe trekken, om gezamenlijk hun identiteit te verdedigen? In het Haagse SP-programma lezen we echter: "In de concentratiewijken is een etnische infrastructuur ontstaan van islamitische slagerijen, Hindoestaanse kruideniers, moskeeën, videotheken, bakkers, etc. Het onderwijs paste zich aan met op wensen toegesneden lesmethoden. Bovendien zijn buurthuizen en maatschappelijke dienstverleners zich op de minderheden gaan richten. Dit zijn zichzelf versterkende factoren voor de vestiging van migranten....." Schande dus, want ze hebben al zo "weinig contact met de Nederlandse samenleving."
Het pleiten voor spreiding van migranten, is volgens mij het pleiten voor een minder sterke eigen identiteit van groepen migranten en is in die zin te beschouwen als een agressieve daad. Jullie argument terug is dat mensen noodgedwongen in bepaalde wijken wonen omdat ze geen poen hebben. En dat is natuurlijk ook waar. Nico H. en de SP hoeven mij echt niet uit te leggen dat de keus van de wijk ؘk wordt bepaald door het financiële draagvlak en de kapitalistische ordening. Dat is een probleem dat ook niet alleen voor migranten geldt (en hier ligt een basis voor collectieve strijd en de mogelijkheid om ervaringen uit te wisselen, vanuit een gemeenschappelijk belang). Het is echter niet het ènige probleem. Een belangrijk deel van het probleem zit in de door het Westen gecreëerde identiteits-botsing en die ontkennen jullie door de probleemstelling om te draaien. Het continu verwijzen naar de achtergrond, naar het verschil in afkomst, naar een negatieve beoordeling van die afkomst, versterkt de tegenstellingen en vergroot daarmee de kloof.
Ik wordt ook kotsmisselijk van het SP-gepraat over het zgn."doodknuffelen" van allochtonen. Voor mij en met mij voor grote delen van 'zogenaamd' links geldt dat ik mensen wil proberen te accepteren vanuit hun eigenwaarde en op dat moment doet het er echt niet toe of er in mijn straat 5 of 80% migranten wonen (dat laatste is dus het geval). De hele term "doodknuffelen" roept echter weer precies het omgekeerde beeld op: zie je wel 'buitenlanders worden voorgetrokken.' Het bevestigen van de tegenstelling en dus het vergroten van de kloof. En ofwel dat doen jullie onbewust of het gebeurt bewust, omdat jullie proberen de Janmaat-kiezers te vangen. En wat moet het dan heerlijk zijn om zo de wijken in te gaan en aan te bellen bij mensen die dat toch altijd al vonden.
Het gevolg van jullie redenatie is dat de SP in plaats van voor betere voorzieningen te pleiten, voor het afschaffen van positieve discriminatie is, want: "als er teveel maatregelen genomen worden die nieuwkomers extra bevoordelen boven de mensen die er altijd gewoond hebben, zullen spanningen ontstaan" en "een actief werkgelegenheidsbeleid ten behoeve van migranten kan alleen positief werken, als daardoor de werkloosheid onder de autochtonen niet oploopt. Spanningen zijn er in ruime mate, overal waar buitenlanders binnenkomen." Hoe vaak is nu al niet aangetoond dat juist migranten de klos zijn en geen baan vinden of er eerder uitvliegen en dat positieve discriminatie (een slechte term overigens!) bedoeld is om achterstanden weg te werken, om een evenwicht te bewerkstelligen: nee 'doodknuffelen' heet dat bij jullie. Bah!
En dat inburgeren. Zullen we zo'n inburgerings-examen, waar jullie vast helemaal wild van zijn, ook invoeren voor SP-leden. Kijken hoeveel er slagen. En de rest wijzen we uit!
En we weten het allemaal, de migratie zal alleen gestopt worden als we de kloof tussen arme en rijke landen kleiner weten te maken. Dat is de essentie.

In het meest recente rapport van het Centraal Planbureau wordt verwacht dat er in de toekomst meer dan 15 procent (legale) migranten in Nederland zullen wonen, waarvan 50 procent in de grote steden. Hebben jullie je al afgevraagd hoe dat nu met jullie 5 procent-norm per wijk zit? Lastig hè!

Hans de Bruin

noot:
1. In "de As", nr. 64/1983;
2. In "Vuist" (PSP Nijmegen), okt '83;
3. Eric Zwitser, "Je vrienden kies je zelf"; aug 1994; De brochure is te bestellen door overmaking van

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 3

Een Turkse tragedie

(inleiding)
In onderstaand artikel wordt het levensverhaal geschetst van een Turkse vrouw die ongewild in grote problemen is gekomen. Uit haar verhaal blijkt dat zij nu illegaal in Nederland verblijft, maar daardoor in nog grotere problemen terecht is gekomen. Zij heeft nu alle ondersteuning nodig die maar mogelijk is doordat zij enorm te lijden heeft onder haar situatie. Gevraagd wordt dan ook steunbetuigingen, tips en adviezen te zenden naar Steunkomitee Hülya, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch. Ook financiële bijdragen zijn zeer welkom. Zij heeft geen eigen inkomen en is daardoor volledig afhankelijk van bijdragen van anderen. Stort eventuele bijdragen op gironummer 6037488 van Vereniging Parels voor de Zwijnen, Den Bosch, onder vermelding van 'bijdrage Hülya'. In het onderstaande verhaal zijn alle namen en plaatsnamen gewijzigd om betrokkenen zoveel mogelijk te beschermen. Alle feiten berusten evenwel op waarheid.

Hülya is afkomstig uit het dorp Köy, gelegen op de grens van Turkije en Armenië aan de rivier Aras. De dichtstbijzijnde stad is Sehir. Het is een bergachtige streek, geïsoleerd gelegen in het uiterste oosten van Turkije. Door de geïsoleerde ligging lijkt het alsof de tijd er heeft stilgestaan. Eeuwenoude tradities worden er nog in ere gehouden, er is sprake van een orthodox islamitisch fundamentalisme. Hülya wordt geboren op 1 augustus 1971. Haar moeder is van Armeense, haar vader van Azeri (uit Azerbaidjan) afkomst. Van de tien kinderen die de moeder baart blijven er zes in leven; twee jongens en vier meisjes. In de streek is kindersterfte hoog, de medische voorzieningen zijn onvoldoende en bovendien is het klimaat zeer streng: hete zomers en zeer koude winters. In de zomer kan de temperatuur oplopen tot boven de veertig graden, terwijl het in de winter wel dertig graden onder nul kan worden. Bovendien is door hevige sneeuwval het gebied dan nog meer geïsoleerd dan normaal reeds het geval is. Vader is bijna dertig jaar ouder dan de moeder en volgens de moslimtradities is het gezin paternalistisch van samenstelling. Centrum van het dorp zijn de moskee en het café. Dit laatste is alleen voor mannen toegankelijk en daar worden het wel en wee van het dorp besproken, de laatste roddels uitgewisseld en in feite het dagelijks bestuur uitgeoefend. Wanneer Hülya op een dag op een fiets gezien is wordt hierover in het café schande gesproken en later wordt zij dan ook door haar vader 'gecorrigeerd'. Op de sterfdag van Mohammed slaan de mannen zich zo lang met zwaarden op het hoofd dat het bloed over hun gezichten stroomt. Hülya was hiervan zo onder de indruk dat zij tot de dag van vandaag nog flauwvalt wanneer zij veel bloed ziet.
Door de geïsoleerde ligging van het dorp en de paternalistische tradities hebben zich familieclans gevormd. Dit impliceert o.a. dat huwelijken traditioneel binnen de familieclan gesloten worden. Zo wordt Hülya op jonge leeftijd al uitgehuwelijkt ('beloofd') aan een neef. Hülya volgt in het dorp de lagere school en enkele jaren voortgezet onderwijs. Zij is meer praktisch dan theoretisch ingesteld en volgt opleidingen tot typelerares, lerares naaldvakken en volksdansen.

'gastarbeiders'
Met de opkomst van het toerisme in Turkije verandert langzaam ook de feodale struktuur van Hülya's geboortedorp. Het oorspronkelijke oude dorpshotel maakt plaats voor een modern westers georinteerd hotel, van waaruit expedities kunnen worden gemaakt naar de in de streek liggende berg Ararat. Het opkomend toerisme beïnvloedt het dagelijks leven in het dorp en voor een deel wordt de jeugd wat 'vrijer' gelaten. Echter niet Hülya. Haar vader blijft vasthouden aan de oude tradities en strukturen. Gevolg is dan ook dat er steeds meer conflicten tussen Hülya en haar vader ontstaan. Haar moeder zou haar wel meer vrijheid willen geven, maar vader's dominantie is zodanig dat dit niet aan de orde is.
In de jaren zestig en zeventig is, om economische redenen, een deel van de dorpsbevolking naar West-Europa getrokken en vestigt zich als 'gastarbeider' in Nederland, Duitsland en andere hoogontwikkelde kapitalistische landen. Regelmatig komen zij terug naar hun dorp, overladen met produkten uit het westen, in de ogen van de achtergebleven dorpsbewoners met de zakken vol geld en in vergelijking met het levenspeil van de streek in grote welstand verkerend. Eén van de mensen die in Nederland woont en het dorp bezoekt is Ercuman Domuz. Hij is in Köy geboren op 4 januari 1968, maar vertrekt al vrij snel na zijn geboorte met zijn ouders naar Nederland. Die vestigen zich in Woonstad. Domuz bezoekt Köy in juni 1988. Hij is dan 20 jaar en ontmoet daar de dan 16-jarige Hülya die verliefd op hem wordt. Hülya is dan nog in de veronderstelling dat Domuz ook in Turkije woont, maar kort voor zijn vertrek naar Nederland vertelt hij aan Hülya dat hij in het buitenland woont. In juli 1988 gaat Domuz weer terug naar Nederland, maar vanaf dat moment belt hij Hülya zeer regelmatig. Ook Domuz beweert van Hülya te houden en wanneer hij in december 1988 terugkeert naar Turkije, vraagt hij haar met hem te trouwen en zij aarzelt geen moment. Zij ziet hierin haar grote kans aan de feodale dorpsstruktuur en haar strenge vader te ontsnappen en Domuz spiegelt haar een gouden toekomst voor in een land van overvloed met ruimere normen en modernere opvattingen. Bovendien is het de eerste man die serieus aandacht aan Hülya besteedt en Hülya, vervuld van romantische idealen, gaat op zijn avances in.

corruptie
Hülya ontvlucht haar ouderlijk huis en trouwt op 29 december 1988 in de stad Sehir met Domuz. Omdat Hülya pas 17 jaar is en er volgens de Turkse wetten pas op 18-jarige leeftijd getrouwd kan worden, 'regelt' Domuz via een corrupte ambtenaar een vals paspoort. Bovendien worden door deze ambtenaar alle valse gegevens van Hülya in de burgerlijke stand doorgevoerd, zodat haar nieuwe leeftijd en persoonsgegevens vanaf dat moment 'officieel' zijn. Volgens Hülya's zeggen betaalt hij hiervoor een bedrag van 10.000 gulden. Uit het nieuwe paspoort blijkt dat Hülya is geboren op 1 september 1968 en ten tijde van het huwelijk dus 20 jaar is.
Na het huwelijk keert Hülya terug naar haar ouderlijk huis. Domuz zou eerst werk gaan zoeken en wanneer er voldoende basis was, zou hij terugkomen om Hülya op te halen om ook naar Nederland te komen. Hülya vertelt niemand over haar huwelijk, maar wacht in stilte op de terugkeer van Domuz. Een spannende tijd breekt aan, want enerzijds moet zij een groot geheim bewaren en anderzijds als een 'normale' dochter in het huis van haar ouders functioneren. Intussen wordt de druk op Hülya opgevoerd om met haar neef te gaan trouwen en de spanningen nemen toe.
Dan worden op zekere dag Hülya's trouwpapieren gevonden. Het komt tot een grote uitbarsting en haar vader sommeert haar het huwelijk te ontbinden en schakelt een advocaat in. Op 2 januari 1992 komt Domuz voor een weekend over naar Turkije en neemt Hülya vanuit Izmir per vliegtuig mee naar Nederland.

woonruimte
Het paar komt in Nederland aan. De ouders van Domuz zijn inmiddels uit elkaar; de vader is naar Istanbul vertrokken, de moeder woont nog in Woonstad aan de Pieter Laststraat. Domuz heeft op dat moment woonruimte in de Petersenstraat. In mei 1990 vraagt hij reeds voor zijn gezin andere woonruimte aan. Van de woningbouwvereniging 'Woonstad' krijgt hij een woning toegewezen aan de Veemarktstraat 381. Hier zal hij echter niet gaan wonen. Hij trekt met Hülya in bij zijn moeder en verhuurt de toegewezen woning illegaal aan derden. Hülya's schoonmoeder is een vrouw met zeer vrije opvattingen. Om in haar levensonderhoud te voorzien neemt zij voortdurend mannen mee naar huis en regelmatig is Hülya getuige van deze ontmoetingen. Zij woont in een zijkamer van de woning van Domuz' moeder en om naar het toilet of keuken te gaan moet zij door de woonkamer waar haar schoonmoeder 'cliënten' ontvangt. Het duurt niet lang of de 'cliënten' van de schoonmoeder krijgen ook belangstelling voor Hülya. Regelmatig worden er bedragen voor haar geboden en diverse malen komt het tot handtastelijkheden. Hülya's schoonmoeder oefent morele druk op haar uit om in te gaan op de aanbiedingen. Immers, "Hülya werkt niet en zal toch voor een inkomen moeten zorgen".
Domuz leeft van een RWW-uitkering, maar is daarnaast gewikkeld in duistere zaakjes. In de eerste periode dat Hülya in Nederland is, blijft Domuz nog bij Hülya, maar na verloop van tijd is hij steeds vaker weg zonder dat zij weet waarheen of waarom. In het huis aan de Pieter Laststraat wordt veel drank gebruikt, zowel Domuz als zijn schoonmoeder zijn stevig aan de alcohol en op Hülya wordt druk uitgeoefend hieraan mee te doen. Als zij blijft weigeren, zich beroepend op haar geloofsovertuiging, zegt Domuz haar dan witte wijn te drinken omdat hierin geen alcohol zou zitten en zij dat volgens de islam wel mag. Zij gelooft inderdaad dat er in witte wijn geen alcohol zit en volgens Domuz heeft het vreemde gevoel in haar hoofd en benen dan ook andere oorzaken.

zwangerschap
In maart 1992 raakt Hülya zwanger. Zij is hier aanvankelijk blij om, want zij verwacht dat door het hebben van een kind haar inmiddels slechte relatie met Domuz en haar schoonmoeder beter zal worden. Tijdens haar zwangerschap wordt zij regelmatig door Domuz geslagen en geschopt en zij is bang dat zij een onvolwaardig kind ter wereld zal brengen. Op 21 december 1992 wordt Mehmet geboren na een zeer zware bevalling. Maar in plaats van dat de relatie met Domuz en zijn moeder verbetert, verslechtert deze alleen maar.
Na de geboorte van Mehmet is Domuz steeds vaker van huis, en Hülya zit met haar kind alleen thuis bij haar schoonmoeder in het zijkamertje. Dat zijkamertje zal traumatische ervaringen opleveren. De schoonmoeder krijgt nog steeds mannen over de vloer die ook Hülya benaderen. Het komt regelmatig tot schreeuw- en worstelpartijen en Hülya brengt hele nachten door met het vasthouden van de deurklink aan de binnenzijde van het zijkamertje omdat zij zich ernstig bedreigd voelt door het 'bezoek' van de schoonmoeder. Door de onrust die dit oplevert is Mehmet hele nachten wakker en samen met Hülya brengt hij de nachten huilend door.
Op de momenten dat Domuz thuiskomt, meestal dronken, maakt hij aanspraak op zijn 'rechten' als echtgenoot. Dat wil zeggen dat hij gemeenschap met zijn vrouw wil. Hülya weigert steeds vaker, maar wordt door haar schoonmoeder beetgepakt, ontkleed en gedwongen met haar man gemeenschap te hebben. Domuz werkt inmiddels 's nachts illegaal in een Turks casino te Werkstad en daar leert hij het gebruik van hard drugs kennen. Ook zijn moeder wordt gebruikster en samen hebben zij steeds meer geld nodig om aan de middelen te komen. De druk op Hülya om via 'gunsten' aan andere mannen aan geld te komen neemt toe. Domuz en zijn moeder slaan haar regelmatig wanneer zij blijft weigeren. Zij wordt bedreigd en haar wordt verteld dat zij illegaal is en makkelijk het land uitgezet kan worden wanneer zij niet doet wat men van haar wil. Ze weet dat ze niet terug kan naar Turkije omdat zij een schande is voor de familie en zij in de feodale dorpsstructuur die haar sociale achtergrond is de kans loopt het slachtoffer van bloedwraak te worden.

'beterschap'
Wanneer zij weer eens door Domuz en zijn moeder in elkaar geslagen en geïntimideerd is, zoekt zij haar toevlucht bij een buurvrouw. Deze neemt haar in huis op. Maar na een paar dagen komt Domuz daar aan. Hij vertelt Hülya dat hij verkeerd heeft gedaan, er spijt van heeft en belooft haar, na haar te hebben gesmeekt terug te komen, zijn leven te beteren. Hülya gaat terug, maar na enkele weken begint alles weer opnieuw. Weer wordt zij gedwongen tot gemeenschap met Domuz, weer wordt van haar geëist om via haar lichaam geld te verdienen. Wanneer de schoonmoeder een tijdje met een man op stap is, komt Domuz thuis en eist nogmaals van Hülya zich te prostitueren. Wanneer Hülya weer weigert sluit Domuz gas, licht en water af, sluit Hülya met Mehmet in huis op en verdwijnt en zegt alles weer in orde te maken, inclusief een verblijfsvergunning wanneer Hülya bereid is geld te verdienen. Hülya maakt samen met Mehmet een aantal angstige dagen door in het desolate huis. Zij slaapt niet, heeft enorme angsten voor indringers en staat op het punt lichamelijk en geestelijk in te storten. In die toestand wordt zij door de buurvrouw aangetroffen. Die haalt haar uit het huis en neemt Hülya en Mehmet bij zich. Na enige tijd keert Domuz terug, die inmiddels een vriendin in Trawant heeft. Weer praat hij indringend met Hülya, barst in tranen uit wanneer hij praat over zijn 'liefde' voor Hülya en het berouw dat hij heeft. Hij legt de schuld volledig bij zijn moeder die Hülya niet mag en bezwaar zou hebben tegen het huwelijk van haar zoon. Weer belooft hij beterschap wanneer Hülya maar bij hem terugkomt, want zonder haar kan hij toch niet. En weer laat Hülya zich overreden om terug te komen bij Domuz.

climax
Maar weer gaat het mis. Want de vernederingen, de geestelijke en lichamelijke mishandelingen beginnen na een paar weken opnieuw.
Op 21 december 1993 komt het tot een laatste climax. Die dag wordt Mehmet één jaar. Overdag is een ruimte gehuurd in een buurthuis waar een Turks verjaardagsfeest plaatsvindt. Er is taart, er wordt gedanst en Hülya is trots op haar zoon en alle mensen die op zijn verjaardag komen. Ook Domuz is aanwezig en speelt de trotse vader. Aan het eind van de middag vertrekt Domuz naar zijn illegale werk in het Turks casino in Werkstad. Hülya is hierover teleurgesteld, want zij had 's avonds thuis ook nog verjaardagsgasten verwacht en daarvoor van alles in huis gehaald. Maar zij legt zich erbij neer. Wanneer zij 's avonds thuiszit en Mehmet al slaapt, komt onverwacht Domuz thuis met twee andere Turkse mannen. Hülya denkt aanvankelijk dat hij toch nog voor de verjaardag komt. Maar Domuz zegt haar een korte rok aan te doen en zich van make up te voorzien, omdat zij meegaat naar Werkstad. In het Casino zou een belangrijke Turkse zanger optreden die een groot bedrag bood wanneer hij na zijn optreden door een vrouw 'geëntertaind' zou worden. Domuz ruikt hier weer een kans om aan geld te komen en snelt naar Woonstad om Hülya te halen. Maar Hülya weigert. Het komt tot een ruzie en in de verwarring weet Hülya Mehmet uit bed te sleuren en zoekt haar heil bij de buurvrouw.

onderduikadres
Deze buurvrouw regelt snel een ander onderduikadres voor Hülya en Mehmet, omdat zij beseft dat beiden bij haar ook niet veilig zijn. Besloten wordt dat Hülya sowieso in Woonstad niet veilig is en binnen een paar dagen wordt geregeld dat zij terecht kan bij 'Blijf van m'n lijf'-Opvangstad, waar zij op 24 december aankomt. Hier blijft zij een paar maanden, maar wordt dan gedwongen te vertrekken. Aan een Turkse vrouw uit Woonstad heeft zij laten weten waar zij verblijft. Deze vrouw heeft ook kontakt met Domuz, zodat Domuz hoort waar Hülya is. Hij komt naar Opvangstad en maakt veel stampei aan de deur van Hülya's verblijfadres. Hülya wordt snel overgebracht naar 'Blijf van m'n lijf'-Asielstad. Zij beseft nu haar naïviteit, maar is tegelijk ook blij uit Opvangstad weg te kunnen, omdat zij genoeg heeft van de intieme toenaderingen die een paar vrouwen in Opvangstad tot haar zoeken.
In Asielstad kan zij niet lang blijven. Zij heeft geen eigen inkomen en de leiding van 'Blijf van m'n lijf'-Asielstad vindt dat er ongelijkheid bestaat ten opzichte van de andere vrouwen in het huis die wél een eigen bijdrage moeten en kunnen betalen. Zo komt Hülya terecht in het huis van een Zusterorde. In die tijd ontmoet zij in Asielstad een Turkse man, die een goede vriend van haar wordt. Aanvankelijk heeft zij veel vertrouwen in hem, gaat samen met Mehmet met hem op stap en hij regelt veel voor haar. Maar als hij haar op een dag vraagt met hem naar een hotel te gaan, en hij als tegenprestatie een verblijfsvergunning zal 'regelen' stopt zij ermee. Via de zusters wordt kontakt gelegd met het Autonoom Centrum, die ervoor zorgen dat zij in Verblijfstad wordt ondergebracht. Hier verblijft zij vanaf 30 juni 1994.

Tussen Turkije en Nederland
Vanuit de geschetste achtergronden in Turkije is het voor Hülya onmogelijk naar dat land terug te keren. Zij heeft in de ogen van velen haar familie tot schande gemaakt, iets dat in deze sociale context als doodzonde wordt beschouwd. Zowel haar vader als haar oom (de vader van de neef waaraan zij werd uitgehuwelijkt) hebben haar dood verklaard en gedreigd dat wanneer zij één voet op Turkse bodem zet deze bedreiging ook uitgevoerd zal worden. Toch heeft Hülya veel heimwee naar Turkije en mist vooral haar moeder. Ze denkt dat haar moeder de enige is die haar heeft vergeven en zou dan ook graag met moeder in kontakt willen komen. Door de patriarchale samenstelling van het gezin is dat totnutoe evenwel onmogelijk gebleken. Verschillende malen heeft Hülya getracht haar moeder een brief te schrijven, telkens werd deze evenwel onderschept door haar vader die de brief van een 'persona non grata' versnipperde. De laatste poging een brief naar haar moeder te sturen was in augustus 1994. Hülya vernam dat de schoonmoeder van een Turkse vriendin uit Woonstad, eveneens afkomstig uit het dorp Köy, voor een vakantie naar Turkije zou gaan. Deze vrouw kreeg een brief van Hülya mee, met het uitdrukkelijke verzoek deze uitsluitend af te geven aan Hülya's moeder en wel zo diskreet mogelijk.
Toen de vrouw in Turkije was belde zij haar zoon en schoondochter. Ze verzocht aan Hülya mee te delen dat Hülya's moeder in het ziekenhuis was opgenomen, de oorzaak daarvan werd niet meegedeeld. Wat de brief betreft vertelde zij deze te hebben afgegeven aan een zuster van Hülya, die hem vervolgens aan haar vader gaf. Deze verscheurde de brief, zonder hem gelezen te hebben, onmiddellijk. Inmiddels heeft Hülya een groot schuldcomplex waar het haar moeder betreft. In de loop der tijd dat zij in Nederland verblijft heeft zij van mensen die haar dorp bezochten regelmatig gehoord dat haar moeder veel verdriet heeft en Hülya wijt dit geheel aan zichzelf. Ook de ziekenhuisopname zou Hülya's schuld zijn: het verdriet van haar moeder om Hülya zou tot ziekte en ziekenhuisopname geleid hebben.
De heimwee naar Turkije komt ook tot uitdrukking in de reakties van Hülya op beelden van de Turkse televisie. De staatszender TRT-internationaal is in haar huidige verblijfplaats op het kabelnet te zien en Hülya heeft deze zender dan ook van 's morgens vroeg tot 's avonds laat aanstaan. Ieder beeld dat maar enigszins aan haar dorp herinnert vervult haar met groot verdriet en regelmatig huilt zij stilletjes voor zich uit. De heimwee wordt nog extra versterkt doordat Hülya beseft dat het praktisch onmogelijk is naar Turkije terug te keren. Slechts de dood van haar vader en oom, de belangrijkste hoofdrolspelers in dit familiedrama, zou een mogelijkheid bieden naar Turkije terug te keren, maar zelfs die optie is twijfelachtig, aangezien onbekend is welke andere betrokken familieleden de gezworen bloedwraak alsnog zouden willen uitvoeren.
Wanneer Hülya onverhoopt Nederland zou worden uitgezet naar Turkije betekent dit dat zij nergens terecht kan. Zij heeft grote angsten door de verhalen die zij heeft gehoord over andere naar Turkije teruggestuurde vrouwen. Volgens Hülya zouden deze gedwongen worden tot prostitutie, doordat ronselaars macht over hun kind krijgen. Het kind wordt ontvoerd en de vrouw wordt gezegd als prostituée te gaan werken, omdat zij anders haar kind niet meer terug zal zien. Bij weigering wordt haar in een envelop een afgesneden oortje of vingertje van haar kind gegeven, zodat zij uiteindelijk wel moet bezwijken voor deze enorme pressie. Terugzending naar Turkije zou dan ook een nog groter drama betekenen dan nu al het geval is en dient, om humanitaire redenen, dan ook beslist voorkomen te worden. Terugzending zou de definitieve vernietiging, indien niet fysiek dan toch zeker wel psychisch, van een mensenleven betekenen.

Vanaf het moment dat Hülya naar Nederland kwam is alles foutgelopen. Haar is evenwel niets te verwijten, alle fouten zijn gemaakt door Domuz. In de traditionele Turkse cultuur is het de man die de zaken regelt, iets waar Hülya ook steeds vanuit is gegaan. Voor Hülya speelt bovendien mee dat zij volkomen onbekend is met de situatie in Nederland, de regels en wetten niet kent en ook de taal niet beheerst. Zij vertrouwde volledig op Domuz, die haar immers beloofd had alles voor haar te regelen. Maar door Domuz werd fout op fout gemaakt, en door zijn levensstijl manoeuvreerde hij Hülya in een onmogelijke positie. Hij vertelde leugen na leugen bij de vreemdelingenpolitie, er werd ontdekt dat hij wegens zwart werken ten onrechte een uitkering kreeg en alle oproepen die Hülya kreeg van de vreemdelingendienst werden door Domuz verscheurd. Zodoende zijn Domuz alle verwijten te maken over de situatie waarin Hülya thans verkeert.
Duidelijk moge zijn dat Hülya geen enkele blaam treft, noch kan haar verwijtbaar gedrag ten laste worden gelegd. Vanaf het moment dat zij het lichtzinnige besluit nam met Domuz te trouwen, een besluit dat overigens werd ingegeven vanuit de naïviteit van een overromantische tiener, stapte zij in een trein die niet meer te stoppen was. Wanneer wij deze beeldspraak blijven volgen kan gesteld worden dat sinds 1990 de trein zeer veel wissels genomen heeft en nu doelloos rondjes draait op een rangeerterrein. Om humanitaire redenen dient aan dit doelloos gedraai een einde te komen en wel in de vorm van een verblijfsvergunning voor Nederland, de enige reële mogelijkheid die in het geheel van Hülya's 'treinreis' tot een oplossing zou leiden van zowel haar lijdensweg als de daarmee gepaard gaande psychische belasting, welke zeker niet onderschat mag worden. Nog langer uitstel van een oplossing zou de instorting van een mensenleven betekenen, iets dat de Staat der Nederlanden niet op haar geweten kan en mag hebben.

Een mogelijke oplossing?
Het is duidelijk dat de huidige situatie van Hülya niet veel langer kan voortduren. Als een mens ergens behoefte aan heeft dan is het wel aan zekerheid, iets dat voor Hülya zeer zeker geldt. Vanaf het moment dat de problemen met Domuz in Woonstad begonnen loopt zij op de toppen van haar zenuwen. Slechts de zorg en verantwoording voor haar kind beletten haar weg te zakken in een depressieve lethargie met alle mogelijke gevolgen vandien. Zij beschouwt haar situatie als uitzichtloos en is zelf niet bij machte er concreet iets aan te veranderen. Wel heeft zij enorm te lijden onder haar huidige situatie.
Zij weet dat zij sinds september 1992 illegaal in Nederland verblijft en heeft grote angst de straat op te gaan, bang als zij is opgepakt te worden en zondermeer teruggezonden te worden naar Turkije. Hierboven zijn de consequenties van een dergelijke daad omschreven. Een ander probleem dat haar voortdurend bezighoudt is de vraag hoe het allemaal verder moet, zowel met haar als met haar kind. Vanaf het moment dat zij op 21 december 1993 een definitieve punt zette achter haar relatie met Domuz is zij van plek naar plek gegaan, zonder ooit het idee te hebben gehad dat het haar eigen plek was. Van Opvangstad naar twee verschillende verblijfplaatsen in Asielstad en nu dan in Verblijfstad, waar haar gezegd is dat zij er voor de duur van een half jaar kan blijven. Maar wat daarna? Deze onzekerheid is moordend voor Hülya en waar zij in de huidige situatie vooral behoefte aan heeft is juist die eigen plek, waar zij tenminste tot rust kan komen en een gevoel van thuiszijn op kan bouwen. Door de onzekerheid over haar verblijf in Nederland komt zij niet tot de rust die zij vanaf het moment dat zij in Turkije 'op de trein stapte' heeft moeten ontberen. Vanaf dat moment kende zij niets anders dan stress, een situatie die nog altijd voortduurt. Het enige dat op dit moment aan haar broodnodige gemoedsrust kan bijdragen is in elk geval zekerheid over haar verblijf in Nederland, hetgeen haar tevens een gevoel van veiligheid zal geven. Nu leeft zij in voortdurende angst: angst om opgepakt te worden, angst om door mensen misbruikt te worden, angst voor de toekomst. Het moge duidelijk zijn dat de enige manier om een eind te maken aan de onzekerheid en de angsten een verblijfsvergunning van de Staat der Nederlanden is, iets waar zij vanuit menselijk oogpunt gezien, gelet op het bovenstaande, zeer zeker recht op heeft. Het zou de humane opvattingen van de Nederlandse staat sieren indien in dit geval een eind aan iemands lijdensweg wordt gemaakt door een simpele administratieve handeling. Simpel, maar uiterst noodzakelijk. Dat zij in haar pogingen in Nederland te kunnen blijven alle steun nodig heeft moge duidelijk zijn.

Steunkomitee Hülya, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

Verschenen

De muren hebben oren......een gids tegen afluisteren
ISBN 90-9007580-1 Drukkerij Adelante den Haag Uitgave: Backslash
Prijs fl. 18,50 (verkrijgbaar door storting op giro 6293872 van St. Backslash, o.v.v. "De muren hebben oren..." Eraan hebben onder andere meegewerkt: Backslash, Hack-tick, Jansen & Janssen, en vele anderen.
Het boekje behandelt in kort bestek hoe afluisteraars te werk gaan en welke technieken ze gebruiken, het biedt ook de kennis en methoden om de luistervinken te slim af te zijn.
Aldus de achterflap.

Om maar met de deur in huis te vallen, het boekje biedt meer dan de titel doet beloven. Het centrale thema is eigenlijk hoe je je privacy kunt beschermen en toch veilig met derden kunt communiceren. Na wat algemene informatie over wie de luistervinken kunnen zijn (overheid en bedrijfsleven) en hoe de wetgeving op dit punt in elkaar steekt, wordt dieper op de eigenlijke materie ingegaan. Achtereenvolgens passeren dan de volgende technieken de revue: het afluisteren van achtereenvolgens: -ruimtes, -(draadloos) telefoonverkeer, -beeldschermen, het gebruik van camera's. Daarnaast is er uitvoerig aandacht voor het beveiligen van de privacy: radiocommunicatie (o.a. packet-radio), spread spectrum, crypten en scramblen, computer netwerken en elektronische post. Het geheel wordt gecompleteerd (voor de echte freak) met enkele techniese bijlagen.
Dat binnen de westerse wereld politiek "interessante" onderwerpen als de strijd tegen de criminaliteit en met name de War on Drugs vooral door het staatsapparaat gebruikt worden om de eigen bevolking als potentiële vijand te beschouwen zal niks nieuws zijn voor de Kleintjelezer/ster. Onthutsend is hoe ver de infrastructuur al ontwikkeld is en hoe ver de invasie van ieders privacy kan gaan. Je kunt je ook afvragen wie op basis waarvan bepaalt of jijzelf een doelwit bent en welke technieken tegen je gebruikt zullen worden. Het ideaal van de westduitse BVD uit de jaren '70, de doorzichtige burger, is akelig dichtbij gekomen.

De muren hebben oren..... is een project van verschillende auteurs en groepen en dat is te merken. Het lijkt eerder geschreven voor hen die zich al een eigen deskundigheid hebben aangeleerd dan voor de geïnteresseerde leek, tenzij deze laatste ook geïnteresseerd is in de technische achtergronden van de verschillende methoden. Maar je kunt je afvragen of die eersten niet door vakbladen of het eigen netwerk van de relevante informatie voorzien zullen worden.
Alhoewel het hoofdstuk "camera's" ook aandacht besteedt aan het gebruik van de "verkeerscamerasystemen" voor politieke surveillance, valt hier toch wel wat meer te schrijven dan de enkele voorbeelden. In diverse steden van het Verenigd Koninkrijk worden dergelijke systemen nu geïntroduceerd als onderdeel van de sociale beveiliging op straat en grote delen van enkele stadscentra (voetgangerszones) zijn hiermee nu bekabeld. De op videocamera's vastgelegde ontvoering van een peuter nabij Liverpool is hierbij als argumentatie gebruikt.
Ook het hoofdstuk "wie" zou toch beter tot zijn recht gekomen zijn als breder en diepgaander ingegaan werd op de rol van het bedrijfsleven bij het verzamelen van relevante inlichtingen. Omissies in dit hoofdstuk zijn zonder meer het weglaten van enige gegevens omtrent de rol van privé-detectivebureau's en privé- dan wel bedrijfsinlichtingendiensten op dit gebied (blacklisting).
De schrijvers van het hoofdstuk "versluieren" zijn blijkbaar niet op de hoogte van het standaardwerk op het gebied van de geschiedenis van de cryptografie, The Codebreakers van David Kahn (1967); de voorts in dat hoofdstuk aangehaalde one time code pad wordt beschreven in het boek The FBI-KGB War van RJ Lamphere en T. Shachtman. Dit lijkt dus inderdaad afkomstig uit Oost Europa.

Bijna 20 jaar geleden verscheen in Engeland (het qua techniek nu gedateerde maar nog steeds zeer lezenswaardige werkje) The Technology of Political Control, van o.a. C. Ackroyd. Hierin werd onder andere aandacht besteed aan toen in de kinderschoenen staande technieken om grote delen van het telefoonverkeer door een herkenningsprogramma in de computer te halen; dit programma zou bij bepaalde sleutelwoorden (demonstratie, bezetting) dan niet alleen het gesprek registreren, maar ook wie met wie sprak.
Uit de westduitse pers van die tijd zijn soortgelijke berichten bekend.
Hoe staat het met deze technologie, doodgeboren kind of toch niet?

Ondanks deze kritieken is het boek zeer aan te bevelen, kopen dus!

Bij Uitgeverij Ravijn (Postbus 76116, 1070 EC, Amsterdam) is zojuist een handleiding verschenen "voor onderzoek naar personen en zaken" onder de titel "De heren zijn toch geen inbrekers?" geschreven door mensen van het Spekulatie Onderzoeks Kollektief (SPOK). Het is een praktische handleiding voor onderzoek naar bedrijven, instellingen en personen. Er wordt aandacht besteed aan manieren om achter plannen van projectontwikkelaars en overheden te komen. Systematisch wordt uitgelegd wat je waar vindt, hoe je de informatie moet lezen en wat het betekent. Naast openbare bronnen worden ook minder toegankelijke bronnen behandeld. Bovendien wordt beschreven hoe je de informatie kunt gebruiken bij akties en procedures. De informatie wordt toegelicht aan de hand van spraakmakende voorbeelden uit alle hoeken en gaten van Nederland en uit het buitenland. Het laat zien hoe mensen met creativiteit en vasthoudendheid heel veel boven tafel kunnen krijgen en met de verworven kennis zinvolle en geslaagde acties ondernemen. 144 bladzijden leesplezier met plaatjes. ISBnummer 90-72768-36-1. Het boek kost 14,90 (porto 5 gulden). Doen!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 3

Gaten in je sokken...

Wanneer de late nazomerwind, die al verdacht veel weg heeft van een vroege najaarsstorm, rond de Sint Jan giert en wij nietsvermoedend de Parade over willen steken om in de Kerkstraat een bezoek aan het geprivatiseerd postbedrijf te brengen, voelen wij plotsklaps een merkwaardig kauwsel tussen onze tanden. Het knarst en kraakt en schuurt en schrobt, en even kost het moeite te achterhalen welke substantie zich meester van ons gebit dreigt te maken. Maar dan worden wij gered doordat iemand ons vraagt 'wo die Kathedrale ist' en wij vage reminiscenties aan Sjkeveningen, danwel Zandfort krijgen en het duidelijk is dat wij zand in onze mond hebben, en wel van de fijne soort die men gewoonlijk langs de Nederlandse stranden aantreft.
Hoe kunnen wij hier in Hartje Den Bosch nou strandzand in onze monden krijgen, zal de nietsvermoedende lezerster zich verbaasd afvragen...welnu, dezelfde verbaasdheid treft ons. Maar niet voor lang, want nauwelijks de Parade overgestoken hebbende, worden wij knarsend uit onze diepe gedachten gehaald doordat een vervaarlijk grommend en uitziend rijdend monster ons bijna van de sokken rijdt, om over andere kledingstukken maar te zwijgen. Brullend en stampend rijdt het monster, waarvan de wielen groter zijn dan onze gemiddelde lichaamslengte, vlak langs ons heen, wij doen -geheel in overeenstemming met de ons verstrekte refleksen- een haastige stap achterwaarts, om van de stoep aftuimelend zijdelings terecht te komen op een strandachtige ondergrond. Het duurt even voordat wij al onze positieven weer bijeen hebben geraapt, maar wanneer deze alle weer in de juiste volgorde terecht zijn gekomen en wij op beide voeten staan, zien wij dat de Kerkstraat een metamorfose heeft ondergaan. Waar eens een keurig tegelpatroon lag, ooit steen voor steen gelegd door nijvere stratenmakers, treffen wij nu een tafereel aan dat in een zoveelste dokumentaire over de landing in Normandië niet zou misstaan. Aan weerszijden van dit felrealistisch dekor liggen hardrubber matten, waarover men geacht wordt zich te begeven. Geacht wordt, want in de praktijk valt dit behoorlijk tegen. Zeker wanneer men terecht komt in een stoet kinder- en wandelwagens, waartussen zich dan ook nog all-terrain-bikes en eventuele andere tweewielers bevinden, en de pret is kompleet. Nog leuker is het wanneer het regent of zojuist geregend heeft, dan loopt men de kans ongewild deelnemerster aan een of ander TROS- of RTL-4-behendigheidsspel te worden of in het Grootziekengasthuis terecht te komen.
Toch zullen wij ons, om in het postkantoor terecht te komen, over dit desolate slagvelddekor dienen te begeven. In de hal van voornoemd kantoor aangekomen valt uit de hoeveelheid zand op te maken dat velen ons reeds voor geweest zijn, want het lijkt alsof de VVV van Noordwijk aan Zee hier een filiaal geopend heeft. Snel doen wij onze behoefte in dit postkantoor, slechts bestaande uit de aankoop van een zandkleurige (!) postzegel om vervolgens terug te keren naar de The Longest Day-entourage in wat eens de Kerkstraat moet zijn geweest. Nu wij toch in deze zandhazencoulissen terecht zijn gekomen, besluiten wij om dan ook maar door te lopen om het Kerkpleintje (of wat daar van over mag zijn) te aanschouwen. Hier treffen wij eenzelfde beeld aan; zandvlaktes, steenhopen, afrasteringen, wat nog ontbreekt zijn de prikkeldraadversperringen en wachttorens. Stalag Kirchplatz, denken wij bitter.
Temidden van de broodnodige ingrediënten voor wat een scène uit Escape from Alcatraz had kunnen zijn (is dit door een cinefiel geschreven, of hoe zit dat?) zien wij plotsklaps een Hollywoodachtig (ja hoor) bord: De gemeente 's-Hertogenbosch proudly presents Beth Gali and the Reconstruction of the Kerkstraat!! De première is op 1 oktober, en de producer is Bert Wijers, in het dagelijks leven wethouder van deze stad! Kortom: Den Bosch heeft weer wat. In één der vorige Kleintjes schreven wij reeds over de Spaanse nachtmerrie (de Spaanse Pesadilla, zie Kleintje Muurkrant nr. 274), maar nu is deze langzamerhand werkelijkheid geworden. Wij staan dus helemaal niet in een scène uit The Longest Day, maar bevinden ons hier live in een nieuw prestigeprojekt van de gemeente 's-Hertogenbosch. De Kerkstraat en het Kerkpleintje moeten een nieuw aanzien krijgen en vandaar dat hier al deze werkzaamheden plaatsvinden. Vandaar dat wij ons over rubber matten moeten begeven om een zandkleurige postzegel te gaan kopen en vandaar ook dat het lopen door de Kerkstraat tijdelijk veranderd is in een behendigheidsspel voor gevorderden. Ongetwijfeld zullen er straks types door de Kerkstraat lopen die 't allemaal mooi, of fantastisch, of kreatief, of gedurfd, of verantwoord, of eigentijds, of wat voor positiefs dan ook vinden, maar -gewend als wij zijn ieder prestigeprojekt van de gemeente 's-Hertogenbosch tot en met het plaveisel af te breken-, kan het natuurlijk ons nooit bekoren. Zelfs al zouden we het heel mooi, eigentijds, kreatief of fantastisch vinden, dan nog zullen wij daar nooit voor uitkomen, want je kunt ons niet wijsmaken dat mensen die moeite hebben hun maandelijkse huur te betalen, die op de al lang beloofde, maar nooit gekomen buurtvoorzieningen zitten te wachten, die door het beleid van deze zelfde gemeente als van de Kerkstraat aan de onderkant van de maatschappij terecht zijn gekomen, zitten te wachten op 's-Hertogenbosch proudly presents Beth Gali. Voor hun begint de binnenstad steeds ontoegankelijker te worden, want stel dat je straks in de vernieuwde Kerkstraat je schoenen uit moet doen (het plaveisel zou eens kunnen beschadigen) en je hebt gaten in je sokken (want die 6 paar voor een tientje bij de Wibra zijn zo kapot)...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

firma's List & bedrog

De afgelopen weken speelden zich een aantal onverkwikkelijke zaken af in het brabantse. In navolging van de maandenlange affaires in Limburg ten aanzien van bestuurders die hier en daar geld, reisjes en andere steekpenningen aannamen in ruil voor bestuurlijke invloed (corruptie) kregen we in Brabant te maken met de affaires 'Dun' en 'Sonneveld'.

affaire DUN
Wat hebben de volgende namen met elkaar gemeen? Ruud Lubbers, Erica Terpstra, Jan Pronk, en J.P.A. van Dun. Juist, ze zaten allemaal in een auto met te veel drank achter hun kiezen. Wanneer Ruud Lubbers in 1974 een heel klein beetje meer whisky had gedronken (hij had 'maar' een promillage van 0,3) hadden we een andere minister-president gehad. Erica Terpstra reed met een promillage van 1,93 tegen een geparkeerde auto aan en Jan Pronk sloeg met een promillage van 1,41 over de kop. CDA'er Hans van Dun, ex-wethouder in Breda (bekend van de corruptie rondom de bouw van de Bredase wijk de Haagse Beemden, de zogenaamde Brebo-affaire, en de aluminium-woningen) en sinds 1985 burgemeester van Loon op Zand behaalde een promillage van 1,86 en reed hiermee in een sloot. Alle eerder genoemde namen zijn bekende Nederlanders geworden, ondanks "hun glaasje op; ik rij zelf". Dat burgemeester Dun op 25 augustus zelf zijn ontslag nam had dan ook niet alleen met alcohol te maken maar meer met het gegeven dat hij samen met een animeerdame van Club Pompidou uit Ulvenhout in de auto zat ten tijde van zijn slootduik. Dronken in een auto zitten, dat wilden de brabanders hem nog wel vergeven, maar eerst tegen iedereen zeggen dat je alléén in de auto hebt gezeten en dan blijkt later dat je met iemand anders in de auto hebt gezeten, dat gaat echt te ver. Overigens was het helemaal niet de bedoeling geweest dat het openlijk bekend zou worden dat de burgervader met drank op achter zijn stuur had gezeten. Een Bredase politieman bracht de boel op 2 augustus middels een anonieme brief naar buiten, zo schreef het Brabants Dagblad op 27 augustus. Het 'ongeluk' was al een maand eerder in Bavel gebeurd, op 2 juli, maar als hoofd van de politie was hij erin geslaagd het buiten de publiciteit te houden. Toen ook nog eens bleek dat er ooggetuigen waren die een vrouw uit de auto hadden zien stappen was de maat blijkbaar vol. Nadat de hele Loon op Zandse gemeenteraad unaniem het vertrouwen in hem had opgezegd koos Hans van Dun ervoor de aktieve politiek te verlaten. Even later werd ook nog bekend dat zijn 'bourgondische' levensstijl al eerder tot misstanden had geleid die echter onder het tapijt waren geveegd. In 1988 al verklaarde zijn persoonlijke secretaresse tegenover diverse collegae dat burgemeester van Dun haar regelmatig lastigviel. De officiële lezing werd een 'arbeidskonflikt' maar zij zou bij haar vertrek naast een afkoopsom van 30.000 gulden ook nog een groot bedrag aan zwijggeld hebben ontvangen. Nu dat van Dun weg is heeft iedereen het erover dat het een publiek geheim was dat de burgemeester flink dronk en niet alleen thuis of in clubs maar ook in zijn burgemeesterskamer. Eerst moeten er dus weer ongelukken gebeuren voordat dit soort zaken naar buiten komen. Wij hebben er in het Kleintje ook wel eens over dat bepaalde bossche politici zo af en toe regelmatig diep in de fles kijken (D66-wethouder Claessen bijvoorbeeld die notabene hierdoor ook nog eens publiekelijk in de problemen kwam vanwege een vechtpartijtje) maar het is toch te zot voor woorden dat dit soort feiten niet veel eerder naar buiten worden gebracht om te voorkomen dat iemand ongelukken begaat.


Enkele maanden voor de Provinciale Staten-verkiezingen van maart 1995 speelt er een corruptiezaak rondom de CDA'er Dick Sonneveld die een goedbetaalde baantje heeft als gedeputeerde voor verkeer & waterstaat bij de provincie Noord-Brabant. De in Werkendam gevestigde aannemingsmaatschappij Hakkers Werkendam BV kreeg van Sonneveld (die ook in Werkendam woont en directeur is van het verzekeringsbedrijf Sonneveld BV) een opdracht toegeschoven om de dijken rondom de Aakvlaai-polder bij het plaatsje Hank te versterken voor 2,15 miljoen gulden. Niks geen openbare aanbesteding dus maar simpele vriendjespolitiek. Beide heren (D. Sonneveld en C. Hakkers) zitten dan ook samen in de Rotary-afdeling Woudrichem, respektievelijk onder nummer 15473 en 15460. Er verscheen prompt een anonieme brief (van een 'benadeelde' aannemer of een politieke vijand) waarin gesproken werd over 'vriendjespolitiek en corruptie' en de bal lag op straat, klaar om ingeschopt te worden. Ondertussen is Sonneveld wegens 'gezondheidsredenen' afgetreden maar opnieuw wordt duidelijk dat er nogal het een en ander aan de hand is met de integriteit van politici en zakenlieden. Buiten het feit dat ze samen in een regelmatig bij elkaar komende Rotary-afdeling zitten woont Dick Sonneveld in een huis van de firma Hakkers waarmee de provinciaal gedeputeerde het zijn critici wel heel erg gemakkelijk heeft gemaakt. Gedeputeerde Staten reageerde niet meteen furieus want ze schreven dat er misverstanden zijn opgetreden en dat Sonneveld's optreden 'ongelukkig' is geweest. De opdrachtgever van de dijkversterkingsklus was overigens het hoogheemraadschap Alm en Biesbosch waarvan de secretaris J.J.M. Bakker tevens lid is van de Rotary-afdeling Woudrichem onder nummer 17698. Sonneveld beweert dat hij de brief met zijn aanbeveling om Hakkers te nemen heeft geschreven op uitdrukkelijk verzoek van de in Hank, jawel de plek waar de dijk verzwaard moet worden, wonende dijkgraaf bij Hoogheemraadschap Alm en Biesbosch A.B. Snoek (lidnummer 24502 bij Rotary-afdeling Waalwijk en omstreken) maar dat wordt weer door andere betrokkenen ontkend. Dus dat begint allemaal aardig op 'onderhands geregel' te lijken, waar de regelmatige gezelligheidsbijeenkomsten van de diverse Rotary-clubs een aardige rol bij spelen. Dick Sonneveld was in april 1993 ook al in opspraak gekomen vanwege een vakantie in Oostenrijk waarvan hij tussentijds vliegend huiswaarts keerde om een feestje bij te wonen van aannemer HAM-van Oord Werkendam. Die retour-vliegreis werd betaald door zijn vriend de aannemer. Wij bij het Kleintje denken dat dit Chr. van Oord is die in de Rotary-afdeling Oosterhout-regio zit (Marketing Manager bij HAM International Dredging Contractors, Rotary-lidnummer 26999), maar dat weten we niet zeker dus wanneer er een Kleintje-lezerster is die ons wijzer kan maken, graag. Waar rook is, is vaak vuur (zei de boer terwijl hij probeerde zijn sigaar aan te steken aan een warme koeievlaai), dat blijkt wel weer... Ondertussen is de aan Hakkers beloofde dijkverzwaringsopdracht bij Aakvlaai in Hank alsnog openbaar aanbesteed. Voor ongeveer 1,3 miljoen gulden klaart de firma Breijs en Zonen uit Capelle aan den Yssel het karwei. Sonneveld's vriendjespolitiek zou de gemeenschap dus 800.000 gulden hebben gekost. Een openbaar debat bij Gedeputeerde Staten, dat gehouden zou worden op 2 september over Sonneveld's optreden is als gevolg van zijn 'aftreden wegens gezondheidsredenen' afgelast. Nog even afwachten of Sonneveld's erebaantje als bestuurslid van Vliegveld Welschap nog wat oplevert. Geldgebrek heeft Dick Sonneveld in ieder geval voorlopig niet want politici hebben goed voor zichzelf en elkaar gezorgd. Tot aan zijn 65ste beurt hij wachtgeld (Sonneveld is nu 59) en aangezien zijn laatst verdiende loon ruim 140.000 gulden per jaar was zit hij goed.

Wraakcampagne in CDA
De verkiezingsnederlaag van het CDA leidt inmiddels tot de vereffening van wat rekeningen. Sonneveld heeft zich middels de herindeling van het Land van Heusden en Altena bij de plaatselijke bevolking verre van geliefd gemaakt. De eerder genoemde Rotary-compaan en betrokkene in de Dijkverzwaringsaffaire Bakker besloot dan ook, na vermoedelijk al eerder met Sonneveld in conflict te zijn gekomen, komaf met hem te maken. Tientallen brieven werden naar de redacties van alle landelijke en Brabantse kranten gezonden. Ook de landelijk en provinciale politiek ontving post. Nieuwe afrekeningen in het CDA worden verwacht. Wilt u ook met een CDA-er afrekenen kopieer uw belastende materiaal en stuur dit naar het Kleintje!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 3

sociaal-liberalisme in de praktijk

Vandaag de dag hebben we te maken met weer een nieuw kabinet met weer een nieuwe kleur en nieuwe stroming. Sociaal-Demokraten met Liberalen en Demokraten levert de term Sociaal-Liberalisme op. Sociaal-Liberalisme, tsja, wat is dat nou weer. Ruim baan voor de bazen met hier een daar een vangnetje voor de werknemer? Dat is toch al jaren zo, zou je zeggen, met enorm vreselijke gevolgen? De bedrijfswinsten zijn weer enorm; je kunt je afvragen of de zogenaamde verliezen van de afgelopen periode niet voornamelijk het resultaat waren van creatief boekhouden. De uitstoot van arbeid is in volle gang, de vakbonden volledig ingepakt (dik betaalde vakbondskaders laten zich door notabene banenpoolers rondrijden!) en ze moeten nu helemaal hun mond gaan dichthouden want om de ondernemerswinsten veilig te stellen zijn looneisen uitgesloten...
Ook in DenBosch zie je de armoede om je heen toenemen. Dak- en thuislozen, aan alkohol en/of harddrugs verslaafden en bedelaars worden een vrijwel zonder protesten geaksepteerd onderdeel van datgene wat we dagelijks om ons heen zien en meemaken. In Rotterdam gaan ze daar wat aan doen! Er komen daar zoveel klachten van voorbijgangers en winkeliers over bedelaars in de winkelstraten van de stad dat de rotterdamse politie nu veel harder gaat optreden. Meer surveilleren en meer processen-verbaal moeten het sociale probleem oplossen. Meer processen-verbaal!? Aan iemand een bon geven die voor zijnhaar dagelijkse boterham of chemische verslaving staat te collecteren!? Voortaan zie je dus politieagenten een bon uitschrijven aan mensen die te ziek zijn om op hun benen te staan, die vanwege schandelijke bezuinigingen nergens meer hulp kunnen krijgen, en daardoor veelal met gigantische psychische en lichamelijke problemen op straat leven.
Dit alles staat toch wel in groot kontrast met het jarenlange gesjoemel van ex-minister president Ruud Lubbers - zie kleintje 275 het artikel over hem waarbij het Kleintje overigens heeft vergeten te vermelden dat dat overgenomen was uit het blad Promotor uit Helmond. En wat te denken van de schandelijke afspraken tussen ex-burgemeester Ed van Thijn en Nordholt (nog steeds politiecommissaris in Amsterdam met een jaarinkomen van een kwart miljoen). Dat de huidige minister van binnenlandse zaken Dijkstal ooit eens bij een malafide spekulatiebeurs wat geld heeft belegd en dat minister van economische zaken Wijers zijn geld via een grote omweg aan de nederlandse belastingdienst onthield is zo doodgewoon dagelijks nieuws dat niemand er meer onrustig van wordt. Pas geleden werd bekend gemaakt dat na onderzoek was gebleken dat grootschalige belastingfraude nauwelijks bestraft werd terwijl mensen die afhankelijk zijn van een minimum-uitkering onderworpen zijn aan een toenemende repressie die vrijwel dagelijks mensen de afhankelijkheid waarin zij gevangen zitten laat voelen... Zie ook elders in dit kleintje dat verhaal van die overheidsdienaren (Van Dun en Sonneveld) die ook na een scheve schaats een vet jaarinkomen aan wachtgeld blijven ontvangen. Of, weten jullie nog, die burgemeester in het Limburgse Brunssum die ontslagen werd vanwege het aannemen van steekpenningen, het schenden van (ambts)geheimen en valsheid in geschrifte? Hij moet in maart 1995 nog een keertje voor de rechter komen maar wanneer hij voor honderd procent veroordeeld wordt blijft hij ook honderd procent van zijn wachtgeld van 80.000 gulder per jaar ontvangen tot aan zijn pensionering! Hij is nu 53 jaar dus tot aan zijn pensionering ontvangt deze rijkszwendelaar nog negen ton salaris waarvoor hij helemaal niks meer hoeft te doen! En wat te denken van de havik Joris 'driepinter' Voorhoeve? Wij al denken dat we van zijn praatjes verlost waren toen hij per januari 1991 direkteur werd van het koude oorlog-instituut Clingendael. Maar nee hoor, hij is wederom terug en nog wel als minister van defensie. Eindelijk mag hij ook tijdens zijn werk het camouflage-pak aantrekken en met échte militairen praten en in tanks rijden. Jaren geleden was middels zijn bijbanen goed duidelijk uit welke hoek de wind bij hem waait: zo was hij voorzitter van de fel-anti-communistische Stichting Help de Afghanen, bestuurslid van de Stichting Vredespolitiek dat hartstikke vol met lieden uit het Oud Strijders Legioen zat, en bestuurslid van de rechtse tegenhanger van het IKV, het Interkerkelijk Comité Tweezijdige Ontwapening (ICTO). Overigens was Joris Driepinter ook binnen het al eerder genoemde OSL geen onbekende. Hij kwam wel eens een praatje houden bij de rechtse Prosper Ego-lobbie, die in hun blad Stavast maandelijks de grootst mogelijke rechtse en racistische praatjes verkondigen. Ach, en zo zouden we uren kunnen doorgaan...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

Kritische vragen stellen over Noord-Zuid verhoudingen

Elke dag worden we overspoeld met berichten in de krant uit "verre landen": het kappen van het tropisch regenwoud in Azië, oorlog en hongersnoden in Afrika, de schuldenkrisis van Brazilië, ... noem maar op. Het is moeilijk om deze zaken goed te begrijpen, laat staan er een mening over te hebben. Daarbij roepen de berichten vaak alleen maar meer vragen op. Vooral over het hoe en waarom van deze situaties en wat we er aan kunnen doen. Het Instituut voor Ontwikkelingsvraagstukken organiseert samen met het Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking Noord-Oost Brabant (COS) in DenBosch een cursus om mensen te helpen zoeken naar antwoorden. Het doel van de cursus is om mensen aktief te laten meedenken over de situatie in de wereld. Aan de hand van aktuele informatie leert men kritische vragen stellen over Noord-Zuid verhoudingen. Er wordt vanuit gegaan dat de onrechtvaardige verdeling door mensen is gecreerd en dus door mensen kan worden veranderd. De cursus wil hieraan bijdragen door inzicht te verschaffen in de ontwikkelingsproblematiek. Naast het verdiepen van inhoudelijke kennis, leert men een eigen mening te formuleren en hoe men vanuit de eigen situatie en mogelijkheden kan bijdragen aan verandering. De cursus is bedoeld voor iedereen die meer inzicht wil krijgen in het ontwikkelingsvraagstuk. Het Nederlandstalige cursusmateriaal ligt op niveau van voortgezet onderwijs, een speciale vooropleiding is dus niet nodig. De cursus loopt van oktober 1994 tot mei 1995 en bestaat uit 20 bijeenkomsten van elk twee uur, elke donderdagavond van 20.00 tot 22.00 uur in het COS-gebouw, Hinthamerstraat 141. De kosten bedragen 90 gulden en inschrijven kan tot 30 september. Meer informatie via COS: Hinthamerstraat 141, 5211 MK, Denbosch, 073.146680

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 3

Niet links... niet rechts... immer gerade aus

In een aantal bladen (Konfrontatie, Kleintje Muurkrant & grenzeloos) is al een tijdje een discussie aan de gang over de Socialistische Partij. Er is zojuist een brochure verschenen onder de titel "je vrienden kies je zelf". Hierin wordt ingegaan op het sluipende racisme bij allerlei groepen. Het eerste deel bestaat uit "Niet links... niet rechts... immer gerade aus" waarin deels theoretisch, deels aan de hand van voorbeelden uit de praktijk wordt ingegaan op de wijze waarop personen, bedrijven, organisaties en instellingen (o.a. de Vara, Teleac, een Riagg, VSB-bank) al dan niet bewust handel(d)en op een wijze die racisme en/of fascisme alsook extreem-rechts meer in het algemeen, op verschillende wijzen in de kaart speelt. In deel twee ("de politieke vrienden van de SP") gaat het over de flirt van de SP met racisme aan de hand van het voorbeeld van de Haagse SP-afdeling die contacten onderhoudt met lieden die er behoorlijk racistische denkbeelden op na houden. De brochure is te bestellen door overmaking van 18 gulden (incl. verzending) op ABN/AMRO-bankrekening 43.00.09.682 tnv E.M.A. Zwitser ovv 'je vrienden kies je zelf". Het gironummer van de bank is 3054. Vergeet niet te vermelden aan welk adres de brochure gezonden moet worden!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

De Zwarte Draad 1995...


Eindelijk is het zover: na ruim een jaar voorbereiding, overleg, computerwerk en ouderwetse knip- en plakaktiviteiten, kunnen we nu aankondigen dat ons geesteskind, de enige algemene links-radikale agenda van Nederland klaar is. De Zwarte Draad 1995 is een feit. Overzichtelijk en inspirerend, dat was ons credo bij het maken van de Zwarte Draad. Binnen deze context hebben wij op onze eigen wijze invulling gegeven aan datgene wat links-radikaal, en ons, onder andere bezig houdt. Wij hebben hierbij gekozen voor een thematische opzet. Elke twee maanden hebben wij inhoudelijk een andere speerpunt gegeven, door een relevant artikel aan het begin van die periode en daaraan vastgekoppeld een hoop inspirerend materiaal, verdeeld over dat tijdsbestek. De door ons gekozen thema's zijn respektievelijk Vrouwenstrijd, Kultuur en Imperialisme, Woonstrijd in de derde Wereld, de Zapatistas, de Vrijheid van de Media en Kritisch Konsumeren. Met hulp van vele anderen hebben wij getracht deze thema's op originele wijze vorm te geven. Verder wordt in de agenda melding gemaakt van een groot aantal nationale- en internationale aktiedata en ontbreekt een uitgebreide adressenlijst natuurlijk ook niet. Het resultaat, de Zwarte Draad '95, is iets waar we trots op zijn en mag je natuurlijk niet missen. Het komt te liggen in vele linkse boekhandels en infocentra in Nederland en België. Mocht je het daar niet aantreffen dan kun je het bestellen voor 13,50 gulden bij Agendagroep SCHISM, Postbus 85306, 3508 AH Utrecht.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

columntaar

Een naïef, ouderwets en positief verhaaltje: Stel je eens voor dat de studenten, die nu voor de zoveelste keer gepakt worden, massaal dàt middel inzetten wat ze gemeenschappelijk hebben: weigeren college te volgen! Denk je eens in wat er gebeurt: na een paar dagen lege collegezalen zullen diegenen die heel wat meer dan een student in hun portemonnee krijgen zich eens achter hun oren gaan krabben. Die professoren met hun malle toga's en petjes zullen heel langzaam heel erg nerveus worden. Na nog eens een paar dagen, waarbij het er naar gaat uitzien dat het wel eens heel wat langer kan gaan duren krabben diegenen zich achter de oren die schandalig hoge inkomens verdienen met niet meer dan wat kennis doorschuiven. De studenten zorgen er in zo'n geval voor dat er heel wat meer mensen zich gaan bezig houden met de problematiek dan op het moment dat studenten slechts bezig zijn met uitsluitend hun eigen belang. Universiteiten zullen zich grote zorgen gaan maken (de inkomens liggen nu eenmaal behoorlijk hoog) en de dikverdienende professoren en bestuurders zullen zich wel moeten gaan bemoeien met de problematiek. De studenten krijgen bondgenoten, weliswaar uit puur eigenlang en egoïsme, maar het zal zeker helpen om een einde te maken aan de bezuinigingsoperatie die momenteel afgewenteld wordt op een relatief kleine groep mensen, de studenten. In feite zou elk konflikt dat een (beroeps)groep heeft met de overheid of de werkgevers (die veelal twee handen op één buik zijn) met hulp van dit aktiemodel werken. Bij de arbeidersstrijd heeft dit vele malen resultaat opgeleverd. Een bekend aktiemiddel bij loonslaven is nu eenmaal de staking: dat is het gemeenschappelijke wapen dat arbeiders hebben, de arbeidskracht. Maar feitelijk hebben consumenten, uitkeringstrekkers, studenten, ouderen, vrouwen, schippers, boeren, ennoemmaarop allemaal hetzelfde wapen in handen: staken! Wanneer duizenden mensen die dagelijks hun boodschappen doen bij de supermarkt de overtollige verpakkingszooi van de produkten zou scheuren en de winkelier de troep laat opruimen dan was het zo afgelopen met al die vijftien spijkertjes in een plastiekje of komkommers op een schaaltje. Wanneer studenten weigeren te studeren zijn er heel wat mensen mnet een inkomen van een ton of meer die behoorlijk in de problemen komen. Wanneer een groot gedeelte van de huurders de huurbetaling zou verminderen of radikaal stopzetten dan is de volkshuisvestingsproblematiek zo nummer één op de politieke agenda. Wanneer de boeren werkelijk zouden stoppen hun voer te verbouwen dan wordt hun potentiële kracht zichtbaar. Wanneer alle vrijwilligersters die in dit land de zooi nog enigszins hanteerbaar maken zouden weigeren dit te doen dan had je zo een heldere discussie over de schandelijke effecten van de jarenlange bezuinigingen op elementaire zorgvoorzieningenn. Wanneer vrouwen (en dit is al helemaal een oud voorstel) massaal zouden stoppen dat te doen waarvoor ze niet betaald worden maar dat simpelweg van ze geëist wordt (koken, kinderen opvoeden, wassen, vrijen, poetsen...) dan zag deze wereld er wel eventjes heel anders uit...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

Onderschept...

Postcodebingo in Amerika!! Jawel!! Ze houden wel van een gokje daar in de United States of Invasion. En dat gaat niet altijd om de dollars! Gokken kun je met zoveel, immers. Met dobbelsteentjes gooien. Met rouletteballetjes. Pokeren met rokende pistolen (jippie ai jee). Gokken met je gezondheid. ("Wedden dat ik deze biljartbal in m'n mond krijg".... eruit was wat lastiger). Gokken wie de snelste chevy heeft. Iedereen houdt wel van een gokje hier of een loterij-tje daar (Krasse krasse krasse..).
Maar in the states hebben ze het allemaal weer véél groter en véél spectaculairder. Onderschept: "The United States of America has decided to make available 55,000 permanent residence visa's, by holding an open lottery"
Echt!
Er zijn slechts een paar voorwaarden voor deelname... "You must have a High School education, OR in the last five years have had - two years of work experience in a job requiring at least two years of training or work experience." Werkschuw tuig mag niet meedoen aan de loterij. (vrij vertaald).
Ook mag je niet aan de postcodeloterij of the united states deelnemen wanneer je geboren bent in China, Taiwan, India, Philippijnen, Vietnam, Zuid-Korea, Engeland, Canada, Mexico, Jamaica, El Salvador en de Dominicaanse Republiek.
Iets zegt me dat, wanneer mijnheer Frits Philips of mijnheer Northolt aan de bingo deelnemen, ze toevallig getrokken worden!
Cynisch erover schrijven is eigenlijk te triest.
De wereld schiet elkaar aan alle kanten aan flarden. Er zijn zo verschrikkelijk veel mensen die opvang en bescherming van rijke landen zo verschrikkelijk dringend nodig hebben. En wat doet Clinton? Die gaat krasse-krasse-krasse... Met mensen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 2

Basisbeurs voor studenten

In januari gaat de basisbeurs voor studenten met 90 gulden omlaag van 560 naar 470 gulden per maand. Een jaar later, op 1 januari 1996, daalt dit bedrag nog eens met f45,-, waardoor de 'basis'beurs uitkomt op een bedrag van 425 gulden per maand. De ("fiktieve") ouderlijke bijdrage wordt evenredig verhoogd, zodat deze stijgt van (nu) f561,- naar maar liefst 696 gulden per maand in 1996. Omdat de verantwoordelijke beleidsverkrachters in Den Haag ook wel in de gaten hebben dat zo goed als geen enkele ouder (enkele uitzonderingen daargelaten, de minister zelf bijvoorbeeld) dit absurde bedrag nog op kan brengen, is het plan 'Studenten op eigen benen' bedacht. Vanaf 1 januari 1995 mag elke (uitwonende WO of HBO) student tot een maximum van 640 gulden per maand bijlenen. Dit uiteraard tegen een behoorlijke rente (7,49%), ingaande per direkt. Het woordje 'mag' lijkt heel redelijk: je hoeft niet, als je niet wilt, het is geheel aan jezelf te beslissen over het opbouwen van een schuld of niet. In de praktijk blijkt echter dat de meeste studenten geen enkele keus hebben. Als je naast je studie wilt werken, moet je toch vooral geen sociale kontakten willen onderhouden, en enige al dan niet nuttige nevenaktiviteit (sport, om maar wat te noemen) kun je natuurlijk al helemaal vergeten. Daar had je trouwens toch al geen geld voor. Verder is het ook nog zo dat een bijbaantje wel eens ten koste zou kunnen gaan van de tijd die je over cq. nodig hebt om te studeren. Ook het oplopen van een achterstand in je studie gaat je in de toekomst heel veel geld kosten: de studienorm (ook wel tempobeurs genoemd), in het studiejaar 94/95 nog 25% van de te behalen studiepunten, wordt in het jaar 95/96 verhoogd naar 50%. Haal je in een jaar niet de helft van de studiepunten, dan wordt het gehele bedrag dat je in dat jaar aan studiefinanciering hebt ontvangen met terugwerkende kracht omgezet in een lening. Als deze achterstand is ontstaan door te enthousiast bijwerken, is die schuld misschien niet zo'n probleem: in 1995 mag een student tot netto f15.000,- per jaar bijverdienen, zonder dat dit gevolgen heeft voor de ontvangen studiefinanciering. Een simpele rekensom leert dat dit neerkomt op een bij te verdienen bedrag van maar liefst 1250 gulden per maand, en dat is gezien het geldende minimum jeugdloon niet een inkomen dat de gemiddelde jongere met gemak binnenhaalt. Maar, het mág dus wel.
Bovengenoemde maatregelen zijn op zich al genoeg om een niet al te gemotiveerde student gillend de collegezalen uit te jagen (wat in principe ook de bedoeling is, er zijn 'te veel' studenten volgens de overheid), maar dit is nog lang niet alles. Ook de OV-studentenkaart moet er weer eens aan geloven. In november 94 kun je kiezen: óf korting in het weekend (de weekkaart), óf korting door de week en vol tarief in de spitsuren (de weekkendkaart). Met de weekkaart mag je door de week (van maandag 04.00 tot vrijdag 19.00 uur) vrij reizen, met de weekend kaart wordt je gratis vervoerd van vrijdag 19.00 tot maandag 04.00 uur. Voor deze uitgeklede kaart betaal je nog steeds hetzelfde bedrag als voor de oude kaart, plus de extra reiskosten die je maakt.
Verder gaat het collegegeld nog steeds ieder jaar met honderd gulden omhoog, van f2150,- in 94/95 tot f2450,- in 97/98. Daarbij komt misschien ook nog een aan de school te betalen studiegeld, want niet alleen studenten worden afgeknepen, ook de rijksbijdrage aan scholen en universiteiten gaat omlaag. De gevolgen daarvan zijn funest voor de kwaliteit van het duur betaalde onderwijs. Om een voorbeeld te noemen: zelf heb ik nu anderhalf uur per week onbegeleid 'les', omdat een docent in de klas simpelweg te duur is. Mij is uitgelegd dat de school als eerste op docententijd bezuinigt (om ontslagen in veelal toch al onderbezette vakgroepen te voorkomen). Een ander gevolg hiervan is dat een aantal tentamens en herkansingen dit jaar gewoon geschrapt is: de docent heeft geen tijd meer om ze na te kijken. Eigenlijk is dit niets nieuws, zo'n twee jaar geleden werd op mijn toenmalige onderwijsinstelling al de laatste docent taalbeheersing wegbezuinigd, waardoor deze lessen gegeven moesten worden door op dat gebied onvoldoende onderbouwde docenten. Nu staat er dus gewoon helemaal geen docent meer voor de klas.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 0

mysterieuze cirkels

De zomer-komkommer van dit jaar bestond uit een aantal 'mysterieuze graancirkels' in Zeeland, Almere en Drente. Ufologen en andere 'experts' kregen volop de gelegenheid hun visies te spuien tijdens de zomerse persluiheid. In Drente hebben ze echter het 'cirkel-mysterie' opgelost. Midden juni verscheen er een prachtige cirkel, met een diameter van 24 meter, in een graanveld bij Bovensmilde. Het fenomeen bracht de nederlandse 'wetenschaps'wereld in rep en roer. Zoals altijd wanneer er dingen gebeuren die niet eentweedrie verklaarbaar zijn sloegen de ufo-fantasiën op hol. Op 30 augustus klopten er twee jongens (17 en 18 jaar) aan bij de Drentse Courant. Zij vertelden dat ze de cirkels gemaakt hadden en toen de krant vroeg dit te bewijzen door opnieuw een cirkel te produceren ging men gezamenlijk aan de gang. Door de Drentse Courant werden er een paar 'experts' bijgehaald en deze verklaarden dat de cirkels échte cirkels waren, dat wil zeggen niet door mensenhanden gemaakt. De 'bioloog' Jaap van Etten en Herman Hegge, beiden lid van Contact Network International (CNI; een 'onderzoeksklup' naar ufo's, graancirkels, piramides, JFK, Waco etc) waren overtuigd van de echtheid van het mysterie van het platte graan. Maar vooral ene Wighold Vleer uit Norg was zeker van zijn zaak. Met zijn wichelroede voelde hij het veld af en was overtuigd: "Dit is ontegenzeggelijk een échte cirkel. Dit kan nooit door mensen zijn gemaakt". Over dit heerschap schreef De Kleine Aarde begin 1983: "Wighold Vleer, de Drentse hunnebedaanbidder, krijgt alle ruimte om pagina's lang [in het blad 'Bewust' van de Ekologische beweging - red. kleintje] te zemelen over Kosmo-biologie, een holografische wereld, de samenzwering van de Waterman en andere abracadabra. In zijn artikel 'tussen kosmos en eko', waarin de gelijktijdigheid van sommige gebeurtenissen wordt behandeld (de synchroniciteit van Jung), slaagt hij erin dit voorbeeld te geven: 'minder bekend is het dat twee nazigrootheden, Göring en Rosenberg, beiden op 12 januari 1893 zijn geboren, op dezelfde dag lid van de NSDAP werden, ongeveer dezelfde karrière maakten en beiden na elkaar op 16 oktober kort na middernacht stierven door zelfmoord en de strop'". In 1969 raakte deze Wigholt Vleer verslingerd aan de zogenaamde 'leylijnen' toen hij ontdekte dat de kerken van de Groningse plaatsen Oostwold, lettelberg en Tolbert op één lijn staan. Hij ging zich met hulp van een wichelroede toeleggen op het traceren en in kaart brengen van dit soort lijnen. En ook nu weer, nadat hij bij de door jongenshanden gemaakte cirkel in het graanveld bij Bovensmilde stond wist hij te vertellen dat de cirkel in één lijn ligt met eerder ontstane cirkels in Zeeland en Almere. "Je kunt er een liniaal langs leggen". De jongens blijven erbij dat ze onder het toeziend oog van een journalist van de Drentse Courant, puur op het oog, een stok in het weiland hadden gestoken en een uurtje of twee met een draad eraan hadden rondjes gedraaid. Heerlijk, al die malloten om ons heen...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 0

Woonlasten en andere ellende...

In Kleintje 273 publiceerden we een brief die de Stichting Hertoghuizen, onder druk van een aantal huurdersters, gestuurd heeft aan de gemeenteraad van DenBosch. In eerste instantie was het nog zeer onzeker of deze brief überhaupt besproken zou worden binnen het gemeenteapparaat maar nadat een stel huurdersters allerlei politici had opgebeld en er ook nog een aanbevelingsbrief, geschreven door de Vereniging Papenhulst Blijft!, achteraan gestuurd was kwam er een antwoord van Burgemeester & Wethouders die in de commissievergadering Volkshuisvesting van 5 september besproken werd. Ieder commissielid had zich uitvoerig voorbereid en er ontstond een vreemde diskussie. B&W van DenBosch schrijven aan de Stichting Hertoghuizen dat ze beter de huren niet zo hoog kunnen maken in plaats van dat ze zich druk maken over de stijgende gemeenteheffingen. Hertoghuizen had namelijk aangedrongen op matiging van dit soort heffingen in verband met de enorme stijging van de woonlasten van haar huurdersters. De meeste gemeentelijke commissieleden waardeerden de zorg die sprak uit de brief van Hertoghuizen omtrent de stijgende woonlasten maar de meesten waren het met B&W van denBosch eens dat die gemeentelijke heffingen wel mee vielen. Nou had B&W weer eens een slimme truuk toegepast. In de brief sommen ze allerlei heffingen op, tellen die bijelkaar en delen dat weer op de gemiddelde huurhoogte. Zo kom je op een onwaarschijnlijk klein aandeel heffingen op de totale woonlasten. Het is dezelfde redenering als wanneer je tegen twee mensen zegt dat ze gemiddeld honderd gulden hebben gekregen terwijl de ene treurig om zich heen kijkt met niks in handen en de ander glunderend tweehonderd gulden in de zak stopt. Die 'gemiddelde' rekensom slaat dus werkelijk nergens op maar de gemeente DenBosch presteert het weer eens om volledig voorbij te gaan op de kritiek die er komt op haar woonlastenbeleid, erger nog, op het ontbreken van een woonlastenbeleid.

Hofstad
De brief van Hertoghuizen kreeg een vervolg tijdens de kommissievergadering financiën op maandag 12 september. Ook in die kommissie werd erover gesproken, met vrijwel hetzelfde verhaal als hierboven al vermeld. Wat aardiger was tijdens deze bijeenkomst was de inspreektijd die was aangevraagd door de bewonersters van de Hofstad en omgeving. Ook zij maken zich terecht druk over de steeds hoger wordende woonlasten en de rol die de gemeente Den Bosch daarin speelt met allerlei heffingen en belastingen. Zij benutten hun inspreektijd met het voorlezen van de volgende aanklacht:
Geachte wethouder Bierens en raadsleden,
Wij zijn hier met een aantal bewoners van de Hofstad aanwezig omdat wij willen protesteren tegen steeds nieuwe belastingverhogingen. Zoals u weet hebben de minima, de bejaarden, banenpoolers, gehandicapten en de werkende mens het hard te halen in de gemeente Den Bosch. Wij vinden dat er te veel vergaderd wordt en niet naar de mensen in de gemeente geluisterd wordt, die nauwelijks brood op de plank hebben.
De woonlasten worden steeds hoger. In Den Bosch stijgen de woonlasten met ruim 30% in vergelijking met vorig jaar. Huursubsidie staat op de tocht, belastingen worden verhoogd. Het waterschap De Dommel heeft ons beloofd dat er geen tariefsverhogingen zouden plaatsvinden. Maar een week later lag er een brief in de bus, waarin werd aangekondigd dat we vanaf 1996 verhogingen van 4% kunnen verwachten. En dat in de tijd van de nullijn. In een gesprek met wethouder Bierens in mei van dit jaar heeft hij beaamd dat de mensen gespaard zouden worden.
De rioolbelasting is in Den Bosch ingevoerd. Iets waar we voorheen nooit mee te maken hebben gehad. Weer een verhoging dus. Nu krijgen we weer met een nieuwe belasting te maken. Tussen de 40 en 100 gulden wordt er al vastgesteld. Die moeten we gaan betalen aan de waterschapsbelasting. En wij snappen niet dat de gemeente Den Bosch hier gelijk mee akkoord is gegaan. Maar aan de andere kant begrijpen we de gemeente wel, want dit levert de gemeente ruim 600.000 gulden op. Dit bedrag zou ten goede moeten komen aan de bossche bevolking. Wij zijn echter van mening dat je beter dat geld in de zak van de burgers kunt laten zitten. Die hebben het al hard genoeg te halen aan het eind van de maand. We vinden dat de gemeente een halt toe moet roepen aan deze extra woonlasten. Er moet een eind aan komen. De grens is voor veel mensen bereikt. In ieder geval voor de mensen met de laagste inkomens. We willen dat deze belasting niet doorgaat. De gemeente heeft best een potje om de mensen te ontzien. We willen dat die pot wordt aangewend om de mensen met de laagste inkomens deze belasting niet hoeven te betalen. We hopen dat de kommissie zal meewerken aan dit voorstel.
Met vriendelijke groet, De bewoners van de Hofstad en omgeving.

Woonlastenkomitee
Regelmatig hebben we in het Kleintje geschreven over het Woonlastenkomitee Den Bosch in oprichting. Helaas gaat het allemaal niet zo snel als de initiatiefnemersters zouden wensen, maar door akties als die van de mensen uit de Hofstad wordt het wel tijd dat er op stedelijk nivo iets gaat gebeuren. De gemeente Den Bosch voert allerlei heffingen en belastingen in die een regelrechte aanslag op de portemonnee betekenen en begin volgend jaar wordt er alweer gesproken over de volgende huurverhoging. Reden genoeg voor een effektief woonlastenkomitee, zou je dus zeggen. Een klein groepje mensen is nu bezig met de voorbereiding van een avond (waarschijnlijk eind oktober), waarvoor alle bewonerskomités, wijk- en buurtkomités in Den Bosch worden uitgenodigd om te zien of er door een bundeling van krachten een slagvaardig woonlastenkomitee in deze stad is op te zetten. Hopelijk in het volgende Kleintje hier meer over!

In het vorige Kleintje hadden we op de voorpagina dat verhaal over de schandelijke huurstijgingen van de afgelopen jaren en de rol die onderandere de Woonbond hierin speelt. Dit stuk hadden we overgenomen uit Promotor, een blad waar we wel vaker artikelen uit overnemen omdat we dat een goed blad vinden. Promotor kun je bereiken door een briefje te schrijven naar Heistraat 21, 5701 HG, Helmond 04920.46792.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 277, 23 september 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 277
  • Hits: 0