• Laatst gewijzigd: zondag 26 februari 2017, 22:48.

278

De leugen van de totale werkgelegenheid

Op dit moment is de Nederlandse werkloosheid (inklusief ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid) ruim 26 procent van de beroepsbevolking, dus eksklusief de 'verborgen' werkloosheid van mensen die niet eens meer de moeite nemen zich op de arbeids'markt' te melden. Ter vergelijking, in 1970 was dit (nog maar) zeven procent. Overheid en bedrijfsleven roepen moord en brand dat het grote aantal 'inaktieven' - alsof werklozen niets doen - gaan zorgen voor een doemscenario van een achteruithollend Holland. Maar wat is er de afgelopen jaren gebeurd? Bedrijfsleven én overheid hebben op een enorme schaal de automatisering in Nederland doorgevoerd. Bazen en bestuurders hebben jaren geleden al uitgerekend dat het zeer voordelig is om een werknemer te vervangen door een apparaat. Een masjien wordt niet moe, je koopt hem één keer en je schrijft hem netjes af in je boekhouding, een computer staakt niet, zeurt niet over arbeidsomstandigheden en al helemaal niet over meer loon. Dat bazen en bestuurders hebben samengewerkt bij de enorme uitstoot van werknemers kun je zien aan de miljarden guldens overheidssubsidies die bedrijven de afgelopen jaren hebben ontvangen om te 'moderniseren'. Moderniseren wil bij een bedrijf vrijwel altijd zeggen dat ze er mensen uitgooien, hetzij om ze te vervangen door apparaten, hetzij de produktie te verplaatsen naar een omgeving waar de arbeidskrachten genoegen (moeten) nemen met minder loon, de zogenoemde LLL (lage lonen landen).
Tengevolge van die politieke keuze is het openbaar vervoer in Nederland een puinhoop, lijken de postkantoren tegenwoordig op een supermarkt en kun je in een gemiddeld kantoor geen mensen meer vinden aangezien zij allen in een rookvrije plastieke zaal achter hun computer gevangen gehouden worden. De oplossing voor de huidige spanning op de arbeidsmarkt - de ambtenaren-term voor de enorme 'betaalde baan'loosheid - wordt hedentendage 'loonmatiging' genoemd. Dat dit enorme klets is schijnt maar niet bij de dames en heren bestuurders te willen doordringen. Zolang een bedrijf de keuze heeft uit het verplaatsen van de produktie naar een land waar de loonkosten vele malen lager zijn dan hier is het onzin om die weinige procentjes meer of minder loon hier in Nederland als argument te noemen voor de werkloosheid. Dit geldt ook voor de nieuwe trent om iedereen maar te laten solliciteren op banen die er helemaal niet zijn. Alsof solliciteren banen oplevert! De westerse kapitalistische economieën zullen moeten aksepteren dat bij de huidige schandalige uitbuiting van arbeidersters, tegelijk met de niet meer terug te draaien geeuwzucht naar grotere winsten middels automatisering, een hoge werkloosheid onvermijdelijk is. Dit betekent dat de repressie die nu tegen werklozen gevoerd wordt met onmiddellijke ingang gestaakt dient te worden en vervangen moet worden door een grondige uitroeiing van de arbeidsethos; de gedachte dat je alleen maar in deze maatschappij meetelt indien je maandelijks een x-bedrag op je rekening gestort krijgt in ruil waarvoor je je wekelijks 38 uren of meer moet uitlenen aan een baas. Die anti-arbeidsethosstrijd moet begonnen worden vlak na de geboorte van elke potentiële mee-eter. Vele jaren geleden had je in Nederland de Bond tegen Arbeidsethos die met haar blad 'Luie Donder' kampagne voerde om de Nederlandse samenleving bewust te maken van het gegeven dat werkloosheid een struktureel gevolg is van de huidige produktieverhoudingen en dat het dus om het veranderen van die produktieverhoudingen gaat. De toenemende repressie tegen al die mensen die buiten de boot vallen zou moeten worden veranderd in beleid dat er op gericht is dat baby's, jongeren en ouderen duidelijk gemaakt wordt dat het erom gaat te leven in plaats van te werken. Dat werken een essentieel onderdeel uitmaakt van het leven zal duidelijk zijn, maar het is toch ongelooflijk dat zeer veel mensen dag in dag uit zich uitsloven om te werken om te leven terwijl er vele anderen zijn die dag in dag uit bezig zijn om aan werk te komen, daarin fors opgehitst door gecreëerde baantjes bij arbeidsburo's en sociale diensten. Je moet je eens indenken hoeveel mensen er bij al die repressieve diensten werkloos zouden worden indien er in Nederland een basisloon zou worden ingevoerd. En zolang serieuze oplossingen voor massawerkloosheid en de aan de gang zijnde verpaupering van honderdduizenden mensen als arbeidstijdverkorting en deeltijdwerk keer op keer door bazen en bestuurders onmogelijk gemaakt worden is strijd voeren tegen die toenemende repressie van levensbelang. Het is trouwens een leugen dat de Nederlandse loonkosten hoog zijn. In het 'yuppen'managersblad Quote (september 1994) staat geschreven dat Nederlandse bedrijven 35 procent minder kwijt zijn aan loonkosten dan de oosterburen en 17 procent minder dan de zuiderburen, dus al dat gezever van bazen en bestuurders slaat nergens op en lijkt uitsluitend de bedoeling te hebben alle mensen op de plaats te houden. De gedwongen tewerkstelling van schoolverlaters (JWG) en langdurig werklozen (banenpool) en recentelijk de arrogante plannen die in DenBosch gepresenteerd werden (vooruitlopend op landelijk beleid) om vrouwen uit de Algemene Bijstands Wet te verplichten om zomaar in het wilde weg te gaan solliciteren zijn ouderwetse pogingen het onvermijdelijke uit te stellen. Het zijn leugens en bedrog omdat het niets verandert aan de uitstoot van werknemers die gepaard gaat met hogere winsten voor het bedrijfsleven en de afbraak van door massale strijd verworven arbeidsrechten. Nog maar eens even uit Quote citeren, ik neem aan dat dit dure blad niet zoveel in 'onze' kringen gelezen wordt: "Naast de kritiek op loonmatiging behoeft de zorg over het aantal inactieven ook enige nuancering. Economisch gezien gaat het immers niet om het aantal mensen dat in de weer is, maar om de uiteindelijke output. De primitieve vissersgemeenschap die op een goede dag het visnet uitvindt, houdt veel meer tijd voor leuke dingen over. Het aantal inactieven stijgt weliswaar dramatisch, maar zolang de vis op tafel komt is dat geen probleem. Op vergelijkbare wijze wist de Nederlandse gemeenschap vanaf de Tweede Wereldoorlog met goede opleidingen, machines en processen haar produktie zodanig op te voeren dat met steeds minder mensen steeds meer gemaakt kon worden. De Brit Nicholas Oulton berekende onlangs dat de Nederlandse produktiviteit per gewerkt uur bijna dertig procent boven die in Japan ligt en bijna tien procent boven die in Duitsland. Alleen de Verenigde Staten doen het nog een paar procent beter. "Overigens verklaart dit meteen de hoge aantallen arbeidsongeschikten en de vraag naar Yoga-cursussen en RIAGG-hulp: de druk op de individuele werknermerster is gigantisch hoog om doorlopend te presteren en de psychologische druk op de zogenoemde inactieven evenzo. Reken maar eens uit wat daar de maatschappelijke kosten van zijn. Miljarden en miljarden guldens... En dan maar bezig blijven tientjes van mensen af te pakken, getverdemme.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 4

Privacy steeds verder bedreigd

Elders in dit Kleintje staat een uitgebreid artikel over de inval van politie en justitie in het kantoor van stichting Opstand en in de woningen van bestuursleden van deze stichting op 28 september jongstleden. Als motief voor deze inval werd niet veel meer gezegd dan "lopend onderzoek". De Haagse persofficier Zandbergen gaf in TROUW aan dat "het grote belang van het onderzoek het bekendmaken van de reden van de inval in de weg staat", naar alle waarschijnlijkheid heeft het te maken met de RaRa.
Op donderdagavond 13 oktober j.l. vielen politie en justitie binnen bij Veronica en bij Feike Salverda; op het moment waarop dit artikel geschreven wordt is van dit laatste niet meer bekend dan dat "het te maken zou hebben met de IRT-affaire" (onwettige praktijken van speciale politieteams in het Amsterdamse).
Ontwikkelingen als deze (hoezo persvrijheid?, hoezo burgerrechten?) staan niet op zich; in Kleintje 273 (Hoezo Privacy) schreven we uitgebreid over de plannen van de verschillende westerse regeringen om het versleutelen niet alleen van computergegevens, maar ook van post en fax strafbaar te gaan maken. In de strijd tegen de georganiseerde criminaliteit kun je nu eenmaal niet op één of meerdere mensen- en burgerrechten letten, toch. Vandaar dat een simpel programmaatje dat het zo goed als onmogelijk maakt om gecodeerde computerboodschappen te ontcijferen in de VS inzet is van een rechtszaak. De uitvinder Phil Zimmerman is in staat van beschuldiging gesteld. Maar de veiligheid van de staat vraagt meer offers, ook de telefoon moet door de politie en door de veiligheidsdiensten afgeluisterd kunnen worden. Het spreekt uiteraard voor zich dat verschillende westeuropese regeringen dit alles een uitstekend idee vinden dat zo snel mogelijk navolging verdiend.
Om dat afluisteren op een uniforme wijze mogelijk te maken heeft de Amerikaanse regering voorgesteld om een chip, de clipperchip standaard in te bouwen in alle telefoontoestellen; uiteraard gaan de meeste westeuropese regeringen hiermee accoord. Inmiddels zijn we enkele maanden verder, maar de ontwikkelingen gaan door, ook de persvrijheid wordt als het aan de heren en dames van de politieke top ligt, "geherwaardeerd" (om het maar eens in het verdoezelende en versluierende taalgebruik van de politieke genootschappen te zeggen).
Zo bleek recentelijk dat er in de Duitse politiek stemmen opgaan om de wet aan te passen, zodat journalisten verplicht kunnen worden om, wanneer zij een onderzoek beginnen, het object van dat onderzoek in te lichten over wat men wil gaan onderzoeken en wat de bronnen zijn. Nou is dat alleen al van de gekke, maar opvallend is dat het niet alleen gaat om een initiatief van de duitse gristendemokraten, ook prominente politici van de SPD tonen zich hier voorstander van. Inmiddels schijnt de amerikaanse regering, na de massieve protesten vanuit de industrie bij te draaien; de hardwarematige elektronische bewaking door middel van de Clipperchip lijkt inmiddels van tafel te zijn. Uit Italië komen echter berichten die bevestigen dat de staat allerlei pogingen doet om grote greep te krijgen op de informatie uitwisseling; aangetoond wordt dat de "bewaking" van netwerken van geëngageerde computergebruikers/sters en bulletinboardbeheerders/sters ook nog met gewoon alledaags geweld mogelijk is. Komt na het tijdperk Clipper het tijdperk van de razzia bij pers en bij informaticabeheerders?
Ook in Duitsland namelijk kregen mailboxers/sters het afgelopen jaar herhaaldelijk ongewenst bezoek van de politie. Een aantal malen volgde er een inbeslagname van namenlijsten van gebruikers/sters en van de daarbijbehorende adressen.

In Italië
tempgt;Tussen 10 en 12 mei 1994 werden zo'n 120 computers, 60.000 diskettes en een nog onbekend aantal modems en andere elektronische apparatuur door de politie in beslag genomen. Onder de dekmantel van het bestrijden en het bezit van illegaal gekopieerde software en van elektronica welke vervalsingen mogelijk maakt (computers dus) werd gewoon het bekendste en grootste alternatieve netwerk van Italië stilgelegd; Fidonet Italië.
Fidonet Italië is een onderdeel van het Fidonet, een organisatie van computergebruikers/sters, met als doel de toegang tot informatie, diskussieplatforms en gratis computerprogramma's mogelijk te maken. Fidonet is gebaseerd op de bereidwilligheid van de leden om onder andere hun informatie met anderen te delen. In de loop der jaren heeft Fidonet naam gemaakt als belangrijk informatie- en communicatiemedium van veel alternatieve en politieke organisaties en groepen. Enkele weken na de eerste actie volgde er een soortgelijke. Ditmaal waren de slachtoffers voornamelijk de computers van het Peace-Link-Netwerk. De golf van ontzetting die dit internationaal bij gebruikersgroepen teweegbracht, drong helaas nauwelijks in de openbaarheid door. Daarvoor zijn de italiaanse media te vast in handen van Berlusconi. Het feit dat in het land van die mediamogul zeer levendige alternatieve informatie- en discussie netwerken bestaan lijkt een doorn in het oog van de nieuwe regering te zijn. De Fidonetters, die zo ondervonden dat hun netwerken blijkbaar politiek zeer gevoelig lagen betaalden op die manier hun prijs voor een nieuwe politiek. Een politiek overigens, waarvoor er in West Europa in toenemende mate begrip wordt opgebracht.
Een woordvoerder van Peace Link gaf volgens het tijdschrift La Republica aan: Juist als de wereldwijde BBS (Bulletin Board) gebruikers algemene erkenning krijgen voor hun belangrijke rol binnen de nieuwe media, werden deze netwerken door politie en justitie opgerold. Die netwerken waren overigens altijd al een tegenstander geweest van illegale software. Doordat tientallen medewerkers/sters ongemotiveerde beschuldigingen aan de broek kregen, was het hoofddoel van deze actie gericht op de activiteiten van de kleine lokale netten, met als doel ruimte te maken voor commercieel gebruik ervan (zie ook de commercieële bemoeienissen met de Nederlandse PTT met Internet).

In Duitsland
In Duitsland deden kringen van CDU en CSU al herhaaldelijk voorstellen om de toegang tot mailboxen aan restricties te onderwerpen of mailboxen gewoon te verbieden. Als motief hiervoor werd aangegeven dat de overheid scherper moet gaan optreden tegen rechtsradicalen en rechtsextremisten; aangezien deze hun eigen mailboxen opgebouwd hebben en deze gebruiken voor de co

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 4

Aan de politieke partijen

Op 23 en 24 september waren er voorlichtingsbijeenkomsten in de Helftheuvel over het nieuwe 'beleid' van de Bossche sociale dienst. Een groep verontruste alleenstaande ouders deelde pamfletten uit. Inmiddels is door hen de aktiegroep 'Vereenigde MiniMA' opgericht en onderstaande open brief aan de Bossche politieke partijen gestuurd.

Het onlangs in de gemeenteraad aangenomen besluit om de bijstandswet zodanig te veranderen dat per 1 oktober aan iedereen een arbeidsplicht zal worden opgelegd, heeft de meeste Bossche bijstandsmoeders danig verontrust en verontwaardigd. Nog maar net bekomen van de zware christelijke moraal die ons allen richting aanrecht dirigeerde, schijnen plotseling in de nieuwe maatschappelijke context onze taken in huishouding en opvoeding volledig verwaarloosbaar te zijn. Dat de zorg voor een of meerdere kinderen niet langer als belemmering wordt beschouwd voor het zoeken naar werk buitenshuis wordt ons van bovenaf opgelegd zonder dat daarvoor naar ons idee enig maatschappelijk draagvlak aanwezig is. Onder het schijnheilige vaandel van emancipatie en bevrijding wordt getracht de meest gruwelijke bezuinigingsmaatregel die ooit verzonnen werd, voor ons aanvaardbaar te maken. De uiterst grimmige sfeer die waar te nemen viel op alle drie de informatiebijeenkomsten die de g.s.d. onlangs voor jonge bijstandsmoeders organiseerde, getuigt ervan dat deze maatschappelijke acceptatie er niet is en er niet zal komen. Want als het belang van onze eigen kinderen in het geding is zult u niet veel moeders tot concessies bereid vinden. Er zijn er onder ons die zich nog liever krankzinnig laten verklaren dan dat zij zich gedwongen zien hun eigen kroost weg te brengen. Er zijn moeders die hierdoor regelrecht in gewetensnood geraken omdat zij de diepe overtuiging hebben dat het domweg niet goed is voor hun kinderen. Daarvan getuigen ook een aantal onderzoeken, waaraan op de eerder genoemde voorlichtingsbijeenkomst liever niet werd gerefereerd. Talloze praktische problemen zoals wat te doen met zieke kinderen als je naar je werk moet, bezorgen ons slapeloze nachten.
Iedereen weet dat er in ons huidige economische systeem met een bepaald werkloosheidspercentage rekening gehouden dient te worden en dat er een hoop echte werklozen zijn die maar wat graag die paar schamele baantjes zouden willen hebben die ons nu blijkbaar tegen wil en dank dienen te worden opgedrongen. En dat terwijl wij allemaal, zonder uitzondering, al lang een bijzonder zware baan hebben die inderdaad weinig geldelijk gewin oplevert maar op langere termijn voor de maatschappij van bijzonder groot belang is. Want een goede opvoeding met voldoende werkelijke aandacht voor het kind (en welke fulltime werkende moeder kan dat nog opbrengen) komt de hele samenleving ten goede.
Natuurlijk zijn er onder ons ook moeders die graag in de gelegenheid gesteld zouden worden om buitenshuis te werken, maar in de praktijk leidt dit vaak tot dermate grote problemen dat hiervan afgezien moet worden. Want voor het overgrote deel van ons heeft het opvoeden en opvangen van de eigen kinderen toch de hoogste prioriteit. Daarmee doen wij dermate bevredigend en belangrijk werk dat wij onszelf de allerlaatste groep achten om de arbeidsmarkt op gestuurd te worden. Wij kunnen het nieuwe beleid dan ook niet anders zien dan als een onverantwoordelijke en niet te verdedigen bezuinigingsmaatregel die door ons in deze vorm niet zal worden geaccepteerd. Wij verwachten dan ook op korte termijn in de gelegenheid gesteld te worden hierover met u in debat te treden.
De Vereenigde MiniMA,
p.a. K.C.W., Hinthamerstraat 177, Den Bosch.
tel. 073-123975, b.g.g. 073-141507.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 3

.Puntje

Heerlijk gevoel, alweer zo'n kleintjeM in handen, zèlfs in het 'nieuwe jasje'. Jammer, een kleiner en moeilijk leesbaar lettertype; een drempel voor veel mensen (vooral minder goed ziende mensen zoals bijvoorbeeld ouden van dagen) om kleintjeM te lezen. Weegt dit op tegen een vermeerdering van woorden? Aan de kwaliteit van de inhoud deed dit echter niets af. In een tijd waarin veel positiefs systematisch wordt genekt, bestaat gelukkig kleintjeM nog. Mijn dank hiervoor aan de redactie en alle anderen die kleintjeM 'levend' houden en hielden. Zoals wordt gezegd groeit al het goede tegen de verdrukking in. Maar zonder principes, idealen, doorzettingsvermogen en opofferingsgezindheid zou kleintjeM echter niet bestaan. Hopelijk dat dit dankwoord wat bijdraagt aan het succes van het redactioneel verzoek in kleintjeM nr.276 om daadwerkelijke hulp bij de totstandkoming van deze unieke spreekbuis. Als lezer kan ik me permitteren om wat duidelijker om hulp te vragen: "Hé jij, werkloze (Bossche) medelezer van kleintje die t

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 4

NCRV - Arm & Rijk

Open Brief aan de regisseur René de Vries
Van een goede vriend van mij, de zeer krasse vierentachtigjarige Dr.W.P.Roelofs uit Soest hoorde ik dat hij u twee brieven had geschreven als reactie op het programma Arm en Rijk van 4 oktober jongstleden. Hij schreef u dat hij mij gevraagd had waarom ik bij zo'n belangrijke discussie en met mijn kennis van zaken geen bek open gedaan had en als dom stemvee op een knopje had zitten drukken. Zijn kritiek was bepaald niet mals, vooral omdat de mensen in de studio geen keuze hadden om blanco te stemmen. Ze waren gedwongen te accepteren dat er überhaupt bezuinigd moest worden op de sociale zekerheid, zoals Violet Valkenburg in haar inleiding stelde. De hele goegemeente is inmiddels wel geïndoctrineerd met het trieste gegeven dat de sociale voorzieningen 'onbetaalbaar' zijn geworden. Uw programma heeft er een niet geringe bijdrage aan geleverd.
Zoals u weet zijn die sociale voorzieningen helemaal niet onbetaalbaar. U was daarvan door mij ver voor de eerste uitzending van Arm & Rijk in kennis gesteld met de kopie van mijn brief aan socioloog Dr. Romke van der Veen. U had nog ruim de gelegenheid om de misleidende en onjuiste stelling aan te passen aan de werkelijkheid, en mede vanwege de publikatie van een grafiek in de Volkskrant van 21 september 1994 die mijn statistiek bevestigde. Ik kan met recht stellen dat u om de een of andere wazige reden bereid bent om 15 miljoen Nederlanders willens en wetens van valse informatie te voorzien met het uitgangspunt van de onbetaalbaarheid van de sociale wetten. Het geweten der natie blijkt zelf geen geweten te hebben. En dan zijn we met z'n allen gewoon in de aap gelogeerd.
Ik heb geaarzeld om u deze brief te schrijven omdat ik weet dat het zinloos is een dergelijke kritiek op het misbruik van de media aan diezelfde media te melden. Dat is bij de duivel te biecht gaan. Toch doe ik dit alsnog, omdat Peter Roelofs de moeite genomen had met dezelfde wetenschap, zodat ik niet achter wilde blijven een en ander van mijn ervaring met uw regie op papier te zetten. Bovendien was de redactie van het kritisch intellectuele blad Promotor bijzonder geïnteresseerd in de gang van zaken. Natuurlijk wist ik dat van de ruim anderhalf uur durende opname een gemonteerde en kortere versie op het scherm kwam. Maar dat u het toestond om alle zeven opmerkingen van mijn kant eruit te knippen is toch wel het toppunt van manipulatie. Dit temeer, omdat u mij op de twintigste, een dag na de opname, opbelde met het vriendelijke, doch wel dringende verzoek om de volgende uitzending, waarvoor ik op de drieëntwintigste ook was uitgenodigd, toch maar niet bij te wonen. In ons gesprek van ongeveer een half uur maakte u mij duidelijk dat ik (brockhus), en ik citeer u: "zodanig prominent in beeld kwam in die uitzending, dat gevaar bestond van "herkenning" bij het publiek, wanneer men mij opnieuw in een uitzending van Arm & Rijk zou terugzien" en dat u verwijten van 'vriendjespolitiek' wilde vermijden. Natuurlijk toonde ik begrip voor uw benarde positie, want bezwaar maken was feitelijk nutteloos. Dat u echter zover wilde gaan om alle opmerkingen - inclusief mijn prominente optreden - eruit te halen, had ik werkelijk niet verwacht.
Mijn eerste opmerking die ik als vraag aan de vrouw in de bijstand stelde: "Bent u uw zelfrespect niet kwijtgeraakt als uitkeringsgerechtigde?" was verdwenen. Dit voor heel veel mensen uiterst belangrijke aspect was daarmee verloren. Mijn opmerking dat de mensen bij de kamerverkiezingen hadden kunnen kiezen voor een beter sociaal beleid was eruit, evenals mijn visie op de politiek dat deze de afgelopen vijftien jaar alleen maar bezig was met slopen, slopen en nog eens slopen! Verder was mijn opmerking "Dat er in Nederland de afgelopen dertig jaar geen enkel uur aan werkgelegenheid was bijgekomen; en dat niet te verwachten was dat de komende dertig jaar er ook maar één enkel uur aan werkgelegenheid bij zou komen" eveneens pleite. Dit weg te knippen is voor de bewustwording van de bevolking van de beperktheid van de werkgelegenheid en hoe daarmee om te gaan een zware aanslag op de vrijheid van meningsvorming. Mijn discussie met Dr. Romke van der Veen over het thema basisinkomen werd evenmin uitgezonden. U manipuleert mijns inziens hierbij wel - en vermoedelijk zelfs heel gezagsgetrouw, maar ook weinig journalistiek - de publieke opinie op een hoogst onverantwoordelijke, onfatsoenlijke en gevaarlijke wijze.
De massa krijgt met uw programma slechts één ding goed ingepeperd: "er moet bezuinigd worden; en het is slechts de vraag waarop". Het feit dat u zich hiervoor leent met de voorkennis van het tegendeel, waardoor mensen in de nabije toekomst door onnodige verpaupering vroegtijdig zullen overlijden - zodat is aangetoond met onderzoeken naar de gemiddelde levensduur in achterstandswijken ten opzien van rijkere buurten - is werkelijk onacceptabel. Het uiterst merkwaardige verschijnsel doet zich voor, dat christenen met fundamentele inslag de bescherming van het leven voor de geboorte met alle middelen trachten te bewerkstelligen, maar wanneer de mens eenmaal in de burgelijke stad staat ingeschreven, geen middel schuwen om ten bate van de Mammon maatregelen (te laten) treffen, die mensen de sociale afgrond indrukken. Want om dat te voorkomen moet een beleid gevoerd worden dat geld gaat kosten; en geld is voor velen nu net niet uitgevonden om het te laten circuleren, maar om het op te potten, te schrapen, te bezitten. Uw gedrag als regisseur bij een christelijke omroep verschilt daar nauwelijks van.
Toch wil ik u nog herinneren aan mijn vraag aan u: "Of u - om die voornoemde herkenning bij het publiek te vermijden - iemand wist te noemen die als woordvoerder van de uitkeringsgerechtigden zou kunnen optreden?". U wist toen niemand te noemen waarop ik u toen voorstelde "wordt het dan niet eens hoog tijd om iemand de kans te geven dat te worden?" daarmee op mijzelf doelend, waarop u reageerde met "daarop niets te kunnen zeggen".
Met alle pissigheid, Rob Brockhus, Westkade 227, 1273 RJ, Huizen. 02152.68153. (8 oktober 1994)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 4

Samenwerking radikaal links en SP ligt voor de hand

Wat heeft links vandaag de dag nodig? Hoe bevorderen we de communicatie tussen mensen die "het beu zijn te aksepteren wat er met de wereld om ons heen aan de hand is"? Hoe komen we tot doelgerichte akties om verbeteringen tot stand te brengen? Hoe stellen we een wervend alternatief op voor de "neo-liberale" realiteit? Allemaal heel terechte vragen die binnen het radikaal linkse circuit aan de orde zijn.
Aan de andere kant wordt met name in Kleintje Muurkrant een toch redelijk onsmakelijke diskussie gevoerd waarbij sommige scribenten er zelfs goed aan menen te doen de SP op een lijn te zetten met de CD.
Ik kan dat allemaal niet zo goed plaatsen. Dat zal wel aan mij liggen. Het is allemaal, hoe zal ik het noemen, zo onwerkelijk. De discussie gaat over alles en over niks. Er valt kop noch staart aan te ontdekken. Er is nog geen begin van een antwoord op simpele vragen als wie zijn wij, wat willen we en wat gaan we doen.
Misschien weet je niet meteen alle antwoorden, maar een paar uitgangspunten liggen toch redelijk voor de hand. Om maar eens een voorzet te doen:
1. Organisatie. Samen sterk. Alleen red je het niet, dus is het zaak verbanden op te zetten en daar aktief mee aan de slag te gaan. Als je dat niet doet heb je al verloren voordat je begonnen bent.
2. Aktiviteiten. Misschien is het niet duidelijk hoe we morgen de revolutie uit kunnen roepen, op z'n minst kun je je inzetten voor opgelegde zaken als akties rond de huurverhoging, aktie tegen de WVG, aktie voor betaalbaar openbaar vervoer, aktie tegen massa-ontslagen, enzovoort.
3. Leren. Als je nu niet weet hoe het verder moet, moet je ervoor zorgen dat je het morgen wel weet. Leren uit de praktijk, leren van ervaringen van anderen, leren door goed te analyseren, leren door je bestaande kennis uit boekjes e.d. eigen te maken.
Waarschijnlijk kan iedereen zo'n lijstje minimale uitgangspunten zo oplepelen. Zijn we het daar dan over eens. Als we de "neo-liberale politiek" dan allemaal zo verschrikkelijk vinden, waarom gebeurt er dan niks en zitten we met z'n allen alleen maar in een cirkeltje rond te theoretiseren? Wat ik bovendien niet snap is hoe het mogelijk is dat er gewoon geen aandacht is voor de bestaande oppositie tegen de moderne regenten. Er is toch een heel aardig links alternatief: de SP. Een partij die er steeds beter in begint te slagen voor duizenden mensen het alternatief te zijn tegen de afbraakpolitiek van centrum-rechts. Nu hoeft uiteraard niemand de aanpak van de SP klakkeloos te kopiëren of zich zomaar aan te melden als nieuw lid. Maar wat mij verbaast is het totale gebrek aan belangstelling binnen het linkse circuit zoals dat ondermeer in een blad als Kleintje Muurkrant tot uitdrukking komt. Als je toch serieus bezig wilt zijn om een eind te maken aan de "linkse malaise" dan hoef je je ogen toch niet te sluiten voor hoe er vanuit een misschien iets andere hoek gewerkt wordt. En als je vindt dat linkse samenwerking noodzakelijk is, waarom kijk je dan niet ook eens over de schutting.
Het gebrek aan echte belangstelling gaat echter nog verder. In Kleintje Muurkrant van een paar maanden geleden stond een artikel "SPruitjeslucht" van de hand van Hans de Bruin. Een artikel waar de honden overigens geen brood van lusten. Dit artikel was aanleiding tot diverse stukjes heen en terug. In Kleintje Muurkrant van 23 september 1994 is opnieuw de heer de Bruin anderhalve pagina aan het woord. Het opmerkelijke is dat de Bruin in zijn laatste verhaal zegt dat hij SP-ers tot nog toe nergens voor racisten heeft uitgemaakt. Nu kan ik me vergissen maar volgens mij is de hele toonzetting van "SPruitjeslucht" geen andere. De SP wordt een paar keer vergeleken met de CD. Maar goed, de Bruin heeft SP-ers niet uitgemaakt voor racisten, zegt hij nu. En verder zegt de Bruin dat hij een vergissing heeft gemaakt door te denken dat de Unie 55+ een mantelorganisatie van de SP zou zijn. Heel fijn. Met andere woorden, driekwart van de inhoud van "SPruitjeslucht" is volgens de Bruin zelf dus al teruggenomen/niet gezegd. Mag ik hieruit konkluderen dat wat volgt bij gevolg een zinloze diskussie is, of laat ik zeggen een diskussie met een valse start. Als je al begint met elkaar de hersens in te slaan, hoe denk je dan ooit ergens op uit te komen.
Ik pleit er daarom voor in het vervolg op een normale manier met elkaar om te gaan. Wat is erop tegen eerst de feiten op een rij te zetten, elkaar om verduidelijking te vragen, of elkaar proberen te overtuigen. Het lijkt goddomme wel alsof ik van de sociale akademie kom, maar zo zit het natuurlijk wel.
Die SP-er moet gewoon zijn bek houden, wat heeft die nou te maken met onze diskussie. Dat zou na dit verhaal een reaktie kunnen zijn. Daar valt misschien iets voor te zeggen, maar ik vind dat ik evenveel recht van spreken heb als de Marcellen en Hansen. En niet alleen omdat ik ook aktief geweest ben in de kraakbeweging, voor de sluiting van Dodewaard en voor het beëindigen van de slachtpartij van de Golfoorlog. Maar gewoon, omdat ik graag wil dat de diskussie binnen radikaal links ergens toe leidt en de oppositie tegen paars en alles wat ermee samenhangt versterkt wordt. Daar wil ik dus graag een bijdrage aan leveren.
Philip Oosterlaak, Culemborg.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 4

Verschenen

De wereld van Sofie
'De wereld van Sofie' is een roman over de geschiedenis van de westerse filosofie. De achterflap vermeldt: 'Het geeft een onderhoudend en origineel beeld van de wereld van de eerste Griekse filosofen tot en met die van onze eigen tijd. Tegelijkertijd is het een spannende roman over twee ondernemende meisjes en een geheimzinnige briefschrijver. Over een speurtocht die tot antwoorden leidt die op hun beurt weer nieuwe vragen oproepen. Maar dat is niet erg: een echte filosoof blijft altijd vragen stellen.'
Het boek is bedoeld als kinderboek. "Bedoeld als", omdat ik denk dat er weinig kinderen zijn die het op kunnen brengen zich 559 pagina's lang te concentreren, hoewel alle mogelijke moeite is gedaan om het verhaal begrijpelijk te houden. Dit uit zich bijvoorbeeld in de vele voorbeelden die bij de theorie gegeven worden, voorbeelden die naadloos aansluiten bij de belevingswereld van het moderne kind.
Ook door de theorie te verweven met een spannende roman is geprobeerd het boek aantrekkelijk te maken voor kinderen, maar het is ook juist daardoor dat het boek soms zo moeilijk is: er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar.
Het boek begint met Sofie, een meisje van 15 dat gewoon naar school gaat, vriendinnen en af en toe ruzie met haar moeder heeft. Op een dag vindt zij een envelop in de brievenbus met daarin de vraag: Wie ben jij? Deze vraag houdt haar de hele dag bezig, en wanneer er nog een paar enveloppen volgen met vragen als "waar komt de wereld vandaan?" is haar interesse in de filosofie gewekt. Vervolgens krijgt ze een schriftelijke cursus filosofie van een haar onbekende man ("of is het een vrouw?"), die bij beetjes tegelijk epistels in haar brievenbus stopt. Deze brieven worden naast het lopende verhaal van Sofie afgedrukt. Na een paar honderd bladzijden wordt het Sofie duidelijk dat er ergens een ander meisje van haar leeftijd is dat op de een of andere manier steeds weer in haar boek opduikt. Halverwege het boek verandert het perspektief helemaal: Sofie en haar filosofieleraar blijken zelf verzinsels te zijn van een VN-majoor die dit boek als verjaardagsgeschenk voor zijn dochter schrijft. Op een gegeven moment lopen de werelden van Sofie en Hilde (de dochter) zo door elkaar dat je elke zin twee keer moet lezen om te begrijpen hoe het nou eigenlijk zit. Het boek eindigt met een poging van Sofie en haar leraar om zich te onttrekken aan de fantasie van de majoor.
Achterin het boek vind je een zeer uitgebreide alfabetische lijst van personen en onderwerpen die in het boek aan de orde komen, een greep: aflaathandel, automatisch schrift, J.S. Bach, bestaan van god, contrapunt, dictatuur van het proletariaat, existentialisme, gesprek, heksenprocessen, holisme, ijdelheid, Jena, klassenstrijd, liefde, medische ethiek, Nietzsche, oersoep, paus, rollenpatroon, statisch, Thor, video, vrouwenstrijd, weten, ziel en zonde.
Verder wordt regelmatig aandacht besteed aan de ondergeschoven positie van vrouwen in de geschiedenis, heeft het boek een hele mooie linnen kaft en zit je na lezing met meer vragen dan ervoor.
ISBN 902610711O, 49,95 gulden.

De heren zijn toch geen inbrekers?
Onder deze titel is zojuist een zeer handig boekje uitgekomen bij Uitgeverij Ravijn (1). Het is samengesteld aan de hand van praktijkervaringen van het Spekulatie Onderzoeks Kollektief uit Amsterdam in samenwerking met diverse aktie- en onderzoeksgroepen. Het boekje beschrijft methoden en technieken om achter informatie te komen over bedrijven, personen en overheidsinstellingen. Boordevol nuttige tips en adressenlijstjes, openbare en niet-openbare bronnen. Op pagina 10 schrijft het SPOK echter dat er Nederland geen boeken zijn over dit onderwerp maar dat klopt niet helemaal. Jaren geleden bracht SOMO (Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen) iets soortgelijks uit (2) en ook Henk Vreekamp (ex-Muurkrant Utrecht) heeft, nadat hij docent op de school voor journalistiek is geworden, een nuttig boek gepubliceerd waarin veel informatie staat (3). Het SPOK maakt de informatie wel op een prachtige manier leesbaar. Door middel van aktieverslaggeving wordt zichtbaar gemaakt welke bronnen je zoal aan kunt boren wanneer je een huis hebt gekraakt en je wilt weten van wie het eigenlijk is, welke BV's erachter zitten en of de huiseigenaar meer spekuleert. Een boekje geschreven voor de scene dus, nuttig, maar daarmee niet erg kompleet. Een regelrechte misser vonden we het laatste hoofdstukje: Pers. Onder dit kopje presteert het SPOK het om een lijstje van acht grote bladen en persbureaus op te schrijven en niet verder te komen dan vijf alternatieve bladen waarbij ze ook nog eens een fout maken in het overtiepen van het telefoonnummer van het Kleintje! Eén telefoontje naar ons was natuurlijk genoeg geweest om een goede lijst alternatieve bladen te plaatsen. Het is wel zo dat er steeds minder over blijven (Konfrontatie gaat helaas ook stoppen!) maar er zijn er wel zeker meer dan het SPOK denkt.

1) De heren zijn toch geen inbrekers? Handleiding voor onderzoek naar personen en zaken, gemaakt door het SPOK en uitgegeven door Uitgeverij Ravijn, Postbus 76116, 1070 EC, Amsterdam 020.6713459 ISBN 90-72768-36-1. Prijs: 14,90.
2) Onderzoeksgids Multinationale Ondernemingen; Handboek voor het zelf doen van kritisch onderzoek, Henk Kox, SOMO 1985. ISBN 90-71284-02-6.
3) Free-lance journalistiek; leidraad voor beginnende free-lance journalisten en adviseurs in public relations, Henk Vreekamp, VUGA, DenHaag, 1989. ISBN 90-5250-009-6.

Vluchtelingen & Beeldvorming
Op donderdag 3 november zal er een studiedag gehouden worden met als thema "Vluchtelingen en Beeldvorming", georganiseerd door het Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen (NVR). Het NVR is een netwerk van regionale groepen, verspreid over het land, die zich met raad en daad inzetten voor uitgeprocedeerde vluchtelingen. Dat wil zeggen voor mensen, die hier geen verblijfsvergunning hebben, mensen die eigenlijk weg zouden moeten, maar niet weten waarheen. Er zijn groepen van het NRV actief onder andere in Utrecht, Overijssel, Gelderland, Zuid-Limburg, Zuid-Holland en Noord-Brabant (Eindhoven, Tilburg, DenBosch en Breda).
Vorig jaar ging de studiedag over de vraag of vluchtelingen en uitkeringsgerechtigden elkaars rivaal of bondgenoot zijn. Ongeveer 80 mensen uit het circuit van de Arme Kant van Nederland en van de steungroepen voor illegale vluchtelingen hebben daaraan deelgenomen. Als vervolg hierop is in Lievelde een weekend gehouden rond hetzelfde thema. Daaruit is een nieuwe videofilm ontstaan. Deze film "Bondgenoten of rivalen?" zal op de komende studiedag gepresenteerd worden.
Om het gesprek over Beeldvorming in gang te zetten doen we een stap terug in de geschiedenis. Ben Prinsen, educatief medewerker van het herinneringscentrum Kamp Westerbork, zal een inleiding houden over de voorgeschiedenis van Westerbork. Welke argumenten en redeneringen werden er in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog gebruikt om de negatieve houding ten aanzien van Duitse vluchtelingen te rechtvaardigen? Welk beeld komt daaruit naar boven? Op dit moment worden er in hoog tempo nieuwe maatregelen genomen om vluchtelingen te weren, terug te sturen, op te sluiten in kampen of gevangenissen. In het kader van de verhullende beeldvorming worden fraaie namen gevonden, zoals "grenshospitium", "asieltoeristen", "echte vluchtelingen", "inburgeringskontrakten" of "opvang in de eigen regio". Hoe komt het toch, dat de naam "Westerbork" onmiddellijk een gevoel oproept van "Dit kan niet en dit mag nooit meer gebeuren" terwijl de huidige maatregelen tegen vluchtelingen op steeds meer begrip lijken te kunnen rekenen? Waarom zijn we er zo zeker van dat Westerbork fout was en dat de vluchtelingengevangenis in Tilburg in orde is? Over deze en dit soort vragen zal het tijdens de studiedag gaan. Deze dag vindt plaats op DONDERDAG 3 november in San Salvator Parochie, Rochusstraat 43, 5231 NA, DenBosch. Er is waarschijnlijk grote belangstelling voor deze dag, informeer daarom even bij het Missionair Centrum, Putgraaf 3, 6411 GT, Heerlen. telefoon: 045.711980. Alle deelnemers krijgen eind oktober het definitieve programma toegestuurd en het deelnemersgeld van 15 gulden (inclusief koffie/thee en soep) kan contant betaald worden op 3 november. Oja, de aanvang is 10.30 uur...

SPREEKWOORDEN WIJZEN VROUWEN HUN PLAATS
Het boekje 'Een goede vrouw is zonder hoofd' (1993) van Mineke
Schipper is waarschijnlijk aan de aandacht van veel mensen
ontsnapt. En dat is jammer, want het boekje laat goed zien dat
taal, en in dit geval spreekwoorden, de ongelijke machtsver-
houdingen tussen vrouwen en mannen perfect weerspiegelt.
Schipper is hoogleraar interkulturele literatuurwetenschappen
in Leiden en onderzoekt romans en andere teksten van verschil-
lende kulturen. Ze verzamelde maar liefst 1400 spreekwoorden
over vrouwen in Europa en werkt op dit moment aan bundels over
andere werelddelen.
Er zijn natuurlijk al eerder boeken over machtsongelijkheid en
taal geschreven. De tweede feministische golf inspireerde
vrouwen om wetenschappelijk onderzoek en theorievorming vanuit
ongelijke machtsverhoudingen te benaderen. Aan verschillende
universiteiten zijn er vakgroepen 'Vrouwenstudies' die zich
hiermee bezighouden. Wat 'Een goede vrouw is zonder hoofd'
bijzonder maakt is dat het voor iedereen goed begrijpelijk is.
Er worden maar een paar bladzijden aan theorie besteed en deze
zijn heel makkelijk te lezen. Verder bestaat het boek eigen-
lijk alleen maar uit bladzijden vol met spreekwoorden. De
spreekwoorden zijn onderverdeeld in thema's, zoals moeder-
schap, huwelijk, huishouden, maagden/meisjes, lusten en las-
ten, e.d. De spreekwoorden zijn afkomstig uit zeer diverse
landen, van Denemarken tot Spanje en van Schotland tot Grie-
kenland. De overeenkomsten tussen spreekwoorden over vrouwen
uit verschillende kulturen en werelddelen zijn opvallend.
De spreekwoorden laten zien hoe het volgens degenen die macht
hebben, en dat zijn dikwijls mannen, 'hoort'. Vrouwen worden
van oudsher ingeperkt. De kernachtige zegswijzen laten vooral
ook zien hoe denigrerend er in verschillende kulturen over
vrouwen gedacht werd en nog gedacht wordt. Daarnaast worden
vrouwen spreekwoordelijk afgeschilderd als lust- en lastobjec-
ten. Alleen als 'moeders' worden vrouwen wereldwijd geprezen,
alhoewel mannen daar vaak ook nog dubbel over zijn.
Volgens Schipper hebben zulke stereotiepe denkbeelden alles
van doen met macht: wie de macht heeft, wil 'm houden. Zeker
als de ander de vervelende klussen voor je opknapt: de een
maakt het bed op, de ander gaat erin liggen.
Veel spreekwoorden over vrouwen zijn aantoonbaar vanuit een
mannelijk gezichtpunt geformuleerd. Welke vrouw zou nu zelf
zeggen 'Vrouwen en koteletten, hoe meer je ze slaat, des te
beter ze worden'? En een spreek-woord als 'Vrouwen en ovens
blijven thuis' is duidelijk bedoeld om vrouwen hun plaats te
wijzen. Bestaande rolpatronen worden in spreekwoorden beves-
tigd, roldoorbrekend gedrag wordt verboden of ontmoedigd.
Schipper heeft de spreekwoorden verzameld omdat ze wilde laten
zien dat dergelijke denkbeelden vooral kultureel bepaald zijn
en dus ook te veranderen zijn. Daartoe moeten we eerst bepaal-
de traditionele opvattingen onderkennen en onder woorden
brengen. Om de strekking van een spreekwoord, of een andere
tekst, te kunnen begrijpen is het eerst noodzakelijk een
aantal vragen te stellen. Wie spreekt en wie zwijgt? Wie ziet
en welke visie ontbreekt? En wie handelt en wie is daar object
van? Die vragen zijn essentieel. Daarom zou iedereen vraagte-
kens moeten zetten bij alle soorten informatie die we voorge-
schoteld krijgen: op tv, in de reclame, in de krant, in boe-
ken, in films. Als je weet vanuit welke normen en waarden iets
wordt gepresenteerd, kun je de boodschap kritischer bekijken
en hopelijk ook veranderen!

Sanne

(redaktie vrouwenstrijd van het blad De Peueraar, Leiden)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 5

De SP en het commerciële denken

Op woensdagmiddag 28 september vond een gesprek plaats tussen een delegatie van de SUGBA en een bestuurslid en een gemeenteraadslid van de SP in Rotterdam. Het lag, zo dacht de SUGBA, in de bedoeling om de in het verleden ontstane wrijving rond woonlastenacties uit de weg te ruimen. het conflict dateerde van begin 1993. In Rotterdam werd eind 1992 een Woonlastencomité opgericht waaraan naast andere organisaties ook de SUGBA en de SP deelnamen. Van de kant van de SP waren tal van toezeggingen gedaan, totdat bleek dat de SP met het comité "Nul Is Genoeg" op de proppen kwam. De toezeggingen werden ingetrokken, deelname aan een grote handtekeningenactie bleef uit. De SP ging zelf handtekeningen ophalen voor haar eigen actie. Een boze brief van de SUGBA volgde prompt. In 1994 was de situatie anders, maar niet verbeterd; van Nul Is Genoeg werd niets gehoord, de SUGBA organiseerde in de wijken Lombardijen en de Afrikaanderwijk rond 1 juli verschillende acties tegen de huurverhogingen. Ondanks het informeren van de SP bleef elke vorm van ondersteuning of reactie uit. In Zuidwijk bleken op hetzelfde moment twee groepen huurders onafhankelijk van elkaar actief te zijn, de een ondersteund door de SUGBA, de ander door de SP. Op ons verzoek, nadat we van het bestaan van de andere groep op de hoogte kwamen, om de krachten te bundelen werd niet ingegaan. Wel manifesteerde de SP zich met borden bij het overhandigen van handtekeningen aan wethouder Meijer, een actie georganiseerd door Kralingse huurders. Stads-TV Rotterdam en het Rotterdams Dagblad waren daar in de buurt. Hierop volgde weer een boze brief van de SUGBA waarin de SP verweten werd alleen in actie te willen komen wanneer er met andermens veren kan worden gepronkt en als er verkiezingen in zicht zijn. Een telefoontje van het gemeenteraadslid volgde: we moesten een aantal zaken eens uitpraten want tussen beide organisaties moest een goede samenwerking kunnen bestaan. Welnu, het gesprek van 28 september was verhelderend. het gaat te ver om compleet verslag te doen van het onderhoud, waarschijnlijk zijn enkele uitspraken voldoende om zicht te krijgen in de houding van de SP: "een tijdje geleden hebben we al eerder met elkaar gesproken; het beste wat jullie kunnen doen is lid worden van de SP" (...) "jullie gedragen je te veel als een politieke partij, waar jullie aan het plafond zitten, gaat de SP verder" (...) "wij zien het nut van een 1-mei-demonstratie en acties op Prinsjesdag/Rode Dinsdag niet in, dat is nostalgie! Het kan toch net zo goed op een andere datum" (In Rotterdam wordt, als een van de weinige plaatsen in Nederland, sinds 1986 jaarlijks op 1 mei en Prinsjesdag gedemonstreerd. Op 1 mei 1994 liepen meer dan duizend mensen mee. De SUGBA is al die jaren de motor geweest achter die acties) "Wij doen niet meer mee met Rode Dinsdag, we vinden dat er te weinig mensen meedoen. Als er 3000 mensen zijn doen we wel mee" (...) "wij zouden de Rode Dinsdag ook net zo gemakkelijk kunnen organiseren. Maar dat doen we niet want dan gaan die andere partijtjes (NCPN, SAP en GML) met de eer strijken" (...) "De SP denkt commercieel, we bekijken wat ons het eerste oplevert" (...) "toen jullie moeilijk zaten te doen (op de vergadering ter voorbereiding van Rode Dinsdag) met de huur van de geluidsinstallatie, het drukken van pamfletten en het geld wat dat allemaal zou kosten, had ik gemakkelijk kunnen zeggen dat doen wij wel even. Dat hadden we binnen een dag kunnen regelen" (...) "we wachten nog met acties tegen het Paarse kabinet, daar beginnen we over een half jaar aan. De mensen komen vanzelf wel in verzet. Dan doen we mee" (...) "als huurders in de wijken in actie komen kunnen ze op onze steun rekenen".
Voorzichtig viel van de kant van de SUGBA het woord opportunisme tijdens dit gesprek. nadat we vriendelijk van elkaar afscheid hadden genomen en benadrukt hadden dat we elkaar in ieder geval van ieders acties op de hoogte moesten houden, kwam de SUGBA-delegatie tot de voor de hand liggende conclusies: "daar hebben we dus geen moer van te verwachten: en "commercie (de SP) is er om schijnprodukten te verkopen, niet om de consument te dienen".

Daan Keller (SUGBA: de la Reystraat 30, 3072 TK, Rotterdam 010.4849339)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 3

Groen Links & Rechts

Binnen een klup extreem-rechtse konservatievelingen heeft zich het afgelopen half jaar een aantal gebeurtenissen voorgedaan die niet onopgemerkt mogen blijven vanwege de aantrekkingskracht van hun ideeëngoed. Zij noemen zich de Nederlandse Christen Democraten (NCD) en zijn in 1978 in Boxtel opgericht. Het was toen al een fusie van een paar kleine splinters zoals de Christelijke Sociale Unie, de Christen Democratische Unie en de Algemene Bejaardenpartij Gelderland. Een jaar hiervoor deden al deze kleine partijtjes mee met de verkiezingen maar behaalden geen enkele zetel. Na de totstandkoming van de NCD kwamen er nog een heel stel kleine klupjes bij. We noemen de Christen Zakenmensen, de Liga voor Volkswil, God met Ons, Het Libertarisch Centrum, de Wereldbond tot behoud van Mens en Milieu, Een Beweging voor leefbaarheid, Anti Woningnood Actie, La Femitude, Belangengroep Rechten voor al wat leeft en de Stichting Stop de SS-20 raket (dit was een privé-onderneming van de duizendpoot Martinus Schenkels. Hij was tevens lid van het OSL, de Rooms Katholieke Partij Nederland, het Instituut voor Onderwijs in de Logica, de Bond voor Direkte Demokratie en de Stichting voor Ontwikkeling en Vrijheid).
In mei van dit jaar vond er een interne coup bij de NCD plaats die de groepering uit extreem-rechts vaarwater wilde halen maar deze werd afgeslagen middels een vooroverleg op 11 juni in gemeenschapshuis De Patio in Den Bosch en een NCD-algemene ledenvergadering op 18 juni 1994 in een zaaltje van het Euro Hotel te Den Bosch. (Helaas hadden wij dit toen bij het Kleintje niet in de gaten anders hadden we zeer zeker stappen ondernomen...)
Op dit moment is er een nieuw bestuur samengesteld, bestaande uit mensen dat al jarenlang binnen de NCD actief zijn, aangevuld met de ex-penningmeester van het Nederlands Blok (de klup waar nogal wat Centrumdemokraten met kritiek op Janmaat naar overgelopen zijn) én twee bestuursleden van de Federatieven, een op antroposofische denkbeelden gebaseerde politieke organisatie, waarover later meer.

NCD-prominenten
Voorzitter van de NCD is Ir. Anton van 't Hooft uit Den Haag: ex-voorzitter van de Ekologische Beweging (waar overigens ook een stel antroposofen aktief in waren) die in de tachtiger jaren in het nieuws kwam vanwege de samenwerking met extreem-rechtse personen zoals Alfred Vierling (oprichter van de Stichting Reinwater en later fractie-assistent van Janmaat bij de Centrumpartij), het racistisch georiënteerde kruidenvrouwtje Mellie Uyldert en de in het vorig Kleintje in verband met 'graancirkels' genoemde Wigholt Vleer (noot 1).
Secretaris van de NCD is Ing. C.W. van der Wal uit Boxtel: eerder aktief bij het ICTO (de financieel door de NAVO gesteunde rechtse tegenhanger van het IKV) en ook hij was betrokken bij de eerder genoemde Ekologische Beweging.
Tweede secretaris van de NCD is J. Lindenburg uit De Meern: begin van dit jaar was hij nog penningmeester van het extreem-rechtse Nederlands Blok (met hierin onderandere Ir. P.M. Vrijlandt, die in elke extreem-rechtse organisatie, van het OSL tot en met de Nederlandse Volks Unie te vinden is geweest.) Lindenburg kreeg echter een konflikt met Nederlands Blok-opperhoofd Wim Vreeswijk en stapte over naar de NCD.
NCD-Penningmeester is L.B. Visscher uit Grubbenvorst: hij was betrokken bij de Nieuwe Partij en is redakteur van het blad van de Federatieven. In 1991 stond hij nog kandidaat voor de Groenen.
Bestuurslid van de NCD is H.M.G. Cuijpers-Boumans uit Nijmegen: deze 86-jarige vrouw heeft sinds 1971 zo'n beetje aan alle verkiezingen meegedaan, eerst als kandidaat voor de Nieuwe Roomse Partij, later voor het conservatief-katholieke klupje God Met Ons. Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen was zij NCD-lijsttrekster in Nijmegen (gelukkig haalden ze met de leus 'Nijmegen Eerst' geen zetel). Maar deze oude dame was bijvoorbeeld ook aanwezig bij de oprichtingsvergadering van de extreem-rechtse Burgerpartij (zie Kleintje 216).
Een ander bestuurslid van de NCD is Ing. J.M. Molenaar uit Doorn: hij schreef mee aan het racistische concept-verkiezingsprogram van de NCD en is tevens betrokken bij de Federatieven (voluit de Federatieve Beweging voor Sociale Vernieuwing en Bewustwording). Dit is een opmerkelijk klupje waarin nogal wat mensen uit de Groenen samenwerken met antroposofen (volgelingen van de okkulte ziener Rudolf Steiner die iedereen wel zal kennen uit de biologisch-dynamische landbouw, de Vrije Scholen (noot 2), de Triodosbank of voedingswinkels zoals Gimsel Natuurvoeding). De Federatieven zijn een verzamelklup van een viertal 'Kropotkin'stichtingen, betrekking hebbende op onroerend goed, advies, textiel en therapie en zijn allen gevestigd in Doorn. De bestuursleden zijn onderling inwisselbaar en in de statuten staat beschreven dat zij zijn gegrondvest op antroposofische denkbeelden van Rudolf Steiner (1861 - 1925) en de anarchist Peter Alexejewitsj Kropotkin (1842 - 1921) (noot: volledige namen?).

God Met Ons
Bij de al eerder genoemde NCD-deelname aan de Nijmeegse gemeenteraadsverkiezingen stond naast Tine Cuijpers-Boumans het echtpaar Gerard en Riet Willems kandidaat. Gerard Willems is ook aktief bij het Algemeen Ouderen Verbond. Bij de laatste parlementsverkiezing stond hij in een aantal kieskringen kandidaat. Op de vierde plaats op de NCD-lijst in Nijmegen stond Herman van der Dungen, Neerlands recordhouder van straatverboden. Bij een groot aantal abortusklinieken in Nederland mag Van den Dungen niet meer in de buurt komen als gevolg van zijn agressieve anti-abortus-akties. De al eerder genoemde leus 'Nijmegen Eerst' werd in een NCD-pamflet verduidelijkt: "De NCD wil dat het Nederlandse Volk weer de baas wordt in eigen gemeente, provincie en land. Uitgangspunt daarbij is dat Nederland een christelijke natie is, en slechts als zodanig kan voortbestaan. De NCD staat voor het behoud van een Europese beschaving, hetgeen iets anders is dan de 'multiculturele samenleving'. Dit pamflet, dat net zo goed van CP'86 of de CD afkomstig had kunnen zijn, was ondertekend door de oude dame Cuijpers en Gerard Willems.
Naast de gelukte kontakten van de NCD met de Federatieven zijn er begin dit jaar tevens gesprekken gevoerd met twee vertegenwoordigers van de Groenen (de klup van voormalig provo en tegenwoordig antroposoof Roel van Duijn) en met het bestuur van de extreem-rechtse organisatie Realisten Nederland. Ons is niet bekend in hoeverre hier een samenwerking uit voort is gekomen.

De Federatieven
De Federatieven timmeren niet alleen middels de samenwerking met de NCD flink aan de weg. In een tijd dat ecologie, het milieu en 'verbeter de wereld begin bij jezelf' populaire begrippen zijn hebben ze via het Federatieven-lid Bill Dobson op de lijst van De Nieuwe Partij meegedaan aan de laatste kamerverkiezingen. Gelukkig faalde deze poging; één van de punten in een verkiezingspamflet van de Federatieven voor De Nieuwe Partij: "Als er in Nederland geen werk is mogen hier geen vluchtelingen opgenomen worden". Het lijkt erop dat de huidige samenwerking tussen de Federatieven en de NCD een poging is om RECHTS en GROEN met elkaar te verbinden. Ze werken tevens samen met Groen Brabant, De Stichtse Groenen en de Gelderse Groenen. Ze proberen ook kontakt te zoeken met linkse organisaties (zelfs het Kleintje kreeg een paar maanden geleden een artikel opgestuurd dat reageerde op een artikel waarin een paar antroposofen negatief werden beschreven). Pamfletten van de Federatieven worden verspreid via natuurvoedingswinkels.

Mediterend Groen
Het Kleintje wil iedereen die dit leest erop wijzen dat er iets soortgelijks aan de hand is met de nieuwe club 'De Groene Brug'. Individuele leden van Groen Links, de Groenen en de Natuurwetpartij zitten op dit moment met elkaar te vergaderen om te onderzoeken in hoeverre de politieke programma's met elkaar in overeenstemming te brengen zijn. Er is zeer grote tegenstand binnen Groen Links, maar vooral hogerop in de partij is men voorstander van samenwerking. Zowel Groen Links als de andere partijen zitten in een behoorlijk diep dal, dat zal één van de redenen zijn. Maar het is zelfs voor ons verbijsterend te ontdekken dat er binnen een politieke stroming als Groen Links (CPN, PPR en PSP) frakties bezig zijn een coalitie te sluiten met in engelen gelovende antroposofen (er zitten er een heel stel bij de Groenen en de Federatieven) en een in een goeroe gelovende mediterende sekte. Tara Singh Varma, tweede kamerlid voor Groen Links, heeft al gekozen voor fusering van Groen Links, de Groenen en de Natuurwetpartij.
De Natuurwetpartij is de politieke arm van de Transcendente Meditatie, de volgelingen van Maharishi Mahesh Yogi alias Mahesh Prasad Warma (noot 3). Recentelijk kwam de TM-beweging in het nieuws met de aankoop van 20 miljoen hectare grond in Mozambique. Jacques Uijen, lijsttrekker en oprichter van de Natuurwetpartij verklaarde dat dit gebied van vijf keer de oppervlakte van Nederland: "Met de technieken van de Indiase goeroe Maharishi Mahesh Yogi zal het land zich ontwikkelen tot een paradijs op aarde". De president van Mozambique, Joaquim Chissano en zijn vrouw hebben bij de Yogi (in wie ook de Beatles een tijd lang sterk geloofden) een TM-cursus gevolgd en hij gaf vervolgens zijn ministers opdracht dit ook te doen. Hij kreeg dit jaar een eredoktoraat toegewezen aan de Maharishi Vedic Universiteit in Vlodrop (noot 4). Het is opvallend dat ook binnen het Nederlandse bedrijfsleven veel kaders TM-cursussen volgen. De goeroe van de TM'ers woont momenteel in Vlodrop, waar zich net zo als in Lelystad een grote leefgemeenschap bevindt van Yogi-volgelingen, de zogeheten Sidha's. Overigens heeft de TM-beweging al eerder in het zuiden van Afrika van zich laten horen. In 1978 streken ongeveer honderd Amerikaanse TM-leraren neer in het voormalige Rhodesië om daar met behulp van hoppen aan de gang zijnde guerilla-oorlog te beëindigen. Op hetzelfde moment deden groepjes TM'ers hetzelfde in de aangrenzende landen Zambia en Zuid-Afrika. Kort hierop laaide de Rhodesische oorlog op om pas anderhalf jaar later te stoppen. Eind 1991 bleek de Maharishi nog steeds bezig te zijn met een grote TM-kolonie in Zambia maar toen president Kenneth Kaunda de verkiezingen verloor waren deze plannen van tafel. De Zambiaanse president had al toezeggingen aan Yogi gedaan voor grote stukken land waar het 'hemel op aarde projekt' kon plaatsvinden maar de opvolger van Kaunda, Frederick Chiluba, was blij dat de mediterende sekte opdonderde, "opgeruimd staat netjes" (noot 5). De Maharishi houdt er nogal idiote meningen op na. Zo sprak hij in 1968, ten tijde van de Vietnam-oorlog de volgende woorden: "Wanneer mensen in armoe leven, dan komt dit omdat ze niet intelligent genoeg zijn of omdat ze lui zijn. Mijn Transcendente Meditatie zal ze de energie geven niet langer arm te zijn". Ja, hallo, het kost anders vele duizenden duiten om TM-lessen te nemen. In 1984 kreeg de Maharishi het voor elkaar om goedkeuring te krijgen van de bloeddorstige diktator Marcos om twee TM-universiteiten op de Filippijnen te vestigen waar in totaal 60.000 studenten zich toelegden op Yogi's heilsleer. Want wanneer je niet mee wilde doen met de TM-spelletjes moest je van de universiteit af. Dat er op dat moment enorme schendingen van de mensenrechten aan de hand waren deerde de TM-beweging niet want "een regering is altijd min of meer het spiegelbeeld van het kollektieve bewustzijn van een volk", met andere woorden het ligt niet aan Marcos maar aan de Filippijnse bevolking dat er massaslachtingen aan de gang waren.
In februari 1993 behaalde de Natural Law Party (inderdaad, de Natuurwetpartij) een zetel bij verkiezingen in Kroatië. Tot op heden zonder resultaat dus. TM'ers zijn er namelijk van overtuigd dat zij door met een grote groep mensen te mediteren agressie en geweld terug kunnen dringen. Hun stelling is dat in Lelystad, waar ongeveer honderd TM'ers dagelijks mediteren en hoppen (je in kleermakerszit een paar centimeter opdrukken) de criminaliteit sinds ze daar bezig zijn met 20% is gedaald; de grote goeroe heeft dit het Sidhi-effekte genoemd. De plaatselijke politie verklaart de inderdaad dalende cijfers uiteraard uit het grote aantal misdaad-preventie projekten die op scholen in wijken gestart zijn. Er zijn nog steeds plannen voor een TM-sprookjespark (Vedapark) in Nederland, de plek die volgens ons het laatst in de race was is Beuningen, bij Nijmegen.

De Groenen
Tsja, wat valt er allemaal over de Groenen te vertellen? Eén van de redenen dat Groen Links met de Groenen aan het overleggen is zal ongetwijfeld de overstap op 4 februari 1994 van Herman Verbeek van Groen Links naar de Groenen zijn. Tegen de interne Groen Links afspraken in weigerde hij zijn Eurozetel af te staan. En ach, Roel van Duijn, de big chief van de Groenen heeft in zijn politieke loopbaan zoveel geks gezegd en gedaan dat we daar maar even niet op ingaan. De Groenen noemen zich links noch rechts (waar hebben we dat toch vaker gehoord?) en we lazen in de Peueraar - politiek nieuwsblad voor de Leidse regio - van juli 1992 dat de Leidse afdeling eens per maand in 'de Burcht' bijeen komt BIJ VOLLE MAAN. Het Leidse Groenen-raadslid en ex-voorzitster van de Alternatieve Konsumentenbond Margje Vlasveld: "De maan beïnvloedt de mensen en we geloven dat de groeiende maan de mensen ideeën geeft. Die ontvangen we uit de kosmos. De Burcht is een oude plek, met een goede sfeer, en het is buiten, hè?". Margje Vlasveld is momenteel, samen met Roel van Duijn, zeer aktief in 'de Groene Brug', waarin ongeveer 80 leden van de Groenen, Groen Links en de Natuurwetpartij zitten om te bekijken in hoeverre er samengewerkt zal gaan worden, onder andere bij de Provinciale Statenverkiezingen van maart 1995. Peter Lankhorst: "Laten we maar eens proberen bij de statenverkiezingen met gezamenlijke lijsten uit te komen" (noot 6). De tegenstellingen zijn natuurlijk groot. De Groenen zeggen van Groen Links dat zij 'groen' erbij hebben genomen om zelf te kunnen overleven (citaat van Herman Verbeek) en zij vinden dat de tegenstelling links-rechts verouderd is, vandaar hun slogan "niet links - niet rechts". Peter Pot, Groenen-lid uit Zwolle schrijft in de laatste Gras (het blad van de Groenen) dat de Groenen ongeveer op het midden van de links/rechts ladder staan. Op sommige sociaal ekonomische terreinen wat linkser, op sommige terreinen (de aanpak van de criminaliteit, de grote waarde die zij hechten aan gezonde bedrijven) wat rechtser. "Otters, dassen, vlinders, bomen en korstmossen hebben niets met links of rechts te maken". De Groenen zijn zondermeer groeiend; ze hebben een aantal prominente leden zoals Herman Verbeek, Hans Achterhuis, Jos Brink, Jan Juffermans, Bob Goudzwaard, Wouter van Dieren, Piet de Visser en Sicco Mansholt voor hun karretje weten te spannen en veel leden van de Groenen zijn bezig met antroposofie (zie De Federatieven in het eerste deel van dit artikel), taosme en boeddhisme wat naadloos past in de onstuimige groei en invloed van New Age-bewegingen in de laatste jaren. Kijk om je heen, en zie hoe allerlei zweverige cursussen het straatbeeld, de televisie en dus je omgeving en wellicht jezelf beïnvloeden...

Het Kleintje staat open voor reakties op bovenstaand, als uitdagende waarschuwing bedoeld artikel. Hoewel Groen Links afdeling Den Bosch het beleid schijnt te hebben Kleintje Muurkrant te negeren lijkt het ons toch nuttig om hun mening over bijvoorbeeld het bovenstaande eens in het Kleintje te lezen. Natuurlijk beloven wij dit te plaatsen, zoals we gedaan hebben met de discussie die plaats vindt in dit blad tussen de SP en critici.

Het eerste stuk van dit artikel is een gewijzigde versie van het artikel 'Onze eigen Paus Partij: Nederlandse Christen Democraten' dat door het Fascisme Onderzoek Kollektief (FOK) geschreven is in de Nieuwsbrief van KAFKA. Met deze Nieuwsbrief kun je kennis maken door vijf gulden over te maken op Postbank 71006 tnv KAFKA, Amsterdam ovv Kafka Nieuwsbrief nummer 11.

noten:
1) Lees het boekje 'De Vuile Was van de Ekologische Beweging', geschreven door Felix Zwitser en David Douwes, uitgegeven door DNA Uitgeverij Den Bosch in 1985 en het door Felix Zwitser geschreven boekje 'Mellie Uyldert, de onbegrepen wijze maagd', De Kleine Aarde, Boxtel, 1984
2) lees 'Hoe vrij is de Vrije School? Een analyse van de antroposofische pedagogiek' door J.D. Imelman en P.B.H. van Hoek. Uitgeverij Intro, Nijkerk, 1983. Over de antroposofie, en dan vooral de racistische kanten van deze beweging hebben wij het een en ander geschreven in Kleintje Muurkrant nummer 166, 168, 171, 179, 180 en 183 (deze zijn op aanvraag verkrijgbaar)
3) Lees het artikel van Rob Nanninga over de TM in Skepter, december 1993
4) Der Spiegel 8 augustus 1994
5) Trouw 20 november 1991
6) Trouw 27 juli 1994

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 5

Een nieuw sprookje

Een nieuw sprookje is geschreven door de gemeente 's-Hertogenbosch, getiteld: Een aantal banen.
Vol verwachting gingen wij er naartoe, hoopvol, want nu ging het dan gebeuren. Er was werk voor ons, alles zou worden geregeld: scholing, een baan, kinderopvang, de hele mikmak. Alle instanties zouden aanwezig zijn, we mochten vragen stellen, ze zouden dus naar ons luisteren.
En dan de harde werkelijkheid. Daar zaten ze dan op het podium, veilig op ons neer te kijken, de carrièrevrouwen met hun prachtige verhaal. Na het inleidende praatje van mevrouw Zweers (direktie sociale dienst) komt Joke van der Beek (PvdA-wethoudster Sociale Zaken) naar voren. Ze maakt ons even heel duidelijk dat het natuurlijk geen leuke en spannende baantjes zijn waar we mee beginnen, maar na verloop van tijd groeien we door naar de echte banen, zoals telefoniste of receptioniste. Inmiddels zijn er vrouwen die vragen willen stellen. Dat kan dus niet, de programmering van die ochtend laat dat niet toe. Kortom, of we a.u.b. onze mond willen houden en luisteren naar wat komen gaat. Zweers komt weer terug met het financiële plaatje, en weer willen vrouwen vragen stellen. Er wordt niet geluisterd, vrouwen worden rumoerig en blijven dat ook tijdens de uitleg van mevrouw Van Dries (Arbeidsbureau). Dan eindelijk pakt de FNV de microfoon en laat duidelijk merken dat dit dus niet werkt! En ja hoor, er wordt toegezegd dat we meteen na de pauze vragen mogen stellen. Iedereen tevreden (in ieder geval de vrouwen in de zaal). Joke van der Beek vertrekt meteen na de pauze. Bang geworden? Tot zover het verslag van die ochtend...
Het blijkt dat de gemeente 's-Hertogenbosch veel wil: alle bijstandsvrouwen/mannen aan het werk. Is er werk voor die 1200 mensen? Natuurlijk niet, er is toch ook geen werk voor de mensen van Michelin, Verkade, en de 99 ontslagen die gaan vallen bij het Arbeidsbureau. Maar ja, de gemeente zegt van wel.
Is er dan misschien voldoende kinderopvang? Er is een wachtlijst bij de kinderdagverblijven van plusminus twee jaar. Maar ook hier gaat de gemeente voor zorgen. Ze reserveren gewoon 25 plaatsen. Als je een beetje kunt rekenen weet je dat dat niets uithaalt. Hoe moet dat wanneer je kind ziek is of vakantie heeft? Het pasklare antwoord: de gemeente 's-Hertogenbosch lost dit probleem ook wel op.
Ze vergeten alleen één ding. Wij hebben er niet voor gekozen om in de bijstand te zitten. Daar zijn we in beland door diverse omstandigheden, waar wij zelf niets aan konden doen. Tuurlijk willen wij werken, maar dan moet er eerst het één en ander geregeld worden. En zolang het heel onduidelijk is zeggen wij: Nee! niet op deze manier.

Wilma

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 6

Van der Burg ziet ze vliegen

Het Tweede Kamerlid voor het CDA Vincent van der Burg zag onlangs ons land belaagd door vliegende euthanasieartsen en schroomde daarbij niet te spreken van 'engelen des doods'. Hiermee vergeleek hij deze mensen met de nazi-kamparts Josef Mengele die de bijnaam 'Engel des doods' had. De informatie bleek afkomstig te zijn van Gerard van Dinter, inmiddels ex-sekretaris-generaal van het ministerie van justitie. Woedende reakties van de artsenorganisatie KNMG waren zijn deel. Van Dinter komt later terug op zijn uitlatingen over groepen rondreizende artsen en zegt dat het gaat om enkelingen, een paar gevallen per jaar. Konkrete zaken waarbij zulke artsen onzorgvuldig te werk zijn gegaan heeft het openbaar ministerie niet in behandeling gehad. De betreffende artsen willigen verzoeken van patiënten om euthanasie of hulp bij zelfdoding in nadat de behandelend arts om pricipiële redenen weigert aan dit verzoek gehoor te geven. Van der Burg op zijn beurt neemt de oorspronkelijke uitspraken van Van Dinter over en rept over: "....enige tientallen huisartsen, specialisten en psychiaters. Je zou kunnen zeggen dat het 'engelen des doods' zijn, mensen die als parachutisten uit de lucht komen vallen, een handeling verrichten en weer verdwijnen."
Th. van Berkestijn, secretaris-generaal van de KNMG, reageert verontwaardigd: "Deze heren hebben zich in mijn ogen thans schuldig gemaakt aan het verspreiden van valse geruchten op basis van vage aanwijzingen. Daarmee hebben ze veel onrust veroorzaakt onder patinten en hun families en onze naam schade gedaan in het buitenland, waar toch al zoveel onbegrip en misvattingen heersen over de Nederlandse euthanasiepraktijk. Dit had nooit mogen gebeuren".
Hoogleraar medische ethiek en oud-voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie, H. Dupuis, gaat ervan uit dat Van der Burg een half verhaal gehoord heeft en vanuit zijn eigen politieke opvatting de wens had de zaak in een kwaad daglicht te stellen. Ondertussen zijn Van der Burg's uitspraken natuurlijk koren op de molen van de 'Observatore Romano', de officiële spreekbuis van het Vaticaan.

Van der Burg heeft al eerder commotie weten te veroorzaken met uiterst dubieuze uitspraken. Tijdens de behandeling van het pensioen van de weduwe Rost van Tonningen in 1986 was hij van mening dat PvdA en VVD gevoelig zouden zijn "...voor de joodse lobby, geconcentreerd rond Kamerleden als Weisglas, Van den Bergh en Schaefer".
Er zou sprake zijn van een "...combine van PvdA en VVD, gevoelig voor de joodse lobby, inspelend op populisme en het gezonde Volksempfinden".
De verontwaardigde fracties van VVD en PvdA dwingen hem zijn excuses aan te bieden aan de de genoemde Kamerleden.

Na een bezoek aan de Verenigde Staten in 1987 heeft hij plots de rol van Nederland in de internationale handel in kinderporno ontdekt. Hij vraagt aan de minister van justitie of deze bereid is samen te werken met de Amerikanen. Bijvoorbeeld via 'undercover-agenten'. Een van de redenen voor zijn handelen is dat het pornogebeuren slecht is voor het Nederlands imago. Als gevolg daarvan zou bij de Amerikanen de lust om in ons land te investeren afnemen.

In een artikel in het Katholiek Nieuwsblad in december 1987 spreekt hij zijn zorg uit over de politieke voorkeur van de rechterlijke macht in Nederland. Want tot zijn grote schrik geeft driekwart van hen een voorkeur aan een linkse partij en slechts een kwart aan VVD en CDA. Daar komt nog bij: "Het Openbaar Ministerie is de laatste jaren geweldig uitgebreid. Jonge krachten zonder enige maatschappelijke ervaring dikwijls, worden geconfronteerd met de zware misdaad, zoals drugsdealers, en hebben te weinig overleg met hun oudere vakbroeders om ter zitting de juiste strafmaat te eisen, opgevoed als ze zijn door hoogleraren strafrecht die in elke verdachte allereerst 'een zielepoot' zien, die 'toevallig gepakt' is".
In 1991 is de Hoge Raad aan de beurt. Hij kondigt aan de kandidaat-raadsleden voortaan aan een diepgaand onderzoek te willen onderwerpen. De rechterlijke macht zou de criminaliteitsbestrijding onvoldoende serieus nemen, er te liberaal tegenover staan. Van der Burgs bedoeling is via het benoemingsbeleid invloed te krijgen op het praktische reilen en zeilen van de rechterlijke macht. Nico Jörg vermoedt in Trouw dat de Hoge Raad wordt teruggepakt wegens het binnen nauwe grenzen toestaan van euthanasie. Hij voorziet Amerikaanse toestanden waar complexe problemen worden gereduceerd tot politiek opportune, simplistische vragen. "Dan wordt ook interessant te weten of de kandidaat wel eens een stickie heeft gerookt in zijn studententijd en welke de titels zijn van de video's die hij heeft gehuurd. Laten we blij zijn dat dergelijke onfrisse nieuwsgierigheid (à la de Verenigde Staten) voor benoemingen op topniveau thans zijn uitgesloten".
Van der Burg's uitspraken veroorzaken een golf van kritiek. Dit doet hem zijn opmerking dat er "...te weinig raadsheren van CDA-huize benoemd worden en te veel van kringen van D66" publiekelijk inslikken en vervangen door: "In de Hoge Raad zijn meer strenge rechters noodzakelijk".
Ook in dit geval wordt hem verweten zijn stelling niet met konkrete cijfers hard te kunnen maken en dat hij niet kan aantonen dat een eventuele oververtegenwoordiging van nieuw-liberale rechters leidt tot nieuw-liberale rechtspraak.

Het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat deze 'law and order' politicus met zijn anti-euthanasie opvattingen lid is van het Comité van Aanbeveling van de Landelijke Stichting Elckerlijc. Deze stichting heeft als doelstelling daar waar het enigzins kan, het sterven thuis mogelijk te maken. Deskundige pijnbestrijding, verzachtende verpleging en psychosociale begeleiding vormen de uitgangspunten in zogenaamde hospices. Achterliggend doel is het zoveel mogelijk verhinderen van euthanasie.
Hij bevindt zich bij Elckerlijc in het gezelschap van onder andere:
Jhr. Dr. J.A. v.d. Does de Willebois, ex-voorzitter van het Nederlandse Artsen Verbond, ex-redakteur van 'Vita Humana' en lid van het Komité van Aanbeveling van het Nederlands Patinten Vereniging. Prof. Dr. I.A. Diepenhorst, ex-minister van Onderwijs, (ex?)-lid Komité van Aanbeveling van de Stichting Geestelijke Weerbaarheid, spreker op een bijeenkomst van het Oud Strijders Legioen in 1981, ex-kamerlid voor de Anti-Revolutionaire Partij. Prof. Dr. Ir. E. Schuurman, lid Eerste Kamer voor het RPF, lid van Komités van Aanbeveling van Nederlandse Patiënten Vereniging en Pro-Vita, spreker op bijeenkomsten van diverse anti-abortusorganisaties, mede-schrijver van een open brief tegen euthanasie in 1986. Mr. E.N. Bouwman, ex-bestuurslid van de Nederlandse Patiënten Vereniging, advokaat geweest van onder andere W. Vreeswijk, van de Centrumpartij in kort geding tegen J. Janmaat, Lukas en Jenny Goeree en advokaat van eisende partij bij kort geding voor verbod op de film 'The last temptation of christ' in 1988. Hierbij ging het om een controversiële film over Jezus Christus die bij orthodoxe katholieken en fundamentalistische christenen veel protesten uitlokte. In Frankrijk pleegden aanhangers van de aarts-conservatieve katholiek Monseigneur Lefèbvre aanslagen op bioscopen waar de film werd vertoond. Ds. B. Wallet, sekretaris van de Raad van Deputaten Samen op Weg, sekretaris van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk die in 1988 ijverde voor het verbod op de film 'The last tempatation of christ'. K.F.Gunning, adviseur Stichting Elckerlijc, ex-bestuurslid van de Vereniging voor bescherming van het Ongeboren Kind, ex-voorzitter Nederlandse Artsen Verbond, president World Federation of Docters who respect human Life, voorzitter van de Stichting het Ongeboren Kind, mede-oprichter van de Nederlandse Patiënten Vereniging, regelmatig schrijver in de Stavast van het Oud Strijders Legioen, spreker op bijeenkomsten van Morele Herbewapening en diverse anti-abortusorganisaties.
Ook is Van der Burg lid (geweest) van de Raad van Beheer van de K.L.Poll-stichting voor onderwijs, kunst en wetenschappen. Deze stichting, waarin het Nederlands Instituut voor Psychologen, de Koninklijke Nederlandse Akademie voor Wetenschappen en NRC Handelsblad zijn vertegenwoordigd, nodigde in 1992 in het kader van de zogenaamde Duijker-lezing aan de Universiteit van Amsterdam de racistische Britse psycholoog H.J. Eysenck uit. Deze betoogt in zijn studies onder andere dat zwarte mensen een lager IQ zouden hebben dan witte. Zijn ideeën bouwen voort op de theorieën van de nazi-wetenschapper Hans Günther en van Sir Cyril Burt. Eysenck maakt gebruik van gegevens die, bewezen, vervalst zijn. Hij heeft banden met diverse racistische organisaties en was/is onder andere als adviseur verbonden aan het racistische en anti-semitische tijdschrift 'The Mankind Quarterly', tijdschrift voor 'race and inheritance'.
Omdat de ex-advokaat en ex-ambtenaar van Ekonomische Zaken Van der Burg bovenop zijn salaris als kamerlid best een aanvulling kan gebruiken was/is hij kommissaris bij Nestlé en Delta Lloyd. Niet dat hij aan al deze aktiviteiten zijn handen vol heeft, hij is ook nog bestuurslid van de Stichting Genealogie en de Stichting Historische Reeks.

(overgenomen uit Kafka Nieuwsbrief nummer 11. Je kunt hiermee kennis maken door vijf gulden over te maken op Postbank 71006 tnv Kafka, Amsterdam ovv Nieuwsbrief)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 2

anti-legitimatieplicht-aktie

In het kader van de nieuwe legitimatieplicht zal iedereen binnenkort een oproep krijgen van zijn of haar werkgever om een kopie van een geldig legitimatiebewijs in te komen leveren. Wij willen dit met een zo groot mogelijke groep mensen gaan weigeren uit principiële overwegingen. We willen niet meewerken aan de jacht op illegale buitenlanders en verzetten ons tegen dit soort racistische maatregelen.
Op 1 juli 1994 is de nieuwe Wet op de Identifikatieplicht in werking getreden. Op 1 juni 1995 zal iedereen ook op de arbeidsplaats aan de legitimatieplicht moeten voldoen. De legitimatieplicht is een voortvloeisel van het Akkoord van Schengen. De grenscontrole zou komen te vervallen, daarvoor in de plaats zou er in Nederland zelf meer gecontroleerd moeten worden. Hoewel de wet gepresenteerd is als een beperkte legitimatieplicht, is de grootste kritiek altijd al geweest dat de wet in feite een algehele legitimatieplicht inhoudt, zeker voor mensen met een donkere huidskleur. Wat is namelijk het geval? Tegenwoordig ben je in 5 gevallen verplicht je te legitimeren. Bij bezoek aan een voetbalwedstrijd met verhoogd risico, bij zwartrijden in het openbaar vervoer, op het werk, bij financiële transacties en bij vreemdelingentoezicht. Eén van de belangrijkste redenen voor het invoeren van de legitimatieplicht is de controle op illegale buitenlanders. Zowel de legitimatieplicht op het werk, als de algemene legitimatieplicht bij het vreemdelingentoezicht zijn hiervoor ingevoerd.

vliegende brigades
Al jarenlang is er tegen de legitimatieplicht geprotesteerd. De legitimatieplicht zal leiden tot veel meer controles, en bij uitstek neigen naar racisme. De extra controles worden vooral uitgevoerd door de marechaussee, volgens de laatste voorstellen zullen zo'n 1000 mensen extra worden ingezet. Een deel daarvan voert al de semi-grenscontroles uit door middel van de vliegende brigades, de rest zal het vreemdelingentoezicht in de grote steden gaan versterken. Gekleurde mensen lopen bij uitstek meer kans gecontroleerd te worden. Uit de ons omringende landen blijkt dat dit tot flinke spanning kan gaan leiden tussen migranten en gekleurde mensen versus de politie.
De legitimatieplicht op de werkplicht heeft enkel en alleen tot doel het opsporen en verwijderen van illegale buitenlanders. Bij controles door de Dienst Inspectie Arbeidsverhoudingen (DIA) en de vreemdelingenpolitie zal iedereen voortaan een geldig legitimatiebewijs moeten kunnen tonen. Diegene die hieraan niet kunnen voldoen kunnen op grond van de Wet Anonieme Verdachten worden meegenomen ter identificatie.
De legitimatieplicht is nauw verbonden met persoonsregistratie. Er wordt momenteel gewerkt aan de landelijke invoering van het Vreemdelingen Administratie Systeem (VAS) waarin alle gegevens van buitenlanders worden geregistreerd. Het VAS wordt gekoppeld aan bestanden van allerlei kollektieve voorzieningen, die moeten gaan controleren of iemand legaal in Nederland verblijft. Illegale buitenlanders worden op deze wijze uitgesloten van het gebruik van die voorzieningen. Het VAS wordt ook direkt toegankelijk voor politie en marechaussee. Bij controles op de legitimatieplicht kan dus ook gelijk de computerregistratie nagecheckt worden. Voor buitenlanders, maar ook gekleurde Nederlanders zal dit leiden tot veel meer controles.

straf
De sankties op het niet voldoen aan de legitimatieplicht op het werk zijn niet mis. Tot 1 juli 1995 heeft de werkgever de mogelijkheid een kopie van een geldig legitimatiebewijs op te nemen in de loonadministratie. Wanneer een werknemer dan nog steeds weigert dan is de werkgever wettelijk verplicht dit aan de belastingdienst door te geven. De werknemer komt dan in het anonieme belastingtarief terecht van 60%. Wanneer de werknemer ook op de werkplek geen legitimatie bij zich heeft is en boete van maximaal 10.000 gulden of een hechtenis van 1 maand mogelijk. Dit geldt ook voor vrijwilligersters!
Mensen die bij een nieuwe werkgever in dienst treden, of wiens contract op jaarbasis wordt verlengd, moeten bij ondertekening van het arbeidscontract ook direct een kopie van een legitimatiebewijs inleveren. Doen zij dit niet dan worden ze eenvoudigweg niet aangenomen. Dit gebeurde bijvoorbeeld op de Universiteit van Utrecht, de faculteit Godgeleerdheid. Een medewerkster weigerde op principiële gronden mee te werken aan de legitimatieplicht, waarop ze te horen kreeg dat haar contact niet langer verlengd zou worden. Voorlopig is haar contract verlengd tot 1 januari 1995 (In de Volkskrant van 14 oktober 1994 staat hier een stuje over. Een woordvoerdster van het ministerie van Justitie: "Werknemers die weigeren zich te legitimeren, meldt de werkgever aan bij de belastingdienst. Die verplicht de werknemer zich te identificeren. Wie dat weigert, riskeert een boete van tienduizend gulden boete"; aanvulling van het Kleintje).
Een groot aantal werknemers zal de komende tijd gevraagd worden een kopie van zijn of haar legitimatiebewijs in te leveren bij de werkgever. Wij willen dit gaan weigeren op principiële gronden. We willen in ieder geval iedereen oproepen geen kopie van een legitimatiebewijs in te leveren tot 1 januari 1995. Neem contact op met het Autonoom Centrum op vrijdag tussen 09.00 en 17.00 uur: Stop de legitimatieplicht, Kinkerstraat 48hs, 1053 DX, Amsterdam 020.6168967.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 1

Mobutu en de vernietiging van Zaïre

Eenieder die in de gelegenheid is geweest politieke literatuur over Zaïre te lezen, weet heel goed dat gedurende meer dan een kwart eeuw Zaïre geregeerd wordt door een despoot. Wat bizonder is aan deze diktator is dat hij welbewust zijn land heeft geplunderd en geruïneerd, een land met een zeer rijk potentieel en één der giganten van het Afrikaanse kontinent. Als gevolg daarvan is Mobutu voor het Zaïrese volk een wreed, onmenselijk en moordzuchtig heerser. Hij is de uitdrukking van het kwaad in al haar dimensies.
De redevoering van 24 april 1990, uitgesproken in het aanzicht van de gehele wereld, over het aan de macht komen van de demokratie in Zaïre werd door Mobutu als antwoord gezien aan het Zaïrese volk dat zich voorbereidt om op een dag met hem af te rekenen. Hij heeft zich er rekenschap van gegeven dat het Zaïrese volk ten einde raad was en noch hem, noch zijn regime meer wilde steunen. Dat verklaart het vurige verlangen naar radikale veranderingen door het Zaïrese volk vanaf 24 april 1990 tot op de dag van vandaag. En daardoor is het ook duidelijk dat Mobutu de situatie in Zaïre niet kan verbeteren; hij kent de gevoelens van de meerderheid der bevolking niet. Wat hij ziet is de macht, de rijkdom, de eer en de genoegens. Dat is zijn drijfveer sinds hij op 24 november 1965 aan de macht kwam: het najagen van al deze dingen en het verzekeren van zijn macht om er tot zijn dood van te kunnen genieten. Het is triest te moeten konstateren dat een dergelijk staatshoofd niet alleen nutteloos is, maar vooral schadelijk voor Zaïre. Hele generaties heeft hij verwoest en deze verwoesting gaat gewoon door. Hieronder een eenvoudige kijk op de aktuele situatie in Zaïre, vanaf het inzetten van het demokratiseringsproces op 24 april 1990 tot de dag van vandaag.

sociaalpolitieke voorwaarden
Op politiek vlak is Mobutu er langs de weg van valse onderhandelingen in geslaagd meer dan tien overgangsregeringen op te zetten die slechts de verdediging van de diktatuur en de verrijking van haar hovelingen tot doel hadden. Verder veranderde er niets. Stel je voor dat een minister van de Birindwa-regering 12.500 dollar per maand opstreek, nog exclusief de materiële 'voordelen' die zijn funktie met zich meebrengt, en dat een soldaat van het reguliere leger nauwelijks 5 dollar krijgt, terwijl een lid van het privéleger van Mobutu, de speciale presidentiële divisie, zo'n 3000 dollar krijgt. Een salaris dat het maandelijks inkomen van 12 dollar van een staatsambtenaar ver overstijgt.
Op sociaal vlak zijn de levensvoorwaarden voor de bevolking verder verslechterd. Na de plunderingen die door Mobutu zijn verricht voelt het volk zich in de steek gelaten. Maar ook de staatsambtenaren en onderwijzend personeel behoren niet tot de geliefden van Mobutu. Gedurende maanden hebben zij geen salaris ontvangen. Ook de diplomatieke vertegenwoordigers van Zaïre in het buitenland zijn niet gespaard gebleven. Dat is een van de redenen waarom Kengo Wa Dondo, de huidige premier van Mobutu, meer dan de helft van de vertegenwoordigingen in het buitenland gesloten heeft. De woede van Mobutu richt zich vooral tegen de studenten, de generatie van morgen, de oppositie en allen die strijden voor verandering. De dood blijft als een pestepidemie in dienst van de alleenheerschappij van Mobutu. Iedereen is miljonair geworden met mooie woorden en beloften. Men kan zich niet aan de indruk onttrekken dat het land meer dan een halve eeuw achteruit is gegaan.

ekonomie
Op ekonomisch gebied heeft Mobutu gezorgd voor een komplete desorganisatie van het land. Wat overblijft is een problematische ekonomie. Hij heeft een eind gemaakt aan de produktie van de kopermijnen van de Gecamines in Shaba, de spil van de Zaïrese ekonomie, door de Kasai uit Shaba te verjagen. Dit alles om zijn profetie te rechtvaardigen: "Na mij de zondvloed". Er bestaat vandaag de dag geen enkele infrastruktuur meer; wegen, scholen, universiteiten, ziekenhuizen, enzovoort zijn ten prooi gevallen aan Mobutu. En niet alleen dat, maar ook de door Mobutu gewenste inflatie door de uitgifte van nieuwe, ongedekte coupures, heeft afdoende bijgedragen aan de ekonomische ramp. De verduistering van openbare financiën, de ongekontroleerde vlucht van valuta's, een Centrale Bank die een 'privéonderneming' is geworden zijn de negatieve effekten die iedere poging om tot ekonomische herordening te komen blokkeren.
Op het gebied van de binnenlandse veiligheid staan de privémilities van Mobutu en een deel van het reguliere leger aan de kant van de diktator en hebben altijd een permanente bedreiging gevormd voor het Zaïrese volk. Deze dreiging is sinds de redevoering over demokratie alleen maar heviger geworden. De repressiekrachten laten overal hun sporen van dood en verderf achter. Het geweld en de onderdrukking staan slechts ten dienste van de belangen van de machthebbers in het land. Massamoorden op studenten in Lubumbashi, in Mbuji-Mayi, op christenen, op de Kasaï in Shaba, arrestaties, martelingen, gewelddadige huiszoekingen, branden en verdwijningen zijn de kenmerken van het regime van maarschalk Mobutu sinds zijn redevoering van 24 april 1990. Als u de slechtheid van de maarschalk wilt leren kennen, neem dan een positie in tegenover zijn regime. En de resultaten die dan volgen: bomaanslagen, brandstichtingen, moorden en standrechtelijke executies door de DSP en haar mantelorganisaties. Journalisten, politici, uitgevers, evangelisten, opposanten, enzovoort, allen hebben te maken gehad met de boosaardigheid van de diktator. Door hem en zijn handlangers is de situatie in Zaïre onhoudbaar, de leugen regeert overal, het demokratiseringsproces gehoorzaamt niet meer aan het schema dat door haar initiator is opgesteld, de rechtsstaat bestaat niet meer, niemand leidt niemand. En het nationale leger, dat slecht betaald wordt, brandschat en plundert de vreedzame burgers.
In dit alles begrijpt Mobutu nog steeds niet dat dit het gedrag is van een cynisch en onzinnig mens. Dit onbeschaafde en immorele gedrag van de maarschalk wordt ondersteund door zijn fortuinen, zijn westerse bondgenoten, zijn handlangers en door het occultisme. Tijdens zijn hele regeerperiode heeft Mobutu zich toegelegd op het bijeengaren van een fortuin dat hem een plaats biedt tussen de rijken der wereld. Zich bewust van de noodlottige konsekwenties van zijn hebzucht, was Mobutu er reeds zeker van dat op zekere dag de zaak zou ontploffen. Hij heeft zich hierop voorbereid door het veiligstellen van zijn fortuin en de aankoop van wapens. En het is nu dat hij op deze middelen rekent. En het is met arrogantie en minachting dat hij kijkt naar de gerechtvaardigde roep van het Zaïrese volk om verandering.
Behalve op zijn fortuin, rekent Mobutu vooral op zijn westerse bondgenoten. Men vindt hen in de officiële kringen, onder zakenlieden en geheime genootschappen. Sommigen zijn voor Mobutu zijn meesters, en anderen door hem met de rijkdommen van Zaïre gekorrumpeerde en omgekochte mannen en vrouwen. De rijkdommen van Zaïre worden gevormd door de verkoop van kobalt, koper, uranium, goud, zink, nikkel en diamant, door internationale hulp en zelfs door de verkoop van bepaalde gebieden in het land aan hen die Mobutu maar genoeg bieden. Het is met behulp van deze onmenselijke internationale plunderaars dat Mobutu zijn land verwoest en de natie geruneerd heeft. Dat is zijn buitenlandse steun. Het zijn ook degenen in het buitenland die al zijn akties ondersteunen om aan de macht te blijven.
Zoals Mobutu rekent op zijn westerse bondgenoten, rekent hij niet op zijn handlangers. Dat zijn in feite gewetenloze mannen en vrouwen, inkompetente, onverantwoordelijke, hebzuchtige machthebbers die het onrecht, de uitbuiting, de onderdrukking, de armoede en ellende van het Zaïrese volk ondersteunen. Mobutu gebruikt hen als zijn 'basis van populariteit' in het binnenland. En zij die hem ondersteunen door hun misdaden op ieder vlak blijven onbestraft.

satanisme
Tenslotte blijft ook het satanisme een fundament van het politieke systeem van Mobutu, oftewel het Mobutisme, aangezien in punt tien van het 'Memorandum van de militant' (Forcad 1986), de catechismus van de MPR (de partij van Mobutu en als enige aan de macht in Zaïre), beschreven staat dat "de gedachten, de lessen en de handelingen van de president en oprichter van de M.P.R. niets anders zijn dan de wilskracht van een man die wordt opgelegd aan een heel volk opdat dit voortgaat volgens de ijdelheid van zijn gedachten." Het is dus een persoonscultus, van verafgoding en bijgevolg van satanisme.
De occulte praktijken in het algemeen, en die van het Mobutisme in het bizonder, zoals de 'Primacuria', hebben zich tijdens het bewind van Mobutu in Zaïre verder uitgebreid. Aangezien het mystieke praktijken zijn die zich in de duisternis afspelen, kent niemand de exacte omvang. Wat men weet is dat hun verbreiding in de hand werd gewerkt door roofzucht en zinnelijke begeerte.
Volgens de bekentenissen van bepaalde naaste oud-medewerkers van Mobutu, met name Sakombi Inongo en Charles Bofossa, behoren het fetisjisme, het occultisme en de maraboutage (Zaïrese voodoo) in de praktijk tot de voorliefdes van de intellectuele en leidende kringen in Zaïre. In deze milieus kan geen enkele activiteit worden verricht zonder het vooraf consulteren van waarzeggers of het maken van bezweringen. Emmanuel Dungia, ex-geheim agent van de Zaïrese overheid, beschrijft in zijn boek 'Mobutu en het geld van Zaïre' (ed. Harmattan 1991, pag. 47) de betovering van president Mitterand door Mobutu als volgt: 'tijdens een séance wordt hem gevraagd zich te concentreren op een foto van de heer Mitterand die was aangebracht op een luipaardvel. Hij moet de foto langzaam vertrappen, van de mond tot aan de top van de schedel. Hem wordt gevraagd zijn lid op de foto te leggen voor hij naar bed gaat. De laatste aanbeveling: het vermijden van iedere echtelijke of buitenechtelijke intimiteit voor de reis naar Parijs'.
Met hun riten, hun occulte praktijken en extravagante gebruiken behielden zij geen enkele reinheid meer, noch in het leven, noch in het huwelijk. Het gevolg is dat alle gebreken in de Zaïrese maatschappij door het Mobutisme zijn versterkt.

Uit het voorafgaande kunnen wij concluderen dat het werkelijke probleem van Zaïre voor alles bij de mens ligt, en niet in de structuur of de infrastructuur. Zaïre is zeker geen Haïti, maar hun dagelijkse tragedies zijn vergelijkbaar. Wanneer de Zaïrese pyromaan en zijn handlangers zullen doorgaan met het beheersen van Zaïre, zal de toekomst van het land altijd duister blijven. Zaïre zal niet uit de politieke en sociaal-economische chaos kunnen komen, tenzij het land wordt geregeerd door nieuwe mannen en vrouwen, intelligente mannen en vrouwen, competent door hun eerbaarheid en hun christelijke waarden. Dit zijn de mensen die de evolutie van het menselijk bestaan, van de burgerlijke activiteiten en de instellingen van het land centraal stellen. Alle intelligentie en rijkdom van het land moeten uiteindelijk samenkomen. Dit is een gewetenskwestie aangezien het individu het collectief van het Zaïrese volk niet mag uitsluiten als fundamenteel element in de opbouw van Zaïre op een nieuwe basis. Een democratisch Zaïre, waarin het Zaïrese volk niet meer aan de zijlijn van haar rechten, wensen en het beheer van haar land staat.
Zuzi Bilo B.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 3

25 oktober: oprichting Woonlastenkomitee Den Bosch

In een aantal Kleintjes schreven we reeds over de mogelijkheid tot oprichting van een woonlastenkomitee in Den Bosch. Zo'n komitee wordt steeds noodzakelijker gezien de situatie op woonlastengebied.
Al een aantal jaren stijgen de woonlasten op een onverantwoorde manier. Niet alleen de huren zijn fors omhoog gegaan (en gaan nog verder omhoog), maar ook allerlei gemeentelijke heffingen en belastingen, waterschapslasten en provincieheffingen maken het leven steeds duurder. Alles bij elkaar gaat het om grote bedragen die we per maand kwijt zijn, en dan hebben we alleen nog maar een dak boven ons hoofd!
Het ziet er niet naar uit dat er de komende jaren rust komt op het gebied van de woonlasten. Integendeel: de huren blijven stijgen, de huursubsidie staat onder druk en ook de gemeente gaat door met het verhogen of invoeren van heffingen en belastingen.
Hoog tijd dus om iets te gaan doen in Den Bosch! Er zijn in diverse wijken buurt- en wijkkomitees aktief, die daar goed werk verrichten. Echter, om daadwerkelijk iets te doen tegen de verdere stijging van de woonlasten is een stedelijke bundeling noodzakelijk.
Wij roepen alle wijk- en buurtkomitees en overige belanghebbenden dan ook op te komen naar de oprichtingsbijeenkomst van het Woonlastenkomitee Den Bosch op dinsdag 25 oktober om 20.00 uur in De Schuur.
Onderstaand een aantal mogelijkheden waarover we het zouden kunnen hebben, hoewel eigen suggesties ook zéér welkom zijn!

GEMEENTE EN WOONLASTEN
In november presenteert de gemeente Den Bosch de begroting voor 1995. Deze zou kunnen worden beoordeeld op verdere verhoging van de woonlasten (belastingen/heffingen) en wellicht dat daar konkrete aktie- en protestmogelijkheden uit voortvloeien.

Deze gaan gewoon door... hoewel? Allereerst organiseren de verschillende korporaties de zgn. 'overleg'rondes. Dat er van overleg geen of nauwelijks sprake is bleek wel uit de rondes van dit en vorig jaar. Een woonlastenkomitee zou een gezamenlijke strategie kunnen afspreken om met de verschillende korporaties in diskussie te gaan.
Van groot belang rond de jaarlijkse huurverhogingen is PUBLICITEIT/VOORLICHTING. Vragen als wanneer protesteren, hoe protesteren, heeft protesteren zin, zullen beantwoord moeten worden in een voorlichtingskampagne voor de Bossche huurders. Gedacht zou kunnen worden aan een eigen woonlastenkrant, maar indien dit te hoog gegrepen is zou getracht kunnen worden een woonlastenpagina aan te bieden aan Stadsgewest en/of Bossche Omroep en de benadering van wijkbladen.
Na de publiciteit/voorlichting zullen mensen nog veel vragen hebben, resp. hulp nodig hebben bij eventuele protesten tegen de huurverhoging. Daartoe zouden in de periode half maart-half augustus HUURSPREEKUREN in het leven geroepen moeten worden. Natuurlijk kan dit niet alleen door een Woonlastenkomitee gedragen worden, er zal dan ook een soort koördinatie met bestaande bewonerskomitees tot stand moeten komen. Voor de mensen die de spreekuren gaan doen is het wellicht nodig SCHOLING te regelen. Dit zou via de Woonbond gedaan kunnen worden.
Naast de spreekuren en individuele of kompleksomvattende protesten tegen de huurverhoging, kan ook een stedelijke aktie worden opgezet tegen de stijging van de woonlasten. Ook hierbij spelen de bewonerskomitees een belangrijke rol. Er zijn dit jaar (1994) enkele ervaringen opgedaan met protestkaarten, maar dit moet zorgvuldiger en intensiever worden aangepakt. Dit betekent huis-aan-huis aanbellen, mensen kaart laten tekenen en dan weer meenemen. De inschatting is dat er op deze wijze een groot aantal protestkaarten te verzamelen zijn.

ALGEMENE EISEN
Naast de aktiviteiten rond de jaarlijkse huurverhoging en verdere stijging van de woonlasten in Den Bosch moet er worden gewerkt aan algemene eisen die het lokale gebeuren overstijgen. Er zal ook dokumentatie moeten worden verzameld rond ontwikkelingen op woonlastengebied.
Een belangrijke eis/diskussie is 'huur naar inkomen'. Er zijn reeds enkele ontwikkelingen gaande op dit gebied, maar de diskussie erover zou meer gestimuleerd moeten worden. Een Woonlastenkomitee Den Bosch zou daarin een rol kunnen spelen, bijvoorbeeld door de (mede)organisatie van een diskussiebijeenkomst waarop 'wonen naar inkomen' een centraal thema is. Hiervoor zouden woningkorporaties, mensen van volkshuisvesting, sociale diensten en natuurlijk huurders uitgenodigd kunnen worden.
Maar, zoals gezegd, zijn eigen ideeën en suggesties, plannen en mogelijkheden ook zeer welkom. De inbreng van belanghebbenden wordt op prijs gesteld en hiermee zal zoveel mogelijk rekening worden gehouden. Bedenk dus zelf ook plannen om de almaar stijgende woonlasten te lijf te gaan.

Tot ziens op 25 oktober!!!

Bel voor meer informatie:
Buurtkomitee Muziekinstrumenten/Sprookjesbuurt (Wilma van Steen, tel. 423034) of Bewonersvereniging Papenhulst Blijft! (vraag naar Bas, Thomas, Marc of Nikolaas, tel. 136921/136927).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 1

Justitie valt weer eens in

Woensdagochtend 28 september, tussen vijf en zes uur, hebben politierechercheurs in burger, in opdracht van de arrondissementsrechtbank te Den Haag, invallen gedaan in het kantoor van de Stichting Opstand te Amsterdam en in de woningen van drie bestuursleden van die stichting. In alle gevallen weigerde Justitie de redenen voor de huiszoeking te geven, maar beperkte men zich tot de opmerking dat het ging om een 'lopend onderzoek': waarnaar dat moest men maar raden.
Op de 1e van der Helststraat 58-1, het adres van Opstand, werd de inval verricht door een team van elf rechercheurs in burger met een hond, onder leiding van rechter-commissaris Havercate. Er was niemand aanwezig. De voordeur werd opengedaan door de wakker gemaakte bovenbuurvrouw en de deur van Opstand geforceerd. Meegenomen werden o.a. twee computers, een printer, een antwoordapparaat, computerbestanden, een deel van het archief, documentatiemateriaal en persoonlijke correspondentie. Het werk van Opstand is daarmee effectief tot stilstand gebracht.
Ook bij de bovenbuurvrouw werd, met gebruikmaking van intimidatie, huiszoeking verricht, ondanks het ontbreken van een huiszoekingsbevel. Bij de drie bestuursleden, waarvan er een overigens donderdag 22 september overleden is en maandag 26 september begraven, werden eveneens invallen gedaan door teams van elf rechercheurs en een rechter-commissaris. Ook bij deze invallen werd geen motivatie gegeven. De invallers gedroegen zich bijzonder onbeschoft: de aanwezigen mochten niet met de buitenwereld bellen, werden afgesnauwd en op vragen werd geen antwoord gegeven. Meegenomen werden o.a. persoonlijke correspondentie tot 15 jaar terug, fotomateriaal, agenda's, documentatie voor journalistieke produkties, de produkties zelf, adressenboeken, computerbestanden, cassetterecorders, een bijbel met aantekeningen, gereedschap, financiële administratie, een computer, een stencilmachine, een raamposter en een telefoonboek.
Het is de medewerkers van Opstand nog steeds een raadsel waarom de invallen hebben plaatsgevonden. Stichting Opstand is een onafhankelijk onderzoeksbureau, dat zich met name richt op de ontwikkeling van de arbeidsverhoudingen. In het verleden is vooral onderzoek verricht naar de arbeid van illegale migranten in de confectie-ateliers en in de glastuinbouw en naar de gevolgen van de zgn. 'Toyotisering', de invoering van Japanse managementsmethoden door het bedrijfsleven.
Opstand heeft zich daarbij voortdurend solidair verklaard met de belangen van de onderste groepen op de arbeidsmarkt: de laagstbetaalden, de illegale migranten, de werklozen. De informanten bij de onderzoekingen komen voor een belangrijk deel uit de sociale bewegingen. Aan al deze projecten is met de invallen en de inbeslagname van vrijwel al het onderzoeksmateriaal voor lopende projecten een einde gekomen. Des te bevreemdender is het dat Justitie weigert een verklaring te geven voor haar handelwijze, anders dan een verwijzing naar een lopend strafrechterlijk vooronderzoek tegen een zekere 'N.N.'. Daarbij werd bij een van de huiszoekingen expliciet vermeld dat de bestuursleden en medewerkers zelf geen verdachten zijn. Er is hen ook geen verhoor afgenomen en niets ten laste gelegd.
Mocht dit een tendens aangeven voor het toekomstige optreden van Justitie, dan is blijkbaar de verwijzing naar een strafrechterlijk onderzoek voldoende om bij wat voor instelling dan ook al het journalistiek en ander onderzoekswerk stil te kunnen leggen. Het staat buiten kijf dat deze tendens in het belang van de vrijheid van meningsuiting en van de vrijheid van nieuwsgaring bestreden dient te worden.
De medewerkers van Opstand hebben geen flauw idee waarom ze het mikpunt zijn geworden van de invallen en worden door Justitie ook niet wijzer gemaakt. Er wordt nu gewerkt aan een plan de campagne om het inbeslaggenomen materiaal terug te krijgen en om helderheid te verkrijgen over de motivatie van Justitie. Met dit doel wordt een steunkomité opgezet. Medewerkers en bestuur van Stichting Opstand roepen eenieder op om met klem te protesteren tegen het optreden van Justitie en politie, opheldering te eisen over haar handelswijze, en te pleiten voor een onmiddellijke teruggave van al het inbeslaggenomen materiaal. Stuur uw protest naar de minister van Justitie, de vaste kamercommissie van Justitie en zend een afschrift van uw protest naar Stichting Opstand.
Verder roept Stichting Opstand eenieder -organisaties, instellingen en individuen- op zich in naam en voor zover mogelijk ook praktisch-organisatorisch aan te sluiten bij een Steunkomité Opstand. Dit komité zal de sabotage van het werk van Stichting Opstand ongedaan moeten maken door:
-tijdelijke voorzieningen te treffen waardoor de draad van het onderzoek en het journalistieke werk weer opgepakt kunnen worden;
-uitvoering te geven aan een mobilisatie-campagne die gericht is op het verkrijgen van opheldering en op teruggave van al het materiaal van Stichting Opstand en van de persoonlijke bezittingen van medewerkers en bestuursleden van Stichting Opstand.
Voor het treffen van voorlopige voorzieningen aan inventaris en andere middelen, alsmede voor het voeren van een effectieve mobilisatie-campagne, is naast uw ideële en praktische steun op korte termijn ook veel geld nodig. Wij vragen daarom eenieder een bijdrage te storten op het beneden vermelde gironummer. Uw bijdrage kunt u aanmerken als een gift of een voorschot. In het laatste geval kunt u uw bijdrage terugkrijgen zodra wij een schadeclaim bij Justitie weten af te dwingen.
Informatie en steunbetuigingen: Stichting Opstand, postbus 11127, 1001 GC Amsterdam, tel/fax: 020-6649395, giro 4973690.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 278, 21 oktober 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 2

Actueel nieuws september 2002

Wil je ook een berichtje in deze Kleintje Muurkant-ActueelNieuws-rubriek plaatsen dan kun je dat via een emailbericht aan ons toezenden. We pogen een paar keer per week deze rubriek te actualiseren.

IJ, IJ ( 27 )

18 september 2002
Vorige maand heeft het Nederlandse consortium dat zich bezighoudt met de herinrichting en in de nabije toekomst de exploitatie van het voormalige militaire vliegveld Laarbruch zijn greep op het gebeuren in het Duitse Niederrhein versterkt. Havenbaron Hans van de Lande is namelijk aan de kop van de tafel komen te zitten bij de Airport Niederrhein Holding GmbH en benoemde direct na zijn opwaardering de Nederlanders M.A. van de Lande jr., Alexander Ramselaar en Herman Buurman tot vertegenwoordigers van de Nederlandse investeerders binnen de holding: Van de Lande, IMCA en Margirot. Die machtsuitbreiding loopt parallel met een nieuwe Nederlandse kapitaalinjectie. Daarnaast is Van de Lande het hoogste baasje geworden van Airport Niederrhein zelf, dus alles voor Hansie.
Zoals wij al eens eerder in deze serie hebben aangestipt behoorde Willem Endstra oorspronkelijk ook tot het consortium. Maar berichten in de Duitse pers over het onverwacht heengaan van de met Willem gelieerde Breda’se gebroeders Driesen waren voor de lokale autoriteiten aanleiding om deze Amsterdamse belegger te weren. Althans op papier. Want zowel Van de Lande als Erik de Vlieger (IMCA) zagen er nooit een been in om met de door John Mieremet als onderwereldbankier aangemerkte Endstra samen te werken in allerlei grote projecten. En voor Herman Buurman (Margirot) geldt hetzelfde laken een maatpak. Als Endstra niet al te prominent in beeld wenst te komen schuift hij Buurman naar voren. Of is Stroman misschien een betere benaming? Het antwoord op die vraag hoort u nog wel eens.

Dutch Connections (2)

18 september 2002
Britannia Aviation is een al redelijk lang bestaand onderhoudsbedrijf voor vliegtuigen in Toronto en Florida. Het bedrijf verzorgde volgens een Britse woordvoerder met de niet zo Britse naam Paul Martens ooit bijvoorbeeld de toestellen van Caribe Air. In de Amerikaanse pers wordt Caribe Air o.a. in verband gebracht met de Iran/Contra-affaire. En dan met name met de tonnen drugs die in de jaren tachtig als betaalmiddel dienden voor de illegale Amerikaanse wapenleveranties aan de Nicaraguaanse rebellen ofwel de Contra’s. De bij het vervoer van de snuif van Colombia via Midden-Amerika naar het vliegveld van Mena, Arkansas betrokken vliegtuigmaatschappijen (waaronder dus Caribe Air) waren over het algemeen frontondernemingen van de CIA. Die deinsde er niet voor terug om de aldus verworven koopwaar door te verhandelen aan de Latino-bendes in Californië of aan de sombere firma van de Newyorkse peetvader John Gotti. Een massieve geheime operatie waarbij vaak agenten van de Drugs Enforcement Agency voor joker werden gezet. Desgevraagd deelde de DEA in Florida een paar dagen geleden mee, dat zij momenteel een goed contact onderhoudt met Britannia Aviation. Wat dat ook moge betekenen. Suspect is ook dat de enige hangar waarover het onderhoudsbedrijf in Florida beschikt op Venice Airport is gevestigd. Hetzelfde bescheiden vliegveld dat als thuisbasis dient voor twee vliegscholen: Huffmann Aviation Company en Florida Flight Training School (wordt vervolgd).

Kort bochtje

17 september 2002
In Oostenrijk woedt op politiek terrein een felle strijd over de aanschaf van de Eurofighter.
Het Europees alternatief voor de Amerikaanse JSF die in Den Haag vrij soepeltjes langs de Adamsappel is gegleden. Nou ja, soepeltjes. Aanvankelijk zag Pim Fortuyn de aankoop van het Amerikaanse toestel niet zitten. Naar verluidt zou hij zijn standpunt hebben gewijzigd na het bezoek van een zware Amerikaanse delegatie te zijnen huize. Niet zo lang daarna werd hij vermoord. Merkwaardig is dat dit duistere scenario door FPÖ-kopstuk Jörg Haider van stal is gehaald om kracht bij te zetten aan zijn weigering om opnieuw partijleider te worden. In zijn strijd tegen de Eurofighter had hij vorige week een ballon losgelaten over steekpenningen die door de producenten van de Eurofighter zouden zijn betaald aan figuren binnen de Oostenrijkse politieke top. Dat zorgde voor de zoveelste commotie rond zijn figuur die culmineerde in een rechtstreekse bedreiging aan zijn adres. Althans, dat is Haider’s verhaal. Hij zou vrijdagavond bij de ingang van een restaurant aangesproken zijn door een onbekende heer die zei: "Doktor Haider, behindern Sie den Kauf der Abschirmjäger nicht, passen Sie gut auf Ihre Familie auf". Herr Doktor deed geen aangifte, maar liet wel weten dat hij niet meer in de race was voor het partijleiderschap. Gistermiddag liet hij tijdens een interview met de Oostenrijkse radio weten dat hij voor zijn familie koos. Daarnaast wees hij op de moord op Pim Fortuyn die zich kort tevoren van de Eurofighter had gedistantieerd. Weten we meteen wie de opdrachtgever van Volkert was. Over kort door de bocht gesproken.

Dutch Connections (1)

17 september 2002
Over normen en waarden bij de ABN/AMRO gesproken. In de eerste helft van juni 2000 was het filiaal van De Bank in New York betrokken bij het witwassen van rond de 200.000 dollar.
Nou heeft Rijkman Groenink daar normaliter net genoeg aan om de catering voor een bescheiden tuinparty te betalen. Maar het lullige voor hem was dat de bewuste transactie een onderdeel vormde van een FBI-operatie waarbij twee weelderig gestoffeerde Britten, een Amerikaan en een topman uit de financiële wereld van het Caraïbische eiland Dominica erin werden geluisd. Die laatste was Julien Giraud. Ex-president van het met containers vluchtkapitaal op de been gehouden ministaatje en voormalig vice-president van de Labourparty aldaar. Hij werd gearresteerd op Puerto Rico tijdens een tussenlanding op een trip van Dominica naar Miami. Pijnlijk. Nog pijnlijker was het feit dat hij samenreisde met de minister van Financiën en partijgenoot Ambrose George, wiens paraplu net groot genoeg was om droog te blijven bij de wolkbreuk aan beschuldigingen van corruptie. Het tripje naar de VS betekende een extra drum olie op het vuur, vooral omdat George ondanks hooglopende pressie vanuit het parlement stijf zijn kaken op elkaar hield over het doel van de reis. Een van de hoofdrollen bij de door FBI-agent John Osa in elkaar gehangen witwasoperatie was weggelegd voor de lokale Caribe Bank. Een bank met een woelig verleden. Maar ook het heden mag er zijn. De financiële onderneming is namelijk eigenaar van een bedrijf in de luchtvaartbranche dat in Amerika onlangs in de koplampen van de pers is terechtgekomen: Britannia Aviation ( wordt vervolgd).

IJ, IJ ( 26)

16 september 2002
De grote stuurman van de ABN/AMRO Rijkman (toepasselijker kan niet) Groenink zaterdag in De Telegraaf: " Wij beoordelen onze zakenpartners op hun normen en waarden". Oh? We mogen toch aannemen dat die regel ook geldt voor de dochterbedrijven van De Bank. Zoals bijvoorbeeld het Bouwfonds in Hoevelaken. Uit reportages van diezelfde Telegraaf, NOVA en het radioprogramma Argos is de afgelopen weken gebleken dat minimaal melkkoeien van vraagtekens zijn te zetten bij de opvattingen die bij de dagelijkse leiding van dat fonds leven over het stokpaardje van de hoogste baas. Er wordt door het Bouwfonds namelijk in samenspel met het Amsterdamse beleggingsduo Endstra/Hummel gehusseld met miljoenen die volgens John Mieremet, een van de vroegere "enforcers" van de ons zo vroeg ontvallen Klaas Bruinsma, voor een deel afkomstig zijn uit het avontuurlijke circuit. En nou kunnen de twee beleggers wel heel bijdehand de brengers van het onheil voor de kadi slepen en rectificatie cq. schadevergoeding eisen, maar wij hebben nog niks vernomen over een proces tegen Mieremet.
Ook een andere figuur uit de vroegere entourage van "drugslord" Bruinsma heeft het plan opgevat om langs justitiële weg de verzenen van de pers tegen de prikkels te slaan. Dat is Gerrie Lasés. Sedert 1994 galeriehouder in zowel Amsterdam als Parijs. In vroeger dagen o.m. uitbater van dames (om het woord pooier niet te gebruiken) en uitsmijter. Die gegevens over zijn pre-artistieke carrière maakten afgelopen zomer onderdeel uit van een reportage in HP/De Tijd over de miljoenenverkoop van de Cobra-collectie van collectioneur Karel van Stuijvenberg aan een onbekend gebleven "Duitse kunstliefhebber", die mogelijk synoniem is aan de heer Snijders uit Enschede. Ook geen onbekende in het ontdeugende circuit (zie: "De pAn en de ethiek" van 2 oktober 2001 in deze rubriek). Het artikel ging ervan uit dat Lasés, die bij naam en toenaam werd genoemd, bij de verrassende verkoop een rol als intermédiair had gespeeld. Nou is het vooral in een dergelijke pretentieuze context natuurlijk nooit leuk om aan je bezwadderde verleden herinnerd te worden en soms ga je zelfs zo ver om het allemaal te ontkennen. Zoals bijvoorbeeld tegenover Kleintje Muurkrant op 17 september van het vorig jaar naar aanleiding van een aantal prangende vragen:

" …Ik heb nog nooit met de heer Engelsma ("consigliere" van Bruinsma) gesproken, laat staan met de heer Bruinsma, of geld van deze lieden of organisaties ontvangen ter financiering van mijn gallery-aktiviteiten. Ik ben nog nooit betrokken geweest bij de sexindustrie of drugshandel, of in aanraking geweest met justitie omtrent dit soort zaken. Dat ik uitgeweken zou zijn naar Parijs in verband met een drugsschandaal is je reinste kolder. Dat er veel jalouzie is bij een aantal collega’s jegens mij is bekend. Wellicht komen deze indianenverhalen uit die hoek. Uiteraard als ik bij naam in de pers word genoemd i.v.m. dit soort berichten, zal ik mij tot een advokaat wenden en juridische stappen ondernemen."

Vorige week maandag 9 september zouden de advokaat van Lasés en die van HP/De Tijd de degens kruisen tijdens een kortgeding. Kort voor deze showdown vroeg Lasés om een maand uitstel. Vraag is of van dit uitstel afstel komt. Want tussen 20 en 27 oktober vindt in de Amsterdamse RAI de 2002-versie van de nationale kunst en antiekbeurs pAn plaats. Daar presenteert ook Lasés zijn artistieke koopwaar en wees eerlijk, veel geraas in de pers over bovenstaande onderwerpen zo vlak voor een tentoonstelling kan nooit gunstig uitpakken. Vandaar misschien ook dat hij onze vraag naar de reden van het uitstel van de rechtszaak van 9 september jl. onbeantwoord heeft gelaten.

Prinsjesdag - Actiedag

12 september 2002
Op prinsjesdag, dinsdag 17 september aanstaande, organiseert platform Keer het Tij een manifestatie bij de Hofvijver in Den Haag. De manifestatie duurt van 12 tot 15 uur. Het platform richt zich met zijn actie tegen de nieuwe plannen van het kabinet die volgens het platform het milieu aantasten, migranten en vluchtelingen uitsluiten en de armoede in Nederland vergroten. Bij het platform zijn inmiddels 150 organisaties aangesloten. Deze organisaties onderschrijven het gezamenlijke manifest van Keer het Tij. (De volledige lijst van organisaties en het manifest is te vinden op website www.keerhettij.nl.
De manifestatie naast de Hofvijver aan de Lange Vijverberg belooft een kleurrijk spektakel te worden. Op het terrein staan twee podia en informatiestands. Behalve het programma op het hoofdpodium (zie onderaan) zullen er ook elders op het manifestatieterrein allerlei ludieke acties plaatsvinden die de gevolgen van het kabinetsbeleid uitbeelden. Zo zal Milieudefensie een deel van het terrein symbolisch asfalteren en organiseren anders-globalisten een veiling van openbare diensten. Verder worden er vaatjes radioactief afval aangeboden en is er een WAO-keuring op het manifestatieterrein. Deelnemers kunnen een rondgang maken door een toetsfabriek en steltlopers, ballonnen en een kleurrijke sambaband maken het spektakel compleet.
Later dit jaar zal het platform nieuwe grote acties organiseren. Op een actievergadering in oktober wordt door de aangesloten organisaties besloten over de exacte invulling van de actieplannen. Gedacht wordt ondermeer aan een estafette van lokale acties of een massale demonstratie later dit jaar. Het platform organiseerde in juni een drukbezochte debatbijeenkomst in de Rode Hoed. De actie op Prinsjesdag is de eerste publieksactie van Keer het Tij op straat.
Programma hoofdpodium manifestatie Prinsjesdag Keer het Tij:
11.45 - 12.15 Muziek door Guillermo Anderson (Band uit Honduras)
12.15 Ð- 12.30 Inleiding door RenŽ Danen namens Platform Keer het Tij
12.30 -Ð 12.50 Talkshow over Milieu. Onder leiding van Jupijn Haffmans (Amsterdam Anders) met Joris Wijnhoven (Milieudefensie), Peer de Rijk (WISE, World Information Service on Energy), Leon Bomhoff (Dwars, GroenLinkse jongerenorganisatie) en een vertegenwoordiger van SP-jongerenorganisatie Rood
12.50 -Ð 13.00 Muziek door Sambaband
13.00 Ð- 13.10 Column door Carry (onder voorbehoud)
13.10 Ð- 13.30 Talkshow over armoede en uitsluiting van migranten. Onder leiding van Jasper Fastl (Jonge Socialisten in de PvdA) met Dominee Hans Visser (Pauluskerk Rotterdam), Ploni Robbers (Arme kant van Nederland), Emel ‚an (ATKB, Vereniging van Vrouwen uit Turkije), Hans Boot (Kritisch vakbondsblad Solidariteit), Jamal Ftieh (KMAN, Komitee Marokkaanse Arbeiders in Nederland)
13.30 Ð- 13.50 Muziek door Smartlappenkoor Mengelmoes
13.50 Ð- 14.00 Opstand-comediant Frank van Schaik
14.00 Ð- 14.20 Talkshow over globalisering. Onder leiding van Peyman Jafari (De Wereld is niet Te Koop) met Daniel de Jongh (Platform Tegen de Nieuwe oorlog), vertegenwoordiger van C.O.S., Hans van Heijningen (Solidariteitsfonds XminY) en Petra Schultz (Vluchtelingenorganisatie Prime)
14.20 -Ð 14.30 Muziek door Sambaband
14.30 Ð- 14.40 afsluitend woordje Saskia Couwenberg (Keer het Tij)
14.40 -Ð 15.00 Muziek Stash (Band uit Breda)
Einde plusminus om 15.00 uur

Twijfels (1)

12 september 2002
De moord op de jonge schoolmeisjes Holly Wells en Jessica Chapman van afgelopen zomer houdt de gemoederen in Engeland nog dagelijks in beweging. Buiten de gruwelijke details van de moorden wekte ook de reeks interviews en gesprekken die de vermoedelijke daders, Ian Huntley en Maxine Carr, de dagen voor hun arrestatie op 17 augustus hebben gehad met vertegenwoordigers van de Britse pers totale verbijstering. En dan vooral de interviews die het duo op 16 augustus weggaf voor verschillende teeveecameraâs. Daaruit viel namelijk met geen mogelijkheid hun betrokkenheid bij de dood van de twee meisjes te distelleren. Na de arrestaties werd Huntley met gezwinde spoed naar een streng bewaakte psychiatrische kliniek overgebracht en Carr naar de vrouwenafdeling van Holloway, de beruchtste gevangenis binnen het toch al niet als erg comfortabel bekendstaande Britse gevangeniswezen. Het contact met de buitenwereld was vanaf dat moment volledig tot nul gereduceerd. Hoe sterk het OM in zijn schoenen staat valt moeilijk te zeggen. Maar dat de zaak rond is mag worden betwijfeld. Dat valt ook op te maken uit het recente verzoek van de politie in Cambridge aan zoân 400 journalisten om hun notitieboekjes en film- en fotomateriaal die op de zaak betrekking hebben te komen inleveren. Voldoen zij niet aan het verzoek dan wordt de toon wat dwingender. Het rechercheteam hoopt uit het journalistieke materiaal de nodige bewijzen en ãleadsä te kunnen putten die wat cement toevoegen aan de zaak versus Huntley en Carr. Maar inmiddels zijn hier en daar twijfels gerezen. Zowel over de arrestaties als over het justiti‘le onderzoek. Wordt vervolgd.

stop oorlogsvoorbereiding

11 september 2002
Op zaterdag 21 september vindt er tussen 13 en 16 uur onder het motto "Stop oorlogsvoorbereiding" een bijeenkomst plaats op het Domplein in Utrecht. Organisatie is in handen van 't Anti-Interventie Komite. Hou ook de website www.wereldcrisis.nl in de gaten

Humor (2)

10 september 2002
In Jordani‘ staat momenteel Raed Hijazi terecht. Hij wordt ervan beschuldigd plannen te hebben beraamd voor het opblazen van een luxueus hotel dat veelvuldig gefrequenteerd werd door bezoekers met een christelijke of joodse geloofsovertuiging. Daarnaast wordt hij ervan verdacht tot het terroristische team te hebben behoord dat in october 2000 de USS Cole in Yemen een gaatje in de boeg bezorgde dat er niet hoorde en connecties te onderhouden met Al Qaida. Hij heeft in ieder geval al toegegeven een paar jaar geleden een stoomcursusje terrorisme in Afghanistan te hebben gevolgd. In de jaren negentig had je Hijazi nog tegen kunnen komen in Boston, als je daar tenminste iets te zoeken had. Hij reed er namelijk rond in een taxi en leidde verder op het oog een rustig bestaan. Maar dat was maar schijn. Hij was namelijk in die tijd ook FBI-informant. Dat was hij ooit geworden nadat hij door de politie aan het gebit was getast in verband met zijn rol binnen een avontuurlijk clubje dat hero•ne importeerde uit Afghanistan. Hijazi voorzag de FBI in het vervolg naast informatie over de drugsscene tevens spannende stories over lieden met terroristische plannen of sympathie‘n in die richting. Maar de agenten blijken daar niet zoveel belangstelling voor te hebben gehad. Geen populair onderwerp bij de Feds zeker. In 1998 zette de Jordaanse informant zijn taxi voorgoed in de berm en vertrok naar het Midden-Oosten om mee te liften met de Osama-bus. Net als in San Diego luisterde de FBI alleen maar naar wat ze graag horen wilde. De rest was ãbullshitä tot 9/11. Lachen? Huilen? Humor.

IJ, IJ ( 25)

10 september 2002
Aan de Rietgans in het Noordhollandse Broek op Langedijk huisde tot voor kort een bizarre verzamelaar die luisterde naar de naam Van der Noll. Hij verzamelde namelijk geen bloemen, vogels of kinderen maar hele reeksen BVâs, stichtingen en andere surprises. En hij verdiende daar nog wat centjes ook mee. Zo was in het rustieke dorpje bijvoorbeeld de stichting De Witte Kameel ondergebracht. De bultenaar had twee verzorgers die beiden vrij recentelijk ruw van ons zijn weggenomen: de gebroeders Driesen uit Breda. In de regio vooral bekend geraakt door de fanfares over ãhunä mega sportaccomodatie in Breda waarvan nog geen tegeltje hun eigendom bleek te zijn. Alle tegeltjes waren van Willem Endstra.
Via hun trouwe viervoeter in de stal aan de Rietgans kochten de Driesens ooit wel zelf voor een miljoen gulden de sigarenhandel Insulinde op de hoek van de Bredaâse Grote Markt en de Veemarktstraat. Ze hadden er ook al kopers voor: twee renteniers op Aruba. Die kochten al rentenierend het sigarenpand voor een half miljoen meer. Maar een kameel moet ook eten. Net als zijn baasjes. Die half miljoen surplus werd afgerekend met certificaten aan toonder van een onduidelijke NV op Curacao. Vreemd, maar bij het lezen van zoiets krijg je toch al gauw een licht aroma van Witte Reus in de neusgaten. De Driesens hadden naast hun kameel ook nog een stel BVâs in Broek op Langedijk gestald, waarvan Immowoert de bekendste werd. Maar ook anderen hadden het pad naar de Rietgans gevonden. Zo stonden daar bijvoorbeeld eveneens de H en F BVâs geregistreerd. Tot iemand het beter achtte ze te ruimen. BSE, mond en klauwzeer, er waart van alles rond op het platteland. Hoe dan ook, ŽŽn BV ontsnapte aan de slachting. Maar die was dan ook ondergebracht op Museumplein 1 in onze ludieke hoofdstad. Het adres van de Endstra-paladijnen Hummel en Broere. En daarmee leggen wij dus via Broek op Langedijk een onbekend lijntje bloot tussen de Driesens en Willem Endstra. Een ander lijntje is eventueel te construeren via de Amsterdamse advokaat A. Zeegers, die door de pers ook al aan Endstra is gekoppeld. Zeegers zwaaide in een nog niet al te grijs verleden via zijn Solid State Trust de scepter over Brummans Vastgoed dat later werd omgedoopt in ... Driesen Vastgoed. Maar Zeegers laten we liever even met rust. Het zal je maar gebeuren dat je 87-jarige moeder door het OM wordt verdacht van witwassen van drugsgelden en lidmaatschap van een criminele organisatie. Dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Daarom tot nader order van de Kleintje-coach een time-out voor Zeegers.

Nederland Geen Afluisterstaat

9 september 2002
Vanaf vandaag heeft de initiatiefgroep 'Nederland geen afluisterstaat' een website geopend op www.nederlandgeenafluisterstaat.nl. Aanleiding voor dit initiatief zijn de afluisterplannen van de Europese Unie die voor alle lidstaten moeten gaan gelden.
Kern van het plan is om telecom- en internetbedrijven te verplichten alle zogeheten verkeersgegevens ŽŽn tot twee jaar te bewaren. Verkeersgegevens zijn alle elektronische indicaties van een persoon w‡‡r met een GSM is gebeld, naar wie is gebeld met GSM of vaste telefoon, wanneer dat is gebeurd, naar welke websites is gesurft en welke zoekwoorden in zoekprogramma's zijn ingetoetst. Op deze wijze wordt justitie in staat gesteld het (elektronische) gedragspatroon van alle burgers in de Europese Unie vast te leggen en op ieder willekeurig moment te controleren.
De initiatiefgroep 'Nederland Geen Afluisterstaat' roept alle ge•nteresseerden op haar website te bezoeken en van daaruit de protestbrief aan minister Donner en de leden van de vaste kamercommissie van justitie te sturen. Op woensdag 11 september aanstaande bespreekt de vaste kamercommissie van Justitie en Binnenlandse Zaken de plannen van de Europese ministers. De Europese ministers vergaderen over deze plannen op 13 en 14 september in Denemarken. De plannen worden momenteel gedoseerd en slinks ingevoerd tot ze op een definitief punt zijn aanbeland waarvan niet kan worden teruggekeerd.
'Nederland geen afluisterstaat' roept de Tweede Kamer en het Europees Parlement op de Europese plannen af te wijzen omdat deze maatregelen leiden tot een ware Big Brother-maatschappij waarbij alle burgers, zonder doordat zij als verdachte zijn aangemerkt, gecontroleerd kunnen worden in hun doen en laten. 'Nederland geen afluisterstaat' wijst er bovendien op dat internetproviders en telecommaatschappijen ernstige bezwaren maken tegen de rol die zij als archivaris van de politie moeten spelen. Veel van deze bedrijven voelen niets voor het schenden van de privacy van haar klanten.
Het comitŽ 'Nederland geen afluisterstaat' is een initiatief van Bits of Freedom, de Socialistische Partij en diverse personen. Dit initiatief staat open voor elke andere organisatie die zich verzet tegen de bewaarplicht voor verkeersgegevens en ombouw van Nederland tot een 'surveillance society'.

Humor

9 september 2002
Wij hebben nog al eens de neiging om een beetje lacherig te doen over de AIVD en haar voorganger de BVD. En de employŽes als een stel oetlullen te bestempelen. Zeker vergeleken met de ãtough guysä van de FBI en de CIA. Maar misschien moeten we dat beeld toch maar een beetje bijstellen. In januari 2000 sloeg een CIA-team een topmeeting van Al Qaida gade in de Maleizische hoofdstad Kuala Lumpur en schoot er wat kiekjes van. Twee van de Osama-boys werden ge•dentificeerd als respectievelijk Khalid Almihdhar en Nawaf Alhazmi. Na het gezellig samenzijn met hun strijdbare broeders vertrok dit Saoedische duo ongehinderd naar San Diego in de VS en stortte zich even ongehinderd in een reeks vlieglessen. In september 2000 trokken Khalil en Nawaf in bij een geloofsgenoot met wie zij bevriend waren geraakt bij bezoeken aan het lokale Islamitische centrum. De vriendelijke vriend was echter FBI-informant op het terrein van terrorismebestrijding, met als specialisatie de capriolen van Hamas. Kat in het bakkie zou je zeggen. Maar noch de FBI noch de informant zouden op het idee zijn gekomen om de antecedenten van het vliegende tweetal eens onder de loep te houden. En de CIA was zeker nog bezig met het ontwikkelen van het fotorolletje uit Kuala Lumpur. Begin november nam Khalil afscheid van zijn huisbaas en van zijn vriend. Hij zei een bezoekje te willen brengen aan zijn dochter in Saoedie-Arabi‘. Eind december vertrok Nawaf eveneens. Net op tijd, want de CIA was er toen juist achtergekomen dat het bovenstaande tweetal op een Maleisi‘-kiek stond samen met een van de hoofdverdachten van de aanslag op USS Cole in october 2000. Desondanks duurde het tot 23 augustus 2001 voordat de CIA aan de Amerikaanse veiligheidsdiensten verzocht om naar de beide Saoedies uit te kijken. Maar toen was het al kerrie na de kip. Vraag blijft of we bij het zien van dit filmpje nou moeten huilen of moeten lachen. Is dat niet ht kenmerk van echte humor?

Ouwe film (3)

9 september 2002
Na wat gemorrel aan de lenzen is het beeld van de odyssee die de Zim Antwerp heeft ondernomen om militaire onderdelen van Isra‘l naar Iran over te hevelen een beetje scherper geworden. Volgens berichten uit de Isra‘lische pers is het schip gisteren in de Isra‘lische haven Ashdod gearriveerd en vaart het dinsdag door naar Haifa. Daar zullen woensdag de twee containers met ãmachineonderdelenä die officieel voor Thailand bestemd waren weer op Isra‘lische bodem terugkeren en door justiti‘le en militaire autoriteiten worden ge•nspecteerd. Over de vraag of in de containers nog hetzelfde zit als wat er ruim een maand geleden is ingegaan heerst onzekerheid. Per saldo hebben ze een bewogen reis achter de rug. Op 1 augustus werden de containers aan boord gebracht van de Zim Hamburg die achtereenvolgens Engeland, Belgi‘ en Nederland aandeed alvorens naar Hamburg te koersen. Twee weken geleden bracht de Duitse douane naar buiten dat zich twee verdachte containers aan boord van de Zim Antwerp bevonden die notabene de Hamburgse haven nog moest binnenlopen. Na het nodige geharrewar nam de Zim Antwerp de omstreden lading weer mee terug naar het land van herkomst. Bij een tussenstop in de Cypriotische haven Limassol werd de Zim Antwerp omgekat tot de Pelican en keerde gisteren onder die naam in Ashdod terug. Zim Hamburg, Zim Antwerp, Pelican, Thailand. Toch tekenen dat er iets niet kosher was met die twee containers. Leuk klusje voor de afdeling desinformatie van de Mossad de komende dagen.

Al Qaida in de polder

8 september 2002
Het gaat niet goed met het gras op de voetbalvelden van Almere. Hele pollen laten gewoon los en de competitie staat op losse schroeven. De oorzaak zou een geheimzinnige schimmelziekte zijn die zich met verontrustende snelheid uitbreidt. Inmiddels is na een tip van de FBI de 37-jarige linksbuiten van het zevende seniorenelftal van ASV Almere, de uit Koeweit afkomstige Ali bin Hattrick, in hechtenis genomen. In zijn sporttas werden een paar oude broodjes shoarma aangetroffen die naar wordt aangenomen de oorsprong vormen voor de schimmelepidemie. De politie nam bij de speler thuis een portret van Osama bin Laden in beslag dat naast dat van zijn Libanese opoe op het dressoir stond. Het iets later gearriveerde team van de Explosieven Opruimingsdienst achtte de aanwezigheid van een bus ontstopper, een afwasmiddel, een restje spiritus en een schuurspons in het keukenkastje voldoende aanleiding om het pand te ontruimen en het een half uur later in de lucht te laten vliegen. Het verhoor van Bin Hattrick verliep aanvankelijk moeizaam. De werkeloze Koeweiti beriep zich namelijk op zijn zwijgrecht. Na overleg met de ministers Heinsbroek en Nawijn werd de slecht Nederlands sprekende arrestant achtereenvolgens getracteerd op een oorvijg en bedreigd met onmiddellijke uitzetting. Hij koos direct scharreleieren voor zijn geld en gaf toe dat het bewuste shoarmavlees van een bedroevende kwaliteit was en zeer waarschijnlijk de oorzaak was van de voortsnellende epidemie onder de graspollen. Verder onderzoek bracht aan het licht dat Bin Hattrick in het laatste halfjaar tweemaal 12 euro vijftig heeft ontvangen uit Hamburg waar zijn Saoedische neef, Said al Camel al Filter, een functie vervult op een Koerdisch reisbureau. De bedragen zouden bedoeld zijn voor het spaarfonds van een Islamitische speeltuinvereniging in Ammerzoden, waarvan de Pakistaanse voorzitter Abdullah el Papaver volgens bronnen bij de AIVD contacten onderhoudt met de uit Marokko afkomstige Sidi ben Fritten ben Mayo, de eigenaar van een bordeel op streng Islamitische grondslag in Antwerpen. Volgens de Belgische Rijkswacht wordt deze Marokkaan al enige tijd verdacht van logistieke steun aan Al Qaida omdat hij zich in het geheim van tot tijd in een burka hult en zich dan vrij langdurig ophoudt voor etalages van lingeriezaken. Het ziet ernaar uit dat met de arrestatie in Almere een tot nu toe onbekende arm van de internationale terroristische organisatie van Bin Laden is blootgelegd. Het internationale onderzoek duurt voort. Aldus een artikel in De Telegraaf van morgen, waarop Kleintje Muurkrant nu al de hand heeft gelegd.

Voorkennis en klootjesvolk

8 september 2002
Ons wordt nog steeds verteld dat de Amerikaanse woelmuizen vantevoren te weinig wisten van Al Qaidaâs snode plannen om de kamikazeâs van 9/11 te kunnen voorkomen. We hebben onze twijfels, maar soit. Blijkbaar wisten ze echter wel genoeg om in juni minister Ashcroft van Justitie al te waarschuwen zich niet meer in burgervliegtuigen van hot naar her te laten meezeulen. In verband met een mogelijke vliegtuigkaping boven Amerikaans grondgebied. Vanaf dat moment werd hij vervoerd in een overheidsjet. Wel duurder maar ook een stuk veiliger. Het klootjesvolk werd uiteraard niet ge•nformeerd om de luchtvaartmaatschappijen en hun grootaandeelhouders, die net hun exclusieve kont op een exclusief strand hadden neergevleid voor een exclusieve vakantie, geen domper te bezorgen. En de intelligence-operatie niet te schaden. Op 9/11 werden vier vliegtuigen gekaapt. De gevolgen zitten op ons netvlies. De duizenden doden hadden domme pech. Niet? Het was overigens niet voor het eerst dat de Amerikaanse woelmuizen zich bescheiden opstelden bij het delen van hun kennis met anderen. Op 18 december 1988 ontving het ambassadepersoneel in Moskou en een miniem aantal Amerikaanse journalisten en studenten die zich in de Russische hoofdstad ophielden het bericht dat degenen die voor Kerstmis en/of de jaarwisseling thuis wilden zijn beter niet met een Pan Am-toestel via Frankfurt naar de States konden vliegen. Daarom was vlucht 103 op 21 december maar voor driekwart bezet toen het toestel boven het Schotse Lockerbie ontplofte. Volgens sommigen was die bomaanslag gericht tegen een Amerikaanse geheimedienst-ploeg die naar huis vloog vanuit Libanon met bewijzen voor de betrokkenheid van de CIA bij een Syrische drugslijn naar de VS binnen het kader van de Iran/Contra-affaire. Kan. Maar de vertegenwoordigers van het klootjesvolk aan boord waren niet op de hoogte gesteld. Die hadden gewoon domme pech. Toch?

IJ, IJ (24)

7 september 2002
De Telegraaf vermeldt vandaag het volgende hoofdstuk uit de John Mieremet-saga die tot stand is gekomen uit een genoeglijk samenzijn tussen verslaggever John v.d. Heuvel en het enige nog in leven zijnde lid van het duo Spic & Span in diens Belgische optrekje. Maar wel weer een vaag hoofdstuk waar je niks mee kan. Volgens Mieremet ontwierpen hijzelf en zijn in 2000 doodgeschoten makker Sam Klepper een paar jaar geleden samen met Willem Endstra en oud-Heinekenontvoerder Willem Holleeder een campagne om flink in de kluiten zittende zakenmensen onder druk te zetten en vervolgens uit te schudden. Spic en Span zorgden voor de druk, de twee Willems voor het schudden. Vaak ging het om o.g. boeren, soms ook om andere zakenlieden. En dan niet via gesleep met een zootje ordinaire bundels florijnen in een even ordinaire Samsonite, maar meestal via gefingeerde leningen voor ŽŽn van Endstraâs op stapel staande projecten. De door Mieremet genoemde zakenlieden werden door V.d. Heuvel benaderd maar die ontkenden of weigerden commentaar. Goh. Een van hen gaf toe dat hij onder druk was gezet. Maar die had de zaak geregeld via zijn eigen contacten in de onderwereld en wilde zijn naam niet in de krant. Tsss. De politie wist wel het een en ander maar wilde verder niks zeggen. Oeps. En Endstra en Holleeder ontkenden het hele verhaal. Jeetje. Dus dan moet je gaan raden. Is misschien Erik de Vlieger op deze manier aan Endstra vastgeklonken? Heeft Cor Zadelhoff een klop op de deur gehad? Of Jacobus Recourt, die volgens een hardnekkig verhaal al in de eerste helft van de jaren negentig van heel dichtbij een pistool heeft kunnen bestuderen? En wat moeten we in deze context denken van de Jaguar van voormalig Hiltonbar-tijger en it-goochelaar Willem Smit, waarvan op 31 mei 1999 de ramen werden verbrijzeld en de zitting van extra luchtgaten werd voorzien? Kortom, zo wordt het niks. Heeft iemand misschien het telefoonnummer van Mieremet? Dan bellen we hem zelf wel.

Slangenbezweerders

6 september 2002
Een Raad van Commissarissen houdt toezicht op het beleid van een onderneming en staat de directie bij met goede raad. En goede raad is duur, dus wie tot zoân raad toetreedt zit gebeiteld. In de Raad van Commissarissen van het Bouwfonds, dat tot 1999 toen de ABN/AMRO de boel overnam Bouwfonds Nederlandse Gemeenten heette, zaten en zitten dus heren met goede adviezen tegen een redelijk prijsje voor de directie van het fonds. En ze hielden toezicht. Zo zat bijvoorbeeld ex-minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening Hans Gruijters in de Raad van Commissarissen. De man die na zijn ministerschap bijvoorbeeld in 1983 een onderzoek mocht doen naar de grootscheepse financi‘le onregelmatigheden binnen het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds en toen in wezen alleen maar de directeur beleggingen Masson en klokkenluider Willem Meijer aan de schandpaal nagelde. Terwijl de hŽle organisatie stonk naar een failliete viswinkel.
Een ander vermaard lid van de RvC Bouwfonds was minister van Staat, ex-commissaris van de Koningin in Noordholland en ex-minister van Onderwijs en Wetenschappen Jos van Kemenade. De man die de Wet op de Openbaarheid van Bestuur aan zijn laars lapte toen hem werd gevraagd inzage te geven van zijn declaraties als CvK en verder de Archiefwet tot een farce reduceerde door gegevens over zijn onderzoek naar de Srebrenica-affaire te vernietigen.
Last but least in deze portrettengalerij is Hans Wiegel. Ex-minister van Binnenlandse Zaken en ex-Commissaris van de Koningin in Friesland. De man die in 1999 de referendumwet om zeep hielp, omdat je naar zijn smaak niet voor elke wissewas het gewone volk hoeft te raadplegen. Alledrie dus mensen die weten hoe je pottenkijkers moet behandelen. En alledrie dus uitstekend ge‘quipeerd om bij het Bouwfonds de lijken ˆ la Endstra in de kast te houden en de sissende slangen te bezweren.

Delfshaven

6 september 2002
In de jaren tachtig werden de mujahedin in Afghanistan en hun toegesnelde Arabische geloofsgenoten door de CIA en de Pakistaanse militaire inlichtingendienst ISI opgeleid voor een guerrilla tegen de Sovjetrussische bezetters. Tonnen westers wapentuig werden aangesleept voor de heilige oorlog tŽgen de communisten, v——r Allah en v——r Wallstreet. Tonnen hero•ne vonden in diezelfde periode hun weg naar het westen. Want een guerrilla is mooi maar er moet wel betaald worden voor de benodigde spullen. De belangrijkste Afghaanse intermediair bij dit fijne stukje economie was Ayub Haji Afridi. Lullig bijverschijnsel van deze operatie: het aantal junks in de grote westerse steden steeg net zo hard als Nawijnâs bloeddruk in de buurt van een moskee. En de criminele verenigingen schoten als paddoâs uit de grond. Het geld dat zij met de drugs van de Afghaanse mujahedin verdienden belegden zij vooral in onroerend goed. ãWijä deden alles wat we konden om dit alles te bestrijden. En de junks moesten koste wat kost uit het straatbeeld verdwijnen.
Een quote over dat bijverschijnsel van Charles Cogan, hoofdchirurg van de CIA bij de Afghaanse operatie in de jaren tachtig: "Ons voornaamste doel was om de Sovjets zoveel mogelijk schade te berokkenen. We hadden noch de middelen noch de tijd om een onderzoek te doen naar de drugshandel. Ik geloof niet dat we daarvoor onze excuses hoeven aan te bieden. Elk voordeel heeft zijn nadeel. In deze situatie was het nadeel drugs. Maar ons hoofddoel was bereikt: de Sovjets verlieten Afghanistan".
Ruim tien jaar later worden in de Afghaanse regio tonnen westers wapentuig aangesleept voor de oorlog tŽgen de fundamentalisten, (een beetje) v——r Allah en v——r Wallstreet. Tonnen hero•ne vinden nu hun weg naar het westen. Want een oorlog is mooi maar er moet wel betaald worden voor de benodigde spullen. De belangrijkste intermediair voor de Afghaanse regio bij dit fijne stukje economie is Ayub Haji Afridi. Lullig bijverschijnsel van deze operatie zal zijn: het aantal junks in de grote westerse steden zal opnieuw net zo hard stijgen als Nawijnâs bloeddruk in de buurt van een moskee. En nieuwe criminele verenigingen zullen weer als paddoâs uit de grond schieten. Het geld dat zij met de drugs van de Afghaanse druglords verdienen zullen zij vooral beleggen in onroerend goed. ãWijä zullen alles doen om dit alles te bestrijden. De junks moeten koste wat kost uit het straatbeeld verdwijnen. Het eerst in Delfshaven.

IJ, IJ (23)

5 september 2002
De door NOVA voor het voetlicht getrokken romance tussen het Bouwfonds en Endstra cs. is in mei 1997 ook al eens publiek gemaakt. Het jaar daarvoor had een combinatie van ondernemingen waarvoor de Amsterdamse ãonderwereldbankierä de regie voerde op

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 278
  • Hits: 1