• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

280

verschenen

Zweverige diëten

Regelmatig publiceert Kleintje Muurkrant artikelen over nieuwe gevaarlijke vormen van bijgeloof, zoals: new age, ufo's, religieuze sekten en de toenemende infiltratie van dit soort clubs in de "bovenwereld", in de politiek en economie.
Enige tijd geleden verscheen bij de Amerikaanse uitgeverij Prometheus Books het boek: "Mystical Diets" van Jack Raso (ISBN 0-87975-761-2). Alhoewel de prijs van $ 23,95 voor de meeste lezers van Kleintje Muurkrant een beletsel zal vormen om het aan te schaffen staat niets je in de weg om naar een Openbare Bibliotheek te stappen en hen te vragen dit boek voor de eigen collectie te bestellen. Het vormt een waardevolle aanvulling op de stapels populaire voedingsnonsens die in de meeste Openbare Bibliotheken op de planken staan en de eindeloze hoeveelheid troep die via populaire tijdschriften als Privé enzo verspreid wordt.
Mystical Diets heeft als treffende ondertitel "paranormale, spirituele en occulte voedingspraktijken"; het is gebaseerd op onderzoek binnen de Verenigde Staten naar een aantal veel gepropageerde diëten en de (meestal sektarische) achtergrond ervan. De auteur belicht steeds beknopt de geschiedenis en de ideologie van de desbetreffende voedings"leer", daarna analyseert hij de voedingspraktijk en de opzienbarende gezondheidsclaims van de betrokken diëten. Achtereenvolgens komen onder andere aan de orde: de macrobiotiek, Natuurlijke Hygiëne, Edgar Cayce, Ayurveda (Transcendente Meditatie), Anthroposofie, Atkins, Gerson therapie, Vitalisme, Voedingssupplementen (megavitaminen, mineralen enz.).
Binnen zo goed als alle zich als "alternatief" afficherende vormen van gezondheidszorg spelen voeding en diëten een grote rol. Verder hebben zij gemeenschappelijk een hoog gehalte aan (bij-)geloof, meestal spelen op de achtergrond grote fundamentele kosmische krachten een beslissende rol in het menselijk bestaan en in de genezingen. Raso is van mening dat de door hem onderzochte "scholen" een sterk religieuze/bovennatuurlijke achtergrond hebben; met de ziel, geest, prana, Ki/Chi, Levens Kracht als het vitale principe.
De voedingsadviezen zijn op zijn zachtst gezegd nogal vreemd (en in sommige gevallen gewoon gevaarlijk), er wordt in de meeste gevallen geen enkele vorm van wetenschappelijk onderzoek gedaan, allerlei (spectaculaire) genezingen worden geclaimd (AIDS, kanker, multiple sclerose, enz. enz.) of ouderdom wordt tegengaan, de opleidingen tot genezer zijn nogal twijfelachtig (hij publiceert een diploma uitgereikt in 1985 van de American Association of Nutricional Consultants, dat op naam van een hamster is uitgereikt). Uit de categorie gevaarlijk spel wordt vanuit de hoek van de macrobiotiek gesteld dat een bepaald macrobioties dieet AIDS zou genezen, patiënten werden geadviseerd te stoppen met het ondergaan van mediese behandelingen of het slikken van pijnstillers. Eén macrobioties advies aan betrokkenen: "zing elke dag een vrolijk lied". Van de 10 deelnemers die in 1984 aan deze marobiotiese therapie begonnen, leefden er in 1992 nog 2, althans men wist zeker dat er nog 1 leefde, alhoewel, misschien hadden er wel meer dan 10 patiënten deelgenomen aan de therapie.....
Uitgebreid wordt ingegaan op de situatie rond de voedingssupplementen (ook in Nederland een steeds grotere markt, naast allerlei drogisterijenketens, reformzaken en dergelijke heeft ook de Hema inmiddels zijn eigen afdeling met dit soort produkten).
Het boek is geënt op de Amerikaanse situatie, zo zijn de opleidingen en opleidingsinstellingen die de auteur beschrijft (nog) niet in Nederland actief, desalniettemin is het ook relevant voor de Nederlandse praktijk; de achtergronden van de verschillende voedings"scholen", het ontbreken van wetenschappelijk onderzoek, en niet te vergeten de grote financiële belangen die in het geding zijn.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 2

Rampspoed overal

Niet alleen moet je veel meer geld voor je vullingen gaan betalen, het wordt ook steeds meer duidelijk dat je flink ziek kunt worden van die amalgaam-vullingen. Door erosie en verdamping neemt je lichaam het kwikzilver uit je vullingen op. Maar dat is nog niet alles: ben je jaren geleden al uit 'milieu-overwegingen' fosfaatvrij waspoeder gaan gebruiken word je nu gekonfronteerd met het gegeven dat de vieze algengroei op plassen en meren juist is toegenomen in plaats van afgenomen. Blijkt het toch meer met gifstoffen dan met fosfaat te maken hebben gehad. Rond dezelfde tijd lees je in de couranten dat bij een kleine 30 onderzochte Nederlandse 'liefdadigheids'instellingen veel te veel geld aan de strijkstok blijft hangen. Absolute koploper blijkt de in DenBosch gevestigde Katholieke Bijbelstichting te zijn, die het presteerde om in 1993 veel meer geld in de eigen klub te hebben gestoken dan dat ze geld gekregen hadden (?). En wat te denken van de hype over "de grote wezens met de grijze neuzen" oftewel buitenaardse griezels die naar hiertoe komen en mensen ontvoeren. Jawel! Natuurlijk is dit al jarenlang in de Verenigde Staten een onderwerp waar een paar mensen heel veel geld mee verdienen maar langzamerhand waait het ook naar hier over. De UFO-gekte heeft een paar psychiaters rijk gemaakt en vele mensen diep ongelukkig. Laatst werden er een aantal Amerikaanse vrouwen geïnterviewd op de Nederlandse televisie door ene Tineke (wat mij betreft persoonlijk verantwoordelijk voor de gekte die vanaf nu over ons heen zal komen) waarbij verteld werd dat er ook in Nederland wel een heleboel vrouwen zullen rondlopen die zich herkennen in de problemen van diegenen die een paar uur van hun leven kwijt zijn en er via psycho-therapie en hypnose achter zijn gekomen dat ze die verloren tijd hebben doorgebracht bij buitenaardse ET's die allerlei verschrikkelijke dingen met hen gedaan hebben. Dat belooft dus niet veel goeds de komende tijd... Maar er is meer: hebben jullie gehoord van die 'chantage-kliklijn' van de politie van Amsterdam? Volgens Klaas Wilting (politie-woordvoerder-verlengstuk) "zijn er signalen dat Amsterdammers van Turkse afkomst worden gedwongen geld af te staan aan Turkse of Koerdische politieke organisaties". Ongeveer tienduizend Turkse mensen kregen eind september een oproep in de bus om te klikken indien ze op de hoogte waren van dergelijke praktijken. Schandalig! En dan heeft de Amsterdamse politie ook nog gebruik gemaakt van persoonlijke gegevens uit het gemeentelijke bevolkingsregister, waarmee ze dus mensen hebben benaderd "op grond van hun etniciteit" en dat is volgens onze mening volstrekt ontoelaatbaar. Een beter bericht was het record van 300 kilometer autofile op 3 oktober jongstleden. Geweldig! Dat maakt je dag weer goed zo'n berichtje op de radio. En ook lachen was het wegpoetsen van een kerktorenkruis van het nieuwe paspoort. Eindelijk is dat ding er dan, het heeft een aantal figuren hun baantje gekost en dan dit! Wat een land... Nee, wat een wereld!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

armoede

Overal heb je commissies voor. Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt onderzocht. Zo ziet iedereen hoe de armoede in heel Europa schrikbarende vormen aanneemt. In sommige landen was dit natuurlijk altijd al zo maar daar ga je naar op vakantie om al die armoede en ellende om je heen te zien zodat je je echt helemaal tevreden kunt voelen wanneer je het kerosine verslindend vliegtuig terug naar Holland neemt. Op initiatief van de voorzitter van de Europese Commissie Jacques Delors is vijf jaar geleden het EAPN opgericht, het Europese anti-armoede netwerk. J.Bothmer, Nederlandse afgevaardigde namens het Samenwerkingsverband Mensen Zonder Betaald Werk, kwam een praatje houden op het door het EAPN georganiseerde 'armoede'congres dat op donderdag 10 november in DenBosch werd gehouden. Notabene in het hartstikke dure hotel Central! Normaal gesproken kost één nachtje slapen hier 175 gulden, de 'armoedecongresgangers' hoefden 'maar' 90 gulden te betalen. En, jawel, onze eigenste koningin Beatrix kwam het congres openen (dat overigens gehouden werd in zaal Jeroen Bosch, de Bossche schilder die zo treffend de honger, overvloed én klassentegenstellingen verbeeldde). In een artikel dat de NRC een dag later hierover publiceerde kwam de heer Bothmer opnieuw aan het woord. Z'n club (EAPN) krijgt van de Europese Unie per jaar ongeveer 1,5 miljoen gulden, waarvan ongeveer 180.000 gulden per jaar voor de Nederlandse tak. Maar, zegt Bothmer, "daar kun je een organisatie maar moeilijk mee runnen". Wat!, 180.000 gulden en daar kun je geen anti-armoede-akties mee voeren? Geen wonder dat ik nog nooit van de AEPN had gehoord, wat een domme uitspraak! Maar ze hielden wel een fraai verhaal, daar in het sjieke Hotel Central in DenBosch: van de zestig miljoen mensen die in de Europese Unie armoede lijden, wonen er 1,2 miljoen in Nederland. In Nederland zijn er ongeveer tweehonderdduizend mensen die hun schulden absoluut niet meer kunnen betalen en "70.000 mensen die uit vuilniszakken eten, steeds meer zwerfkinderen en kinderen die worden uitgestoten omdat hun ouders niet in staat zijn dure merkkleren voor hen te kopen". Binnen het EAPN zijn honderd vertegenwoordigersters van welzijnsinstellingen en 'zelforganisaties' van uitkeringsgerechtigden uit de twaalf lidstaten en waarnemers uit Finland en Rusland georganiseerd. Hun standpunt is dat de samenleving in drieën is gedeeld: "Eenderde die alles krijgt, eenderde die rustig wordt gehouden en eenderde die niks heeft". Mooie praatjes, maar wij vragen ons hier bij het Kleintje af of het enige zin heeft een congres te organiseren dat zonodig geopend moet worden door de keuningin en waar minister Melkert van sociale zaken en werkgelegenheid zijn mooie praatjes kan houden: "het lukt ons helaas in dit welvarende deel van de wereld maar niet de armoede volledig uit te bannen. Dezelfde Melkert die voorstellen doet die uitkeringsgerechtigden letterlijk laat creperen (zie de voorstellen om werkgevers arbeiders uit te kunnen laten buiten voor de helft van het minimumloon en allerlei uitkeringen binnenkort dramatisch te verlagen) en ook dezelfde die, net zoals alle andere ministers een jaarinkomen heeft van 219.607 gulden (inklusief vakantiegeld maar ekslusief allerlei toeslagen en we weten door de Nordholt-affaire dat deze ook nogal hoog kunnen zijn). Op dezelfde dag presenteerde de FNV haar jaarlijkse koopkrachtonderzoek waaruit blijkt dat "de stijgende woonlasten steeds meer een molensteen om de nek van huurders met een laag inkomen zijn". Verder veel verhullende cijfers; omdat er doorlopend geschermd wordt met gemiddelden herkent vrijwel niemand zich individueel in de cijfers. "Per 1 juli 1994 zijn de huren voor de onderzochte groep gemiddeld met 5,3 procent gestegen. Met de gemeentelijke belastingen en heffingen daarbij opgeteld vormen de woonlasten 38 procent van het maandinkomen". Nou, de werkelijkheid is natuurlijk heel wat dramatischer. Voor zeer velen vormen de woonlasten meer dan de helft van het inkomen! Om nog maar te zwijgen over de omstandigheden waarin studenten nu al verkeren en die het nog veel en veel moeilijker krijgen om te studeren, te wonen én te eten. De verhullende cijfers ontstaan doordat iedere keer opnieuw groepen mensen met elkaar vergeleken worden die moeilijk te vergelijken zijn. In het FNV-voorbeeld bijvoorbeeld hebben bijna zeshonderd huishoudens met een bijstands-, WAO- of AOW-uitkering een uitgebreide vragenlijst over hun huishoudboekje ingeleverd. Daaruit blijkt dat deze huishoudens in 1994 713 gulden per maand vrij te besteden hebben, ruim veertig procent van het gemiddelde inkomen van 1614 gulden per maand. De werkelijkheid is natuurlijk vele mate ernstiger: het gemiddelde inkomen waar de FNV op uitkomt vervormt de realiteit van vele honderdduizenden mensen die een veel lager maandinkomen hebben en (dus) een veel kleiner gedeelte daarvan over houden, na aftrek van de woonlasten. De krantekoppen begin november 1994, zoals "Koopkracht van minima daalt met vier procent" dienen dan ook veel serieuzer en ernstiger te worden genomen...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

negentienhonderdenvijfennegentig

Afgelopen vrijdag 25 november, ongeveer drie uur in de middag. Ik kom het centraal gelegen Kerkpleintje in de Bossche binnenstad opgefietst - is het jullie trouwens opgevallen dat dit er tegenwoordig als een zojuist leeggelopen zwembad uitziet - en raak verstrikt in een kluwen vrolijke jongens en meisjes. Baseball-petten, wijde pijpen: rollerskaters, skate-bordfanaten en skielers krioelen om me heen. De prachtig gladde nieuwe stoeptegels die de stad er voor enkele miljoenen guldens neer heeft gelegd nodigen uit om elkaar hier met levensgevaarlijke toeren de loef af te steken. Het winkelend publiek wordt af en toe met een ontieglijke snelheid benaderd maar het loopt altijd weer net op het nippertje goed af. De wat oudere, of voorzichtigere mensen steken deswege het plein aan de rand over, niks aan de hand toch? Nou, vanmiddag dus wel. Terwijl ik met wat rollerskaters sta te babbelen over de gunstige bijeffekten van de verspillende stoeptegels doemen plotseling twee agentes op die driftig beginnen te gebaren dat iedereen op moet rotten. De groep jongeren is vandaag enorm groot, ik denk wel zo'n vijftig, al dan niet met skates. Ze moeten oprotten omdat er geklaagd is vanwege geluidsoverlast (het krassen der kunstof borden wanneer ze raspend de bocht door scheuren, prachtigprachtig) en omdat er in DenBosch een samenscholingsverbod geldt voor het kerkpleintje, echt waar, dat staat in de APV. Wat? Ja, echt waar schreeuwen nu de agentes, oprotten want dat staat in de Algemene Politie Verordening. We lachen wat en hervatten het inmiddels tot grote vrolijkheid gegroeide overtreden van de plaatselijke APV. De agentes beginnen in hun walkietalkies te babbelen en binnen een paar minuten komen uit allerlei straatjes nog meer agentes en een paar agenten aangesjouwd, ik zie er op een gegeven moment wel twaalf staan roepen en schreeuwen. Wat blijkt? De aan het Kerkpleintje zaken doende winkeliers schijnen regelmatig in de telefoon te klimmen om de gemeente toe te schreeuwen dat al die schrapende skateborden zo'n herrie maken daar op dat prachtig gelegen Kerkpleintje, en wanneer dat nu eindelijk eens afgelopen is, enne, er komen ook krassen op die dure stoep. En ja hoor, de machtige arm der binnenstadgrutters reikt verder dan de stoep van hun winkeltje en dus hebben ze de stadsregenten zover gekregen dat zij de plaatselijke bromsnorren opdracht hebben gegeven op te treden tegen deze spelende jongeren. De politie weigert met deze jongeren te diskuteren en zeggen dat ze het recht hebben bekeuringen uit te delen van zeventig gulden (!) wanneer je weigert de samenscholing op te heffen. Een samenscholingsverbod op het Kerkpleintje, haha! Ter beoordeling van de Bossche middenstanders, zijn ze nou helemaal bezopen!
precies een week later gebeurde precies hetzelfde. Opnieuw veel jongeren op het Kerkpleintje, vrolijk schrapend over de marmeren parketvloer en opnieuw een hele klup boze agenten. Nu werden er daadwerkelijk bekeuringen uitgedeeld! Gluiperig lachende winkeliers hingen tegen hun etalagegeveltjes; de kerstomzet wordt veiliggesteld. Weg met die spelende tieners, die hebben sowieso niets te verteren.
Ik voorspel een prachtige lente in 1995. Naast de tientallen snuivers, spuiters, zuipers, blowers die al jaren gebruik maken van de nederlands hervormde trappen zijn er nu ook nog eens vele tientallen die het helemaal te gek vinden om zich rollend te verplaatsen, dus wanneer het een beetje meezit, zo ergens in maart komend jaar, zitten, liggen en rollen er zo'n dikke honderd Bossche burgers over het Bossche Kerkpleintje. Dit tot grote woede van de plaatselijke grutterij en tot grote blijdschap van mij, ik kan het haast niet afwachten. Dag Kleintje, de beste wensen, tot volgend jaar op het Kerkpleintje.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

beursmalloten

Moeten jullie ook zo lachen wanneer er op radio en televisie breeduit gepraat wordt over beurswinsten en -verliezen, dollarkoersen en halfjaarlijkse bedrijfswinsten? Notabene de meest gedigitaliseerde beroepsgroep van de wereld, beurshandelaren, beroepsspekulanten en geldwolven, krijgen het nog voor elkaar dat aan het eind van de nieuwsberichten hun geldverzamelhobby aan de orde komt. Al die miljoenen mensen die nog nooit van hun leven een dollarbiljet in handen hebben gehad, een aandeel niet kunnen onderscheiden van een plakplaatje en rond de helft van de maand hun inkomen op hebben gemaakt, worden kompleet gek gemaakt met beursstatistieken. Je dacht toch niet dat beurshandelaren ook maar iets hebben aan al die informatie? Die zitten namelijk dag en nacht live aan de computerschermen gekluisterd om onder enorme stress direkt te kunnen reageren wanneer er ook maar ergens op deze wereldbol een financieel schandaal losbreekt. Onmiddellijk nadat bekend is geworden dat er weer een politikus fraude heeft gepleegd of steekpenningen heeft aangenomen of weggegeven floepen de digitale noodmeldingen over heel de wereld. Wanneer wij de nieuwslezer/es de dollarkoers van vandaag bekend horen maken kan ie goed alweer vele malen in waarde gedaald of gestegen zijn. Wat een onzin! Of nee, het is eigenlijk geen onzin, het maakt duidelijk hoe zeer wij allen konsument geworden zijn met geen ander machtsmiddel in handen om de gekte tegen te houden dan de televisie uit te zetten. Wat moeten wij, uitkeringsgerechtigden en minimumloners, met de bedrijfswinsten van Philips of Unilever?! Ons realiseren dat hoe meer mensen er uit gegooid worden hoe hoger de winstcijfers zijn? Meehuilen met de yuppies wanneer er een zogenaamde beurskrach is? Of ons gelukkig prijzen dat we zó weinig geld hebben waardoor we niet net als al die zenuwachtige malloten zijn, die hun fysieke en emotionele gezondheid op het spel zetten door dagelijks twaalf uur of langer naar een beeldscherm vol cijfertjes en statistieken te turen? Waarmee de dagelijkse beursberichten toch ook nog positief kunnen werken...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

SPruitjeslucht

De afgelopen maanden hebben er nogal wat stukken in het Kleintje gestaan over de Socialistische Partij. Het begon allemaal met een artikel dat verscheen vóór de Tweede Kamerverkiezingen. Hierin werden een aantal dubieuze kontakten van de SP met openlijke racisten blootgelegd en werd er ingegaan op een aantal SP-verkiezingsstandpunten aangaande 'vreemdelingen' en illegalen. Dat loog er niet om. Toch kwam er geen rechtstreekse reaktie van het landelijke SP-bestuur. In het Kleintje en in een paar andere bladen verschenen vervolgartikelen; een aantal van SP-leden die zich vreselijk boos maakten dat mensen het lef hadden hun SP aan te pakken en dat lokte dan weer nog bozere reakties uit dat de SP de hand in eigen boezem moest steken en eindelijk eens duidelijke standpunten moest innemen in plaats van te preken dat ze ervoor zorgden dat er minder mensen op Janmaat & Co hebben gestemd. In de brochure die in het artikel hierboven al wordt genoemd staan een aantal voorbeelden van Haagse SP-leden die kontakt onderhouden met notoire racisten. Maar er speelt veel meer binnen de SP. We hoorden bijvoorbeeld dat er twee SP-leden in Den Helder bij een asielzoekerscentrum op bezoek zijn geweest. Ze waren geheel ontdaan en ontzet van wat ze daar aan onmenselijke huisvesting en ellende aantroffen. Hen werd beiden door vertegenwoordigers van het landelijke SP-bestuur op het hart gedrukt dat ze hier niet zo veel ophef over moesten maken aangezien dit niet in het partijbelang van de SP was! Zeer recent heeft de plaatselijke afdeling van de SP te Leidschendam overigens met de VVD meegestemd tegen een asielzoekerscentrum! En uit Zoetermeer hebben we gehoord dat er iemand met de SP kontakt had opgenomen om steun te krijgen bij aktiviteiten om illegalen op te vangen. De plaatselijke SP-afdeling reageerde hier negatief op maar presteerde het om vijf minuten later terug te bellen om de vragensteller te bewegen lid van de SP te worden. Overigens schijnt de samenwerking van de SP-afdeling Den Haag met de ouderen van Unie55+ ook in andere steden gestalte te krijgen. De Unie55+ stelt zich ook steeds rechtser en buitenlanders-vijandelijker op... Dit soort berichten en verhalen schreeuwen om uitleg van het landelijk hoofdbestuur van de SP. Zolang zij niet ingaan op bezorgde kritiek van SP-leden en forse kritiek van buitenstaanders graven zij hun eigen politieke graf. Of interesseert het ze werkelijk niet wat mensen van hen vinden zolang ze maar genoeg stemmen halen om mee te mogen doen in het landelijke politieke circus?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

mediamisleiding

Na het lezen van het anonieme artikel "over boeken en blaadjes' in Kleintje Muurkrant nummer 279 moeten me een paar zaken van het hart. Ik vind het jammer dat de schrijf(st)er het stuk niet naar de bladen heeft gestuurd die hij/zij betrkitiseert en dat hij/zich in anonimiteit hult. En anders dan zij/hij denkt jeb ik niets tegen Konfrontatie, EPO of de Papieren Tijger. Ik heb wel bezwaren tegen bepaalde voorstellingen van zaken. Bij Konfrontatie viel ik in de eerste jaren van haar bestaan over de neiging een project van héél links te worden. Omdat de 'linkse beweging' nooit meer is geweest dan een abstractie - er worden clubjes toe gerekend die soms volstrekt tegenstrijdige belangen nastreven - kon dat alleen maar betekenen dat Konfrontatie stelling moest betrekken. Dat kwam ook tot uitdrukking in de redactionele formule. Maar al te veel artikelen getuigden van het geloof dat gestaalde kaders 'de linkse beweging' moetsen (re)organiseren. veel meer stukken waren ronduit slecht geschreven: ze waren gortdroog, ellenlang en zaten vol stijlfouten. In het bladenoverzicht van Lekker Fris werd op die schrijfsels dan ook regelmatig kritiek geuit. Wat het boek De Medialeugen betreft vind ik het onvergeeflijk dat Anne Maesschal, één van de auteurs, het doet voorkomen dat ondersteuning van de demonstraties tegen de Oosteuropese dictaturen in 1989 afkeurenswaardig zou zijn. Not bene in een boek waarin mediamisleiding aan de kaak gesteld moet worden! Ik denk daarom dat het aantal 'getuigenissen, overdenkingen en visies' niet helemaal willekeurig is gekozen. Zeker als blijkt dat alleen die verhalen worden geuit die aantonen hoe verkeerd de westerse wereld in elkaar zit. Nog meer als na het uitkomen van het boek geen van de auteurs tegen deze voorstelling van zaken protesteert.
Tot slot wil ik graag twee misverstanden uit de wereld helpen. ten eerste reken ik me voorlopig niet tot 'de linkse beweging'. Pas als die eenduidig is gedefinieerd kan ik beslissen of ik al dan niet links ben. Ten tweede voel ik me niet verplicht tot het tonen van solidariteit met wie dan ook. Ik wil initiatieven best ondersteunen, maar alleen als ik me kan vinden in wat ze doen.

René Rikkelman (medewerker van maandblad Konfrontatie)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 0

Lidmaatschap SP opgezegd

Hieronder kunnen jullie een (open) brief lezen die Eric Zwitser uit DenHaag geschreven heeft aan het hoofdbestuur van de Socialistische Partij in Rotterdam. Zie over dit onderwerp tevens de Kleintjes nummer 172 tot en met nu & de brochure "Je vrienden kies je zelf", verkrijgbaar door 18 gulden over te maken op giro 3054 tnv ABN/AMRO bankrekening 43.00.09.682 ten name van Eric Zwitser.

DenHaag, 2 december 1994:
De vrees en helaas ook steeds meer de zekerheid dat de Socialistische Partij (SP) een mijns inziens in politiek opzicht "foute" partij is, is bij mij inmiddels aanzienlijk sterker dan de twijfel of ik mij in die zienswijze niet vergis. De standpunten en het handelen van de partij nopen mij dan ook tot opzegging van mijn lidmaatschap over te gaan. Waar mijn bezwaren alsook de aard daarvan reeds langere tijd bij de partij bekend zijn, kan ik de motivatie aangaande mijn opzegging van lidmaatschap beknopt houden.
Allereerst verwijs ik naar eerdere door mij in de Haagse afdeling, bij het distriktbestuur en bij het hoofdbestuur, naar voren gebrachte bezwaren aangaande het reilen en zeilen van de Haagse afdeling. Waarbij ik niet in het minst herinner aan mijn bezwaren tegen het aangaan van allerhande kontakten met lieden die naar (niet alleen) mijn mening eerder thuishoren bij (extreem-)rechtse partijen dan bij een partij, welke de maatschappijbeschouwelijke term "Socialistische" in haar naam voert. Ondanks mijn bezwaren werd een van deze lieden, Tweede Kamer-kandidaat van een door het Fascisme Onderzoek Kollektief (FOK) als "zonder meer extreem-rechts te noemen politieke partij", vlak voor de Tweede Kamerverkiezingen vier volle pagina's in het landelijke partijblad Tribune gegeven; zonder de geringste kanttekening aangaande diens (politieke) opvattingen en handelen. Een tweede, naast andere mijns inziens bedenkelijke aktiviteiten door de rechter in 1993 fors op de vingers getikt in verband met een door hem gegeven interview voor Lokatel waaruit dubieuze standpunten met betrekking tot buitenlanders bleken, werkt ten nauwste samen met de SP. Van weer een ander werd het lid worden van de SP toegejuicht. Kursussen op (mede) korporatistische grondslag, haaks staand op een socialistische maatschappij-visie, kwamen bovendrijven. Vanuit welke kursussen een duidelijke lijn is richting SP. Het zal duidelijk zijn dat ik met deze en (vele) andere zaken niet gelukkig was. Uiteindelijk leidde dat tot het uitgeven van mijn brochure "Je vrienden kies je zelf". Over de verschijning hiervan schreef ik de SP uitgebreid aan; ver over de honderd brieven gingen uit naar (onder meer) alle afdelingen en een aantal individuele SP'ers. Waarmee ik binnen de partij de diskussie over zulke zaken hoopte open te breken. Ik kreeg echter slechts twee reakties, beide van individuele SP'ers. Een van hen was als lid van de Haagse afdeling reeds op de hoogte van de feiten en de ander was geïnteresseerd en vroeg de brochure aan. Hetgeen uiteindelijk leidde tot een niet onvriendelijk bedoelde maar desondanks toch hoogst arrogante en treurig stemmende onzin-reaktie op uitsluitend persoonlijke titel. Ondanks mijn ernstige en door feiten gestaafde kritiek, kan ik niet anders konkluderen dan dat de partij kennelijk niet van zins is, daarop serieus in te gaan.
Wellicht ben ik door anders te hopen, te naïef geweest. In mijn brochure schreef ik reeds "dat op de allerlaatste bijeenkomst van de nieuw gekozen gemeenteraad (enig SP-gemeenteraadslid) Yvonne Visser schitterde door afwezigheid. Ondanks tal van inspanningen was zij onvindbaar en kon de uitnodiging niet worden bezorgd. Op deze vergadering werd onderandere de houding tegenover CD en CP'86 bepaald door de andere partijen, iets waar de SP dus niet aan deel kon nemen. "Inmiddels kan ik mij voorstellen dat Yvonne daar ook niet om zat te springen. Immers kwam recent informatie naar buiten over het SP/CP'86 dubbellidmaatschap van het berucht extreem-rechtse CP'86-gemeenteraadslid Stewart Mordaunt. Pas na een eerste publikatie hierover en onder duidelijke dreiging van meer publiciteit, werd Mordaunts SP-lidmaatschap beëindigd.

Al met al ben ik het spuugzat. Ik weiger met het voornoemde politieke tuig in een zelfde partij te zitten. Zeker als die partij steeds meer afglijdt in nationaal-socialistische richting. In het orgaan van de linkse partij PSP'92 werd al ruim een half jaar terug in duidelijke taal geschreven over de SP: "(...) dat demonstreren tegen racisme anno 1994 inhoudt dat men met name tegen de SP dient te ageren. Deze nationaal Socialistische bende is een nog grotere bedreiging voor onze samenleving dan de 'holbrullende' idioten van de CP'86 en de CD. Ik roep u op om een ieder in uw omgeving duidelijk te vertellen dat het nazisme van WO II dichterbij komt door de SP. Daarom zeg ik: stem tegen de SP!" Was getekend: Anand Radhakishun (eindredakteur Socialistisch Initiatief, koördinator kampagnekommissie van de PSP'92, vierde op de lijst van PSP'92 voor de Tweede Kamer-verkiezingen). Ook ik vrees dat het inderdaad steeds meer die kant uit gaat. Want het hoofdbestuur van de SP staat fanatiek achter Fred Wezenaar, de Haagse aktieveling die niet schroomt om, vanuit socialistisch standpunt bezien, de meest dubieuze (politieke) kontakten aan te gaan. Hoe, dan als fanatieke steun aan Wezenaar en aan de overgrote meerderheid van de op diens lijn zittende leden van de Haagse afdeling, moet ik de achterpagina van Tribune d.d. 18 november 1994 immers anders zien? Paginagroot staat hier in de rubriek "Het laatste woord", waarin elke maand een partijgenoot in het zonnetje wordt gezet, deze maand dus Fred Wezenaar!! Ook hier geen schijn van afstand nemen van Wezenaars politieke aktiviteiten. Wel krijgt hij de kans om als beroep op te geven, uiterst denigrerend ten opzichte van afgekeurde mensen waarvoor de SP zich zo sterk zegt te maken: "Beroep: Professioneel WAO'er." Er is sprake van een "op gang gekomen tegenbeweging", te diskreet wordt gezwegen over de werkelijke achtergronden daarvan, zoals ik die belicht in mijn brochure.
Ik zie er slechts een kwalijke variant van "heil" in, lid te blijven van een dergelijke partij. Ik betreur het, in eerste instantie slechts te hebben gedacht dat het in het geval van de Haagse afdeling om een incident ging. Hoewel ik al na enkele weken lidmaatschap, zo'n twee jaar terug nu, nattigheid voelde en bezwaren begon te maken, had ik niet door hoezeer het hoofdbestuur van de partij het met het soort handelen van de Haagse afdeling kennelijk hartgrondig eens is. Inmiddels bereikten mij ook van elders vandaan signalen, die mij het ergste doen vrezen. Het is mij rauw duidelijk geworden dat de SP voor een fatsoenlijke vorm van socialisme verloren is. Ik betreur het door mijn lidmaatschap, hoe kritisch ook, tot deze partij te hebben bijgedragen. Ik hoop echter dat door deze duidelijke brief, die in divers afschrift ook elders zal belanden, ruimschoots goed te maken.

Eric Zwitser (DenHaag).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 2

vallende bladeren

Terwijl de persconcentratie in Nederland steeds gevaarlijkere vormen aanneemt en hele grote gebieden afhankelijk zijn van slechts een enkele uitgeversorganisatie (zoals hier in de provincie de Brabant Pers) vallen er aan de andere kant, bij de alternatieve media, steeds meer bladen om. Zoals we al eerder in het Kleintje beschreven is zojuist helaas het laatste nummer van het radikaal linkse maandblad Konfrontatie verschenen. Maar ook Politiek & Cultuur (het vijf maal per jaar verschijnende tijdschrift voor socialisme en toekomst) houdt er mee op. Pas geleden verdwenen: Meidenblad K, Casablanca (anti-racisme), La Ventana (Midden-Amerika); Lekker Fris komt nog slechts één keer uit, de Peueraar uit Leiden is zich aan het herbezinnen, de Omslag uit Haarlem komt voortaan met thema-nummers. Met Kleintje Muurkrant gaat het echter uitstekend en de NN en de Grachtenkrant (Amsterdam), de Schijnbeweging (DenHaag), Grenzeloos (Blad van de SAP), Promotor (Helmond), de Vrije Socialist, VeeDee Amok (anti-militarisme), Fahrenheit 451 (Utrecht), Buiten de Orde (Blad van de Vrije Bond) zullen toch hopelijk ook blijven verschijnen. Wanneer we een aantal verdwenen bladen op een rijtje zetten uit de laatste tien jaar in Nederland dan valt pas goed op hoe schraal de alternatieve pers er momenteel voorstaat. Furore (feministisch); Stadskrant Delft; De Grensch (Zaandam); Stadskrant Leiden; Onderste Boven (Breda); Buikloop en Peteroliehaven (Rotterdam); De Vrije Apeldoorner; Grondarchief de Luxe (DenHaag); De Nije (Leeuwarden); Ultimatum (Midden-Amerikablad); De Egte Opregte (Haarlem); De Vrije Arnhemmer, de Muurkrant en Nul-nummer uit Arnhem; Onderste Steen (Utrecht); Roermondse Aktiekrant; Blauwdruk (Delft); Haagse Stadskrant; Zwart gebak (Hilversum); De Muurkrant en de Onderste Steen uit Utrecht; De Muurkrant en de Tilburgse Aktiekrant uit Tilburg; De Kuilenburger (Culemborg), De Martiniekoerier, De Lawine, Leef in Chaos, de Aanzet en Pinox uit Groningen; Aktiekrant Ymuiden, De Keivreter (Amersfoort), De Veense (Veenendaal), Brik (Maastricht), De Nijmeegse Kraakkrant en de Flam (Nijmegen) ga zo nog maar even door. Dit is slechts een blik op onze eigen stapel ruilabonnementen uit de afgelopen jaren.
Een enorme hoeveelheid blaadjes en bladen die onstonden uit onvrede met de (veelal lokale) nieuwsvoorziening. Is die nieuwsvoorziening dan zoveel beter geworden? Zijn daarom al die alternatieve, veelal radikaal-linkse bladen opgehouden? Nee, dat ligt toch niet zo voor de hand. We zijn met ons allen toch juist veel afhankelijker geworden van een afvlakkende Nederlandse pers die vooral bezig is met oplage-cijfers, advertentie-inkomsten en primeurs? Om nog maar te zwijgen van de misselijkmakende TV-terreur van spelletjes en prietpraat en de wereld in een notedop ons gepresenteerd met behulp van informatie afkomstig van slechts een vijftal gigantische internationale persburo's en iedere keer opnieuw dezelfde 'deskundigen' die ons het overheidsbeleid uit de doeken doen en door de strot duwen. Maar de situatie is vooral opvallend op lokaal nivo. Zoals je uit bovenstaande opsomming kunt zien waren er vooral veel plaatselijke blaadjes aktief. Veelal ontstaan vanuit plaatselijke kraakakties, vredesaktiviteiten en solidariteitsbewegingen. Ontstaan ook in een periode van relatief grote werkloosheid en een optimistisch stemmende kleinschaligheidsbeweging waarin veel initiatieven een goede voedingsbodem vonden. De sociale dienst-repressie van de laatste jaren, die het mensen verbiedt vrijwilligerswerk te verrichten bij dit soort projekten waar natuurlijk ook de alternatieve bladen onder vallen, heeft natuurlijk veel invloed gehad op het in elkaar storten van van alles en nog wat. Op dit moment zie je zelfs banenpoolplaatsen oprukken bij de alternatieve media wat wij bij het Kleintje een verschrikkelijke ontwikkeling vinden en waarover we dan ook vrij veel geschreven hebben. Over dit onderwerp is trouwens zojuist een boeiende brochure geschreven (Banenpool en Vrijwilligerswerk) bij het Werklozencentrum Unitas in Nijmegen (080.232480) en Lucas Meijs van de Erasmusuniversiteit constateert in een andere studie naar dit fenomeen dat je goed moet oppassen "met het inschakelen van banenpoolers bij vrijwilligersorganisaties. Zij zijn op korte termijn handig, om betrouwbaar moeilijke 'rot'klussen te doen. Maar niet duidelijk is hoe lang de banenpool-regeling blijft bestaan. En wat gebeurt er met je organisatie, wanneer de regeling wordt opgeheven? Dan is de infrastructuur van vrijwilligers verdwenen." Immers, "wie betaalt, bepaalt" en "je moet er aan denken dat het bij een subsidiestop of -verandering bijna onmogelijk is om terug te gaan naar een situatie met alleen vrijwilligers, zonder dat de organisatie moet worden aangepast". Dit staat dus nog los van de onderbetaling van banenpoolers, de slechte rechtspositie (ontbreken van een CAO bijvoorbeeld) en de kans plotseling weer op straat te staan. Met deze banenpool-regeling ontstaat de tendens om vrijwilligerswerk steeds magerder te gaan waarderen en wordt de arbeidsethos, het idee dat je slechts meetelt met een betaalde baan, flink versterkt. Het kabinetsplan om werklozen te verplichten vrijwilligerswerk te gaan doen maakt de situatie natuurlijk al helemaal dramatisch aangezien het echte probleem, te weinig betaalde banen, helemaal niet aangepakt wordt en naar onze mening ook helemaal niet aangepakt kan worden aangezien de bazen simpelweg bezuinigen op arbeidskracht door de enorme automatisering bij het bedrijfsleven. Kijk maar naar de winstcijfers van de grote ondernemingen van de afgelopen maand: hoe meer mensen er uit gegooid zijn hoe hoger de winsten. En dan moet je bedenken dat veel automatiserings, robotiserings en moderniseringsprocessen veelal door de overheid zijn gesubsidieerd! Kortom, wij gaan gewoon door met het Kleintje in DenBosch. Pas geleden noemde iemand het Kleintje "de Bossche allegorie op het wereldgebeuren" en daar zit natuurlijk wel wat in gezien het redelijk grote aantal mensen uit heel het land die zich hebben geabonneerd op het Kleintje. Wanneer wij in het Kleintje een artikel schrijven over de torenhoge arrogantie van het stadsbestuur bij het opnieuw doordrukken van een of ander prestige-projekt in DenBosch dan geldt dat natuurlijk voor vrijwel alle steden en dorpen in Nederland. De zogenoemde 'Vrije Markt' zorgt ervoor dat steden elkaars rivalen en concurrenten worden en daarom zit zowat elke stad onder een gigantische berg zand en grint om een subtropisch zwemparadijs, een congrescentrum of een concertzaal in elkaar te zetten. Overal speelt hetzelfde: de stad is een produkt geworden en de mensen die er wonen zijn gedegradeerd tot consumenten, niet meer en niet minder. De steden en dorpen worden bestuurd door managers en technokraten die al lang geleden het kontakt met 'de burgers' hebben verbroken teneinde de eigen bankrekening te spekken. Bestuurders overleggen voornamelijk met spekulanten en ondernemers, winkeliers en projektontwikkelaars, bankiers en architecten. Bewoners 'mogen' af en toe komen opdraven om een informatie-avondje van publiek te voorzien. Lastige vragen worden netjes opgeschreven en meer hoor je er niet over. Het Kleintje vervult naar onze mening hier een rol en daar zullen we jullie vast en zeker mee blijven lastig vallen...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

Nieuwe Partij?

Bert Blase, mede-oprichter van De Nieuwe Partij (zie artikel Groen/links/rechts in Kleintje 278), heeft na de verkiezingsnederlaag van zijn partij besloten de overstap te maken naar de Politieke Unie 55+. Over De Nieuwe Partij schreef het FOK in de Kafka Nieuwsbrief nummer 6 een artikel onder de titel 'de Nieuwe Partij haalt racistische bende over de vloer'. Bertje was hier niet zo blij mee en schreef aan Kafka hierover een briefje. Het artikel had tot gevolg dat Martin Schenkels zich terugtrok als lid van de Nieuwe Partij.
In de Nieuwe Revu verscheen in juli 1994 een artikel over enkele andere kandidaten van de Nieuwe Partij; Peter Noordendorp en Benedict Banning. Noordendorp is de Nederlandse leider van de sekte de Humanistische Beweging, ook wel De Gemeenschap (Zie NN nummer 3). Noordendorp, die in 1975 de internationale tak van de sekte mee oprichtte op het Griekse eiland Korfu, was in 1986 en 1987 kandidaat voor een dekmantelorganisatie van De Beweging; de Humanistische Partij. Veel succes had deze club gelukkig niet. Banning werd in 1992 bestuurslid van Narconon, een afkickcentrum verbonden aan de Scientology kerk. In 1993 was hij spreker op een bijeenkomst van het orthodox-katholieke Instituut voor Huwelijk, Gezin en Opvoeding (aan Opus Dei verbonden). Gekonfronteerd met zijn Narconon-bestuurslidmaatschap reageerde Banning door te zeggen dat hij niet wist dat het iets met Scientology van doen had. Bovendien zou hij onlangs zijn afgetreden als bestuurslid.
Blase, gekonfronteerd met deze gegevens, verklaarde geschrokken te zijn omdat de Nieuwe partij "zich verre wil houden van alles wat met extreem-rechts te maken heeft". Over de Humanistische Beweging: "Organisaties als de Humanistische Beweging hebben op papier goede ideeën. Maar we zullen de leden kritisch blijven volgen."
September 1994 blijkt Bertje, die zichzelf als paranormaal genezer ziet, plotseling voorlichter te zijn geworden van de Tweede Kamerfractie van de Politieke Unie 55+. Hij moet gaan zorgen voor de goede relatie met de pers, helpen bij het formuleren van kamerteksten en optredens van kamerlid Leerkes regelen. Van vernieuwing is bij de Unie geen sprake. De Unie wil meer politie op straat, hardere aanpak van kriminelen, algemene identificatieplicht, intensieve fraudebestrijding, restrictieve toelating van vreemdelingen en stimulering van de terugkeer van diezelfden, verplichte integratie van vreemdelingen, naturalisatie alleen bij afzien van oorspronkelijke nationaliteit, kontroles en beperking van subsidies, verplicht afkicken van drugsverslaafden, strafbaar stellen van positieve diskriminatie, afslanking van het overheidsapparaat en natuurlijk een speciaal ouderenbeleid. Ook voerde de Unie in april gesprekken met de extreem-rechtse Realisten Nederland over mogelijke samenwerking (zie ook Kafka Nieuwsbrief nummer 10).

Het Algemene Ouderen Verbond verklaarde zich bereid een fusie aan te gaan met de Unie 55+ wanneer deze haar standpunten ten aanzien van vreemdelingenbeleid en kriminaliteitsbestrijding wilde aanpassen. Als aanloop naar een eventuele fusie zouden beide partijen tijdens de verkiezingen voor de Provinciale Staten in maart 1995 met een gezamenlijke lijst optreden. De onderhandelingen tussen de partijen zijn echter inmiddels afgeketst, met name vanwege de nieuwe naam die de Unie 55+ voor zichzelf had bedacht: Ouderenpartij Unie 55+. Deze naam zag het Ouderenverbond niet zitten.

De Nieuwe Partij was onderandere een voorstander van legalisatie van alle drugs, geen voorstander van klakkeloze celstraffen en tegen een geïsoleerd ouderen- en jongerenbeleid.
Blase, niet gehinderd door principes, zegt: "Ik heb geen moeite met de ideeën van de Unie 55+. Je moet tenslotte verder". Naar onze mening is Bert een opportunist. De Unie brengt ook een eigen partijblad uit, genaamd 'Unie Vizier'. En hoe heet het blaadje van de xenofobe sterrenwichelaar en bestuurslid van de Unie Ed Noordman ook alweer? Juist, 'Astro-Vizier'.

Dit artikel is (enigszins aangepast) overgenomen uit de Nieuwsbrief nummer 12 van Kafka. Met deze nieuwsbrief kun je kennis maken door vijf gulden over te maken op Postbanknummer 71006 tnv Kafka, Amsterdam, ovv 'Nieuwsbrief'.

Wie bij Google 'Bert Blase' intikt wordt onder meer verwezen naar een artikel uit 1994 verschenen in Kleintje Muurkrant onder de kop 'Nieuwe Partij'. Het artikel wordt daardoor ook nu (inmiddels ruim 10 jaar na het verschijnen ervan) nog wel eens aan mij voorgelegd. Er staan echter nogal wat fouten in dit artikel, vandaar dat ik met de redactie van Kleintje Muurkrant heb afgesproken dat ik die in dit bijschrift corrigeer, en dat deze tekst als bijlage bij het betreffende artikel wordt geplaatst.

In het artikel staan kleinere en grotere fouten. Op de kleine fouten (ik zie of zag mijzelf bijvoorbeeld niet als 'paranormaal genezer' zoals in het artikel staat) en op de wat badinerende schrijfstijl wil ik hierbij niet ingaan, maar wel op het feit dat aan mij - en overigens ook aan het Kamerlid Bertus Leerkes - standpunten worden toegeschreven, die ik niet heb en nooit heb gehad, integendeel, waar ik geen enkele affiniteit mee heb.
In het artikel wordt een serie van standpunten genoemd ten aanzien van vreemdelingenbeleid en criminaliteitsbestrijding, die ik destijds zou hebben onderschreven, toen ik voorlichter en naaste medewerker werd van Bertus Leerkes (Tweede Kamerlid, 1994-1998). Hier is geen sprake van! Bertus Leerkes zelf heeft - al ruim voor de verkiezingen van 1994 - publiekelijk aangegeven dat hij deze standpunten niet deelt. In de gesprekken die wij hebben gevoerd, voordat ik zijn medewerker werd, hebben wij vanzelfsprekend uitgebreid over onze politieke opvattingen gesproken. Leerkes bevestigde mij, dat hij onder geen beding de Tweede Kamer inging om dit soort thematiek. Integendeel, uit onze gesprekken bleek een grote verwantschap tussen zijn en mijn idee

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

Noorwegen

Gefeliciteerd!

Een staat waarin ik me steeds minder thuis voel
Donderdag 3 november vond in Den Bosch de studiedag plaats georganiseerd door het Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen.
Het Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen is een netwerk van regionale groepen, die zich met raad en daad inzetten voor uitgeprocedeerde vluchtelingen. Mensen die hier geen ver- blijfsvergunning hebben, mensen die eigenlijk weg zouden moeten, maar niet weten waarheen. Het thema van de dag was
"Vluchtelingen en Beeldvorming". Een trouwe lezer van Kleintje Muurkrant was op de studiedag aanwezig en geeft enkele indrukken van de dag weer. Ruim honderddertig mensen waren op de studiedag afgekomen. Dat zegt wat over het gegeven dat er nogal veel mensen zich druk maken over het inhumane vluchtelingenbeleid van de Nederlandse overheid.
Allereerst werd er uitleg gegeven over de ruimte waar we ons in bevonden. Een parochie (San Salvator-parochie), die in de ogen van bisschop Ter Schure te veel middenin de samenleving staat. Het inhoudelijk konflikt tussen het Roomskatholieke instituut en de parochie San Salvator is inmiddels verworden tot een bestuurlijk konflikt. De parochie wordt dan ook op vele manieren tegengewerkt.
De dag werd vervolgd met de film "Bondgenoten of rivalen?" Eerlijk gezegd viel de film me tegen. Het gaf een oppervlakkig beeld van een aantal mensen die langere tijd afhankelijk zijn van een uitkering. De film ging over hoe het is om van een uitkering rond te moeten komen. Vier baanlozen vertelden over hoe ze voor een zinvolle tijdsbesteding hadden gekozen.
Daarna was er een indrukwekkende lezing te beluisteren uitgesproken door de conservator van het herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dat is dan ook de reden, dat Kleintje Muurkrant de lezing hieronder integraal afdrukt. De lezing maakte duidelijk, dat naast de verschillen er parallellen te trekken zijn tussen het vluchtelingenbeleid van voor de Tweede Wereldoorlog en het huidige vluchtelingenbeleid.
Na de middagpauze gingen we in groepen uit elkaar, voorgezeten door een journalist. Centraal stond in deze gesprekken het thema "Vluchtelingen en Beeldvorming". De verantwoordelijkheid van de media werd duidelijk betrokken bij de beeldvorming. We lezen immers regelmatig, dat er ergens in een asielzoekerscentrum een vechtpartijtje is geweest. De politie reageert hier meestal overdreven paranoïa op. De pers schrijft hierover uitgebreid zonder zich af te vragen of het eigenlijk wel nieuws is (ga in het weekend naar de eerste beste discotheek en daar zal ongetwijfeld ook regelmatig het een en ander gebeuren. Alleen haalt dat nauwelijks het nieuws). Bovendien zijn veel journalisten lui, moeten snel een commercieel produkt maken of laten zich niet inlichten over de achtergronden van konfliktjes. Zo staat er nauwelijks iets in de kranten over het feit, dat mensen uit kompleet verschillende kulturen onder onzekere omstandigheden het met elkaar moeten zien te rooien. En wat te denken wat het voor een stress oplevert om van 30 gulden zakgeld per week te moeten rondkomen. En dan heb je het nog niet eens over hoe vluchtelingen huis en haard onder vaak erbarmelijke omstandigheden hebben moeten achterlaten. Iedereen kent de verhalen in 's lands grootste krant. Het is daar beleid om de eerste pagina's elke dag minstens drie artikelen te plaatsen waarmee buitenlanders in verband worden gebracht met kriminaliteit. Maar ja, deze krant zat in de Tweede Wereldoorlog ook al fout... Werkt de marketingstrategie van bedrijven ook niet zo kwa reklame? Herhaal de boodschap en er zijn altijd wel mensen die erin trappen en de boodschap voor zoete koek aannemen.
Ook waren er nogal kritische kantekeningen te plaatsen bij het vluchtelingenbeleid van de Nederlandse overheid. In het kader van de verhullende beeldvorming worden "fraaie" namen gevonden, zoals "grenshospitium", "asieltoeristen", "echte vluchte-
lingen", "inburgeringskontrakten" of "opvang in eigen regio". Om maar niet te spreken over het vluchtelingenbeleid, dat erop gericht is om mensen te weren en uit te sluiten. De vluchtverhalen van mensen doen er steeds minder toe bij de bepaling van de kriteria of iemand in Nederland mag blijven of niet. Het land is immers "vol", eigen volk heeft voorrang, ook al zullen vele politici dit niet als drijfveer erkennen voor het door hun voorgestane vluchtelingenbeleid.
De dag werd plenair afgesloten met zinnige en minder zinnige aanbevelingen. In ieder geval heeft de dag mij gesterkt in de overtuiging om door te gaan met het aan de kaak te stellen van het inhumane vluchtelingenbeleid, me in te zetten voor de medemens en het meewerken aan initiatieven die een perspektief geven aan een rechtvaardiger samenleving, waarbij de mens centraal staat en niet de belangen van een staat waar ik me steeds minder thuis voel...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 1

Geurterreur

"V&D poogt met lekkere geurtjes kooplust publiek te stimuleren" kopt de Volkskrant van 8 december op de voorpagina. Wat nu weer? Na zogenaamd sfeervolle muziek ter bevordering van de koopdrift en de naar marketing-maatstaven psychologisch verantwoorde schappenindeling (duur op ooghoogte) weer een nieuwe poging om de konsument meer te laten konsumeren. De bedoeling is dat door middel van geurkolommen (van 3300 gulden per stuk) het onderbewuste van de klant zodanig beïnvloed wordt dat deze in een "prettige", koopgrage stemming komt te verkeren. Bah! Koffiegeur om koffie te verkopen, dennegeur om kerstspullen te verkopen, zomergeur om in de winter de verkoop van cabriolets te stimuleren (bij autofabrikant BMW), lentegeur om mensen in voorjaarskleding te krijgen... Over het effekt van dit middel zijn de meningen verdeeld, maar het is natuurlijk al eng genoeg dat het überhaupt geprobeerd wordt. Ik heb helemaal geen behoefte aan slimme managers die proberen in mijn onderbewustzijn door te dringen. 'De klant is koning' is allang een achterhaalde spreuk; de klant is er vooral om de grutterswereld meer en meer te laten floreren en daar wordt dan nog niet eens geheimzinnig over gedaan. Om nog enig verzet te bieden was het al handig om goed voorbereid een winkel in te stappen, met een lijstje, watjes in je oren en het voornemen vooral veel op de onderste schappen te kijken; nu moet ik mij ook nog gaan bewapenen met een stapeltje geurvreters.

Karnaval 1995
Op initiatief van enkele aktivo's en met medewerking van de kraakgroepen "de Krakeling" (Sittard) en "Villa Steinway" (Rotterdam) wordt er in 1995 meegedaan aan de karnavalsoptocht in DenBosch (jaja!!). Onder het motto "karnavalskrakers" proberen we tijdens de tocht de aandacht te vestigen op artikel 429 (het zonder tussenkomst van een rechter ontruimen van een gekraakte woning). Bestaat er eigenlijk iets leukers dan onder het genot van een biertje je 'steentje' bij te dragen aan de karnavalsvreugde in het zuiden van het land. heb je zin om mee te doen kom dan ook naar DenBosch. Binnenkort volgt er meer info over de datum en tijd. Zegt het voort...

Zweven
Aan allen die de Psychedelische (R)evolutie van Hans Bogers, Hans Plomp en Stephen Snelders hebben gelezen. Het betreft de oprichting van het PAN (Psycho Actief Netwerk). Doel is het internationaal bestuderen en uitwisselen van informatie, kennis, onderzoeksresultaten en opinies betreffende het gebruik van bewustzijnsveranderende substanties en methoden in therapie, religie, creativiteit, spiritualiteit en cultuur. Aktiviteiten: uitgeven kwartaalbulletin, organiseren van lezingen en conferenties, beschikbaar stellen van info via bulletinboards. Belangstelling? PAN forum, Leidsegracht 8, 1016 CK, Amsterdam.

Homerus
Onder het motto 'Als je niet wilt lezen, hoef je niet met ons te discussiëren' is in Nijmegen onlangs HOMERUS geopend. Homerus is een Turkse boekwinkel, annex uitgeverij, waar je mensen en materiaal van vele nationaliteiten kunt vinden. Daarnaast is Homerus een internationaal cultuurcentrum waar je terecht kunt voor vertaalwerkzaamheden in onderandere Koerdisch, Arabisch, Perzisch en Grieks, festivals, volksdansen en onderwijs. Homerus is te vinden aan de A.Noorduynstraat 20, 6512 BL, Nijmegen. 080.607553

Kritiek
Het Jaarboek voor socialistische discussie en analyse komt er weer aan. Deel 4 van KRITIEK alweer! Met bijdragen zoals "aan wat voor ziekte lijdt de sociaal-demokratie?"; "de auto als historische vergissing"; "lubbers bedankt"; "de verzorgingsstaat in europees perspectief"; de putch van Luns: mythe van rechts?" etc etc. 300 pagina's. Voor 1 januari 1995 29,50 over maken op giro 516499 tnv Stichting Toestanden ovv Kritiek 1995. Daarna kost ie 35 gulden. Meer informatie: 030.962782.

De Doorbraak
Sinds een maand of vier is er in Muntelstraat 1 (DenBosch) een politieke-kraakinfohuiskamer, 'De DOORBRAAK'. Onze bedoeling is om zoveel mogelijk landelijke informatie te verspreiden onder geïnteresseerde mensen uit onze regio. Dus wanneer je info-materiaal hebt wat je verder wil verspreiden: Postbus 177, 5201 AD, DenBosch. Onze huiskamer, waar we biologisch verantwoorde biertjes en sappen schenken, is bevolkt op zondag en woensdag. tevens eten we iedere zaterdag gezamenlijk. groetjes en tot ziend in de Doorbraak, Muntelstraat 1, DenBosch.

boze brieven
Mijn naam is Willem Doevendans, ik ben schrijver en heb opdracht een bundel te maken over boze mensen. Een van de rubrieken zal bestaan uit BOZE BRIEVEN over sociaal onrecht. Voelt u zich slachtoffer van ONRECHT? Heeft u naar de betreffende instanties boze brieven gestuurd en bent u niet tevreden over de afloop? Vindt u bovendien dat uw brieven zo geschreven zijn dat het interessant is om ze te publiceren? Ze mogen sarcastisch zijn. Ik wil uw zaak graag kracht bijzetten door uw boze brieven te publiceren in mijn boek. bel of schrijf: Willem Doevendans: Lijnbaansgracht t.o. 20, 1015 HA, Amsterdam. 020.6259851/6860762.

ACT UP!
In meer dan vijftig landen bestaan er inreisbeperkingen voor mensen met HIV/AIDS. Achterlijke overheden denken op deze manier aids buiten de grenzen te houden of de epidemie te beperken met deze maatregelen. beter doen deze overheden eraan om veilige sex en veilig spuiten te propageren en de middelen hiervoor ter beschikking te stellen. In de komende maanden zullen we in diverse bladen deze landen en hun discriminerende maatregelen publiceren. Een lijst van april 1994 met deze landen in bij ons verkrijgbaar. Stuur hiervoor een aan jezelf geadresseerde envelop met een postzegel van 70 cent naar Act Up!: Postbus 19052, 3501 DB, Utrecht.

volkerenmoord op termijn
Setiawan Djody, de 44-jarige miljonair en playboy kondigt aan dat hij de eerste auto-tycoon van Indonesië wil worden. Djody heeft bewezen dat hij misschien wel de kwajongen speelde, maar bepaald niet was: op zijn 26ste vergaarde hij zijn eerste miljoen in de bouwindustrie en hij heeft nu uitgebreide belangen in de mijnbouw, scheepvaartindustrie, zware industrie, etc. Djody is afkomstig uit de hoge Javaanse adel en, het allergewichtigste, geniet de steun van de Soeharto-regering dankzij de zeer goede vriendschap met Soeharto's zoon Hutomo Mandala Putra. Djody verwierf in januari 1994 het 100%-eigendom van het Italiaanse Lamborghini Automobile, de producent van de meest luxe sportwagens ter wereld. Zou het toeval zijn dat Soeharto jr. dol is op autoracen? Djody verklaart dat de race-hobby van de zoon van Soeharto geen enkele rol bij de overname van de 40 miljoen dollar heeft gespeeld en dat het zijn bedoeling is voor iedereen betaalbare (vanaf 250.000 gulden) Lamborghini's in Indonesië te gaan produceren. De Indonesische versie van Lamborghini gaat Megatech heten.

"De VVD is geen pro-auto partij" zei minister Annemarie Jorritsma van verkeer en waterstaat in NRC-Handelsblad. "Wij vinden alleen dat je niet eenzijdig de lasten moet verzwaren. Als de accijnzen omhoog gaan moet de motorrijtuigenbelasting omlaag". Haar partijgenoot J. Blauw liet bij de bespreking van de begroting van verkeer en waterstaat weten dat hij niets ziet in het sturen van de automobilist door middel van accijnsverhogingen. Hoezo 'geen pro-auto partij'? Het spitsvignet gaat als het aan het paarse kabinet ligt ook al niet door ("Als je eenmaal een paar honderd gulden voor een spitsvignet hebt betaald, neem je natuurlijk nooit meer de trein"), maar de PvdA wil wel het rekeningrijden eerder invoeren.

Jose Ignacio Lopes, het Duits-Spaanse symbool van de auto-industrie, bijgenaamd de wurger van Rudelsheim, 'rücksichtlose' uitknijper van toeleveranciers en werkgelegenheid, voorheen werkzaam bij General Motors, nu bij het Volkswagen Concern. Lopes' overtuiging is dat de (auto)industrie in Europa zijn leven flink zal moeten beteren, wat inhoudt meer auto's en minder werkgelegenheid. Lopes' strategie is een absolute concentratie op een eenmaal ingezette koers, waarbij volledige loyaliteit bij hemzelf en zijn naaste medewerkers aan de gekozen doelstelling bestaat. Er wordt dus eigenlijk gevraagd mee te werken aan het eigen ontslag.

CO veroorzaakt mede zure regen, CO2 is mede-verantwoordelijk voor het broeikas-effekt. Een auto uitgerust met katalysator produceert meer CO2 dan een auto zonder. Immers één van de functies van de katalysator is het omzetten van CO in CO2. Een katalysator werkt alleen als hij op bedrijfstemperatuur is. Bij korte ritten werkt het ding helemaal niet. Wanneer van de motor maximale prestaties worden verlangd, dan wordt de lambda-regeling uitgeschakeld (anders zou er schade aan de motor ontstaan) en werkt de katalysator dus ook niet. Leuke uitvinding, die katalysator...

Loodvrije benzine. Het lood is er (bijna) uit. Iedere liter benzine mag nog steeds maximaal 0.013 gram lood bevatten. Niemand realiseert zich wat er nu in zit. Benzeen, tolueen, xyleen. Stuk voor stuk kankerverwekkende stoffen. Dat noem (godver) ik volkerenmoord op termijn. Wettelijk is het toegestaan 5% benzeen bij te mengen en voor tolueen en xyleen zijn geen grenzen aangegeven. Ter vergelijking: 5% is 40 gram, dat is 266 keer zoveel als 0.15 gram lood, terwijl benzeen veel gevaarlijker is.

Sevezo 10 juli 1976, nadat de bewoners waren geëvacueerd bleef het rampgebied voor lange tijd hermetisch afgesloten. Den Bosch 6 mei 1994, nadat God had beschikt bleven de mensen wonen, en werd het rampgebied voor lange tijd bewoonbaar verklaard. Om een herhaling van Sevezo te voorkomen heeft de EU de lidstaten verplicht de post-Sevezo-richtlijn in eigen wetgeving te vertalen. Den Bosch - Sevezo, Den Bosch heeft geen benzineramp, schijnbaar wel een benzine-vuiltje wat in het grote-praathuis is teruggebracht tot Commissievoorstel reg.nr. 94713, hoezo post-Sevezo-richtlijn...!

Links Forum organiseert. Kleintje Muurkrant nr. 279. Inval in de Doorbraak! Wat is er mis met o.a. Papenhulst 26? Niets! Uitgezonderd het feit dat langs Papenhulst 26 de Dieze loopt, vergeven van benzeen, tolueen, xyleen (zomer smog). Hierdoor wordt onder andere je denkvermogen aangetast. Al (grond)water-monsters laten nemen? De Kapitalistiese apokalips. "En die enkeling die zijn of haar medemens wil aanspreken en aansporen tot een laatste poging het tij te keren, kijkt over de schouder en ziet...niemand". Het 'Europees Anti Armoede Netwerk' is opgericht, de verspreiding van armoede kan in zijn volheid doorgezet worden, de gaskraan staat al lange tijd OPEN.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 3

Vluchtelingen in de jaren dertig

Het onderstaande artikel is een schriftelijke weergave van een lezing van de conservator Ben Prinsen van het herinneringscentrum Kamp Westerbork. Deze lezing is uitgesproken tijdens de studiedag van het Netwerk Religieuzen voor Vluchtelingen, op 3 november 1994 te Den Bosch.

inleiding
"Dan vraagt hij waar we vandaan komen en wij vertellen van onze avonturen. Hij luistert met een ernstig gezicht, schudt het hoofd als hij hoort van onze klimpartij en zegt dat wij straks onze kleren moeten schoonmaken. De chauffeur van de vrachtwagen is een goede kennis van hem en wij hebben dus geluk gehad. Maar deze heeft gewaarschuwd dat er patrouilles van de marechaussee onderweg zijn om te controleren en hij is er niet zeker van of zij ons niet in de gaten hebben gehouden. In elk geval, zo zegt onze gastheer, moet het ons duidelijk zijn dat wij niet kunnen blijven. De Nederlandse regering heeft bepaald dat er geen vluchtelingen opgenomen mogen worden en daaraan heeft iedereen zich te houden. Maar, zo vervolgt hij, er is één uitzondering op de regel. Als je eenmaal over de grote rivieren bent, dan kan je je aanmelden als illegale vluchteling voor een tijdelijk verblijf. Deze regeling is getroffen als tegemoetkoming aan de openbare mening en daarom wordt in het grensgebied jacht op vluchtelingen gemaakt en zijn op de bruggen over Maas, Waal en IJssel controleposten. Bovendien wordt het treinverkeer nauwkeurig in de gaten gehouden. Hij raadt ons aan, ons bij de politie te melden. Die zal ons dan ongetwijfeld terugsturen, maar we kunnen niet blijven, want anders zou men zich hier schuldig maken aan een strafbaar feit. Wij zeggen dat wij er niet aan denken ons te melden, danken hem hartelijk voor zijn gastvrijheid en staan op. Hij heeft een dergelijke reactie verwacht, zegt dat wij weer moeten gaan zitten en loopt de kamer uit. Net als we overwegen om toch op te stappen komt hij terug en zegt dat we door een dame en heer gehaald zullen worden die ons verder zullen helpen".
(Uit: Fred Schwarz, Treinen op dood spoor, 1994)

Een zigeunermeisje tussen wagondeuren in kamp Westerbork. De trein staat op het punt te vertrekken. Een trein gevuld met zigeuners en joden richting de vernietigingskampen van Oost-Europa. Een beeld dat de essentie van het doorvoerkamp Westerbork bevat. Een beeld dat ons gezichtspunt op de periode daaraan voorafgaand vertroebeld. Wie kan naar de vluchtelingenopvang in de jaren dertig kijken, resulterend in de oprichting van het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork, zonder zijn kennis van het kamp in de oorlogsjaren te laten meewegen.
Het ligt voor de hand het verhaal van kamp Westerbork te gebruiken om mensen van nu te waarschuwen voor de mogelijke uitwassen en gevolgen van een vluchtelingenbeleid dat vooral gekenmerkt wordt door afwering en uitsluiting. Het ligt echter evenzeer voor de hand om alle verwijzingen naar het vluchtelingenbeleid van de jaren dertig als niet ter zake doende van de hand te wijzen, juist vanwege de in veler ogen onvergelijkbaarheid van de situatie toen en die nu. Onvergelijkbaar, juist vanwege de geschiedenis van het kamp Westerbork in de Tweede Wereldoorlog, toen het vluchtelingenkamp gebruikt werd als Durchgangslager voor joden en zigeuners naar de vernietigingskampen in Polen. Ik stel voor, hoe moeilijk het door beelden als deze van het meisje ook is, toch te trachten de jaren dertig en het toen gevoerde beleid ten aanzien van vluchtelingen op zichzelf staand te bekijken. Enkel dan is het mogelijk een afgewogen beeld te schetsen van de opvang van joodse en politieke vluchtelingen uit Duitsland.

inhoud
Ik wil mij vanochtend beperken tot de groep van joodse vluchtelingen, omdat zij uiteindelijk deels in het vluchtelingenkamp Westerbork terecht kwamen. Nadat ik een algemeen overzicht heb gegeven van de voorgeschiedenis van het kamp Westerbork wil ik met name ingaan op de wijze waarop de nederlandse overheid met deze vluchtelingenstroom omging en op de reacties die zowel dat overheidsbeleid als de toestroom van de vluchtelingen onder de nederlandse bevolking in het algemeen en in de nederlandse pers in het bijzonder opriepen.

gegevens
Om meteen maar met de deur in huis te vallen: volgens Lou de Jong in zijn boek 'Voorspel op de geschiedenis van het Koninkrijk der Nederlanden' was er "nauwelijks een thema aan te wijzen dat zo duidelijk aan de kant van de niet-Duitse volkeren en hun regeringen het tekort aan inzicht, vaak ook het door nationaal egoïsme bepaald tekort aan simpele menselijkheid illustreert". Hij schrijft dit over de Europese landen, hij schrijft dat dus ook over Nederland. Tussen maart 1933 - na het aan de macht komen van Adolf Hitler - en september 1939 -het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in Europa met de Duitse inval in Polen - kwamen ongeveer 30.000 vluchtelingen naar Nederland. Onder hen waren 22.500 joden. Ze kwamen met of zonder papieren, legaal of illegaal. Te voet of per vliegtuig. Ze hadden bezittingen of waren berooid. Volgens de Vreemdelingenwet van 1849, de in 1939 geldende Vreemdelingenwet, werd elke vreemdeling die te goeder trouw en niet armlastig of gevaarlijk voor de gemeenschap was, toegelaten. De toestroom van vele joden en politieke vluchtelingen deed al spoedig het overheidsbeleid veranderen.
In 1933 kwamen er ongeveer 4000 joden naar Nederland. Tot 1938 zou het vervolgens om kleine aantallen gaan. Na de Reichs-
kristallnacht, in november 1938, kwamen er bijna 10.000. Over de hele periode kwamen er "netto", dat wil zeggen met aftrek van gerepatrieerde en geremigreerde joden, zo'n 17.000 joden naar Nederland. Zij woonden in Nederland op het moment dat de oorlog hier uitbrak.

Nederland
Zij kwamen terecht in een land dat als alle andere Europese landen gebukt ging onder de naweeën van de economische crisis. Een grote werkloosheid zonder dat men het idee had dat het in de toekomst beter zou gaan. Een sterk verzuild land, waarbij elke bevolkingsgroep haar eigen politieke, maatschappelijke en culturele organisatie kende. Een land met een niet al te grote joodse gemeenschap - zo'n 140.000 mensen - die weliswaar grotendeels min of meer geassimileerd was maar toch niet zelden geconfronteerd werd met een latent aanwezig zacht antisemitisme. Een land dat zich beroemde op de gastvrijheid ten aanzien van vreemdelingen, waarbij verwezen werd naar de Hugenoten in vroegere eeuwen en de opvang van Belgische vluchtelingen in de Eerste Wereldoorlog. Een beeld dat in de laatste jaren behoorlijk is genuanceerd in diverse studies.

Overheid
Hoe nu werden vluchtelingen uit Duitsland in dat land ontvangen? Gedurende de gehele jaren dertig was de Nederlandse overheid er op gericht vluchtelingen zoveel mogelijk buiten de deur te houden. Vooral door het tegenhouden aan de grenzen. En wanneer ze wel binnen kwamen werd getracht ze zo snel mogelijk naar een ander land te laten remigreren dan wel naar Duitsland te repatriëren. De verschillende ministeries en beleidsbepalers die zich met de vluchtelingen bezig hielden deden dit niet op basis van normale wetgeving. Via allerlei circulaires, met opdrachten aan de grensbewaking, de vreemdelingenpolitie of aan welke andere instantie dan ook, trachtte men de toe-
stroom van vluchtelingen te beperken. Dieptepunt - tenminste naar mijn mening - was de circulaire van 7 mei 1938 waarin stond, en ik citeer: "Nu na zoveel jaren aan de toevloeiing van vluchtelingen geen eind te zien is, zelfs een vergrooting van toestrooming te verwachten is, is de Regeering van oordeel, dat de tot nu toe gevolgde gedragslijn beëindigd moet worden en dat binnenkomst hier te lande van verdere vluchtelingen, onverschillig van welke nationaliteit, niet meer kan worden toegestaan.(...) Een vluchteling zal voortaan als een ongewenscht element voor de Nederlandsche maatschappij en derhalve als een ongewenschte vreemdeling te beschouwen zijn..."

argumenten
Twee argumenten werden door de jaren heen gebruikt om dit beleid te rechtvaardigen. Argumenten bedacht en gebruikt door de beleidsbepalers om de publieke opinie achter het gevoerde beleid te krijgen. Allereerst wees men op de slechte economische situatie in Nederland en op de grote werkloosheid die dat met zich mee had gebracht. Elke vluchteling die binnen zou komen zou immers een concurrent zijn van de Nederlandse werkloze. Dit is een argument, en geen feitelijkheid. Onderzoek heeft inmiddels geleid tot de gedachte dat de komst van de joodse vluchtelingen in de dertiger jaren juist voor werkgelegenheid heeft gezorgd. Natuurlijk, in 1933 kon dat niet worden voorzien. In 1938, na de Reichskristallnacht, toen de meerderheid van de vluchtelingen naar ons land kwamen, had het bekend kunnen zijn. Het tweede argument door de Nederlandse overheid gehanteerd werd, had evenals het vorige een element van bescherming in zich. Nu niet ten opzichte van de werkzoekende, maar ten opzichte van de Nederlandse joden. Een toenemend aantal joodse vluchtelingen zou volgens de overheid kunnen leiden tot een toenemend antisemitisme in Nederland. Een argument dat de beleidsmakers in de mond gelegd kregen door de voormannen van het Comité voor Joodsche Vluchtelingen, met name door prof. dr. David Cohen, de latere voorzitter van de Joodsche Raad. Dit comité kwam bij de regering op voor de belangen van de joden uit Duitsland maar omdat anderzijds veel Nederlandse joden bang waren dat door het toestromen van joden uit Duitsland hun eigen positie in gevaar zou komen en het antisemitisme in Nederland zou toenemen, stelde het Comité reeds in 1933 voor Nederland te beschouwen als een "doorgangsland" voor de vluchtelingen. De regering nam dat standpunt direct over.
De Nederlandse publieke opinie kreeg dus te doen met deze argumenten om de toevloed van joden uit Duitsland af te remmen of liever nog te stoppen. En kon deze argumenten dus overnemen of bestrijden. Dat gebeurde allebei. Later kom ik daar uitvoeriger op terug. Omdat het beleid vooral gevoerd werd met behulp van al dan niet geheime circulaires en aanwijzingen, was er voor het parlement en zeker ook voor de pers nauwelijks mogelijkheid het beleid te toetsen aan de schaarse wetgeving die er op dit terrein was.

hulp
Wie een studie ter hand neemt over de hulp aan vluchtelingen in de jaren dertig, wordt geconfronteerd met een veelheid aan organisaties die zich bezig hielden met de opvang en steun aan de asylanten. Ik heb het joodse comité reeds genoemd. Ik zou er tientallen aan toe kunnen voegen die vrijwel zonder uitzondering hun aandeel hadden in de opvang van een beperkt deel van de stroom, te weten van die vluchtelingen die tot hun eigen politieke, religieuze of culturele achtergrond behoorden. Een katholiek comité richtte zich enkel op de steun aan katholieken, waarbij inbegrepen de joden die zich tot het katholicisme hadden bekeerd. Het protestantse comité zorgde voor protestanten en protestant geworden joden. Een socialistische voor de socialisten, een communistische voor de communisten en een joodse voor de joden. De Nederlandse overheid stond op het standpunt dat de overheid geen directe uitvoerende taak had in die opvang, maar slechts een initiërende. Zo was de minister van binnenlandse zaken na de Kristallnacht bereid tot de toelichting van enkele duizenden joodse vluchtelingfen op voorwaarde dat het joodse comité zich binnen enkele dagen garant stelde voor meer dan 1 miljoen gulden die voor de opvang aangewend konden worden. Ook werd de voorwaarde gesteld dat alle opvang in kampen moest plaatsvinden en gericht zou zijn op remigratie en repatriëring. Het joodse comité, in de persoon van Cohen stelde zich garant en ging met de eis tot remigratie en repatriëring zonder meer akkoord omdat dat geheel in hun eigen denken paste. Het is maar een voorbeeld, maar het laat zien dat het tekort aan simpele menselijkheid waar De Jong het over had, zeker geen zaak was van de regering alleen.

verklaringen
Alvorens in te gaan op de ontvangst van de vluchtelingen in de publieke opinie is het mijns inziens interessant te onderzoeken welke verklaringen er na de oorlog door onderzoekers en historici zijn gegeven voor het door de overheid gevoerde beleid van tegenhouden en terugzending. Ik zal er hier zes noemen die elk voor zich een deel van het beleid hebben veroorzaakt en die wellicht ook in de tegenwoordige tijd een zekere actualiteit hebben.
Allereerst was er bij een deel van de kleine groep van be-
leidsmakers en de grotere groep van beleidsuitvoerders sprake van een zekere mate van antisemitisme. Ten tweede kan gesteld worden dat ambtenaren in die tijd, gewend als ze waren aan de ambtelijke routine en de daarmee samenhangende vraag om duidelijke regels, vaak hebben aangedrongen op een strikte en heldere regelgeving en daarmee dus op een verscherping van het beleid. Het is gemakkelijker voor een grenswacht iedereen die binnen wil tegen te houden dan om ter plekke een aantal wel en een aantal niet binnen te laten.
Vervolgens, en hoewel vooral van toepassing op politieke
vluchtelingen toch ook zeker van belang met betrekking tot de joden, de angst bij de Nederlandse overheid om de Duitse overheid te bruuskeren. Immers, Duitsland was onze belangrijkste handelspartner.
Ten vierde de wrevel die bij de Nederlandse regering werd gewekt over de door de nazi's genomen maatregelen in zoverre Nederland met de consequentie er van werd opgescheept. Elk vertoon van bereidwilligheid ten aanzien van vluchtelingen uit Duitsland zou het nazi-regime kunnen stimuleren nog verdergaande maatregelen te nemen tegen aldaar ongewenst geachte groepen. Met andere woorden: door vluchtelingen een veilige plaats te bieden zorg je voor nog meer vluchtelingen. Een stelling die in de jaren dertig ook in internationaal verband uitgebreid werd besproken, wat niet tot concrete stappen geleid heeft tegen de oorzaken van het vluchten van al die mensen.
Dan de angst voor vreemdelingen bij zowel de regering als de bevolking van Nederland in de jaren dertig. Of, zoals de Nederlandse jood Fritz Bernstein schreef: "Alle onvriendelijke gevoelens, die men tegenover het Duitse volk in de diverse buitenlanden koestert, trekt zich op en tegen hem (de Duitse vluchteling) samen."
In het taalgebruik van de overheid wordt dan ook niet van vluchtelingen gesproken, maar van vreemden en vreemdelingen. Twee elementen bevorderen deze definiëring van joden als vreemdelingen nog. Ten eerste de aparte positie die de Nederlandse joden ondanks hun emancipatie in de Nederlandse samenleving nog steeds innamen en op grond waarvan ook zij in de jaren dertig plotseling weer als "gasten" (over verhullend taalgebruik gesproken) te bestempelen waren en daarnaast de gedeeltelijke overname in het Nederlandse taalgebruik van nazistische begrippen. Met name het woord Überfremdung genoot in de jaren dertig een zekere populariteit in ons land.
Als laatste verklaring voor het zuinige vluchtelingenbeleid van Nederland in de jaren dertig valt het feit te noemen dat er slechts een kleine groep van beleidsmakers was. Enkele ministers en amtenaren. De publieke opinie was daarop nauwelijks van invloed en wanneer deze zich kortstondig deed gelden, werden maatregelen genomen om te voorkomen dat de pers zich volledig op de hoogte zou kunnen stellen van de behandeling van vluchtelingen.

concreet beleid
Gegeven argumenten en gevonden verklaringen. Dat alles in een poging de vluchtelingen zoveel mogelijk buiten de deur te houden, of om ze zo snel mogelijk weer te laten vertrekken. Toen de vluchtelingenstroom in 1933 op gang kwam werd Nederland geconfronteerd met een volksverhuizing in vredestijd, midden in de ernstigste economische crisis die het land ooit had gekend. Ruim vierduizend joden kwamen de grens over op zoek naar een veilige plaats. Het betrof over het algemeen beter gesitueerden en intellectuelen, men moest immers, op grond van de vreemdelingenwet, kunnen aantonen dat men over voldoende middelen beschikte. De Nederlandse regering beschouwde het vluchtelingenprobleem als een probleem van tijdelijke aard. Minister Donner verklaarde in de Tweede Kamer dat er van asiel geen sprake kon zijn, omdat een werkelijke dreiging van levensgevaar niet aanwezig was.
Nadat eind 1933 het regime van Hitler zich gestabiliseerd leek te hebben was er volgens de regering geen reden voor Duitse joden om naar Nederland te vluchten overgebleven. Volgens de regering hadden zij in Duitsland niets meer te vrezen. Slechts economische motieven zouden ten grondslag liggen aan hun vlucht. In mei 1934 besloot de overheid dat Oost-Joden en politieke vluchtelingen uitgewezen dienden te worden, tenzij er bij terugkeer in Duitsland onmiddellijk levensgevaar dreigde. Daarnaast zou het vertrek van andere vluchtelingen bevorderd dienen te worden. Ad Hoc regelgeving en restrictievere toelatingseisen konden niet voorkomen dat er tot november 1938 toch zo'n 2500 Duitse joden naar ons land kwamen. Met name door de voortvarende aanpak van de nieuwe minister van Justitie Goseling vond eind 1937 een verscherping van het vluchtelingenbeleid plaats. Omdat het economische argument langzamerhand niet meer opging werd in de verantwoording van dit beleid meer en meer de nadruk gelegd op openbare orde en nationale veiligheid. Uiteindelijk leidde dit tot de reeds eerder gememoreerde circulaire van 7 mei 1938 waarin alle vluchtelingen als ongewenste elementen werden omschreven.
De Reichskristallnacht, met het brute geweld tegen de Duits-joodse gemeenschap, leidde in begin november 1938 tot een toestroom van vluchtelingen. De Nederlandse overheid, in de persoon van Goseling, reageerde door het inzetten van 600 man grenspolitie en met een vertrouwelijke instructie dat de grens voor nieuwe vluchtelingen gesloten diende te blijven. Uitzondering mocht gemaakt worden voor mensen die dicht bij Nederland woonden en voor mensen die konden aantonen inderdaad in levensgevaar te zijn. Deze maatregelen waren vooraf met de diverse hulporganisaties besproken.
Hartverscheurende taferelen deden zich aan de grens voor. In de kranten werd steeds vaker over schokkende taferelen aan de grens bericht. "Een man die ernstig mishandeld was en die, om aan verder gevaar te ontsnappen, te voet gedurende 14 dagen door Duitsland had gezworven, werd niet toegelaten, omdat hij geen bewijs kon leveren van de hem toegebrachte verwondingen."
Op 15 november besloot de regering tot de opname van 2000
vluchtelingen. Dit op voorwaarde dat de vluchtelingen in kampen zouden worden ondergebracht die op kosten van de hulpcomitees, in het bijzonder het joodse, zouden worden ingericht. Eind december bleken er zo'n 7.000 binnen gekomen te zijn. In totaal zouden er in het halve jaar na de Reichskristallnacht 10.000 vluchtelingen worden toegelaten. Vele tientallen vluchtelingenkampen, opvangoorden, asieloorden, asielcentra en hoe ze verder dan ook genoemd werden, werden geopend en ingericht.
Bekende waren het "Protestants en Rooms-Katholiek Vluchtelingen-oord" te Sluis; "De Politiekazerne" te Nieuwersluis; "De Rooms Katholieke Kweekschool van het Heilige Hart" te Reuver; het Llyod-Hotel" te Amsterdam; "het Quarantaine-Station Beneden-Heyplaat" te Rotterdam en het Werkdorp in de Wieringermeer.

Veel, chaotisch veel.
Daarom besloot de regering tot de inrichting van een Centraal Vluchtelingenkamp, in februari 1939. Het joodse comité moest wederom opdraaien voor de kosten, hetgeen men accepteerde. Het kon immers erger: in Zwitserland dienden de vluchtelingen zelf voor hun onderhoud te betalen! De regering koos een plek op de Veluwe, ver verwijderd van de bewoonde wereld zodat de vluchtelingen niet deel uit konden gaan maken van de Nederlandse gemeenschap. Protesten, onder meer van de koningin, leidden uiteindelijk tot de aanwijzing van Westerbork als vestigingsplaats. In oktober 1939 kwamen de eerste vluchtelingen in dat kamp aan. Enkele maanden later werden ze ingehaald door de mensen waarvoor ze waren gevlucht.

bevolking en pers
Hoe reageerde de Nederlandse bevolking op de komst van de joodse vluchtelingen? Dit is niet eenvoudig te achterhalen. Opiniepeilingen werden nog niet gehouden, dus het is niet mogelijk harde cijfers hieromtrent te laten zien. We zijn wat dit betreft afhankelijk van uitingen in de Nederlandse pers. Nam de pers de argumenten van de overheid over of probeerde ze verder te kijken, niet alleen naar de oorzaken van het vluchten maar ook naar de oorzaken van het restrictieve toelatingsbeleid?
Niet alleen de situatie in Duitsland is voor de publieke opinie van belang, zeker ook die in eigen land. Nederland was in de jaren dertig een conservatief land dat de eigen neutraliteit als een traditie was gaan beschouwen. De verzuilde samenleving leidde tot een sterke verdeeldheid over allerlei onderwerpen. Volk en regering waren sterk op het eigen land georiënteerd en stelden zich gereserveerd op tegen "vreemden". Door de economische problemen werd dit nog versterkt. Zeker in de beginjaren van het Derde Rijk was bij veel Nederlanders de afkeer van het communisme groter dan die van het nazisme.
Niet alleen de manier waarop de hulp voor de verschillende vluchtelingen werd georganiseerd, maar ook de wijze waarop door de pers en het volk tegen het vluchtelingenprobleem werd aangekeken, is kenmerkend voor de verdeling die de verzuiling in Nederland had aangebracht. De ideëen van de regering over mogelijke ongewenste sociale en economische gevolgen van een te ruim toelatingsbeleid waren overal elders in de samenleving terug te vinden. Feit is, volgens diverse onderzoekers, dat de publieke opinie aanvankelijk nauwelijks reageerde op de ontwikkelingen in Duitsland. Het viel wel mee, werd zo gezegd. De correspondent van het Nieuwsblad van het Noorden in Berlijn schreef in 1934 over de vervolgingspolitiek: "...dat men met zijn tegenstanders afrekent, kan ik mij voortreffelijk begrijpen."
Toch ziet men in de jaren 1934 en verder een toenemende ongerustheid over hetgeen in het machtige buurland zich voordoet. Maar, aldus Lou de Jong: "Men leefde snel en men vergat snel." Vooral na de Reichskristallnacht leefde de publieke opinie fel op, om enkele weken later reeds even fel weer in te zakken. Het vraagstuk van de joodse vluchtelingen werd in de pers uitvoerig bediscussieerd, maar niet voor november 1938. Elke zuil had zo zijn eigen dagbladen en het spreekt voor zich dat deze de politieke visie van hun zuilpartij uitdroegen en verwoordden. Na bijvoorbeeld de Reichskristallnacht ontkwamen de kranten er niet aan verslag te doen van de gebeurtenissen aan de Nederlandse grenzen. Een grote publieke verontwaardiging was het gevolg, wat de regering er toe aanzette meer vluchtelingen toe te laten dan ze eigenlijk wilde. Maar enkele weken later zakte de belangstelling al weer in. Een nationale collecte bracht in december 1938 1,6 miljoen gulden op, waar de organisatoren toch een veelvoud hadden verwacht. Met name in het katholieke zuiden viel de opbrengst zwaar tegen, wat de socialistische krant "Het Volk" de vraag deed stellen of er hier sprake was van latent antisemitisme.
Het spreekt voor zich dat de oppositiepartij SDAP zich opstelde tegen het gevoerde regeringsbeleid. Dit werd door haar krant "Het Volk" verwoord. Niet dat zij direct de grenzen open wilde stellen, maar men pleitte toch wel voor soepeler toelating. Dat lag anders in de katholieke en protestants-christelijke pers. De Standaard (ARP) schrijft in december 1938: "Ze-
ker past op dit ogenblik, gezien de dichtheid van onze bevolking en de economische moeilijkheden waarin wij ons bevinden, grote voorzichtigheid bij de toelating van joden uit andere landen. (...) In de tegenwoordige situatie zou een schier onbeperkte toelating van joodsche vluchtelingen het anti-semitisme versterken. Niet zozeer antisemitisme op dwaze rassen-theorieën, als wel op concurrentie-overwegingen gebaseerd." De christen-historische "De Nederlander" wijst wel op een ver-
schil tussen de vluchtelingen en de Nederlandse joden door te stellen dat de vluchtelingen "opgegroeid zijn als Duitsers en gevormd door Duitsche overlevering, zeden en gewoonten." Daarom wil deze krant opvang in kampen, zodat ook de problemen als de verwachte concurrentie en groeiend antisemitisme zouden worden opgevangen.
De meeste grote kranten, zowel zij die de regering steunden als zij die oppositie voerden, waren van mening dat een werkelijk duurzame oplossing van het vluchtelingenvraagstuk alleen in internationaal verband kon worden bereikt. Een houding waarachter ook de overheid zich voortdurend verschool en waarmee zij, ondanks enkele internationale initiatieven nimmer succes heeft gehad.
Opvallend is dat zij zowel oppositie als regeringsgetrouwe dagbladen in hun argumentatie immer uitgingen van de door de overheid geuite argumenten om een afwerend vluchtelingenbeleid te voeren. Op basis van deze argumenten kwam men tot steun aan de overheid of tot een voorzichtig pleiten voor ruimere toelating, met name als het "eigen" mensen betrof.

Het beeld is duidelijk. De publieke opinie volgde de stem van de dagbladen die zich weer richten naar de mening van de politieke groepering uit hun zuil. Het gevolg was dat met name de communisten zich druk maakten om communistische vluchtelingen, dat katholieken zich druk maakten om katholieke vluchtelingen, de joden zorg hadden voor joodse vluchtelingen en dat kunstenaars zich bezig hielden met gevluchte artiesten. Ieder voor zich, maar niemand voor allen.

Westerbork
Op 9 oktober 1939 arriveerde de eerste groep van 22 vluchtelingen in kamp Westerbork. Eigenlijk waren het nog geen bewoners, maar pioniers die moesten werken om alles in orde te brengen. Voor de raampjes van de barakken hingen gordijnen: boerenbont in diverse kleuren. De Telegraaf schreef: "Boerenbontgoed, dat het goed doet achter de kleine heldere ruitjes." Boerenbont, dat er in 1945 nog steeds zou hangen.

Voor wie meer wil weten over de geschiedenis van kamp Westerbork: Herinneringscentrum Kamp Westerbork, Oosthalen 8, 9414 TG, Hooghalen. Telefoon: 05939.2600

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 2

Inkijkoperatie bij Opstand

"Het niet-strafvordelijk vooruitlopend onderzoek heeft eigenlijk veel weg van de wijze waarop een zorgzame houtvester of boswachter zijn natuurgebied bewaakt en beschermt. Niet alleen heeft hij oog voor de natuurlijke gesteldheid van zijn gebied, hij houdt ook veranderingen in de gaten en let op het komen en gaan van gebruikers van het bos. Daarbij gaat hij niet de gehele tijd op de loer liggen, maar let op uiterlijk waarneembare feiten en/of afwijkend gedrag, die hem aanwijzingen zouden geven om de rust van de gebruikers te verstoren door echt indringend te gaan opletten." (van Duijne, onderzoeker naar georganiseerde misdaad bij Justitie)

Toen op 28 september de Haagse politie invallen deed bij de stichting Opstand, haar medewerkers en bestuursleden, kopten de meeste kranten al met de link naar het RaRa-onderzoek. De geheimzinnigheid van de persofficier N. Zandbergen ("We hebben diep over deze werkwijze nagedacht en die voorgelegd aan de rechter-commissaris. En die vond dat het kon. We concludeerden dat het grote belang van het onderzoek het bekendmaken van de reden van de inval in de weg staat") was uitzonderlijk te noemen in gevallen van een inval die plaats vindt bij derden. Opstand en haar medewerkers werden namelijk zeer nadrukkelijk zelf niet verdacht van een strafbaar feit.
Anderhalve maand later, op 14 november, krijgt de advokaat, Ties Prakken, middels een fax van rechter-commissaris mr. Ruijs.
Hans Krikke en Jan Müter, beide medewerkers van Opstand, worden sinds 11 november als verdachten aangemerkt. Zij worden verdacht van het feit 'dat zij in de periode 1987 tot en met 1993 te 's Gravenhage en/of elders in Nederland hebben deelgenomen aan een organisatie die zich "RARA" noemt, welke organisatie het oogmerk heeft het plegen van misdrijven, zoals het opzettelijk teweegbrengen van ontploffingen, brandstichtingen en/of het vernielen van gebouwen en/of andere goederen, in ieder geval het plegen van misdrijven'. Een hele mond vol, met andere woorden een artikel 140-construktie.
Uit de schaarse stukken die Ties Prakken opgestuurd heeft gekregen, blijkt dat het artikel 140-onderzoek naar de anonieme leden van RARA sinds 1 oktober 1993 loopt. De invallen zijn in het kader van dit artikel 140 onderzoek goedgekeurd door de rechter-commissaris Ruijs. Een oprekking van de mogelijkheden van Justitie in vergelijking met het verleden.

Het RaRa onderzoek na de DIA-bom
Het DIA team dat na de bomaanslag op de Dienst Inspectie Arbeidsverhoudingen in het Ministerie van Sociale Zaken te Den Haag aan het werk ging begon natuurlijk niet helemaal bij nul. Het Kosto-team was nog maar een half jaar opgeheven en kon dus in bijna dezelfde hoedanigheid weer aan werk: een sterke vertegenwoordiging van de Haagse politie (Bureau Zware Criminaliteit) en de Dienst Bijzondere Recherche Zaken van de CRI. Een kern van 15 rechercheurs, bijgestaan door meerdere specialisten in kleine units. Vergelijkbaar met de opzet van het LCT, dat de Makrobranden destijds onderzocht, dat bestond uit een vaste kern van 26 rechercheurs en groeide in drukke tijden uit tot 65 mensen. Er was nog even verwarring over de positie van de BVD, maar als "kernteamlid" draait de dienst wel degelijk mee.
De Haagse politiewoordvoerder H. Schreuder kondigde al direct een andere aanpak aan: "We nemen liever de tijd om de zaak uiteindelijk in veroordelingen uit te laten monden. We laten ons niet storen door de tijdsdruk."

Het DIA team kon voor een deel de draad oppakken die het Kosto-team had opgezet. Belangrijk element van het onderzoek was het opzetten van het misdaadanalyse-programma 'Octopus'. Het Kosto-team heeft hier zeer veel geld en tijd in geïnvesteerd, waarop nu kon worden doorgebouwd. Octopus is een ondersteunend programma waarin informatie van observaties, telefoontaps, informanten en eigen onderzoek zoveel mogelijk op dezelfde wijze verwerkt wordt. Middels diverse zoekmogelijkheden zijn er dan allerlei combinaties te maken, die op het eerste gezicht niet zo voor de hand liggen. De hoeveelheid info die deze computer bevat is waarschijnlijk gigantisch. Justitie zal zich in het RaRa onderzoek niet teveel beperkingen opleggen als het gaat om de hoeveelheid mensen die 'op z'n minst aandacht vereisen' te registreren. Een groot deel van radikaal links zal ondertussen wel genoteerd zijn.

Tot de invallen bij Opstand heerst er een zeer grote stilte rondom het RaRa onderzoek. De BVD benadert natuurlijk nog steeds wel verschillende mensen 'om in RaRa-kringen te infiltreren', maar meer dan een metafoor voor alles wat linkser is dan Vluchtelingenwerk is de term RaRa hier eigenlijk niet. Het leek er erg op dat het DIA-team, net als zijn voorgangers, op een dood spoor zat. De druk op resultaat is echter groot, niet voor de tweede keer wil men de kantoren en auto's verlaten zonder resultaat. Opnieuw duikt het team in het RaRa Umfeldt en deze keer stort het team zich op de stichting Opstand.

Opstand
Opstand begeeft zich immers al jarenlang op hetzelfde aktieterrein als RaRa, heeft in het verleden de manifestatie voor Rene R. mee georganiseerd en herbergt in de ogen van het team een schat aan informatie. Niet alleen onderzoeken op het gebied van illegale buitenlanders, maar ook documentatie over radicaal linkse aktiegroepen. Wellicht was het in de ogen van het team ook meer dan toevallig dat Opstand vlak voor de aanslag nog regelmatig contact had met de DIA en een dag na de aanslag op het huis van Kosto een interview had gepland met hem.
Bij de huiszoekingen op 28 september behoudt justitie 'in het belang van het onderzoek' een absoluut stilzwijgen. Er wordt alleen meegedeeld dat de betrokkenen geen verdachten zijn. Advocaat Ties Prakken dient onmiddellijk een beklagschrift in bij de Haagse Rechtbank. Zij stelt dat de huiszoekingen onrechtmatig zijn, omdat de betrokkenen recht hebben op informatie over de reden van de tegen 'NN' toegepaste dwangmiddelen. Daarnaast beroept ze zich op de vrijheid van meningsuiting voor de onderzoekers/journalisten van Opstand, die daarin nu ernstig worden ingeperkt. Als het beklagschrift gegrond wordt verklaard zal al het materiaal terug moeten worden bezorgd.

Dan volgen op 14 november de faxen aan Ties Prakken, waarin Jan Müter en Hans Krikke bestempeld worden als verdachten. De verbazing is niet alleen bij Jan en Hans groot, ook de gezamenlijke Nederlandse pers springt erboven op. Waarom worden deze verdachten niet gearresteerd? Is men werkelijk RaRa op het spoor? Volgen er nog meer arrestaties? Justitie heeft geen bevredigende antwoorden en Hans en Jan doen juist het tegenovergestelde van wat Justitie verwacht had. In alle openheid en met naam en toenaam treden ze naar buiten en wagen zich een dag later in het hol van de leeuw. Justitie kan z'n gezicht eigenlijk alleen nog maar redden door beide verdachten te arresteren, maar doet dat niet.

De oprekking
Maar er is natuurlijk meer aan de hand. Achteraf bekeken zijn de huiszoekingen een soort gelegitimeerde inkijkoperaties geweest. Volgens Ties Prakken, advokaat van Opstand, is het de eerste keer dat een Officier van Justitie grijpt naar het verregaande middel van huiszoeking in een anoniem verdachtenonderzoek.
In de inmiddels zeer vele artikel 140-onderzoeken maakt de politie wel uitgebreid gebruik van een aantal andere dwangmiddelen, zoals afluisteren, observeren en videoregistratie. Dat men hier extreem ver in gaat is al gebleken uit bijvoorbeeld de artikel 140-onderzoeken na de Mariënburgt ontruiming en tegen Radio 100. Voor huiszoekingen, die een fikse aantasting zijn van de privacy voor de betrokkenen, gold tot nu dat er op z'n minst een verdachte met naam en toenaam bekend moest zijn.
Uit de gerechtsstukken blijkt dat bij de huiszoekingen in het geval van Opstand er geen tenaamgesteld gerechtelijk vooronderzoek liep. Het komt er eigenlijk op neer dat ter opsporing van anonieme RaRa-leden bij anderen een inval kan worden gedaan. Een oprekking van het artikel 140-onderzoek, die wanneer dit goedgekeurd wordt door de Raadkamer, de nodige konsequenties kan hebben voor de toekomst. De kans is groot dat Justitie dan vaker naar dit verregaande middel grijpt in zogenaamd 'gevoelige onderzoeken'.

De 'denkers' en de 'doeners'
Justitie zat al sinds 1 oktober 1993 op de lijn van artikel 140. Niet een onderzoek naar anonieme verdachten die deel hebben genomen aan de bomaanslag op het Ministerie van Sociale, maar een onderzoek naar anonieme verdachten die lid zijn van de RaRa. Op deze wijze hoeft justitie geen directe relatie meer met de aanslag zelf te leggen. Het is mogelijk dat Justitie 'de doeners en denkers'-theorie serieus uit gaat proberen.
De doener en denkers-theorie kwam voor het eerst naar voren bij een vergelijkend onderzoek van Leon Wecke naar de Rara-persverklaring na de bomaanslag op het huis van Kosto en het zelfinterview dat in de Konfrontatie van juni 1991 is verschenen. Eén van de hoofdconclusies van dat onderzoek was dat de 'bomplaatser(s) en de RaRa-ideolo(o)g(en) niet identiek lijken te zijn'. Ook na de bomaanslag op de DIA kwam deze theorie weer boven drijven.
Het lijkt er nu op dat justitie deze konstruktie uitprobeert op of gebruikt tegen Opstand. Artikel 140 biedt de mogelijkheid om de 'doeners' en 'denkers' theorie strafrechtelijk vorm te geven. Van de denkers hoeft immers niet meer bewezen te worden dat ze rechtstreeks iets met de bomaanslagen zelf te maken hebben gehad. Echt gemakkelijk zal het echter niet zijn voor justitie. Hoe bewijs je immers dat iemand bij de 'denkers' hoort? Flinterdunne overeenkomsten tussen de persverklaringen en eigen geschriften? Gedachtenfrutsels op papier of de computer over het beleid van Kosto? Een uit woede geschreven verslag over een inval van de DIA? Of is het voldoende als een RaRa-lid anoniem informatie bij Opstand heeft ingewonnen?

Artikel 140 komt hiermee aardig in de richting van het Duitse artikel 129a, waarin ondersteuning van 'terroristische' verenigingen strafbaar is gesteld. Bij Opstand lijkt het wel die kant op te gaan. Justitie doet in ieder geval z'n best de procedures zo goed mogelijk volgens de regels te laten verlopen. Vandaar bijvoorbeeld de 4 rechter-commissarissen bij de huiszoekingen, vandaar ook de op naamstelling van het gerechtelijk vooronderzoek. Een onderzoek naar anonieme verdachten dient namelijk op naam gesteld te worden als er een vermoeden richting bepaalde mensen is. Gebeurt dit niet tijdig, dan verklaart een rechter het bewijsmateriaal meestal onrechtmatig. Jan en Hans zijn dus of voor de zekerheid tot verdachten gebombardeerd, of er is lang van tevoren over nagedacht en het is een welbewuste strategie geweest om het onderzoek te faseren. Justitie gebruikt in die optie welbewust een gevoelig onderzoek ter oprekking van haar mogelijkheden, anders had ze Jan en Hans ook al tijdens de invallen als verdachten kunnen bestempelen.
Aangezien de dossiers volledig gesloten blijven, een zeer grote uitzondering, is het onmogelijk daar nu meer over te zeggen. Het feit dat Jan en Hans niet gearresteerd zijn geeft aan dat Justitie die dossiers voorlopig ook gesloten wil houden. Anders zou de advokaat namelijk binnen drie maanden een deel in mogen zien.

Informatie
Justitie heeft natuurlijk meer op het oog dan alleen het oprekken van haar middelen. Een belangrijk onderdeel van het RaRa onderzoek is het verzamelen van informatie over mensen die aktief zijn binnen hetzelfde aktiegebied. Opstand is één van de knooppunten binnen verschillende netwerken. Zoals ze zelf omschrijven vormen ze ook een soort brugfunktie tussen radikaal linkse en gematigde, vaak kerkelijke organisaties. Tussen de papieren van Opstand zaten zeer veel gegevens over hoe die groepen werken, met wie, enz. De invallen zullen zeker niet alleen om de informatie gedaan zijn, maar binnen dit soort onderzoeken speelt dat wel een belangrijke rol.
In die zin is het 'bijeffekt', het criminaliseren van Opstand een bijkomende faktor waar justitie niet treurig om zal zijn. Samenwerkingsverbanden waar vaak jaren over is gedaan om ze op te zetten zijn zo binnen een aantal weken aan het afkalven, omdat er een zweem van verdachtmakingen om Opstand heerst. Het werk van Opstand ligt inmiddels wel effektief stil en het zal zeer veel moeite kosten dit weer op te starten.

Onrust
Bijkomend effekt van de huiszoekingen en verdachtmakingen is de onrust die daardoor ontstaat. Worden mensen misschien toch zenuwachtig en hoopt Justitie op een foutje? Wil men duidelijk maken het RaRa onderzoek dit keer echt door te zetten tot het bittere eind? Hoop men een beweging rondom het vluchtelingen- en illegalenbeleid te frusteren? Of is hier sprake van een alternatieve Plukze praktijk tegenover links. Vormt voor de georganiseerde misdaad geld de belangrijkste bron van bestaan, linkse groepen zijn voor een deel afhankelijk van de informatie die bepaalde groepen verzamelen. Als je dat drooglegt, leg je een beweging lam. Hoe dan ook, politie en justitie hebben zeker hun voelsprieten laten overwerken de afgelopen weken en zullen daar nog wel mee door gaan ook.

In de ophef over politie en justitiemethodes misstaat de aanpak tegen Opstand niet. Vond de ophef tot nu toe plaats over onderzoeken tegen de georganiseerde misdaad, radikaal links blijkt nog steeds een even eenvoudig slachtoffer te zijn. Als het op methodes aankomt blijken de georganiseerde misdaad en radikaal links uitwisselbare grootheden te zijn. Gezien de huidige ontwikkeling, steeds meer 'rechten' voor politie en justitie en steeds minder voor de 'eventuele' verdachten staat ons de komende jaren waarschijnlijk nog het nodige te wachten. Het citaat van Duijne waar dit artikel mee begon laat zien hoe ver de gedachten over preventief politieoptreden gevorderd zijn. De stap naar het repressieve optreden tegen Opstand is dan nog maar een kleine.

Buro Jansen & Janssen

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 0

Solidariteitskring

Voorgaande jaren werd op kerstavond de "Fabel van de Illegaal" in Den Bosch georganiseerd door Anti Fascistische Aktie. Op 24 december 1994 wordt er door de stichting Vluchteling in Nood een kerstontmoeting georganiseerd naast de Sint-Jan-Kathedraal. De kerstontmoeting zal bestaan uit een solidariteitskring. De solidariteitskring zal gevormd worden door betrokken mensen met en voor vluchtelingen, dak- en thuislozen en andere mensen die in een moeilijke situatie verkeren.
Vanaf 20.00 uur tot 24.00 uur staan er mensen naast de Sint Jan op de Parade, met kaarsen en een warm drankje. Er is in de nabijheid gelegenheid je tussendoor op te warmen.
"Tralies" die ons van elkaar scheiden zullen tijdens de wake ieder half uur verbroken worden en door middel van muziek, gedichten of verhalen zal men tot een echte ontmoeting in staat zijn. Laat er geen onderscheid meer zijn, niemand zal buitengesloten worden, sta open voor elkaar.

vluchtelingen
Er zal betrokkenheid gevraagd worden met de ruim 18 miljoen mensen die in onze wereld op de vlucht zijn. In Den Bosch worden er nu 700 vluchtelingen opgevangen. De vluchtredenen zijn steeds minder belangrijk voor de overheid bij de bepaling of vluchtelingen in Nederland mogen blijven of niet. Nadrukkelijk wordt er dan ook gevraagd betrokkenheid te tonen met de uitgeprocedeerden. Hoe kunnen we hen bescherming geven en zicht geven op een nieuwe toekomst?

dak- en thuislozen
Dak- en thuislozen zijn moeilijk te tellen. Men schat dat er in Nederland 40.000 mensen zwerven of geen vaste woonplek hebben. In onze stad denkt men dat ongeveer 250 personen geen thuis hebben. Er zijn 70 vrijwilligers aktief in de opvang op het inloopschip. Wie helpt mee deze betrokkenheid te vergroten?

de arme kant van een rijke samenleving
20 Miljoen mensen in de Europese Unie zijn werkloos, hebben geen kans op de arbeidsmarkt en leven op of onder het sociaal minimum. In Den Bosch zijn meer dan 10.000 mensen afhankelijk van een minimumuitkering die steeds verder naar beneden gaat. Hoe kunnen we de welvaart eerlijk met elkaar verdelen?

Solidariteitskring naast de Sint Jans Kathedraal op 24 december van 20.00 tot 24.00 uur Organisatie: Stichting Vluchtelingen in Nood, Postbus 1586, 5200 BP, DenBosch. Bel voor meer informatie met 073.136927.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 0

Doemdenken over privacy

In de Kleintje-reeks doemdenken over privacy, burgerrechten en de toenemende macht van de overheid over het sociale en politieke leven (niet over de economie) deze keer de smartcard als betaalmiddel, identificatiebewijs en sociale databank, oftewel als het ultieme middel tot totale sociale controle.

Inderdaad het is zeer stil aan dit front, of geldt ook hier '... het is oorlog, maar niemand komt opdagen'?
Met de regelmaat van de klok verschijnen er in de gewone media tv-reportages en krantenartikelen over de nieuwste technologiese vindingen. Vindingen die het leven van iedereen verschrikkelijk zullen veraangenamen. Deze nieuwe vindingen worden in de media dan meestal van elkaar geïsoleerd, als incident, beschreven; niet als onderdeel van een technologiese ontwikkeling laat staan met aandacht voor de verregaande sociale en politieke consequenties welke verbonden zijn aan invoering ervan. Overigens, voor zover er sprake is van bericht-geving dan is die meestal van een fors hoeragehalte.
Trouwens, soms worden nieuwe 'techniekjes' gewoon - zonder veel discussie - in stilte ingevoerd. Studentenpasjes op hogescholen bij voorbeeld, als persoonlijke identificatie en bewijs van toegang tot studentenvoorzieningen als: onderwijs, college's (inclusief registratie van aan- en afwezigheid), bibliotheek, mensa, dictatencentrale, wellicht op termijn de studieresultaten, enzovoorts enzovoorts.
In andere gevallen is het voor betrokkenen niet eens bekend dat er sprake is van registratie van gegevens, gewoon omdat ze geen pasje in handen krijgen.
Maar terug naar de media. Het hoeragehalte van de berichtgeving blijkt uit de simplistiese en optimistiese benadering:

In de Duitse deelstaat Saksen wordt door het regionale ziekenfonds binnenkort een smartcard ingevoerd. Op die kaart staan onder andere allerlei persoonlijke mediese gegevens zoals: bloedsuikerspiegel, cholesterolgehalte, diagnose, ziektegeschiedenis, bloedgroep, allergieën, ook de zelfmedicatie moet worden opgegeven enz. enz. De gegevens kunnen voortdurend door de behandelende artsen geactualiseerd worden. Handig toch, of niet soms?
De gezondheidszorgpolitiek van de overheid (bezuinigen, budgetteren, mensen (patiëntengroepen etiketteren) stimuleert een scherpere registratie van de patiënt (beter gezegd van de verzekerde, want als je niet verzekerd bent dan kun je het wel schudden...) en scherpere risicoselectie; allerlei belangengroepen in de gezondheidszorg doen hier ook in Nederland rustig aan mee.

Alle apotheken noteren in hun patiëntendatabank welk medicijn aan wie voorgeschreven is. De techneuten zien van dit alles grote voordelen, immers je hebt snel zicht op wat mensen bereid zijn te betalen voor medicijnen, want de zelfmedicatie staat ook vermeld en even belangrijk: ook de overconsumptie aan bepaalde medicijnen kan nu met een druk op de knop gevonden worden.
Je kunt het ook iets anders zien, namelijk alle patiënten die een bepaald type medicijn voorgeschreven hebben zijn ineens zichtbaar voor de ziektekostenverzekeraar of voor de overheid. Dat kan wat beloven voor aidspatiënten in Beieren.

Criminaliteitsbestrijding
De mediapresentatie benadrukt keer op keer dat het hier toch vooral om allerlei zaken gaat die het jachtige leven van de drukke westerse mens doen veraangenamen en vergemakkelijken en dat het om technieken gaat die gewoon toegepast kunnen worden, d'r staat niks meer in de weg (waar en wanneer hebben we dat al eerder gehoord). Wat weinig benadrukt wordt is dat de volgende logische stap zal zijn het bundelen (op één smart card zetten) van alle bovengenoemde informatie.
Zo'n bundeling opent pas perspectieven in de strijd tegen de criminaliteit!! De verwachting is namelijk dat binnen enkele jaren een card met de grootte van een giropas, 20 megabyte gegevens kan opslaan, oftewel 10.000 vellen van a4 formaat.
Ondertussen kunnen zulke cards dan ook aan de mens gebracht worden door verkoopargumenten (pardon: voorlichtingscampagnes) als:
tegen de aantasting van het miljeu (verkeersmaatregelen),
soms met een typisch Nederlands karaktertrekje: zuinigheid -geen cent teveel hoor!- (strippenkaarten /traffic-pass en rekeningrijden),
met een beroep op de gevoelens van bestaansonzekerheid bij de bevolking in de kapitalistiese wereld (criminaliteit, misbruik van sociale voorzieningen, -waartoe binnenkort ook de gezond-heidszorg gerekend mag worden-, sociale onveiligheid enz. enz.),
dan wel uiteindelijk met een beroep op "solidariteit en rechtvaardigheid".

En, als er zoveel informatie op je kaart staat, dan moet er toch ook steeds een backup (reserve-) exemplaar zijn, dan moet alle nieuwe informatie toch ergens binnenkomen en verwerkt worden, ergens in de overheidsburokratie.....
Met andere woorden er is een nieuw soort overheidsburokratie noodzakelijk geworden, in het versluierende taalgebruik van de techneuten heet zo'n overheidsburokratie een "trustcenter". De enorme hoeveelheden data per burger moeten opgeslagen, bewerkt geautoriseerd en beheerd worden, er moeten kaarten worden uitgegeven, gecodeerd, geblokkeerd, gedragspatronen geregistreerd en uiteraard geanalyseerd enz. enz. Dat de macht van de staat ten opzichte van de burgers enorm toeneemt is dan ook een understatement van de eerste orde (er wordt ook al gesproken over een gezondheidspolitie om een te groot beroep op de gezondheidszorg tegen te gaan). De overheid dringt ongehinderd en ongecontroleerd door tot in alle facetten van ieders leven, de transparante burger heette dat in het jargon van de (toen nog: west-) Duitse bestrijders van het (stads-)terrorisme van de jaren 70 en 80.

Terugtredende overheid
Invoering van dit soort kaarten past dan ook precies in het beleid van wat in het jargon als de terugtredende overheid omschreven wordt. Want met dat terugtreden wordt vooral bedoeld minder overheidsgeld beschikbaar stellen voor voorzieningen als: huisvesting, onderwijs, inkomens (uitkeringen), gezondheidszorg en welzijnswerk, minder controle uitoefenen op het bedrijfsleven, minder controle op allerlei regels die de economische groei maar in de weg staan. Daarentegen moet de toegang tot die menselijke behoeften ("waar de gemeenschap maar voor opdraait") zo goed mogelijk vastgelegd en beheerd worden (indicatiecommissies), want...misbruik moet worden tegengegaan, meer en betere controle dus. De politiek bepaalt wel hoeveel geld er mag worden uitgetrokken voor een bepaald soort voorziening en dat budget moet dan maar verdeeld worden over het aantal gebruikers, geef mensen dan ook de suggestie dat ze erover mee kunnen beslissen. (In de gezondheidszorg heet dat "regio-budget", soortgelijke ontwikkelingen vinden plaats in volkshuisvesting (overleg met de huurders over de hoogte van de huur).
Meer gebruikers, doe dan maar meer met hetzelfde budget, hetgeen zal betekenen, scherper verschil gaan maken tussen gebruikerscategorieën onderling (verdeel en heers heette dat ooit). De kosten/baten benadering van het bedrijfsleven reguleert het sociale bestaan en wordt onderdeel van het dagelijks leven. Althans voor diegenen die zijn aangewezen op de kollektieve voorzieningen. Een kastemaatschappij tekent zich af, met kliklijnen voor de bezorgde smartcardholder (met airmiles per geslaagde klik misschien?), met bedreigde in het nauw gedreven mensen, die in ieder ander een directe bedreiging voor hun eigen bestaan zullen zien. Voor politici een geweldig reservoir aan op de emoties te bespelen potentiële stemmers.

Met de nieuw ontwikkelde rol van de overheid en van de politieke partijen ligt het dus voor de hand om zoveel als maar mogelijk aan gegevens te hebben, in die behoefte wordt feilloos voorzien door de nieuwe technologie en als "de samenleving erom vraagt" dan moet er toch niet al te moeilijk gedaan worden. Je kunt het de kiezers voorhouden dat het op die manier mogelijk is om op termijn te stoppen met de bezuinigingen op (vul maar in.....).
Een discussie over alle aspecten van deze technologiese mogelijkheden, over de gevaren ervan voor het sociale en politieke leven is dan ook broodnodig, bovendien dringt de tijd.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 0

Friends of Yulduz Usmanova

'Goudvogel uit Oezbekistan steelt Bossche harten', schreef het Brabants Dagblad op 6 mei 1994 boven een verslag van het Noord-Zuid Bevrijdingsfestival op de Parade. En het Utrechts Nieuwsblad schreef in een recensie van een concert op 21 november 1993 over 'prikkelende en vitale muziek uit Oezbekistan'. Ook de Duitse pers was vol lof: 'In Ihrer Heimat ist sie ein grosser Star' (Aachener Nachrichten 29 mei 1993), 'Usbekistans Madonna' (Music-Scene, 10-1993), 'Die Pop-Queen vom Ende der Welt' (WOM, 10-93).
We hebben het over zangeres en danseres Yulduz Usmanova uit het Centraalaziatische Oezbekistan, die onder andere op het Bevrijdingsfestival op de Parade voor groot enthousiasme zorgde. Velen zullen nog mooie herinneringen aan dit konsert hebben.
En binnenkort komt zij weer naar Den Bosch: op zaterdag 18 februari (1995) is er een konsert gepland in de Willem II-konsertzaal. Samen met haar band en danseressen zal Yulduz Usmanova daar weer voor een spetterend multikultureel spektakel zorgen. Het optreden in de Willem II is onderdeel van een nieuwe toernee door Nederland ter gelegenheid van het verschijnen van de nieuwe CD. De andere Nederlandse konserten zijn: 17 of 23 februari De Melkweg, Amsterdam, 19 februari O42, Nijmegen, 24 februari RASA, Utrecht, 25 februari LCC, Leiden en 26 februari Romein in Leeuwarden.
Het konsert in de Bossche Willem II belooft iets aparts te worden. Want behalve het konsert zal ook de organisatie 'Friends of Yulduz Usmanova' aanwezig zijn, die een aantal verrassingen in petto heeft. Meer daarover in een volgend nummer van dit blad. Nu willen we je erop attenderen dat je lid kunt worden van 'Friends of Yulduz Usmanova'. Voor 10 gulden per jaar ontvang je alle informatie (een speciaal tijdschrift met achtergrondinformatie, konsertagenda, enz.). En natuurlijk krijg je een speciale uitnodiging voor de Friends of Yulduz Usmanova-bijeenkomst op 18 februari in de Bossche Willem II.
Stort 10 gulden op gironummer 6560812 van InSudok, Den Bosch, onder vermelding van 'Friends of Yulduz Usmanova' en je krijgt alle informatie thuisgestuurd. Voor meer informatie: Friends of Yulduz Usmanova, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch. Doen!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 280, 16 december 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 0

.Puntje (reguliere puntje-kop)

Het is erg moeilijk om aan te nemen dat onze politici in de veronderstelling zijn dat ze werkelijk nog iets te besturen hebben. Die moeten zelf toch ook wel in de gaten hebben dat ze zijn gedegradeerd tot binnen de marge rommelende zetbaasjes van gewetenloze economische machthebbers die de touwtjes stevig in handen hebben op de allesbepalende wereldmarkt van vraag en aanbod. Nu begrippen als gezondheid, welzijn en ethiek slechts toegepast kunnen worden zolang we ons daarmee niet uit de markt prijzen, is een bekwaam politicus niet meer dan iemand die in dit drama zijn afbraak- en bezuinigingsrol goed weet te verkopen aan het morrende volk. Bezuinigingen krijgen daarom de meest 'strelende' betitelingen opgeplakt; als we binnenkort vernemen dat we vanwege de noodzakelijke modernisering en vereenvoudiging van het ziekenfondssysteem een extra stimulans voor zelfzorgzaamheid krijgen, betekent dit waarschijnlijk een verplicht wurgcontract met een verzekeringsmaatschappij. Aan listige formuleringen geen gebrek, maar de mogelijkheden om de afgesproken bezuinigingen te realiseren zonder direct merkbare dramatische consequenties raken uitgeput. Ministers wringen zich in allerlei onmogelijke bochten om hun begroting op een fatsoenlijke manier sluitend te krijgen maar komen er niet meer uit zonder smerige handen. Het feit dat duizenden ernstig zieke mensen de WAO uitgezet zijn (en worden) met het zwaar vernederende smoesje dat zij nog bonsai-boompjes kunnen verzorgen of loempia-velletjes kunnen rollen is een goed voorbeeld van de mateloze arrogantie en leugenachtigheid van politici. Onze volksvertegenwoordigers leveren al 15 jaar lang het volk en hun verworvendheden uit aan een keiharde commercie en zijn nu zelf ook, mede ten gevolge hiervan, de bestuurbaarheid van maatschappelijke processen compleet verloren. De gevolgen van de bezuinigingen en privatiseringen brengen Nederland steeds dichterbij het schrikbeeld van een verloederde maatschappij. Kerkelijke organisaties in Nederland waarschuwden onze politici 10 jaar geleden al dat er een schrijnende armoede onder bejaarden en bijstandsafhankelijken aan het ontstaan was. Ondertussen heeft hun slappe uitverkoopbeleid de verpaupering alleen maar verergerd. Dit is echter nog niets vergeleken met wat er ons landje in dit post-beschavingstijdperk allemaal nog meer te wachten staat. Allerlei bestaande wetgevingen ter bescherming van werknemers in 'beschaafde' landen vallen systematisch ten prooi aan grote, internationaal opererende beleggers, investeerders en alle andere soort multinationals die hun woekerwinsten vanzelfsprekend belangrijker vinden dan de levenskwaliteit van een medemens die hen te duur is geworden. Op weg naar deze afgrond veranderen politici niets aan de koers, in het beste geval wordt door hen de snelheid waarmee de miljoenenmassa ouderen, arbeidsongeschikten en werklozen in Europa die zich te pletter gaat vallen een beetje geremd. Onze democratie wordt door niet te stoppen krachten misvormd tot een commerciecratie. In een door hebzucht op hol geslagen wereld is de mens een wegwerpartikel geworden dat na gebruik de vuilnisbak in kan. Gehandicapten, ouderen, zieken en werklozen worden in deze privatiseringswereld te duur en uitgekotst. Werkelijk niets ontkomt aan de gesel van de commercie. Bejaarden die serieus op tv willen vertellen dat ze hun pijnstillers niet meer kunnen betalen worden in ziekelijke programma's als "Arm en Rijk" voor de leeuwen geworpen als een hapje entertainment. Het onbezonnen zappende show,- quiz,- en soappubliek keek thuis vergenoegd mee welke van de twee geshowde lijfeigenen (het eerst) door de bezuinigingen verslonden diende te worden. Typisch weer een stuiptrekking van ons publieke bestel dat zich steeds meer richt op goedkoop vermaak voor het leger van zapzombies. In plaats van zich duidelijk te profileren tegen de gesel van de commercie -die ook h

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 280
  • Hits: 0