• Laatst gewijzigd: zondag 19 februari 2017, 10:16.

276

Meer SP

In Kleintje 275 is mijn ingezonden brief, die vooral een reactie was op een ingezonden brief van Marcel, geplaatst onder de titel 'reactie op spruitjeslucht'. Dat de redactie "zelfgenoegzaam bed" vervangen heeft door "zelfingenomen bed" neem ik jullie niet kwalijk: het getuigt van een behoorlijke portie zelfkennis. Voor de rest, overigens, is mijn brief juist weergegeven.
Waar ik mij bijzonder aan geërgerd heb en wat ik ronduit schandalig vind is de reactie die de redactie onder mijn ingezonden brief zette. De redactie schrijft namelijk dat ook Marcel in het volgende nummer van het kleintje zal reageren op mijn brief. Dit betekent:
a. Marcel heeft mijn ingezonden brief gelezen voordat hij geplaatst werd omdat ie lid is van de redactie. Ik vind het dan bijzonder misselijk dat in Kleintje 274 de indruk gewekt werd dat de brief van Marcel een spontaan door een lezer ingezonden brief was. Stemmingmakerij?
b. Marcel is geen lid van de redactie, maar het Kleintje heeft op eigen initiatief voor plaatsing de brief aan Marcel laten lezen. Het Kleintje laat stukjes voor plaatsing nooit lezen aan mensen of groepen die in haar stukjes genoemd worden. De brief van Marcel over de SP is nooit aan de SP voorgelegd voor plaatsing! Discriminatie?
c. Marcel is groot-aandeelhouder van het Kleintje en heeft op grond hiervan bepaalde voorrechten. Corruptie?
Zo zie je maar, als je maar paranoïde genoeg bent, kan je op grond van één enkel regeltje in het kleintje jullie beschuldigen van corruptie, stemmingmakerij en discriminatie. En dat die regel in het Kleintje stond is een feit, dus mijn conclusies zijn juist. En met deze laatste redenering volg ik precies de methode waarop er continu in het kleintje geprobeerd wordt de SP te beschuldigen van racisme. Lullig hè.

Nico Heijmans (Rosmalen)

Naar aanleiding van deze reactie het volgende: dat we wisten dat Marcel zou reageren in dit Kleintje heeft te maken met het feit dat hij had toegezegd een reactie te geven indien iemand zou reageren op zijn artikel. Zo zijn we ook nu reeds op de hoogte van het feit dat Marcel (en hopelijk ook Hans) in het volgende nummer van het Kleintje opnieuw zal reageren op de standpunten van Nico (SP). Verder commentaar overbodig... na enige aarzeling hebben we toch besloten de hieronder staande reactie van Nico op de eerdere artikelen over de SP in het Kleintje geplaatst. Aarzelend omdat het niveau van de discussie nogal daalt vanwege de persoonlijk gerichte betogen en er wordt nogal weinig ingegaan op eerder geuite kritieken. Oordeel zelf... Het Kleintje.

In het vorige Kleintje is van mij een vrij uitgebreide ingezonden brief geplaatst naar aanleiding van verschillende stukjes over de SP in het Kleintje en vooral naar aanleiding van de brief van een zekere Marcel. Omdat mijn brief al vrij lang was heb ik een aantal reacties op met name de brief van Marcel nog bewaard voor een volgende uitgave van het Kleintje, maar omdat er inmiddels ook nog een stuk van Hans de Bruin in het Kleintje is verschenen wil ik hier ook meteen maar even op reageren. Allereerst moet ik stellen dat ik het bijzonder bedenkelijk vind dat het Kleintje brieven plaatst van mensen die daarin een partij op een grove manier beledigen, terwijl de briefschrijver anoniem blijft. Het staat misschien wel lekker vlot en populair om een ingezonden brief met alleen de naam "Marcel" te plaatsen, maar het blijft anoniem. IK? Een ingezonden brief? Nee, hoor, dat moet een andere Marcel geweest zijn! Maar schijnbaar is dit soort onfatsoen ten aanzien van de SP geoorloofd. Nou begrijp ik natuurlijk ook wel dat het wereldje van en rond het Kleintje erg klein is, ook het lezersaantal zal niet al te groot zijn zodat waarschijnlijk de hele incrowd wel weet wie Marcel is. Als je echter mensen of partijen buiten je eigen wereldje meent te moeten beledigen of beschuldigen, dan behoor je op zijn minst het lef te hebben dit met naam en toenaam te doen.
Marcel noemt in zijn brief mensen van de SP(hij doet dit trouwens wel met naam en toenaam) die hij gesproken heeft, waardoor het voor ons niet echt moeilijk was te achterhalen wie die bewuste Marcel dan wel niet was.
Wetend wie Marcel is, is het dan ook erg vreemd dat hij zich in zijn brief afvraagt waarom de afdeling Den Bosch niet reageert op het Kleintje. Zijn eigen gedrag is daar namelijk voor een groot gedeelte debet aan. Enige maanden voor het verschijnen van het Kleintje met daarin zijn brief belde Marcel SP-fractievoorzitter Ron van Zeeland op hoge poten op: Wij waren eigenlijk een stelletje racisten want wij hadden de subsidiëring van de Stichting Variant niet gesteund. Hij wist het zeker, het was een van die beroemde feiten waar Marcel en andere briefschrijvers in het Kleintje zo vaak mee schermen.
Ron van Zeeland heeft Marcel via de telefoon op een rustige manier geprobeerd er van te overtuigen dat hij het bij het verkeerde eind had omdat de SP subsidiëring van Variant wel degelijk gesteund had. Maar zoals het een echte Groot-Inquisiteur van de Zuidelijke Nederlanden betaamt gelooft hij dat niet, dat klootjesvolk van de SP moet je bij voorbaat niet geloven, waarmee hij in feite Ron van Zeeland puur voor leugenaar uitmaakt. Na het nodige heen en weer gepraat bleef Marcel beweren dat wij tegen subsidiëring van Variant waren geweest en hij kon dit beweren omdat hij het zelf gehoord had van GroenLinks (wat een harde feiten hè). Puur uit zorgvuldigheid en omdat hij van mening was dat het misschien zinvol kon zijn met mensen van het Kleintje te praten heeft Ron een kopie van de notulen van de raadsvergadering opgestuurd naar Marcel waaruit zonneklaar bleek dat Marcel geen gelijk had. Bovendien vroeg Ron hierbij ook nog eens aan Marcel of de SP misschien nog iets zou kunnen doen voor Variant. Reactie van Marcel? Geen. Mensen grof beschuldigen, voor leugenaar zetten en op het moment dat je geen gelijk blijkt te hebben niet eens het fatsoen in je lijf hebben om te reageren, want als Groot-Inquisiteur ben je tenslotte aan niemand verantwoording schuldig, schijnt allemaal heel normaal te zijn richting SP. Vanaf dat moment, en ik kan dit heel goed begrijpen, heeft de SP afd Den Bosch besloten om gewoon niet meer te reageren op allerlei onzin uit de hoek van het Kleintje. Deze reactie van SP-Den Bosch is des te begrijpelijker als ik nog eens een stukje citeer uit Marcel zijn brief: Zoals me door een verre vriendin geschreven werd: "...maar t.o.v. vrouwen en migranten praten ze als een ouderwetse verbitterde ontslagen kortzichtige en apolitieke witte arbeider vol haat". Wat moet je daar als politieke partij nou mee? Terugschrijven dat de oude vriendin van Marcel ongelijk heeft? Op hetzelfde nivo reageren als Marcel en moet ik dan zoiets schrijven als: Ik kwam laatst een oude kennis tegen die zei: "Och, die Marcel is gewoon een seksueel gefrustreerd watje, dat zijn tekortkomingen moet compenseren met een overdreven fanatieke vervolging van SP-ers?" Zo'n reactie zou natuurlijk schandalig(maar nog lang niet zo schandalig als wat Marcel over de SP beweert) zijn en iedereen zou roepen: Zie je wel, die SP kan niks anders dan mensen verdacht maken en schuwt daarbij het gebruik van fascistoide methodes niet". Het zou niet eens onterecht zijn. Maar schijnbaar kan het soort ouwe-wijven roddel waar zelfs story-privé en weekend zich voor zouden schamen probleemloos opgenomen worden in he Kleintje en Marcel zal de uitspraak van zijn verre vriendin waarschijnlijk opnemen bij al zijn harde feiten op grond waarvan hij de SP kan veroordelen.Geen enkele methode gaat blijkbaar te ver! Waar denken Marcel en consorten toch het recht vandaan te halen allerlei beschuldigingen te uiten aan het adres van de SP om dan vervolgens eigenlijk min of meer te eisen dat de SP haar onschuld bewijst. Elk zinnig denkend mens realiseert zich toch onmiddellijk dat het erg moeilijk zoniet onmogelijk is te bewijzen dat je iets niet bent. Kan Marcel mij keihard bewijzen dat hij nooit iemand vermoord heeft? Ik noem Marcel, maar dit geldt natuurlijk ook voor andere briefschrijvers, niet voor niets Groot-Inquisiteur. De methodes vertonen namelijk een opmerkelijke overeenkomst met de heksenvervolging uit vroeger eeuwen. Alle arme oude vrouwtjes die destijds verzopen of verbrand zijn, hebben dit ondergaan op grond van keiharde feiten: Het was inderdaad een feit dat het oude vrouwtje langs een huis was gelopen waarin een paar dagen later een kindje stierf of dat afbrandde. Ontkennen had voor het oude vrouwtje absoluut geen zin, de "feiten" spraken namelijk voor zich. Maar waar het omgaat is vooral om wat voor conclusies je trekt. Ik hoop dit ook nog eens duidelijk aan te tonen met mijn andere ingezonden briefje dat het Kleintje hopelijk ook op deze pagina plaatst. Een andere overeenkomst uit de tijd van de heksenvervolging is het feit dat mensen vervolgd werden die afweken. Hetzelfde presteert nu het zogenaamd links-anti-racistische wereldje. Alles en iedereen die niet kritiekloos meewauwelt en meeknuffelt over allochtonen en dus afwijkt, moet op de brandstapel. Wat dat betreft is de spruitjeslucht in feite nergens zo sterk als in het zichzelf zo ontzettend "links" noemende wereldje. Wat zijn nou die feiten waaruit geconcludeerd kan worden dat de SP racistisch zou zijn?
Een van die feiten zou zijn dat de SP in Den Haag met racisten zou hebben samengewerkt. Ik heb dat ook weleens gedaan: toen ik bijvooreeld werkte bij AMP, de Heineken, de Coopergroup etc. Als er in deze bedrijven een of twee racisten werken is dus al hun personeel racistisch, want zij werken ermee samen. Ik noem nu een feit maar de conclusie is fout. Andere vraag is natuurlijk: wanneer ben je een racist? Wie bepaalt of de mensen waar de SP mee samenwerkten racist zijn? Als ik lees wie jullie in het Kleintje allemaal verdacht maken en beschuldigen van een vorm van racisme heb ik sterk de indruk dat op praktisch iedereen, behalve jullie zelf natuurlijk, de term racist van toepassing is. Als ik lees uit welke hoek de beschuldigingen van racisme geuit worden, wordt ik hier aardig in bevestigd. Zelfs mensen als Anton Constandse zijn nu ook al verdacht heb ik begrepen van Hans de Bruin. Andere vraag is: Als je in grote steden de oudere wijken ingaat, maar ook op andere plaatsen, loop je inderdaad het risico dat allerlei mensen zich bij je aktie aansluiten waar je het politiek absoluut niet mee eens bent. Als je dat risico niet durft te lopen, dan moet je inderdaad de oude wijken overlaten aan extreem-rechts. Maar dat ligt nou eenmaal niet in de aard van de SP. Wij pakken liever zaken aan in plaats van aan de kant te gaan staan schreeuwen hoe fout anderen, die wel hun nek uitsteken, het doen. Een ander feit is inderdaad dat de SP eisen stelt aan mensen uit het buitenland die zich in Nederland willen vestigen en op de een of andere manier is dit voor figuren als Hans de Bruin een reden om de SP in de racistische en rechtse hoek te duwen. Wij zijn er als SP heel duidelijk in: een zekere mate van aanpassing is noodzakelijk en de overheid moet ervoor zorgen dat zij Nederlands leren en kennis nemen (iets heel anders dan overnemen dus) van de Nederlandse zeden en gewoonten. Wat betreft dat aanpassen: je moet toch wel een gigantische eikel zijn om bijvoorbeeld iemand die van het platteland van Somalië komt wijs te willen maken dat hij zich absoluut nergens aan aan hoeft te passen wanneer hij in een van de Nederlandse steden gaat wonen. Gelukkig begrijpen de meeste buitenlanders zelf dat veel beter dan al die zogenaamde anti-racisten. Als Hans de Bruin zich dan afvraagt: Aan welke cultuur moeten zij zich aanpassen: MTV, house, de Veluwe of Staphorst? Dan zijn er twee mogelijkheden: of hij weet niet waar hij het over heeft, of hij is er bewust op uit zaken verkeerd uit te leggen. Hoeveel een houser ook verschilt van een Staphorster zij hebben ook veel gemeenschappelijk: zij moeten zich o.a. aan de Nederlandse wetten en regels houden. Als in een gemeente als Urk een vloekverbod wordt ingesteld of men wil winkels verplichten te sluiten op zondag, dan is het terecht dat de overheid hierop ingrijpt. Peter Lankhorst van GroenLinks zegt hierover: "Ze mogen op Urk God dan wel belangrijk vinden, maar regels zijn natuurlijk regels".(Maar misschien is Peter Lankhorst van GroenLinks bij jullie ook al verdacht). Wanneer je echter van mensen uit het buitenland eist dat ze zich aanpassen aan de Nederlandse wetten en regels, ben je plotseling verdacht. Als Hans de Bruin zich afvraagt of een buitenlander zich van de SP moet aanpassen aan een houser of een Staphorster suggereert hij hiermee dat wij buitenlanders zouden willen voorschrijven wat voor geloof ze moeten aanhangen, wat voor eten ze zouden moeten eten, wat voor muziek ze moeten luisteren, wat voor kleren ze moeten dragen etc etc. Ontzettend grote pure onzin natuurlijk!!
Dat de SP zou vinden dat allochtonen zich hieraan zouden moeten aanpassen kan Hans de Bruin nergens gelezen hebben, maar mensen die de SP toch allang veroordeeld hebben interpreteren het zo en bombarderen dit soort zaken vervolgens tot feiten. Een ander feit is dat de SP voor een spreidingsbeleid is. Heel logisch want wij vinden dat wijken zoveel mogelijk een afspiegeling behoren te zijn van de samenleving en dit vindt iedereen..... totdat het over allochtonen gaat. Regelmatig wordt er in Nederlandse gemeentes geconstateerd dat bepaalde wijken vergrijzen(teveel ouderen in een wijk) en dat dit een slechte zaak is(ouderen vinden dit vaak zelf ook). Wanneer er in zo'n wijk nieuwe woningen gebouwd worden, worden hierin vaak met voorrang jonge gezinnen geplaatst. Hier is niks mis mee. Vervang ouderen echter door het woordje allochtonen en anti-racistisch Nederland stijgert onmiddellijk. Vreemd genoeg hebben ook heel wat allochtonen hier geen moeite mee, omdat er onder hen ook nogal wat zijn die liever niet in een concentratiewijk wonen, al was het alleen maar om te ontsnappen aan de spruitjeslucht en sociale controle van hun eigen cultuur. Wat betreft onze brochure "Gastarbeid en Kapitaal": als je iets perse anders wil lezen, lees je het anders. Als je iets perse niet wil begrijpen, begrijp je het ook niet.
Gastarbeid en kapitaal is begin tachtiger jaren geschreven, toen we nog in de situatie zaten dat we vooral te maken hadden met een grote groep gastarbeiders die verscheurd werden tussen twee culturen en die verscheurd werden tussen "blijven" of "terug-keren". Deze situatie is inmiddels gewijzigd, vandaar dat de SP deze brochure als verouderd beschouwt. Maar waar ging "Gastarbeid en Kapitaal" nou over? Op grond van een stuk geschiedenis wordt in de brochure aangetoond dat het kapitaal altijd gebruik heeft gemaakt van gastarbeid en dat het kapitaal hiervoor maar één maatstaf had: wat levert de meeste winst op? Juist in een tijd dat Nederlanders steeds meer gingen eisen dat "zwaar en onaangenaam werk" beter beloond zou worden, ging het kapitaal in Turkije en Marokko mensen ronselen. Een schitterend staaltje van "verdeel en heers" want het kapitaal wist verdomd goed dat het naar Nederland halen van mensen uit een totaal andere cultuur, die vaak ook nog analfabeet waren, hun mogelijkheden om gigantische winsten te maken zonder al teveel arbeidsonrust enorm verhoogde. Dat is vooral de aanklacht in Gastarbeid en Kapitaal! Het is toch ongelooflijk dat juist "links" Nederland de rol van het kapitaal hierin in feite ontkend! Nee, zogenaamd "links" Nederland gaat verder: als de SP in de brochure beschrijft dat het gaat om mensen uit een totaal andere cultuur, vaak analfabeet, niet kritisch en manipuleerbaar door de bazen, wordt ons dit kwalijk genomen! Gewoon de waarheid en de dagelijkse praktijk beschrijven wordt dan gezien als een aan-klacht tegen gastarbeiders. Er wordt gesuggereerd dat wij in de brochure gastarbeiders kwalijk nemen dat zij zijn wie ze zijn. Pure onzin, want als de Turkse en Marokkaanse gastarbeiders uit de jaren zestig wel goed opgeleid etc. zouden zijn geweest, waren ze door het kapitaal niet hierheen gehaald! Als je echter constateert dat gastarbeiders door het kapitaal op een gigantische manier gebruikt en misbruikt worden, heb je ook de plicht om hier iets aan te doen. Omdat in het begin van de tachtiger jaren de revolutie nou nog niet echt gloorde, betekende dat, dat je er alles aan moest doen om zo snel mogelijk de gastarbeiders een volwaardige plaats in de Nederlandse samenleving te bieden. Heel logisch betekent dit: mensen die terug willen keren, helpen met die terugkeer, mensen die ervoor kiezen in Nederland te blijven via bijvoorbeeld het leren van de taal zo snel mogelijk betere kansen bieden. Nogmaals, de brochure Gastarbeid en kapitaal is inmiddels door de geschiedenis achterhaald, maar wie hem echt leest en niet bevooroordeeld is kan naar mijn mening niets racistisch of nationalistisch ontdekken in deze brochure. Een ander feit: In het allereerste artikel: spruitjes en hondenpoep, wordt op een bijzonder smerige manier de SP met de CD vergeleken. Ik haal de twee citaten uit het artikel nog eens aan. De SP: "de overkomst van jongeren uit de Antillen moet ontmoedigd worden.Velen vallen hier in een diep gat, raken geïsoleerd en komen niet zelden terecht in het criminele circuit. De CD:"er wekelijks tientallen criminelen bijkomen. Gewoon van de Antillen". De enige overeenkomst tussen beide uitspraken is dat zij over Antilliaanse jongeren gaan. De CD echter stelt dat deze jongeren crimineel zijn (van aard, of ras of zo?). De SP echter stelt dat door de omstandigheden er nogal wat jongeren crimineel worden (voor elke andere groep in die omstandigheden zou hetzelfde gelden). Om op grond van deze twee uitspraken te concluderen dat de SP en de CD hetzelfde denken over Antilliaanse jongeren is gewoon ziekelijk en misselijkmakend, maar maakt wel erg veel duidelijke over de bedoelingen en de integriteit van de auteur van het art. SPruitjes en hondenpoep. Echt ziekelijk wordt de schrijver van het artikel SPruitjes en hondenpoep pas als hij de Unie 55+ een mantelorganisatie van de SP noemt, elk zinnig denkend mens lacht zich natuurlijk kapot om zo'n onzin. Maar natuurlijk de schrijver van het artikel kan dit rustig beweren, want wij kunnen inderdaad niet bewijzen dat het niet zo is. Een van de mensen van de Unie 55+ kan best ooit SP-lid geweest zijn, maar kan je het Groenlinks kwalijk nemen dat Hans Dona ooit lid van die club was? Dat kan je ze toch niet aandoen? Een ander "feit" uit het artikel SPruitjes en hondenpoep is dat de SP zou vinden "dat Nederland blank moet blijven". Hier kan ik maar op één manier op reageren: Een smerige leugen met als doel: stemmingmakerij! Als jullie je zo graag op feiten beroepen, dan laat mij maar lezen waar het staat! Een ander "feit" uit het artikel van Hans de Bruin: Hij haalt in het artikel over de SP de commissie Van der Zwan/Entzinger aan, beiden zijn geen lid van de SP en deze commissie is ook niet door de SP ingesteld. Waarom haalt Hans de Bruin dan deze commissie aan? Dit kan enkel en alleen maar zijn omdat deze commissie ook iets heeft gezegd over het leren van de Nederlandse taal. Hans de Bruin concludeert nadat hij wat citeert uit het rapport van de commissie het volgende: "Zij (de buitenlanders) moeten zich inburgeren en doen dat kennelijk onvoldoende. Dat er bijvoorbeeld lange wachtlijsten zijn voor migranten om Nederlands te leren is niet de fout van de overheid, maar van de migranten zelf". Door zich op het rapport Van der Zwan/Entzinger te baseren en hieruit te citeren wekt Hans de Bruin de indruk met feiten te komen en goed gedocumenteerd te werk te gaan. Maar wat staat er in het SP-verkiezingsprogramma nou eigenlijk over het leren van de Nederlandse taal, het volgende: "De betrokkenen moeten ervan worden doordrongen dat integratie de beste garantie is voor een menswaardig bestaan. Dat wil zeggen: Nederlands leren, kennis nemen van de hier gangbare zeden en gewoonten, regels en wetten, en accepteren dat een zekere aanpassing onvermijdelijk is. De overheid moet alles in het werk stellen de betrokkenen te helpen bij dat vaak moeilijke en moeizame integratie-proces. Bijvoorbeeld door te zorgen voor voldoende plaatsen op professionele talenpractica".
Hoe kan Hans de Bruin hieruit toch in godsnaam concluderen dat wij migranten er de schuld van geven dat er lange wachtlijsten voor het leren van Nederlands zijn? Dit is toch pure nonsens.
Het is trouwens typerend dat Hans de Bruin juist dit stukje uit het rapport Van der Zwan/Entzinger aanhaalt en niet het meest schandalige uit dit rapport, namelijk de verplichting die men wil invoeren voor allochtonen om werk te aanvaarden waarvoor minder betaald wordt dan het minimumloon. Dit is pas echt discriminerend en tast de gelijkwaardigheid van mensen aan. Waarschijnlijk was het simpelweg zo dat Hans dit niet kon gebruiken in zijn verdachtmakingen richting SP. Ik kan nog heel wat a-viertjes volschrijven met het weerleggen van allerlei zaken die in de verschillende artikelen in het Kleintje gestaan hebben, maar veel van wat er staat is zo absurd, zo idioot vergezocht dat ik daar het nut absoluut niet van inzie. Ik ben er overigens ook van overtuigd dat wat de SP ook zou beweren; zogenaamd "links" Nederland heeft zijn oordeel al geveld en de brandstapel staat al klaar. Op de een of andere manier slaagt "links" Nederland(althans zij kloppen zichzelf op de borst dat ze zo "links" zijn) er keer op keer in een bepaald issue tot zich te nemen, zich daar volledig op te werpen en alle remmen los te moeten gooien. Na de kernbewapening, het feminisme en de kernenergie hebben de allochtonen de pech om nu door zogenaamd "links" Nederland aan de borst gedrukt te worden. Op het moment dat "links" denkt zich over iets te moeten ontfermen ontstaat er een gigantische walm van spruitjeslucht binnen "links" Nederland. Op het moment dat je het lef hebt genuanceerd over het door "links" gemonopoliseerde issue te denken, op het moment dat je ergens kritiek op hebt, wordt je veroordeeld tot renegaat, rechts-extreem, nationalistisch of wat voor fraaie termen men ook maar kan bedenken.
Op het moment dat de SP er blijk van gaf niet klakkeloos achter elke stroming binnen het feminisme te staan en wij stelden dat er bijzonder elitaire stromingen binnen dat feminisme bestonden die de indruk wilden wekken dat Mevr. Philips dezelfde belangen had als mevr. Jansen die bij Philips aan de lopende band stond, was daarmee de SP al veroordeeld. Vrouwonvriendelijk en de vrouw moest weer achter het aanrecht van de SP, oordeelde en veroordeelde zogenaamd "links" Nederland.
Nu doet zich hetzelfde voor. Aan de ene kant staat zogenaamd "links" dat zich gedraagt als een stel kinderen dat een leuk nestje met puppies heeft gekregen en het enige wat men weet te bedenken is: knuffelen, knuffelen en nog eens knuffelen. En maar hopen dat de puppies altijd klein blijven, want ze zijn zo lief als ze nog zo onbeholpen zijn, met halfdichte oogjes en nog niet goed op hun eigen beentjes kunnen staan. Aan de andere kant staat de SP die inderdaad niet meedoet aan deze gigantische knuffelpartij. Waarom niet? Omdat wij mensen vanuit het buitenland die zich hier willen vestigen beschouwen als volwassen en volwaardige mensen die wij zo snel mogelijk een volwaardig bestaan willen geven en op eigen benen willen laten staan. Daarvoor moet je hun de nodige rechten geven, maar daar-voor mag je van hen ook wat eisen. Gelukkig wordt het groepje knuffelaars steeds kleiner en wordt er ook door allochtonen en hun organisaties steeds kritischer naar de "knuffelmethode" gekeken en vinden zij het heel normaal dat er van migranten ook dingen geëist worden. Het is echt ongelooflijk als je nagaat dat die "linkse" mensen die zeggen zo kritisch te zijn en genuanceerd te denken aan de ene kant staan te applaudisseren en te juichen als in het verleden mensen als Anton Constandse kritiek leverden op bijv de katholieke kerk en het christendom, als zij de vloer aanveegden met bijv. de homo- en vrouwvijandigheid binnen de katholieke kerk, als zij benadrukten dat de invloed van de kerk vooral gebruikt werd om mensen dom, onderdrukt en uitgebuit te houden, als zij wezen op de gevaren van het christelijk fundamentalisme enz., aan de andere kant wordt Anton Constandse door mensen als Hans de Bruin onmiddellijk tot de brandstapel veroordeelt als hij precies hetzelfde doet ten aanzien van de Islam. En dat mensen als Anton Constandse zich heel goed realiseerden dat er zowel binnen het christendom als de Islam ook liberale stromingen zijn realiseert zich elk weldenkend mens. Dat Hans de Bruin de SP grof en vals beschuldigt, alla. De SP kan zich, als zij dat wil, verdedigen. Als Groot-Inquisiteur Hans de Bruin echter een integere vrije denker als Anton Constandse posthuum ook nog eens op de brandstapel meent te moeten gooien, is dit alleen maar tekenend voor zijn enorme arrogantie en hoogmoedswaanzin die zich alleen een Groot-Inquisiteur meent te kunnen veroorloven.

Nico Heijmans (Rosmalen)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Nazi

De door het Wunsiedel-comité aangekondigde aktieweek in verband met de achtste herdenking van de sterfdag van Hitlers plaatsvervanger Rudolf Hess (hoewel er ook nog heel wat mensen zijn die ervan overtuigd zijn dat het een dubbelganger zou zijn geweest), op 17 augustus, blijkt te worden gecoördineerd door de Groningse neo-nazi en voorman van het Aktiefront Nationaal Socialisten (ANS) Eite Homan. Het antwoordapparaat van deze Homan bleek tijdens de nazi-optochten op 13 augustus, in onderandere Luxemburg, voortdurend informatie te bevatten over de plaatsen en de te volgen routes. In een poging hun organisatie lam te leggen zijn in Duitsland veel nazi-telefoonlijnen afgesloten, wat mogelijk de reden is voor het gebruik van dit telefoonnummer in Nederland. Het is dus zinvol om dit nummer plat te bellen: 050 - 425587.

Uit een verhaal in De Volkskrant over een groot vegetarisme-congres dat in DenHaag werd gehouden, bleek dat één van de sprekers de Australische 'ethicus' Peter Singer was. Hoewel krant noch congresorganisatoren dat er bij vermelden, is deze Singer een zeer omstreden figuur. In ieder geval in Duitsland, waar hij als één van de woordvoerders van het 'nieuwe euthanasie-denken' geldt.
In Duitsland woedt in zekere linkse kringen een hevig debat over euthanasie, genetica en fascisme. De ontwikkelingen op dat gebied in Nederland (waar zoals gewoonlijk geen enkele discussie te ontdekken valt) worden met schrik en beven gevolgd. Singer is naast moraalfilosoof ook dierenvriend, en zal daarom wel op het vegetariërscongres gevraagd zijn. Singers gepieker over 'het kunstmatig aangebrachte onderscheid tussen mensen en dieren' is nog tot daar aan toe. Onverkwikkelijker wordt de man als hij vervolgens gaat filosoferen over 'de waarde van het menselijk leven' waar we volgens hem niet al te moeilijk over moeten doen. Zo pleit hij voor het afmaken van zwaar gehandicapte kinderen, als de ouders dat willen. Dat soort uitspraken past volgens de Duitse anti-Singers in een fascistoïde redenering dat mensen als een soort gebruiksgoederen ziet, en maakt de weg vrij naar 'selectielogica'. Neo-nazi's in Duitsland vallen ook steeds vaker gehandicapten aan. Het Duitse vrouwenblad Emma (te vergelijken met Opzij) meende dat Singer juist taboes doorbrak en vrouwvriendelijk was, het zijn immers veelal vrouwen die de gehandicapte kinderen moeten verzorgen. Emma doet de laatste tijd wel vaker aan het doorbreken van taboes, enkele nummer eerder deed het blad een goed woordje voor de nazi-skin-rockgroep Böhsen Onkelz. Een vrouwenactiegroep in Keulen vernielde in mei de redactieruimte van Emma, nadat deze een interview met Singer plaatste. In het interview geeft de Emma-journaliste nog een fris staaltje taboedoorbrekend denken weg: "6 miljoen dierproeven per jaar in de Bondsrepubliek. De gedachte aan 6 miljoen vermoorde joden drong zich aan mij op. Alles is ook aanwezig, van massamarteling tot vergassingsovens en crematoria, evenals de moderne boekhouding (...) Het is allemaal wat chiquer geworden (...) De slachtoffers zijn altijd nog van vlees en bloed." Vreemd dat hier in Nederland dezelfde man niet eens opgemerkt wordt...
(Bovenstaand stuk hebben we overgetiept uit NN 167 en die hadden de duitse bladen Radikal en Konkret als bronnen gebruikt. Wanneer je de duitse taal machtig bent zijn de volgende boekjes zeer de moeite waard: Wann ist der Mensch ein Mensch door Oliver Tolmein, uitgegeven door Konkret en Von Menschen und Schweinen; der Singer-Diskurs und seine Funktion für den Neo-Rassismus door Siegfried Jäger en Jobst Paul, Duisburger Institut für Sprach- und Sozialforschung, 1992)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Verven

Op donderdag 28 juli jongstleden zijn een heel stel mensen van AFA-denbosch de stad in gegaan met een paar verfemmers en kwasten. Er stonden namelijk zo her en der nogal wat racistische en fascistische leuzen op muren, lantaarnpalen en vuilnisbakken gekalkt; dit ondanks de vele keren dat AFA-leden hebben geklaagd bij de gemeentelijke reinigingsdienst, die jaren geleden toegezegd heeft om daadkrachtig tegen racistische en fascistische leuzen op te treden. De gemeente heeft hiervoor zelfs een bedrag van enige duizenden guldens beschikbaar gesteld. Het betreft leuzen als: "muntel blank", "CP", "CD", "kuthomo's" en nogal wat grote en kleinere swastika's. Leuzen derhalve die veel mensen kwetsen, beledigen en anderen mogelijk aanzetten tot intolerant of gewelddadig gedrag. De wegschilderaktie had tot doel het daadwerkelijk verwijderen van de teksten en een daad van protest tegen de mooie woorden van gemeenteambtenaren die van alles beloven maar niet uitvoeren. De aktie verliep prima. Veel buurtbewonersters waren zichtbaar tevreden met de wegkalkaktie, hoewel velen zelf dus blijkbaar niet op het idee waren gekomen de kwast ter hand te nemen. Er is door AFA-denbosch een protestbrief geschreven naar het college van burgemeester & wethouders en naar de gemeenteraad van denbosch en het is dus maar te hopen dat zij serieus iets ondernemen tegen deze uitingen van intolerantie... anders...?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Niet betaalde huurverhoging

Hieronder hebben we de reactie overgetiept van Stichting Hertoghuizen op het verweer van de Vereniging Papenhulst Blijft! (zie Kleintje 274). Daarachter hebben we de reactie van de Paap gezet. Hierop mag Hertoghuizen nog een keer reageren (tot 4 oktober 1994 hebben ze de tijd) en dan is het wachten op de beslissing van de rechter...

De onderhavige procedure betreft inderdaad de door gedaagde verschuldigde, doch niet betaalde, huurverhoging van 1 juli 1993.
Gedaagde bestrijdt de hoogte van dit bedrag niet zodat er wat dit betreft geen discussie is. Gedaagde heeft weliswaar een zeer lange conclusie van antwoord genomen met veel bijlagen, maar het betreft hier louter een emotioneel/politiek verweer en geen juridisch verweer, hetgeen dus bij de politiek en niet bij de rechter thuishoort.
Eiseres wil hier dan ook slechts beknopt op ingaan.
De vereniging Papenhulst is inderdaad een strijdbare vereniging met zeer strakke politieke idealen.
Reeds bij de onderhandelingen over het huurcontract bleek dit.
Dit overleg heeft enige jaren geduurd, waarbij gedaagde zeer uitgesproken politieke ideeën had die zeer fors afweken (en nog afwijken) van de huidige wetgeving.
Concreet wat betreft de onderhavige situatie stelde gedaagde bij de onderhandelingen over het huurcontract, ten aanzien van de huurprijs, dat deze niet gerelateerd mocht worden aan het object (het gehuurde) maar aan de inkomsten van de mensen.
Dit was en is principieel nooit de keuze van de regering en parlement geweest.
De toenmalige en huidige regeling ging en gaat nog steeds uit van een relatie tussen hoogte van de huur en het object (stichtingskosten e.d.).
Bij de onderhandelingen heeft de gemeente, als toenmalige eigenaresse, dit uitgangspunt van gedaagde verworpen omdat dit uitgangspunt, als zijnde in strijd met de wettelijke regels niet te accepteren was.
Wel heeft de gemeente destijds een zeer forse objectsubsidie toegekend om de aanvangshuur (slechts fl. 222,10 per kamer) zo laag mogelijk te houden.
De overheid gaat dus uit van een object huurprijs waarbij de huursubsidie als instrument gehanteerd wordt om woningen met bepaalde prijzen voor bepaalde doelgroepen toegankelijk te houden.
In casu waren de huurprijzen per kamer per 1 juli 1993 nog slechts fl. 268,10. Waar vindt men een mooie kamer in een groot gebouw met een gemeenschappelijke ruimte en een gigantische tuin in de binnenstad vandaag de dag voor die prijs? De huurprijzen zijn ook nog zo laag dat ze onder de minimumgrens liggen van de huursubsidie. Gedaagde is dus wel de laatste om te moeten klagen!
Los van het feit dat de huurverhoging juridisch verplicht is, meent eiseres dat gedaagde dus ook inhoudelijk geen recht van klagen heeft.
Gedaagde misbruikt eiseres om politiek, stedelijk en wellicht landelijk, te ageren tegen het volkshuisvestingsbeleid van de overheid.
Gedaagde heeft uiteraard het recht hier tegen te protesteren, maar moet dit doen bij de instanties die dit beleid vaststellen, nl. de overheid en niet de verhuurder die dit beleid dient uit te voeren.
Juridisch is er feitelijk geen inhoudelijke discussie:
1. De overheid gaat uit van object huurprijzen en niet van subject huurprijzen zoals gedaagde wenst.
2. In bijlage 4 van de conclusie van antwoord zegt de huurcommissie terecht dat de huurverhoging van rechtswege bepaald is (art 18 HPW) en dus geen onderwerp van overleg tussen verhuurder en huurder kan zijn.
3. Volgens de nieuwe wettelijke regeling kan een verhuurder bovendien, voor zover huurprijzen niet wettelijk zijn vastgelegd, zelf de hoogte van de huurprijs bepalen binnen bepaalde marges, waarbij de huurder van tevoren gelegenheid tot overleg heeft gehad in het kader van het Besluit Beheer Sociale Huursector, hetgeen ook heeft plaatsgehad met gedaagde.
Eiseres heeft bovendien in het voorjaar van 1993 ook alle huurders uitgenodigd om te praten over het huurbeleid maar gedaagde is toen niet komen opdagen.

De brief aan de staatssecretaris beschouwt eiseres als een poging tot tijdrekken (rente trekken).
De staatssecretaris heeft met de individuele huurverhoging geen enkele bemoeienis, waarbij komt dat de staatssecretaris in het kader van de terugtrekkende overheid zich juist niet meer wil bemoeien met concrete uitvoeringskwesties.
Gedaagde stelt nog aan dat men in overleg verkeert met eiseres over de stijging van de woonkosten in relatie met lagere inkomens.
Eiseres heeft verklaard dat zij zich op zich, evenals gedaagde, zorgen maakt over de ontwikkeling in de volkshuisvesting.
Enerzijds worden subsidies afgebroken en anderzijds gaan mensen met lage inkomens er op achteruit, zodat bepaalde woningen moeilijk bereikbaar worden voor doelgroepen van woningcorporaties. De forse verhoging van de rioolbelasting vindt eiseres, evenals de collega-corporaties in 's-Hertogenbosch, een slechte zaak.
Gedaagde wenst een debat met de lokale politiek over dit onderwerp.
Eiseres heeft verklaard dat als dit van de grond komt, zij zeker ook haar mening hier over wil geven.

Deze algemene politieke discussie staat echter volledig los van de concrete verplichte huurverhoging ten aanzien van gedaagde, zodat eiseres ten deze niet misbruikt wenst te worden.
Tenslotte merkt eiseres ten overvloede op dat het beslist niet zo is dat eiseres zo maar plotseling is gaan dagvaarden. Pas nadat aanmaningen en een ingebrekestelling geen resultaat hadden is eiseres tot dagvaarden overgegaan
Met conclusie tot persistit !
Conclusie van antwoord in reconventie
Eiseres, thans gedaagde, wenst als hun herhaald en ingelast te zien beschouwd hetgeen zij bij repliek in conventie heeft gesteld.
Alle door gedaagde, thans eiseres, geformuleerde eisen zijn, feitelijk politieke wensen die buiten deze procedure staan.
1. Bij repliek in conventie heeft gedaagde al uiteengezet dat de staatssecretaris niet gaat over individuele huurverhoging tussen een corporatie en huurder.
2. De eis tot intrekking van de huurverhoging raakt kant noch wal.
3. Of de ene partij met de andere partij wil overleggen is iets wat die partijen zelf bepalen en is geen onderwerp van een kantongerecht procedure.
4/5 Stichting Hertoghuizen voldoet volledig aan de wettelijke normen waarbij ook hier geldt dat dit geen juridische discussie is.

Gedaagde wijst de vorderingen van eiseres dan ook zonder verder commentaar als volstrekt irrelevant van de hand.
Met conclusie dat het UEA moge behagen eiseres in haar vorderingen niet ontvankelijk te verklaren, althans deze te ontzeggen, met veroordeling van eiseres in de kosten van dit geding, waaronder begrepen salaris voor gemachtigde van gedaagde.

De Paap schreef hier het volgende kommentaar op:

Kenmerk: 5323 \CV EXPL 94-2751 zittingsdatum 9 augustus 1994
Stichting Hertoghuizen vs Vereniging Papenhulst Blijft!

Reactie Vereniging Papenhulst Blijft! op repliek St. Hertoghuizen.

Eiseres voert aan dat gedaagde een emotioneel/politiek verweer en geen juridisch verweer heeft gevoerd, waarna eiseres de politieke idealen van de gedaagde, Vereniging Papenhulst Blijft!, toelicht aan de hand van standpunten van de Vereniging, welke de Vereniging heeft ingenomen tijdens de onderhandelingen tussen Gemeente den Bosch en genoemde Vereniging rond de totstandkoming van het huurcontract (1978-1985). Eiseres voert aan dat de Vereniging bij de onderhandelingen persisteerde in de opvatting dat er geen objecthuurprijs berekend zou moeten worden, maar een aan het inkomen van huurder gerelateerde huurprijs.
Echter, de Vereniging is in overleg met Gemeente en het Gemeentelijk Woningbedrijf uiteindelijk gekomen tot een samenwerkingsovereenkomst, een huurovereenkomst Verhuurder / Vereniging, alsmede een modelhuurcontract Vereniging/huurder. De hoogte van de huur in het huurcontract tussen verhuurder en Vereniging, resp. tussen de Vereniging en haar huurders/leden is gebaseerd op de objecthuurprijs. De Vereniging bestrijdt dat zij na de totstandkoming van deze overeenkomsten nadere eisen gesteld heeft om genoemde overeenkomsten te wijzigen.

Emotionele uitingen van eiseres, waaruit geconcludeerd kan worden dat de kamerprijzen (kale huur) in grote gebouwen met een tuin in de binnenstad van den Bosch zelfs te laag zijn (fl. 268,10) voor huursubsidie, zijn naar mening van gedaagde sterk suggestief. Alhoewel een uiting als deze uiteraard een indicatie biedt hoe in de wereld van de sociale verhuurders, in dit geval Stichting Hertoghuizen gedacht wordt over betaalbare huren en het (gewenste?) gebruik van huursubsidieregelingen. Dit alles terwijl het beleid van de rijksoverheid er niet alleen op gericht is om het gebruik van de individuele huursubsidie zoveel mogelijk terug te dringen, doch bovendien het gebruik van deze regeling zoveel mogelijk te voorkomen.
Tevens vergeet eiseres volledigheidshalve te vermelden dat de stichtingskosten van het gehuurde relatief laag zijn te noemen doordat met volledige goedkeuring van Gemeente den Bosch en het toenmalige Gemeentelijk Woningbedrijf 15 bewoners gedurende de verbouw wekenlang volledig (40 uur per persoon per week) gewerkt hebben. Door deze zelfwerkzaamheid konden de stichtingskosten aanzienlijk naar beneden worden bijgesteld. Aangezien de huur gebaseerd is op de stichtingskosten, ligt het nogal voor de hand dat de huur "laag" genoemd wordt. De zelfwerkzaamheid van bewoners wordt nu door eiseres achteraf gebruikt om aan te tonen dat de huren naar boven bijgesteld dienen te worden.

Eiseres stelt enerzijds dat zij het overheidsbeleid dient uit te voeren, anderzijds geeft eiseres aan dat zij, voor zover de huurprijzen niet wettelijk zijn vastgesteld, zelf de hoogte van de huurprijs binnen bepaalde marges kan bepalen. Waarbij de huurder van te voren gelegenheid tot overleg heeft gehad in het kader van het Besluit Beheer Sociale Huursector (BBSH), hetgeen ook heeft plaatsgevonden met gedaagde. Eiseres vervolgt dat in het voorjaar van 1993 ook alle huurders uitgenodigd zijn om te praten over het huurbeleid maar gedaagde is toen niet komen opdagen.
Gedaagde wijst erop dat eiseres in haar repliek uitdrukkelijk aangeeft dat naar mening van eiseres het vaststellen van de huurprijs van het door gedaagde gehuurde onder de competentie van eiseres valt, immers er heeft "overleg" plaatsgehad in het kader van het BBSH, ook met gedaagde;
Gedaagde wijst erop dat eiseres in tegenstelling tot het bovenstaande in haar repliek bovendien uitdrukkelijk aangeeft dat het vaststellen van de huurprijs van het door gedaagde gehuurde van rechtswege bepaald is en dus geen onderwerp van overleg tussen huurder en verhuurder kan zijn.
Gedaagde stelt voorts vast dat voor eiseres het voeren van overleg in het kader van het BBSH (met in het onderhavige geval als inzet de hoogte van de huurverhoging) blijkbaar identiek is aan vrijblijvend "praten over het huurbeleid". Niet eiseres maar gedaagde heeft (maart '93) het initiatief genomen voor een overleg terzake, door eiseres werd op 18 maart 1993 echter aan gedaagde mondeling medegedeeld wat het besluit van eiseres met betrekking tot de huurverhoging 1993 inhield. Eiseres bestrijdt dit niet evenzo bestrijdt eiseres niet het verweer van gedaagde dat deze stijging gemotiveerd is door bedrijfseconomische motieven (Algemene Bedrijfs Reserve). Gedaagde stelt dat de ABR inmiddels met 9 miljoen gestegen is.

Gedaagde bestrijdt voorts de sterk eenzijdige benadering van eiseres, het voeren van overleg in kader van het BBSH staat in het teken van het komen tot een vorm van overeenkomst tussen partijen; het "praten" over huurbeleid, of dat nu geschiedt voor "alle huurders" tegelijk of voor huurders van een complex separaat, is geen overleg zoals bedoeld in het BBSH. Ten hoogste kan zo'n bijeenkomst als voorlichtingsbijeenkomst geduid worden. Er is eens een informatie-/voorlichtingsbijeenkomst geweest, maar het besluit van eiseres stond niet ter discussie en was niet onderhandelbaar. Vandaar dat gedaagde bestrijdt dat eiseres conform het gestelde in de BBSH overleg heeft gevoerd met haar huurders, informeren is uitdrukkelijk geen overleggen.

Eiseres stelt voorts dat in het onderhavige geval door gedaagde bezwaar dient te worden aangetekend bij de rijksoverheid; anderzijds veroordeelt eiseres handelwijze van gedaagde als deze laatste gebruik maakt van haar recht om bezwaar aan te tekenen; eiseres concludeert dat er dan sprake is van "tijdrekken" of "rente trekken".
Gedaagde heeft bezwaar aangetekend tegen de opgelegde huurverhoging, ook bij het Ministerie van VROM. Gedaagde wil immers gebruik maken van de juridische mogelijkheden welke in dit land bestaan.

Eiseres wijst in haar repliek voorts op de terugtrekkende overheid en op de stijgende woonlasten voor de huurders. Gedaagde wijst erop dat het begrip terugtrekkende overheid tevens opgevat dient te worden als een afkopende overheid aangezien de terugtrekking van de rijksoverheid gepaard gaat met een afkoopsom voor betrokken woningcorporaties, dus ook voor eiseres.
Eiseres verklaart tevens bezorgd te zijn over de woonlasten en de sociale gevolgen van inkomensachteruitgang, subsidievermindering enz. Met name richt eiseres zich dan op de rioolbelasting. Dit terwijl eiseres zelf aangeeft dat zij zelf de hoogte van de huurprijs kan bepalen, binnen bepaalde marges, waarbij de huurder van te voren gelegenheid tot overleg heeft gehad in het kader van het BBSH. De poging van gedaagde, -gezien het gestelde in haar statuten en in de statuten van eiseres-, om gezamenlijk met eiseres activiteiten te ontwikkelen rondom betaalbare huisvesting, wordt door eiseres eenzijdig afgebroken.

Eiseres stelt voorts dat alle door gedaagde geformuleerde eisen, feitelijk politieke wensen zijn, welke buiten deze procedure staan, en wijst de vorderingen van gedaagde als volstrekt irrelevant van de hand. Gedaagde echter blijft bij het door haar gestelde in het eerste verweer en handhaaft de hierin door haar gestelde tegeneisen. Zij weet zich hierin bovendien gesterkt door de argumentatie van Stichting Hertoghuizen, immers;
1) Deze laatste heeft eerder in haar repliek uitdrukkelijk aangegeven dat er beroepsmogelijkheden bij het Ministerie van VROM bestaan; nu stelt Hertoghuizen dat dat niet zo zou zijn;
2) Het vaststellen van de huurprijs, binnen bepaalde marges, valt onder de competentie van de verhuurder, aldus Hertoghuizen in haar repliek.
3) Hertoghuizen stelt in haar repliek uitdrukkelijk het "overleg voeren" gelijk met "praten over". De Vereniging bestrijdt deze eenzijdige en onjuiste benadering van het begrip overleg; vooral gezien de belangen welke in het geding zijn (positie huurders van Hertoghuizen). Zij beroept zich op de letter en geest van het BBSH.
4/5 De Vereniging heeft niet gesteld dat Hertoghuizen niet aan de wettelijke normen voldoet; alleen dat deze laatste geen invulling gegeven heeft (in gebreke gebleven is) bij het vormgeven van een inspraakstructuur voor haar huurders en geen invulling geeft aan het begrip "sociaal verhuurder".

Tot slot verzoekt Hertoghuizen UEA tevens om de vereniging te veroordelen in de kosten van dit geding, waaronder inbegrepen salaris voor gemachtigde van gedaagde.
Gezien het gegeven dat de belangrijkste inkomsten van de Vereniging bestaan uit de geïnde en af te dragen huurpenningen, verzoekt de vereniging UEA voor het mogelijke geval dat er een voor de vereniging negatieve uitspraak volgt, uitdrukkelijk om een betalingsregeling te treffen voor deze kosten.

Daarnaast werd door de Vereniging Papenhulst Blijft! nog de volgende persverklaring rondgestuurd.

De Vereniging Papenhulst Blijft! (de Paap) in Den Bosch heeft in juli 1993 de opgelegde huurverhoging geweigerd te betalen. Als reden voor dit bezwaar werden de stijgende woonlasten ten opzichte van de achterblijvende (minimum)inkomens aangevoerd. De Paap heeft tegen de huurverhoging bezwaar aangetekend bij de staatssecretaris van Volkshuisvesting.
De staatssecretaris heeft het bezwaar van de Vereniging verworpen. De Paap heeft daarop een beroep bij de minister van Volkshuisvesting ingesteld. Al eerder heeft de huisbaas van de Paap (stichting Hertoghuizen) een procedure bij het Kantongerecht van Den Bosch aangespannen om de Vereniging tot betaling te dwingen. Dit proces van hoor en wederhoor loopt nog. Een uitspraak wordt in september verwacht.
Als logisch vervolg op de akties heeft de Paap besloten ook de huurverhoging van juli 1994 te weigeren. De Paap weet zich in haar beroep ondersteund door de vele honderden huurders die protestkaarten van aktiegroep De Maat Is Vol! naar hun huisbazen hebben opgestuurd. Met deze kaarten wordt geprotesteerd tegen de hoge woonlasten.
Eerdere berichten hierover zijn ondermeer verschenen:
mei 1994 -Kleintje Muurkrant;
mei 1994 -NN;
25 mei 1994 -Brabants Dagblad;
1 juni 1994 -De Volkskrant;
1 juni 1994 -Brabants Dagblad.
Ook de BLOS, Omroep Brabant en Stadsgewest hebben hieraan meerdere keren aandacht geschonken.
Voor meer informatie: Vereniging Papenhulst Blijft! tel. (073)136921.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

De blaadjes vallen

Precies op het moment dat intolerantie, haat en perspektiefloosheid in toenemende mate toeslaan scheidt het tijdschrift Casablanca er mee uit! Wat is er toch allemaal aan de hand? je zou toch juist denken dat er een groeiende behoefte is aan berichtgeving 'uit de marge', aangezien veel krantenberichten een verlengstuk zijn van het geplande overheidsbeleid, of erger, vaak bespelen artikelen in de dagbladpers de emoties bij 'het publiek' voorafgaand aan al weer een dramatische ingreep in de sociale zekerheid. Je ruikt de bezuinigingen aankomen als er weer een interview in de Volkskrant staat met een frauderende bijstandstrekker of wanneer je opnieuw gekonfronteerd wordt met een bijklussende WAO'er.
Terwijl Kleintje Muurkrant jaar-in-jaar-uit de kolommen voltiept en zich mag verheugen in een stevig abonneebestand zijn er nogal wat vergelijkbare bladen momenteel behoorlijk in de problemen. Wij hebben uit goedingelichte kringen vernomen dat het nogal slapjes gaat met de abonnementenontwikkeling bij een aantal bladen zoals Konfrontatie, Lekker Fris, NN, Fahrenheit 451 en de Peueraar. Tegelijkertijd zijn er gelukkig een aantal van deze bladen bezig met elkaar gesprekken te voeren om het een en ander samen te gaan doen (Het Kleintje praat uiteraard construktief mee!). Ter illustratie van de problemen bij de bladen tiepen we het redactioneel over van het in het begin van dit stukje genoemde blad 'Casablanca': "Dit is het laatste nummer van het tijdschrift Casablanca. Geldgebrek en een dalend aantal abonnees zijn de belangrijkste oorzaken dat wij de uitgave van dit blad moeten staken. We hebben deze moeilijke beslissing lang, erg lang kunnen uitstellen. Maar elk nieuw nummer kostte ons de laatste jaren (teveel) geld, we teerden in op onze financiën, het geld raakte echt op, zodat het besluit om te stoppen tenslotte onvermijdelijk werd. Casablanca was een onafhankelijk tijdschrift en heeft een kleine drie jaar bestaan. Het was de directe opvolger van drie kleine, onafhankelijke tijdschriften: Afdruk, Halt en Vluchtnummer. De meeste redacteuren en medewerkers van Casablanca waren afkomstig van het anti-racisme tijdschrift Afdruk dat in 1983 was opgericht. Halt was een Vlaams anti-racisme tijdschrift en Vluchtnummer was het blad van het Landelijk Steunpunt Vluchtelingen. Net als haar voorgangers was Casablanca een tijdschrift dat werd gemaakt door vrijwilligers, door mensen die het leuk en zinvol vonden om een tijdschrift te maken en te schrijven (tekenen, fotograferen) over onderwerpen die hen bezig hielden. Maar ook als vrijwilligers - Casablanca werd uitgegeven zonder een cent structurele subsidie - stelden we hoge eisen aan de inhoud en vormgeving van het blad. Om geen concessies te hoeven doen aan die onszelf opgelegde eisen stoppen we nu met de uitgave van het blad. Enigszins bedroefd, dat wel, maar verder met opgeheven hoofd. (...) In het eerste nummer van Casablanca schreven wij over de positieve waarde die wij toekennen aan een begrip als culturele verscheidenheid. We zijn de afgelopen jaren in Casablanca vaak op zoek geweest naar mensen en gebeurtenissen die de samenleving 'kleur' gaven. Nationaal en internationaal zijn de verhoudingen binnen de kleurrijke samenleving de afgelopen jaren echter aanzienlijk verhard. Die ontwikkeling is niet iets om vrolijk over te worden; ook daar hebben we in Casablanca over geschreven. Maar wij blijven - misschien wel meer dan drie jaar geleden - van mening dat het goed is om te streven naar een kleurrijke samenleving waarin culturele verscheidenheid hoog in het vaandel staat. Om de eenvoudige reden dat er geen ander perspectief of beter alternatief is."

"Mijn vroege jeugd, de jaren vijftig, dat was gewoon een andere wereld. De jaren zestig waren daar een reaktie op. Daar heb ik niet aan meegedaan, en ik begreep er ook niks van, van al die Johnson-moordenaar!-roepers en blowende hippies. Het plezierigst vond ik de jaren zeventig: toen moesten al die gekke mensen met hun sit-downs en love-ins met de billen bloot, ze kwamen in de politiek, kregen posities, moesten wat presteren. Dat was het decennium van elke-dag-plezier. De jaren tachtig ook nog een beetje, want toen kregen die lui echt aanzien, kregen ze praatjes, werden ze burgemeester, minister, kamerlid. Maar in de jaren negentig is het niet meer zo leuk. Waar houden die ex-hippies zich nu mee bezig? Tweede hypotheek, inbraakalarm, kleinkinderen... Ze waren allemaal zo linksig als ik weet niet wat, en dat was ik niet, maar intussen zijn ze me allemaal zo knal langs rechts voorbijgevaren dat ik me zo langzamerhand een aanhanger van Rosa Luxemburg voel vergeleken met hun standpunten. Ik ben altijd een beetje dezelfde gebleven, maar mijn leeftijdgenoten, daar is de lol een beetje af. Dat zijn de Kosto's en de Van Thijnen, saaie pieten, een nieuwe pedante, reactionaire regentenklassse. Ik heb nog altijd het idee van: we gaan er wat anders van maken! Over twintig jaar, wanneer ik 65 ben, dan ga ik de bejaardenhuizen op hun kop zetten. Dat wordt helemaal vernieuwd, dat systeem, dat pikken we toch niet langer! We maken er één grote bende van, fantastisch! (Gerrit Komrij in HUMO, 2 december 1993).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Banenpool-plaats

We hebben in Kleintje Muurkrant regelmatig jullie aandacht gevraagd voor allerlei banenplannen die de diverse overheden over ons heen hebben gestort. Momenteel zitten er vele duizenden mensen in zogenoemde 'banenpools' en zijn veel jongeren aan het werk gezet via het zogeheten JeugdWerkGarantiePlan (JWG). Het voornaamste probleem bij dit soort arbeidsplaatsen is het feit dat de arbeidsvoorwaarden veelal dramatisch slecht zijn. Zo is de beloning gelijk aan het minimumloon terwijl de mensen die op dezelfde werkplek een vaste aanstelling hebben veelal meer verdienen voor dezelfde werkzaamheden. Banenpoolers vallen niet onder de CAO en ze bouwen geen pensioen op. Verder kan het natuurlijk elk moment gebeuren dat het één of andere kabinet plotseling besluit weer een ander banenprojekt te verzinnen, bijvoorbeeld omdat de banenpools toch weer te duur blijken te zijn ofzo, en dan sta je weer op straat. Tevens staat ondertussen vast dat het vrijwel nooit voor komt dat mensen vanuit een banenpool-plaats doorstromen naar een reguliere arbeidsplaats.
Zo langzamerhand dringt er op wat grotere schaal door dat deze vorm van werkverschaffing toch wel erg ver terug in de tijd gaat. De vele tientallen jaren arbeidersstrijd lijkt voor dit soort werk totaal vergeefs te zijn geweest. In Rotterdam, Amsterdam en zojuist ook in Nijmegen is nu een Ondernemingsraad opgericht voor mensen in de banenpool en jongeren die via het JeugdWerkGarantiePlan "aan een tijdelijke werkervaringsbaan zijn geholpen.
In Den Bosch worden de banenpoolers aan het werk gezet & gehouden via de Stichting Balans. Wij vragen ons hier bij het Kleintje af of het geen tijd wordt dat ook hier in DenBosch de krachten gebundeld moeten gaan worden voor mensen in de banenpool en de JWG en roepen mensen op om ervaringen (goed en slecht) binnen dit soort werkverschaffingsprojekten op te schrijven en aan ons toe te zenden in de hoop dat er ook een of andere vorm van belangenorganisatie in de stad van de grond komt.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Columntaar

Duurdere strippenkaart, duurdere tandarts, hogere huren, duurdere studie... aan de kant... paars komt eraan! Dit jaar nog willen ze in DenBosch beginnen met het gat graven voor een nieuw tropisch zwem- en ijsparadijs vlakbij stadion De Vliert, hierover hebben we in eerdere kleintjes al geschreven. Natuurlijk zullen de geraamde kosten (ongeveer 52 miljoen gulden) veel hoger uitvallen. Recente ervaringen in de rest van het land lijken geen invloed te hebben op de prestigieuze plannen van de Bossche politici. In de Volkskrant van 28 juli jongstleden stonden een paar verhelderende voorbeelden: In Deventer blijken de bouwkosten voor een vergelijkbaar sportcentrum met 4,5 miljoen gulden overschreden te zijn en ook in Geleen moeten er miljoenen guldens meer bij dan dat men voorspeld had. Maar burgemeester Burgers van DenBosch zal hier wel niet wakker van liggen. Zojuist heeft hij een hoge onderscheiding ontvangen van de Taiwanese zaakgelastigde T.Hsia. De decoration with friend of overseas Chinese honorary metal (deze merkwaardige titel werd vermeld in het Brabants Dagblad) werd hem omgehangen "uit dankbaarheid voor de verdiensten die Den Bosch heeft voor de Chinese gemeenschap in Nederland". Burgers is dan ook al twee keer naar Taiwan gegaan om een aantal bedrijven zo gek te krijgen om zich in DenBosch te vestigen. Een soort komkommernieuws dus eigenlijk want iedereen kan wel zo'n medaille in elkaar draaien. Nog zo'n komkommer was het nieuws, op zich veel kwalijker, dat de nederlandse asielcentra overspoeld zouden worden met busladingen asiel'toeristen'. De Nederlandse bureaucraten begonnen meteen met de operatie rugzak zodat vanaf nu kansloze asielzoekers binnen 24 uur Nederland uitgezet kunnen worden. Een smerige truuk om de weinige rechten die deze vaak door geweld bedreigde en achtervolgde mensen nog hebben alsnog af te pakken. Want hoe kun je nu binnen een paar uur een asiel'toerist' van een asiel'zoeker' onderscheiden? Hoeveel asielzoekers zullen niet gelijk de grens overgezet worden zonder dat precies duidelijk is wat er aan de hand is? Hoe vaak gebeurt dit nu al en vanaf nu zal er achteraf wel vaker gezegd worden dat het een toerist is geweest. Getverdemme. Zware jongens blijken tegenwoordig zonder problemen rechercheurs en andere boevenvangers telefonisch af te kunnen luisteren en, ook een mooie komkommer, in Vrij Nederland stond een prachtige ingezonden brief die de reden gaf waarom het handvat van een aardappelschilmesje veelal gemaakt is van onbehandeld hout: zo heeft het mesje tenminste dezelfde kleur als de aardappelschillen en verdwijnen er duizenden mesjes per jaar met krant en schillen in de afvalbak. Leve de produktie! We zullen het maar niet gaan hebben over de magische graancirkels die dit jaar in de provincie Zeeland en in Almere opdoken... Zo krijg je de achterkanten van de advertenties in de dagbladen wel gevuld ja. Tijdens de afgelopen vakantieperiode heeft een of ander buro in opdracht van Rijkswaterstaat ook nog berekend dat de files en het langzaamrijdend verkeer in Nederland in 1993 de samenleving 1,2 miljard gulden hebben gekost. Ongeveer 20,8 miljoen mensen stonden vorig jaar in de een of andere file. En dan hebben ze de milieukosten niet eens meegeteld! Toch zijn er de laatste jaren heel wat kilometers autobeton bijgekomen, maar wanneer je denkt dat dit groeiende aantal files wel eens een gevolg zou kunnen zijn van steeds maar meer wegen (en dus meer auto's) dan word je voor een malloot versleten. En hoeveel kreeg politiebaas Nordhold ook weer voor zijn praatjes? Tweehonderdvijftigduizend gulden per jaar? En dat tot aan zijn pensionering, of ie nu iets deed of niet? Ongelooflijk, we staan erbij en kijken er naar...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Prinsjesdag 1994

Net als in andere (grote) steden slaat ook in DenHaag de gemeente en de overheid met grote peperdure prestigeprojecten wild om zich heen; alles en iedereen zal daarvoor moeten wijken als het aan de heren en dames beleidsmakers ligt. Maar wij wijken niet! Terwijl er op van alles en nog wat bezuinigd moet worden, worden er overal in dit land enorme geldverslindende en onnodige projecten ontwikkeld zonder instemming en behoefte van de burgers, en naar bezwaren wordt nauwelijks of niet geluisterd. Daarom op deze prinsjesdag een tegenaxie-dag die betrekking zal hebben op DenHaag, maar ook op jullie stad! De gemeente DenHaag wil een souterrain-project opzetten, met een ondergrondse parkeergarage voor zo'n 500 auto's dat 30 miljoen gulden moet gaan kosten (60.000 gulden per geparkeerde auto!). Deze zou zo'n beetje op de plek komen waar al een bovengrondse parkeergarage staat. En een tramtunnel van 1250 meter voor 250 miljoen gulden (200.000 gulden per meter! = 2000 gulden per centimeter! = 200 gulden per milimeter!). Het bedrag van 280 miljoen gulden - andere schattingen geven nu al een verdubbeling aan - zal voor het grootste gedeelte (190 miljoen) door de overheid betaald worden, belastinggelden dus waar iedereen aan meebetaalt! Het effect van deze plannen zal zijn dat de halve Haagse binnenstad gesloopt gaat worden en dat er dus diverse panden binnenkort ook ontruimd gaan worden zoals: het al vier jaar gekraakte pand aan de Muzenstraat, werk- en woonruimte aan de Gedempte Gracht. Een groot aantal panden wordt met ontruiming bedreigd zoals het multi-cultureel en functioneel uitgaanscentrum Iets Vrijers aan het Spui, dat precies op deze prinsjesdag een jubileum viert. Het aan de Prinsengracht gelegen woon/werk- en culturele pand T.Z.T. (al acht jaar gekraakt) moet wijken voor yuppie-woningen. Het al veertien (!) jaar gekraakte bolwerk De Blauwe Aanslag aan het Buitenom dreigt eveneens plat te gaan, waar zo'n 50 mensen wonen en diverse (alternatieve) bedrijfjes gevestigd zijn, zoals: drukkerij Adelante, een Turks-Koerdische bibliotheek, eetkafé Water en Brood, kledingwinkel en zeefdrukkerij Katapam, een timmerwerkplaats, een Voko (voedselcooperatie). Verder biedt De Blauwe Aanslag ruimte aan kunstenaarswerkplaatsen, layout en redaktieruimte van Konfrontatie, een buurtpark etc. etc. Dit alles zou moeten wijken voor slechts één rijstrook, terwijl er een alternatief raadsvoorstel is opgesteld, waardoor de mogelijkheid geschapen wordt om alles te behouden, en er veel, heel veel bezwaren zijn tegen de bouw van tramtunnel met parkeergarages! Ook worden er veel winkels en kleine ondernemingen bedreigd met gedwongen verhuizing/sloop. Dit alles willen wij niet! Niet in DenHaag, maar ook niet in andere steden. Daarom:
KOM NAAR DENHAAG OP DINSDAG 20 SEPTEMBER, prinsjesdag, en laat je zien en horen!
Het nog niet komplete Programma ziet er als volgt uit: Vanaf 12.00 uur: buitenoptredens bij Iets Vrijers op het Spui. Om 17.00 uur: Sight-seeing demonstratie langs de bedreigde panden met een bonte optocht door de stad en sprekersters met informatie over de stadsvernieling. Om ongeveer 19.00 uur einde van de demo bij de Blauwe Aanslag met de mogelijkheid tot eten en een avondvullend programma met muziek, foto-expositie, theater, video/film/dia's en informatie... Vanaf 22.00 uur: een avond- en nachtvullend programma in T.Z.T. en Iets Vrijers.
Tevens komt er die dag een speciale axiekrant uit (in samenwerking met 'de schijnbeweging'). Verder wordt er live uitgezonden door Vrije Radio Tonka en worden er honderden slaapplaatsen geregeld. Meer informatie: De Blauwe Aanslag, Buitenom 216, 2512 XD, DenHaag of bel: 070-3882430, 3885208, 3884636 of 3646250. Tot ziens in DenHaag!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Crash

Sinds het neerstorten van de Chinook helikopter in Noordwest Schotland, afgelopen juni, heeft de fabrikant Boeing bij de Britse regering toestemming verzocht om de overblijfselen te inspecteren. Diverse berichten in de engelse pers hadden vermeld dat deze ramp, waarbij 25 hoge ambtenaren van inlichtingen- en veiligheidsdiensten om het leven kwamen, te wijten zou zijn aan mechanische problemen. Deze toestemming is geweigerd, maar het Ministerie van Defensie heeft de helikopterfabrieken in Philadelphia uitdrukkelijk verzekerd dat er geen sprake geweest zou zijn van mechanische problemen.
Onlangs heeft de Royal Ulster Constabulary (RUC) aan twee kranten in Belfast medegedeeld dat de helikopter op weg was naar de Macrihanish, een basis voor de Amerikaanse "special forces", de reden hiervan was dat er bijgetankt zou moeten worden.
Zo'n verklaring is op zijn zachtst gezegd twijfelachtig, aangezien het weinig waarschijnlijk is dat die helikopter, met zulke belangrijke passagiers aan boord, het vliegveld in Belfast met lege tanks verlaten zou hebben.
Hoe belangrijk die geheime missie naar die basis was, werd onderstreept door berichten uit Schotland, over de hysterie na de ramp. Vakantiegangers op het eiland Mull werden uren lang ondervraagd door personeel van de veiligheidsdienst, met name over documenten. Diverse kranten in Ierland stonden vol met speculaties over een topconferentie op Macrihanish, waaraan deelgenomen zou worden door MI5, CIA, Scotland Yard en personeel van de Ierse veiligheidsdiensten. De Sunday Business Post en de Phoenix berichtten dat er sprake geweest zou zijn van een komplot van de veiligheidsdienst en de politie. Als er sprake zou zijn van een verwerping door de IRA van het Brits/Ierse voorstel om over vrede in Noord Ierland te gaan praten, zouden verdachten aan beide zijden van de Noord Ierse en Ierse grens worden opgepakt. De Operatie Madronna, die op 19 april jongstleden gehouden werd, waarin 1000 soldaten en politieagenten betrokken waren, zou een generale repetitie geweest zijn. Gesuggereerd werd dat het begrip "interneren" niet meer gebruikt wou worden, verdachten zouden op basis van informatie van de veiligheidsdienst worden beschuldigd van het "leiding geven aan terrorisme".
Het belangrijkste resultaat tot nu toe van de ramp is dat in één klap zo goed als alle hardliners onder de hoofden van veiligheidsdiensten, politie en politieke politie omgekomen zijn.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Groene gaten

De tranen in je ogen en het branderig gevoel in je keel en neus doen je weer het ergste vrezen. Sinds om 'ekonomiese redenen' de smogalarms zijn afgeschaft, moet je je eigen waarnemingsvermogen inzetten -hetgeen niet echt heel moeilijk is- om te voelen in welke atmosfeer wij gedwongen worden te leven. En om 'ekonomiese redenen' is het verkeer in de Bossche binnenstad nog steeds niet stilgelegd, kunnen de fabrieksschoorstenen nog ongelimiteerd hun ellende het luchtruim inblazen en voert elke windrichting nieuwe wolken luchtverontreiniging aan. Het leven was misschien goed in het Brabantse land, zoals een jaren geleden populair lied luidde, maar die tijden zijn voor eens en voor altijd voorbij. Uit welke hoek de wind ook waait, van Brabant wordt een verzamelplek gemaakt voor de ons omringende viezigheid. Zuidenwind? De troep uit het Antwerpse industriegebied. Westenwind? Neus open, als je dat nog kan, en je waant je in de Rijnmond. Oostenwind? Duitse vuile-lucht-import uit het Roergebied. Jaren geleden al was Eindhoven een stad waar het ozongehalte zo hoog werd dat het verkeer regelmatig moest worden stilgelegd om nog enigszins te kunnen ademen. Dat is nu niet meer zo. Ook in Den Bosch moet je regelmatig grote moeite doen om nog een klein beetje zuurstof binnen te kunnen krijgen. Om 'ekonomiese redenen' is er een onnatuurlijk selektieproces tot stand gekomen. Mensen met een slechte gezondheid, luchtwegaandoeningen, en ook ouderen, hebben het meest te lijden onder de smogomstandigheden. Maar aangezien zij ekonomies gezien toch nauwelijks interessant zijn, -dat doet maar een beroep op de WAO- en AOW-potten-, is het onzin om voor deze bevolkingsgroepen het verkeer stil te leggen of de uitstoot uit fabrieksschoorstenen te minimaliseren. Nee, het primaat van de ekonomie heeft voorrang, en gelukkig wordt er nu weer gezegd dat het met 'onze ekonomie' toch weer stukken beter gaat. Wellicht dankzij het feit dat alles gewoon door kan draaien?

Volgens sommigen zouden de enorme luchtverontreiniging en de hoge konsentraties ozon het gevolg zijn van gaten in de ozonlaag. Van verschillende kanten worden dan ook oplossingen voor dit probleem aangedragen. Zo bevond ons Kleintje Muurkrant-reportageteam zich op een zekere lokatie in Den Bosch, alwaar wij de volgende reportage maakten...

'Zeg, Evelien, als ik de naald vol heb, moet ik dan de draad links of rechts weer opzetten?' 'Kijk, Marc, het beste is om de volgende naald averechts te doen, dat levert de meeste zekerheid op van een dicht weefsel.'
Een zaaltje met tafeltjes en stoelen. Op de tafeltjes liggen stapels knotten wol in een frisse groene kleur. Aan de zijkant van het zaaltje staat een lange tafel waarop reeds de nodige lappen liggen uitgestald. Behalve de bovenbeschreven konversatie, wordt de vredige stilte in het zaaltje slechts vermengd met het bijna muzikaal getik van de breinaalden. Met de nodige vlijt en ijver wordt de ene steek na de andere op de naalden gezet en met het vullen der naalden vormen zich de frisgroene lappen, die uiteindelijk op de lange tafel aan de zijkant van het zaaltje terecht zullen komen. Af en toe wordt er pauze gehouden en komt de via de Wereldwinkel betrokken solidariteitskoffie of de via de Kleine Aardepostorders aangeschafte ekothee op tafel. Geheel verantwoord wordt er ruwe rietsuiker naar smaak toegevoegd. En de enkeling die nog de grote overmoed heeft te roken, verdwijnt schielijk naar buiten om daar snel wat nikotine naar binnen te paffen en dan, met een schuldbewuste blik in het zaaltje terugkerend, nog snel een bekertje solidariteitskoffie achteroverslaat. Want, gezien het grote belang dat op het spel staat, zijn de pauzes maar kort. Er moet gewerkt worden, en snel ook, voordat het helemaal te laat is. Dus boven de uitstervende dampen van solidariteitskoffie en ekothee is al snel weer het vreedzame getik der breinaalden te horen.
Maar waar gewerkt wordt vallen spaanders, hoewel hakken iets anders is dan breien, maar toch... Want boven het vreedzaam getik is plotsklaps een hardgrondig gevloek te horen, iets dat in deze tolerante omgeving zorgt voor het nodige tumult. Het blijkt Remco te zijn, een helaas nog tamelijk onervaren breier die, de naald bijna vol gehad hebbende, in een onbewaakt ogenblik alle steken heeft laten vallen. Solidair mengen zich de kollegae breiersters zich rond Remco's tafeltje en rapen een voor een de gevallen steken weer op, die zij zeer hulpvaardig op het tafeltje leggen en met behulp van Nelleke weet Remco alle steken weer in de geëigende volgorde aan de naald toe te vertrouwen. De rust keert, buiten het reeds meermalen genoemde getik der naalden, weer terug in het zaaltje en vreedzaam zet eenieder steek na steek op naald na naald en ontstaat lap na lap. De lange tafel aan de zijkant van het zaaltje vult zich met lap na lap, totdat Evelien, die, in tegenstelling tot het in de programmatische uitgangspunten vermelde niethiërarchiese maatschappijmodel toch zoiets als de leiding blijkt te hebben, druk in de weer is met rollinten (niet te verwarren met rolpatronen) en duimstokken en plotsklaps in een vreugdevol geroep uitbarst. 'Genoeg,' roept zij, 'partijgenoten, staakt uw gebrei'. Allen leggen naald en wol neer, sommigen wrijven zich de kramp uit duim en wijsvinger of strekken zich behaaglijk uit. Een extra pauze wordt ingelast, waarin een eigen gebakken appeltaart ter tafel verschijnt die, merkwaardig genoeg, is opgesierd met rode en groene pepers (zie ook de memoires van Ina Brouwer), maar omdat deze pepers biologisch geteeld en onbespoten zijn maakt niemand zich verder druk om deze, in burgerlijke ogen toch wat vreemde kombinatie, zeker niet als men te horen krijgt dat de aan de taart toegevoegde appels ook voor veganisten eetbaar zijn, aangezien alle wormpjes er met een bij Palaya verkrijgbare zoödetektor uit zijn verwijderd. (Zoödetektor: traceert gegarandeerd alle dierlijke bestanddelen in uw voedingswaren, ontwikkeld en handmatig vervaardigd in Zuid-Korea door autochtone wetenschappers. Met drie jaar onverbiddelijke garantie, deze week voor Kleintjelezersters slechts

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

kermis!

Het is weer zover. De bossche markt en omstreken zijn weer voor tienduizenden guldentjens verhuurt aan flikkerende, knipperende, draaiende, joelende, misselijkmakende, maagomdraaiende, afijn vrij onzinnige bouwwerken.
Na eerst twee weekenden en een week kermis voor de elite (Boulevard noemden ze dat geloof ik) is nu ook de arme burgerij aan de beurt. Voor een slordige gemiddelde knaak of zo mag je een rondje meedraaien, naar rare plaatjes kijken, op een knopje drukken en veel pret maken. Aan het eind van de dag blijkt de beurs leeg te zijn, da's jammer. De beurs van de kermisexploitant is wat zwaarder geworden. En die van de gemeente. Stevige huurprijzen per vierkante meter. Allemaal ter meerdere eer en glorie van de pretmakerij van de Bossche burgerij. Lekker bezig houden, stoer soldaatje in de schiettent laten spelen, ballen gooien voor een Taiwanees teddybeertje voor de verloofde, papiertjes á la krasloterij uitproberen, touwtje trekken voor de kids, suikerspinnen opschrokken ter verhoging van de tandheelkundemarkt, lekker bezig houden. Maak je maar niet druk over je huurverhoging, studiefinancieringsafbraak, aow-beperking, geldverspillerij door bestuurderij, no problems. Het is toch kermis!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Vluchtelingen in de Knel

Eindelijk beginnen meer mensen zich het lot van illegalen (afgewezen en 'kansloze' asielzoekers) aan te trekken. Nadat zich vooral vanuit het linkse wereldje een circuit heeft opgebouwd van (juridische en medische) hulpverlening, geld, onderdak etc. nemen de problemen nu zulke grote vormen aan dat het langzaamaan doorsijpelt bij grote groepen mensen. Vorige week nog werd televisiekijkend Nederland verrast met een filmpje over zogeheten 'asieltoeristen', mensen die zogenaamd duizenden kilometers reisden om hier vakantie te vieren in een asielzoekerscentrum. Natuurlijk, er zullen er wel een paar zijn, maar de suggestie die gewekt werd door het NOS-journaal was dat er busladingen vol hier naar toe kwamen. Diegenen die dit soort sprookjes verspreiden weten of a) niet hoe een asielzoekerscentrum er van binnen uitziet want dan zou je het geen vakantieplek noemen of b) ze weten dit heel goed maar het hele verhaaltje is bedoeld om Nederlanders op te zetten tegen asielzoekers, want het zijn toch eigenlijk maar profiteurs. Dat Justitie vervolgens een noodwetje regelt waarmee binnen een paar uur geregeld kan worden dat die 'asieltoeristen' er weer uitgegooid worden ruikt al helemaal naar kwade opzet, want wie kan nu kontroleren of het een zogenaamde asieltoerist was die het land werd uitgezet of een voor Justitie 'lastige' asielzoeker, die nu dus een rampzalige toekomst tegemoet vlucht... We nemen hieronder de tekst van een foldertje over, dat we in een gedeelte van de oplage van het Kleintje eveneens bijvouwen, met een oproep om steun te verlenen aan al diegenen die door De Bureaucraten Nederland uitgegooid dreigen te worden. Help!

VLUCHTELINGEN IN DE KNEL
Overal in de wereld raken mensen in steeds grotere aantallen in de knel. Door honger, onderdrukking, vervolging, agressieve wapenhandel, burgeroorlog en andere vormen van (seksueel) machtsmisbruik worden mensen gedwongen om hun geboorteplek te verlaten en hun heil elders te zoeken. Meestal zo dicht mogelijk bij huis. Een heel klein deel van hen - 0,5 procent slechts! - komt naar Europa. Afgelopen jaar vroegen zo'n 35.000 mannen, vrouwen en kinderen in Nederland asiel. Ze dachten hier veilig te zijn, ze droomden van een nieuwe toekomst. In ongeveer de helft van die gevallen komt die droom ook uit. Maar wat gebeurt er met de rest?
Voor vele honderden verandert de droom in een nachtmerrie. Hun asielverzoek wordt afgewezen. Waarom? Omdat ze niet voldoende bewijsmateriaal hebben meegebracht, omdat ze "via een veilig land" zijn binnengekomen, "omdat Nederland vol zou zijn". Ze moeten het land uit, terugkeren of verder vluchten.
Maar velen kunnen niet terug of hebben goede redenen om niet terug te willen. Ze belanden in een gevangeniscel in afwachting van hun gedwongen terugkeer of ze duiken onder, zoeken een baantje, proberen te overleven. In de publiciteit worden ze steeds gemakkelijker beschouwd als criminelen, mensen dus die worden uitgesloten. Maar is dat wel terecht? Is het te rechtvaardigen dat er in ons land mensen zijn zonder onderdak, zonder inkomen, zonder medische zorg, kortom zonder de meest noodzakelijke voorzieningen? Waarom mensen uitsluiten van elementaire mensenrechten? Of is het een misdaad om elders geboren te zijn? In Eindhoven, Tilburg en verschillende andere steden van het land hebben zich groepjes gevormd van mensen, die uitgeprocedeerde en illegale vluchtelingen helpen. Ze vormen samen een landelijk netwerk. OOK IN DENBOSCH en omgeving zijn er plannen voor zo'n groep. Mensen uit kerken en andere verbanden willen de handen in elkaar slaan. Wilt u meewerken in deze groep? U hoeft deze vraag niet meteen te beantwoorden, want waarschijnlijk wilt u er eerst nog meer over weten en wilt u er met andere mensen in uw omgeving over praten. Die kans wordt u bij deze geboden. In een serie van zes tot acht gespreksavonden kunnen uw vragen aan bod komen. Daar kunt u medestanders leren kennen en daar kunt u tot een beslissing komen. De eerste bijeenkomst wordt gehouden op MAANDAGAVOND 19 SEPTEMBER van 19.30 tot 21.30 in het huis van de zusters JMJ, Vughterstraat 93, DenBosch. De tweede bijeenkomst is de week erop (maandag 26 september) en zo verder. U bent van harte welkom. De gespreksavonden worden georganiseerd door de pas opgerichte Stichting Vluchtelingen in Nood Den Bosch e.o. samen met het Missionair Centrum in Heerlen en het NRV (netwerk religieuzen voor vluchtelingen). Voor meer informatie en aanmeldingen kunt u terecht bij Henk van Tilburg (073-414832) of Gaby Wierenga (073-149751).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 1

Kort nieuws

Buro Jansen & Janssen zoekt
Buro Jansen & Janssen is een onderzoeksburo op het gebied van politie, justitie, inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Het probeert deze diensten op een kritische wijze te volgen en publiceert over zaken die het daglicht niet verdragen kunnen. Wij zijn op zoek naar mensen die het afgelopen jaar op een of andere manier met de BVD in aanraking zijn gekomen. ben je benaderd in een poging je tot informant te werven, ben je uitgenodigd voor een eenmalig gesprek of ben je gewoon lastiggevallen en bedreigd? Schrijf een brief of maak een afspraak met ons. Alle informatie wordt vertrouwelijk behandeld en alleen in overleg gepubliceerd. Buro Jansen & Janssen, Postbus 10591, 1001 EN, Amsterdam (020)6380555

In het engelstalige boek In The Shadow of Mount Ramelau; The impact of the occupation of East Timor van George J. Aditjondro worden allerlei gevolgen van de Indonesische invasie en bezetting van Oost-Timor uitgebreid beschreven. Zo wordt er niet alleen aandacht geschonken aan de culturele, economische en politieke wijzigingen die de gedwongen integratie hebben teweeggebracht, maar worden ook schadelijke effecten van de bezettingspolitiek op het milieu van Oost-Timor behandeld. te bestellen voor twee tientjes bij het Indonesisch documentatie- en informatiecentrum INDOC, Postbus 11250, 2301 EG, Leiden (071)124739.

Het boekje De Wereld Chocolade Fabriek geeft een overzicht van de produktie van cacao en chocolade vanuit het gezichtsveld van de werknemers in deze sector. In vijf hoofdstukken wordt aandacht besteed aan cacaoteelt in Azië, Latijns-Amerika en West-Afrika, aan de wereldmarktprijs en welke gevolgen die heeft voor de produkten, aan het Max Havelaar-initiatief en aan de veranderingen in de chocolade-industrie in de derde Wereld en in het Westen. Het boekje kost een tientje en is te bestellen bij Transnationals Information Exchange (TIE), Paulus Potterstraat 20, 1071 DA, Amsterdam (020)6642191

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 0

VNU-jaarverslag...

Net een jaarverslag van VNU doorgelezen. VNU staat voor Verenigde Nederlandse Uitgeverijen en is een enorm grote onderneming die aktief is met publiekstijdschrijften, regionale dagbladen, commerciële televisie, vaktijdschriften en databanken. VNU werkt in Nederland, België, Groot-Brittannië, de VS, Italië, Spanje, Frankrijk en Oost-Europa. In totaal werken er ongeveer 11.000 mensen bij VNU en de aandelen zijn via de NV Verenigd Bezit VNU genoteerd op de Amsterdamse Effectenbeurs.
"De zeven regionale dagbladen van VNU gebruiken jaarlijks 43.500 ton papier; goed voor 236 miljoen kranten op jaarbasis".
Raad van Commissarissen: Ir. J.J. Kaptein (vz), Drs. P.A.W. Roef (plv.vz), Drs.P. Emondts, G. Jeelof, Mr.H.B. van Liemt, Prof. Dr. C.J. Rijnvos, Mw. Prof. Mr. M. Rood-de Boer, Drs. G. van Schaik, Prof. Dr. J.J.A. Vollebergh. Raad van Bestuur: Drs. J.L. Brentjens (vz), Drs. A.P. Lugt (vvz), Mr. R.F.van den Bergh, Drs. C.A.M. Busch, Drs. J.A.M. van Tienen. Stichting VNU: Prof. Dr. H.W.J. Bosman (vz), Mr. H. Fock (secr.), G. van den Brink, Mr.H.J. Hellema, Prof. Mr. S.C.J.J. Kortmann. Tijdschriften: Margriet, Viva, Libelle, Tina, Story, Panorama, Nieuwe Revu, Avenue, Cosmopolitan, Playboy, Intermediair, Nouveau, VT Wonen, AutoWeek, Ariadne, Eigen Huis, Donald Duck, Knip Mode, Kijk, Popfoto, Ouders van Nu, Vorsten, Tip Culinair, Doe het Zelf, de helft van de aandelen in Marie Claire, Televizier/Avro-bode, Sjors en Sjimmie, Blikopener, reflector, Pippo, Okki, Taptoe, Hello You!, Management Team, en een kwart van de aandelen van HP/De Tijd. Op de computerbladenmarkt heeft VNU: Personal Computer Magazine, Computable, PC-koop. In België ook een hele zwik bladen (waaronder Humo). DAGBLADEN: Brabants Dagblad, Eindhovens Dagblad, Het Nieuwsblad, Dagblad voor Noord-Limburg, De Gelderlander, De Limburger, De Stem. VNU bezit bijna 40% van het commerciële televisiebedrijf RTL4 en een eigen vastgoedmaatschappij, namelijk Grond- en Bouw Maatschappij 'Grobouma' BV te DenBosch. In het Brabantse land hebben ze een monopoliepositie op het terrein van de gedrukte nieuwsvoorziening. Zo hebben ze vrijwel alle regionale dagbladen in handen en ook nog een hele zwik huis-aan-huisbladen verschijnen onder VNU-vlag. Hier zou VNU dan ook Verschraling Noordbrabantse Uitgaven kunnen betekenen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 0

Gaten schieten in het ozongat

De Amerikaanse anti-milieubeweging
Recent is in de Verenigde Staten een kleine maar spraakmakende groep auteurs opgestaan die alle verhalen over een gevaarlijk gat in de ozonlaag rücksichtlos van de hand wijzen. Sommigen wantrouwen het wetenschappelijk bewijsmateriaal, maar anderen zijn ervan overtuigd dat we het slachtoffer zijn van een internationale samenzwering waarbij kapitalisten en multinationals de 'ozon-angst' bewust aanjagen. De 'bewijzen' hiervoor zijn afkomstig uit kringen rond de beruchte politieke extremist Lyndon LaRouche.

Het gat in de ozonlaag boven Antarctica is dit najaar, zo schreven de kranten, 'groter dan ooit'. Volgens velen vormt dit jaarlijks terugkerende verschijnsel de voorbode van een mondiale verdunning van de ozonlaag, die op haar beurt weer schadelijke gevolgen zal hebben voor het leven op aarde. Atmosferisch chemici zijn ervan overtuigd dat de door de mens gefabriceerde CFK's (chloor-fluor-koolwaterstoffen, vooral gebruikt in spuitbussen, koelkasten en brandblusapparatuur) de boosdoeners zijn. Eenmaal opgestegen tot hoog in de atmosfeer - tot in de 'stratosfeer' - vallen ze uiteen in stoffen die in staat zijn ozonmoleculen (die uit drie zuurstofatomen bestaan) af te breken, waarbij het gewone (tweeatomige) zuurstofgas ontstaat. Die ozonmoleculen ontstaan onder invloed van de ultraviolette straling van de zon, en ze vormen een 'schild' tegen diezelfde uv-straling. Het netto-effect van de afbraak van ozon door CFK's zou zijn dat meer van die schadelijke uv-straling het aardoppervlak bereikt.
Voorlopig gebeurt die afbraak van de ozonlaag alleen nog aan de polen, en dan vooral aan de Zuidpool. Over enige effecten van deze extra dosis uv is - nog - niets bekend. Het is mogelijk dat eencelligen in de bovenste lagen van de poolzee - de basis van de voedselketen in deze streken - er last van ondervinden, maar onderzoek hiernaar is nog gaande. Van schadelijke effecten op de mens is ook nog niets bekend. De laatste jaren kwamen er geregeld klachten van de inwoners van het gebied rond de Chileense stad Punta Arenas, in het uiterst Zuiden van Zuid-Amerika, als zou de extra uv-straling de ogen van mens en dier beschadigen en huidkanker veroorzaken. Onderzoekers van het Chileense ministerie voor volksgezondheid en de Amerikaanse Johns Hopkins universiteit konden daar echter geen bewijzen voor vinden.
Terwijl - voorlopig - ieder bewijs voor schadelijke effecten ontbreekt, wordt toch ieder keer dat 'het gat' weer verschijnt aan de noodklok getrokken. Dat heeft behoorlijk wat irritatie veroorzaakt bij verscheidene onderzoekers en opinion leaders - zo bleek dit jaar. In twee boeken, Thrashing The Planet van de zoöloog Dixie Lee Ray en The Way Things Ought To Be van talkshow host Rush Limbaugh werd met al die drukte rond dat gat fors de vloer aangeveegd. Ray en Limbaugh kregen steun van SF-auteur Jim Hogan in het juninummer van het populair-wetenschappelijke tijdschrift Omni, en - in beperkte mate - van S. Fred Singer, een wetenschapper die regelmatig commentaren schrijft in kranten en tijdschriften.

Vies en voos
Singer twijfelt. Hij vindt dat er nog onvoldoende observationeel bewijs is voor de stelling dat CFK's de ozonlaag aantasten, maar benadrukt graag dat hij - in tegenstelling tot mensen als Limbaugh - de zaak wetenschappelijk wil blijven bekijken. Limbaugh slaat liever simpelweg wild om zich heen. Hij heeft wat dat betreft ook een reputatie hoog te houden. In zijn dagelijkse radio-praatshow scheldt hij hartgrondig op alles wat - volgens hem - vies en voos is, vooral liberals, feministen (bij hem ook wel feminazi's) en milieufreaks. En hij is enorm populair. Zijn show wordt door meer dan 600 radiostations overgenomen en hij heeft pakweg 20 miljoen luisteraars. Zijn nieuwste boek, See, I Told You So, verscheen onlangs met een eerste oplage van twee miljoen exemplaren - een absoluut record.
Limbaughs mening over het ozongat? Gewoon onzin, 'balderdash', 'poppycock'. Die angst voor het ozongat is een opzetje van wetenschappers die graag geld willen zien en zich daarom gedragen als dunderhead alarmists and prophets of doom. Hij vertelt graag van de beruchte persconferentie van 3 februari 1992, toen onderzoekers bekendmaakten dat de afbraak van de ozonlaag zich dat jaar voor het eerst uit zou gaan strekken tot boven 'dichtbevolkte gebieden'. De media suggereerden dat de ramp nu dan eindelijk was losgebarsten. Twee maanden later echter moesten de onderzoekers erkennen dat het 'gat' spoedig na de persconferentie weer grotendeels was verdwenen.
Limbaugh is geen intellectueel (stel je voor!); hij was gewoon onder de indruk van Trashing The Planet, 'het best gedocumenteerde boek' dat hij ooit had gelezen. Auteur Ray heeft haar argumenten op haar beurt weer ontleend aan Singer en een ander boek, uit 1992: The Holes in the Ozone Scare, van Rogelio Maduro en Ralf Schauerhammer. De uitgever daarvan, 21st Century Science Associates, heeft echter een bedenkelijke reputatie. Ze onderhoudt nauwe banden met de beweging van de politieke extremist Lyndon Larouche.
De inmiddels meer dan zeventig jaar oude Lyndon Larouche begon zijn politieke 'carrière' in de jaren veertig als trotskist, maar werd in de jaren zestig maoïst. In het daaropvolgende decennium versterkte hij zijn anti-kapitalisme met een forse dosis antisemitisme. Hij richtte de National Democratic Policy Committee op, die zich ontwikkelde tot een luis in de pels van de Democratische Partij. Larouche werd vooral berucht vanwege zijn lastercampagnes tegen Henry Kissinger - volgens hem de aanstichter van de aids-epidemie waarmee het jodendom Amerika onderuit probeerde te halen - en de familie Rockefeller.
Uiteindelijk werd de fiscus zijn ondergang. Larouche en zijn aanhangers hanteerden nogal intimiderende en aggressieve methoden om welgestelde, sympathiserende bejaarden tot 'donaties' te bewegen. Sinds januari 1989 zit hij een gevangenisstraf van 15 jaar uit wegens belastingontduiking. Zijn - men schat enkele honderden - aanhangers strijden sindsdien voor de vrijlating van deze 'politieke gevangene'.

Koningin-drughandelaar
Ralf Schauerhammer is van Duitse afkomst. (The Hole in the Ozone Scare schijnt ook in Duitsland in ruime mate verspreid te zijn.) Rogelio Maduro is Amerikaan en heeft de duidelijkste banden met de Larouche-beweging. Hij is als associate editor ('toegevoegd redacteur') betrokken bij het kwartaalblad 21st Century Science & Technology, ook van 21st Century Science Associates. Dit blad is gespecialiseerd in artikelen tegen de milieubeweging en lovende beschouwingen over kernenergie ...en over de koude kernfusie van Fleishmann en Pons.
Maduro was ook redacteur van een Special Report van (het Larouche-tijdschrift) Executive Intelligence Review over het milieu, getiteld 'The Greenhouse Effect Hoax - A world Federalist Plot'. Hierin komt Lyndon Larouche uitgebreid aan het woord, onder andere over het gat in de ozonlaag. Hij constateert:

'Er is nooit ook maar één stuk wetenschappelijk bewijsmateriaal geleverd dat cfk's enige effect hadden op de ozonconcentraties in de hogere stratosfeer. In feite wijst al het wetenschappelijk materiaal in een compleet andere richting. Wat getoond werd was een computermodel gebaseerd op 'als dit', 'als dat', als dit'... en niks daarvan was waar. Er is nu bewijs dat het ozongatbedrog niets dan bedrog is; er was geen ozongat. Maar het ozongatbedrog is het beleid van de Verenigde Staten, hetgeen betekent dat de meeste Amerikanen hun koelkast kwijt zullen raken, en niet in staat zullen zijn de dure vervangers te kopen die nu zijn toegestaan. Dat betekent dat de voedselketen, die gebaseerd is op een toenemend aantal koelkasten gedurende de laatste 30 à 40 jaar, er niet meer zal zijn. Mensen gaan meer bedorven voedsel eten en worden ziek en sterven als gevolg daarvan. Allemaal volkomen overbodig, volkomen waanzinnig. Maar we hebben nu eenmaal dat slag mensen aan de macht die, niet vanwege de winst maar vanuit een ideologie of in sommige gevallen pure waanzin, het beleid dicteren.'
De angst om het ozongat wordt volgens Larouche dus bewust aangewakkerd door een complotterende organisatie die de Amerikaanse overheid in haar greep heeft en die op basis van een duistere, waanzinnige ideologie erop uit is om onze beschaving om zeep te helpen. Hoofdstuk 4 van dat Special Report - getiteld 'Anglo-Soviet New Age Occultism' - beschrijft het mondiale netwerk van samenzweerders. Deelnemers zijn geleerden als James Lovelock (van de Gaia-hypothese), maar ook 'blauw bloed' zoals Koningin Elizabeth II - door Larouche van drugsmokkel beschuldigd - en haar echtgenoot Prins Philip, de voorzitter van het World Wildlife Fund. En niet te vergeten... Amnesty International, dat nooit naar 'politiek gevangene' Larouche heeft omgekeken.
Schlauerhammer en Maduro's boek The Holes In The Ozone Scare is bedoeld voor een breder publiek en zulke wilde samenzweringstheoriën zal men in de eerste hoofdstukken tevergeefs zoeken. Ze proberen slechts op hun eigen manier te bewijzen dat de door de mens geproduceerde CFK's vrijwel geen rol spelen bij de afbraak van de ozonlaag boven Antarctica. Het gat wordt volgens de auteurs veroorzaakt door chloriden uitgestoten door de wereldzeeën en vulkanen. Ze rekenen voor dat er vanuit de oceanen jaarlijks 600 miljoen ton chloor in de lucht komt, vanuit vulkanen 36 miljoen ton en door de verbranding van biomassa ruim 8. Daarbij vergeleken, ze stellen ze, valt de jaarlijkse uitstoot van pakweg 750.000 ton chloor in CFK's natuurlijk in het niet.

Groene Gestapo
Atmosferisch chemici die het boek lazen wijzen er op dat de chloorverbindingen die de oceanen en vulkanen uitstoten geen bijdrage kunnen leveren aan de chloor in de stratosfeer omdat ze oplosbaar zijn in water, en daarom al op geringe hoogte opgevangen worden in damp- en regendruppels. De CFK's lossen juist niet op. Als bijvoorbeeld chloor uit zee (in de vorm van zout; natriumchloride) werkelijk zo hoog zou komen, dan zou daar ook natrium te vinden moeten zijn - en dat is niet het geval. Zij vinden ook dat Maduro en Schlauerhammer op dezelfde manier de bijdrage van vulkanen schromelijk overschatten. De auteurs citeren een publikatie uit 1985 waaruit moet blijken dat de Antarctische vulkaan Erebus per dag duizend ton chloor uitstoot. Met zo'n uitstoot, schrijven ze, 'the chlorine measured in Anatarctica should be no mystery.' Maar ook de vulkanische chloorverbindingen lossen op in water, en de al jaren zachtjes pruttelende Erebus stoot haar gas en stof bij lange na niet hoog genoeg om de ozonlaag te bereiken. (Recente metingen geven trouwens aan dat die schatting van de uitstoot uit 1985 veel te hoog is geweest.)
Maar we kunnen de wetenschappelijke discussie laten voor wat ze is. Daar gaat het de auteurs niet om. Wetenschappers, zo hebben ze in de loop van hun betoog wel aangetoond, zijn namelijk onbetrouwbaar. Ze zijn slachtoffer van misleiding, of maken zelf onderdeel uit van een samenzwering die uit is op massamoord. Als de CFK's verboden worden gaat dat per jaar dertig à veertig miljoen mensen het leven kosten. In hoofdstuk negen komen zij toe aan de vraag wie daarachter zitten.
Het in 1987 gesloten verdrag van Montreal - waarin mondiale afspraken werden vastgelegd voor de geleidelijke afschaffing van CFK's - legde volgens hen de basis voor een 'Nieuwe Wereldorde' waarin een kleine club technocraten hun wil aan alle naties op zal leggen. De auteurs verwijzen naar het voorstel van Michail Gorbatsjov om een 'ecologische veiligheidsraad' in het leven te roepen, die internationaal ingrijpen ten bate van het milieu mogelijk moet maken - 'a green gestapo', constateren Maduro en Schlauerhammer. De motor achter het verbod op CFK's is echter het grootkapitaal: de multinationals Du Pont en ICI, die in deze onder één hoedje spelen. De 'bekering' van Du Pont tot het milieuvriendelijke denken halverwege de jaren tachtig - een bekering die volgens de auteurs het verdrag van Montreal mogelijk maakte - was het werk van de broers Edgar en Charles Bronfman, brouwerszonen die het bedrijf begin jaren tachtig overnamen.
Het is duidelijk dat Larouche-aanhangers als Maduro en Schlauerhammer weinig moeten hebben van kapitalisten met joodse namen en groene ideeën. Hun afkeer komt waarschijnlijk ook voort uit het feit dat een lid van de door de Bronfmannen eruit gewerkte DuPont-familie, Lewis DuPont Smith, ('heir to the positive tradition of the DuPont family') een aanhanger is van Larouche. Tijdens een aandeelhoudersvergadering in 1990 viel hij uit tegen de nieuwe machthebbers binnen Du Pont en noemde hij het hele ozongatverhaal 'a fraud', maar hij eindigde ook met de oproep: 'Political prisoner Lyndon Larouche, who has outlined the economic policies required to end this depression, must be freed...'
In de slothoofdstukken komt de aap uit de mouw zij het nog maar gedeeltelijk. Een overzicht van de financiële bronnen van de milieubeweging moet duidelijk maken dat zij instrumenten zijn in de handen van verborgen machten. Hun financiën zouden voor een belangrijk deel afkomstig zijn van 'elite foundations (...) run bij America's top patrician families.' De namen Rockefeller en Kissinger duiken hierbij op. Zij zijn de ware boosdoeners achter de schermen. Zij willen de wereld onderwerpen en deinzen daarbij - zoals ook al uit het citaat van larouche blijkt - nergens voor terug. (Met excuses voor het lange citaat, maar dit staat er ècht): 'It is not simply that the ban on CFC's will kill people and that the top environmentalists know that it will kill people. The fact is that the top ozone depletion propagandists at the World Wildlife Fund, the Club of Rome, The Population Crisis Committe/Draper Fund, and other elite bodies want it to kill people. Depopulation is one of the reasons they devised the ozone hoax in the first place.'

Na deze verbijsterende passage vluchten de auteurs snel in citaten en opsommingen. The Holes in the Ozone Scare eindigt met twee hoofdstukken die volstrekt los staan van het voorafgaande. Eén gaat over de Gaia-hypothese van James Lovelock. Volgens de auteurs is deze theorie, die zegt dat het 'gedrag' van de aarde vergelijkbaar is met dat van een levend wezen - gevaarlijk omdat ze 'nieuwe en vaak niets vermoedende delen van de bevolking kennis laat maken met neo-heidense en zuiver satanische geloofssystemen die de traditionele waarden van de westerse samenleving omver willen werpen.' Het laatste hoofdstuk is een curieuze opsomming van 'Great Projects to transform the globe', met daarin jongensdromen als intercontinentale water- en spoorwerken, een extra Panamakanaal en het onder water zetten van woestijnen en oerwouden. Deze grootse plannen moeten een opbeurend tegenwicht vormen voor 'the smallness and meanness of the environmentalists' remedies'

21st Century Associates weet dat men met het ozongat een controversieel onderwerp te pakken heeft waarmee men gemakkelijk en gratis de publiciteit kan halen. De uitgeverij heeft bijvoorbeeld in wetenschappelijke kring een petitie rondgestuurd waarin op basis van de argumenten uit The Ozone Scare opgeroepen wordt het akkoord van Montreal te herzien. Maar het is uiteindelijk aan mensen als Ray en vooral Limbaugh te danken dat hun ideeën - in gekuiste vorm - een breed publiek kunnen bereiken. In de wetenschappelijke wereld hoopt men ondertussen dat het allemaal wel weer zal overgaan. Hopelijk heeft men echter wat geleerd. Bijvoorbeeld dat al te vaak en hard alarm slaan uiteindelijk een anti-wetenschappelijke tegenreactie los kan maken.

literatuur:
R.A, Maduro, R. Schlauerhammer, The Holes in the Ozone Scare, 21st Century Science Associates, Washington, 1992.
G. Taubes, The Ozone Backlash. Science, 11 juni 1993.
Met dank aan Kevin McVay voor het citaat uit het Executive Intelligence Review Special Report.

Marcel Hulspas

Dit artikel verscheen eerder in het maartnummer van Skepter, het tijdschrift van de Stichting Skepsis, Postbus 2657, 3500 GR, Utrecht, 030-129893.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 0

De maat is vol

Begin juli 1994 zijn de huren weer met de nodige procenten omhoog gegaan. Gemiddeld gaat het om zo'n vijf procent. Hiermee zijn de huren de afgelopen vier jaar met meer dan een kwart gestegen. En de komende jaren zal het alleen maar erger worden. Eind jaren tachtig besliste de regering dat de overheid zich voor een groot deel gaat terugtrekken uit de volkshuisvesting. Net als in de gezondheidszorg en het onderwijs moet ook hier het marktmechanisme zijn heilzame werk gaan doen. Heilzaam voor de banken, de bouwwereld en mensen met een hoog inkomen maar rampzalig voor hen die op een huurwoning zijn aangewezen. Dit terugtrekken van de overheid gebeurt stap voor stap. In 1991 schrapt staatssecretaris Heerma alle verbeterings- en onderhoudssubsidies en worden de lopende objectsubsidies (subsidie per nieuwbouwwoning) fors verlaagd. Dit jaar kwam Heerma met de bruteringsoperatie die volgend jaar van kracht wordt. Dit houdt in dat geld dat het Ministerie nog van de woningbouwverenigingen te goed heeft van uitstaande leningen kwijtscheldt. Maar tegelijkertijd krijgen de sociale verhuurders de komende jaren geen leningen of subsidies meer. Per saldo moet deze operatie zo verlopen dat niemand er beter of slechter door wordt, het Ministerie en de bouwverenigingen niet maar ook de huurders niet. Maar zoals het zich nu laat aanzien zullen toch de huurders weer gedupeerd worden.

HUURDERS BETALEN HET GELAG
Dit doordat bij de bruteringsoperatie uit is gegaan van de lage rentestand van begin dit jaar. De hoogte van de rente is belangrijk omdat vanaf 1995 de sociale verhuurders het geld dat ze nodig hebben voor nieuwbouw en renovatie moeten gaan lenen bij de banken. Blijft de rente op het niveau van begin 1994 dan kunnen de woningbouwverenigingen met hun renovaties en nieuwbouw net quitte spelen als jaarlijks de huren met gemiddeld 3,8% omhoog gaan. Maar omdat de rente de komende jaren zeker gaat stijgen (begin 1994 stond de rente op het laagste niveau sinds 1988) zullen de sociale verhuurders meer huurverhoging moeten gaan vragen om quitte te draaien. Deze zullen dan niet gemiddeld op 3,8% uitkomen, zoals gepland, maar veel eerder tussen de 6 en 7%. Dat tikt dus lekker aan.

BEZUINIGEN OP ETEN EN KLEDING
En dit terwijl de huurders de afgelopen tien jaar toch al steeds meer zijn gaan betalen. In 1982 waren de Nederlandse huurders gemiddeld 15,8% van hun inkomen kwijt aan de kale huur. In 1986 was dit al opgelopen tot 18% en in 1993 tot 21,1%. Voor de mensen die huursubsidie ontvangen (bijna 1 miljoen huishoudens) was het nog erger. In 1982 ging 17,7% van hun inkomen naar de netto kale huur. In 1986 was dit 21,1% en in 1993 24,3%. En dit terwijl het hierbij voornamelijk gaat om mensen met een minimuminkomen. Volgens richtlijnen van de Bijstandswet en van het NIBUD zouden de minima maximaal 17% van hun inkomen aan kale huur kunnen betalen om voor andere dingen (voeding, kleding en dergelijke) nog genoeg over te houden. Maar aangezien dit percentage in de praktijk dus niet 17 maar op 24,3 blijkt te zijn komen de minima stelselmatig geld te kort. Iets wat iedere minimumlijder aan den lijve ondervindt en wat bevestigd wordt door rapporten van groepen als 'De arme kant van Nederland' en de DIVOSA (directeuren van Sociale Diensten). Tegelijkertijd zien we dat de kopers er de afgelopen twaalf jaar alleen maar op vooruit zijn gegaan. In 1982 waren zij 16,6% van hun inkomen kwijt aan de kale woonlasten en in 1993 nog maar 14,0%.

DE MARKT MAG ZIJN WERK DOEN
Behalve dat de woningbouwverenigingen het zonder financiële steun van de overheid moeten gaan doen heeft de regering nog meer de markt zijn werk laten doen. Per 1 juli zijn nieuwe liberaliseringsmaatregels in werking getreden. Voor huizen met een huur hoger dan 963 gulden per maand gelden dan geen regels meer die de huurder beschermen. De verhuurder mag jaarlijks de huur net zo veel verhogen als hij wil. De kwaliteit van de woning en het puntensysteem waarmee die kwaliteit wordt vastgesteld is dan niet meer van belang. Volgens Heerma kan dit omdat er voldoende huurhuizen zijn zodat de wet van vraag en aanbod er voor zal zorgen dat de huren niet al te hoog worden. Maar wie de cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek bekijkt moet tot andere conclusies komen. Zo werd er in de periode 1990-1994 veel minder gebouwd dan in de jaren tachtig. Hierdoor is het tekort jaarlijks met 25.000 woningen toegenomen (1). Ook de NWR, de koepelorganisatie van woningbouwverenigingen, constateerde vorige maand dat het woningtekort oploopt. In 98% van de door hen geënquêteerde gemeentes was dit het geval. Een groeiend tekort aan huizen en een groeiend aantal woningzoekenden betekent dus veel vraag en weinig aanbod. En volgens de economische wetten betekent dit dat de huren van geliberaliseerde huizen onbeperkt de hoogte in zullen gaan. En wie denkt dat het hier maar om een klein gedeelte van de huurhuizen gaan vergist zich. Veertig procent van alle huurwoningen komt namelijk voor deze liberalisatie in aanmerking (1). De particuliere verhuurders, zeker in de Randstad, zullen hier onmiddellijk gebruik van maken en gaan vragen wat ze vragen kunnen. De woningbouwverenigingen zullen dit ook gaan doen. Zij hebben immers meer vrijheid gekregen en moeten voortaan ook 'voor de markt' gaan werken. Zij zullen dus ook het onderste uit de kan halen.

SOCIALE VERHUURDERS OP COMMERCI

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 0

De Medialeugen

Mensen ontlenen hun kennis van wat er in de wereld aan ontwikkelingen gaande is grotendeels aan de media. In theorie is het allemaal zo simpel, dagbladen, radio en t.v. brengen "het" nieuws, actualiteitenrubrieken en opiniebladen belichten de achtergronden ervan. Iemand die bij wil houden wat er gaande is heeft het relatief eenvoudig, lees de krant, zap langs de journaals en je bent "bij". Nieuwsvoorziening is een consumptieartikel geworden, dat bij de lezer/kijker/luisteraar met kleine hapklare brokjes wordt opgediend.
Lang niet iedereen zal zich geroepen voelen om zich op een kritischer manier meer diepgaand met nieuws bezig te houden; door bij voorbeeld zaken als de (selectie van) nieuwsfeiten, de wijze van berichtgeving in verschillende media te vergelijken om -zover althans mogelijk- een eigen oordeel te kunnen vormen.

De grote impact van t.v.-beelden is reeds lang bekend, de weerstanden tegen de oorlog in Vietnam onder de bevolking van de Verenigde Staten in de jaren '70 werden voor een belangrijk deel gevoed door de journaalbeelden. Doden, gewonden, vluchtelingen, napalm, bombardementen, brandende dorpen en steden. De beelden welke de Amerikaanse bevolking tijdens het ontbijt of avondeten te zien kregen stonden in scherp contrast met de geruststellende en optimistische verhalen die politici, militaire en civiele autoriteiten afstaken. Wantrouwen tegen de overheid, discussies, protesten waren het gevolg. Dat was zo'n 20 jaar geleden.
Inmiddels is er op gebied van t.v.-nieuwsvoorziening sprake van een aantal "media-moguls", zoals b.v. Turner (CNN), Murdoch (Sky), Berlusconi (Italiaanse commerciële tv), die directe invloed hebben op de wijze waarop en hoe een groot deel van de wereldbevolking door de t.v. van nieuws voorzien wordt, of niet voorzien wordt. Bovendien hebben de militaire en civiele burokraten ook hun lesje van Vietnam geleerd; ongecontroleerde berichtgeving leidt maar tot binnenlandse politieke onrust. Dat kunnen we niet hebben toch, en dus moeten nieuwgaring en berichtgeving indien nodig zoveel mogelijk aan banden gelegd worden. De Golfoorlog vormt hier een aardig voorbeeld van, de tv-beelden uit Baghdad (CNN) gingen vergezeld van het etiketje "gecensureerd door de Iraakse perscensuur"; dat de beelden en berichtgeving uit de omliggende landen ook aan censuur onderhevig waren werd echter niet vermeld.
Ook de geschreven pers kent zo zijn voorbeelden. Van 1977-1981 was ene Inman hoofd van de NSA,(een van de grootste amerikaanse inchtingendiensten). Onlangs werd bekend dat hij de redactie van de New York Times van "advies" voorzag over artikelen die gevolgen zouden kunnen hebben voor de nationale veiligheid van de VS.
In 1991 was er de St.Petersburg Times die gewoon haar journalistieke werk deed door de berichtgeving van het Amerikaanse Ministerie van Defensie te controleren. Dit Ministerie verkondigde dat er 250.000 Iraakse soldaten en 1.500 tanks gereed stonden in de woestijn om Saoedie Arabië binnen te vallen. De krant was zo handig om een Russische weersatelliet foto's te laten maken van dat stukje woestijn, en er bleken toen geen militairen te zijn. Dit nieuws werd echter niet overgenomen door de grote persburos en tvzenders.

Redenen te over dus om de wereld van de media eens door te lichten.
"Nederlandse dagbladen over illegale migranten, Timisoara, de pers en de Golfoorlog, media en mensenrechten, de verzwegen massamoord op Algerijnen in Parijs, de oorlog in Kurdistan, het "Hilton-effect........Dat de massamedia vrij en onafhankelijk van de macht kunnen opereren, klopt niet. Onderwerpen zijn onbespreekbaar, talloze misstanden worden gewoon 'geen nieuws gevonden, andere zienswijzen worden gemarginaliseerd, journalisten die 'dwarsliggen' worden weggemanouvreerd."
Aldus "De Medialeugen", dat verschenen is in de 'Dossier'-reeks van Uitgeverij EPO, Antwerpen en Uitgeverij de Papieren Tijger, Breda. Het boek is een vlaams/nederlandse bewerking van het franstalige "Médiamensonges".In een 4tal delen (analyseren, manipuleren, liegen, werken) wordt ingegaan op de huidige informatievoorziening, de positie van de journalist(iek), de persconcentratie. Het boek is toegankelijk geschreven, zonder te vervallen in allerlei vakjargon. In het eerste deel (analyseren) worden de politiek/economische en techniese kaders waarbinnen de pers/de journalist werkt alsmede de gevolgen hiervan helder neergezet; met name in de degelijke bijdragen van Ignace de Haes en van Boudewijn Chorus. Wat slechts zijdelings wordt aangestipt (deel 3 (liegen) en deel 4 (werken) en onvoldoende geanalyseerd, is de competitie, de concurrentie tussen journalisten onderling (carrière maken), de vrees om "af te gaan" en de nijging om risico's te vermijden, met alle gevolgen vandien. Deze aspecten blijven teveel steken in enkele (lezenswaardige) schetsen. Zo wordt in de bijdrage van Willem Oltmans goed gedocumenteerd tot hoever men blijkbaar bereid is te gaan om het werk van een collega onmogelijk te maken en hand en spandiensten te verrichten voor politici (Luns) en de BVD. De rol van zwaargewichten als Henk (Tegels Lichten) Hofland en Mathieu Smedts is niet bepaald fris te noemen.

De Medialeugen, 168 blz., ISBN 90 6728 055 0 (Uitgeverij Papieren Tijger, Breda).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 0

Mijn brief aan het westen

Voor of tegen de conventie van Genève.
Door Richard Mpembo-Mukebay Lumbady, opposant uit Zaïre en lid van de Union pour la Démocratie et le Progrès Social (UDPS = Unie voor de Demokratie en de Sociale Vooruitgang).

Beste lezers,
In deze periode stellen de Nederlandse en internationale publieke opinie zich vragen over het waarom van de aanwezigheid van grote hoeveelheden vluchtelingen in Europa, en in het bizonder in Nederland, en het lot dat voor hen is weggelegd door hun westerse gastgevers. Wij hebben hierover de nodige beoordelingen gemaakt en kunnen vanuit onze hoedanigheid als politiek vluchteling onze mening geven, waarbij wij vooral willen ingaan op de toepassing van de Conventie van Genève van 28 juli 1951 en het toegevoegde protocol van 31 januari 1967.
Aangezien wij van de veronderstelling uitgaan dat we in een land verblijven dat een rechtsstaat is, van gerechtigheid en vrijheid, moet onze belangrijke kritiek niet gezien worden als onaangenaam, maar zal juist aan dezen en genen de mogelijkheid bieden om tot een herziening van hun werkmethoden te komen, opdat iedereen kan bijdragen aan een volmaakte toepassing van de Conventie van Genève, in alle gevallen waarin het kandidaat-asielzoekers betreft.
Want, één ding is zeker en verifieerbaar: met het feit dat het aantal vluchtelingen de laatste jaren zodanig vergroot is, houden de meerderheid van de regeringen in de westerse landen die vluchtelingen ontvangen, zich in naam aan de Conventie van Genève. Maar bepaalde landen spreken voorkeuren uit: zij zeggen dat zij slechts vluchtelingen uit die en die landen willen, zodat zij die uit andere landen komen bij hen niet welkom zijn. Ziedaar de discriminatoire en onrechtvaardige politiek die zich op dit moment in geheel Europa voordoet. Wanneer de westerse landen verklaren dat zij rechtsstaten zijn, van gerechtigheid, demokratie en met respekt voor de mensenrechten, dan geloven wij dat ze in staat zijn te kijken naar de voorbeelden van de Derde Wereldlanden, die op spektakulaire wijze bewijzen dat iedereen recht gedaan kan worden en de goede wil bezitten om zich in de praktijk te houden aan de Conventie van Genève en het toegevoegde protokol.
Maar wij zijn er welhaast van overtuigd dat de buitenlandse politiek van Duitsland niets van doen heeft met de Conventie van Genève, want in Duitsland worden slechts vluchtelingen geaksepteerd die komen uit Albanië, uit de landen van de voormalige Sovjet-Unie en enkele andere landen van Oost-Europa. De kandidaat-asielzoekers die uit andere landen komen worden voor het merendeel gediskrimineerd en zelfs met agressie behandeld, velen worden het slachtoffer van racisme, iets dat vooral opgaat voor de vluchtelingen uit Afrika. De operatie 'jacht op de Afrikaan' heeft veel slachtoffers gemaakt en totnutoe heeft geen enkele pressie op Duitsland een eind kunnen maken aan deze schendingen van de mensenrechten en van de Conventie van Genève, waarvan Duitsland mede-ondertekenaar is. De Nederlandse regering stelt asielvragers die uit Duitsland komen in het ongelijk wanneer zij een hernieuwde aanvraag in Nederland doen. Wij denken dat iemand die asiel in Duitsland aanvraagt permanente veiligheidsgaranties nodig heeft, maar als deze niet gegeven kunnen worden op grond van iemands ras of positie als buitenlander, moet toch elders getracht kunnen worden een asielaanvraag te doen? Een ander land heeft niet het recht deze aanvraag af te wijzen, want de Conventie voorziet in het recht te vluchten naar een ander land. Dit is niet anders voor de Zairese vluchtelingen die zich onveilig voelen in België. Ons zijn gevallen bekend van politieke opposanten uit Zaïre die werden opgepakt in België, teruggestuurd naar Zaïre waar zij werden gemarteld of gedood door het diktatoriale bewind van Mobutu. Volgens betrouwbare bronnen uit Zaïre zijn tien uit België uitgewezen Zairezen vanaf hun aankomst op het internationale vliegveld van Kinshasa tot op de dag van vandaag spoorloos. Dit is een van de redenen die maakt dat het grootste deel van de vluchtende Zairese oppositie er de voorkeur aan geeft in een ander land dan België politiek asiel aan te vragen.
Wat er momenteel in Nederland gebeurt laat veel te wensen over en toont aan dat men zich begint te onttrekken aan de verplichtingen van de Conventie van Genève. Wij konstateren een ongelijkheid in het toestaan van bepaalde groepen vluchtelingen en de weigering van andere groepen. Wij zijn ervan overtuigd dat wanneer men een statistische studie zou maken van de in Nederland toegelaten vluchtelingen over de laatste twee jaar, men zal zien dat het grootste aantal afkomstig is uit de volgende landen: Bosnië, Iran, Irak, Sri Lanka en Somalië. Maar de vraag is of de Conventie van Genève dan wel korrekt wordt toegepast. Volgens onze kennis wordt ieder menselijk wezen, man of vrouw, als vluchteling beschouwd, die gerechtvaardigde angst heeft voor vervolging wegens zijn of haar politieke overtuiging, religie, ras of sociale groep.
Maar thans konstateren wij dat Nederland veel eerder geneigd is slachtoffers van (burger)oorlogen op te nemen dan slachtoffers van vervolging op bovengenoemde gronden. Eén ding is waar: door oorlogen ontvluchten duizenden mensen hun land van herkomst. En om humanitaire redenen dienen deze mensen te worden geholpen, ongeacht waar zij zich bevinden. Maar dat betekent niet dat slachtoffers van oorlogen automatisch recht hebben op een status als vluchteling of zelfs het feit dat zij asiel hebben aangevraagd betekent nog niet het respekteren van de Conventie van Genève, zoals Nederland ons wil laten geloven.
Een journaliste van het Stadsgewest (plaatselijk blad uit Den Bosch) die op 25 juli 1994 enkele Zairese asielaanvragers interviewde, verklaarde dat 'Nederland gaat ervan uit dat Bosniërs, Somaliërs, Angolezen en Ruandezen politiek asiel kunnen aanvragen in Nederland, omdat er in hun land sprake is van een burgeroorlog. Maar jullie Zairezen, waarom zijn júllie in Nederland?' Naar onze mening wilde deze journaliste ons de logika van het Nederlandse asielbeleid uitleggen en haar opvatting over de Conventie van Genève, waarvan Nederland ook mede-ondertekenaar is.
Wat buiten kijf staat is dat het juist de Europese landen zijn die de wanorde veroorzaken in de politieke konflikten van Afrika, en nu zoeken zij exkuses om maar geen politieke vluchtelingen op te hoeven nemen die afkomstig zijn uit landen die het slachtoffer zijn van hun verdeeldheid zaaiende inmenging onder de diverse etniese groeperingen. Zij ondersteunen diktatoriale regimes ten behoeve van hun ekonomiese belangen. Dat is het geval met Frankrijk, België, de VS en met Duitsland. Zij zijn de hoofdrolspelers in de destabilisatie van Afrika, met name in de voormalige Franse gebieden. Frankrijk gaat heel ver in het beïnvloeden van haar buren en vrienden binnen de Europese Unie om bepaalde autoritaire regimes in Afrika te aksepteren zonder het stellen van demokratiese eisen. Het gaat om regimes als in Gabon, Togo, Kameroen en in Zaïre. En laten we ook niet de westerse verantwoordelijkheid (Frankrijk, België, de VS) vergeten voor de huidige situatie in Ruanda. Het is waar dat in het huidige konflikt het F.P.R. (de Tutsis) en de regeringstroepen (Hutus) tegenover elkaar staan, maar door wie worden beide partijen van wapens voorzien? Ruanda, noch Oeganda, noch Zaïre hebben ooit wapens of munitie geproduceerd, en men kan zich afvragen wie deze oorlog financiert. En waarom? Frankrijk en België zijn buren en vrienden binnen de Europese Unie, maar in Ruanda staan zij tegenover elkaar. De eerste ondersteunt de regeringstroepen waaraan zij militaire en financiële ondersteuning levert, met medeplichtigheid van Zaïre, om het F.P.R. te verslaan, en de tweede schaart zich achter het F.P.R., bondgenoot van de VS, dat alles ontvangt door het verraad van Oeganda. Wie zal ons nu zeggen dat België en Frankrijk ware vrienden en broeders zijn? En wie gelooft dat zij openlijk zijn in hun rapporten, vooral waar het hun ekonomiese belangen in Afrika betreft? Zij hebben beiden Zaïre en Ruanda gekoloniseerd. Is het niet België dat tot de dag van vandaag de zaken bepaalt in Zaïre en in Ruanda? En is het niet Frankrijk dat de hand had in het in het zadel helpen van Habiarimana? (gedoeld wordt op de militaire coup in Ruanda in juli 1973, toen stafchef Habiarimana aan de macht kwam, red.). Frankrijk daagt nu als eerste de diktaturen uit, na zich eerst bezoedeld te hebben aan korruptie met de Afrikaanse tirannen. Frankrijk is beschaamd en verward en zoekt nu naar middelen om diktatoriale regimes in demokratiese om te zetten. Kan men een diktatuur in een demokratie veranderen? Wij weten dat de demokratie die wordt uitgeoefend door de wil van het volk via haar vertegenwoordigers, ver verwijderd is van een diktatuur waarbij de macht wordt uitgeoefend door de wil van een individu.
Het zou wenselijk zijn dat Europa, in plaats van zich te keren tegen de asielzoekers die de onschuldige slachtoffers zijn van de politiek-administratieve mafia in het westen en de diktatoriale presidenten van Afrika (Derde Wereld), zich bewust begint te worden van haar schuld aan en verantwoordelijkheid voor de werkelijke oorzaken van de migratiebewegingen.
De Conventie van Genève is een universele wet, oorspronkelijk in het leven geroepen voor de eerste vluchtelingen als gevolg van de Tweede Wereldoorlog, waarvan het merendeel afkomstig was uit de landen die zich vandaag westers noemen en waarvan de slachtoffers van gisteren de helden van deze eeuw zijn geworden. Deze Conventie verdient het nog altijd te worden toegepast zonder voorbehoud, omdat haar belang nog steeds universeel is. Europa dient zich te herinneren wat op haar grondgebied in de twee wereldoorlogen is gebeurd, het belang van de militaire hulp uit haar koloniën en het grote verlies aan mensenlevens. De gehele mensheid heeft behoefte aan veiligheid en zelfverdediging op basis van internationaal aanvaarde afspraken.
Waarom is de VN in verval, en wie zijn daar de oorzaak van? Zijn het niet de slachtoffers van gisteren die de trotse machthebbers van vandaag zijn? De wereld heeft behoefte aan vrede en rechtvaardigheid, en dat niet in het belang van enkelen maar van allen. Het wordt tijd om de fouten te herstellen, door aan de VN haar ware rol voor de gehele mensheid te geven.
Den Bosch, 1 augustus 1994.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 276, 25 augustus 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 276
  • Hits: 0