• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

272

Het Vrouwbeeld bij Extreemrechts

Op Donderdag 21 april aanstaande is er een bijeenkomst in De Bunker (zie agenda) met als thema "Het Vrouwbeeld bij Extreemrechts". We nemen in dit kleintje een artikel op van Vrouwenonderzoekskollektief Loeder die je zou kunnen lezen als een inleiding op deze diskussieavond.
CD en CP'86 proberen stemmen te trekken door zich voor te doen als het alternatief voor de huidige politiek. Op ieder moment van de dag willen ze uitschreeuwen hoe ze denken over migranten. Maar net zoals alle andere partijen hebben ook CD en CP'86 over veel meer onderwerpen een mening. CD en CP'86 zeggen niet vaak hoe ze denken over relaties, gezin, ouderschap en seksueel geweld. Of over betaald werk door vrouwen, kinderopvang, abortus en de angst van vrouwen voor hun veiligheid op straat. Zouden ze bang zijn voor minder stemmen te kunnen trekken met hun ideeën hierover? De vrouw ondergeschikt aan de man, gebonden aan haar eigen specifieke taken waaronder als belangrijkste: huishouden en de opvoeding van de keren, met beperking van de mogelijkheid tot scheiden, zonder zelfbeschikking over wel of geen abortus. Dat is kortweg hetgeen wat bleek uit de uitspraken van vooraanstaande CD- en CP'86-leden en uit hun partijprogramma's.
Het vrouwenonderzoekskollektief Loeder heeft onderzoek gedaan naar het vrouwbeeld van extreem-rechts. We vinden het belangrijk dat ingezien wordt dat CD en CP'86 meer zijn dan 'vreemdelingen'haters. Mensen die zich aangetrokken voelen tot CD en CP'86 moeten beseffen dat het stemmen op deze partijen ook voor hen een beperking van het zelfbeschikkingsrecht met zich meebrengt. Dat besef kan groeien als mensen die zich verzetten tegen deze partijen méér laten zien dan alleen hun 'vreemdelingen'haat. Misschien dat dan beseft wordt hoe gevaarlijk deze partijen zijn. Waarom een kans laten lopen het verzet te verbreden en te verdiepen?

'gelijkwaardige ongelijkheid?'
Volgens de CD en CP'86 zijn vrouwen en mannen gelijkwaardig, maar van nature verschillend van elkaar. Ze hebben dus ook andere taken en verantwoordelijkheden, hierin vullen ze elkaar aan. Elkaar aanvullen klinkt best vriendelijk. Het wordt echter minder leuk als al vastligt hoe je iemand moet gaan aanvullen vanaf je geboorte, het moment dat men uitroept: "Het is een..." Mensen die tegen deze 'natuur' ingaan zijn volgens deze partijen niet normaal en onaangepast. Deze mensen zal door hen het recht ontnomen worden om zelf hun leven te bepalen! Gemeenteraadslid Beaux van CP'86 in Amsterdam: "Ik wijs er kortheidshalve nog slechts op, dat man en vrouw niet aan elkaar gelijk zijn (...) echter wel altijd aan elkaar gelijkwaardig. Deze van nature aan elkaar gelijkwaardige ongelijkheid heeft de vrouw voor andere, niet minderwaardige taken dan de man geschapen." Het gebruik van het woord gelijkwaardig is hier misleidend. Men doet het voorkomen dat de waardering voor de verschillende taken van mannen en vrouwen gelijk is en evenveel status verleent. Hoe opmerkelijk dan dat vrouwen die geen betaald werk hebben vaak zeggen: "ik ben maar huisvrouw". Blijkbaar weten vrouwen maar al te goed hoe laag de waardering is voor huishoudelijk werk. CD en CP'86 reppen met geen woord over machtsverschillen tussen mannen en vrouwen. Wie bepaalt welke taak aan wie toebehoort? De Man! CD en CP'86 vinden het gezin dé plek voor mensen om hun 'natuurlijke' rol te vervullen. Het baart de CD en CP'86 dan ook grote zorgen dat vele huwelijken in een echtscheiding eindigen. Genoemde partijen vinden dat het de taak van de staat is om partners en gezinnen bij elkaar te houden. Om te voorkomen dat met het wegvallen van het gezin onze samenleving de vernieling indraait. CD en CP'86 willen daarom scheidingsmogelijkheden beperken. De CD zegt hierover in het concept-verkiezingsprogramma voor 1994: "De echtscheidingsprocedure zal bij het hebben van minderjarige kinderen worden bemoeilijkt. Een huwelijk kan niet in de eerste twee jaren worden beëindigd." Door vrouwen het recht op een bijstandsuitkering te willen ontnemen of deze sterk te verlagen, zouden vrouwen gedwongen worden in een door hen ongewenste situatie te blijven. Dat is wel wat achterhaald op het moment dat het grootste gedeelte van Nederland niet in traditioneel gezinsverband leeft. Door mensen te dwingen bij elkaar te blijven, moeten mensen die niet meer met plezier bij elkaar wonen, toch bij elkaar blijven. Ook mishandelde en seksueel uitgebuite vrouwen kunnen dan helemaal geen kant meer op. Kinderen kunnen binnen het gezin het slachtoffer worden van verwaarlozing, mishandeling en incest. CD en CP'86 zijn tegen (uitbreiding van) financiële steun voor jeugdhulpverlening, want hulpverleners zouden zich teveel met het gezinsleven bemoeien. Janmaat zei hierover in de Tweede Kamer: "Wanneer begint de regering aan het terugbrengen van die gezinsverbanden die ten gevolge van allerlei hulpverleners en verkeerde wetten de ouderlijke macht hebben verkleind en de gezinnen ten onrechte uit elkaar hebben gejaagd, waarbij het maar wordt voorgesteld alsof de hele Nederlandse bevolking een poel van incest en andere ongeregelde en verafschuwde zaken is?" Door gezinnen koste wat het kost bij elkaar te willen houden, houdt je juist afschuwelijke situaties in stand. Zou Janmaat het niet prettig hebben gevonden zijn ouderlijk huis te verlaten als hij als kind regelmatig gemept werd?

werk van vrouwen: kinderen opvoeden en huishouden.
CD en CP'86 beschouwen het gezin als steunpilaar van de samenleving. In het partijprogramma van de CD staat het als volgt omschreven: "Het traditionele twee-oudergezin als duurzaam samenlevingsverband blijft de hoeksteen van de samenleving. Het gezin is het meest ideale en onvervangbare leefmilieu voor het opgroeiende kind." Binnen dit geheel heeft de man de vaderlijke macht: hij is kostwinner en biedt bescherming aan vrouw en kinderen tegen de onveilige buitenwereld. De belangrijkste taak van de vrouw is om kinderen te krijgen en zich volledig aan de opvoeding te wijden. Zij heeft de verantwoordelijkheid voor het huishouden en de kinderen. Beslissingen die meer omvatten dan de dagelijkse bezigheden kan zij niet nemen, de man is de baas in huis. Janmaat: "Ik ben ondanks mijn katholieke opvoeding niet zo bijbelvast, maar de vrouw volgt de man". Vrouwen zijn volgens de CD en CP'86 gelijkwaardig aan mannen en 'mogen' ook betaald werken. Tegelijkertijd echter worden kinderen en huishouden als de verantwoordelijkheid van de vrouw gezien. Als vrouwen betaald gaan werken worden ze dus dubbel belast. Ter bescherming van het gezinsleven zijn CD en CP'86 tegen allerlei maatregelen die het voor vrouwen makkelijker maken om betaald te gaan werken. Zoals positieve discriminatie van vrouwen. CD en CP'86 doen alsof alle vrouwen al hun levensvreugde van hun man en kinderen krijgen. Veel vrouwen vinden het een genot om (ook) betaald te werken. Ook kan er een economische noodzaak bestaan om betaald werk te doen! CD en CP'86 wijzen kinderopvang af. Vrouwen horen de kinderen op te vangen. Het belang van het kind gaat voor het belang van de vrouw, stellen deze partijen. Gemeenteraadslid Beaux van CP'86 in Amsterdam verwoordde dat als volgt: "Ik wens mijn instemming te onthouden aan stimulerende maatregelen die kinderopvang bevorderen voor diegenen die te bedonderd zijn om hun kinderen liefdevol te verzorgen en die hen liever opbergen in crêches en hen overlaten aan beroepsoppassers". Mevrouw Schuurman, CD-gemeenteraadslid in Den Haag, over de bouw van een nieuw kinderdagverblijf: "De CD is tegen alle voorstellen die een verdere ondermijning van het gezin tot gevolg hebben. Wij zullen dit voorstel dan ook niet steunen." Het lijkt ons beter om de mogelijkheden voor vrouwen om betaald te werken uit te breiden. Zodat vrouwen en mannen de mogelijkheid hebben om voor betaald werk te kiezen. Het huishouden en de opvoeding van kinderen kunnen dan ook evenrediger over mannen en vrouwen verdeeld worden. In het partijprogrammma van de CD en CP'86 staat dat zij niet tegen emancipatie zijn, zolang het de "natuurlijke ontplooiing van de vrouw" niet belemmert en "niet leidt tot bevooroordeling van de ene sexe boven de andere". Blijkbaar gaat hun "emancipatie" dus niet verder dan het aanrecht!

Abortus: de staat beslist
Partijen zoals de CD en CP'86 zijn tegen zelfgekozen abortus. Ze gaan er vanuit dat ieder gezond kind bijdraagt aan een sterke en stabiele samenleving. Daarnaast is het volgens hen van belang dat er een tegenwicht geboden wordt aan het feit dat er steeds meer mensen van allochtone afkomst in Nederland bijkomen. Ze vinden het de plicht van de Nederlandse vrouw voor nageslacht te zorgen, zodat net Nederlandse volk zal voortbestaan. De CP'86 bijvoorbeeld noemt in haar partijprogramma: "Zwangerschaps-onderbreking op sociale indikatie, ongeacht in welk stadium van de zwangerschap dient bij de wet verboden te zijn". Alleen als de vrouw zelf lichamelijk gevaar loopt mag de arts abortus plegen. Het CP'86 gemeenteraadslid Mordaunt in Den Haag zegt echter ook: "Alle zwarten die niet meer terug kunnen naar hun eigen land moeten gesteriliseerd worden. Zwarte meiden zijn niet mooi (...) Halfbloedjes zijn wanprodukten." De CD en CP'86 vinden dat vrouwen niet zelf mogen bepalen wat er met hun lichaam gebeurt, maar dat de staat of de samenleving het recht heeft om te beslissen welke kinderen het waard zijn om geboren te worden. Als je kind gehandikapt is, of van buitenlandse of gemengde afkomst, is de kans groot dat de staat wel beslist tot abortus. Wij stellen dat iedere vrouw zelf het recht heeft om te bepalen wanneer ze wel of geen abortus wil hebben, en dat zijzelf in staat is hierin een weloverwogen keuze te maken.

Onveiligheid op straat: CD en CP'86 misbruiken angstgevoelens.
Veel vrouwen (en mannen) voelen zich onveilig op straat. De CD en CP'86 staan al gauw klaar met oplossingen in de sfeer van meer politie, meer orde en strengere straffen. CD en CP'86 leggen de oorzaak van de onveiligheid vooral bij migranten. Het CD-raadslid uit Schiedam Vierling: "De doorsnee moslim heeft niet zo'n moeite met vrouwenmishandeling." terwijl zowel Nederlandse mannen als migranten vrouwen lastig kunnen vallen, zwijgen CD en CP'86 in het eerste geval in álle toonaarden. Maar in het tweede geval zijn ze de eersten om moord en brand te schreeuwen. Ze verspreiden het vooroordeel dat allochtonen agressief zijn en zich vaak in de kriminele wereld bevinden. Ze zeggen dat Nederlandse vrouw te willen beschermen tegen aanranding en verkrachting. Maar in hun uitspraken of stemgedrag is niet terug te vinden dat zij zelf sexueel geweld bestrijden. De angst van vrouwen wordt door hen aangewakkerd om het idee dat migranten verantwoordelijk zijn voor alle kwaad te versterken. Het is waar dat vrouwen vaak niet veilig zijn, op straat niet maar ook thuis niet. Maar dat heeft niets te maken met iemands afkomst. Er zijn ook veel te veel Nederlandse mannen die zich schuldig maken aan incest, aanranding, mishandeling en/of verkrachting. Wat dat betreft zijn er net zoveel goede als slechte Nederlanders als allochtonen. Bovendien was in de AFA-huis-aan-huis-krant te lezen dat CD- en CP'86-leden zelf herhaaldelijk strafbare feiten hebben gepleegd, waarbij geweld en moord niet geschuwd werden! Met meer politie pak je het geweld niet bij de wortels aan. Die liggen heel diep in de denkbeelden, en materiële structuren, die er in de samenleving zijn over vrouwen, mannen, seksualiteit en geweld. Wel kunnen vrouwen zelf ook initiatieven nemen om hun omgeving veiliger te maken. Een aantal jaren geleden hebben Vrouwen Tegen Seksueel Geweld in Leiden herhaaldelijk aan de gemeente gevraagd de stad veiliger voor vrouwen te maken. Omdat de gemeente niets ondernam hebben de vrouwen zelf struiken langs fietspaden gesnoeid. In Amsterdam hebben bewonersters die onveilig voelden zelf extra straatverlichting aangebracht toen de gemeente niets voor hen deed. Natuurlijk is dit niet voldoende. Alleen al omdat 80% van de daders van sexueel geweld geen vreemde is die achter de bosjes staat te wachten, maar een bekende. CD en CP'86 ontkennen de werkelijke aard en omvang van sexueel geweld door het alleen te hebben over de mannen achter de bosjes. Een verandering in hardnekkige denkbeelden over vrouwen en over geweld is broodnodig en zal tijd kosten.
Belangrijk is je weerbaar op te stellen en jezelf niet in je huis te verschuilen in de hoop dat de politie de enge buitenwereld wel bewaakt. Mensen moeten de verantwoordelijkheid over hun leven en leefomgeving weer in eigen hand kunnen nemen. Daartoe is het van belang om je samen met anderen te organiseren. Niet tegen mensen die net zo veel of weinig mogelijkheden hebben hun eigen leven in te delen als jij. Maar je mét deze mensen organiseren tegen hen die zoveel macht hebben dat ze kunnen beslissen hoe je straat, je dorp of je stad eruit ziet. Zonder ook maar één keer naar je te luisteren.
KONKLUSIE: De CD en CP'86 willen dat de staat meer invloed in het leven van mensen krijgt. Onder het mom van het volksbelang willen ze de rechten en de mogelijkheden van vrouwen beperken. Wij gaan er vanuit dat mensen vrij moeten zijn om te kiezen hoe ze hun leven inrichten. De door de CD en CP'86 gesignaleerde problemen zijn gedeeltelijk reëel. De door hen aangedragen oplossingen voor deze problemen zijn echter schijnoplossingen!

Vrouwenonderzoekskollektief Loeder

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

EENSGEZIND VOOR DE MAAT IS VOL!!!

Met de gemeenteraadsverkiezingen van 2 maart j.l. nog vers in het geheugen zou het niet meer dan rechtvaardig lijken indien er een anders samengesteld bestuur voor deze stad zou worden gevormd. Niets is echter minder waar: de Binnenstad-middenstand krijgt haar zin, de oude regentenkliek komt gewoon terug, alsof er niets gebeurd is, en de arrogantie van de macht kent weer geen grenzen. Dit zal wellicht ook een voortzetting van het oude beleid betekenen, dat wil zeggen voortgaan met het ontwikkelen van grootschalige projekten, achterstelling van de wijken en op termijn een chronisch geldtekort, dat o.a. gekompenseerd zal worden door een verhoging van de gemeentelijke belastingen en tarieven. Dit impliceert een stijging van de woonlasten, die toch al bijzonder hoog zijn. En daarmee een verhoging van de onvrede, een verbreding van de kloof tussen politiek en 'burgers'.
Ook de landelijke overheid houdt vast aan haar 'oude' beleid, dat wil zeggen voortgaan met de jaarlijkse huurverhogingen en andere lastenverzwaringen voor de mensen, afbouw van alle vormen van overheidsbemoeienis, bijvoorbeeld in de vorm van huursubsidies. Ook dit beleid draagt bij aan een dramatische verhoging van de woonlasten en een groeiende driedeling binnen de maatschappij. Er is sprake van een sterk groeiende onderklasse van kans- en uitzichtslozen waarvoor de 'sociale verworvenheden' steeds minder toegankelijk worden. Dan is er een groeiende middenklasse die nog wel over vast werk, een behoorlijk eigen inkomen en de verworvenheden van de marktekonomie kan beschikken, en afhankelijk van de maatschappelijke konjunktuur al dan niet hun overtollige welvaartsprodukten aan de onderklasse ter beschikking stellen en al dan niet sociaal partij voor deze klasse kiezen, mits hun eigen positie niet in gevaar komt. En tenslotte is er de heersende klasse, zij die de macht hebben over alle bezit, kennis, vermogen en inkomen. In het kader van het neoliberalisme, de vooronderstelde zelfregulering van het kapitalistische systeem, uitmondend in het projekt Europese eenwording als één grote kapitalistische jungle waarin de wet van de sterkste geldt, en alleen het 'recht' van die sterkste beschermd zal worden, ziet de toekomst er niet bepaald rooskleurig, laat staan roodkleurig, uit.
Dat vergt de komende tijd een grote inzet van tegenkrachten en een opleving van de sociale en politieke strijd op alle fronten. Wil er nog effektief een halt toe kunnen worden geroepen aan de grote bedreigingen waaraan steeds grotere delen van de mensheid blootgesteld worden, dan zal er effektief gewerkt moeten worden aan de opbouw van de tegenkrachten, op plaatselijk, nationaal en internationaal nivo.

PLAATSELIJKE OPBOUW
In het onderstaande staat mij vooral de opbouw op plaatselijk nivo voor ogen, vanuit de idee dat men de meeste invloed kan uitoefenen op de meest direkte leefomgeving. Al enkele jaren wordt in Den Bosch getracht, in het kader van de nieuwe politieke verhoudingen, want natuurlijk zijn er reeds eerdere pogingen geweest vanuit andere politieke verhoudingen, een tegenbeweging op te bouwen. De effektiviteit daarvan is nog niet direkt meetbaar, maar indirekt is er zeker vooruitgang geboekt. We hoeven slechts te denken aan de naambekendheid van De Maat Is Vol! De Maat Is Vol profileerde zich vanaf het begin als een radikale tegenbeweging, die enerzijds ten strijde trok tegen de hoogmoedswaanzin van het gemeentebestuur van een middelgrote provincieplaats, en anderzijds wijkbewoners voorhield dat onderlinge solidariteit het enige wapen was tegen deze hoogmoed. Vanuit grote bekendheid met de plaatselijk situatie werd aktiegevoerd en opgeroepen tot aktie, omdat uitgangspunt van De Maat Is Vol was en is dat het nog steeds mogelijk blijft direkte invloed uit te oefenen op de eigen leefomgeving. Dat de effektiviteit hiervan nog niet direkt meetbaar is betekent in de praktijk niet dat de strategie fout, onjuist of inefficiënt zou zijn. Het betekent wel dat de opbouw van een tegenbeweging meer tijd, meer werk, meer inzet vergt dan sommigen wellicht zouden hopen of verwachten. Maar het is vooral een kwestie van vertrouwen winnen, van onderlinge dialogen om samen de aktievormen te bepalen, samen de strijd te voeren, zonder valse beloftes of het wekken van valse hoop en verwachtingen. De effektiviteit van de aktie is het werk van alles samen en niet, zoals bijvoorbeeld in de populistische ideeën van de SP het werk van een voorhoede-organisatie, of in de ideeën van Groen Links veel aandacht schenken aan het gemeenteraadswerk en overleg met de betrokken gezagshebbers. Voor ons betekent het het sluiten van bondgenootschappen, met open vizier, zonder verborgen agenda's of opportunistische (electorale) bedoelingen en de intentie dat er onderling vertrouwen bestaat vanuit een welbegrepen eigenbelang. Vele jaren zijn de mensen die tezamen De Maat Is Vol zouden moeten zijn (het is niet de exclusieve eigendom van een klein groepje aktievoerdersters) door de politiek belazerd, in de steek gelaten en hebben -terecht- hun vertrouwen verloren. Het is een langdurig proces dit wantrouwen om te buigen in vertrouwen op eigen kracht, maar is zeker een belangrijk onderdeel van De Maat Is Vol!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

1 MEI: Iedereen de straat op

Het parlement wordt in Nederland steeds meer een poppenkast, en de invloed van je stem is marginaal. Op allerlei zaken heeft het parlement weinig invloed, zoals de Europese eenwording en de inrichting en het verloop van de ekonomie. Over andere zaken kan het wel beslissen, maar wordt er 'in het belang van onze ekonomie' voorbijgegaan aan de wensen en bezwaren van de burger. Zoals in het geval van de Betuwelijn. Of men komt terug van in verkiezingstijd gedane beloften, zoals de belofte dat het sociale zekerheidsstelsel beschermd zou worden. De politieke partijen hebben ons niets te bieden, maar wij hebben ons daardoor niet afgewend van de politiek. Politiek heeft immers meer om het lijf dan het spel der partijen. Politiek betekent het gezamenlijk vormgeven aan de samenleving. Wij proberen alternatieve vormen van bestuur en ekonomie te ontwikkelen, die uitgaan van een eerlijke verdeling van werk, huizen, opleidingen en macht. Waarin iedereen direkte zeggenschap heeft over zijn of haar leefomgeving, en over zichzelf. We praten dan over basisdemokratisch bestuur en een ekonomie in zelfbeheer. In de huidige 'demokratische bestuursvorm en de huidige ekonomie kun je vaak alleen maar kiezen uit hapklare brokken. Hogere machten bepalen voor jou de keuzemogelijkheden: wat voor werk je kunt verrichten, waar je kunt wonen... Bij basisdemokratie en zelfbeheer gaat het niet om ideeën waar je een vakje voor rood maakt en waarvan je vervolgens de uitvoering overlaat aan anderen. Het gaat erom dat je zelf aan de slag gaat. Wie zich afhankelijk opstelt zal ook afhankelijk worden gehouden. Over basisdemokratie en zelfbeheer zouden we een krant vol kunnen schrijven. In plaats daarvan kondigen we aan dat op zondag 1 mei op Plein '44 in Nijmegen een manifestatie plaatsvindt onder het motto stemmen eisen inspraak. Laat ons zelf beslissen over wat ons aangaat. Hier worden uiteenlopende initiatieven gepresenteerd. Tevens nodigen wij je uit om die dag (vlak voor de verkiezingen) met ons te demonstreren tegen het regeringsbeleid van de afgelopen jaren en tegen extreem-rechts! LAAT JE STEM HOREN EN KOM OP 1 MEI NAAR NIJMEGEN! (zie agenda)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 3

HUURWEIGERING DE PAAP

Anders dan in het woon/werkpand de Paap zijn de sociale strukturen in wijken minder doorzichtig, minder tastbaar, minder overzichtelijk. Om die reden heeft de Paap een belangrijk voordeel: er is, objektief gezien, al sprake van een blok, van een gemeenschappelijk belang. Subjektief kunnen de verschillen in dat blok, en ook in dat gemeenschappelijk belang enorm zijn, toch leidt het in een aantal gevallen tot dezelfde keuzes. Zo koos de Paap medio vorig jaar, objektief gezien unaniem, voor het weigeren van de 5 1/2% huurverhoging per 1 juli 1993. Hoewel de motieven voor die weigering uiteen zouden kunnen lopen, en dat zeker ook doen, was het unanieme besluit van zeer grote betekenis. Het betekende namelijk dat er niet vrijblijvend mee omgegaan zou kunnen en mogen worden, omdat dit een aanslag zou zijn op de kollektieve keuze en men met de unanimiteit van de weigering tot betaling van huurverhoging een kollektieve verplichting op zich nam. Het weigeren van de huurverhoging is geen spelletje schaak, waarbij men op een bepaald moment remise zou kunnen voorstellen, maar het weigeren van de huurverhoging is een politieke strijd die tot de uiterste konsekwentie moet worden voortgezet.
In een politieke strijd worden er stappen verondersteld; men gaat niet langs de zijlijn zitten afwachten tot de tegenstander de eerste zet doet, maar er dient langs strategische lijnen een plan te worden opgesteld, een eerste voorwaarde om bij voorbaat geen verloren strijd te strijden. In het geval van de huurweigering betekent dit bekendheid geven aan deze stap als aktiemiddel, het sluiten van bondgenootschappen, om langs die wegen de strijd te verbreden en verder te initiëren, stimuleren en propageren. En daarnaast de permanente diskussie over het gekozen aktiemiddel, om ook lopende de strijd te blijven motiveren. Er worden een aantal groepjes gevormd, met ieder een eigen taak, sommige slechts gericht op de strijd van de Paap versus Hertoghuizen, maar de belangrijkste taak blijft toch, zonder aan het belang van de eerder genoemde groepjes te willen twijfelen, de verbreding van de strijd. Daartoe is er de aktie- en publiciteitsgroep, in de wandelgangen ook wel De Maat Is Vol! genoemd, niet geheel vreemd, gezien de overlappingen in personele bezetting. Vanuit delen van de aktie- en publiciteitsgroep wordt in elk geval verder gewerkt en gebouwd aan de door De Maat Is Vol! uitgezette lijnen en strategie. Nu met als extra bagage dat de Paap het al lang volhoudt de huurverhoging te weigeren, zelfs zo lang dat de volgende verhogingsronde alweer bijna voor de deur staat. In elk geval naar 'buiten' toe een belangrijke propagandistische meerwaarde.

BONDGENOOTSCHAPPEN
Het is mijn stellige overtuiging dat De Maat Is Vol! op dit moment de strategisch beste formule is om vanuit de basis een brede verzetsbeweging in Den Bosch op te bouwen, die vele andere steden en plaatsen tot voorbeeld kan dienen. Samen met de AFA (Antifascistische Aktie) worden bondgenootschappen gesloten als het gaat om een van de AFA-aktiepunten: het wegnemen van een voedingsbodem voor racisme en fascisme. De doelstellingen van De Maat Is Vol! werden hierboven reeds beschreven. De strategie van zowel De Maat Is Vol! als AFA vergen tijd, energie, menskracht en, indien men zichzelf serieus neemt en serieus genomen wil worden, een maximale inzet. Het is duidelijk dat het om een langdurig, tijdrovend, energiekostend projekt gaat, maar op termijn alleszins de moeite waard. Vanuit De Maat Is Vol! en de AFA is het mogelijk een tegenbeweging op te bouwen die een effektieve vuist kan vormen tegen de arrogantie van de macht. De effektieve opbouw, de maximale inzet, kan leiden tot het maken van keuzes, prioriteiten stellen en een heroverweging van de tijd die nu gestoken wordt in andere aktiviteiten of kan zelfs konsekwenties hebben voor het privéleven.
Sinds kort worden er in Den Bosch weer voorzichtige pogingen gedaan om te komen tot de oprichting van een breed woonlastenkomitee. Ook dat kost veel tijd, werk en overleg en zal moeten geschieden met inachtneming van opgedane ervaringen. Totnutoe zijn er twee bijeenkomsten geweest van een groep mensen die zich beschouwt als de voorbereidingsgroep voor het op te zetten woonlastenkomitee. Bedoeling van de bijeenkomsten was en is om een breed platform op te richten met als centrale thema's de stijgende woonlasten (jaarlijkse huurverhoging, gemeentelijke heffingen) en de verdere ontwikkeling in Den Bosch (grootschalige geldverslindende projekten versus bezuinigingen in de wijken). Deze aktiviteiten vinden plaats op een moment dat er perspektieven zijn voor de verdere uitbouw. De nieuwe huurverhoging komt er weer aan, de boosheid bij veel mensen in Den Bosch over het 'nieuwe' stadsbestuur, de ongerustheid over de 3 zetels voor de CD en de groeiende bekendheid met De Maat Is Vol! en de huurweigering van de Paap rechtvaardigen een grote inzet.

POLITIEKE PARTIJEN
Op de eerste bijeenkomst van de voorbereidingsgroep Woonlastenkomitee is gediskussieerd over deelname van politieke partijen in het komitee. Daarbij werd afgesproken dat politieke partijen niet aan het komitee deel kunnen nemen, maar dat leden van partijen op persoonlijke titel welkom zijn. We willen namelijk niet dat we over anderhalf jaar (bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen) in een programma van een politieke partij lezen dat zij aan de wieg hebben gestaan van het Woonlastenkomitee. Het komitee kan en mag niet onder welke politieke vlag dan ook ontstaan en voortgezet worden, de ervaring is dat de Bossche politieke partijen slechts aan dit soort aktiviteiten deel willen nemen als zij daar zelf politiek gewin aan kunnen ontlenen en op het moment dat zij de 'winst' (paar zeteltjes extra in de gemeenteraad) binnen hebben de boel de boel laten en uiteindelijk toch kiezen voor voorrang aan het parlementaire werk. Uitgangspunt van het nieuw te vormen woonlastenkomitee moet juist zijn de vorming van een basisorganisatie, vertrouwen op eigen kracht en geen paternalistische of opportunistisch/elektorale bedoelingen vanuit de gevestigde politiek. Tekenend in dit verband is dat de afspraken die iemand uit een politieke partij op de eerste vergadering maakte, niet nagekomen werden. Slordigheid of inzicht dat het nieuwe komitee niet voor een politiek karretje te spannen is?
In de komende nummers van Kleintje Muurkrant hopen we meer te kunnen melden over de voortgang van het initiatief om te komen tot een nieuw Woonlastenkomitee in Den Bosch. Op dit moment kan je voor meer informatie terecht bij Woonlastenkomitee Den Bosch, postbus 11061, 5200 EB Den Bosch of via telefoonnummer 136927.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

Breed Platform tegen racisme, sexisme en fascisme

Steeds vaker moeten we, ook in de directe omgeving constateren dat er een opleving van oude vooroordelen gaande is. De idealen van de afgelopen decennia op het sociale, culturele en emotionele vlak lijken meer en meer naar de achtergrond te schuiven. Gedreven door de honger naar macht heeft ook de gevestigde politieke niet nagelaten deze idealen te ontluisteren. De bij wet gegarandeerde (mensen)rechten, zoals recht op informatie, bescherming van de privacy, medezeggenschap, gelijke behandeling, wonen, inkomen enzovoorts worden door dezelfde wetgever tenietgedaan door uitzonderingen, beperkende maatregelen en bezuinigingen.
Deze handelswijze, gecombineerd met de uitwerking - verminderde bestaanszekerheid voor velen - veroorzaakt een algemeen gevoel van machteloosheid. Uitzichtloosheid en onzekerheid brengen veel mensen in de verleiding te sympatiseren met denkbeelden die een gemakkelijke verklaring en een eenvoudige oplossing voor hun problemen suggereren. Gewapend met een vernieuwd vijandsbeeld-denken en door openlijk zondebokken aan te wijze, weten politieke groeperingen als de CD en CP'86 steeds meer aanhangers te winnen.
Ook bij de gemeenteraadsverkiezingen in maart jongstleden bleek dat het geval, in Den Bosch behaalde de CD drie zetels. Een opmerkelijk resultaat voor een gemeente die het twee jaar geleden nodig vond de subsidie van het stedelijk discriminatiemeldpunt VARIANT te stoppen met als argument dat het met de discriminatie nogal meeviel. Terloops werd volstaan met de aankondiging dat voortaan de reguliere instellingen en bedrijven een eigen anti-discriminatiebeleid zouden moeten ontwikkelen en uitvoeren.
Helaas is het volgens ons nogal tegengevallen met de ernst waarmee instellingen en bedrijven de discriminatiebestrijding opvatten en als die wèl bestaat, moet die wel héél erg in het verborgene plaatsvinden! Het zou daarom beter zijn als er in Den Bosch een openbaar en breed platform tegen racisme, sexisme en fascisme wordt opgericht, gedragen uit de wijken, instellingen, organisaties en bedrijven. Een platform dat dankzij de brede opzet kan werken aan een hechte band met, en invloed op het leven in Den Bosch. Zo kan dan een maatschappelijke weerstand tegen discriminatie in het algemeen worden opgebouwd en zal de samenleving voor het toenemend racisme en fascisme behoed worden.
Belangrijke voorwaarde hiervoor is dat mensen het initiatief moeten dragen en daarvoor is dit artikeltje in het Kleintje bedoeld. Wie zich door het bovenstaande aangesproken voelt en ervaring en/of energie wil bijdragen om tot de verwezenlijking van het platform te komen, wordt langs deze weg uitgenodigd voor een speciaal hiervoor belegde bijeenkomst. Deze vindt plaats in DE SLINGER, J.Schofferlaan 3 te Den Bosch op Maandagavond 18 APRIL aanstaande; 20,.00 uur zaal open en 20.30 uur begin van de bijeenkomst. Wanneer je niet in staat en/of de gelegenheid bent, informeer dan bij vrienden, kennissen, collega's, geestverwanten, bond- en lotgenoten of zij wel kunnen!

AFA/JTR-Den Bosch Kontaktlijn; Telefoon 073 - 13692. p/a Postbus 703, 5201 AS, Den Bosch. Giro 3319618 tnv BKBF Den Bosch ovv AFA/JTR.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

MULTI-CULTURELE AKTIVITEITEN...

Multi-culturele aktiviteiten te over deze maand. Het 'festival cultureel gekleurd' is al weer volop bezig als je dit kleintje op je deurmat vindt. Misschien kun je de staart nog meepikken. Het festival vindt ieder jaar plaats, verspreid over allerlei culturele accomodaties. Dit jaar ligt de nadruk op Arabische cultuur.
Op maandag 18 april kun je bij filmtheater Jeroen de film 'Bashu' zien. De dag erna wordt de film 'Bezness' getoond. Het zijn Tunesische films die ingaan op diverse dagelijkse zaken in de Arabische wereld. Op woensdag 19 april, tenslotte, de film 'Colier perdu de la colombe' over de Andalusische cultuur van eeuwen terug.
Op 5 mei natuurlijk weer het Noord Zuid Bevrijdingsfestival. Met naast informatie, eten en kinderprogramma's, vooral veel muziek. Verwacht wordt indianenmuziek uit Midden-Amerika, popmuziek uit Oezbekistan, raï-muziek uit Marokko en natuurlijk weer reggae-muziek. Verder o.a. bands uit Suriname, Zaïre, Zimbabwe en Indonesië. Het festival is op de Parade (autovrij dit keer). 's middags en 's avonds.
Als je de moeite neemt op 12 juni naar Tilburg te gaan kun je o.a. van Youssou N'Dour genieten, een van Afrika's bekendste musici alhier. (uit Senegal). Ook op dit 'Festival Mundial' in het Leypark een informatiemarkt, eten en muziek uit o.a. Pakistan, Rwanda, Frankrijk, Zweden, Georgië, India, Marokko, zigeunermuziek en Mongoolse muziek. Ook Busi Mhlongo komt (Zuid Afrika). Het festival is gratis toegankelijk.

Ben je geïnteresseerd in feestdagen van medelanders dan roepen we in herinnering de onafhankelijkheidsdag Cambodja op 17 april. Op 20 april is het Ramnavmi. Hindoes vieren dan de geboorte van Ram, de zoveelste rencarnatie van Vishnu. De 23ste is de 'dag van het kind' in Turkije. Op deze dag wordt de eerste dag van de zitting van het parlement van de republiek herdacht (benieuwd naar het opkomstpercentage, red.). Een dag later herdenken de Armeniërs de volkerenmoord op het Armeense volk. De 25ste is natuurlijk de herdenking van de revolutie in Portugal (tegen het fascistische regime van Salazár) en ook de herdenking van de Proclamatie van de RMS waarbij de Molukken zich losvochten van Indonesië. Overigens vieren de Italianen nu bevrijdingsdag van de Tweede Wereldoorlog en het fascisme van Mussolini. Op 15 mei vieren de Molukkers de zgn 'Pattimura-dag' ter herdenking van een belangrijk leider in de opstand tegen het Nederlandse gezag. Rond de 20ste mei, tenslotte, is het offerfeest voor de Moslims er weer.
En als je een agenda hebt die zover reikt zijn de volgende data ook nog wel interessant: Op 4 juni komt Busi Mhlongo in de Willem II concertzaal. Busi komt oorspronkelijk uit Zuid Afrika. Op 25 juni staat in dezelfde zaal het 'Shake Hands Festival' weer op de planning. Welke, is natuurlijk nog niet bekend, maar ongetwijfeld ook hier weer allerlei multi-cultureel gezang en gedans.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

De Vierde van Mahler...

De korte gedrongen gestalte bewoog zich schichtig over de Markt en was blij de trap van het stadhuis te beklimmen om zich achter de hoge houten deur aan het oog van de publieke opinie te kunnen onttrekken. De groet van de stadhuisbode beantwoordde hij met een nauwelijks opvallende knik en schoof de lift in. Bovengekomen kwam hij tot zijn opluchting verder niemand meer tegen, ging zijn kamer in en sloot de deur. Uit de binnenzak van de donkerblauwe blazer haalde hij een vierkant plastic doosje, dat hij met zijn korte knakworstvingers openklikte en een zilverkleurig schijfje tevoorschijn toverde. Tussen duim en wijsvinger balanceerde hij het schijfje naar een gereedstaande machine, drukte op de knop 'open' en plaatste het schijfje in de automatisch openschuivende lade, waarna hij op de 'close' knop drukte en het schijfje in de naar binnenschuivende lade werd meegevoerd naar het elektroniese hart van de machine. Zijn eigen hart begon sneller te kloppen toen hij uiteindelijk op de knop 'play' drukte en aan zijn buro ging zitten. Even later bereikten hem de eerste klanken vanuit de aan weerszijden van zijn buro opgestelde luidsprekerboxen. Met zijn onhandige dikke vingers trachtte hij het boekwerkje uit het deksel van het plastic doosje te schuiven, hetgeen hem na enig gefriemel lukte. 'Gustav Mahler: Symphony No. 4', las hij en uit de verdere toelichting bleek dat de meeste van Mahler's symfonieën in zijn eigen tijd niet begrepen werden. 'Zij werden niet gewaardeerd door de critici en niet door het publiek', zo las hij verder en een vermoeide blik van herkenning gleed over zijn gezicht. Als we er tenminste vanuit gaan dat een dergelijke blik kan glijden, maar dit gaat nou eenmaal niet over de fysieke problemen des levens. 'Pas vele jaren na zijn dood werd Mahler volledig erkend als componist,' zo ging het boekje verder.
Hij legde het boekje terzijde, ging wat onderuit zitten in zijn burostoel en liet de muziek verder over zich heen komen wat hij, als kenner van grootsymfoniese werken, deed met gesloten ogen. Al snel bracht de muziek hem in een mijmerende stemming en hij vond zichzelf terug op een braakliggend stuk terrein ergens in Den Bosch. Als in een droom overhandigde een toverfee hem een gele helm, een andere fee gaf hem een kastje met knopjes erop, dat via een kabel was verbonden met een grote hei-installatie. Toen Mahler's pauken erop losbeukten had hij al op de knop gedrukt en hoorde de lieflijke klanken van een eerste paal die in de grond geslagen werd. Om hem heen barstte een klassieke kakofonie van applaus en bravogeroep los, champagneflessen werden ontkurkt en het bruisende goedje vond al snel schuimend een weg naar de gereedstaande glazen. Genietend nam hij een slok, glimlachte wat naar de aanwezige genodigden...
Toen het zilveren schijfje in het elektroniese hart van de machine aan het eind van de vastgestelde speeltijd was gekomen, opende hij langzaam, en met een zekere tegenzin, de ogen. Hij liep naar het apparaat, drukte weer op de knop 'play' en ging terug naar zijn burostoel. Nu opende hij de onderste lade van het buro en haalde er een map uit. De map kwam op het buro, hij sloeg hem open en bekeek de tekeningen die erin zaten, las de tekst en een zekere weemoed gleed over zijn gezicht. Vooropgesteld natuurlijk dat weemoed over een gezicht kan glijden... Maar niet al te lang mijmerde hij, sloeg de map weer dicht en deed hem weer in de onderste burolade verdwijnen. Terwijl hij de map in de lade schoof, viel zijn oog op een bijna vergeeld exemplaar van het Brabants Dagblad. Donderdag 3 maart 1994, las hij, en de grote kop 'PvdA verliest helft aanhang in Den Bosch'. Op de maat van Mahler's pauken verfrommelde hij de krant tot een grote prop en kreeg meteen zelf een prop van identiek formaat in de keel. Woedend gooide hij de verfrommelde krant in een hoek van zijn werkkamer en stond op. Hij drukte op de 'stop'-knop van de machine en was daarmee de eerste die aktieve euthanasie op een in zijn tijd onbegrepen meesterwerk van Mahler toepaste. De 'open'-knop werd ingedrukt en langzaam schoof de lade weer naar buiten, waardoor het zilveren schijfje weer in zijn blikveld kwam. Ongeduldig trachtte hij het schijfje met zijn dikke vingers uit het fijnmechanisch deel van de machine te halen, hetgeen na diverse pogingen lukte. Hij pakte het schijfje op en boog het doormidden tussen beide handen. Met enige krachtsinspanning lukte het hem het schijfje te breken. Hij wierp de gebroken delen nu in de naast zijn buro staande afvalbak, gooide het op zijn buro liggende plastic doosje en boekwerkje erbij, en trok na enige aarzeling de onderste lade van zijn buro open en gooide tenslotte ook de daarin liggende map in de afvalbak. Toen verliet hij zijn kamer, ging weer met de lift naar beneden, werd in de hal een prettige avond toegewenst door de stadhuisbode, een wens die hij wederom beantwoordde met de karakteristieke flauwe hoofdknik. Op de Markt begaf hij zich weer schichtig temidden van de publieke opinie. De muziek van Mahler dreunde als een koortsvisioen na in zijn hoofd. 'In zijn tijd onbegrepen', zweefde het door zijn hoofd. Op het Kerkpleintje belandde hij in een manifestatie. Er waren spandoeken "De Maat Is Vol" en sommigen stonden op oliedrums te slaan, die hij vaag herkende als de pauken uit de vierde symfonie van Mahler... Thuisgekomen raadpleegde hij de BLOS-kabelkrant om te zien welke apotheker dienst had. Hij had dringend behoefte aan aspirines.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

Welkom Paus Johannes Paulus

De heer Karol Wojtyla is sinds vijftien jaar onder de naam van Johannes Paulus de Tweede paus van de roomskatholieke kerk. Hij komt naar België toe, van 13 tot 15 mei. Er zijn diverse groeperingen bezig dit bezoek onvergetelijk te laten worden; de kerkelijke leider komt ons allemaal namelijk op ZIJN rechte pad brengen. Om zijn missie als "herder der mensheid", bewaarder van de "veritas splendor" tegen te gaan bevestigen deze groepen de onafhankelijkheid van de mensen, hun vrijheid en de mogelijkheid daarvan te genieten. Er is een aktiegroep gevormd onder de prachtige naam 'Verbinding voor de Onafhankelijkheid van de mensen' tegen de tussenkomsten van de Paus in ons leven. Omdat de paus de naaste medemens uitsluit door de absolute bevestiging van een restriktieve ethische norm; omdat de paus de wil heeft om de sociale praktijken en meningen te benvloeden, in tegenstelling met het elementair demokratisch principe van de scheiding van kerk en staat; veroordeling van alle seksualiteit, buiten het huwelijk zowel als buiten voortplanting, veroordeling van elk voorbehoedsmiddel en de verachtelijke stilte wat betreft de misdadige gevolgen van dit verbod in verband met de aids-epidemie (vijftien miljoen seropositieven wereldwijd); het autoritarisme in de schoot der kerk; zijn verbod op een europese resolutie die een eind maakt aan de juridische diskriminatie van homo's en lesbiennes; zijn 'onfeilbare' stelling dat vrouwen ongelijkwaardig zijn aan mannen; omdat Opus Dei, de ekstreemrechtse en reaktionaire ultra-katholieke keurtroepen van het vatikaan, niets meer zijn dan een (schijn)heilige maffia-bende, onder pauselijke bescherming die ervoor zorgen dat progressieve bewegingen (zoals de 'bevrijdingstheologen') tegengewerkt worden door konservatieve pausgezinden. Daarom wordt er opgeroepen om tegen dit pausbezoek te betogen op 8 mei aanstaande, vanaf 14.00 uur vanaf het Noord-Station in Brussel. Op 15 mei is er een ANTI-PAUS piknik, vanaf 12 uur in het Ter Kameren Bos te Brussel. Meer informatie bij de 'Verbinding voor de onafhankelijkheid van de mensen', 35/14 Phaleneslaan 1050 Brussel. Op 15 mei is zijne schijnheiligheid in Leuven Ook daar is men bezig een grote happening te organiseren met vele ludieke aktiviteiten en inhoudelijke kritieken op de paus en zijn standpunten. Je kunt hiervoor kontakt opnemen met het 'pausontvangstkommittee' via Postbus 104, 1210 Brussel, België. In Nederland kunt je terecht bij Act Up! Amsterdam (Postbus 15452, 1001 ML, Amsterdam 020-6392522) of Act Up! Utrecht, Postbus 19052, 3501 DB, Utrecht. Wanneer je ons, het Kleintje, een briefje stuurt krijg je een stapeltje kopietjes van eerder door ons geschreven artikelen over onderandere Opus Dei tentijde van het Pausbezoek aan Nederland (1985).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

MEXICAANS VERZET

Onlangs bezochten de Mexicanen Pedro Hernandez van een Indianenorganisatie en Fernando Anaya van een onafhankelijke demokratische mensenrechtenorganisatie Leiden om een informatieavond te houden over de strijd die sinds 1 januari van dit jaar door de opstand in Chiapas wereldnieuws is. De Nederlandse solidariteitsorganisatie Resistencia Mexicana was de organisator van een tour door Nederland met deze mensen. In samenwerking met politiek informatiecentrum De Invalshoek en América Latina hielden zij op 22 maart een informatie-avond over het verzet in Mexico. Op Woensdag 25 mei aanstaande is er een soortgelijke avond in Politiek Kafe De Bunker (Papenhulst 26, gele poort) in Den Bosch. Ter voorbereiding onderstaand verslag van de bijeenkomst in Leiden.

Verzet komt niet uit de lucht vallen
Op 1 januari 1994 brak in het zuiden van Mexico een op-stand uit. Inheemse boeren en boerinnen hadden zich aangesloten bij het Nationale Zapatista Bevrijdingsleger (EZLN) en de wapens opgepakt om hun woede over de erbarmelijke levensomstandigheden van de arme bevolking te uiten. Deze omstandigheden spelen zich overal in Mexico af, met name in gebieden waar zich grote Indiaanse gemeenschappen bevinden. De opstandelingen staan bekend als de Zapatistas. Zij zien in de legendarische boerenleider Emiliano Zapata uit de Mexicaanse revolutie (1910-1917) hun voorbeeld. Al sinds de verovering van Mexico door de Spanjaarden zo'n 500 jaar geleden is de bevolking in opstand tegen haar verschillende overheersers. Want ook na de onafhankelijkheid in 1821 bleef Mexico een gewild objekt van uitbuiters zoals de Verenigde Staten, Frankrijk, diktators en grootgrondbezitters. Een paar jaar na de Mexicaanse revolutie wist de Geïnstitutionaliseerde Revolutionaire Partij (PRI) aan de macht te komen. Al zestig jaar lang wekken zij de schijn de revolutie en haar strijdpunten hoog te houden. Maar het Mexicaanse volk weet wel beter.
De PRI is een partij van de rijken en de machtigen. Door middel van korruptie, verkiezingsfraude, repressie en extreme uitbuiting van de bevolking weet zij haar macht te behouden. De belangen van het leger, de grootgrondbezitters en de overheid zijn kompleet met elkaar verweven. Meer dan 10.000 mensen zitten om politieke redenen vast. De meesten van hen zijn boeren en Indianen die voor hun stukje grond vochten. Jaarlijks worden er honderden boeren vermist of vermoord.
Op de informatie-avond werd onderstreept dat het huidige verzet onder de bevolking al jaren bestaat. In de zestiger jaren ontstonden in Mexico allerlei organisaties van armen die voor hun rechten opkwamen. Destijds werd door een groep aangekondigd dat ze in het geheim akties aan het voorbereiden waren. Ook van de Zapatistas is bekend dat zij hun opstand de afgelopen 10 jaar in stilte hebben voorbereid. Op dit moment zijn er in Mexico naast de Zapatistas van het EZLN zeven andere revolutionaire bewegingen aktief. In al deze organisaties zijn het de armen, de boeren en de Indianen die strijden voor een betere toekomst.

Strijdpunten
De Mexicaanse overheid heeft de afgelopen jaren altijd ontkend dat er heftige konfrontaties plaatsvinden met allerlei basisorganisaties en guerillalegers. Het is namelijk voor de Mexicaanse overheid van het grootste belang om de schijn te wekken dat alles pais en vree is. Door onderdrukking van alle tegenstand kan zij haar machtspositie behouden. Daarnaast wilde de overheid de ondertekening van het zogenaamde NAFTA-verdrag niet in gevaar brengen. Het vrijhandelsverdrag tussen Mexico, de Verenigde Staten en Canada is op 1 januari 1994 in werking getreden. De Mexicaanse overheid is aan alle eisen van de Noord-Amerikanen tegemoet gekomen zonder belang te hechten aan de belangen van het Mexicaanse volk. Zo is met een pennestreep artikel 27 uit de Grondwet geschrapt. Dit artikel vormde de belangrijkste basis voor kollektief grondbezit. De gemeenschapsgronden waren onvervreemdbaar 'eigendom' van de inheemse gemeenschappen die ze bewerken. Dit was het belangrijkste strijdpunt in de Mexicaanse revolutie van begin deze eeuw geweest. Nu kunnen deze gemeenschapsgronden gekocht worden met behulp van binnen- en buitenlands kapitaal. De inheemse bevolking heeft geen geld om haar eigen grond te kopen. Bovendien druist dat tegen hun levensvisie in. De aarde kan volgens haar nooit in iemands bezit zijn. Het behoort zichzelf toe. In de praktijk hielden de machthebbers zich al helemaal niet aan deze wet. De grootgrondbezitters pikten het land dat ze wilden hebben gewoon in. De overheid legde hen geen stro-breed in de weg en het leger hielp vaak bij het verjagen van de boeren.
De dag dat de NAFTA in werking trad, 1 januari 1994, brak de opstand uit. Het leger sliep zijn roes nog uit vanwege de nieuwjaarsviering. De Zapatistas hadden op die manier een dag de tijd om vijf steden in de deelstaat Chiapas te bezetten. De bevolking in die steden reageerde rustig op de Zapatistas. Ze waren niet bang voor de Zapatistas want zij strijden immers dezelfde strijd. Het Mexicaanse leger begon een tegen-offensief met bombardementen en in de media werden de opstandelingen als bandieten afgeschilderd. Het volk liet zich echter niet zo eenvoudig afschrikken. Er vonden in verschillende steden massademonstraties plaats om solidariteit te betuigen. Ook trok de opstand en de bloedige onderdrukking daarvan de aandacht van de wereldpers en werden er protest-akties gehouden bij Mexicaanse ambassades in het buitenland. Het was de stellige overtuiging van de sprekers op de informatie-avond dat al deze aandacht de Mexicaanse overheid gedwongen heeft tot onderhandelingen over te gaan. Tot nu toe heeft dat echter nog niet tot een akkoord geleid.
Er zijn voor de onderhandelingen met de overheid 34 eisen geformuleerd. De belangrijkste daarvan is dat president Salinas en alle PRI-bestuurders ontslag moeten nemen want zij zijn door fraude aan de macht gekomen. Vervolgens moeten er vrije verkiezingen komen. Daarnaast wil het EZLN als officieel leger erkend worden zodat ze bepaalde rechten kan ontlenen aan het verdrag van Genève. Eten, grond en medicijnen vormen een ander belangrijk strijdpunt.
De boeren- en Indianenorganisaties realiseren zich dat er nog een lange weg te gaan is. De Zapatistas hebben bij de inname van de verschillende steden dan ook voornamelijk voedsel, medicijnen en wapens verzameld om de komende maanden te kunnen overleven.

Bevrijdingsstrijd is ook een vrouwenstrijd
Zoals gewoonlijk is er in de berichtgeving rond de opstand absoluut geen aandacht besteed aan de rol van vrouwen in de strijd. Uit een artikeltje in het tijdschrift Onze Wereld blijkt dat eenderde van het guerillaleger van het EZLN uit vrouwen bestaat. Daarbinnen hebben zij ook leidinggevende funkties. De strijd voor gelijke rechten voor vrouwen is een van de hoofdpunten in de onderhandelingen tussen het EZLN en de vertegenwoordigers van de Mexicaanse regering. Volgens vrouwelijke woordvoersters van de Zapatistas wordt er in de Mexicaanse samenleving geen rekening met vrouwen gehouden. Ze worden uitgebuit en onderdrukt. Een Indiaanse vrouw trouwt gewoonlijk op haar vijftiende. Haar rol wordt teruggebracht tot het dienen van haar echtgenoot en haar kinderen. De opstandelingen eisen voor vrouwen het recht op werk, gelijke salarissen voor mannen en vrouwen, vrije keuze van het aantal kinderen dat ze willen hebben, en zitting in gemeenschapsraden. Ook eisen ze het recht op gezondheid, voeding en onderwijs en het afschaffen van gedwongen huwelijken. Daarnaast willen de Zapatistas dat er zware straffen ingesteld worden voor vrouwenmishandeling, voor verkrachting en poging tot verkrachting. Of die nu door familieleden of door buitenstaanders gepleegd worden.
Uit deze waslijst van eisen is duidelijk dat vrouwen niet alleen gebaat zijn met ekonomische veranderingen. Uit het feit dat de rechten van vrouwen zo'n belangrijk punt zijn bij de onderhandelingen mag afgeleid worden dat de strijd van de arme bevolking niet zonder vrouwen gewonnen kan worden. Dit werd bevestigd door de sprekers op de informatie-avond. Typerend was echter dat ook zij niet konden verwoorden wat de precieze eisen van de vrouwen zijn. De emancipatiestrijd van Mexicaanse vrouwen binnen hun eigen gelederen en samenleving zal zo te zien ook nog een hoop energie vragen. Het is niet te hopen dat deze vrouwen het-zelfde lot beschoren is als andere (guerilla)strijdsters in bevrijdingsbewegingen. Namelijk dat vrouwen na de overwinning bedankt worden voor hun bijdrage aan de strijd, maar wel terugverwezen worden naar huis en haard, zonder stem en zonder macht.
De strijd in Mexico gaat door, met mannen én vrouwen. Of zoals de Zapatistas zelf zeggen: "Hier zijn wij, de doden van altijd, klaar om opnieuw te sterven, maar nu met een doel: leven."

Voor verdere informatie:
Resistencia Mexicana, Postbus 63164, 1005 LD Amsterdam
América Latina, Postbus 1094, 2302 BB Leiden
De Invalshoek, Koppenhinksteeg 2, 2312 HX Leiden

Bronnen:
- Indigo, tijdschrift over inheemse volken, nummer 1 (1994)
- América Latina nummer 16 (1994)
- Het begon in Chiapas - Marc Cooper (Papieren Tijger, Breda 1994)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 2

Treinpost

St.Michielsgestel, maart 1994 - De aktie 'Treinpost' van het Komitee Omslag uit St.Michielsgestel slaat aan! In de eerste maand dat de aktie loopt verspreidde Omslag enkele tienduizenden stickers met het opschrift "Mijn post per trein, ook na 1996". dagelijks gaan er vele honderden brieven op de bus, voorzien van de groene sticker. De sticker lijkt op de bekende luchtpost-sticker van de PTT. Zoals de konsument met een luchtpoststicker zijn keus voor een vervuilende vorm van vervoer bekend kan maken, zo laat de verzender van een treinpost-brief blijken dat het milieu voor hem of haar een belangrijke zaak is. De stickers zijn verkrijgbaar door 3 gulden over te maken op giro 753665 van Omslag in St.Michielsgestel. Vermeld 'treinpost'. Je kunt tevens een folder met de activiteiten van Omslag aanvragen via Postbus 163, 5270 AD, Sint Michielsgestel (04194 - 1622).

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

PERSOONSREGISTRATIE BIJ DE SOCIALE DIENST

Uit de Omslag (onafhankelijk Maandblad voor Haarlem, IJmond en Regio) schrijven we het volgende stuk over. Dit gaat namelijk ook op voor DenBosch:
Persoonsregistratie, we komen het meer en meer overal tegen. Tal van instanties leggen dossiers aan die weer onderling gekoppeld worden. Sinds enige tijd bestaat de Wet Persoons-Registratie (WPR) die de mogelijkheid geeft informatie te krijgen uit een dossier dat een instantie van je aanlegt. Bij de Sociale Dienst (Dit stukje gaat over een voorbeeld bij de gemeente Haarlem, maar dit geldt ook zeker voor Den Bosch) is het zeer raadzaam om je dossier op te vragen omdat de inhoud niet altijd strookt met de waarheid. En dit is zacht uitgedrukt.
Dossierstukken zijn 'gefilmd' en bij inzage zijn ze op fiche slecht leesbaar. Vraag ook je hele dossier (of per periode). Laat je niet verleiden om bijvoorbeeld plakkertjes te doen op stukken die jij interessant vindt. Dit proberen ze nog wel eens als ze willen weten wat je ermee gaat doen. Als de inhoud niet klopt kun je op grond van de Wet Persoons Registratie vragen of de onware passages verwijderd kunnen worden. Het beste kan dit door de klachtencommissie van de Sociale Dienst in te schakelen of alles via B&W te spelen. Aan de hand van enkele voorbeelden zal het belang worden aangegeven. Het is zo dat dienstverleners beëdigde ambtenaren zijn en wat zij zeggen wordt bijvoorbeeld door een rechter geloofd. Sterker nog, een rechter, provincie of andere beroeps-procedure-orgaan hecht meer waarde aan de stem van de dienstverlener (op Papier) dan aan de jouwe. Mijnheer X te Haarlem is onlangs veroordeeld door de politierechter tot 8 weken cel, voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar. En waarom? Hij woonden niet waar hij stond ingeschreven! De Sociale Dienst Haarlem was hiervan op de hoogte blijkens een verhuisbericht van mijnheer X, alwaar op de achterkant te lezen was, na het woord woonsituatie: verblijfplaats elders in Haarlem. Het betrof een woonruimte (in een bedrijfsruimte) zonder brievenbus. Inschrijven bij de gemeente in een bedrijfsruimte kan niet omdat zo'n ruimte niet als woonruimte te boek staat. Een postbus mag niet, dus ging de Sociale Dienst destijds akkoord met het postadres. Wat blijkt? Zijn dienstverleenster heeft opgeschreven dat "cliënt ooit een 'echte' baan heeft gehad, dat was bij DE bank (welke staat er niet bij terwijl in het zelfde rapport andere werkgevers wel genoemd worden). Hij is ontslagen nadat er geld was verdwenen. Hij had het niet genomen". Nu had deze cliënt, mijnheer Y, nooit van zijn leven bij een bank gewerkt. Ook was hij nooit ergens ontslagen en ook had hij nooit ergens gewerkt waar geld verdwenen was. Dit is dus pure laster die via zo'n dossier de wereld in geholpen wordt. De gebruikers van dit dossier zullen zich waarschijnlijk nooit afvragen wat hier van waar is, de dienstverleenster is immers beëdigd. Vraag je dossier dus op bij de Sociale Dienst, bij de Politie of bij een andere instantie waarvan jij denkt dat ze je geregistreerd hebben en controleer de gegevens!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

spruitjes en hondepoep

In de weken voorafgaande aan de gemeenteraadsverkiezingen woedde in menig woongroep-huiskamer een discussie over de vraag of we nu moesten gaan stemmen of niet. Toch maar gaan stemmen om daarmee de winst van extreem-rechts wat te verkleinen. Anti-racisme-organisaties riepen op om wel te stemmen, maar niet op een racist. Maar dat was makkelijk gezegd. Op de PvdA van Kosto en Rottenberg? Nee. Op Groen Links dan maar, maar wat dan te denken van de affaire Rabbae-Rushdie? Op die wat zweverige Groenen? Op de SAP? Die deden bijna nergens mee. Maar was daar niet ook nog de Socialistische Partij, de partij die in de opiniepeilingen toch leek te gaan scoren?
De SP, was dat niet die partij, die actie voerde tegen Janmaat en die zeer actief was in de traditionele arbeiderswijken? Een enkele oud-CPN'er pinkte vol weemoed een traan weg bij het aanschouwen van dit prachtige arbeiderisme. En menigeen trok dus voor het eerst sinds jaren de stoute schoenen en ging stemmen en zie de 'rode jehova's', zoals de SP'ers liefkozend in de media worden genoemd, behaalden inderdaad de nodige zetels.
Maar hadden we hier dan niet te maken met dezelfde SP, die een aantal jaren geleden zoveel opwinding veroorzaakte met hun migrantenstandpunt? Had er bij de SP dan een stille culturele revolutie plaatsgevonden, waardoor ze ineens salonfähig geworden waren? Een vraag die een antwoord behoeft, want staan er op 3 mei niet alweer verkiezingen voor de deur..... met weer die prangende vraag: wat te stemmen?

oprotpremie
Even het geheugen opfrissen. In 1983 produceerde de SP de geruchtmakende nota Gastarbeid en kapitaal, waarin ze onder andere de opvatting verkondigden dat elke migrant die "op vrijwillige basis terugkeert en een arbeidsplaats achterlaat" een bedrag van enkele tienduizenden guldens moest worden toegekend. Dit werd door velen als een regelrechte 'oprotpremie' gezien en het leverde de SP het stempel op van een racistische partij. En niet onterecht want in de bewuste nota stonden uitlatingen, die duidelijk maakten dat die 'oprotpremie' niet als een goed bedoeld financieel gebaar moest worden gezien. In de SP-visie horen migranten hier namelijk niet thuis, omdat zij bijvoorbeeld de vakbondsstrijd zouden ondermijnen van hun autochtone collega's, doordat ze zich gemakkelijker laten uitbuiten en daarmee ook nog eens (sic) racistische opvattingen bij diezelfde collega's in de hand zouden worden gewerkt. Want zo schreef de SP: "Tè lang is er in Nederland strijd gevoerd om een dergelijke houding ten opzichte van de werkgever nog te kunnen tolereren. Het verschil in ontwikkeling en kultuur maakt het zeer moeilijk voor Nederlanders om met hun buitenlandse kollega's samen te werken en samen te wonen." Problemen die samen zouden hangen met de grote verschillen tussen hun islamitische cultuur en de Nederlandse zeden en gewoonten. Om die reden moest worden voorkomen dat er te grote concentraties immigranten in de oude wijken kwamen wonen. Een schokkende opvatting die begrijpelijkerwijs het nodige tumult veroorzaakte en die nota kreeg dan ook veel en harde kritiek. Goed, dat was tien jaar gelden, maar ondertussen is er bij de SP niets veranderd waardoor deze partij ineens als een soort redelijk links alternatief kan gelden.

Een oppervlakkige kennismaking met de huidige SP lijkt weliswaar een positiever beeld op te leveren. Is de prachtige poster van Janmaat met die rode tomaat in zijn smoelwerk niet het bewijs dat de SP zich ten goede heeft bekeerd en zich wat heeft aangetrokken van al die kritiek; kritiek die er kennelijk ook al toe had geleid dat het verkiezingsprogramma van '89 niets meldde over buitenlanders. Nee dus, hooguit kun je bij bestudering van hun huidige verkiezingsprogramma constateren dat ze inmiddels hebben geleerd om hun opvattingen iets subtieler en bedekter te formuleren. Was het toeval er bij hun anti-Janmaat-campagne met geen woord over de racistische standpunten van de CD werd gerept?

De SP anno nu
Hun huidige verkiezingsprogramma geeft daarop het antwoord. Het opent met een economische analyse die redelijk helder is in de beschrijving van een aantal problemen. De neo-liberale ideologie van de vrije markt-economie wordt beschreven en de gevolgen ervan bekritiseerd: "Het past in deze neo-liberale politiek om de slachtoffers van het economische systeem aan te wijzen als de schuldigen van de algemene malaise." Een stellingname die suggereert dat ze nu wel opkomen voor àlle zwakkeren in de samenleving. De analyse die in deze inleiding wordt gemaakt zou in grote lijnen zelfs niet misstaan in Konfrontatie, zij het dat hier al een eerste opmerkelijke uitspraak valt te noteren: "Illegale arbeid, zoals reeds vele malen gekonstateerd in de konfektie en de tuinbouw, moet met wortel en al worden uitgeroeid. Tot nu toe treedt de overheid daartegen veel te laks op. De aanpak moet zich vooral richten op de bron: de opdrachtgevers en de illegale werkgevers." Stevig Rottenbergiaans verbaal geweld, maar toch wie zal daar nu op tegen zijn? De aap komt echter elders uit de mouw. Onder het hoofdstuk migranten lezen we namelijk: "De illegalen zullen moeten worden teruggestuurd. Een alternatief bestaat er niet aangezien dat onmiddellijk zou leiden tot de komst van een nieuwe groep illegalen."
En dit soort redenaties komen we veelvuldig tegen in hun landelijke programma. De botte-bijl-redenaties van 1983 lijken weliswaar verlaten te zijn voor een subtielere analyse, waar oppervlakkig gezien ook links mee uit de voeten kan, maar de antwoorden zijn hetzelfde gebleven. Zo worden problemen in de oude wijken keurig eerst toegeschreven aan het falende huisvestingsbeleid: "Hier vindt een opeenhoping plaats van sociale problemen: veel mensen met een laag inkomen, veel werkloosheid, veel mensen met een lage opleiding, een toenemende verpaupering, een slecht openbaar vervoer en gebrekkige voorzieningen", om vervolgens vast te stellen: "De oververtegenwoordiging in deze wijken van migranten leidt onder deze omstandigheden vaak tot spanningen" waarbij de zondebok toch weer een ander blijkt te zijn.
Nog zo'n voorbeeld zijn de Antilliaanse jongeren, die het afgelopen jaar van onder andere de Telegraaf en de CD het doelwit waren, en daardoor kennelijk interessant voor de SP: "de overkomst van jongeren uit de Antillen naar Nederland moet ontmoedigd worden. Velen vallen hier in een diep gat, raken geïsoleerd en komen niet zelden uiteindelijk terecht in het kriminele circuit." Een plus een is drie bij de SP. Wat is het verschil met Janmaat als deze verkondigt dat "er wekelijks tientallen criminelen bijkomen. Gewoon van de Antillen." (6.)

populisme
De beleidspunten waar de SP mee aan komt zetten zijn grotendeels ontleend aan het straatjargon, dat de afgelopen jaren gevoed is door politici als Bolkestein en Janmaat en door delen van de media. Kennelijk het resultaat van hun 'portiekenwerk'. De beeldvorming over vluchtelingen bijvoorbeeld: "slechts vijf procent van de totale vluchtelingenstroom beweegt zich interkontinentaal. De overgrote meerderheid blijft in de regio, de reden laat zich makkelijk raden: er zijn maar weinig mensen die zich de dure reis naar het Westen kunnen veroorloven. Het zijn dan ook vaak de relatief bevoorrechten die zich hier melden. Gestudeerden, mensen met geld, mensen die tot voor kort de machthebbers waren." Met andere woorden moeten wij die mensen wel asiel geven?
Die vijf procent komt op een opmerkelijke manier terug in het Haagse verkiezingsprogramma, want stelt de lokale SP: asielzoekers mogen alleen worden geplaatst in wijken waar niet meer dan vijf procent migranten wonen. Ook hierbij hanteert men de populistische redeneertruc, die er slechts toe kan leiden dat argumenten worden aangevoerd om geen asielzoekers meer in wijken op te nemen. In het Haagse verkiezingsprogramma, met de smakelijke naam Alle dagen krentenbrood, wordt in een zeer uitvoerig hoofdstuk, onder het kopje migrantenproblematiek, met grafieken aangetoond dat buitenlanders overwegend in bepaalde wijken wonen en de gemakkelijk in de bek liggende conclusie is natuurlijk dat ze ook maar eens in wijken als de Vogelwijk, het Statenkwartier en het Benoordenhout moeten worden geplaatst, middels een gericht spreidingsbeleid, waarbij er zelfs voor wordt gepleit om meer autochtonen in bepaalde wijken te plaatsen. Wat dat te maken heeft met het recht om je eigen woonplek - ook als is het noodgedwongen een goedkoop en veelal slecht huis - te kiezen mag joost weten. En een van de gevolgen van deze redenering is wel dat daarmee, in combinatie met het argument dat de oververtegenwoordiging van migranten tot spanningen leidt, het handvat wordt aangereikt om buitenlanders te weren, of zelfs weer uit wijken te verwijderen. En dit is bijna een provocatie tot geweld. Wat je niet leest is dat uit onderzoeken in onderandere de zeer gekleurde Haagse Schilderswijk bleek dat veel mensen daar relatief tevreden zijn in hun 'gemengde buurt' en dat de tolerantie er groot is, wat onder andere ook blijkt uit de kleinere aantallen incidenten (1). Nee, treurig wordt in het Haagse SP-programma vastgesteld: "in de concentratiewijken is een etnische infrastructuur ontstaan van islamitische slagerijen, Hindoestaanse kruideniers, moskeeën, videotheken, bakkers, etc. Het onderwijs paste zich aan met op wensen toegesneden lesmethoden. Bovendien zijn buurthuizen en maatschappelijke buurtverleners zich op de minderheden gaan richten. Dit zijn zichzelf versterkende factoren voor de vestiging van migranten....." Schande dus, want ze hebben zo "weinig contact met de Nederlandse samenleving en ook nog weinig contact met elkaar."
In plaats voor betere voorzieningen te pleiten, is de SP voor het afschaffen van positieve discriminatie, want: "als er teveel maatregelen genomen worden die nieuwkomers extra bevoordelen boven de mensen die er altijd gewoond hebben, zullen spanningen ontstaan." en "een aktief werkgelegenheidsbeleid ten behoeve van migranten kan alleen positief werken, als daardoor de werkloosheid onder de autochtonen niet oploopt. Spanningen zijn er in ruime mate, overal waar buitenlanders binnenkomen." Maar hoe vaak is nu al niet aangetoond dat juist migranten de klos zijn en geen baan vinden of er eerder uitvliegen en dat positieve discriminatie (een slechte term overigens!) bedoeld is om achterstanden weg te werken, om een evenwicht te bewerkstelligen.
De SP hanteert goedkope argumentatie, die slechts tot doel heeft buitenlanders te weren en om stemmen te winnen, ook al wordt tegelijkertijd heel netjes gesteld dat het huidige vluchtelingenbeleid intakt moet worden gelaten. Het is een soort populisme waar geen enkele discussie mee gediend is. Nog zo'n voorbeeld: "Buitenlanders moeten ervan worden doordrongen dat integratie de beste garantie is voor een menswaardig bestaan. Dat wil zeggen: Nederlands leren, kennis nemen van de hier gangbare zeden en gewoonten, regels en wetten, en accepteren dat een zekere aanpassing onvermijdelijk is." (2) Borrelpraat, want iedereen die zich erin verdiept weet dat de wachtlijsten voor cursussen Nederlands enorm zijn. Er is dus maar een conclusie: de SP-argumentatie is vooral gericht op het instand houden van de bestaande negatieve beeldvorming.

Hondepoep dus .....
In een poging tot discussie over het partijprogramma vroeg de Hagenaar R.W. aan het SP-bestuur of zij wilden uitleggen wat dan wel wordt bedoeld met gangbare zeden en gewoonten: "Naar de kerk gaan, of juist niet? Met twee woorden spreken? Geen scheten in huis laten? Verplicht naar het naaktstrand? Naar Duinrell op zondag?" Het antwoord van kandidaat-raadslid Fred Weezenaar was even ontnuchterend als lachwekkend: "Natuurlijk gaan we die niet in detail uitleggen (laat staan dwingend opleggen). Maar elke gemeenschap ontwikkelt een eigen cultuur (gevolg van normen en waarden). Ook binnen kleine gebieden kunnen die behoorlijk afwijken. Jij bent gek op Russische kunst uit de 20-er jaren (dacht ik) en ik ben een cultuurbarbaar. Dat maakt niet uit. Waar het hier om gaat is het gedrag van mensen, met respect voor die mensen. Als er bij jou iemand het in zijn bol haalt een Deense Dog in de tuin te laten schijten, zal jij hem ongetwijfeld met hond en al van het hof verwijderen. Dat zijn de normen en waarden waar we het over hebben. En als er een maatschappij ontstaat waar deze normen en waarden niet meer verdedigd worden, dan is er iets goed mis." (3)
Hondepoep dus....., maar ondertussen wordt wel geëist van buitenlanders dat ze zich aanpassen aan onze zeden en gewoonten en wordt daarmee de boer opgegaan. Van portiek tot portiek worden de praatjes van Janmaat en Bolkestein gebracht door zogenaamd linkse mensen. Op een zelfde manier wordt er bijvoorbeeld ook gepleit voor meer politie op straat voor de bestrijding van de criminaliteit (in plaats van bijvoorbeeld het legaliseren van drugs); of voor onderzoeken naar het grote beroep op de sociale zekerheid. De Haagse SP-afdelingsbestuurder Kees Postma verdedigt dit populisme met het argument dat: "wij SP-ers willen weten wat er onder de mensen leeft. We nemen serieus wat we aan de deur horen. We willen de woede en frustratie die we tegenkomen niet van tafel vegen met een simpel "ach die mensen weten niet waar ze het over hebben; het komt gewoon door de kapitalistische bezuinigingspolitiek, verder is er niets aan de hand." We achten zo'n houding onjuist, achterhaald en vooral gevaarlijk. Want als links niet meer naar mensen luistert, dan wenden ze zich tot rechts. En dat is niet meer het gezellige, repressief-tolerante rechts van twintig jaar geleden. Ik voor mij heb er in ieder geval weinig zin in om me over 15 of 20 jaar in een heropvoedingskamp wanhopig te moeten afvragen hoe de fascisten in Nederland de meerderheid konden krijgen."
Het is een cynisch soort argumentatie, waarbij migranten de schuld krijgen van de opkomst van extreem-rechts. Tiny Kox, partijsecretaris van de SP, zei daar over in een gesprek waarin werd gesteld dat de standpunten uit de nota Gastarbeid en kapitaal niet zijn gewijzigd: "Wij hebben met betrekking tot minderheden altijd het standpunt ingenomen dat je moet voorkomen dat extreem-rechts de aanwezigheid van die mensen kan misbruiken" en dus moeten de "treinladingen met profiteurs" worden tegen gehouden (4) en worden opgevangen in de eigen regio. In het voetspoor van Ollie B. Bolkestein (en eerlijk is eerlijk de SP kwam eerder met dit standpunt) moet Nederland blank blijven. In datzelfde kader zijn zij bijvoorbeeld ook tegen het kiesrecht dat migranten nu bij gemeenteraadsverkiezingen hebben. Mismoedig wordt daarover gezegd: "Ja, dat is nu wel zo. Maar daar waren wij ook niet voor. Wij erkennen het politieke feit dat dat zo is, maar de vraag is of dat zo verstandig is. Ik weet ook niet hoeveel voorbeelden er in de wereld zijn, waar dat zo is geregeld." (5)

samenwerking met rechts
Het SP-migrantenbeleid bestaat uit een enge mengeling van angst en een nationalistische geur van spruitjes, maar hun angst voor extreem-rechts leidt wonderlijk genoeg net zo makkelijk ook tot samenwerking met rechts. Haagse SP-leden werken in de wijk Zuid-west, een SP-speerpunt, samen met een aantal lieden, die al jaren bekend staan om hun racistische standpunten. Het gaat daarbij o.a. om Arie Bronsveld, Ab van den Graaf en André Obdam, oftewel de drie A's. Deze drie heren staan er bij o.a. mensen uit het Haagse welzijnswerk, het wijkberaad Morgenstond, het Haags Meldpunt, het BIM (Bewoners Integratie Morgenstond) om bekend dat ze vaak wijkvergaderingen verzieken met verhalen over 'de buitenlanders' en racistische pamfletten verspreiden. Uit een onderzoekje naar deze figuren kwamen kwalificaties boven als: "zonder meer extreem-rechts", "zeer sterk racistisch" en "het is onverbeterlijk tuig, er valt niet mee te praten." Obdam kwam begin '93 in het nieuws doordat hij een eigen gemaakte video over de troep en problemen in de wijk naar de gemeenteraad stuurde, waarbij sterk werd gesuggereerd het allemaal de schuld was van migranten. Lokatel zond een deel van deze band uit met commentaar. In een geding voor de Haagse rechtbank bevestigde Obdam nog eens zijn mening: "Als deze mensen zich niet aan kunnen passen in dit soort wijken dan moeten zij maar ergens anders naar toe", waarbij de rechter van mening was dat Obdam geen recht op rectificatie had. Er zijn aanwijzingen genoeg tegen deze mensen, maar desondanks deinzen SP-bestuurders er niet voor terug om met hen samen te werken in bijvoorbeeld het komitee 'Slopen? Dat nooit!', waarmee door de SP actie werd gevoerd tegen de sloop van flats aan de Gasseltestraat en bijvoorbeeld in de Stichting Betaalbare Huisvesting. Van deze laatste is Obdam voorzitter en Fred Weezenaar secretaris. SP-bestuurder Postma's reactie: "Als wij weten dat Bronsveld fout is, prima, maar niemand anders hoeft dat te weten." In het meest recente nummer van de Tribune (het SP-partijblad) staat zelfs een interview met Arie Bronsveld.
Ook op landelijk niveau zijn er dwarsverbindingen. De bejaardenpartij Unie 55+ is opgericht door de SP'er Dick Schakelaar. Deze rechtse partij spreekt zich onderandere uit voor het strafbaar stellen van positieve discriminatie, tegen subsidies voor projecten voor gelijke kansen en tegen kinderbijslag voor kinderen van allochtonen die niet hier wonen. Lijsttrekker van deze SP-mantelorganisatie is: Arie Bronsveld en op de derde plaats staat de astroloog Ed Noordman, die ooit rassenrellen in Nederland voorspelde(!).
De SP bewandelt wondere wegen. De angst voor rechts leidt desgewenst zelfs tot samenwerking met het door hen gevreesde rechts, maar is dat toeval als je programmatisch ideeën verspreid, waar Janmaat en Mordaunt zich ook niet voor generen.

stemmen
Er is geen enkele reden voor linkse mensen om aan te nemen dat de SP anno 1994 ineens een acceptabel migrantenstandpunt heeft. Het zijn dezelfde argumenten als tien jaar geleden en er is dus geen enkele reden bij gekomen om nu ineens wel verantwoord op de SP te stemmen. Integendeel, met name hun migrantenstandpunt vraagt erom om bestreden te worden, omdat het gevaarlijk is. En ook is het onzin om als verzachtende omstandigheid aan te voeren dat het toch wel een linkse partij is, wat ook weer gebeurd door andere linkse partijen, die weer op een ander niveau met hen samenwerken, bijv. binnenkort met 1 mei. Als ze goede dingen doen, mag dat ook gezegd worden, maar waar ze fout zijn zijn ze fout. De geschiedenis heeft geleerd dat selectief zwijgen nou niet bepaald bevorderlijk is.
Stemmen op 3 mei, tja, waarop. Die vraag is er voor de komende weken weer niet eenvoudiger op geworden..........

(overgenomen uit Konfrontatie nummer 31, april 1994)

noten:
1. Trouw 27 februari 1993
2. Haags SP-verkiezingsprogramma
3. uit: brief van Haagse SP-bestuur aan R.W.
4. Vraaggesprek met Lekker Fris, november 1992
5. De Internationale, december 1990
6. De Groene, 23 maart 1994

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

Edelmark BV

In Kleintje 269 en 270 beschreven we de ontwikkelingen rondom het pand Stationsplein 2 te DenBosch. Dit pand werd op 26 december vorig jaar gekraakt en op 20 januari dit jaar ontruimd. Op 13 januari hadden de bewoners een brief in de bus gekregen van de advokaat (Mr. R.J.G. Mengelberg van het kantoor Boekel de Nerée uit Amsterdam; een andere advokaat van dit kantoor, Mr. Oscar Hammerstein is pas geleden ontslagen vanwege zijn betrokkenheid bij een 'witwasoperatie' van geld van een drugsbende) van de eigenaresse, Edelmark BV uit DenBosch. Hierin erkenden zij dat het pand reeds geruime tijd leeg stond. Het was tot 31 maart 1993 in gebruik bij het Consultatieburo voor Alcohol en Drugs Oost-Brabant en stond dus reeds 9 maanden leeg. De advokaat wees op artikel 429 uit het Wetboek van Strafrecht en sommeerde de bewoners te vertrekken, "het pand te verlaten en leeg en ontruimd van alle uwentwege aanwezige zaken aan cliënte op te leveren". Het was duidelijk dat er rechtstreeks kontakt was tussen eigenaresse en de Bossche politie want er kwamen enkele rechercheurs bij het pand langs om te vertellen dat er geen juridische procedure aan te pas zou komen en dat, wanneer de bewoners op 20 januari niet weg zouden wezen, zij het pand zouden komen ontruimen, wat dus inderdaad, met wat duw en trekwerk en 13 arrestaties, gebeurd is. De ontruiming vond plaats op last van de officier van justitie en dus niet middels tussenkomst van een 'onafhankelijke' rechter. Nu is dit wetsartikel 429 zeer omstreden; pas zeer kort geleden is deze wet getoetst. Op 11 november 1993 deed de president van de arrondissementsrechtbank te Amsterdam een uitspraak waarin onderandere dit wetsartikel gebruikt werd om een Amsterdams pand (Rokin 58) te ontruimen. Hiertegen werd hoger beroep aangetekend en dat vond plaats op 6 januari 1994. De uitspraak was pas op 17 maart jongstleden. Dat betekent dat het pand aan de Stationsweg toendertijd ontruimd (20 januari) is op basis van een wet waartegen nog een hoger beroep zaak liep. Overigens is dit hoger beroep verworpen (arrest van 17 maart 1994) maar dat kon de officier van justitie in Den Bosch formeel gesproken op 20 januari nog niet geweten hebben. Of heeft hij informeel kontakt gehad met de rechter in Amsterdam? Dat zou toch wel helemaal van de gekke zijn! Een fundamentele kwestie in deze wetgeving is dat je pas een pand in gebruik kunt nemen (kraken dus) indien dit één jaar leeg staan en dit moet je dan aan kunnen tonen. De krakersters van Stationsweg hebben dus wel erge pech gehad want het pand stond reeds negen maanden leeg en geen twaalf. Artikel 429 is per 1 juli 1993 in werking getreden en stelt kort gezegd het kraken strafbaar van een gebouw of woning dat nog niet langer dan een jaar leeg staat. Overigens is overtreding van deze nieuwe wetsregel geen misdrijf maar een overtreding. Middels een uitspraak van de Hoge Raad (16 november 1971, NJ 1972, bladzijde 61) was kraken als zodanig geen strafbaar feit, althans wanneer er geen sprake is van huisvredebreuk. Kort na deze uitspraak werd er volop door juristen gesleuteld aan het ontbreken van duidelijke wetgeving en dit leidde uiteindelijk tot de Leegstandswet van Dries van Agt (beter gezegd: Anti-Kraakwet), die evenwel vanwege ernstige maatschappelijke kritiek herhaaldelijk uitgesteld en gewijzigd werd.
Met dit nieuwe wetsartikel 429 worden woningbezitters en dan speciaal diegenen die middels leegstand spekuleren op de krappe huisvestingsmarkt nog beter beschermd tegen krakers. Voor de volledigheid geven wij nog even de eksakte tekst van artikel 429 (onderdeel van artikel 86 van de Huisvestingswet) die dus per 1 juli 1993 in werking is getreden en sinds 17 maart 1994 in hoger beroep bekrachtigd is:
1) Hij die een door hem wederrechtelijk in gebruik genomen woning of gebouw, waarvan het gebruik door de rechthebbende niet meer dan 12 maanden voorafgaande aan die wederrechtelijke ingebruikname, op vordering van of vanwege de rechthebbende niet aanstonds ontruimt, wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste vier maanden of geldboete van de derde categorie.
2) Met dezelfde straf wordt gestraft hij die, vertoevende in een wederrechtelijk in gebruik genomen woning of gebouw, waarvan het gebruik door de rechthebbende niet meer dan 12 maanden voorafgaande aan de wederrechtelijke ingebruikname is beëindigd, zich op de vordering van of vanwege de rechthebbende niet aanstonds verwijdert.

Het smerige van dit alles is dat de oorspronkelijke redenen om zaken in de wet te regelen er op leken dat het zou gaan om invoering van een Leegstandswet waarin werd geregeld dat eigenaren van leegstaande gebouwen zich verplicht moesten registreren aangezien Burgemeester en Wethouders anders na 5 maanden ongeregistreerde leegstand zouden overgaan tot vordering. Dit nu is nooit van de grond gekomen (het kostte te veel geld) maar de andere zaken uit de Leegstandswet zijn wel doorgevoerd, te weten: anoniem dagvaarden van krakersters en de mogelijkheid tot tijdelijke verhuur (mogelijk sinds januari 1987) (zie noot). Hoe het in DenBosch zit met die tijdelijke verhuur is ons niet bekend (hoewel er wel veel sprake is van zogenoemde 'kraakwachten', bijvoorbeeld St.Josephstraat 12) maar overduidelijk is dat alhier veel gebruik gemaakt is van het anoniem dagvaarden waarbij zonder uitzondering de eigenaar in het gelijk werd gesteld (Achter de Boomgaard, de oude ABN-bank Visstraat, oude kappersvakschool Vughterstraat, Aawal enzovoorts). De advokaat van de eigenaar hoeft nauwelijks argumenten aan te voeren om de rechter zover te krijgen om tot ontruiming over te gaan. Een eigenaar hoeft zelfs niet aan te geven op welke termijn er iets met het pand gaat gebeuren. Meest schrijnende voorbeeld is nog wel de Aawal, waar de eigenaresse (de Gemeente DenBosch in de persoon van ambtenaar van Koesveld) keiharde leugens vertelde over de toekomstige bestemming (zie elders in dit Kleintje). Overigens is het ook regel geworden dat de rechter behalve het bevel tot (onmiddellijke) ontruiming ook een kraakverbod oplegt tegen al diegenen die het pand zonder toestemming van de eigenaar betreden. Daarmee biedt de Leegstandswet een eigenaar ook nog eens een jaar leegstandbescherming. Krakers worden gekriminaliseerd terwijl de leegstand van (kantoor)gebouwen nog steeds schrikbarend is en de woningnood wederom groeit. Dit laatste is het rechtstreekse gevolg van de afbraak van het sociale zekerheidsstelsel. Uitkeringen zijn over de hele linie lager geworden en de woonlasten zijn gestegen. Een en ander heeft tot gevolg dat de hoeveelheid dak- en thuislozen enorm is gestegen en dat zal nog veel erger worden aangezien elk jaar de huren stijgen en de gemeentelijke heffingen eveneens terwijl de inkomens struktureel dalen. Niet de leegstand of de woningnood worden aangepakt, maar juist degenen die een praktische oplossing zoeken voor deze problemen. De grote leegstand wordt vrijwel alleen door eigen initiatieven van krakersters aangepakt en het gemeentelijke beleid inzake woningnood is volstrekt onvoldoende. De nieuwe wetgeving inzake de strafbaarstelling van kraken kan dan ook niet anders gezien worden dan maatregelen om het EIGENDOMSRECHT boven het WOONRECHT te plaatsen en daarmee UITBUITING van woningzoekenden te legaliseren. Het Kleintje roept Bossche politici op om zich aktief te gaan bemoeien met deze vorm van onrecht. Op dit moment zijn er een aantal kraakpanden in Den Bosch die dag in dag uit bedreigd worden met ontruiming (Boschveldweg, Muntelstraat, Postelstraat, Vughterweg, Hekellaan). Vorder leegstaande gebouwen en zorg ervoor dat rijke spekulanten ophouden met misbruik maken van de groeiende tegenstellingen in deze samenleving. Wonen is een recht! Verzet een plicht...

Noot: Aan het pand van Marggraff in de Vughterstraat, dat reeds tientallen jaren leeg staat kun je aflezen dat B&W van DenBosch nooit serieus van plan is geweest over te gaan tot vorderen van woonruimte. Inmiddels heeft Marggraff het pand gedeeltelijk nieuw herbouwd, maar uit alles valt af te leiden dat dit pand nog zeer vele jaren leeg zal staan. Overigens heeft er zojuist een aardige serie artikelen in het Brabants Dagblad gestaan over deze kasteelheer, waaraan ook het Kleintje jaren gelden veel aandacht heeft besteedt. Wanneer je een briefje naar het Kleintje stuurt krijg je een pakketje kopieën van deze artikelen tegen kopiekosten toegezonden.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

Den Haag - Jakarta - BLOEDHANDEL!

Op donderdag 24 maart hebben wij uit solidariteit met het volk van Oost Timor, zowel binnen als buiten het Tweede Kamergebouw, aktie gevoerd tegen de voortdurende en nog altijd toenemende schendingen van mensenrechten op Oost Timor, door het Indonesische militaire regime. Aanleiding voor onze aktie was de behandeling van de rapporten van minister Kooijmans over de mensenrechtensituatie in Indonesië, die op dat moment gaande was. Tevens werden er in verband met het bezoek van Kooijmans en Lubbers aan Indonesië, vragen gesteld door de vaste Tweede Kamercommissie van Buitenlandse Zaken. Op het moment dat Oost-Timor aan de orde kwam, rolden er drie aktievoerders twee spandoeken uit en scandeerden "Viva Timor Leste". Op de spandoeken stond te lezen: " Den Haag, Jakarta, Bloedhandel" en "In Memoriam, 200.000 doden in Oost Timor". Van de aanwezigen, die in eerste instantie perplex stonden, vertoonden menigeen een glimlach, een blijk van waardering. Zowel uit het publiek alswel van de kant van de Kamercommissie kwam spontaan openlijke blijken van symphatie met de aktie. De aktievoerders werden met zachte hand door security verwijderd. Tegelijkertijd met het tumult binnen, werd buiten een bloedspooor aangelegd vanaf het Tweede Kamergebouw tot aan de vroegere martelkamer aan het Buitenhof. Om het voorbij wandelend publiek uitleg te verschaffen, werden posters geplakt. Hierbij werd één vrouw gearresteerd en na vijf uren vrijgelaten. De posters buiten droegen dezelfde leuzen als de spandoeken binnen. Hiermee willen de aktievoerders nog eens benadrukken hoe slap het Nederlands beleid is ten aanzien van de Indonesische gruwelpraktijken in Oost Timor. Vanaf het moment dat Indonesië Oost Timor annexeerde in 1975 is éénderde van de Timoreze bevolking uitgemoord; ruim 200.000 mensen. Daarover wijden wij nu niet uit, ook niet over het bloedbad dat op 12 november 1991 in Dili plaatsvond; we gaan ervan uit dat dit bekend is. Wèl eisen wij van minister Kooijmans dat hij zal ingaan op de veelvuldige verzoeken om tijdens zijn bezoek aan Indonesië opheldering te vragen over de 300 Timoreze jongeren die na bovengenoemd bloedbad als vermist werden opgegeven. Ooggetuigen verklaarden te hebben gezien hoe gewonden in en rond het ziekenhuis, door middel van giftige tabletten en slagen met keien op het hoofd, om het leven zijn gebracht. Twee Timorezen, op dit moment in Nederland aanwezig (Joâo Antonio Dias en Aviano da Silva Faria) traden uit de anonimiteit om een gesprek aan te gaan met minister Kooijmans. Ook zij waren ooggetuigen van de slachting. Echter eerder die week zei Kooijmans te twijfelen aan de betrouwbaarheid van hun verklaringen. Wij eisen dat er serieus wordt ingegaan op wat Joâo en Aviano te melden hebben. En dat de Nederlandse regering nu eindelijk de kop uit het zand trekt en mensenlevens boven handelsbetrekkingen stelt. Vandaar onze aktie! Vrienden van Oost Timor, bezorgd en woedend! Viva Timor Leste! (24 maart 1994)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

Besprekingen achter de rug

De arrogantie van de bossche machthebbers is bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen hard afgestraft. Daarover hebben we in het vorige Kleintje reeds enkele woorden opgeschreven. Inmiddels zijn er allerlei (af en toe geheime) besprekingen achter de rug en hebben zij besloten om, met één wethouder meer, precies hetzelfde beleid van de afgelopen jaren voort te zetten. CDA, PvdA, VVD en D'66 hebben zich achter het nieuwe beleidsplan opgesteld, dit beleid is evenwel precies hetzelfde als wat zo krachtig weggestemd is. Opnieuw maken de bossche politici duidelijk geen enkele boodschap te hebben aan de mening van de burgers. In dat beleidsplan staat daarover onderandere "Een aantal maatschappelijke ontwikkelingen die aanleiding zijn tot sociale problemen, vragen nu om een doelgericht beleid. De verkiezingsuitslag is voor deze heroverweging een bijzondere aanleiding. Een nadere analyse van deze uitslag zal moeten plaatsvinden". Maar getverderrie, de allereerste conclusie die je toch zou moeten trekken uit de verkiezingsuitslag is dat het bestuurscollege absoluut geen vertrouwen meer heeft van de bevolking. De halvering van de bossche PvdA-aanhang is niet terug te vinden in het nieuwe college. Ze houden twee (!) wethouders en hetzelfde geldt voor het CDA. Nog een stukje uit dat beleidsplan: "De coalitiepartijen hechten eraan opnieuw te bevestigen dat beginselen van democratie (zeggenschap, participatie) en rechtsstaat (bescherming) voor hen onomstreden zijn. Alle ingezetenen, dus ook vluchtelingen en andere allochtonen, dienen daarom te blijven beschikken over deze onvervreemdbare rechten. Als een gedeelte van de publieke opinie zich keert tegen deze groepen, heeft dat geen invloed op het oordeel van de coalitiepartijen. Zij verdienen steun en bescherming. Evenals de overige ingezetenen hebben zij recht op een volwaardige plaats in onze samenleving met gelijke rechten en plichten". Nou zeg, daar heeft het juist in de praktijk behoorlijk aan ontbroken. De gemeente DenBosch heeft de anti-discriminatie organisatie Variant ontbonden en van haar voornemen om zich aktief in te zetten dat alle groeperingen regels zouden opstellen over discriminatie en racisme is helemaal niets terechtgekomen. En toen Anti Fascistische Aktie een paar centen vroeg om een huis-aan-huis-krant te verspreiden in Den Bosch kregen zij niets. Verder staat te lezen dat "afgezien wordt van de realisatie van een concert- en congresaccomodatie. De daarvoor vrijvallende middelen worden gereserveerd". Geen woord over het feit dat burgemeester Burgers een paar maanden geleden meer dan 4000 handtekeningen in ontvangst had genomen van het aktiecomite 'eerst riolen, dan violen'. Die vrijgekomen 50 miljoen gulden zou moeten worden besteed aan het betalen van de renovatie van het riolensysteem van de stad in plaats van dat iedereen hieraan moet meebetalen. De woonlasten rijzen de pan uit en per slot van rekening zijn die tweehonderdvijftig miljoen gulden die DenBosch heeft gevangen na verkoop van het Gemeentelijk Energiebedrijf aan de PNEM guldens die de burgers TEVEEL hebben betaald aan energiekosten over de afgelopen jaren, toch?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

Geloof niet in onmacht, bundel voor vrouwenkracht!

Aanklacht tegen het niet serieus nemen door politie en justitie van sexueel geweld.
Onlangs overkwam een vrouw het volgende: na een poging tot verkrachting weigerde de politie gewoon haar aangifte tot verkrachting op te nemen. Hoewel er aanknopingspunten waren om tot opsporing en vervolging van de dader over te gaan, gebeurde dit niet. 'Net niet verkracht' was het argument dat ze aandroegen, er zijn andere prioriteiten!
Dat deze gebeurtenis niet op zich zelf staat is wel duidelijk, je hoort het veel te vaak. Veel vrouwen leven dagelijks in angst, gaan 's nachts na twaalven niet meer alleen over straat of liften niet meer alleen. Elke vrouw kent het gevoel bedreigd te worden en de angst dat haar iets ergers zou kunnen overkomen. Aanranding, verkrachting, mishandeling of pogingen hiertoe zijn een dagelijks gebeuren. Door politie en justitie worden deze misdaden tegen vrouwen nog steeds niet serieus genomen. Of er daadwerkelijk iets met een aangifte van sexueel geweld gebeurt blijkt nog altijd van je eigen vastberadenheid af te hangen. Het vertrouwen dat de politie zich inzet voor vrouwen die aangifte doen van sexueel geweld is allang verdwenen. Hoe vaak hoor je niet dat vrouwen om deze reden sowieso geen aanklacht van sexueel geweld meer indienen?
Wij, aktieve vrouwen in Amsterdam, zijn dit alles zat en gaan de strijd aan tegen deze misstanden. We doen een oproep aan alle vrouwen om een bijdrage te leveren aan het opzetten van een dokument. In dit dokument willen wij verhalen/ervaringen bundelen als aanklacht tegen het niet serieus nemen door politie en justitie van sexueel geweld. Met dit dokument bestaat er nu de mogelijkheid je te laten horen.
Ben jij, of iemand die je kent, aangerand, verkracht of sexueel geïntimideerd? Werd je bij aangifte niet serieus genomen door politie of justitie? Heb je om die reden sowieso geen aangifte gedaan? Heb je voorstellen voor veranderingen? Schrijf ons! Wij doen er wat mee! Een verzameling van verhalen en ervaringen van vrouwen, artikelen en eisen tot verandering willen wij op de politieke agenda zetten! Stuur je verhaal, ingesproken bandje of solidariteitsverklaring naar: Bundel tegen Sexueel geweld, Postbus 11623, 1001 GP, Amsterdam. Telefoon (020)6392172. Schrijf liever anoniem dan helemaal niet!

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

Gemeenteambtenaar van Koesveld.

Gemeenteambtenaar Dirk van Koesveld is vaker onderwerp van gesprek geweest in Kleintje Muurkrant. Hij was namelijk persoonlijk betrokken bij de ontruiming via de rechter van Aawal 4 in DenBosch, lees hiervoor de achterpagina van Kleintje 267 nog maar eens. Vlak na de kraak van dit pandje arriveerde hij met een groot breekijzer en dreigde de deur in te rammen. De dagen daarna bleef hij hoogstpersoonlijk de boel rondom het pand in de gaten houden (wat kost zo'n gemeenteambtenaar eigenlijk?) en nadat de gemeente DenBosch een procedure tegen de krakersters had aangespannen verscheen hij als eisende partij ("ik ben makelaar" zei hij tegen de rechter) in de rechtszaal. En de wijze waarop hij het 'eigen bezit van het gemeentelijk grondbedrijf' verdedigde deed sterk denken aan een ouderwetse huisbaas wiens eigendommen heilig zijn. Hij stelde dat de krakersters er direkt uit moesten want kraken was onrechtmatig en er waren veel urgentere woningzoekenden. Leugens verkondigde hij nadat de rechter hem vroeg waarom het pand dan onbewoonbaar gemaakt dreigde te worden nadat de laatste (legale) bewoners hun boeltje hadden gepakt. Zo was er een trap uitgesloopt, de stroom- en waterleidingen waren eruit gehaald, kortom, alles zag eruit alsof van Koesveld hoogstpersoonlijk de dag van de kraak van plan was geweest om het huis dicht te spijkeren en onkraakbaar te maken. Hij loog ook over het feit dat de gemeente snel van plan zou zijn de boel te slopen. De sloopvergunning wordt namelijk pas afgegeven wanneer de bouwvergunning rond is en dat is nog steeds niet het geval. Zijn allergrootste leugen was dat hij zogenaamd iemand op het oog had die meer rechten had dan de krakersters om op de Aawal nummer 4 te gaan wonen. Nadat de rechter aan van Koesveld vroeg of dit echt waar was noemde deze zelfs een naam. Verbazing alom, zowel bij de rechter als bij de krakersters & de grote groep sympathisanten die op de publieke tribune zaten. Een paar uur na dit kort geding werd met diegene gesproken wiens naam genoemd was door van Koesveld, en ja hoor, van Koesveld had zitten liegen, de persoon in kwestie was inderdaad urgent woningzoekend maar verklaarde dat hij al zeer lang niets van Van Koesveld had vernomen. De rechter bleek het kletspraatje echter te geloven en vorderde vervolgens ontruiming van het pand. Uiteindelijk zijn de bewoners er min of meer 'vrijwillig' uit gegaan, ze hebben het althans niet op een gedwongen ontruiming aan laten komen. Ondertussen zijn er een aantal panden vlakbij gekraakt (zie elders in dit kleintje het stukje over de Muntelstraat) en ook hierbij speelt ambtenaar van Koesveld een smerige rol. Hopelijk zal zijn leugenachtige karakter tijdens komende juridische procedures blootgelegd worden, de rechter hoeft zelf maar even te gaan kijken op de Aawal om zich- of haarzelf ervan te overtuigen dat dat pand nog steeds leeg staat. (rond deze tijd zal het wel gesloopt gaan worden...)

Naar aanleiding van eerdere aandacht voor deze gemeenteambtenaar Dirk van Koesveld in het Kleintje kregen we nog een verhaal te horen waarin hij een dubieuze rol blijkt te spelen. In de St.Josephstraat op nummer 12, woonden meer dan twintig jaren de heer en mevrouw Hosemans tot grote tevredenheid. Meneer Hosemans is jaren geleden overleden en mevrouw Hosemans-Ackermans kreeg toen van de gemeente (afdeling Grondzaken, alwaar van Koesveld momenteel de leiding heeft) te horen dat zij in het huis aan de Josephstraat kon blijven wonen. Rond 1990 echter kwam van Koesveld haar vertellen dat ze eruit moest want het huis had geen aansluiting op het riool en loosde rechtstreeks op de Binnendieze die precies onder het pand stroomt. De vloer zou opengebroken moeten worden en daardoor zou het pand onbewoonbaar worden. Zij wilde er perse niet uit maar doordat van Koesveld gebruik maakte van forse overredingskracht en aangezien Mevrouw Hosemans behoorlijk ziek en dus overreedbaar was heeft ze zich laten verhuizen naar een ander pand in de St.Josephstraat. Met zeer grote tegenzin en in de vaste overtuiging dat ze geen andere keus had. Van Koesveld verzekerde haar overigens dat de veel hogere huur (van 260 naar 860 gulden per maand) geen probleem was aangezien ze huursubsidie zou krijgen. Dat ging echter niet door aangezien ze volgens de instantie die daarover gaat zogenaamd 'vrijwillig' naar een duurder huis is verhuisd. Tot haar verbazing bleef haar oude huis op nummer 12 echter ruim een half jaar leeg staan en daarna, het is dan ongeveer half 1991, bleek dat er een aantal studenten in het pand woonden. Er was en is nog steeds niets gedaan aan de riolering en door middel van wat gesprekjes die ze met de toenmalige bewoners aanknoopte bleek dat de studenten gratis en voor niets in het huis woonden. Logische konklusie: Koesveld heeft een aantal kraakwachten in het huis gezet! Aangezien mevrouw Hosemans absoluut niet tegen haar nieuwbouwhuis kan en graag terug wil naar haar oude huis (waar ze per slot van rekening 22 jaar heeft gewoond, zonder ooit een cent huurachterstand) heeft ze zeer vele brieven naar B&W van DenBosch geschreven. Zoals zovele andere mensen hoorde ze daar echter nooit iets serieus op terug. Ze heeft ook kontakt opgenomen met een aantal bossche politici (Neefs van Bosch belang en Van der Krabben van het CDA) maar ook dat leverde uiteindelijk niets op. In wanhoop heeft ze kontakt opgenomen met het ministerie van volkshuisvesting en aldaar was men verbolgen over de lakse houding van de Bossche stadsregenten. Citaat uit een brief (12 augustus 1992), ondertekend door staatssecretaris Heerma: "Het behoort tot de taak van de gemeenteraad om kontrole uit te oefenen op het handelen van het dagelijks bestuur van de gemeente". Met andere woorden: U moet zich richten tot een lid van de gemeenteraad en die is min of meer verplicht zo'n zaak uit te zoeken. Om toch haar recht te halen is ze momenteel bezig met een klachtenprocedure bij de gemeentelijke Ombudscommissie (een soort "onpartijdige" commissie onder voorzitterschap van ex-Knillis & PvdA-gemeenteraadslid Herman Wijnhoven). Opnieuw een voorbeeld hoe ambtenaar van Koesveld het recht, middels ambtelijk misbruik, in eigen hand heeft genomen. We houden jullie op de hoogte.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

Werkverschaffing & Uitbuiting

In Kleintje 266 schreven we een stukje over de repressie van het Arbeidsburo ten opzichte van jongeren door middel van de zogenoemde 'Job-club'. Een nummer later waren de premiejagers van BerGen-consult aan de beurt die ook via het Arbeidsburo bezig zijn wat centen aan de wanhoop van een hoop mensen bij te verdienen. En nu willen we even wijzen op een brief van het Arbeidsburo die zij begin dit jaar aan zeer vele jongeren heeft gestuurd. Er vond toen namelijk een regionale informatie- en banenmarkt plaats voor de landmacht, de luchtmacht, de marine, de marechaussee en de politie. Die bijeenkomst werd georganiseerd door het arbeidsburo en vond plaats in het arbeidsburo. Citaat uit die brief: "Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie is er voor de Koninklijke Landmacht een nieuw tijdperk aangebroken. Naast de taak van de bondgenootschappelijke verdediging van het NAVO grondgebied, is er crisisbeheersing bijgekomen. Uitvoering hieraan ziet u al in het voormalig Joegoslavië en Cambodja. De Koninklijke Landmacht is als gevolg hiervan begonnen met de omvorming naar een mobiel, flexibel en overal ter wereld inzetbaar beroepsleger. Op dit moment worden de eerste eenheden al met vrijwilligers gevuld. Voor de vele vacatures zoeken wij sportieve mensen met minimaal basisonderwijs tot en met HBO nivo. De leeftijd is vanaf 17 tot 28 jaar". Werken moet je, waar en wat hoe en wanneer dat maakt niet uit. Oorlogje voeren zul je, wie niet wil zal niet eten! Schande dus... Wij roepen iedereen op om je ervaringen met JeugdWerkGarantiePlan (JWG), BerGen-Consult, Job-club, Banenpool en weet ik wat voor termen er gangbaar zijn bij de gedwongen tewerkstellingen, op te schrijven en aan de pagina's van het Kleintje toe te vertrouwen. Het beleid van de Gemeentelijke Sociale Diensten en de Arbeidsburo's wordt steeds meer gelijkgeschakeld met dat van de Uitzendburo's: je weet wel die snel groeiende ondernemingen waarbij je een paar centen kunt verdienen en wanneer je je taak volbracht hebt weer op kunt donderen.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

VRAGEN STAAT VRIJ?

Van tijd tot tijd hebben diverse linkse tijdschriften met censuur te maken. Vanzelfsprekend wordt er heftig gereageerd tegen elke - meestal nauwelijks vermomde - poging om ons monddood te maken. Maar even vanzelfsprekend wordt er in de linkse pers gediskussieerd over aktiemethodes tegen pornografie of seksistische reklame bijvoorbeeld. De vraag is dan of het wel of niet opportuun is tegen deze of gene foto, tegen deze of gene reklame te reageren (Zie Konfrontatie 17 & 26). Eventueel wordt ook geredetwist over de vraag of we moeten ijveren voor een wettelijk verbod, of daarentegen daadwerkelijke seksistische reklame of pornografie moeten proberen te verhinderen. Of het hier ook niet om een - nauwelijks vermomde - oproep tot censuur gaat, daar wordt niet op ingegaan. Onze ervaringen met de massamedia zijn niet zo positief. Als linkse bewegingen worden we ofwel genegeerd in de massamedia, of als er belangstelling is, is het veelal de verkeerde belangstelling en krijgen we een vertekend beeld in de pers. We klagen daar onder elkaar steen en been over. Als we er ons al niet defaitistisch bij neergelegd hebben. Maar plots gaan we vlot suggesties geven hoe de pers de fascisten zou kunnen 'doodzwijgen of doodschrijven' (Zie Lekker Fris 46 & NN 147). Ook hier weer de strategiediskussie of het doodzwijgen of doodschrijven moet worden. Nergens de vraag of beide methodes op zich geen gevaar inhouden. Of een motivatie waarom het ene geval dergelijke methodes wel toelaatbaar zouden zijn en in een ander geval niet. We voegen er onmiddellijk aan toe: lees dit niet als een pleidooi voor meer (neutrale) belangstelling voor extreem-rechts in de pers. Ook wij zijn hevig verontrust door de heropkomst van het fascisme.
In Duitsland (Berlijn) is een groep bezig met akties tegen het fascistische tijdschrift 'Jungen Freiheit'. Dit blad ligt in krantenkiosken te koop. Om het van de markt te houden zijn al een paar kiosken in brand gestoken. Een perskonferentie van 'Jungen Freiheit' is verhinderd geworden. En een lijst van abonnees van dit tijdschrift is gepubliceerd. Volgens de verslagen verloopt de kampagne blijkbaar met sukses (zie Interim 260, 271 en een special in November '93). Stel u voor dat gelijksoortige akties tegen één van onze bladen zouden gevoerd worden! We zouden in laaiende woede eensgezind opstaan.
Nogmaals laat het duidelijk zijn dat we fascisme of seksisme hier niet willen verdedigen. Maar heiligt het doel de middelen? En komen wij hiermee niet in tegenspraak met onszelf? Een oproep voor een debat rondom censuur endergelijke. Wie reageert? (deze oproep wordt verspreid door' 'Zwart & Rood', Postbus 86, 9000 Gent, België. Je kunt je reaktie naar hen sturen, maar je kunt hiervoor ook het Kleintje gebruiken. reageer!)

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

Europa (ingezonden)

(ingezonden)

Geachte redaktie: De bron van alle ellende die de zwakkeren en de minderheden momenteel in onze samenleving moeten ondergaan zal nooit op het niveau van onze binnenlandse politiek aangepakt kunnen worden. Bezuinigingen die ons sociale bestel uithollen blijken onze vastlopende ekonomie slechts zeer tijdelijk bij te staan en zijn zodoende genoodzaakt zich te blijven herhalen. Vooral als ik Wim Kok hoor zeggen dat we tegenwoordig moeten concurreren met veel 'lage lonen landen' is onze redding mijns inziens ver weg. Dit zijn namelijk meestal de landen waar een mens weinig of helemaal geen rechten heeft, milieuwetgeving nauwelijks van toepassing is en corruptie een dagelijkse gang van zaken is in alle lagen van bestuur. Duidelijker: landen die lagere produktiekosten hebben omdat veel van hun burgers een grote kans hebben slechter behandeld te worden als bij ons het slachtvee. landen die derhalve een genuanceerde BENAMING en zeker een andere beHANDELing verdienen. Talloze Europese multinationals veroorzaken kapitaalvlucht door miljardeninvesteringen in verhuizingen van hun produktieafdelingen naar juist deze duistere oorden. De rest van het bedrijfsleven maakt gebruik van hun goedkope export. De Westerse voorsprong in ontwikkelingen op technisch en wetenschappelijk gebied is in sommige van deze landen nog maar heel klein; op dat paard kunnen we niet meer gokken. Willen we werkelijk concurreren dan moeten we onze milieuwetten overboord gooien, mensonwaardige werkomstandigheden voor hongerloontjes accepteren en afwachten hoe snel ook hier zwerfkinderen doodgeschoten worden, organenhandel ontstaat en met regelmaat mensen gemarteld worden. Als dit onze economie dan nog niet voldoende helpt kunnen we altijd nog ons leger inzetten voor een ware genocide op een stukje Deens olierijk eiland. Nog net voordat binnenkort ons Nederlandje binnen de Economische Unie helemaal monddood gemaakt is, kunnen Lubbers en Kooijmans hun internationale reizen beter beperken tot Brussel om met collega's aldaar bovenstaand probleem snel en fundamenteler aan te pakken. Alleen op Europees niveau is nog invloed uit te oefenen op internationale handelsverdragen waarin kwesties als mensenrechten, arbeidsvoorwaarden en milieuwetgeving totaal niet afgewogen worden. (De Amerikaanse handelslobby heeft Mexico al 'geclaimd' om zo de eigen wetgeving voor recht, milieu en arbeid 'naast de deur' te ontlopen en denken op deze manier een slag te kunnen winnen. Van deze schreeuwers voor het GATT-akkoord hebben we dus weinig te verwachten). Lubbers ontving van de werkgeversorganisaties VNO en NCW - als markering voor de start van de campagne 'Nederland moet kiezen" (sic) - de uitslag van een door hen gehouden enquête waaruit blijkt dat 90% van de Nederlanders van mening is dat de industrie bepalend is voor hun welvaart, 54% maakt zich ernstig zorgen over die industrie. Een mooie gelegenheid om vanuit zijn christelijke optiek aan het VNO uit te leggen dat het bedrijfsleven hieraan medeschuldig is door gebrek aan moraal. Lukt hem dit, dan is hij inderdaad geknipt voor een grote rol in Europa en zou hij wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als degene die de beschaving en het milieu van de wereld gered heeft dankzij zijn inspanningen voor een Europees fort inzake internationale ethische handelsnormen. Lukt hem dit niet, dan kunnen we beter NU alvast al die dure milieumaatregelen afschaffen - de grootste vervuilers gaan elders toch door - en het daardoor bespaarde geld snel aan onze bejaarden, invaliden of jongeren geven opdat zij ook nog even kunnen genieten van hun leven op deze in een hel veranderende aarde. Of duikt hij weer het bedrijfsleven in en houdt ie alles voor zichzelf?

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

Acties in Korea

Vietnam Veteranen Tegen de Oorlog (A.I.) hebben bijzondere belangstelling voor de manier waarop de oorlogsmachinerie de geschiedenis verklaart. Het eerste slachtoffer van de oorlog is immers altijd de waarheid.
Nu, terwijl veel soldaten gereed staan voor acties in Korea, lijkt het ons een geschikt moment om de echte, verborgen gehouden, geschiedenis van de Koreaanse oorlog, kort weer te geven. Niet de geschiedenis zoals die op school gegeven is.
De Amerikaanse betrokkenheid in Korea begon in de jaren '30. Lang voor de Tweede wereldoorlog was Amerika al doende om Korea uit de invloedssfeer van het imperialistiese Japan te weken. Sinds de Eerste wereldoordlog was het verre oosten door de overwinnaars onderling verdeeld, zonder rekening te houden met het zelfbeschikkingsrecht van de inwoners van die gebieden. De Engelsen bezetten delen van China, de Fransen Zuid Oost Azie, de Nederlanders het huidige Indonesië, met de belangrijke oliebronnen, de Verenigde Staten controleerden een grote economische zone in China en de Philippijnen. De Japanse bezetting van Korea begon in 1910 na de Russiese nederlaag bij Port Arthur. In het begin van de 30er jaren was Japan ook Noord China binnengevallen en bedreigde de door de Engelsen en Amerikanen gecontroleerde gebieden.
De VS stonden op het standpunt dat de opbrengsten uit het Verre Oosten te gering waren om verder op te delen, laat staan te delen met 'inferieure gele mensen'. De VS ontwikkelde een taktiek die heden ten dage nog steeds gebruikt wordt; jonge veelbelovende Koreanen die bindingen hebben met de Amerikaanse belangen werden gestimuleerd om naar de elite-universiteiten aan de Amerikaanse oostkust te gaan. Deze groep wordt zo achter de hand gehouden, en ondertussen ging de VS aan de slag om Japan te wippen. Een van diegenen die hiervoor uitgezocht werden was een jongen, Syngman Rhee.
Op het einde van de tweede wereldoorlog was er in Korea 1 groot probleem voor de VS; de communisten hadden zich, geholpen door de Sovjet Unie, gedurende de oorlog verzet tegen de Japanse overheersing. De door Syngman Rhee opgerichte politieke partij had gedurende de oorlog gecollaboreerd met Japan. De Koreaanse bevolking wist wie met de vijand geheuld had en dit veroorzaakte de nodige ellende bij de Amerikaanse beleidsmakers. Omdat zij niet het gehele land aan het communisme wilden "verliezen", kregen de Japanse troepen de opdracht om het Zuidelijk deel van Korea bezet te houden totdat Amerikaanse troepen dit deel konden "bevrijden". Verder werden verkiezingen verhinderd, omdat deze ongetwijfeld geleid zouden hebben tot een demokratisch gekozen communisties bewind over heel Korea. In plaats daarvan werd een regering met Syngman Rhee geïnstalleerd in het nieuwe Zuid Korea. Deze tactiek werd later door de VS gebruikt in een ander verdeeld land, Vietnam.
Tussen 1946 en 1947 hadden de Russen hun troepen uit het Noordelijke deel van het land teruggetrokken, maar de VS bleef militair aanwezig in het zuidelijk deel. Probleem was dat de Zuid Koreaanse bevolking het regime van Rhee gewoon zag als gangsters en oorlogsmisdadigers. Na de installatie van Rhee begon de zwendel met de Seoul Taxi Co. Het amerikaanse leger gaf de regering een groot aantal jeeps en lichte vrachtwagens, die overgebleven waren van de strijd in de Pacific. Rhee vond het jammer om die te gaan gebruiken voor de bevolking, zeker omdat een deel van zijn familie werkloos was. Zo kwam de Taxi Co. aan veel jeeps. Rond 1948 bevond de regering Rhee zich in toenemende problemen, in de Amerikaanse pers verschenen verhalen over de corruptie van de regering Rhee, en de belangrijke amerikaanse hulp begon op te drogen.
Gedurende die periode begonnen de aanvallen. Niet door de Noord Koreanen, waarom zouden die dat doen, het regime van Rhee zad nauwelijks steun onder de bevolking en de meeste mensen in Zuid Korea wilden dat het land herenigd werd. De beloofde verkiezingen zouden zeker een verenigd Korea met een links politiek programma als resultaat gehad hebben. Het Zuid Koreaanse leger, gesterkt door het Amerikaans militair complex, deden invallen in het Noorden. Het Rhee bewind ontdekte dat dergelijke door henzelf veroorzaakte "grensincidenten" tot gevolg hadden dat er Amerikaanse militaire hulp binnen stroomde; voorts bleken de VS maar al te graag bereid om financiële steun te geven aan het voortzetten van het incidentenbeleid tegen het Noorden (denk aan de steun voor de Contra's in Nicaragua). De amerikaanse hulp betekende een forse stimulans voor de "ondernemersmentaliteit" in de kringen van het Rhee bewind. Maar een gering deel van die hulp kwam terecht bij het zuid koreaanse leger, waar ze oorspronkelijk bestemd voor was, (dit leger had inmiddels de reputatie gekregen van gewapende bendes van het door de VS gesteunde gangsterbewind.)
De invallen en incidenten bedreigden Noord Korea; in tegenstelling tot het zuiden kreeg noord Korea geen financiële hulp. De Sovjet Unie kwam net uit een oorlog waarin 20 miljoen burgers gedood waren en de helft van het land in de as lag. In China heerste al sinds de jaren '30 een burgeroorlog en een oorlog met Japan. Er was van deze landen niet veel geld of voedsel te verwachten. Maar Noord Korea zou naar inschatting van de VS, maar gedurende een beperkte periode kwetsbaar zijn. Want overal in Azië waren communistiese opstanden tegen de koloniale overheersing uitgebroken. Ondertussen hielden de Zuid Koreaanse invallen aan, en elke keer als Noord koreaanse eenheden zich verdedigden, werd dit in de pers gebracht als: aanvallen uit het communistiese Noord Korea.
Voorjaar 1950 bleek het Amerikaanse respect voor "demokratie". In wat tot nu toe de eerste en de laatste vrije verkiezingen in Zuid Korea waren, met een opkomstpercentage van 90%, verloor Rhee de verkiezingen, en hield slechts 45 van de 210 kamerzetels over. De oppositie had zich in de campagne vooral gericht op de brutale onderdrukking door de politie en op hereniging met het Noorden. Toevallig brak een maand later, net voordat de regering afzoutreden, de oorlog met Noord Korea uit. In een wanhopige poging om een in discrediet gebracht bewind in het zadel te houden lanceerde het zuid koreaanse leger een offensief, met drie speerpunten tegen het Noorden. Het plan was om het Zuid Koreaanse leger na de tegenaanval terug te trekken en om onmiddellijke militaire steun te vragen. Jammer genoeg hield Noord Korea zich niet aan dit scenario; toen de tegenaanval werd ingezet stopte die niet bij de grens. Het Noord Koreaanse leger had een geweldig gebrek aan wapens en aan technologie. Zij had minder dan een halve tankdivisie, en die bestand dan nog uit oude Japanse en Russische tanks. Ze had nauwelijks zware artillerie en geen luchtmacht.
Maar zij drongen de Zuid Koreanen en de Amerikaanse eenheden terug tot een klein gebied, ze deden dit op dezelfde manier waarop later de Vietnamezen het ook zouden doen, door de steun van de bevolking, door voedsel en informatie van die bevolking.
Toen een jaar later na een Amerikaanse invasie de Zuid Koreaanse hoofdstad Seoel werd ingenomen verbaasde het persbureau United Pers zich over de "koelheid waarmee de bevolking de bevrijders ontving".

Dus wat de beroepsmilitairen en de politicie ook zullen vertellen over de reden waarom je als Amerikaans soldaat naar Korea moeten, één reden kan het niet zijn; Noord Korea begon 40 jaar terug geen oorlog.
Als je weer eens in een vreemd land ingezet wordt, vraag je je dan maar eens af hoe het komt dat de bevolking je haat; terwijl je daar bent om ze te beschermen".

Bron: Liberated Barracks, weekbrief van Vietnam Veterans Against the War, Anti-Imperialist.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1

Een betere wereld

"We werkten mee aan een betere wereld, waarvan wij droomden tijdens de Tweede Wereldoorlog". Dat schrijft de 'overloper' Jan 'Poncke' Princen in het voorwoord van het boek 'De Indonesië-weigeraars', dat een paar maanden geleden is verschenen. Uit dat voorwoord blijkt verder dat de aktiviteiten van de Indië-veteranen hem hebben aangegrepen: "Er zullen altijd onverdraagzamen blijven. Net zo goed als er mensen zullen zijn die het oneens blijven met hetgeen voor velen aannemelijk is en door velen goedgepraat kan worden". Jan 'Poncke' Princen is zeer omstreden. Tijdens de oorlog met Indonesië liep deze Nederlandse soldaat over naar het leger van de republiek Indonesië. Daar nam hij de wapens op tegen zijn voormalige kameraden. De Indië-veteranen hebben hem dit nooit vergeven. Dat bleek onder andere uit de commotie die in de zomer van 1993 ontstond toen Princen een visum voor Nederland aanvroeg om zijn familie te bezoeken en hem dit werd geweigerd. In het voorwoord van het boek 'De Indonesië-weigeraars' gaat hij niet alleen in op zijn eigen beweegredenen, maar ook op die van de 6000 Indonesië-weigeraars. Dat zijn mensen die in Nederland deserteerden omdat zij niet in Indonesië wilden vechten. Princen schrijft dat zij stonden "voor de waarden die het waard zijn verdedigd te worden". Het boek 'De Indonesië-weigeraars' gaat in feite over de grootste militaire ongehoorzaamheid uit de moderne Nederlandse geschiedenis. Het boek verscheen voor het eerst in 1989. Toen spraken twee journalisten met Indonesië-weigeraars, mensen die hen hielpen, de rechter die hen veroordeelde en Indië-veteranen. De heruitgave is aangepast aan de recente diskussie. Het boek kost 19,95 en is verkrijgbaar in de boekhandel of door 22,65 over te maken op postgiro 1710639 van de Anti Militaristische Uitgeverij (AMU), Postbus 94802, 1009 AV, Amsterdam 020 - 6680999.

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 0

Kraaknieuws Den Bosch

Hier is het dan weer: het kraaknieuws uit Den Bosch. En dit nieuws gaat echt niet over chips of dinosaurussnoepjes. Nee, dit nieuws bevat de recente gebeurtenissen rond het in gebruik nemen van panden die onnodig leegstaan. Natuurlijk zijn die twee woorden onafscheidelijk van elkaar, want voor 'nodig leeg' moet je zoeken in de hoek van speculanten, huisjesmelkers, gemeente-instanties en nog meer van die criminelen in stropdas. Voor mensen die enig sociaal gevoel hebben en daar ook iets mee willen doen valt dit niet te tolereren.
Enfin, om maar meteen met de deur in huis te vallen, bij de kraak van het pand Muntelstraat 1 viel niet met de deur te vallen. Het pand was namelijk geheel dichtgemetseld op de begane grond. De kraak was op zaterdag 19 maart. Onder het mom van 'nobody can break the spirit of freedom' togen tientallen sympathisanten die ochtend naar Muntelstraat 5. Ver weg was het te kraken pand niet. Het betrof namelijk het aangrenzende pand Muntelstraat 1, dat al zo'n anderhalf jaar dichtgemetseld stond te verregenen. Dit pand verdiende een goede bewoning en één of andere funktie. Zo geschiedde. 's Nachts togen de huidige drie bewonersters het pand binnen, waarop ze de volgende dag (zaterdagochtend) een veel te korte ladder voor de 25-30 mensen naar beneden lieten zakken. Na enig geklungel en aanpassing was de kraak een feit. De politie en pers werden op de hoogte gebracht van het gebeuren en toen was het afwachten. Volgens het Brabants Dagblad werkten er geen journalisten in het weekend; omdat er geen nieuws is zullen we dan maar denken. Ik ga dan ook maar niet verder over dit reclameblaadje.
Enfin, de muur was er maar net uit, of er arriveerden overal van die lelijke witte met oranje auto's: het was de politie weer. Ze wilden gaan ontruimen wegens vernieling, om je ziek te lachen. Doe je je best om een huis een beetje op een huis te laten lijken, noemen ze het vernieling. Enfin, snel werd de deur dichtgebarricadeerd en werd er vanaf het zonovergoten dakterras toegekeken wat de juut zou gaan doen. Na enig gediscussieer en dom gepraat vertrokken ze langzaamaan één voor één. De kraak was alweer een feit.
De buurt reageerde over het algemeen zeer positief, behalve één of andere in vet druipende cafetaria, die luistert naar de naam Bon Appetit. Dat dit één van de smerigste cafetaria's in Brabant betreft zult u al eens ondervonden hebben. Zoniet, dan bent u gewaarschuwd. Als het aan de eigenaar lag waren we allemaal verdronken. Liever verdrinken dan doodgaan aan een overdosis vet, zullen we maar denken. Verder is er nog steeds niks vernomen van de eigenaar, de Gemeente, met aan kop de corrupte ambtenaar van Koesveld.
Verder brachten enkele buurtbewoners nog wat spullen naar het pand, die de bewonersters dankbaar in ontvangst namen. Binnenkort is tevens de feestelijke opening van het café dat dit pand eveneens herbergt. Na veel gegrap van voornamelijk tegen de bejaarde leeftijd aanlopende intellectuelen (die zelf ook de inspiratie van de kroeg nodig hadden om tot deze grappen te komen?, red.) moest het er toch eens van komen. Voel je je aangesproken?, dan ben je nu zeker uitgenodigd voor dit feest (misschien tref je er ook wat bejaarde intellectuelen tussen de energieke jongelui, red.). Dus pak je kans en waag je eens op straat.
Tot ziens op Muntelstraat 1...

Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 272, 15 april 1994

  • Geschreven door Archivaris
  • Categorie: 272
  • Hits: 1