Op de trekschuit (001)

Na amper drie maanden komt er dus al een eind aan onze tocht. De paarden op de oevers zijn vergiftigd, en op de volgende brug wacht ons een met stokken, stenen, vuurwerk en tatoes uitgeruste mob.

Terwijl het zoveel beloofde. Plotsklaps was daar die merel die zong. Die was daar natuurlijk altijd geweest en had ook al die tijd gezongen, maar het afgelegd tegen de auto’s, de brommers, de radio’s en de mensen die boven de herrie uit hun koopwaar aanprezen.

Opeens hoefde niemand meer de deur uit om te werken of naar school te gaan. Was het afgelopen met het niet-aflatende gebulder van het snelverkeer en waren de filemeldingen afgeschaft. Ontdekten ouders dat ze kinderen hadden en zag de kroost wat pa en ma eigenlijk deden voor de kost.

Van de ene dag op de andere was het finito met het consumeren. Maanden supermarkten hun klanten tot haast en waren de winkelstraten ontvolkt. Geen reclamezooi meer in de brievenbus en zelfs de koopkoopkoop-blokken op radio en tv werden ingedamd.

En het was afgelopen met de feestjes en vliegvakanties. Aan de misschien meest cynische verschijningsvorm van het vreet-en-zuip-of-ik-schiet-kapitalisme – binnensteden vol lallende terrassers en boa’s, en dito campinggasten pal naast vluchtelingenkampen- kwam een abrupt einde.

Over en uit was het met het groei-evangelie, we keken naar de rokende en stinkende puinhopen van het casinokapitalisme, we waren de weg kwijtgeraakt en baden dat we nog net de tijd zouden krijgen om dat aan elkaar uit te leggen.

Terug naar de trekschuit. Dat was niet langer het adagio van een clubje wereldvreemden of een autistisch blaag uit Zweden. Neen, dat werd uitgesproken door mannen en een enkele vrouw die een week daarvoor nog de vloer aanveegden met de onthaasting en de minderminderminder-mensen.

Heel stilletjes liep onze trekschuit van stapel en heel schuchter begon ze aan haar tocht. Zou ze het winnen van Schiphol en de KLM, van de vroemvroem-partij en de klimaatontkenners? Zou iedereen ook in de toekomst thuisblijven en alleen nog voor het hoognodige naar een winkel gaan?

Niet dus. Met dezelfde snelheid van het licht waarmee we over onze gezondheid begonnen na te denken, zijn de neuzen nu gericht op de schadevergoeding. Het heeft allemaal vreselijk veel gekost en voor die kosten moeten we nu met zijn allen opdraaien.

En daarbij gaat het dus niet over de kosten van driehonderd jaar industriële revolutie. Over de kosten die het roofkapitalisme heeft veroorzaakt, met haar oorlogen en hongersnoden, en haar uitbuiting van mens en natuur.

Neen, nu gaat het over de kosten van het nadenken, het eventjes de pas inhouden, de reflectie op hoe het verder zou moeten. Dat heeft geld gekost. En dus niets opgeleverd. Nog steeds zijn we niet in staat om na te denken anders dan in termen van geld en van winst en verlies.

Kijk, de meute op de brug wordt aangevoerd door Ursula von der Leyen, de tot voorzitter van ‘Europa’ gecatapulteerde voormalige Putzfrau van Merkel. Zij heeft de toekomst uitgeroepen, als zijnde de next generation.Die moet eeuwig bloeden voor de lafheid van de von der Leyens.

Wie kinderen heeft in de adolescente leeftijd, die weet wat hen te wachten staat. De twintigers van vandaag hebben bullshitbaantjes, geen vrije tijd en krijgen geen kinderen. In een land als Finland neemt de bevolking sinds 2017 af met drie tot vijf procent op jaarbasis.

Waar wij, hun verwekkers, in soortgelijke omstandigheden in de tachtiger jaren elkaar vonden, op straat, in de beweging, in onze gekraakte woonwerkleef-panden, daar leven zij in een geatomiseerde wereld, vol met sociale media en andere fopspenen voor zelfbewustzijn.

Die next generation van jou, Uschi, die komt er helemaal niet…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Op de trekschuit (002)

Een jaar na de verschijning van deel 1 lijkt de schuit definitief gezonken. Met aan boord de mensen die tegelijk verrukt waren over de terugkeer van de stilte maar ook verschrikt keken naar de prijs die die stilte met zich bracht.

Maar er is niemand aan de wal die zich bekommert om hun dood. Tussen de platgetreden halmen van het laatste gras, onder een enkele achtergebleven boom, op het lava van de uitgebarsten vulkaan wordt gedanst en gefeest. Net zo verbeten als vorige zomer.

Een echo van gisteren, die roep om een halt aan de groei.

We hebben ondertussen zelfs kunnen kiezen. Corona-verkiezingen. Tweederde koos voor licht- tot donkerbruin, eenderde voor rood en groen met een bruin tintje, allen kozen voor de groei. Zelfs de niet-stemmers kunnen deze keer niet bogen op de opkomstcijfers, want bijna iedereen die mocht en kon bracht een stem uit. Onder het motto Eindelijk een verzetje…

Voor wie er van houdt om zich blind te staren op de ´gebeurtenissen´ in ´Den Haag´: ter rechterzijde wemelt en krioelt het, dampt die vulkaan. Men vernieuwt er, wat wil zeggen dat men er verder verrechtst. Angstaanjagend is het schouwspel rond Baudet geworden. Het journaille heeft genoeg aan de scheuringen in de club, slechts een enkeling vraagt zich af waarom Baudet lachend naast hen staat, de schaar in de knuisten. Het antwoord op hun vraag -Baudet gaat niet voor het parlement maar voor de straat- haalt de edities en de praatgroepen op tv niet.

Op links heerst de ontreddering, de verslagenheid, het slachtofferschap. Men heeft er zich niet vernieuwd. De enige partij tegen de groei, die voor de dieren, boekt geen terrein. Men zou zich kunnen verheugen in de zetel voor Bij1, maar daar tegenover staan drie plekken voor de KaagJugend, van Volt.

En op straat? Die plek die buitenparlementair links in het verleden af en toe veroverde, door hem open te breken, en daarmee het monopolie op geweld? Die is dus voor bruin. Dat heeft zich genesteld in de hoofden en de harten van de goegemeente die om wat voor reden dan ook te hoop liep tegen de lockdowns en de avondklok.

Hoeveel zin heeft het om bruin nog op die straat te gaan bevechten? Het is zich aan het bewapenen. Niet met klinkers maar met het nieuwste van het nieuwste, uit de wapendepots. In België, in Frankrijk hoeven zij het monopolie van het geweld niet overhoop te knallen, want dat staat naar verluidt vierkant achter hen.

Blijft ons over…

Sabotage dus. Als enig overgebleven strijdmiddel. En binnen ieders bereik.

Saboteer de groei: koop zo min mogelijk tot niets, heb niets nodig, of nog minder… rij geen auto, vlieg niet, stap alleen op de trein voor familiebezoek… Saboteer de keten, die duivelse heksenkring die maakt dat wat we vreten of aantrekken eerst tig maal de aardbol is rond geweest om geld in de zakken van middelaars te brengen…

Saboteer de arbeid: vraag een uitkering aan, weiger stompzinnig en/of milieuvernietigend werk.

Saboteer de terugkeer naar het oude normaal: blijf mondbescherming gebruiken en twee meter afstand houden. Laat zien dat je die miljoenen doden niet vergeten bent. Want we staan nu voor de fase van Het Grote Vergeten, net als in 1945. De Wederopbouw, inderdaad… Laat de massa-lobotomie geen vat op je krijgen. Er valt echt helemaal niets te vieren. Stuur af en toe eens een brandende autoband zo’n terras op…

Saboteer de ‘samen’leving: doe niet (meer) mee aan vlagvertoon, inburgeringsprojecten, zing een volkslied vals, sis tussen je tanden SS zodra iemand het over ‘samen’ heeft… Klik de ruis weg, omhels de stilte… (JoopFinland)

(ook verschenen op Konfrontatie Digitaal, als Saboteer het samen)

  • Datum: .

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch