Zogenaamde ooggetuigenverslagen van de schermutselingen in de Ukraine laten je soms uit je broek stappen. Voor de helft moeten we het doen met het gebrabbel van oudjes, voor de andere helft doen de jongste kids een duit in het zakje.

Komisch zijn de situaties waarin de camera iets te lang doordraait, of een andere kant op. In het tweede geval kijken we bijvoorbeeld naar een kapotgeschoten gevel maar zwenkt de camera daarop naar iets verderop in de straat. Daar maakt het publiek doodgemoedereerd zijn dagelijkse gang naar de super.

Niet op tijd stoppen met de opname leverde vanavond iets heel moois op in het Finse tv-journaal. Kijk vanaf minuut twee, hierbij uitleg bij wat je ziet en hoort en leest. Peuter Diana verblijft in een opvang omdat haar ouderlijk huis door de Ruskies onbewoonbaar is gemaakt. Haar tekst: ‘Ze schieten, dat eh…’ Dan wordt ze hoorbaar op de achtergrond gesouffleerd en vervolgt: ‘Dat maakt me bang.’ Om daarna terug te keren naar wat haar eigenlijk bezig houdt in dit leven: ‘Wij hebben een papegaai’, vertelt ze. ‘Die kan praten zoals wij’.

Inderdaad: kinderen en gekken vertellen de waarheid…

(JoopFinland)

  • Datum: .

Ging het in de eerste aflevering van dit serietje over kids in Ukrain,vanavond kwam in Nieuwsuur de ras-kankeraar voorbij.

Het is kijken en smullen vanaf minuutje 13.48. Lydia heeft zojuist haar klaagzang over de brute aanvalsoorlog van het Kremlin voltooid en naast haar verschijnt laten we zeggen Dmitri die een bizarre draai aan de reportage geeft.

De man heeft misschien gister een blauwe brief in zijn postbus gehad, of een uurtje terug de zoveelste parkeerbon op de voorruit van zijn Lada. Dmitri zou zomaar in de Kalverstraat of in Lombok in Utrecht zijn gal kunnen spuwen, toch?

Jammer dat Lydia geen gevoel voor de spitsheid van Dmitri heeft. Zijn vraag of ambtenaren wel mensen zijn ontgaat haar volledig en ook zijn laatste opmerking (‘Hoezo werken?’) had een beter antwoord verdiend …

Zolang er nog door een oorlog-van-bordkarton onberoerde mensen als Dmitri bestaan is er voor de mensheid hoop…

(JoopFinland)

  • Datum: .

‘Kinderen en gekken vertellen de waarheid’, met die oude volkswijsheid sloten wij deeltje 1 van deze serie af. Nu hebben wij een premier die het met de waarheid niet zo nauw neemt. Aan hem was dus het Kindervragenuur van de NPO niet besteed.

De kids van de Bonifatiusschool Woudsend worstelen met hetzelfde dilemma als JoopFinland zestig jaar geleden: hoe de hoekige informatie van thuis en in de Telegraaf over vreemde volkeren te combineren met ervaringen met die vreemde mensen zelf.

Op mijn schooltje zaten we destijds naast leeftijdgenoten uit Papoea-Nieuw Guinea. Ze kwamen vers uit hun contreien omdat Nederland ‘de Oost’ nog niet geheel wilde opgeven. In de Telegraaf werden hun ouders koppensnellers genoemd, thuis deden verhalen de ronde over hoe ze in nieuw gebouwde huizen bij ons om de hoek in de hoek van de woonkamer hun behoefte deden.

Maar onze onderwijzer was van de beste soort. Hij plaatste ons naast en door elkaar, en op vrijdagmiddag werd een landkaart van ‘de Oost’ opgehangen, om de vreemde vriendjes even zich weer thuis te laten voelen, en om ons te leren dat de rare jongens en meisjes niet van een andere planeet kwamen maar uit een land op de wereldkaart.

Die van de Bonifatiusschool ravotten met leeftijdgenootjes uit landen waar het soms al decennia oorlog is. Thuis en van de Telegraaf horen ze het lelijke deuntje: over zwartjes die te lui zijn om hun eigen boontjes te doppen en daarom hier achter onze pensioenen en onze roomblanke meiden et cetera…

Op de Bonifatiusschool zijn inmiddels ook leeftijdgenootjes uit de Ukraine aangeschoven. Geschikte lui hoor, maar ze wonen in tegenstelling tot vele van de vriendjes uit verre landen in echte huizen en hebben de beste merkkleren aan. En thuis en in de sociale media gaan hun ouders niet door voor lui en dom, integendeel: hun vaders en ooms vechten aan het front, en dat schijnt een geweldige kwaliteit van volwassenen te zijn…

Kortom, de Bonifatiërs vragen aan Rutte of al die andere oorlogen er niet toe doen, met andere woorden: waarom zijn die Ukrainse vriendjes beter dan die van iets verder weg? Het antwoord op die logische vraag kunnen we allemaal al dromen …

(JoopFinland)

  • Datum: .

Over Israël bijvoorbeeld. Gisteravond in het 8 uurjournaal van de publieke omroep, vanaf minuutje vijftien. Gaat over de nieuwe rechtse regering in het land van melk en honing.

Zou je denken dat het itempje de raison d’etre van de Zionistische staat zou aankaarten: het onder de knoet houden van Arabieren, Palestijnen, moslims en zo nog wat ander uitschot. Maar neen. Onze NOS heeft het over het inperken van de rechten van homo’s en lesbo’s en van het praten over gender en wat dies meer zij onder de nieuwe club van Nethanyahu.

Itempje is gedraaid in Tel Aviv. Dat is zo ongeveer de Zuidas van Israël, waar het leven prettig is en de bezettingsoorlog van het landje een ver-van-mijn-bed-show. De mensen in het stuk zijn dan ook oorverdovend wit en blond en hip. En het er allemaal roerend over eens dat ‘de minderheden’ het voor de kiezen gaan krijgen onder de nieuwe regering.

Dan denk je als argeloze kijker rond minuut 17.17: nu hebben we het over die lhbtqi+ minderheden wel gezien, misschien moet er ook nog iemand aan de microfoon over het racistische bewind van Jeruzalem? Maar nee hoor. Als klap op de vuurpijl krijg je De Middenstander. Norse man die niks van al het gezeik moet hebben en aan iedereen wil verkopen wat ie te koop heeft.

Moet je daarvoor naar Tel Aviv? Die heb je toch ook in Bos en Lommer, of op Rotterdam Zuid…?

(JoopFinland)

  • Datum: .

Woensdagavond naar Op1 gekeken, met wijlen US of A-correspondent Charles Schwietert en de dochter van wijlen voetjebalverslaggever Evert ten Napel. Viel niet mee, om het op zijn Engels te zeggen. En to make matters worse: vanavond ontdekt dat het een internationale trend betreft.

In de aflevering van Op1zat een wonderschoon item, over een afschuwelijk onderwerp. Drie moeders toonden ontzettend veel ballen door te vertellen over de zelfgekozen dood van hun dochters. Echt een kunststuk, van integriteit vooral.

Wat daarna volgde sloeg als een tang op een varken, om geen krachttermen te gebruiken. De een of andere gek kwam uitleggen waarom ie geen influencer meer wilde zijn. En ook niet meer in het theater wilde staan.

Kijk, luister en huiver… Ik zou ook niet op de planken willen staan als mijn humor bestond uit gaan staan als mensen liever hebben dat ik ga zitten. En ik zou ook niet de theaterdirecteur willen zijn die het in zijn hoofd haalt om zo’n malloot te contracteren.

Ik dus denken dat het des Op1’s was en ook een beetje gelieerd aan ‘onze’ volksaard. Maar nee, op de Finse tv vanavond iets dergelijks ervaren.

Ging om een mediaprogramma, een wekelijks ding waarin de media worden doorgelicht. Ik zat vol verwachting voor het scherm omdat juist vandaag een paar journalisten een straf wegens landverraad aan de broek kregen.

Ze hadden iets van het Finse leger bezocht en daarover een beschouwend verhaal geschreven, niet eens kritisch. In die reportage werden geheime documenten niet zo geheim afgebeeld en een beetje uitgelegd.

Programma begon inderdaad met het item: voorzitter van de Finse journalistenvakbond mocht er even iets over zeggen. Maar… daarmee was dus de koek op! Rest van het half uurtje ging naar nog zo’n vermaledijde gek die zich influencer noemt.

Wat moet hiermee bereikt worden? Gaat het er om de kijker de indruk te geven dat journalistiek een heel breed dingetje is, met heel veel verschillende invalshoeken? Dat iedereen eigenlijk de journalist kan spelen? Dat het allemaal niet zo serieus is…?

(JoopFinland)

  • Datum: .

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch