Actueel

Oud nieuws (002)

Wat denk je? Doet de Telegrof nog een geweldige ontdekking. Lees en lach je een bedrijfsongeval.
Ook dit staat namelijk uitgebreid in het uit 1991 (!) daterende boek “Buitenlandsche Zaken” van Wim Klinkenberg. Zij het met heel wat meer ontstellende details over de moeite die de toenmalige vertegenwoordigers van de Londense kliek zich getroostten om die pakken koffie bij moeder Armgard aka “TolleLola” en haar Poolse kolonel aka “de paardenkontenkletser” te krijgen, waarbij ondermeer gebruik werd gemaakt van de ss. Cabo de Hornos (1). Het lukte uiteindelijk niet, maar het heeft geen gevolgen gehad voor de broze gezondheid van Lola. Stay tuned (JP).

(1) Datzelfde schip was na de oorlog betrokken bij de activiteiten van de zogenaamde ratlines. Daarbij werden talloze nazi's ondermeer naar Argentinië gesluisd. Of ze tijdens de reis hebben genoten van een lekker bakkie leut van prins Bernhard vertelt de story niet.

Oud nieuws

  • Hits: 429

Oud nieuws (001)

Ze hadden het allemaal. De “grote” Nederlandse dagvodden. Het nieuws dat tijdens WOII de vrouw en de dochter van de naar Londen gevluchte topambtenaar Wibo Peekema thuis in Den Haag grote feesten organiseerde met Duitse officieren, onder wie “stadhouder” Seyss Inquart (1). Moeder Dora aka “Dolly” geboren jonkvrouwe Dibbets en dochter Maria aka “Willy” aka “Bobby” aka “Prulletje” aka “Poppedijne” lieten het daarbij niet bij stevig zuipen maar gingen regelmatig over tot heftige partijtjes Bunga Bunga. En dat vanaf de allereerste dag waarop de moffen hier de baas werden. Zonder al te veel moeite zochten de meisjes Peekema contact met pappa Wibo in Londen en er ontstond een levendige correspondentie tussen de leden van het verscheurde gezin. Met nuttige informatie voor de Abwehrschlümpfe. Toen het scheef liep vluchtten de twee dames via een “ratline” naar Italië en probeerden van daaruit pappa Wibo te bereiken, want de bodem van de schatkist raakte al snel in zicht. Uiteindelijk keerden ze terug naar Den Haag. Wibo vroeg echtscheiding aan en Dora ging voor acht jaar op dieet wegens spionage. Een prachtverhaal dat gisteren op de zogenaamde openbaarheidsdag naar boven borrelde. Alleen, het was al verteld. En niet summier maar in extenso. In het uit 1991 daterende boek “Buitenlandsche Zaken” van de onvolprezen onderzoekjournalist Wim Klinkenberg. Daarin onthulde hij ondermeer dat met name Dolly voor de oorlog al een lijntje met de Abwehr onderhield, waarmee meteen verklaard is waarom al op dag 1 van de oorlog Duitse officieren huize Peekema met een bezoek vereerden. Verder verwees Wim naar de poging die Dora in 1942 ondernam om naar Engeland over te steken via Portugal. De Britten wilden haar graag een visum geven, maar de Nederlandse kliek zag dat niet zitten. Beide om begrijpelijke redenen. Dat laatste had Wim opgeduikeld in het verhoor van journalist dr. Markus van Blankenstein door de naoorlogse Parlementaire Enquêtecommissie op 21 april 1948 (2). Een andere schat aan informatie trof hij aan in het archief van het ministerie van Buitenlandse Zaken en wel in doos 141 BZ VIII – J.Z. Kortom, wat een nieuws gisteren. Hongerig naar nog meer sappige details? Lees het boek (ISBN 90 6265 349 9 CIP, uitgeverij In de Knipscheer). Stay tuned (JP).

(1) Op 24 april 1942 stuurde prins Bernhard de Eerste vanuit Washington een brief naar Berlijn waarin hij solliciteerde naar Seyss Inquart's job. Ging niet door.
(2) Zie pagina 244 van deel 2 C van het desbetreffende Enquêteverslag.

Oud nieuws

  • Hits: 398

Sale (001)

Zoals het hoort. Op de eerste dag van 2020 waarop de winkel opengaat gooien we wat dingetjes die zijn blijven liggen in de ramsh. Van Bataclan via Mustique naar Delft. Anders blijft het maar liggen, raakt over de datum en belandt uiteindelijk in de Prullenbak.

Allons à Paris. Naar de Bataclan. Het theater aan de Boulevard Voltaire, waar op 13 november 2015 89 bezoekers bij een terreuraanslag verhuisden naar hun schepper. Het antwoord op de vraag hoe de betrokken baarden zijn binnengekomen is altijd wat blijven hangen. In ieder geval was er iets met de bewaking wat niet helemaal kosher leek (1) en verder zouden buiten zes gewapende militairen uit hun neus hebben staan te dineren terwijl binnen de theaterzaal werd getransformeerd in een volwassen hel (2). Beide stories werden na een kortstondig publicitair leven vakkundig ter aarde besteld. Bij een andere mare over de Bataclan werd die procedure in de turbo mode gezet. Niet onbegrijpelijk. Die mare behelsde namelijk dat het theater over een souterrain beschikte dat met een onderaardse gang verbonden was met een nabijgelegen brasserie. Wie wisten daarvan? In ieder geval de Israëlische (ex-) eigenaren, die in de lange periode voorafgaand aan de aanslag vele malen waarschuwingen hadden ontvangen van fanatieke Mo's: de zaak opdoeken of anders (3). Hoe lang was die geheime uitgang er al en wie maakte er gebruik van? Goeie vraag. U weet wat we denken. En die gedachte krijgt nog een extra boost door het bericht dat de top van de Joodse gemeenschap in Parijs op de ochtend van de 13e november werd gewaarschuwd extra voorzichtig te zijn in verband met een op handen zijnde mega-aanslag (4). Vergelijk dit alles met de gebeurtenissen op 9/11, inclusief de waarschuwingen vooraf aan Joodse mensen die hun matzes verdienden in de Twin Towers om thuis te blijven en de dansende Mossad-agenten die op respectabele afstand de show van Osama's Flying Circus aanschouwden, en je krijgt het benauwde gevoel dat de geheimschrijvers in Tel Aviv wisten wat er in Bataclan ging gebeuren en dat om moverende polletieke redenen toelieten.

Een variant daarop is ook een mogelijkheid, maar laten we het netjes houden.

(1) Zie aflevering 44 van de serie “Valse vlag”.
(2) Zie aflevering 47 van diezelfde serie.
(3) Zie dit fijne stukje onderzoekjournalistiek.
(4) Zie aflevering 52 van de serie “Valse vlag”.

Let's go to Mustique. Een eilandje ten westen van Barbados dat in 1958 werd gekocht door de Britse lord Glenconner (rip), die er een gekloft onderkomen inrichtte voor de rijken onder ons. Een soort Terschelling maar dan anders. En die rijke jongens en meisjes hoeven niet bang te zijn dat ze door onverlaten worden leeggeschud, ontvoerd of op andere ruwe wijze worden bejegend. Ze worden namelijk netjes bewaakt door smurfen van het Israëlische IPS (International Protection Teams). Dus een Boris Johnson, die daar deze jaarwisseling verbleef met zijn vriendin, kon met een gerust hart neerploffen op een stil stukkie strand om even lekker te rollebollen. Zonder enige twijfel keurig vastgelegd voor de eeuwigheid door diezelfde smurfen, maar gelukkig zijn dat de good guys. Hoewel, dat was de eigenaar van een eilandje verderop ook en kijk eens wat er van die gozer geworden is. Gezelfmoord in de petoet. Boris en zijn huppelkut zijn trouwens op Mustique uitgenodigd door Leopold en Debonnaire von Bismarck, die allebei voorkwamen in het zwarte boekje van diezelfde gezelfmoorde gozer (1). Daarnaast was Boris ooit close met een familielid van Leopold en Debonnaire, Gottfried von Bismarck (rip). Een echte genotsknots aka hedonist, die tussen de feesten door voor Kevin Maxwell heeft gewerkt (2). Een zoon van avontuurlijk ondernemer Robert Maxwell en broer van Ghislaine, de vers vleesleverancier van … jawel. Gevoegd bij het feit, dat bijvoorbeeld ook prins Andrew af en toe op Mustique zijn hair down liet hangen en je vraagt je af wat het grote verschil was tussen Mustique en Orgy Island als het om het afleggen van de uit zijn bol vertoevende elite ging. Btw. In onze annalen komt ook ene Ferdinand von Bismarck (rip) voor. Eveneens in sensueel verband (3). Leuke familie, die Von Bismarckjes.

Wat je er verder mee moet? Waarom denkt u dat we het afprijzen?

(1) Zie aflevering 178 van de serie “Van Estoril naar Zandvoort”.
(2) Zie dit artikel uit de Los Angeles Times.
(3) Zie aflevering 46 van de serie “Skenes van achter de coulissen”.

Wat zo langzamerhand ook wel weg kan is de story over prins Bernhard de Eerste (rip) en diens betrokkenheid bij een dubbele drugstrafiek via België. Voor dat verhaal moeten we terug naar dit artikel van 12 augustus 2004. Bij die door Henk Rommy georganiseerde operatie ging het om een afleidingsmanoeuvre waarbij een aantal Purmerenders als haasje diende. Ze werden opgepakt, maar kregen een gewiekste Nederlandse bef als verdediger: Martien Roeffen (rip) uit Den Bosch. Hoe hij eraan kwam mag voetbalmakelaar De Vries weten, maar Martien had de beschikking over niet nader omschreven chantagemateriaal over zijn tegenstander bij het proces: substituut procureur des konings Claude Leroy (1). Pommetje oeufje. De Purmerenders kwamen al snel op vrije voeten. Een wat ons betreft interessant detail in deze affaire hebben we wel ooit gepubliceerd, maar niet in de context van eerdergenoemde drugsaffaire. Martien Roeffen was geen onbekende van prins Bernhard de Eerste. Hij was namelijk op goeie voet geraakt met Hans Teengs Gerritsen (rip). Een oergabber van de prins en prominent lid van diens duistere schaduwcommando, dat betrokken was bij alles wat lelijk en lelijk was (2). En daarmee heeft de story over prins Bernhard's betrokkenheid met handel in verwarrende middelen misschien nog wat meer body gekregen. Maar meer chocola is niet meer te verwachten dus hoppa voor een spotprijsje de etalage in. Voor de liefhebber. Stay tuned (JP).

(1) Mogelijk ging het om informatie uit strafdossiers die Leroy had gelekt naar verschillende avontuurlijke ondernemers.
(2) Zie de serie “Het schaduwcommando van de prins”.

Sale

  • Hits: 539

Op de barricades in Frankrijk (065)

De Franse president Emanuel Macron heeft in zijn nieuwjaarstoespraak geen duimbreed toegegeven aan de protestbeweging die zijn land nu al meer dan een jaar in haar greep houdt en sinds 5 december met stakingen lamlegt. De vakbonden hebben aangegeven de acties volgende week verder te intensiveren.
Uiteraard hebben de Gele Vesten afgelopen zaterdag massaal gedemonstreerd samen met de vakbondsleden die een 'bestand voor de feestdagen' afwijzen. Met name het vervoer, de zorg en de olievoorziening. Verschillende raffinaderijen werden platgelegd.
Door de politie werd opnieuw buitensporig geweld gebruikt. In Parijs werd voorman van de Gilets Jaunes Jerome Rodrigues aan de kop van de stoet in elkaar geslagen, waar hem eerder een rubberkogel in het linkeroog werd geschoten (zie video).
Zo gaat de opstand haar tweede jaar in.
Vlak voor het einde van het jaar pleegden nog twee politieagenten zelfmoord, waarvan een agent in opleiding. Het brengt het aantal leden van de ordetroepen die 2019 de hand aan zichzelf sloegen op 94.
Probeer u dit voor te stellen in willekeurig welk land. (WK)

Op de barricades in Frankrijk

  • Hits: 251

Onze milde kant (033)

De burgemeester van ‘s-Hertogenbosch, Jack Mikkers, stuurde aan de vooravond van de jaarwisseling negen brieven, aan negen inwoners van zijn stad. Klassieke brieven, U herinnert ze U nog wel vermits U van voor de eeuwwisseling bent. In een envelop en, naar ik aanneem, met een poststempel van de gemeente Den Bosch erop. Boven de naam en het adres van de aangeschrevene. Neem ik ook aan ...

Het nieuwsbericht in het Brabants Dagblad wordt interessant waar het om die aangeschrevenen gaat. Dat zijn alle negen mensen die het bij vorige jaarwisselingen te bont hebben gemaakt. Ze hebben voor duizenden euro’s aan vernielingen gepleegd. En Mikkers wil ze middels zijn brief laten weten dat hij ze in de smiezen heeft en ze bij opnieuw in de fout gaan harder zal aanpakken.

Harder dan wanneer?

Mikkers zal toch over namen en adresgegevens hebben beschikt voordat ie dat poststempel op die enveloppen drukte, denk je dan. Want aan ‘de bewoners van dit adres’, zoals de enveloppen met de aankondiging van allerlei kleine gemeentebelastingen lezen, kun je niet schrijven dat ze in het verleden de beest hebben uitgehangen en dat als ze deze keer niet de wijkagent met twee woorden aanspreken, ze harder zullen worden aangepakt. Dan zou Mikkers voor discriminatie en het schrijven van dreigbrieven zelf hard moeten worden aangepakt, toch?

Het krantebericht geeft echter te denken. Aan het eind ervan leest het dat er in de afgelopen jaren voor bijna een half miljoen schade is aangericht in de stad ‘maar dat de schuldigen nooit zijn opgespoord’…

Nog zo’n bericht, dit keer in de landelijke media. Ferd Grapperhaus, minister van justitie, wil dat ‘wij’, U en ik, gaan opletten hoe witteboord-criminelen hun geld uitgeven. Hoe die hun aan misdaad verdiende zwarte geld omzetten in legale bankbiljetten en andere spulletjes. Zijn wij getuige van een handeling waarvan wij denken ‘Hee, klopt dat wel?’ dan noteren wij hoe de in onze ogen verdachte man of vrouw er uit ziet en wie er wat van hem koopt of verkoopt en geven het duo aan.

Ziet U het ook niet voor U?

U staat achter Riduan T bij de pin-automaat, ziet hem er vijfhonderd biljetten van vijfhonderd euro uittrekken en denkt niet van ‘nu moet ik me eige heel erg gedeisd houden anders overleef ik deze pinsessie niet’? Dan bent U een held maar zou ik niet graag in Uw sokken staan.

En ik zou ook de mens niet willen zijn die dertig jaar gebikkeld heeft in de Febo, van autorijden houdt en zich van zijn spaarcenten een Tesla heeft aangeschaft. Maar die wel dat kleurtje heeft. Of een snor, of een hoofddoekje… En waarvan de witte vijftiger die je bij de autodealer je spaarcenten in de kassa van de verkoper heeft zien storten denkt: ‘Een Turk met een Tesla? Die rijjen toch in een Kadett? Klopt dat wel…?’

Mikkers en Grapperhaus: met ongefundeerde verdachtmakingen en het de ene helft van de bevolking laten controleren van de andere helft ga je de misdaad niet te lijf maar schep je alleen maar een DDR 2.0.... (gvd)

Onze milde kant

  • Hits: 223

Bossche bollen (039)

‘Doe het niet!!!’, zo riep de burgemeester van Drachten vanochtend de drachtenaren toe. Bedoelde de man doodgaan? Dat je niet moet doodgaan voordat of nadat of omdat …? Hij deed zijn toeroep nadat een drachtenaartje van 16 lentes oud doodgestoken was door een nog jonger jochie. Steken en schieten is aan de orde van de dag geworden. En dat is natuurlijk geen wonder in een maatschappij waarin ook de wapenhandel vrijgegeven is. Maar daar hoor je zo’n burgemeester niet over. ‘Doe het niet’, roept hij. In de woestijn …

Doodgaan dus. Nu er ook weer een jaar doodgaat en zelfs een heel decennium, komt men met dodenlijstjes. In de media. Niet van die lijstjes met wie er aan moeten geloven nu de klimaatcrisis het gevolg is van de overbevolking. Maar wel opsommingen waarbij je je het nodige af kunt vragen. Twee van zulke lijstjes in het Bossche.

Het eerste in Bastion Oranje, de nieuwsbrief van Paul Kriele die zelfs meerdere keren per dag in je bus ontploft mits je het ding bestelt. En waarom zou je dat niet doen want behalve van de soms heel actuele items waar Paul op tijd naar toe gefietst is, is het ding ook een monument van koddigheid. Een soort schoolkrant feitelijk, maar dan zonder de gedichten onder pseudoniem van de rector…

Maar Paul zijn dodenlijstje… Gaat er nou in deze stad niets anders de pijp uit dan makelaars, restaurantkoks en deugmensen? Wat nou als je geen huis koopt of verkoopt, elk restaurant mijdt als de ziekte en niet actief bent voor Groen Links of de voedselbank maar wel in andere dingen? Waarom niet een lijst van mensen die in hun uppie werden begraven omdat ze kind noch kraai hadden tussen ons allemaal? En een lijst van die mensen die er zelf een eind aan hebben gemaakt?

Nog een lijstje dus. In de main media van deze stad. Het Braboblad is al een half jaar bezig met herinneren, nu eens van de bevrijding in 1944, dan weer van het goede wijnjaar 2019. Terwijl 2 januari lichtjaren ver verwijderd lijkt van de redactie van het BD, krijgen we er van langs met een lijst van doden door geweld. Juist… die van het steken en paffen, de vuurwerkdoden niet eens meegerekend… Er was een decennium waarin we het over ‘zinloos’ geweld hadden. Mensen die alle geweld zien als zinloos vonden dat een vreselijke term.

Maar moeten we die term maar niet weer invoeren nu we ten prooi zijn gevallen aan het geweld om het geweld…?

Bossche Bollen

  • Hits: 321

Op de barricades in Frankrijk (064)

Macron heeft als 'kerstgratificatie' zijn pensioen als president ingeleverd in de toekomst. Het zou gaan om 18.000 euro per maand. De vrouw des huizes waar ik logeer vindt deze 'aderlating'  van haar president loffelijk. Vlak voor de kerst. In het meest katholieke land ter wereld. Op een moment dat hij het land tegen zich weet. Een geste. Zijn kostje is (als voormalig bankier) al gekocht.
De minister van het door stakingen geplaagde Transport brengt de feestdagen in Marakech door. De spoorwerkers, metrobeambten en zorgwerkers demonstreerden op Tweede Kerstdag gewoon door. De 22e actiedag sinds de Nationale staking op 5 december begon. Ze lappen het door de bonden in acht genomen bestand aan hun laars. De Gilets Jaunes doen uiteraard mee.
Het ballet van de Opera van Parijs sloot zich de 24e aan bij de acties en gaf een voorstelling in de open lucht.
De politie is 'in feeststemming'. Zie hoe ze in Marseille de kerstman hardhandig opbrengen,  of de 22e in Parijs.
Het geweld van Macron stopte nooit. De acties evenmin. (WK)

Op de barricades in Frankrijk

  • Hits: 422

Opgeruid staat netjes (024)

Hallo lieve meisjes en jongens van de rebellerende klimaatjeugd! Nog even gapen en dan is kerstfeest weer achter de rug en kunnen we naar ons eigen feestje. Op Schiphol, zaterdagmiddag. Verzamelen op het plein voor de hoofdingang en dan weer naar Plaza. Net als laatst, inderdaad. Retourtje Schiphol is onze actie dan ook gedoopt…

En, heeft het bij jullie geknetterd tijdens de kerstdis? Het dagblad Trouw had de primeur maar de andere hoofdstroommedia bleven niet achter: hoe de klimaatdiscussie menig gezellig samenzijn dreigt te verstoren. Compleet met aanwijzingen door zo’n computergestoorde yogadeskundige over hoe om te gaan met ‘die aardige maar klimaatsceptische oom’, en die belhamel uit jullie leeftijdscategorie die ‘te bekerend’ zou zijn. Het ontbrak er nog aan dat ze een ep over het onderwerp in de aanbieding hadden, vol mindfullness en met leuke reclames tussendoor van Google, de IG Farben van onze tijd… *

Zo zou de klimaatstrijd zijn geworden tot wat ’de oorlog’ was in de jaren zestig en ‘de kruisraket’ in de jaren tachtig. Een splijtzwam. Geen algemeen gevoeld, urgent en tot ingrijpen dwingend gevaar. Niet een zaak van leven of dood maar een woordenspel waarin de ene helft verontwaardigd de lippen mag tuiten als ze de term ‘polarisatie’ uitspreekt, en de andere helft er het zwijgen toe moet doen. Jullie hebt het alleen van horen zeggen, maar op het hoogtepunt van de kernbewapeningswedloop had je dus als tegenstander van de kruisraket te maken met lui die riepen: Liever een kruisraket in mijn tuin dan een Rus in mijn keuken. Uitgeluld was je…

Aan de kerstdis moest het dus gaan over de muziek van Freddy Mercury en Bennie Jolink en over wel of geen vuurwerk met Oudjaar. En vooral over ‘verbinding’. Daarvoor had de hoofdstroom twee paljasen ingehuurd, Dikke Willem en haar van Halsema. Dikke Willem kweet zich van zijn taak zoals hij altijd zijn broek aantrekt. Het is altijd nieuw en een worsteling voor de kerel, voorlezen van een monitor ergens verderop op die parkeerplaats en dan die kolenschoppen van handen ergens laten. Halsema was op de radio want die ziet er tegenwoordig uit alsof ze een flink drankprobleem heeft ontwikkeld. Ze hadden het over hetzelfde. Over niks dus…

Ik vermijd aan het eind van elk jaar elke verbinding. Ik kijk en luister niet naar de toespraken die op ons los worden gelaten en reageer niet op de foto’s die de familje rondstuurt over hun gezellig samenzijn. Ik heb uiensoep voor een week naast me staan en lees De Avonden. Het beste Nederlandstalige boek, van de beste schrijver die we hebben, Gerard Reve. Reve had ballen. Hij schreef al over homo’s toen die nog met hun kwaal naar de huisarts werden gestuurd. En hij beschreef het communistische milieu waarin hij werd geboren op een manier waarvoor je toen in Rusland dertig jaar strafkamp kreeg...

De Avonden gaat over de laatste tien dagen van een jaar pal na de oorlog. Dagen dus die in het teken staan van kerst en oud en nieuw en ook die oorlog. Zou je denken. Mooi niet dus in dat boek. Met bijna geen woord rept Reve over die zaken. De Avonden is decennialang het enige boek van na 1945 dat niet over de oorlog gaat. Het is in het verhaal van Reve alsof die oorlog nooit plaatsgevonden heeft. Alsof er altijd alleen maar de alledaagse sleur, doffe berusting en barre eenzaamheid hebben bestaan die de hoofdpersoon ziet en voelt. En misschien is dat ook wel waaruit oorlog ontstaat…

Lees het, zou ik zeggen, en doe je tegoed aan een goeie soep. Tot zaterdag, tussen het rondreizend volk. Trek kleren aan waaraan je niet makkelijk weg te slepen bent. Want we weten van de vorige keer dat ons verhaal op een andere ontvangst mag rekenen dan dat van de Willempies, Femkes, boeren en bouwvakkers. Maar al is de marechaussee nog zo fel, de urgentie achterhaalt ook haar wel: ik hoorde vanochtend om half vijf een merel zijn hoogste lied zingen…

* IG Farben was de belangrijkste multinational die steun aan Hitler ging verlenen. In ons landje werd het concern vertegenwoordigd door Bernard von Lippe Biesterfeld, die eerst de oma van Dikke Willem huwde en in de oorlog vanuit Engeland het verzet in ons land infiltreerde.

JoopFinland

Opgeruid staat netjes

  • Hits: 441

Octopussy (666)

Een satanische aflevering? Het zal. Na het vinden van het pareltje, dat we in de vorige aflevering op de toonbank deponeerden binnen ons onderzoek naar de binaire opties-affaire (1) lag het voor de hand dat we licht koortsachtig verder zochten. En waar kom je dan al gauw terecht? Juist. Bingo. Vingerplant. De Panama Capers. Nou moet u als u even tijd hebt hier even naar kijken. Leuk hè? Al die namen van luitjes die via een slimme constructie de blauwe brieven brigade het bos instuurden. Zoals David Mathewson, Mark Rosman, Marcel Noordeloos en Rogier Willem Smit (2). Netjes in het gelid rond de pot met poen. Oh, parbleu, we zouden hem bijna vergeten: Erik Lars Alfred van Emden. Een meneer uit Utrecht. Nou, niet zomaar een meneer. Erik Lars Alfred is een bef met een eigen kantoor op het adres Wilhelminapark 55. Een pandje dat geschat wordt op rond een meloen. Als je wat rondgoegelt kom je al gauw tot het besef dat onze bef redelijk thuis moet zijn op financieel terrein. Curator, toezichthouder en ... actief binnen het Kifid. Staat voor Klachteninstituut voor de financiële dienstverlening. Voor alle duidelijkheid een kwootje. Komt ie:

Kifid is het deskundige en toegankelijke klachtenloket voor mensen met een klacht over een financieel produkt of dienst van de bank, verzekeraar of andere financiële dienstverlener. Kifid biedt mensen met een financiële klacht laagdrempelige en deskundige geschilbeslechting als alternatief”.

Met andere woorden: als je financieel op een laag pitje bent gezet of totaal leeggehaald door noem eens wat Van Lanschot, ASR of een officieel goedgekeurde aanbieder van binaire opties dan kan je voor een kleine bijdrage de zaak voorleggen aan een vigerende “rechter” van het Kifid, die aan het einde van het lied een bindende uitspraak doet. Vertaald: achteraf niet gaan liggen zeiken. Mocht je met je plas dus naar het Kifid gaan dan kan je onze Erik Lars Alfred treffen. Zoals gezegd, een expert op financieel terrein. Er is overigens binnen het Kifid nog een bef uit Utrecht actief, die bij ons gevoelens van vervreemding oproept en die door ons al eens in de koplampen verscheen wegens een financieel geintje van 3,5 meloen euro dat onbestraft bleef. Waarschijnlijk dankzij friends in high places.
Binnenkort weer in dit theater. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 665.
(2) Zoon van Willem Smit, die in vroeger jaren zich ook al bezig hield met binaire opties en netspelletjes. Appel? Boom? Yep.

Octopussy

  • Hits: 1960

Extreemrechts gaat met linkse idealen aan de haal

Radicaal- en extreemrechts heeft er een handje van om in de doos met linkse stokpaardjes te graaien...

Appropriation, binnen de beeldende kunst is dat het ‘toe-eigenen’ van objecten, beelden, of zelfs een complete stijl. Plat gezegd: beter goed gepikt dan slecht bedacht.
Het begon in 1917 met de Fountain, het beroemde door Marcel Duchamp tot kunst verheven urinoir. 45 jaar later deed Andy Warhol het kunstje nog eens dunnetjes over met zijn ondertussen niet minder beroemde Campbell soepblikje. In de tussenliggende tijd en ver daarna, was en bleef appropriation een belangrijk element binnen de moderne beeldende kunst.
Maar ook daarbuiten werd het dat, want luttele jaren na Duchamps Fountain was appropriation al herkenbaar in de politiek, met de toe-eigening van linkse ideologie door extreemrechts. In dit artikel drie voorbeelden daarvan. Zeer uiteenlopende voorbeelden, maar zeker niet zonder connectie.

Antikapitalisme
Wat is typerender voor socialisme dan antikapitalisme? Erg weinig. Toch was de Sturm Abteilung (SA), de militie van Hitlers NSDAP, er als de kippen bij om zich het antikapitalisme toe te eigenen. Dat betekende niet dat de SA het marxisme omarmde, maar Hitler had hoe dan ook zware bedenkingen over de opstelling van zijn vechtjassen.
In feite had Hitler geen enkele boodschap aan wat voor vorm van antikapitalisme dan ook, marxistisch of anti-marxistisch. OK, aanvankelijk speelde hij het met antisemitisme doordrenkte antikapitalisme van de SA een tijdje mee, omdat het stemmen van arbeiders trok. Toen hij overeenkomsten sloot met Duitse ondernemingen als I.G. Farben was dat echter voltooid verleden tijd.
De geschiedenis is bekend. Tussen 30 juni en 2 juli 1934, rekende Hitler tijdens ‘de Nacht van de Lange Messen’, genadeloos af met tegenstrevers binnen de NSDAP, met als primair doelwit de in zijn ogen veel te populaire SA-leider Ernst Röhm.
Daarmee behoorde het antikapitalisme van de SA echter niet voor altijd tot het verleden, want na WOII greep extreemrechts er vaak op terug. Het in 1968 door de Fransman Alain de Benoist opgerichte Nouvelle Droite (‘nieuw rechts’), combineerde racisme en andere specifiek extreemrechtse narigheden met het als links bekend staande antikapitalisme. Precies zoals de SA dat eerder deed.
Nouvelle Droite kreeg veel invloed op andere extreemrechtse stromingen. Zoals op het Eurasianisme van de Russische ultranationalist Alexander Dugin, wiens enthousiasme voor het antikapitalistische gele hesjes protest in Frankrijk eerder genoemd werd in het artikel Het extreemrechtse Russische web reikt tot in West-Europa. Aan de andere kant van de Atlantische oceaan werd het antikapitalisme omarmd door Richard Spencer, een van de voormannen van de Alt Right.

Subcultuur
De Benoist graaide meer weg bij links. Zijn ‘metapolitiek’ baseerde hij op de ideeën van de Italiaanse communistenleider Antonio Gramsci. Alvorens tot politieke controle te kunnen komen was het volgens Gramsci zaak ‘culturele hegemonie’ te bereiken. Met deze stelling werd de in 1937 overleden Gramsci een invloedrijke marxist, al valt zijn invloed tegenwoordig minder op bij radicaal links dan bij extreemrechts.
Een treffend voorbeeld van dat laatste zijn de Incels die op websites als 8chan daders van racistische aanslagen, highschool shooters en zelfmoordenaars bejubelen. Met het cartoonfiguur Pepe the Frog en het fictieve land Kekistan (*) is deze subcultuur in veel opzichten schatplichtig aan die van de jaren zestig en zeventig. Overtreding van het taboe, (zwarte) humor en pseudomythologie zijn ook nu weer belangrijke ingrediënten.
De subcultuur van een halve eeuw geleden draaide ook zeker niet alleen om flower power. Charles Manson, de extreemrechtse sekteleider en opdrachtgever tot diverse moorden, behoorde er bijvoorbeeld eveneens toe (waarbij niet onopgemerkt mag blijven dat Manson zich postuum bij veel 8chan-ers in een grote populariteit mag verheugen).
Het verschil tussen toen en nu is dat duistere elementen als Manson destijds uitzonderingen waren in de subcultuur, die verder vooral gekenmerkt werd door een positief idealisme. In die zin vormde het samen met de studentenvereniging en socialistische partijen een voedingsbodem voor de linkse beweging uit die jaren. In plaats van dit idealisme zien we nu een subcultuur gebaseerd op een inktzwarte dystopie die alleen tot haat kan leiden.
Hoe dan ook, zoals de Ierse publiciste Angela Nagle in haar boek Kill All Normies benadrukte, zijn in de nieuwe subcultuur aan rechter zijde de opvattingen van de communist Antonio Gramsci herkenbaar. Rechts pikwerk dus.

Endless wars
Zo arriveren we bij de door de Alt Right en 8chan-ers zeer gewaardeerde U.S. President Donald Trump. Voorafgaand aan de presidentsverkiezingen van 2016 beloofde hij endless wars te zullen beëindigen. Daarmee leek ook hij een greep te doen in de kist met heiligdommen van het socialisme, waarbinnen vrede altijd een groot goed is geweest. Anders gesteld: een rechtse vredesbeweging klinkt als een contradictio in terminis.
Trumps diefstal van aan links refererende ideologie bleef echter zeer oppervlakkig, want hij voegde nimmer de daad bij het woord. Ook na bijna drie jaar onder zijn presidentschap houden de VS nog altijd een stevige militaire stok achter de deur in diverse werelddelen. Amerikaanse militairen zijn ook nu nog gestationeerd in onder andere Afrika, Japan, Zuid-Korea, Irak en Syrië (ja, ook nog nadat Trump de Koerdische milities aldaar een mes in de rug had geplant). In Saoedi-Arabië lopen ook nog altijd Amerikaanse militairen rond. De VS leveren bovendien ook onder Trump wapens aan het regime in Riyad, waar in Jemen een bloedige oorlog mee wordt gevoerd.
Of neem Afghanistan, waar na drie jaar Trump nog altijd 13.000 Amerikaanse soldaten zitten. Begin september zette hij een streep door het vredesoverleg met de Taliban en opende vervolgens de aanval. Een paar weken later bleek dat er in bijna tien jaar Amerikaanse oorlog in Afghanistan geen maand is geweest waarin de VS meer bommen boven dat land loslieten dan in september 2019. Dat is nog eens een oorlog beëindigen!
Een president die een einde wil maken aan voortslepende oorlogen zal uiteraard ook van mening zijn dat het Amerikaanse defensiebudget wel iets naar beneden geschroefd kan worden. Sweet dreams, want zijn tegenstanders berekenden dat het met maar liefst 23 procent is toegenomen. Het zijn maar voorbeelden. Zo laten we de enorme bijdrage van Trump aan nucleaire ontwapening hier maar even buiten beschouwing…
Het laat zich raden waarom Trump zo graag pretendeert een einde te willen maken aan endless wars. De publieke opinie onder Amerikanen staat immers erg afwijzend ten opzichte van de oorlogen waar de VS zich de laatste decennia in hebben gestort. Dat laatste is een feit, maar verder dan kreten komt de huidige bewoner van het Witte Huis niet en de daad bij het woord voegen doet hij nimmer.
Trump is als zakenman een mislukking, als president een karikatuur van zichzelf en als dief van linkse ideologie dus ook al geen hoogvlieger. Toch zijn er die er wat betreft dat laatste bij hem in trappen. Er zijn zelfs tegenstanders van Trump die een antivrede opstelling adopteren, alleen omdat hij het is die zegt oorlogen te willen beëindigen. Klinkt absurd, maar het schijnt te gebeuren. Anderen menen een uitweg te hebben gevonden door te accepteren dat Trump niet zo kwaad is als hij aanvankelijk leek. Al even absurd.
Het is voor socialisten lastig wanneer het vijandige kamp met ideologische standpunten aan de haal gaat. Nog lastiger wordt het in tijden waarin rechts meer zelfvertrouwen krijgt, en links juist minder. Het gaat daardoor van kwaad tot erger. Pathetisch links verwordt tot een vorm van conservatisme, terwijl rechts zelfs onbelemmerd de hand kan leggen op het concept revolutie (al gaat het dan om ‘conservatieve revolutie’ – een wereld van verschil).

De kunst toont wederom de essentie. Eerst was er Duchamp met zijn Fountain, daarna Warhol en het soepblikje. Anno 2019 plakt de Italiaanse kunstenaar Maurizio Cattelan een banaan aan de muur met duct-tape. Ook appropriation, absoluut, maar met een groot verschil. Duchamp en Warhol wisten een eigen waarheid aan hun werk te verbinden. De tijd waarin ze leefden maakte dat (nog) mogelijk. Cattelans banaan staat daarentegen voor een tijdperk waarin waarheid vrij wild is, wat politieke appropriation tot eenvoudiger maakt dan ooit tevoren.

Bovenstaand artikel is geschreven door Peter Edel en verscheen eerder op https://joop.bnnvara.nl/opinies/extreemrechts-gaat-met-linkse-idealen-aan-de-haal

  • Hits: 453

Het Maatschappelijk Onverstand (021)

Sekte versus sekte...

In een tijd dat collectieve gezelligheid en commercie weer hoogtij viert, is het haast onvermijdelijk dat je je aandacht richt op het feit, dat er weinig verschil bestaat tussen 't seculier en religieus sektarisme. Sektes vereenzelvigen we automatisch met religieuze bewegingen en religieuze conflicten, einde-der-dagen sektes, de Jehova etc.
Wie de Brexit heeft gevolgd kan niet aan de indruk ontkomen, dat hier sprake is van een collectieve waan. Er werd en wordt constant gelogen over de voordelen van een Brexit. Op een wijze waarop ieder nuchter weldenkend mens, verbaasd en soms verbijsterd en geërgerd zichzelf afvraagt, ‘wie gelooft dergelijke leugenachtige onzin en valse beloftes over grotere rijkdom en welstand na de Brexit..?!’ De belofte om de rechten van werknemers te verstevigen na de Brexit is na de verkiezingen al nuchter weggeschrapt uit de nieuwste Brexit-wet!
Boris, de meester der leugens en overdrijvingen, een andere beschrijving is een maat te klein. Verkondigt leugen op leugen, en als een journalist aan een analist vraagt, “daar kan die toch niet mee wegkomen, dat is toch onverantwoordelijk?” antwoordde de gemiddelde Engelse politieke en economische analist, “ach dat hebben we nu achter de rug, laten we de Brexit regelen.”
Misschien is dat in Engeland normaal, maar in ons nuchtere landje, mag je je plunje inpakken en opdonderen, als een politicus het aantal politieke doodzonden pleegt die Boris heeft begaan!
Wat is een kenmerk van een religieuze sekte en zijn leider? Juist dat, dat die wegkomen met aperte leugens en onwaarheden, en aanhangers daar altijd wel een excuus voor bedenken.
Seculier sektarisme maakt gebruik van beproefde PR en reclame strategieën en vijandbeelden.
Religieus sektarisme maakt evenzo gebruik van dezelfde methoden, alleen heet het dan spirituele- strategieën en -vijandbeelden, die overigens ook dankbaar gebruik maken van PR en reclame.
Wie denkt dat alleen einde der dagen sektes eindigen in geweld, moord en doodslagen, collectieve depressie of zelfmoord, vergist zich. Wie de geschiedenis beschouwt, niet slechts als opsomming van feiten en gebeurtenissen, maar als een mentaliteits geschiedenis waaruit duidelijk wordt waarom misstanden plaatsvonden en conflicten gevolg waren van macht en hebzucht, ontdekt dat de gangbare traditionele opvatting dat Duitsland verantwoordelijk was voor beide wererld oorlogen, niet meer geldt, dat zelfs moderne Britse historici openlijk bekennen dat gezien de functie en rol van het British Empire als de sterkste economische en militaire rol ter wereld, Engeland wel het keizerlijke Duitsland had moeten bevechten als opkomende koloniale macht..!
Niet-Britse historici schetsen een heel nuchter beeld, Engeland en Frankrijk wilden niet dat Duitsland een koloniale grootmacht werd, en sloten daarom een verbond met Rusland. Ergo de koloniale machts-aanspraken van Engeland, Frankrijk en tsaristische Rusland leidde tot de Eerste Wereld Oorlog, gevolg een collectieve waan die miljoenen het leven heeft gekost. Sinds begin van de deze nieuwe eeuw hoor je dezelfde retoriek in Amerika als in Engeland voor de WOI. Rusland en China zijn een gevaar voor de Vrede, en wij moeten nummer één blijven op militair en economisch gebied. De zogenoemde Spectrum-doctrine die onder Obama is goedgekeurd en de militairen het hoogste defensie budget ter wereld voor tien jaar garandeert, heeft één doel dat Amerika altijd nummer één blijft. Hier haalt het hoogstens de kritische pers, maar ‘the coming war on China’ is niet een fata morgana van een bureau dagdromer, maar net als die Britse historici beaamen Amerikaanse analisten en specialisten dat die onvermijdelijk is, wil Amerika zijn voortrekkersrol behouden, China mag nooit en te nimmer nummer één worden. Zie The Coming War on China, dat de spectrum doctrine ook Europa beschouwd als conflict zone tussen Amerika en Rusland.
Ach, het mag geen naam hebben, volgens deze Spectrum-doctrine denkt men een beperkte atoom oorlog in Europa te kunnen voeren en te winnen. Ach, en wij arme onschuldige lammeren, moeten het allemaal braaf over ons heen laten komen, die stompzinnige koude oorlog retoriek en leugens. We moeten als brave onnadenkende kalveren voor de slacht, instemmen met dat Rusland en China de grootste vijanden zijn die er bestaan, en zeker niet onze nuchtere aandacht vestigen op de sociale disharmonie en sociaal-economische chaos en strijd in de straten van Amerika.
Die dagelijkse schiet incidenten, ach, slechts gefrustreeerde ontslagen werknemers die hun frustratie uitleven met geweer en pistool; de Sandy Hook massamoord op peuters, een dankbaar onderwerp voor ultra-rechtse samenzwerings-theorie aanhangers, en Trump-stemmers.
Maar ja, Trump zelf twitterde niet zo lang geleden dat hij veel gemeen had met de verlosser, de koning der koningen (zie hier), is dat een teken van gezond verstand of een sektarische uitspraak?

Het was dag, het was nacht, een zoveelste dag vol van ergerlijke onzin...

Het Maatschappelijk Onverstand

  • Hits: 353

Octopussy (665)

Dwarsverbanden leggen? Kan soms heel nuttig zijn. Al moet je oppassen niet in het groeiend koor van gesubsidieerde onderzoekjournalisten terecht te komen, dat bij het kukelen van de haan steevast uitbarst in “What's new Bellingcat, oohohohohoho. What's new Bellingcat, oohohohohohoooo”. Want voor je het weet denk je te kunnen bewijzen dat Putin himself de MH17 heeft neergehaald met een dartpijl. Goed, dit gezegd hebbende gaan we over tot het leggen van een dwarsverbandje. Gaat over Vistra. Een wereldwijd rondwiekende, veelkoppige draak in de financiële sector die wij in het verleden bij verschillende gemaskerde feestjes zijn tegengekomen. De eerste keer was in 2012 tijdens het laatste uurtje van het Terra Vitalis festijn (1). Eigenlijk in het voorbijgaan. Niet wetende wat voor een geweldige bitterbal aan onze neus voorbijging. Maar in 2015 waren we al wat alerter. Aanleiding was het feestgedruis rond de aankoop van een “mafiapand” aan de Amsterdamse Heerengracht. Via die story kwamen we achter de betrokkenheid van de draak bij de formidabele Spaanse Gürtelaffaire (2). En dat vormde in februari 2016 weer de opmaat voor het achterhalen van de connectie tussen Vistra en Mill Hill Investments. Een naar de pampa's riekend fonds waar ene Geertje van Estrik van de Vossenlaan in Zeist de scepter zwaaide (3). Ok, tot nu toe dus een walk down memory lane. Maar waar struikelden wij gisteren over bij het verder neuzen naar ins en outs van de Bulgaarse binaire opties-affaire rond de inmiddels van de straat gehaalde Israëliër Gal Barak, de eveneens in een eenvoudige staatsbedoening verblijvende Duitser Uwe Lenhoff en de voor zover wij weten nog in alle vrijheid rondsnorkelende Nederlanders Rudolph Booker en Dirk-Jan Bakker (4)? Op dit officiële Engelse document van 9 juni 2016. En jawel, Viestra. Pardon, Vistra. Althans, een Maltese koter van de draak, die rechtstreeks in verbinding staat met het Atrium aan de Amsterdamse Strawinskylaan. Verder wordt deze koter in Nederland ondersteund door de BV Sedico in Eemnes met aan het stuur ondermeer een mevrouw met een paar uiterst intrigerende achternamen: Carina Helsloot-Van Riemsdijk (5). Het ging om de vorming van een nieuw vehikel in de sfeer van binaire opties, gokken en gamen plus een naamsverandering. Van Sheltyco naar Veltyco. What's in a name. Maar Veltyco zou al snel daarna de onaangename aandacht trekken van de internationale gemeenschap van snuffelsmurfen wegens betrokkenheid bij het grootscheeps besodemieteren van meest kleine spaarders. En dat schijnt verboden te zijn. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 40 van de serie “Hoe fris is Terra Vitalis? ”.
(2) Zie Octopussy 550 en 552.
(3) Zie aflevering 43 van de serie “Kafka in Zeist”. Een serie waarin Geertje uitgroeide tot een wereldster, die naar verluidt zelfs de aandacht trok van VVD-minister van Bead & Breakfastzaken Stef Blok.
(4) Zie Octopussy 663 en 664.
(5) Carina grossiert in interessante directie- en bestuursfuncties, waaronder die van managing director B bij Gazprom Sakhalin Holdings BV Nederland.

Octopussy

  • Hits: 1053

Op de barricades in Frankrijk (063)

Zelfs als het onwaarschijnlijke zou gebeuren, een accoord tussen de vakbonden en de regering Macron voor de kerst, betekent dit niet dat het volksprotest in Frankrijk voorbij zal zijn. De eisen van de Gilets Jaunes, als RIC, de ADP (de luchthavens van Parijs die Macron aan bevriende beleggers wil verkopen, het loterijwezen dat de regering wil privatiseren etc., die blijven bestaan), zij hebben een jaar lang iedere week gedemonstreerd en zijn het smeermiddel gebleken in het samenbrengen van het verzet van zoveel sectoren van de maatschappij. Meer dan 60 procent van de bevolking staat achter de acties. Volgens sondages van de pers in handen van het kapitaal. Het volksverzet in deze fase ontkennen heeft geen zin meer, zoals met de Gele Vesten dit jaar systematisch werd gedaan door MSM. Het land ligt vrijwel plat aan de vooravond van de belangrijkste feestdagen van het jaar. De elektriciteit werd afgesloten door EDF rond Nice aan de Cote Azur. Het toerisme loopt terug. Middenstanders klagen over verminderde omzet. Zo worden de tegenkrachten georganiseerd voor het nieuws van acht uur. Om het verzet te smoren. En toch lukt het niet tot nu. Een wonder.
De ontmoeting donderdag tussen premier Philippe en de bonden heeft geen enkel resultaat opgeleverd. Eenzijdig hebben de bonden de door het land gewenste gevechtspauze ('kerstbestand') tot 9 januari afgekondigd.
De Gilets Jaunes demonstreren uiteraard gewoon door en op de rondpoints in het land die al meer dan een jaar bezet worden zal het weer genieten worden van alle etenswaren die de mensen komen langsbrengen. Ik zit hier hoog in het gebergte en moet voor een groot gezelschap koken, maar als ik alleen was daalde ik af en zocht de gezelligheid van de eerste beste rotonde, met m'n baba au rhum en een fles champoepels. (WK)

Op de barricades in Frankrijk

  • Hits: 348

Letselschade (045)

Lijkt misschien zo. Maar als het ergens stil valt in een van onze dossiers wil dat niet zeggen dat er achter de coulissen niks gebeurt. Zo ook in dit dossier. Windmolens mogen dan energie opwekken, justitiemolens zitten wat anders in elkaar. Maar niet zeuren. Gisteren wisten wij ergens in de slagschaduw van de Belgische Vrouwe Justitia los te peuteren dat er weer een klein stapje is gezet in de civiele zaak versus de heren Dockx, Deprez en Raemakers. Zij worden ervan verdacht een joyeuze voorraad activa en goederen van EMC MI achterover te hebben gedrukt. Dit ten nadele van de aandeelhouders. Die ook nog met lodderig oog mochten toezien hoe EMC MI door voornoemde louche praktijken de bietenberg cq. montagne de betteraves opging. Nu dat kleine stapje. Op 14 februari 2020 is er een zitting gepland waarbij de termijnen worden vastgesteld waarop beide partijen hun visie op papier moeten hebben gezet en de pleitdatum wordt vastgelegd. Toegegeven, een stapje waarvoor een smurf zich zou schamen. Maar hoe dit ook zij, 2020 zal voor de verdachten er toch wat dreigender uitzien dan 2019 en zeker geen aanleiding vormen om zich tijdens een feestje als Adolf Hitler te manifesteren (1). Of misschien juist wel. Want de wereld van jongleurs is voor anesthesisten met een psychiatrische knobbel (2) misschien te doorgronden, voor ons is dat een stuk moeilijker. Daarom houden we het simpel: vol verwachting klopt ons hart. Ook al zit de bisschop van Mira al lang en breed uit te blazen aan de Turkse Rivièra en zijn de hartsvrienden van Sylvana Simons afgeschminkt. De 14de februari weten we weer wat meer. Stay tuned (JP).

(1) Vgl. in dit verband het optreden van Sjef Dockx tijdens een gekostumeerd bal, zoals beschreven in aflevering 43 van deze serie.
(2) Vgl. in dit verband het optreden van de ook al van louche laagstandjes verdachte Raf de Jongh, zoals beschreven in aflevering 32 van deze serie.

Letselschade

  • Hits: 374

Doofpot (006)

Wat een gekut weer. Gisteren in de Haagse Landdag. Moest juf Ank opnieuw uitleggen, dat grote broer aan de overkant van de plas geen eindrapport in de gleuf had gedaan over dat wat ongelukkig uitgevallen incident in de Iraakse stad Hawija. En dat het aantal van 70 burgerdoden dus niet vast stond. Zucht. Gaan we nog een keer (1). De Nederlandse vlieger liet zijn desastreuze eitje vallen op 2 juni 2015. Op donderdag 27 juni 2015 meldde U.S. News ondermeer het volgende:

The Pentagon Wednesday announced it would formally investigate an incident earlier this month in which 70 people died, marking one of the most costly single airstrikes since the US began targeting Islamic State group positions in Iraq and Syria last year”.

Kennelijk was het voor het Pentagon nog niet opportuun om aan de waslijn te hangen dat het in het onderhavige geval om een Nederlandse doodkist ging. Maar hoe frappant is het dat ruim drie weken na de aanval het Pentagon naar buiten manouvreert dat het om 70 burgerdoden ging? 70. Geen 68, geen 73, maar 70. En als juf Ank en Pinocchio Rutte zich nu, 4 ½ jaar na dato, vanuit hun armzalige schuttersputjes moeten verdedigen met het uitblijven van een Amerikaanse eindrapport dan is dat treurig. Waarom hebben Ank, Pinocchio en niet te vergeten dat van geen dooien wetende blondje niet even aan het Pentagon gevraagd van zeg jongens/meisjes/genders, waar blijft dat eindrapport? Dan hadden de geachte afgevaardigden van de SP en Doedels '66 nu niet hoeven te appelleren en had juf Ank iets gezelligers kunnen doen. Overigens is een discussie over het juiste aantal doden een afzichtelijke gotspe. Alsof dat aantal ertoe doet. Ernstiger is dat wij telkens weer worden betrokken bij alles verwoestende oorlogen die de (Amerikaanse) elite nodig cq. lucratief acht. Maar voor dat probleem vraagt niemand een spoeddebat aan. Stay tuned (JP).

(1) Zie aflevering 5.

Doofpot

  • Hits: 406

Meer artikelen...

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch