Actueel

De moord op Louis Sévèke (001)

De deze week in drie delen uitgezonden documentaire De Villamoord laat zien hoe een zogenoemde tunnelvisie het onderzoek van de politie in de weg kan staan. De moord op een vrouw in Arnhem, in september 1998, werd een groep mannen van Turks-Nederlandse afkomst in de schoenen geschoven. Hun veroordeling was het gevolg van abominabel technisch onderzoek, gebrekkige getuigenverhoren en het voor de rechter verdonkeremanen van de verklaring van een informant. Het heeft er ruim twintig jaar na het drama alles van weg dat de veroordeling van de ‘daders’ voor politie en justitie prioriteit had: dat er zich alleen nog maar een misdaad hoefde aan te dienen om ze voor jaren achter de tralies te krijgen. Er is in de voor het verdere verloop ervan duvelsbelangrijke beginfase van het onderzoek de vraag gesteld ‘whodunnit’, en niet ‘wat is er eigenlijk gebeurd?’. Concreet: waarom is de rol van de enige ooggetuige, de vrouw die claimde dat ook op haar geschoten was, niet nader onderzocht?

De Villamoord is een knauw voor het rechtsgevoel. Nog erger is het feit dat zij deel uitmaakt van zo langzamerhand een flinke serie. Die begon, halverwege de negentiger jaren, bij de Puttense moordzaak. In die zaak zaten twee broers zeven jaar onterecht vast voor de moord op de stewardesse Christel Ambrosius. In 2000 vond de Schiedammer parkmoord plaats, op de tienjarige Nienke Kleiss. Een man zat voor die daad vier jaar, voordat ze door een ander werd bekend. Rond dezelfde tijd begon de Deventer moordzaak te spelen, inmiddels de langstlopende uit de geschiedenis van het Nederlands strafrecht. Voor de moord op de weduwe Wittenberg heeft de beoogde dader twaalf jaar in hechtenis gezeten. Toen een paar maand geleden in het nieuws kwam dat politie en justitie op grote schaal gefraudeerd hebben met geurhonden, heeft de man -in wiens zaak bewijs via geurhonden van doorslaggevend gewicht was- de staat aangeklaagd. In 2003 volgde de onterechte veroordeling van Lucia de Berk, de ‘gifmoordenares’ die zeven jaar zat voor evenzovele moorden terwijl er aan het eind van haar lijdensweg moest worden vastgesteld dat er geen enkel misdrijf had plaatsgevonden.

Op vijftien november 2005 werd in Nijmegen Louis Sévèke vermoord. Hij genoot landelijke bekendheid als onderzoeker van geheime diensten. Zijn gewelddadige dood wekte dan ook veel onrust, vooral toen de zoektocht naar de dader of daders heel lang niets leek op te leveren. Eind maart 2007 werd de 38-jarige Marcel Teunissen in hechtenis genomen. Hij werd gezocht voor een aantal bankovervallen en legde volgens een politieverklaring een bekentenis af in de zaak-Sévèke. Het motief voor de moord zou mogelijk wraak zijn geweest. Teunissen en Sévèke kenden elkaar uit de kraaksien, en Sévèke zou Teunissen ervan hebben verdacht een infiltrant te zijn en Teunissen weggewerkt te hebben uit de beweging. Volgens familieleden van Sévèke was de toedracht anders. Zij stellen dat Teunissen vertrok naar aanleiding van een discussie over het verlaten van kraakpanden in ruil voor geld van de eigenaars. Teunissen, die daar voorstander van was, verliet volgens de familie het kraakpand uit onvrede over de uitkomst van de discussie. Op 7 maart 2008 werd Teunissen veroordeeld tot levenslang. Een zware straf die volgens de rechter noodzakelijk was wegens de kans op herhaling. Teunissen was volledig toerekeningsvatbaar verklaard en kwam zodoende niet in aanmerking voor TBS. Behalve voor de moord op Sévèke werd Teunissen ook veroordeeld voor zeven bankovervallen, vier bomaanslagen en een poging daartoe. Hij is niet tegen de uitspraak in beroep gegaan.

Van Teunissen is sindsdien weinig meer vernomen. Maar vrij snel na zijn veroordeling gaf hij een interview waarin hij de moord ontkende en aangaf dat hij zich door zijn advocaat in de steek gelaten voelde. In deze serie wordt de vraag gesteld waarom Teunissen niet in beroep ging maar wel al vrij snel terugkwam van zijn bekentenis. En waarom het sindsdien zo stil rond Teunissen en de zaak-Sévèke is geworden …

(JoopFinland)

De moord op Louis Sévèke

  • Hits: 586

Gangster diplomatie

Wedden? Dat de ASML-directie dat oefenen in eten met stokkies wel kan staken. Die chipmachine gaat niet naar China en die directie dus ook niet. Staan de buddy van Jort Bretels, Stef B & B en het gebruikelijke msm-koor wel te oreren dat de kwestie rond die export serieus wordt bestudeerd, maar onze bondgenoot aan de overkant van de plas heeft het onaanvaardbaar al uitgesproken, dus we weten waar we aan toe zijn. Als we bijten naar het baasje worden we opgehokt. En dan gaat het bij ons nog maar om een chipmachine. Als je ziet hoe de USSA het land behandelen dat ze via een kutsmoes aka een oorlogsmisdaad sinds 2003 de facto bezet houden mogen wij echt niet mopperen. Lees hier voor de aardigheid eens wat er in de aanloop naar de moord op de Iraanse generaal Souleimani achter en voor de schermen allemaal gebeurde zonder dat onze msm ook maar een kik of zelfs een kikje gaf. Onafhankelijke berichtgeving? Our ass. Stay tuned (JP).

  • Hits: 325

Op de barricades in Frankrijk (068)

In Frankrijk is de grootste sociale strijd uit de naoorlogse geschiedenis aan de gang. Daarom hoort of leest  u er weinig of niets over. Omdat ze, net als met de Revolutie van 1789, bang zijn dat het overslaat. De eerste serieuze poging in de Westerse wereld om zich te verzetten tegen 'het liberale model', 'het globalisme' dat na het verdwijnen van het 'reëeel bestaande socialisme' kon worden doorgevoerd. En hoe: vandaag 17 januari gaat de Nationale staking haar 44ste dag in! Niet alleen het Openbaar Vervoer ligt plat (af en toe wat om de bevolking terwille te zijn), maar de ziekenhuizen, musea, theatergezelschappen, musea, scholen (zie video), brandweer (zie video), advocaten (zie video), universiteiten, olieindustrie, transport, je kunt het zo gek niet bedenken - IEDEREEN is in staking. Alle grote havens van het land zijn niet meer bereikbaar. Zelfs wat wij 'de technische recherche' van de politie zouden noemen staakt, omdat ook zij de privatisering en de invoering van het puntensysteem in het pensioensstelsel krijgen volgens de plannen van de regering. Macron, premier Philippe en de gehate minister Castaner van Binnenlandse Zaken zijn zo slim geweest leger en politie te vrijwaren van het nieuwe stelsel. Anders waren ze al aan het eind zijn geweest, weten ze. Zonder de politieterreur zijn hun dagen geteld.
'Het zijn geen bezuinigingen bij het pensioen', lacht Macron zijn satanische grijns, 'het wordt alleen eerlijker verdeeld'. En geprivatiseerd aan Black Rock, waarvan de Franse topman uit zijn handen het 'L'egion d'Honneur' ontvangt.
Om de reformistische vakbond CFDT, die zich bij de acties van de radicale bonden had aangesloten, heeft Philippe in het overleg van de "Sociale Partners" de 'Age Pivot', 'de spil-leeftijd', die de regering naar 64 wilde verhogen, ingetrokken. Exit CFDT. Maar de acties gaan door. Een meerderheid van de Fransen steunt ze. Dagelijks trekken de stoeten van het protest door de straten van alle steden van Frankrijk. De Gele Vesten zijn de gangmakers, de verbinding tussen de arbeiders en de rest van de bevolking. Zij maken het verschil. Daarom worden ze ook zo genadeloos aangepakt. 'Macron voert oorlog tegen ons', zoals ze zingen.
Uw verslaggever is net terug uit Frankrijk waar hij bonje kreeg met vrienden, eigenaars van een mas in de Pyreneeën die sinds Macron door nieuwe belastingen getroffen worden, maar niet de stap naar verzet kunnen zetten. Daarvoor hebben ze het net nog te goed. Zij, verarmde middenklasse, zetten zich met name af tegen de spoorwerkers, die ze verwijten 'het land te gronde te richten' met de staking die zijn 6e week ingaat. 'Lummelaars die slechts hun eigen belang dienen'. Niets is minder waar: de stakers voeren namelijk geen actie voor zichzelf: zij worden nog gewoon volgens het huidige systeem behandeld. Ze voeren actie voor de komende generaties!
Zaterdag de 'convergence', de gezamenlijke stoet van de stakende werknemers en de Gele Vesten. Begin dit jaar viel weer een dode door het politiegeweld. Een vader van 43 werd door vier agenten tegen de grond gewerkt waarbij zijn strottenhoofd brak.
Wij hier in het land begrijpen er natuurlijk allemaal niets van: 'Waar ga'aat dit over...'.
En dat willen Den Haag en MSM graag zo houden. (WK)

Op de barricades in Frankrijk

  • Hits: 319

Van Estoril naar Zandvoort (258)

Hicham Hamza moet verder zijn bek houden. Wie? Hicham Hamza. Het baasje van de beruchte Franse site Panamza. Wij van Kleintje Muurkrant zijn soms nog wel eens kort door de bocht. Maar die bocht is nog niks vergeleken met de slingers die Hicham regelmatig maakt om alle narigheid die zich in en rond Parijs voordoet in de schoenen van Israël te schuiven. Wil niet zeggen dat ie altijd naast de roos zit. Neem bijvoorbeeld zijn schrijfsels over Nicole Junkermann, een intimus van de wel heel merkwaardig aan zijn eind gekomen koterhopser Jeffrey Epstein. Beiden waren volgens Hicham zwaar gelieerd aan de Mossad. Daar had ie een punt en hij stond niet moederziel alleen in die mening (1). Zij van Junkermann vond al dat geschrijf zo langzamerhand knap lastig worden en nam een dure bef in de arm die Hicham sommeerde verder af te zien van verdere lozingen over zijn cliënte. Het Panamza-baasje was desondanks zo vrij om melding te maken van die sommatie, waarbij hij om onverklaarbare redenen zo voorzichtig was om de naam van Nicole's echtgenoot onleesbaar te maken. Dat was voor ons het sein om uit te vlooien wie dat dan wel mocht zijn. Het bleek om ene Ferdinando Brachetti Peretti te gaan. Een famielje die niet op een eurootje meer of minder hoeft te kijken dankzij wereldwijde inversteringen en gelieerd is met andere al dan niet adellijke famieljes en het Vaticaan. Mocht u over deze intrigerende materie meer willen weten dan raden we u aan deze uitgebreide opsomming tot u te nemen. Het vergt wat geduld vanwege de talrijke zijscheuten, maar voor de fijnproevers onder u echt iets om er even voor te gaan zitten. Blijft de vraag waarom Hicham zo voorzichtig was. Stay tuned. (JP).

(1) Zie aflevering 255 van deze serie.

Van Estoril naar Zandvoort

  • Hits: 356

Sale (002)

Wie maakt ons los. Vandaag smakken we nog een paar curiosa uit het cultureel erfgoed van Kleintje Muurkrant in de ramsh. Drie stukjes curiosa die nauw met elkaar verbonden zijn, omdat ze eenzelfde lot hebben ondergaan. En niet uit de loterij. Daarvoor gaan we allereerst terug naar 19 juli 2001. Op die dag zag aflevering 12 van de serie “Roze Balletten” het grauwe daglicht. Ging over een avontuurlijke gebeurtenis uit het leven van ex-minister van Justitie en Defensie Job de Ruiter, die het gevolg was van een gevalletje kinderliefde (rip). Kennelijk ging het om een door de overheid bliksemsnel tot cold kees verklaarde affaire, want ondanks de vele verwijzingen die wij in de jaren daarop in de cyberruimte duwden bleef het ijselijk stil. Tot 2006 toen collega Alexander Nijeboer zijn bevindingen uit een diepgaand onderzoek naar de ellenlange affaire rond voormalig Defensiemedewerker Fred Spijkers in een door de Papieren Tijger uitgegeven boek perste: “Een man tegen de staat”. De gevolgen waren voor Alexander net zo mals als een biefstuk van een tyrannosaurus. Hij kreeg vijf rechtzaken voor zijn gebit (1). Een daarvan werd aangespannen door Job. Onze collega had in zijn boek namelijk gewag had gemaakt van Job's ingevroren gevalletje kinderliefde. Zonder overigens te verwijzen naar Kleintje Muurkrant. Hij had zich wel keurig gehouden aan de journalistieke spelregels en in de prenatale fase van zijn boek De Ruiter benaderd met vragen over diens hang naar kinderspelletjes. De Ruiter: “Het is mij een volkomen raadsel waar de door u bedoelde gegevens op berusten”. Yeah. Sure. Alexander ging nat voor de kadi. Ook al omdat een paar smurfen van de Marine Inlichtingen Dienst, die hem hadden ingelicht over een chantageaffaire binnen deze context, hem schielijk lieten vallen toen het erop aankwam. Kleintje Muurkrant voor het luik? Nee. Rectificeren? Nee. Curieus? Ja.

Een analoog geval bolderde over de Bühne in juni 2004. In het prille begin van die maand publiceerde het weekblad Party een sensationeel artikel over de Belgische baron Maurice Lippens, het toenmalige opperhoofd van Fortis en diens broer Leopold aka “het varken”. De gebroeders waren volgens Party notoire kindervrienden. De gegevens voor dat artikel kwamen rechtstreeks uit de bulderende serie “Adel verplicht” van Kleintje Muurkrant, dat daarvoor zijn aker had laten zakken in de zogenaamde X-dossiers (2). Baron Maurice trok het weekblad voor de kadi en eiste rectificatie. Het verweer van de Party-bef dat de publicatie steunde op al eerder ontplofte bommen op de site van Kleintje Muurkrant vond geen gehoor. De baron had nog nooit van die site gehoord. Nee, nee. Party ging nat en moest een rectificatie tussen de nietjes plempen. Plus de fooi van 12.500 euro overmaken naar een voor ons onbekende rekening. Kleintje Muurkrant voor het luik? Nee. Rectificeren? Nee. Curieus? Ja.

En dan wat recenter. Half april 2018 ontstond met name rond de Dom van Rijk de Gooyer een hoop drukte over het in die periode op de markt gesmakte boek “Crimineel Utrecht”. Daarin kwamen ondermeer passages voor uit het bonte leven van “kunsthandelaar” Duco Keulen en die vond dat a) niet prettig en b) hier en daar onjuist. Hij dreigde dan ook met een kortgeding. Maar daarbij bleef het eigenlijk zo'n beetje. Achter de schermen schijnt er wel nog flink touw te zijn getrokken, maar wat er nou precies is afgesproken en/of is geëffectueerd blijft diffuus. Duidelijk is wel, dat de onwelvoeglijkheden over Duco aka Ducalo Keulen in het verleden al redelijk uitgebreid door Kleintje Muurkrant waren uitgeserveerd (3). Daarnaast waren we ook zo vrij om een gevalletje irregulier zakkenvullen van Ducalo's broer professor mr. Berend Ferdinand Keulen jr. in de publieke arena te jagen. Ging om een gevalletje effectenhandel met voorkennis rond het millenium, waarvan de voorzet werd gegeven door Berend's echtgenote (4). Dat leverde een aangifte op en serieus geneus van beurssmurfen, die naar verluidt tot de slotsom kwamen dat de aangifte hout sneed. Wil overigens niet zeggen dat Berend en zijn vrouwtje een zware douw kregen. No way. Hooguit een deukje in hun respectievelijke carrières, maar de tijd en friends in high places helen in dit milieu over het algemeen rap rap alle wonden (5). En waar vinden we onze professor mr. tegenswoordig onderandere terug? Bij het Klachteninstituut financiële dienstverlening aka Kifid (6). Als “rechter”. Wat? Breekt uw klomp? Nou, wij zijn al heel lang geleden gestopt met nieuwe te kopen. Is geen doen. Stay tuned (JP).

(1) Even aanklikken hier en hup daar is Alexander.
(2) Een serie waar we trots op zijn. Een must-read.
(3) Zie de serie “Tussen beffen en piraten”.
(4) Zie dezelfde serie en de afleveringen 34 tot en met 39 van de serie “Tussen premies en piraten”.
(5) Een van die friends zou deze Utrechts Landschapliefhebber zijn.
(6) Zie de duivelse aflevering 666 en de aflevering die daarop volgt van de serie Octopussy.

Sale

  • Hits: 532

Opgeruid staat netjes (026)

Goeienavond lieve jeugd van Nederland en Vlaanderen! Deze keer een oproep aan vooral jullie uit Den Bosch en de Langstraat en de Meierei en zo. Maar natuurlijk ben je ook welkom als je uit Brunssum, Brummen of Bruinisse komt. In Den Bosch dus, bij de plaatselijke Vakschool. Die organiseert morgen de heule dag in de heule stad Young Impact challenges.

Young, impact en dan ook nog es challenges. Laten we even meehobbelen met de tekst van Paul Kriele, in wiens digitale nieuwsbrief Bastion Oranje de zaak werd aangekondigd:

Leerlingen van de Bossche Vakschool komen in actie voor een betere wereld. Den Bosch staat op dinsdag 14 januari bol van de Young Impact ‘challenges’. Op 14 januari 2020 nemen leerlingen van de Bossche Vakschool het heft in eigen handen. Zij gaan hun eigen sterke punten inzetten om problemen aan te pakken die ze zien in hun omgeving. Ze worden daarbij geholpen door Young Impact, een initiatief dat jongeren stimuleert om talenten te ontwikkelen en daarmee in actie te komen voor iets wat zij belangrijk vinden. Deze acties worden ‘challenges’ genoemd en daarmee willen de leerlingen een directe positieve impact maken op een ander. Denk bij challenges aan een high-tea voor eenzame ouderen, een sporttoernooi voor kansarme kinderen of een opruimactie in Den Bosch.
Young Impact Day in Utrechtse Jaarbeurs op 5 juni 2020:
Alle jongeren die met Young Impact in actie komen, verdienen een ticket voor Young Impact Day bij de Jaarbeurs in Utrecht. Op deze nieuwe nationale actiedag komen duizenden jongeren in actie voor iets wat zij belangrijk vinden. De Utrechtse Jaarbeurs is op 5 juni 2020 het epicentrum met veel mega-challenges, workshops, lezingen en de spectaculaire eindshow. In 2019 stonden bijvoorbeeld Boef, Teske de Schepper, Rico Verhoeven en Broederliefde op het podium.

Betere wereld, challenge, mega-challenge, high-tea, Rico Verhoeven… Zitten we hier nou als urgerende jeugd op te wachten? We hebben toch al zo’n dag? Die vrijwilligersdag, gesponsord door de vrijwilligers bij uitstek, de Oranjes?

Leuk hoor: kids laten voetballen op straat en daar samen met opa en oma naar kijken. Maar kan niet iedereen beter leren zijn eigen troep op te ruimen? En is het niet beter om straten weer autoleeg te maken zodat die kinderen weer net als opa en oma vroeger deden, altijd op straat kunnen spelen?

Hebben we dus niet een ietsepietsje meer nodig? Een beweging die echt zaken verandert? Is het niet beter om, als we al een keertje de hele dag de straat vullen in plaats van de schoolbanken zoals die collega’s van jullie van die Bossche Vakschool, om dan de hand flink aan de ploeg te slaan en met zijn allen actie te voeren voor een paar urgente dingetjes?

Voorstel: we staan morgenvroeg om acht uur bij die Vakschool en vragen aan de vakscholieren om ons Den Bosch te laten zien. Gaan we lekker met zijn allen de stad in. En doen we ons ding...:

we kraken de lege Hudson’s Bay
we houden een minuut stilte midden op de A2 bij Rosmalen
we vertonen alle afleveringen van De Fillum van Ome Willum met Aart Staartjes op de markt
we organiseren een homohuwelijk in de Sint-Jan
en voor ons die op de fiets zijn: we rijden heen en weer naar de vliegbasis Volkel om de daar gelegerde Amerikanen de schrik van hun leven te bezorgen

Impact… Ze zullen het weten, die volwassenen!
(JoopFinland)

Opgeruid staat netjes

  • Hits: 249

Op de barricades in Frankrijk (067)

Afgelopen week waren er weer twee landelijke actiedagen, waartoe werd opgeroepen door verschillende vakbonden en andere organisaties, tegen de pensioenshervormingen in Frankrijk. De opkomst was wederom groot en nieuwe sectoren zijn toegetreden. Premier Eduard Philippe deed in het weekend een aanbod om een deel van de hervormingen in te trekken.

(Door globalinfo, die dol is op donateurs)

Op 9 januari gingen op 64 plekken demonstranten de straat op, daartoe opgeroepen door een koepel van vakbonden. De CGT, een van de grootste en meest strijdbare, claimde een gigantische opkomst van 370.000 mensen (wat 120.000 meer is dan in december, de vorige landelijke actiedag). De opkomstcijfers zijn altijd belangrijk, onder andere omdat politiek en media ze gebruiken om de legitimiteit van de stakingen en acties aan te vallen. Andere bronnen en met name de politie/overheid zelf. Twee dagen later, afgelopen zaterdag, waren er weer demonstraties georganiseerd in vele steden, waaronder Parijs, die wederom grote groepen de straat op brachten (in Parijs: 21.000 demonstranten).

Hoe dan ook waren het enorme demonstraties in heel Frankrijk, die niet te negeren zijn. Ondertussen is de staking bij het openbaar vervoer de 2e maand ingegaan en is daarmee de langste in de geschiedenis.

Bijzonder zorgwekkend is ook de blokkade van raffinaderijen door vakbondsleden, waardoor er geen brandstof uitgereden kan worden. Eerste werden 7 van de 8 raffinaderijen in het land geblokkeerd, maar afgelopen week ging ook de 8e dicht. Ook de toevoer van kerosine naar vliegvelden kwam daarmee stil te liggen. De regering Macron kondigde aan desnoods de blokkades door repressie te zullen opheffen, maar de blokkeerders geven geen krimp. In een interview met dagblad Liberation stellen de blokkeerders dat ze het grondwettelijk recht hebben om hun werkplek stil te leggen en dat ze daarbij wel degelijk in de gaten houden of ze een legitiem deel van de bevolking achter zich hebben of niet (dat was namelijk het argument van de regering, dat ze maar een kleine voorhoede waren).

Nadat eerder allerlei andere sectoren zich demonstratief bij de stakingen voegden, zoals leden van de opera en het ballet, die ook belang hebben bij goede pensioenregelingen, gingen nu ook advocaten letterlijk in staking. Er zijn filmpjes op internet te vinden dat advocaten massaal hun zwarte robes in de hal van de rechtbank gooien. Zoals deze in Caen als de minister van Justitie op bezoek komt:

Sociale advocaten hebben via verklaringen de demonstranten gewaarschuwd dat hun staking niet betekent dat ze bij demonstraties niet gearresteerd kunnen worden en dat het kan zijn dat ze in dat geval geen piketadvocaat kunnen krijgen. Daarom worden er pamfletten bij demonstraties en op sociale media verspreid hoe je in dat geval je verdediging moet regelen.

Premier Eduard Philippe doet nu een poging om de vakbonden te vermurwen om de acties te staken en heeft voor het eerst aangeboden een van de hervormingsmaatregelen (structurele verhoging van pensioenleeftijd van 62 naar 64 jaar) in te trekken. De verwachting is nu dat de vakbonden, of in ieder geval een groot deel daarvan zich hierdoor niet in de luren laten leggen en de acties voort zullen zetten tot het hele pakket van tafel is. Of zoals de New York Times - om maar eens een onverdachte bron te gebruiken - het omschrijft: "De concessie van de regering zal waarschijnlijk geen einde maken aan de staking of de demonstraties. De meer militante vakbonden - en de vakbonden die het sterkst vertegenwoordigd zijn in de spoorwegen en de Parijse metro - eisen dat de heer Macron zijn hele hervormingsplan laat varen. ("And the government’s concession is unlikely to end either the strike or the demonstrations. The more militant unions — and the ones most heavily represented in the railways and the Paris subway — are demanding that Mr. Macron abandon his entire reform plan.”), De krant beschrijft ook de stemming onder de demonstranten: "Zaterdag was dat ook juist de eis. De stemming was militant, en de meer gewelddadige demonstranten botsten opnieuw met de politie, zelfs toen ze een spoor van schade door het oosten van Parijs trokken. Een bankfiliaal werd geplunderd en bushokjes werden vernield en in brand gestoken. De vakbonden zeiden dat er zaterdag 150.000 demonstranten in de straten van Parijs waren."

Philippe wil nu een conferentie beleggen, ook internationaal, over hoe het pensioengat aangepakt zou moeten worden en de gematigde CFDT gaat kennelijk met hem akkoord.

Ondertussen kunt u desgewenst bijdragen aan de collectieve solidariteitskas voor de acties, die nu meer dan 2 miljoen euro bevat.

Op de barricades in Frankrijk

  • Hits: 280

Tussen premies en piraten (164)

Opgeven? Van zijn lang zal zijn leven niet. Vandaag heeft Jos Lindhout, de hoofdpersoon van deze serie, opnieuw voor de aanval gekozen. Hij heeft de door ASR ingehuurde bef Leonard Böhmer laten weten dat hij ten tweede male Jos Baeten, de vol in zijn veren rondhobbelende Sitting Bull van de kleine lettertjeswigwam in Utrecht, wegens meineed voor de kadi gaat trekken. Dit keer in gezelschap van Jan Eichner, een van Baeten's vroegere onderknuppels met één veer. Bij de vorige gelegenheid, eind maart 2015, werd de altijd van arrogantie overlopende Böhmer (1) direct door Baeten op scherp gezet. Binnen drie dagen ontving Lindhout een rokende oekaze waarin gedreigd met tegenmaatregelen als hij de de aanklacht zou doorzetten cq. met die move perswaarts zou gaan. Ga niet dreigen tegen Jos Lindhout. Hij zocht meteen de openbaarheid. Onder andere via het oh zo keurige Financieele Dagvod onder leiding van Jan Bonjer. Die kwam onder een zware Utrechtse pijlenregen terecht en koos laffe eieren voor zijn euro's (2). De redacteur die het uiterst afgewogen artikel had geschreven was de piel. Volgens Bonjer zou hij onzorgvuldig zijn geweest en hij werd in de periode daarna vakkundig naar buiten getreiterd. Het juridisch gevecht tussen Baeten en Lindhout dat daarna volgde eindigde in drijfzand (3). Vaak de onzalige plek waar dat slinks wordt heen gedirigeerd als figuren uit het ons-kent-ons-systeem serieus worden aangevallen. Maar soms, heel soms, lukt dat niet. Zoals vandeweek nog bleek bij het zoveelste proces dat slachtoffers en nabestaanden van de uit 1992 (!) daterende vliegramp in het Portugese Faro voerden tegen de Staat der Nederlanden over de schuldvraag. Ze sprintten zegevierend naar de gladiolen. Wie weet zijn die ooit ook weggelegd voor Jos Lindhout. Aan ons zal het niet liggen. Stay tuned (JP).

(1) Een van Böhmer's staaltjes van arrogantie kunt u terugvinden in aflevering 162 van deze serie waarbij hij Jan Joling, een door Lindhout in de arm genomen gerenommeerde speurder naar financiële narigheid, wegwapperde als een vlieg met een dwarslaesie.
(2) Zie aflevering 122 van deze serie.
(3) U kunt wat dit betreft uw hart ophalen via onze zoekmachine. Voer het woord “meineed” in en het is genieten geblazen.

Tussen premies en piraten

  • Hits: 398

Verlengen, met strafschoppen na (022)

Leuk om Freek de Jonge weer te zien, in een oudejaarsconference. Zijn pas is wat strammer geworden, en het piekhaar flinterdun. Maar geen spoor bij hem van enige mildheid -die oudedagsziekte die veul erger is als aderverkalking. De Jonge tiert nog net zo hard als in 1978, toen hij tekeerging tegen de labbekakken van de KNVB die zich graag door de Argentijnse junta lieten naaien.
Minder leuk als Ajax en PSV straks een strategische fout van jewelste blijken te hebben gemaakt door dezer dagen in het eenmansstaatje Qatar wat extra dollars te willen verdienen. Stel nou dat de wrekers van Soleimani hebben bedacht dat het uitroeien van twee Westerse voetbalclubs onder handbereik voor tig jaren olie op het vuur zal gooien …
We zijn sinds de actie ‘Bloed aan de paal’ van -toen nog- Bram en Freek niets opgeschoten. In 1978 had je Berry van Aerle uit De Peel die verslaggevers gek maakte met zijn statement dat ‘je overal generaals hebt, in Nederland ook, ik had er zelf een toen ik in dienst lag, joh’. Nu heb je Edwin van der Sar, voormalig ballenvanger, die als dikke deur van Ajax ongeveer hetzelfde uitkraamt.
Van zijn collega van PSV, Toon Gerbrands zou je meer verwachten. Hij is in dit serietje eerder de revue gepasseerd, als een bedachtzame en belezen figuur die zich zorgen maakt over de toekomst van het profvoetbal door de invloed van de mafia. Maar in Qatar maakt Gerbrands een verslagen indruk. Misschien is hij na het door hem ontslaan van coach Van Bommel de regie bij zijn club volledig kwijt?
‘Wij zijn een voetbalclub, geen politieke partij’, klinkt het uit de zandbak waar over twee jaar ook het door de eenman via omkoping verkregen WK moet plaatsvinden. Nee, maar de Philips Sport Vereniging is het volle kindje van, en Ajax zelf een beursgenoteerd bedrijf. Zou men er niets willen opsteken van collegabedrijven zoals Shell?
Shell werd in de jaren tachtig uit het toen nog door blanken geterroriseerde Zuid-Afrika verdreven doordat in Europa haar benzinestations werden opgeblazen. Is men in Eindhoven en Amsterdam niet beducht voor soortgelijke acties in en rond de stadions zodra de bal hier straks weer moet gaan rollen? Een vlag en een spandoek staan zo in de fik, dat hebben we gister in Teheran kunnen zien…
Wat een hypocrisie van Sar en Gerbrands! Deden hun spelers soms niet mee aan de minuut stilte die op alle velden in acht werd genomen nadat de M-Side ‘s-Hertogenbosch op de wereldkaart had gezet? En gingen de Godenzonen uit de Arena niet massaal op de foto toen ze ‘voor het klimaat’ de trein in plaats van het vliegtuig naar Lille namen?
Laten we als liefhebber van het spelletje hopen dat actiegroep De Wraak van generaal Soleimani zich op een ander doelwit zal richten dan het voetenwerk van Ziyech. En dat Schwaab de opvolger van Gerbrands zal worden. De Duitse centraal verdediger die gelouterd terugkeerde naar Brabant nadat hij PSV even eerder had verlaten omdat zijn leven van de rails was gelopen, was de enige die uitsprak dat hij zich in Qatar niet op zijn gemak voelt…

(JoopFinland)

Verlengen, met strafschoppen na

  • Hits: 606

Australië: apocalyps door winst

Een paar dagen geleden verscheen onderstaand artikel - geschreven door Jerome Small - op de Australische website van Red Flag (https://redflag.org.au)

Sommige brandweerlieden melden vlammen van wel 150 meter hoog. Lees dat nog eens langzaam. Vlammen van 150 meter. Dus hoger dan een gebouw van 40 verdiepingen.

Dit is het nieuwe normale zomerbeeld van Australië. Torenhoge vlammen en doodsbange mensen, kruipend over het strand in de donkere nacht of in de oranje gloed overdag. Duizenden zien zich gedwongen in grote wanorde en paniek te vluchten. Steden en dorpen zijn dagen en weken, nu zelfs maanden gehuld in een smog die varieert van irriterend tot giftig en dodelijk. Er staat een gebied in brand dat de getroffen gebieden in de Amazone en Californië op kleine haardvuurtjes doet lijken.

Tientallen mensen zijn omgekomen of vermist. Maar het is nog te vroeg daar iets zinnigs over te zeggen.

De Melbournese krant The Age bericht over de evacuatie van Corryong, in het noordoosten van Victoria, op oudejaarsavond: “Iedereen die zich bij het konvooi wilde aansluiten, moest voldoende brandstof bij zich hebben om Tallangatta, ongeveer 85 kilometer verderop, te kunnen bereiken, en moest zijn naam opgeven. Die lijst was bestemd voor de lijkschouwer voor als het allemaal mis zou gaan.”

Het vuur werpt een schril licht op de prioriteiten van de Australische overheid.

We zien dat brandweerlieden het moeten doen met zielige papieren stofmaskers, terwijl de overheid elk jaar $12 miljard schenkt aan fossiele brandstofbedrijven ($29 miljard als je indirecte subsidies meetelt).

We zien een leger dat enorme strijdkrachten kan mobiliseren om de oliebelangen in het Midden-Oosten te verdedigen, en vluchtelingen uit die oorlogen gevangen te nemen en naar een gevangeniseiland over te brengen – maar dat niet in staat blijkt een burgerbevolking in veiligheid te brengen met iets dat in de verste verte lijkt op urgentie.

We zien een politieke en economische elite die zich niet los kan rukken van de industrieën die deze ramp hebben veroorzaakt. Zes van de 30 grootste bedrijven op de effectenbeurs van Australië zijn mijnbouw- of fossiele brandstofbedrijven – waarschijnlijk een wereldrecord. Steenkool staat voor 15 procent van de exportinkomsten. De heersende klasse van Australië is een van de meest aan koolstof verslaafde groepen van een wereldwijde elite die altijd macht en winst boven onze planeet en ons leven heeft gesteld.

We zien dit economische belang uitgedrukt in politieke keuzes: de ene vleugel van het politieke establishment (de Liberals en Nationals) kan maar niet toegeven dat deze ramp iets te maken zou kunnen hebben met klimaatverandering. De andere vleugel (Labor en enkele 'dissidente' liberalen) bagatelliseren klimaatverandering en geven uitgestrekte stukken nieuw land vrij aan de fossiele brandstof- en mijnindustrie.

We zien de media van Murdoch op volle toeren draaien met leugens over de hoeveelheden brandbaar materiaal (fuel load). De waarheid is dat deze branden het voorspelbare – in feite het voorspelde – gevolg zijn van klimaatverandering. Al meer dan tien jaar zien we de koele, natte weerfronten, die in de winter ooit regen brachten in Zuid-Australië, naar het zuiden afbuigen, zoals de wetenschap voorspelde. Er is geen garantie dat deze regens ooit met enige regelmaat zullen terugkeren. De econoom Ross Garnaut – nou niet direct een radicale stem – merkt op dat het stroomgebied van het grootste rivierenstelsel van het land op weg is woestijn te worden hetgeen uitnodigt tot vergelijkingen met de ineenstorting van eerdere beschavingen.

We zien gemeenschappen die in de steek worden gelaten, zonder enige ondersteuning. Een van de weinige Aboriginal-gemeenschappen die enige aandacht in de media krijgen, is Lake Tyers in Gippsland waar een kleine tank op een pick-up de enige brandblusapparatuur is voor de gemeenschap. Het nieuwe vliegtuig van premier Scott Morrison kostte naar verluidt $250 miljoen.

We zien het ene feestje na het andere in Kirribilli House (vert.: de woning van de premier) terwijl het land brandt en Sydney stikt. In de wanhopige zoektocht naar iemand die hem de hand wil schudden, zoekt onze debiele, op steenkool beluste premier zijn toevlucht bij het nationale cricketteam.

Met andere woorden: we zien het Australische kapitalisme in al zijn obscene, aan steenkool verslaafde glorie.

Op zoek naar woorden om de catastrofe te beschrijven, vinden veel overlevenden, brandweerlieden en waarnemers er slechts één: apocalyps. En dat is echt zo, voor de doden, voor hun geliefden, voor de gemeenschappen die door vuurkolommen zijn opgeblazen en in rookzuilen zijn veranderd.

Maar dit is niet het einde der dagen. Het is niet eens het einde van de zomer. Nog veel meer land zal in rook opgaan.

Iedere radioluisteraar hoorde boeren, burgemeesters van kleine plaatsen, vrachtwagenchauffeurs en anderen al maanden vertellen dat enorme stukken land langs de oostkust van Brisbane tot Melbourne al tien jaar lang verdord zijn en de laatste drie jaar geen regen van betekenis hebben gekend. Alles is er kurkdroog, staat op het punt te exploderen. Hopelijk hebben de meteorologen gelijk, namelijk dat de late verschuiving van de moesson naar het noorden, later in januari, wat regen naar het zuiden brengt. Of die de branden daadwerkelijk zal blussen, is nog maar de vraag. Wat de rest van deze zomer – en de komende zomers – zal brengen, laten we daar maar niet aan denken.

En dit is nog voordat we bij de 'omslagpunten' zijn aanbeland die door klimaatwetenschappers zijn besproken; voordat de Adani-mijn van Labor en Liberals zijn winst opstuwende lading gif in de atmosfeer uitspuugt; voordat we op het 'oncontroleerbare' deel van de 'oncontroleerbare klimaatverandering' terechtkomen waar de Australische zakenelites zo handig van profiteren door die aan te wakkeren; voordat de fracking van Origin Energy in het Northern Territory winstgevend is; voordat BHP (vert.: een van de grootste mijnbouwbedrijven ter wereld, vroeger Billiton) opnieuw een recordwinst aankondigt op basis van haar wereld vergiftigende steenkoolactiviteiten.

In tegenstelling tot de Bijbelse apocalyps is dit schijnbaar eindeloze vuurseizoen geen daad van God. De machtigste mensen op aarde en in Australië hebben keuzes gemaakt die hiertoe hebben geleid – aanwijsbare keuzes in het belang van winst en macht. En ze zullen alleen vanwege deze branden niet stoppen – niet zolang er nog winst te behalen valt en politieke macht te behouden is.

Tijdens een alternatieve bijeenkomst buiten de internationale Mining and Resources Conference in oktober in Melbourne, bracht een Chileense activist het goed onder woorden: “Het kan ze niet schelen of er mensen branden. Het kan ze niet schelen of de planeet brandt. Ze geven alleen om macht. Straks zijn ze de Lords of the Ashes.”

Geen enkele verlosser daarboven zal ons redden. De enige weg vooruit is een radicale massabeweging die het credo van onze heersers, hun echte religie, hun alfa en omega trotseert en uiteindelijk omverwerpt: hun winst en macht.

Met grote dank aan Ron voor de snelle vertaling - http://www.herzin.nl

  • Hits: 619

Octopussy (667)

Vier procent maar. Vier procent van de armoedzaaiers, die via het Klachteninstituut voor de financiële dienstverlening (Kifid) proberen om bij een conflict met hun spaarvarken, verzekeraar of een ander goedgekeurd poenvehikel hun gelijk te halen, gaat met de gladiolen huiswaarts. De rest kan het schudden. Nou hebben we niet uitgevlooid of dat plaatje er wat rooskleuriger uitziet als je geen gebruik maakt van die modderige B-weg, maar gewoon via de kadi het kwaad bestrijdt. Gezien onze ervaringen op dit terrein zou je haast zeggen van niet. Maar zeker weten, nee. Val je trouwens spontaan achterover in Henk van der Meijden's circuspiste bij het optakelen van die schamele vier procent? Eigenlijk niet. In aflevering 666 van deze serie trokken wij bijvoorbeeld Kifid-”rechter” Erik Lars Alfred van Emden voor de koplampen. Een bef uit Utrecht, die al sinds 1988 genoeglijk aan het Wilhelminapark woont in een pand van naar schatting een meloen euro. Samen met zijn vrouwtje, Maria Louise Joanna Catharina Geenen, die zelfstandig carrière maakte als rechter en als hotemetoot bij een paar stichtingen en andere praatclubs (1). Dat pand hadden Erik en Maria in 1988 samsam aangeschaft en ze sloten daarvoor begin december van dat jaar een hypotheekje af met een limiet van 3 ton. Kwootje. Komt ie:

“Te vermeerderen met rente over twee jaren en het lopende jaar, provisiën en kosten (40 procent van de hoofdsom) tezamen begroot op eenhonderdtwintigduizend (f. 120.000,00) op de volgende onroerende zaak....”.

Aldus de officiële akte bij het kadaster. Twee dingen vielen ons op. Erik Lars Alfred werd aangeduid als bankdirecteur en de geldgever werd vertegenwoordigd door kandidaat-notaris mr. Bertha Josephina Maria Geenen-Timmermans (all in the family). Nog een kwootje. Komt ie:

“Volgens haar verklaring ten deze handelend als mondeling lasthebber van de te Rotterdam gevestigde naamloze vennootschap Crédit Lyonnais Bank Nederland BV en/of de statutair te 's Gravenhage gevestigde naamloze vennootschap Avista Bank NV, kantoor houdende te Rotterdam”.

Kijk, zoiets zet aan tot grutten. Want de Crédit Lyonnais Bank Nederland (qq. dus ook dochteronderneming Avista) koerste in de periode waarin Erik en Maria daar een hypotheek versierden op een zware depressie af. Deels als gevolg van de eerdere overname van de uiterst louche Slavenburg's Bank (2) en deels door de honderden meloenenkredieten die uit de losse pols werden verleend aan de mafiose Italiaanse ondernemers Parretti en Fiorini bij hun “verovering van Hollywood” (3). En laat onze Erik daar nou met zijn neus midden in hebben gezeten als hoofd van de afdeling liquide middelenvan CLBN. Jawel. Eind 1992 zou hij zelf de zak hebben genomen en als partner zijn toegetreden tot het Utrechtse befkantoor Bosselaar & Strengers. Heel eerzaam, maar als je eenmaal met pek bent omgegaan heb je een goeie kans dat je toch besmet bent geraakt. Met als gevolg dat je er bijvoorbeeld geen been in ziet om het wankele wereldje van gokkers, gamers en binaire optieciens binnen te stappen. Met als exponenten avontuurlijke ondernemers als Willem Smit en Dirk-Jan Bakker, beiden in de jongste geschiedenis in zaken met de te vroeg van ons weggenomen Willem Endstra aka de bankier van de onderwereld (4). Mocht u Erik dus treffen bij het Kifid, dan weet u een ietsie meer van zijn financiële achtergronden en kan u misschien een pietsie beter uw kansen inschatten op een gunstige afloop van uw procedure. Stay tuned (JP).

(1) Om uw nieuwsgierigheid te stillen, voilà.
(2) Goeie raad: bestijg voor Slavenburg eens onze ouwe trouwe zoekmachine. Zet tevoren wel een knijper op uw neus.
(3) Zie voor dit paar apart aflevering 1 van de serie “De achterzijde van het beursschandaal”, de afleveringen 3 en 4 van de serie “Octopussy” en de serie “Bommen voor Felipe”.
(4) Zoek voor dit paar apart opnieuw onze zoekmachine op.

Octopussy

  • Hits: 2019

Opgeruid staat netjes (025)

Een heel goede dag van morgen, lieve klimaatkids! Er is voor maandag de zesde januari weer een uitgelezen alternatief voor schoolgang of lediggang. Driekoningen zegt U? Ja, dat ook, maar wij hebben het nu over het de-eerste-maandag-van-de-maand-verschijnsel.

Luchtalarm! Het testen van de sirenes van de BB, de dienst Bescherming Bevolking, op het middaguur van de eerste maandag van elke maand. Was ooit een langgerekt gehuil uit de geluidsapparatuur op brandweerkazernes, werd daarop een minder alarmerend, meer speelse deun uit een digitaal kastje. En zou nu al vervangen moeten zijn door een ep. Zoals alles. Een soundbite die je alleen nog maar kan horen op bestelling, als NLalert op je debieltje.

Feitelijk afgeschaft dus, die test. En da’s maar beter ook. Want voor de oorlog die er aan zit te komen kunnen we helemaal niet schuilen.

Hebben we al lichtjaren achter ons gelaten: de conventionele oorlog. Dat gedoe met vliegtuigen, bommen, bezettingsmachten en zeeslagen. Voltooid verleden tijd. We zijn er nu klaar voor om mekaar digitaal uit te moorden. De cyberoorlog, jullie zijn er mee opgegroeid, jullie weten eigenlijk niet beter.

Gewoon de stroom eraf bij de ander. Met alle gevolgen van dien: van het ze laten zuipen van ongezuiverd grondwater tot het lamleggen van hullie hun communicatiemiddelen. Voor het thuisfront dat zit mee te kijken, gaan er dan ook nog wat visuele dingetjes mee in de verpakking: een beperkt kernbommetje in een Kaukasisch bergmassief, een gifgasdosis op een Afrikaanse miljoenenstad.

Het voornaamste effekt? Mensen die zich in paniek aan elkaar vergrijpen. Niet langer vanwege dat de een zus denkt en de ander zo, of omdat hullie olie hebben die wij wel kunnen gebruiken – dat schrijven we na afloop van die oorlog wel weer in dikke studies. Zodra de ooggetuigen verdwenen zijn. Maar over het diepste wezen van oorlog -het oog om oog, tand om tand- lees je niet in die studies, krijg je niet te horen van de bollebozen die het allemaal na afloop komen uitleggen en duiden.

Oog om oog, tand om tand. Dat is waar oorlog op aankomt. Ook de oorlog van morgen. Mensen, niemand uitgezonderd, die de richting en hun morele kompas kwijtraken en zich vergrijpen aan hun familieleden, buren, collega’s, vrienden, vreemden. De complete slachting, omdat niemand het laatste lijk wil worden. De een manifesteert zich als een sadist, de ander doet niets wanneer er iets gedaan zou moeten worden.

Ik was afgelopen zomer in Amerika en raakte er met een dromer van de Amerikaanse Droom in discussie. Hij was zelf buiten de boot gevallen -zijn woorden- tijdens hun oorlog in Vietnam omdat zijn vader hem toen verbood zich voor het leger te melden. Om die reden haalde hij zijn eigen zoon dertig jaar later over om het pakkie wel aan te trekken en met de US-vloot naar Zuid-Korea te varen. ‘Om hem te laten zien wat oorlog is’, zei hij tegen mij. ‘En hij is er als een man vandaan gekomen.”

Ik vroeg hem waarom hij de jongen niet in blouse en jeans naar Europa had gestuurd. ‘Naar Berlijn en Leicester, naar Smolensk en Rotterdam’, zei ik. ‘Bij ons kun je nog op elke straathoek zien wat oorlog is. Ik had hem graag rondgeleid door de voormalige Amsterdamse Jodenbuurt.’ In die fase van ons gesprek had ik hem al zover over the edge dat toen ik hem vertelde dat ik nooit in enige militaire dienst ben geweest, niet weet hoe een geweer eruit ziet en me beslist door hem geen man wilde laten noemen, hij er het zwijgen toe deed.

Oorlog kun je dus maar beter voorkomen. Trap er niet in deze dagen, nu het tussen de dromers aan de andere kant van de Grote Plas en de ijzervreters in het Midden-Oosten weer tot een clash dreigt te komen. Geloof niet in de propaganda, kies geen partij voor het geweld van deze of gene zijde, weet wie je vrienden zijn en mijd je vijanden.

Oorlog is zinloos. Mede om die reden vraagt Extinction Rebellion ons, jullie en mij, om morgen bij het jammeren van die sirene op straathoeken en pleinen voor dood te gaan liggen. Om uit te beelden waarover die lawaaitest eigenlijk gaat -dood en verderf- en om aandacht te vragen voor de noodtoestand die -mijlenver verwijderd van het Íraans-Amerikaanse conflict- werkelijk heerst en die ons allemaal elke dag aan zou moeten gaan: de benarde positie van onze aardbol.

(JoopFinland)

Opgeruid staat netjes

  • Hits: 303

Op de barricades in Frankrijk (066)

Macron is zo schaamteloos geweest om tijdens de traditionele lintjesregen ter gelegenheid van het nieuwe jaar een vriend, de Franse baas van het Canadese investeringsvehikel BlackRock, het bedrijf dat als belangrijkste gaat profiteren van de privatisering van de pensioenen die Macron probeert af te dwingen, voor te dragen voor de hoogste onderscheiding, het Legioen van eer.
Deze aflevering zal weer een hoogst persoonlijke touch krijgen net als toen ik drie weken geleden in Toulouse landde in verhevigde stakingsacties, nu omdat ik uit de Pyreneeën terugkeer naar de luchthaven van de Hoofdstad van het verzet terwijl de acties verhevigen. De bus in de vallei beneden naar het busstation van Perpignan staakt weten alle inwoners me te vertellen. Ik speel verbazing. Iemand zal me brengen.
Maar dan de bus. De heenreis Toulouse-Perpignan boekte ik bij Blablabus, een dochteronderneming van de staatsspoorwegen SNCF die voor de 29e dag op rij in staking zijn. Die arriveerde stipt met Spaanse chauffeur. Parijs-Barcelona.
Voor de terugreis denk ik nog slimmer te zijn: ik boek hem bij concurrent Flixbus, eigendom van de Deutsche Bundesbahn. Die staakt niet. Maffers dus.
Om op alles voorbereid te zijn heeft uw verslaggever ondanks zijn jaren een stapelbed besproken in een jeugdherberg te Toulouse de nacht voor zijn vlucht. Ik haat verrassingen nu ik na jaren weer eens per vliegtuig reis. En om wat couleur locale te proeven. Een stoofschotel wellicht. Castelnaudary is niet ver.
De 'convergence' tussen de Gele Vesten en de vakbonden in staking verloopt volgens beide partijen succesvol. Bekijk de beelden van de 60e aflevering van de zaterdagen van de Gilets Jaunes . Wat een elan. Dansers van de Opera naast de werkers in transport, alles gelardeerd met Gele Vesten. Een traditie in een land waar de intelligentsia en de kunsten vinden dat ze niet zonder het volk kunnen. Het land van de Revolutie. (WK)

Op de barricades in Frankrijk

  • Hits: 315

Trump en Deep State (025)

Zal het gebeuren dat Donald Trump zijn verkiezingsbelofte ('no more regime change') breekt en een oorlog begint om het Ayatollah-bewind in Teheran, de laatste kers op de taart die Generaal Wesley Clark gepresenteerd kreeg op het Pentagon, af te zetten?
Ik denk van niet.
Hij zou zijn herverkiezing volgend jaar in ernstig gevaar brengen. De enige troef die hij heeft tegen de Democratische tegenstander 'ik ben geen oorlog begonnen' verspelen. Zich niet langer onderscheiden van zijn voorgangers Bush, Clinton en Obama die het lijstje van Clark afwerkten ten behoeve van Deep State. Het zou politieke zelfmoord betekenen.
Trump is in grote problemen. Het impeachment-proces in het Congres, waar het Huis als aanklager optreedt en de Senaat als jury en rechter, wordt vanwege de Republikeinse meerderheid in de Senaat in MSM als 'kat in het bakkie voor Trump' afgeschilderd maar is dat in het geheel niet. Een deel van de Republikeinse Senaat, de ergste warmongers en vertegenwoordigers van het MIC, maakt Trump het verwijt dat hij geen oorlog is begonnen. Syrië, Noord-Korea, Venezuela. Nu Iran. Ze zijn bereid Trump te lozen voor een opvolger die wel gehoorzaamt. Dat weet Trump.
In dat licht moet de lang voorbereide actie tegen de Iraanse generaals in Bagdad worden gezien waarin hij toestemde.
Het was een domme zet. Nog nooit werd een actie van de VS wereldwijd zo algemeen afgekeurd.  Als iets duidelijk is geworden is het een isolement van de VS, niet van Iran. De gecombineerde marine-oefeningen samen met China en Rusland moeten door het Pentagon met argusogen zijn gevolgd.
Een oorlog met Iran zal de ineenstorting van de VS als supermacht versnellen. Daarom is Europa zo doodsbenauwd. Want dan is de Amerikaanse parapluie boven ons snel opgehaald en zijn we overgeleverd aan de Rus en de Chinees.
Uiteraard kan ik het mis hebben. Dan koersen we in snel tempo af op instabiliteit en een oorlog op grotere schaal dan de vorige. Een angstwekkend vooruitzicht. (WK)

Trump en Deep State

  • Hits: 479

Gibt es Krieg?

Op de middelbare school die ik bezocht vormden de docenten zich naar het vak dat ze gaven. Zette je Braaksma, de leraar Frans, de pet van de SNCF op dan kon hij met zijn grijze snor en uitpuilende ogen zonder meer doorgaan voor een conducteur op het boemeltje van Duinkerken naar Gravelingen. En die van Nederlands, Schut, las ons zoveel voor van de plaatselijke dichtende grootheid Starink, dat wij dachten dat de staar waaraan de man leed wel moest zijn voortgekomen uit zijn hobby.

Duits kregen wij van een oorlogsslachtoffer.

In deze dagen waarin de supporters van de bewoner van het Witte Gekkenhuis steeds harder roepen dat 'Trump geen oorlog wil', zingt in mij vrijwel onafgebroken de tekst die mijn leraar Duits me vijftig jaar geleden meegaf. Ik schreef ooit een vers over de man. Voor de gelegenheid noem ik het

Gibt es Krieg?

Ik teken voor U
Jan Willem Oortgiesen
ooit mijn leraar Duits

Kijk, daar verschijnt hij al
Hoog voorhoofd, dito jukbeenderen
Lang grijs haar in een krul

en in een baard die
reikt tot aan zijn navel, achter een
niet altijd even zorgvuldig dichtgeknoopt hemd

Zo hoog als het voorhoofd was van mijn leraar Duits
Zo laag was zijn stemgeluid, een bas als van een kerkklok
Met een nagalm die onze schoolbanken deed trillen

Maar wat ik me vooral van Jan Willem Oortgiesen herinner
Dat is het feit dat zijn stem, die machtige brulboei, altijd brak
Knak zei, en knap, en altijd midden in die ene zin

mijn leraar Duits was wat
men treffend noemt een
getekend mens

Wij, zestienjarigen in zijn klas, dorsten hem niet
In de ogen te kijken, bang als we waren voor wat daar te zien zou zijn
Een traan, misschien wel twee, van oud vocht als uit een steen

Onze leraar Duits leed aan frontkolder en aan
Après la guerre, aan hoe je het ook maar noemen wilt
In welke taal dan ook

grijsaard stond voor onze bank en herhaalde
dan weer met een grijns
dan weer met een oude snik

Die ene zin:

'Gibt es Krieg?'
Daarin lag volgens Oortgiesen alle Duits

Het was de vraag die hij hun buurman ooit aan zijn vader had horen stellen
En die toen beantwoord was met een
Traan, misschien wel twee

zestien was Jan Willem Oortgiesen toen geweest
en voor de rest van zijn leven
een getekend mens

(JoopFinland)

  • Hits: 307

Meer artikelen...

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch