Het Kahn-dossier (001)

woensdag 10 augustus-2005
De vol in bloei staande veertiger Mabel van den Dungen gaat als lekker wijf door het leven. Verder schijnt zij bij tijd en wijle een roze wolk aan haar reet te hebben hangen, een stel teevee-formats de wereld te hebben ingeslingerd, voor Nieuwe Revu en Quote in de ring te zijn geweest, iets te doen aan het imago van Dirk van den Broek en je te kunnen coachen als je problemen hebt met je communicatie. Een duizendpootje dus, die Mabel. En voor heren met een beetje poen een wannahave.
Een van die heren was André Kahn. Het redelijk gevulde zie-de-maan-schijnt-door-de-bomen-baasje van Amstel Diamonds, die onder de voorbijgangers ook al eens Abraham heeft gezien. André was ooit voor Mabel gevallen als een piano van een wolkenkrabber. Of dat helemaal wederzijds was vermeldt het sprookje niet.
Diamonds mogen dan een girl’s best friend zijn, ze zijn geen garantie voor iets langdurigs als er een kerel aanhangt. Mabeltje en André kregen dan ook ruzie. Geen gewone, een ordinaire, waarbij naar verluidt zelfs klappen vielen in het Olympisch Stadion. Op zich, gezien het sportieve karakter van de lokatie, geen slechte keus om te matten, maar chique is wat anders.
En het ging bij die gelegenheid niet eens om de eindsprint, want na die woelige finale volgde nog een flink stel verbale etappes, waarbij de geur van de vismarkt nooit ver weg was.
Mabel begon de situatie knap genant te vinden en klaagde hier en daar haar nood bij andere aimants en/of bewonderaars, onder wie Izhtak Meiri. Een Israëlische spierbundel die wereldberoemd is geworden in de randstad en omstreken door zijn rol als vermeende afperser van brokkenpiloot Erik de Vlieger.
Ridder Izhtak raapte de witte zakdoek van Mabel op, belde André en kondigde aan dat ie even bij de diamantair langs zou komen om hem een afknapbeurt te geven. Guess what? Bleken de bundel en de honderd karaat elkaar te kennen. Amsterdam is een dorp en zeker als het gaat om het oude volk. De vrede tussen Izhtak en André werd ter plekke getekend. Het werd het begin van een wat hechtere relatie tussen beide heren, gepaard gaand met vele telefonades en gesprekken in slok- en smikkeltenten...
Dat maakte de situatie tussen de twee ex-geliefden er echter niet makkelijker op. De strijd werd met niets ontziend elan voortgezet en mondde zelfs uit in processen-verbaal en officiële aanklachten. Nog niks aan de hand, maar Meiri, de Dritte im Bunde, werd door de Amsterdamse bromsnorrenbrigade fanatiek afgelegd en afgeluisterd vanwege diens andere kunststukjes. Dat leidde er haast automatisch toe dat ook de vriendenkring van Kahn het slachtoffer werd van de onstuitbare ijver der koddebeiers en hun gesprekken terechtkwamen in de tapverslagen van het inmiddels uit zijn krachten gegroeide dossier over het droevige naspel van een verloren liefde. Kahn hels, vriendenkring hels, Mabel hels en Meiri de zwartepiet. En vooral dat laatste schijnt ongezond te zijn.
Regisseur van deze warboel was OM-bef Michiel Zwinkels, die ondermeer bekendheid geniet door tegen een mof een boete van duizend euro te eisen omdat die zijn hond “zonder redelijk doel” pijn had gedaan. Conclusio: als je wel een redelijk doel hebt mag je je hond wat Michiel betreft kennelijk een flink pak ros geven.
Op het oog dus een wat ongevoelig heerschap die Michiel, maar volgens insiders niet waar het de charmes van Mabel betreft. Hij zou haar al ettelijke malen bij zich hebben ontboden. Ambtelijk uiteraard. Mogelijk ligt in die stille adoratie de reden voor Zwinkels om een dergelijk flutdossier coûte que coûte aan te houden. Het beroerde is echter wel dat de bijbehorende tapverslagen inmiddels de afdeling journalistiek hebben bereikt. En u weet, wij houden er wel van om voor de muziek uit te lopen. Nou nog even zien of het orkest het vaandel wil volgen.

Het Kahn-dossier

  • Hits: 487
Klik hier om uw reactie toe te voegen

Kleintje Muurkrant - Postbus 703 - 5201 AS - 's-Hertogenbosch