• Laatst gewijzigd: dinsdag 21 februari 2017, 16:59.

Maecenas met een vlekje

  • Gepubliceerd in Actueel

Bent u er al geweest? In het Rembrandthuis? Kan je je vergapen aan drie schilderijen van Rembrandt die normaal gesproken buiten gaapbereik blijven. Ze zijn van Thomas S. Kaplan. Een ontieglijk rijke Amerikaanse stinkerd, die de grootste stapel Nederlandse 17de eeuwse meesters ter wereld bij elkaar heeft gerommeld. Wel een goeie stinkerd volgens het NRC, want hij heeft die tussen dure lijsten geperste kunstexplosies niet thuis aan de muur hangen, maar her en der in musea. Kan iedere gewone boerenleut ervan genieten. Ook koters. Lief hè?
Maar Thomas heeft niet voor alle kindjes evenveel compassie. Hij is namelijk handelaar in goud, zilver en andere dure opgravingen en is erbij gebaat dat er eilie -tegenswoordig ook wel lente genoemd- in regio's als het Midden-Oosten en Somber-Afrika ontstaat en liefst blijft. Dat drijft de prijzen van zijn nering op en daar moet Thomas het van hebben. De markt beïnvloeden heet dat. En tot een paar jaar geleden liep alles naar wens. Maar toen moest Vlad zich zonodig bemoeien met Syrië en Iran en begon de zaak te glijden. Met name de nucleaire deal met Iran vond Thomas niet gezellig en dus ging ie via zijn Tigris Financial Group aan de slag. Hoe? Door stiekempjes de UANI-groep aka United Against Nuclear Iran te financieren. Kunt u in dit met zwierige streken geschilderde artikel terugvinden. En als u op de site van UANI alleen maar naar de adviseurs kijkt zal een schreeuw à la Munch onverhoeds uit uw keel opstijgen. Een hele schutterij aan ouwe topsmurfen uit de Amerikaanse, Britse en Israëlische grutterswereld wordt daarin geportretteerd. Plus nog wat trouwe aanhang uit andere krochten van de wereld, die met intriges hun brood verdienen. Kijk en vergelijk. Dus Thomas kan wel een goeierd lijken en lief zijn voor museumkoters, maar in sommige delen van onze aardkloot mogen hun minder gecultiveerde leeftijdgenoten wat hem betreft doodvallen. Letterlijk. Als collateral damage.