• Laatst gewijzigd: zondag 19 februari 2017, 10:16.

Rechtsgang (001)

  • Gepubliceerd in Actueel

Woensdag is het zo ver. Dan duwt Sir John Chilcot aan de overkant van het plasje met een zucht zijn rapport naar buiten. Eindelijk klaar. Samen met een stel andere begrafenisondernemers heeft ie een paar jaar gesnuffeld aan Tony Blair's pain in the ass: de oorlog in Irak. Inclusief het tot stand komen van Tony's “dodgy dossier” ter rechtvaardiging ervan (1). Desgevraagd heeft de Haagse Internationale Strafhut al gekraaid, dat de Britse ex-premier niet vervolgd zal worden voor oorlogsmisdaden. De eventuele veroordeling van een bevriende ex-regeringsleider die bloosloos in de voetsporen trad van Adolf H. zou namelijk buiten de competentie van de Strafhut vallen. Dat had anders gelegen als de roots van Tony in de Balkan of duister Afrika hadden gelegen. Maar ze lagen in Edinburgh en Oxford en die heur je niet in een Scheveningse kerker te deponeren. Loslopende Britse militairen die tijdens de Ausradierung van Saddammeke en zijn kliek uit hun voegen gingen om de lente vorm te geven kunnen overigens wel worden berecht. Een gotspe? Mag je wel zeggen.
In dat licht is het merkwaardig, dat de vroegere Israëlische minister van Buitenlandse Zaken en vice-premier Tzipi Livni aan de vooravond van haar bezoek aan Londen afgelopen week een oproep kreeg om bij de Metropolitan Police te verschijnen. Ze werd beschuldigd van oorlogsmisdaden in de Gazastrook in de jaren 2008 en 2009. Na wat gehakketak tussen Tel Aviv en het door de Brexitgolven geteisterde Londen kreeg Tzipi een speciale diplomatieke status en kon ze ongestoord meebabbelen bij een door het Israëlische dagvod Haaretz en de Brits Joodse gemeenschap georganiseerde conferentie. Tzipi haalde in het weekend alsnog haar gram. Ze had van zijn lang zal ze leven geen spijt over wat ze ooit gedaan had bij de verdediging van de Israëlische belangen. Of ze deze huzarenstukjes daar ook bij rekende kwam niet uit de grondverf. Maar de boodschap was duidelijk.
En om nog eens extra aan te tonen wat de vertegenwoordigers van de 1 procent in deze wereld zich allemaal kunnen veroorloven dit enorme stukje verse proza van de Amerikaanse journalist Daniel Hopsicker, The three amigo's, a total dreamboat, and an elephant. Die Internationale Strafhut? Een farce uit de buitencategorie. (1) Zie hiervoor het luimige artikeltje Blairen, blairde, geblaird van 9 februari 2009.

Gelabeld als rechtsgang