• Laatst gewijzigd: zondag 19 februari 2017, 10:16.

Uitgeverij Suspect (009)

  • Gepubliceerd in Actueel

Zegt ons vandaag de dag de lettercombinatie CCC nog iets? Nee, nu hebben we het niet over de Cellules Communistes Combattantes, de Strijdende Communistische Cellen, in het België van dertig jaar terug. Heel in de verte familie van de jongens en meisjes van Isis, maar dan wel tweetalig. Hier gaat het over Louis Couperus, Simon Carmiggelt en Antoon Coolen, drie nederlandstalige auteurs die heel beroemd zijn geweest maar nu net zo erg vergeten. Nou ja, van Coolen herinneren we ons feitelijk niks en van Simon alleen die kop vol rimpels maar de boeken van Couperus werden ooit met succes verfilmd: wie van boven de veertig herinnert zich niet de tieten van Pleuni Touw in De Stille Kracht? Stille Lowietje liet ons tevens mooie boektitels na. Extaze (ja, echt zonder c), Eene illuzie (tja...) en De boeken der kleine zielen. Maar de mooiste is Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan... (incluis die drie puntjes dus). Een juweeltje inderdaad, vooral vanwege dat 'van' in de plaats van 'over'.
Wij moesten laatst van B naar C met de trein en omdat er op het station voor de warme saucijzenbroodjes een rij van jewelste stond, brachten wij de wachttijd door in de boekenstand. Geen Brabantse Coolen en geen Amsterdamse humor te bekennen maar wel een pocket waarvan de titel luidde: Van nieuwe managers en de dingen die voorbijgaan. Wij ons gebukt en het boekje onderuit de stapel gelicht. Bleek geschreven door ene Wijnand Libbenga, uitgegeven door Aspekt en de foto op de cover - puntige rotsen in een hooggebergte of zoiets - versterkte onze twijfel aan het nut van de eventuele aanschaf. Maar het was de ondertitel die het boekje definitief de das omdeed: Een Frans verhaal tegen Nederlands nieuw rechts. Ga er maar aanstaan... Was het boek een vertaling? Van wie dan? Gelukkig liep de trein al binnen. Maar toch nog even de tekst op de achterkant gescand op 'vertaling' en misschien wel een verwijzing naar Couperus. Niet dus. In plaats daarvan een verfomfaaide titel. Van voren heet het boek Van nieuwe managers en de dingen die voorbij gaan maar op de achterkant Over nieuwe managers etcetera. Weer thuis uit C googelden we op het boekje om te checken of we het juist gezien hadden en ja hoor, zelfs twee keer is het op de achterkant van Over waar het toch Van zou moeten zijn. In welke zijstraat van de edele boekdrukkunst heeft uitgever Perry Pierik ons nu geparkeerd? Leest de 'redder van het boekenvak', zoals hij zichzelf graag noemt, eigenlijk wel de onzin waar hij de naam van zijn bedrijf aan verbindt? Wij vrezen van niet. Want ook de rest van de tekst op de cover van Van of was het nou over nieuwe managers en dingen die er niet meer zijn, is alleen maar proof voor het feit dat Libbenga in ieder geval niet schrijven en misschien ook niet denken kan.
'Het boek is geschreven voor mensen die houden van filosofie en Frankrijk, of gewoon van een ontspannend en toch spannend verhaal', aldus besluit Libbenga, waarbij voor 'ontspannend' een spatie teveel staat. Die loze spaties rijgen zich in de tekst daarboven aaneen, net als dito bijvoeglijke naamwoorden en tenenkrommende constructies als 'het verhaal van een nieuwe bevolkingslaag die is komen bovendrijven'. En waar gáát de woordenbrij van Libbenga nu eigenlijk over? In het universum van deze would be-auteur komen 'nieuwe managers' uit het 'noordelijke Nederland' naar Frankrijk, en blazen ze daar 'als zeepbellen schaalvergroting, beroepsvervlakking, arbeidsvervreemding en bovenal een complexe, onnavolgbare werkelijkheid' in 'de verfrissende lucht van het Franse landleven met haar levenskunst'. Je suis Napoleon, zo zie je Libbenga denken...
Maar wat denkt de uitgever van deze pauvre d'esprit? Pierik denkt niet, hij incasseert. Libbenga is niet uitgegeven door Uitgeverij Aspekt, de drommel geeft zichzelf uit en betaalt Pierik op de koop toe. Libbenga heeft pakembeet driehonderd exemplaren van zijn produkt laten uitprinten en in een bandje steken en heeft daarvoor aan Pierik ongeveerabout zevenduizend euri's gefourneerd. Die driehonderd vans en overs staan en liggen nu bij Libbenga onder diens lit jumeaux, naar wij voor hem hopen droog. Moet Libbenga zich bedonderd voelen? Ach meneer Zonneberg, wie voelt zich op heden nog bedrogen op de vrije vlooienmarkt... De vraag die ons bezig houdt is wat Pierik doet van dat geld dat hij aan het uitprinten van keukenmeidenromans en dito voer voor de open haard opstrijkt? Gaat dat naar lekkere wijven of juist sexy peuters, naar dure auto's en dito huizen? Het zal misschien wel maar daar liggen wij op zich niet wakker van. Wij vermoeden dat Perry Pierik in oud papier doet om de boekjes uit te kunnen geven die hij zelf leuk vindt. Welke boekjes dat zijn? We hebben ze juist deze week van de kelder naar de zolder gebracht, als waren het de schatten uit het Louvre. Regent het alweer pijpestelen? Dat biedt ons mooi de gelegenheid om eens wat in Perry's boekjes te bladeren. Stay tuned!

Gelabeld als Uitgeverij Suspect