• Laatst gewijzigd: zondag 19 februari 2017, 10:16.

Zomaar een stralend dagje (001)

  • Gepubliceerd in Actueel

Noren vinden een lapje rendier lekker. Dat komt goed uit voor de Sami herders, want die beuren bij verkoop aan de slager rond de 400 dollar per geweide viervoeter. Nou blijkt er al een tijdje iets loos te zijn met die rondhobbelende inkomstenbronnen. Bij het knabbelen aan korstmos en paddestoelen laten ze ook nucleair materiaal naar binnen glijden, dat rond de poolcirkel is neergeslagen na de nucleaire ramp bij Tsjernobyl in 1986 (!). Wil niet zeggen dat je na een paar rendiersteakjes meteen oog in oog komt te staan met Odin zelf in plaats van diens soldaten (1), maar voor alle zekerheid hebben de Noorse autoriteiten het wettelijk plafond voor menselijke consumptie naar 3000 becquerels opgetrokken. Terwijl de rest van Europa het bij 600 houdt. Ondanks die versoepeling moet de slager af en toe toch nog een rendier terugsturen naar zijn natuurlijke habitat omdat ie te zwaar nucleair belast is. Die zie je dan in een later stadium met een gloeiende neus door het zwerk suizen. Als aanvoerder van een cluppie soortgenoten dat een slee achter zich aan zeult met een ouwe baas die zo bezopen is dat ie alleen maar “hohoho” kan roepen. En zo heeft dit nadeel ook zijn voordeel. En de Noorse consumenten? Ach, je kan op elke slak wel een partikeltje leggen.
Over naar de consumenten in New York. Op zo'n 25 mijl van hun stad verwijderd ligt de Indian Point Nuclear Power Plant. Een al redelijk bejaard orgel dat afgelopen jaar te maken kreeg met het uitvallen van de stroom, wat brandjes en een haperend veiligheidssysteem. Kan je op zijn Belgisch oplossen, maar het zijn wel degelijk ouderdomskwaaltjes. Komt nog een atoompje bij: het orgel lekt als de zenuwen.
Tritium. Ja, zegt de leiding, maar dat is niet zo erg. Het komt wel in het grondwater, maar dat is op het terrein van Indian Point zelf. Dus niet gevaarlijk voor de volksgezondheid [waar hebben we dat meer gehoord,red.]. Nou het lullige, het betrokken orgel ligt aan de Hudson rivier en passeert New York op weg naar de grote plas. Voelt u waar dit verhaal heengaat. Juist. Naar het grondwater van de grote appel en de kraan van de consument. Sluiten die hap? What happened to you? Are you nuts?
Toetje toe. Kwam ook gisteren in het nieuws. De Franse nucleaire stroomopwekker in Bugey dateert uit de jaren zeventig en vertoont dezelfde euvels als die bij Indiana Point. Met als hoogtepunt een scheur in een deksel van een reactorvat. De Zwitserse gemeente Genève ligt hemelsbreed zo'n 70 kilometer bij het oude gevaarte vandaan. Kan je zeggen, dat is niet voor de deur, maar Tsjernobyl lag een flink stukkie verder weg van Samiland en liet daar toch even een atoompoepie ruiken. De Tellgangers in Genève vrezen dat de recente lekkages bij het orgel in Bugey gevolgen zal hebben voor de kwaliteit van hun drinkwater en hebben een strafklacht neergelegd tegen EDF, de exploitant ervan. Of die klacht enige kans maakt is zeer de vraag. Want die kleine opsodemieter in Parijs zit anders in mekaar dan buuf Merkel. Hij gaat vol voor atoomenergie. Misschien lopen er straks dus Tellgangers rond met een Rudolphneus. Het is weer eens wat anders. Prettige dag nog. (1) Zie “Godenzonen” dd. 23 februari 2016.