99-10-9, Who the fuck is Edward Goldsmith?, Marco

Met veel tamtam maakte de Leidse organisatie "Fabel van de Illegaal" in juni
van dit jaar bekend te stoppen met de "MAI niet gezien!" campagne. Onder de
naam `MAI niet gezien!' zijn progressieven, radikaallinksen en anarchisten
verenigd met het doel de invoering van het vrijhandelsverdrag: Mutilateral
Agreement on Investment tegen te houden. De invoering van dit
investeringsverdrag zou de invloed van nationale staten op `de eigen'
nationale economie beperken ten gunste van multinationaal opererende bedrijven.

De `Fabel' stopte met `MAI niet gezien!' vanwege het in haar ogen nieuw
rechtse kader waar vanuit de campagne tegen het containerbegrip
`globalisering van de economie' in het algemeen en het MAI -verdrag in het
bijzonder wordt gevoerd.
In een aantal artikelen die onder meer zijn verschenen in de antiracistische
krant ` Fabel van de illegaal' verdedigt de organisatie de beslissing te
stoppen met `MAI niet gezien!'. In deze Dusnieuws staan twee artikelen die
ingaan op de door de Fabel gepresenteerde argumenten. Dit artikel bevat
enkele kritische kanttekeningen, overdenkingen en vragen die bij
ondergetekende rezen na het lezen van de Fabel artikelen. Ze dienen als
bijdrage aan de discussie die de Fabel zegt te willen voeren.

Zoals David terecht in deze Dusnieuws stelt moet de discussie gaan over
argumenten en moeten we niet vallen over de vorm waarin argumenten
gepresenteerd zijn. Maar om een open discussie te kunnen laten plaatsvinden
moet er wel sprake zijn van de wederzijdse bereidheid de eigen ingenomen
standpunten ter discussie te stellen. De manier waarop de "Fabelmensen" tot
nu toe over de - door hun veronderstelde - standpunten van hun collega
radicalen hebben geschreven nodigt wat mij betreft alles behalve uit tot een
open discussie. De toon is aanvallend en nogal zelfingenomen. De Fabel
presenteert zich als de bewakers van het juiste pad en bedient zich van een
ideologische scherpslijperij waarvan de argumenten wat mij betreft veelal
ongefundeerd zijn en op drijfzand gebouwd.

Inhoudelijke discussie is inderdaad iets waar het op dit stukje aarde in
de radikale beweging nogal aan ontbreekt maar de `Ieper loopgraaf methode'
die de Fabel hanteert beledigt en nodigt echt niet uit tot zulke discussies.
Bovendien, en nu moet ik even onvriendelijk en direct worden, zijn de
discussiestukken nogal arrogant van toon. Er wordt herhaaldelijk de
suggestie gewekt dat de collegae groepen/activisten naïef en ideologisch
dom/lui zijn (ze zien immers het potentieel anti-semitisch gevaar niet). De
Fabel doet het voorkomen alsof zij de eerste en de enigen zijn die iedereen
wakker zullen gaan schudden voor het politiek magere (in hun ogen verkeerde)
kader van waaruit campagne wordt gevoerd tegen het MAI verdrag en het
`modebegrip vrijhandel'.

Kritiek op de veelal halfslachtige, reformistische en soms nationalistische
ondertoon van de `MAI niet gezien!' campagne is echter geen Fabel-product,
maar iets waar velen al sinds het begin van de campagne (eind '97) op
wijzen. De Fabelmensen die het `MAI niet gezien!' secretariaat draaiden
vertoonden echter tot voor kort enkel allergische reacties wanneer zulke
kritiek werd geuit. Toen
bijvoorbeeld ongeveer een jaar gelden in een drietal artikelen in het periodiek
Dusnieuws kritiek werd geuit op het weinig revolutionaire karakter van de
campagne kwamen hier vanuit het Fabel hoofdbureau enkel afkeurende reacties
op. De schrijvers van de artikelen waren van collega organisatie EuroDusnie,
gelegen op vijf minuten fietsen van het `MAI niet gezien!' secretariaat.

Nu wordt ons verteld dat de beslissing met de campagne te stoppen is gemaakt
na een lange interne (Fabel) discussie. Mag ik vragen waarom men niet heeft
gepleit voor zo'n discussie binnen het eigenlijke `MAI niet gezien!' s a m e
n w e r k i n g s v e r b a n d ? Mag ik bovendien vragen waarom de
schrijvers van het Fabelstuk nooit hebben gereageerd op andere uitnodigingen
(artikelen) om over de beperkingen van het `MAI niet gezien! campagne kader
te discussieren? De plotselinge afscheidsbrief van de Fabel deden net als
het zogenaamde `zelfinterview' mijn - overigens doorlopende - wenkbrauwen
dan ook fronsen.

Gelukkig staat de hedendaagse samenleving bol van schijnbare tegenstellingen
en is iets zelden wat het op het eerste gezicht lijkt. Ik vertrouw er dan
ook op dat het niet de bedoeling is van de Fabelschrijvers de in hun ogen
toch al `razendsnel inkrimpende' actiebeweging door toedoen van lompe
discussiemethodes en ideologische haarkloverij nog verder te laten
desintegreren. Immers, in hun voortreffelijke werk voor onze
geïllegaliseerde medelanders heeft men ook altijd de noodzaak benadrukt van
het sluiten van strategische coalities, ook met meer reformistische clubs,
hetgeen aantoont dat men zich ook open kan stellen voor andere zienswijzen.
Zo zagen we in een demonstratie een paar maanden geleden nog witte illegalen
massaal getooid met oranje hoofdbandjes en Hollandse leeuw. Deze
demonstratie was mede georganiseerd door de Fabel, bepaald niet een links
radikaal monarchistische club.

Who the fuck is Edward Goldsmith?

Eén van de punten van kritiek betreft de positie van de Brit Edward
Goldsmith. Deze miljardair staat in activistische kringen bekend als
financier van allerlei campagne groepen die zich bezig houden met het
beschermen van moeder aarde. Edward Goldsmith is ook de grote man achter het
engelstalige blad `The Ecologist' waarin vanuit een conservatieve `vroeger
was alles beter' perspectief de huidige ontwikkelingsfase van de
kapitalistische wereldsamenleving wordt bekritiseerd. De man schijnt er
ideeën op na te houden waarin zogenaamde `patriarchale (Gaiaanse),
natuurlijke hiërarchieën', op aarde, centraal staan.
Vanuit zo'n conservatief en patriarchaal kader blijken ook veel groene,
rechtse partijen en organisaties zich te organiseren tegen onder andere de
algehele vereenheidsworsting van het hedendaagse kapitalisme. De Fabel merkt
zelf al terecht op dat dit verschijnsel niet nieuw is, immers, fascisten,
maar meer nog de nazi's, hielden sinds Mussolini in de jaren '20 aan de
macht kwam ook veelal van eco-fascistische ideeën.

David gaat in deze Dusnieuws al uitgebreid in op het fundamenteel
verschillende perspectief van waaruit fascisten enerzijds en linksradikalen
en anarchisten anderzijds campagne tegen het kapitalistisme (zie noot 1)
voeren. Hoewel ik daar nog het een en ander aan kan toevoegen doe ik dat
hier nu niet. Mijn persoonlijke inzet, alsmede die van EuroDusnie, tegen
`containerverschijnselen' als `vrijhandel' en `Globalisering van de
economie' is van meet af aan vanuit anarchistisch, dus anti-autoritair en
antifascistisch perspectief. Wij kiezen voor een open, kritische en
strategische samenwerking met andere krachten uit de sociale beweging. Ze
hoeven wat ons betreft niet persé anarchistisch of links-radikaal te zijn.

De Fabel-stelling dat de poen van, romantisch conservatief nationalist,
Edward Goldsmith, een grote invloed heeft op de (zichtbaarheid van) thema's
die linksradikalen en anarchisten kiezen, snijdt geen hout. Als zijn geld al
de gang van zaken beïnvloed is dit omdat hij met zijn gulle giften de
`cultuur van het geld' in de beweging brengt. Persoonlijk lijkt me juist het
streven de rol van geld zo klein als mogelijk te maken binnen onze
organisaties, want geld stinkt altijd en corrumpeert zelfs onze structuren.
Overheden, nationaal of internationaal, strooien niet voor niets met
subsidies in het rond. Het is op het eerste gezicht absurd dat tamelijk
radicale milieu-organisaties als EYFA en ASEED tonnen krijgen uit EU fondsen
waarmee ze campagne voeren tegen de EU! Maar wanneer je goed kijkt naar de
geschiedenis van sociale bewegingen is het bepaald niet moeilijk om te zien
dat dit geld voornamelijk één doel dient: het corrumperen, depolitiseren en
daarmee inpolderen van sociale bewegingen. Probeer vandaag de dag een wat
grotere organisatie, die een budget heeft van een paar honderd duizend
gulden, maar eens werkelijk basisdemocratisch te organiseren. Dat lukt dus
nooit.

In EuroDusnie doen we al twee en een half jaar heel veel met altijd zo
weinig mogelijk (financiële) middelen. We kraken onze panden, jatten het
verbouwmateriaal, tikken op afgeragde 386 computers en vervangen de
regelmatig ingegooide ruiten met glas dat we zelf uit slooppanden halen. Op
zich zouden we best een hoop poen kunnen krijgen van de EU fondsen of zelfs
opa Edward, maar op principiële gronden vragen we dat niet eens. Ten eerste
omdat volgens ons veel geld automatisch de samenwerkcultuur op op een
onplezierige manier zal beïnvloeden, kijk maar eens naar de rol van geld in
de boze buitenwereld. Ten tweede willen we geen geld van, de door ons
bestreden, overheden en kapitalistische klootzakken zoals Edward Goldsmith.
Persoonlijk hoef je mij niet te overtuigen dat meneer Goldsmith fout is.
Iemand die miljardair is, is sowieso fout, of hij nu voor Sinterklaas speelt
of niet.

De Fabel stelt dat Goldsmith met zijn miljarden bepaalt wat er zichtbaar is
van sociale bewegingen zonder dat hij nu echt eisen stelt waaraan zijn geld
besteed moet worden maar merkt ook op dat Goldsmith weinig of geen eisen
stelt waaraan zijn geld besteed moet worden. Het is nogal vreemd dat de
Fabel het ontbreken van deze `bestedings- eisen' in andere gevallen dan
Goldsmith altijd heeft gebruikt als pragmatische rechtvaardiging om geld los
te peuteren van allerlei dubieuze fondsen, (Vaticaan, gemeente Leiden).
Wanneer het om Goldsmiths smerige geld gaat wijst men dezelfde pragmatische
benadering opeens af.

Lokale economieën, religies en culturen

Nogal wat dagdromende anti-globaliseringactivisten zouden verlangen van een
terugkeer naar het geïdealiseerde feodale tijdperk waarin de samenleving nog
overzichtelijk was, aldus geschreven in het zelfinterview in de laatste
`Fabelkrant'. Rechts is bovendien bang voor de teloorgang van lokale
economieën, religies en culturen. Hoewel ik me toch regelmatig begeef onder
anti-globalisering activisten, tijdens vergadering en in het café toch veel
met hun van gedachten heb gewisseld over de harde politieke realiteit versus
`onze' eigen utopieën staat mij niet bij dat er ook maar ooit iemand zich
positief heeft uitgelaten over een post kapitalistisch, neofeodaal tijdperk.
Dat er historische romantici, verpakt in een modieus groen rechts jasje,
onder de anti-globaliseringsactivisten zijn geloof ik best maar dat mag
geen reden zijn om vanuit een radikaallinks of anarchistisch perspectief
verzet tegen hedendaagse politiek/economische tendensen te organiseren. Ik
zal dit echter nooit met hen samen doen.

Rechts is bang voor de teloorgang van lokale, economieën, religies en
culturen, zo wordt er door de Fabelschrijver gesteld. Welnu, dat ben ik ook.
De kapitalistische vereenheidsworstingsmachine moet ook wat mij betreft
gestopt worden. Wat mij betreft heeft iedere samenleving het recht hun eigen
samanelevingsvorm te kiezen en ik koester de diversiteit op onze planeet, ze
is me dierbaar. In tegenstelling tot `rechts' kots ik echter van het idee
dat de wereld moet bestaan uit een lappendeken van nationale staten die
allen op hun beurt de belangen van hun eigen raszuivere volk moet
beschermen. De staat, of deze zich nu multi-etnische of volksstaat noemt, is
en blijft in mijn perceptie altijd een onderdrukkend apparaat dat de
belangen behartigt van een kleine gepriviligeerde groep machthebbers. De
door rechts zo bepleite raszuivere volken zijn eveneens een kunstmatig
concept die er op gericht is andere aardbewoners buiten te sluiten. Ik zou
nog wel even door kunnen gaan met het uitkleden van de rechtse, fascistische
of nazistische ideologieën maar ik neem aan dat de lezer bekend is met hun
ideologische kwinkslagen. Uiteindelijk is hun hele groen rechts geleuter
gebaseerd op `angst voor wat van buiten komt' en komt het voort uit puur
bekrompheid en egoïstisch eigenbelang. Rechts is solidair met de Noord
Amerikaanse indianen? Laat me niet lachen. Het is dat deze indianen in de zo
door rechts verfoeide Verenigde Staten wonen en een leuke verpakking vormen
voor hun eigen fascistische denkbeelden want anders zouden ze er geen woord
aan vuil maken.

Het is volgens mij eenvoudig vanuit een anti-fascistisch,
anti-nationalistische perspectief te pleiten voor de diversiteit op moeder
aarde. Het is echter voor mij persoonlijk echter wel weer een moeilijke
vraag wat de waarde van mijn eigen anarchistische ideeën is in een wereld
die bevolkt word door zoveel veel verschillende mensen. We hebben allemaal
een andere geschiedenis en zijn opgegroeid met de meest verschillende
sociale en culturele waarden. Ik geloof gewoon niet dat het juist is om op 5
miljard mensen hetzelfde witte westerse anti-patriachale, anti-racistische
wereldbeeld los te laten. De wereldsamenlevingen moeten zichzelf bevrijden
en het is niet de taak van het linksradikale of anarchistische Westelijk
halfrond om `het juiste woord' te verspreiden. Vijfhonderd jaar na Columbus
is het eerder tijd om een toontje lager te zingen en ons oor eens te luister
te leggen bij hen die het meeste lijden onder `vijf eeuwen' kapitalisme.

Wat is nieuw aan nieuw rechts?

Opeens hoorde ik de term nieuw rechts. Maar eigenlijk blijkt er helemaal
niets nieuws onder de rechtse zon te zijn. De componenten van ideologische
praatjes zijn echter nog steeds het zelfde: het komplot van de Joodse
kapitalistische elite, superieuriteit vanhet (eigen) raszuivere volk, anst
voor wat van buiten komt, conservatisme enzovoort. De term nieuw rechts zou
iets zeggen over de nieuwe strategie van rechts om op traditioneel linkse
actie thema's in te springen in de hoop zieltjes te kunnen afsnoepen. Deze
als briljante veronderstelde strategie zou het product zijn van `nieuw
rechtse denktanks'.

Maar zoals in het Fabelartikel `Campagne tegen MAI is potentieel
antisemtisch' al werd uitgelegd houdt rechts zich altijd al met de, voor
hen, verderfelijke kant van het kapitalisme bezig. In de jaren twintig,
dertig gingen respectievelijk in Italie en Duitsland fascisten en
communisten ook al rollebollend over straat. Mussolini was eerst ook jaren
overtuigd lid van de Socialistische Partij alvorens hij voor het fascisme
koos en het tot il Duce schopte. Het is echt ongefundeerd om te stellen dat
beide uiterste ideologiën oppervlakkig gezien in elkaar lijken te schuiven.
Wat natuurlijk wel aan de hand is dat het kapitalisme in de westerse wereld
een vrijwel totalitair karakter heeft gekregen waar vrijwel geen ontsnappen
aan mogelijk is buiten de marges die het fascistoïde corporatisme stelt
(overigens hoofdelement van het poldermodel, maar dit ter zijde). Deze
totaliteit van het systeem, die uniformiteit op alle sociale en politieke
niveaus verlangt, plaatst oppositionele, zich niet aan de norm
conformerende ideologiën, steeds verder aan de uiterste rand van de
samenleving en dat is nu precies de plaats waarop ook de ideologische
tegenpolen elkaar tegen komen. Dat is echter nog geen reden die rand, het
strijdtoneel, te verlaten.

Komplottheorieën

De Fabelschrijvers Merijn, Eric en Harry richten zich wel vaker tot het
linkse en anarchistische volk met ongetwijfeld goed bedoelde waarschuwingen
over het gevaar van ideologische ontrafeling en dwalingen van wat we `links'
noemen. Zo hebben we in verschillende periodieken kunnen lezen over de
pogingen van UFO freaks, New Age gekken en nu dan rechts extremisten die
`traditioneel linkse' campagnes trachten te infiltreren. Zelf is de
organisatie al enkele keren doelwit geweest van extreem rechtse infiltratie
pogingen. Buiten daadwerkelijke rechtse anti-antifa achtige toestanden vindt
ik de aandacht voor niet radikaallinkse en niet anarchistische elementen
`binnen' onze structuren nogal overdreven. Sociale bewegingen staan als het
goed is midden in de samenleving en in die samenleving kom je van alles en
iedereen tegen.

Het is juist de dialoog met andersdenkende medemensen die een essentiëel en
fundamenteel element vormt van de politieke strijd die je voert. Voor
mijzelf is dan ook niet zo belangrijk wat iemand denkt maar of deze bereid
is een open discussie te voeren. Het mag duidelijk zijn dat ondergetekende
de Fabel-komplottheorie, dat extreem rechts en eenzame gekken d.m.v.
geldstromen en uitgekiende strategieën doelbewust bezig is linkse thema's te
infiltreren, niet gelooft. Het steeds verder oprukkende wereldwijde
totalitaire en fascistoïde corporatisme (in Nederland belichaamt in het
poldermodel), dat elke oppositie tracht dodelijk te omhelzen, schreeuwt
echter wel om een linksradikaal en anarchistisch antwoord. Laat ons daar
liever met elkaar over discussiëren.

Noot:
1 Fascistoïde predikers pleiten soms voor het `kleinschalige
Volkskapitalisme' en zetten zich onder andere om deze reden af tegen
neoliberale tendensen zoals de volgens hen te ver gaande `globalisering van
de economie' die de invloed van nationale staten op de nationale economie
steeds verder inperkt.

Marco