[gepubliceerd in Ravage 212]
Naast het anti-semitisme dat Peter Edel bedrijft en dat door een aantal collegae uit het Noorden uitgebreid uit de doeken is gedaan (zie Ravage # 211), is er nog wel het een en ander aan te merken op zijn artikel Kanttekeningen bij Herdenking in Ravage # 209). Zo vind ik persoonlijk dat hij de rol van prins Bernhard onderbelicht. Terwijl er in Bernhard's geval toch een aantal feiten zijn, die de grootste complotdenker aan het wankelen doen brengen. Bernhard (nog altijd SS'er, daar nooit zijn lidmaatschap is ingetrokken) ging op een gegeven moment bij de spionage-afdeling van IG Farben werken, Duitslands grootste chemieconcern en producent van Zyklon B, het gas dat in de concentratiekampen werd gebruikt. Dit bedrijf was al jaren op de hoogte van de plannen van de nazi's'. Zij werkten op volle toeren om de oorlog en de vernietiging te kunnen laten plaatsvinden, maar er was een probleem: na de Eerste Wereldoorlog was Duitsland door het verdrag van Versailles het een en ander kwijt geraakt. Het buurland Nederland kon eventueel voor een oplossing zorgen, zij was immers de poort naar een enorm grondstofrijk gebied, te weten Nederlands-Indië. De top van IG Farben besloot Bernhard te koppelen aan de troonopvolgster van het Nederlands koningshuis, Juliana. Deze was eerst van plan te huwen met een Zweed, maar daar staken de nazi's een diplomatiek stokje voor. Een zorgvuldig in scene gezette ontmoeting mondde tenslotte uit in een huwelijk.
Het volgende sappige feit: op een gegeven moment werd Bernhard door Wilhelmina benoemd tot haar persoonlijke inspecteur van de Binnenlandse Strijdkrachten. Dit gebeurde zo'n twee jaar voor de inval van Duitsland. Bernhard reisde langs alle onderdelen en bracht rapport uit aan Wilhelmina. Verder was Bernhard als geen ander op de hoogte van de nazi-plannen. Vlak voor de inval had hij nog een overleg met zijn broer, die ook SS'er was, en briefde hij alle gegevens over Neerlands verdedigingswerken door. De rest van het verhaal is bekend.
Nadat de koninklijke familie in Londen een goed heenkomen had gezocht en Juliana in Canada zat, wilde cowboy Bernhard nog meer steentjes bijdragen aan de vestiging van het Derde Rijk in Europa. Hij toog daartoe terug naar het slagveld - wat had hij tenslotte te vrezen van zijn maten? Een paar bezoekjes aan het Vichy-regime in Frankrijk, in 1942 effe bij Hitler langs. In Nederland zorgde Bernhard's eigen spionage-afdeling ervoor dat prominente verzetsleden werden afgemaakt. Hier werden meerdere vliegen tegelijk geslagen; Wilhelmina had wel oren naar de vestiging van een rechtse dictatuur in Nederland als de Duitsers verslagen waren. Daar had ze uiteraard die verzetsfiguren niet bij nodig, daar liepen ook veel te veel communisten tussen. Colijn, toenmalig premier van Nederland zei in 1945: het wordt tijd dat die nazi's ons helpen tegen de communisten, die komen veel te dichtbij.
En zo zijn nog wel een aantal zaken te noemen: het bewust nalaten van de vernietiging van de Nederlandse olie-installaties, deze vielen ongeschonden in handen van de Duitsers, die deze uitstekend konden gebruiken voor de oorlog. Het verraad van de luchtlandingen bij Arnhem, de geallieerden die pas in actie kwamen toen de Russen te ver oprukten, noem maar op.
Maar voordat ik nog verder allerlei gebeurtenissen ga opnoemen verwijs ik naar twee boeken. Het eerste is van Wim Klinkenberg, getiteld Prins Bernhard, een politieke biografie. Het behandelt het verraad van Arnhem, de Greet Hofmans affaire (waar onderstaand boek dieper op ingaat), uiteraard de Lockheed affaire en alles wat daartussen door gebeurt! De ander is Crises op Soestdijk, geschreven door J.G Krikkert. Ook dit is een aanrader.
Marco Venema, Utrecht
Dit artikel is verschenen als speciale bijlage in de digitale versie van Kleintje Muurkrant in 1996