vrijdag 29 december 2006
In de vorige aflevering maakten wij melding van de verbinding tussen de avontuurlijke onderneming van Joca Jocic en die van de vorig jaar op slordige wijze naar hoger sferen geholpen Zuidafrikaanse diamantmogul Brett Kebble, via de van tijd tot tijd in Antwerpen verblijvende duisterling Jenö Grosz. Aan Servische zijde was in die handelsrelatie een hoofdrol weggelegd voor de in Belgrado gevestigde firma Alvema die bij tijdelijke afwezigheid van Joca onder leiding stond van diens familielid Aleksandar Miljevic. Het assortiment beperkte zich niet tot diamanten, maar bestond ook uit roesmiddelen en wapens waarbij in veel gevallen containers met sigaretten als cover dienden en de Zuidafrikaanse connectie als tussenstation.
Voor de aankoop van die sigaretten werd in de jaren negentig ondermeer de firma Parcom Trading Incorporated, 7445 NW 12th Street in Miami (Florida) gepraaid, waar ene John B. Alexander aan het roer stond. En laat die club voor haar financiële besognes nou net gebruik maken van de eveneens vanuit Miami opererende Hamilton Bank. Een bancaire dwerg die net als Jocic’ handelsonderneming Alvema ook over een filiaal in Panama beschikte. Zult u misschien zeggen “Ja, en?”, maar analyse this.
Bij een controle constateerde een stel federale staatssnuffelaars dat alleen al in het jaar 2000 zo’n 2 miljard dollar in verzegelde zakken bij de Hamilton arriveerde en als deposito in de boeken werd bijgeschreven op naam van allerlei Latijns-Amerikaanse machthebbers en gebroed van zo mogelijk nog twijfelachtiger allooi. Verder troffen ze een flink aantal leningen aan waarvan je op je Florida’se klompen kon aanvoelen dat die nooit zouden worden terugbetaald en snoven ze een penetrante waslucht op. Reden genoeg om begin 2002 de deuren dicht te timmeren. Maar wel zachtjes om niet dezelfde sores te krijgen als indertijd met de BCCI of de Nugan Hand Bank. De ene helft van de Hamilton kwam onder toezicht van de Federal Deposit Insurance Corporation, de andere helft werd overgedragen aan de goede zorgen van de Israel Discount Bank.
Pas begin 2006 verschenen er berichten dat de Hamilton Bank naar alle waarschijnlijkheid een frontstore was geweest van de CIA en de Mossad en dat de poen die er een sopje had gekregen naar alle waarschijnlijkheid gerelateerd was aan de handel in drugs en wapens.
En daarmee zijn we thuis. Stay tuned.
donderdag 28 december 2006
Op Tweede Kerstdag meldde de NOS via het Radio-1-Journaal en even later ook op Teletekst: “Bij een explosie van een oliepijplijn in de Nigeriaanse stad Lagos zijn honderden doden gevallen. Volgens het Rode Kruis zijn er zeker 300 doden, maar kunnen het er ook 500 zijn. Tientallen zwaar verbrande slachtoffers zijn naar ziekenhuizen gebracht. Vóór de explosie waren honderden mensen bezig olie af te tappen. In de pijplijn waren gaten geboord. De pijp lag in een dichtbevolkte wijk. In Nigeria wordt vaak illegaal olie afgetapt. Daarbij gebeuren geregeld ongelukken. In mei vielen bij zo’n explosie meer dan 150 doden.” De Nederlandse Brandweer bevestigt dat cijfer op brandweer.nl en meldt tevens: “Het komt zeer geregeld voor dat er in Nigeria doden vallen omdat mensen brandstoffen als benzine proberen te stelen uit pijpleidingen. De afgelopen jaren zouden zeker 2000 mensen het leven hebben gelaten door dergelijke praktijken.” Ook hier wordt bericht dat “in Lagos pijpleidingen vaak dwars door woonwijken lopen.” De uitsmijter van de brandweer: “Ondanks de grootschalige export van ruwe olie door Nigeria, kampt het land geregeld met tekorten aan brandstoffen als diesel en benzine, die ingevoerd moeten worden.”
Oliemaatschappijen als Shell roven het land grondig leeg: Nigeria is de op zeven na grootste olie-exporteur ter wereld. In eigen land zal zo’n roofconcern het niet wagen om pijpleidingen met licht ontvlambare en zeer explosieve stoffen dwars door dichtbewoonde wijken te laten lopen. Immers, dat zou veel teveel problemen geven die niet zoals in Nigeria even kunnen worden “opgelost” door mensen als in 1995 Ken Saro-Wiwa en zijn acht mede-activisten op te knopen of ze in nog veel grotere aantallen “gewoon” over de kling te (helpen) jagen bij ook maar het minste blijk van weerstand tegen corruptie, racisme, mega-milieuvervuiling en het leegroven van het land in de stijl van de door “onze” minister-president zo bejubelde VOC-geest.
De NOS presteert het om over de straatarme bevolking, die wanhopig poogt nog iets van de onder haar voeten vandaan gestolen eigendommen terug te krijgen, op te merken dat deze “illegaal” bezig is. In werkelijkheid zijn dat natuurlijk de daders, Shell en haar nestellakeien, die bezig zijn met praktijken welke het daglicht niet kunnen verdragen. Zoals bijvoorbeeld Shell-lakei Wouter Bos, zowel voor als na de moord op Ken Saro Wiwa c.s. jarenlang bij Shell actief. Een ander waarop de door de brandweer geuite denigrerende woorden “dergelijke praktijken” meer van toepassing zijn dan op de creperende Nigeriaanse bevolking is de “socialist” Wim Kok (die overigens in 1995 stelde dat “een werkelijke vernieuwing van de PvdA begint [] met een definitief afscheid van de socialistische ideologie”). Hij aanvaardde in 2003 een handvol wat hij ooit in zijn eigen woorden “exhibitionistische zelfverrijking”sbaantjes noemde, waaronder een commissariaat bij Shell. Alweer in zijn eigen woorden plaatsen die functies hem soms wel eens voor “een duivels dilemma”. Gelukkig dus maar dat Koks judasstreken hem algauw zo’n half miljoen ouderwetse guldens per jaar opleveren waardoor bij opkomende “gewetensnood” wat makkelijker enige afleiding kan worden gezocht.
Ondertussen zullen die paar honderd mede door hun toedoen gebraden Nigerianen voor de beide politici geen belemmering zijn geweest om zich het eigen kerstgebraad goed te laten smaken. Samenvattend: het zal wel goed komen tussen Wouter en Jan Peter. Hoezee de VOC!
donderdag 28 december 2006
Hè, hè. Lekker vlot. Hebben ze in Moskou eindelijk ook deze serie in de smiezen gekregen.
Wat heeft de Russische procureur-generalski gisteren namelijk verklaard? Dat er een speciale speurneuzengroep is samengesteld om uit te vlooien of de in 2003 naar Israël gevluchte Leonid Nevzlin de crime poloniale op ex-spion Alexander Litvinenko heeft geïnitieerd. Nou, dat vroegen wij ons op 26 november al af. Per slot was vriend Litvinenko geen jongen om even lekker mee te gaan smikkelen in een sushibar. Om aan de kost te komen schrok die ouwe KGB-er bijvoorbeeld niet terug voor het chanteren van voormalige oli(e)garchs en andere rijke flessentrekkers, die bij de komst van Putin schielijk met de troika van half zeven uit Rusland waren vertrokken.
Dat rechtvaardigt de vraag waarom Litvinenko kort voor zijn dood nou eigenlijk een bezoek bracht aan ons Leonidke in Israël. Kwam hij daar echt alleen maar om voor een paar grijpshekels een dossier te overhandigen over de vuile rol die verschillende hoge jongens rond Vlad P. hebben gespeeld bij de listige overname van de Yukos-marbles? Of had ie ook een paar duimschroeven bij zich en vond Nevzlin dat even minder prettig?
Maar niet alleen in Moskou is de wind gedraaid, ook in Napels. Daar is cabaretprofessor Mario Scaramella geclipt en vervolgens in Rome achter het gaas gemieterd. De gabber van wijlen Litvinenko wordt aan de tand gevoeld over zijn aandeel in de operatie van een zak vol duistere tutti frutti om een aantal politieke tegenstanders van Silvio Berlusconi tot KGB-informanten te deformeren. Onder wie de huidige premier Romano Prodi. Daarnaast proberen de Italiaanse bromsnorri iets meer aan de weet te komen over Scraramella’s rol bij een paar gevalletjes wapenhandel en het illegaal wegdrukken van puin in een nationaal park bij de Vesuvius.
Het is net een déjà-vu. Nog even en we zijn terug in de goeie ouwe tijd toen oom Licio nog vrolijk toeterend in zijn P-tweetje voorbijreed en je voor de buis kon wegzwijmelen bij La Piovra zonder op de klok te hoeven kijken of de 24 uur al om waren. We zullen er nog van horen. Stay tuned.
woensdag 20 december 2006
De wapenexport vanuit Nederland maakt de afgelopen jaren een opmerkelijke groei door. In 2005 behoorde Nederland tot de vijf belangrijkste landen op dat gebied. De waarde van de verstrekte wapenexportvergunningen bedroeg in 2005 1,2 miljard euro. Nooit niet eerder was dat zo hoog. Al enkele jaren is een langzaam stijgende trend te zien. Nieuwe grote orders uit ondermeer Chili en Indonesië doen vermoeden dat die tendens in 2006 doorzet. Hoewel Nederland zegt terughoudend te zijn met wapenexporten wijst de oraktijk ondubbelzinnig het tegendeel uit. Conflictgebieden en uutoritaire regimes hebben onverminderd toegang tot militair materieel uit Nederland. Voorbeelden daarvan zijn India, Taiwan, Turkije en Egypte. Naast de directe uitvoer van wapens speelt Nederland ook een sleutelrol in de internationale doorvoer van wapens, vooral via Schiphol en de haven van Rotterdam. Na jaren van intensieve lobby publiceerde de regering onlangs voor het eerst een openbaar overzicht van wapendoorvoer waarvoor een meldplicht geldt. Daaruit blijkt bijvoorbeeld dat via Nederland grote hoeveelheden munitie naar Israël gaan. Het dictatoriale Kazachstan ontving in december 2005 5.528 Tsjechische traangasgranaten via Schiphol. Kenia, Pakistan en Peru ontvingen via Nederlands grondgebied eveneens vele tienduizenden stuks munitie.
In het rapport „Analyse Nederlandse wapenexportvergunningen 2005" geeft de Campagne tegen Wapenhandel een uitgebreid overzicht van allerhande feiten en details over de aard en omvang van de Nederlandse wapenhandel in 2005. Deze uitgebreide analyse is een uniek overzicht van de meest recent beschikbare wapenexportgegevens.
maandag 18 december 2006
Is die Richard Tomlinson toch weer een partij pissig. Indertijd heeft de voormalige MI 6 agent in een officieel rapport laten vastleggen dat er binnen de dienst in 1992/1993 aan een plan werd gespijkerd om het vlammetje bij Slobo Milosevic uit te blazen. Er waren volgens hem drie opties:
maandag 18 december 2006
Walter de Bock, een van de iconen van de Nederlandstalige onderzoekjournalistiek, is op weg naar de meet van zijn leven. Jammer genoeg in de sombere bezemwagen van Alzheimer. Ruim een maand geleden nam zijn krant De Morgen min of meer al afscheid van hem met een uitgebreid artikel. Qua toon misschien een wat vervroegd requiem. Maar dan wel één voor een zwaargewicht. Walter, we zullen nog vaak in je nalatenschap snuffelen. Al was het alleen maar om te voorkomen dat we opnieuw het wiel uitvinden. Moge je laatste dagen niet al te moeizaam verlopen. Venceremos!
zondag 17 december 2006
Een maandje geleden werden een hele stoot toppers van de Italiaanse speurneuzenbrigades vervroegd a la casa gestuurd. Wegens medewerking aan de illegale en slordige stofzuigeracties van de CIA, waarbij her en der Islamitische vuiltjes uit de westerse wereld werden weggewerkt op verdenking van Osamaanse praktijken. Een van die vuiltjes was de Milanese imam Abu Omar, die zelfs na een lekker frisse martelbeurt net zoveel met de directeur van het Flying Circus te maken bleek te hebben als Jan Peter Klootviool met de pruik van Geert Wilders. Nou mag je veronderstellen dat zulke hoge speurneuzen alle kunstjes van hun métier aardig onder de knie hebben. Forget it. Zo babbelde de al eerder weggebonjourde Gustavo Pignero, ex-leider van de afdeling contra-spionage van de SISMI, als een moeder op de creche met zijn opvolger Marco Mancini over de manier waarop de samenwerking met de CIA tot stand was gekomen. Gewoon, over de telefoon. Mancini teepte het gesprek en leverde het materiaal in toen tijdens het justitiële onderzoek naar de affaire rond de imam zijn voeten wat begonnen te roken. Boeiende lectuur. Interessant voor ons is dat
Pignero er blijkbaar van uitging dat het merendeel van de door de CIA verdachte baarden zich in Holland, België en Oostenrijk ophielden. Holland? Wat wist die Pignero wat wij niet wisten? Waarom werden wij opgescheept met die door de AIVD gepamperde onbenullen van de zogenaamde Hofstadgroep en die fotografenbasher, Samir Azzouz, terwijl ze in Rome kennelijk een sterk vermoeden hadden dat er hier ook volwassen baarden rondwaarden? Morgen even contact zoeken met Mink Kok. Misschien heeft die nog ergens een dossiertje liggen.
vrijdag 15 december 2006
En wij maar dagenlang liggen te zeiken over haar van Verdonk. Ongelooflijk futiel toch vergeleken met de mensonterende gebeurtenissen tussen de Euphraat en de Tigris en hoe die zijn ontstaan. Wat dat laatste betreft is er opnieuw eilie ontstaan bij onze overburen. Ene Carne Ross heeft daar weer wat olie op het smeulende vuur gegooid door naar buiten te brengen dat de junta van Tony Blair om de donder wel wist dat Saddam geen biochemische of nucleaire teringzooi tot zijn beschikking had. En ook geen spulletjes om die zooi binnen 45 minuten bij ons of onze bondgenoten op tafel te deponeren. Is voor ons geen Albert Heijn- erlebnis, maar Carne is niet de eerste de beste boerenleut. Hij was aan de vooravond van de Hitleriaanse inval in het land van de door de VS geïnstalleerde en lange tijd militair gesteunde Saddammeke de Britse vertegenwoordiger bij de onderhandelingen in de Kofi-corner over de te nemen maatregelen tegen Irak.
Volgens Ross hebben hij en zijn Britse collega’s de Amerikaanse regering voortdurend gewaarschuwd voor de catastrofale gevolgen van die inval, maar die had blijkbaar haar oren betrokken bij de firma Doveman. En voorstellen in de richting van intensivering van sancties tegen Saddam werden met een joyeuze middelvinger begroet. Carne ging zelfs te rade bij wapenexpert David Kelly en die was het volledig met hem eens geweest: Saddam had noppes, dus die inval sloeg helemaal nergens op. Een jaartje later werd Kelly gezelfmoord met een roestig messie en Carne kreeg te horen dat ie voor een meneer met een gepoederde pruik zou worden gesleept als ie zijn bek opendeed. In verband met de Official Secret Act.
Na een lange worsteling met zijn geweten heeft de ex-diplomaat nu toch de boel op straat gemieterd. Die moet dus uitkijken als ie naar een sushibar gaat. Of door zijn statement de verzenen van Tony Blair nog tegen parlementaire prikkels zal worden gehouden is twijfelachtig. Zo langzamerhand mogen we aannemen dat hij gewoon een license to lie heeft in deze kwestie. Net als onze eigen Jan Peter Klootviool.
woensdag 13 december 2006
Bij het lezen van bovenstaande titel zou u misschien denken dat we van plan zijn om iets te berde te brengen over ome Willem’s broodje poep of zo. Of iets over Joep van den Nieuwenhuyzen, de dokter op de afdeling fraudologie. Nee, zijn we niet van plan. We willen het nog even hebben over Joost Taverne, de leerling en bij sommige gelegenheden associé van topzwendelaar Robert Jan Doorn, die ooit de golfstokken met Joepie kruiste op de Tierra del Sol-course van Aruba. Zoals wij eerder in deze serie al onthulden heeft Joost recentelijk de zaak weer eens hogelijk belazerd. Nu via het obligatiefonds Baumgartner. Wie daar namelijk zijn florijnen in putte kreeg na een paar maanden al geen rendement meer en moet nog maar afwachten of ie zelfs zijn inleg aan het eind van de rit nog wel terugkrijgt. Reclameren in de richting van Joost op Curacao had net zoveel zin als te proberen om van premier J.P. Klootviool een maoïst te maken. Omdat wij nogal eens beschuldigd worden van het aan de lopende band baren van canards verwijzen wij gaarne naar onze discussierubriek om dit kwalijke bericht over Joost te staven. Daar hebben zich namelijk al vier slachtoffers gemeld en geheid dat het in werkelijkheid om een veelvoud daarvan gaat. Nou dachten we toch dat ons justitiële apparaat nog wel iets in de melk had te brokkelen op Curacao en omstreken. Maar vooralsnog heeft nog geen enkele wetshandhaver ook maar een vin verroerd in deze zaak. Tsja, je scoort natuurlijk wat makkelijker met het achter de vodden zitten van ongelukkige bolitaslikkers dan met het achter het gaas wurmen van een stel gladde Nederlandse zakenlieden, die al jaren iedereen besodemieteren die zich in hun omgeving vertoont. Niks nieuws natuurlijk. Zo gaat dat nu eenmaal in het Koninkrijk der Nederschande. Stay tuned.
woensdag 13 december 2006
Wel een heel slordige ex-FSB-er. Tenminste, als die meneer Kovtun, die samen met een gabber uit het voormalige FSB-arsenaal Alexander Litvinenko in Londen kwam opzoeken voor een zakendeal, inderdaad de hand heeft gehad in diens bizarre poloniumdood. Vanaf zijn vertrek uit Moskou is ie namelijk met het stralende goedje aan het strooien geweest als Pjotrmanknecht met pepernoten. In het vliegtuig van Moskou naar zijn eerste tussenstop in Hamburg was het al raak. In de taxi naar het huis van zijn gescheiden vrouw en zijn twee kinderen idem. In dat huis dito. In het vliegtuig naar Londen, in zijn hotel, in de bar, op de tribune, waar niet? Zat het in een lekkend flesje eau de toilette of in een buisje okselspray? Zat het in een pakkie sigaretten? De baas van de hemel mag het weten. Maar wist Dmitry Kovtun het zelf ook? Of was ie toch ook een slachtoffer? Chaos troef.
En dan heb je nog die merkwaardige Italiaanse fantasieprofessor Mario Scaramella. De man in de sushibar, die in tegenstelling tot vriend Alexander niks wilde consumeren. Nog niet eens een koppie koffie. De man ook die in het recente verleden in opdracht van een sinistere druiloor uit de partij van Berlusconi wat rotzooi bij mekaar graaide om Romano Prodi ervan te beschuldigen minimaal een informant van de KGB te zijn geweest. Vreemde gozer, maar blijkbaar als verdachte al afgeschreven. Ook al omdat meneer Kovtun in beeld kwam.
Toch blijft Mario interessant, want de vraag waarom hij op stel en sprong Litvinenko in Londen wilde ontmoeten is niet duidelijk. Alles waarmee hij onder de rook van de sushi kwam aanzeilen was namelijk een voddig lijstje namen van luitjes die op de nominatie zouden staan om te worden gekeeld door een Russische veteranenclub. Onder wie Alexander en Mario zelf. Een e-mailtje was eenvoudiger geweest en achteraf vond de ziek, zwak en misselijk geworden Litvinenko dat ook. Alleen kon hij daar verder geen borsjt van maken.
Na het theatrale heengaan van zijn Russische vriend beweerde Mario dat ie ook materiaal over de moord op de Russische journaliste Anna Politkovskaya aan Alexander had overhandigd. Maar helaas, dat was niet meer te checken.
Die informatie van de zo milieu-gevoelige Scaramella was overigens afkomstig uit de koker van ene Yevgeny Limarev. Een duisterling uit de entourage van de ooit naar Londen gevluchte Russische miljardair Boris Berezovsky, die inmiddels volgens bronnen bij de Franse bromsnorrencentrale samen met vrouw en dochter is verdwenen uit zijn stulp in de Alpen. Van een berg afgelazerd? Uit eigen beweging afgereisd naar Sri Lanka of Namibië? Onbekend.
Kortom, het is een zootje, maar of Vlad P. van het Rode Plein nr. 1 in Moskou daar verantwoordelijk voor is, moet toch ernstig worden betwijfeld. Die gaat toch niet een nucleair Klein Duimpje op pad sturen om iemand te kelen. Die weet wel betere methodes. Al was het alleen maar uit eigen ervaring. Stay tuned.
dinsdag 12 december 2006
Het is vandaag op de kop af 36 jaar geleden dat op de Milanese Piazza Fontana een bom ontplofte waarbij zestien mensen het leven lieten voor wat het was en 58 mensen gewond raakten. Het was het begin van een vijf jaar durende bommencampagne in Italië, die door uiterst rechtse Gladiolen werd geregisseerd en van tijd tot tijd werd uitgevoerd door een a prima facie linkse club, de Brigade Rosso. Met deze strategie van de spanning werd voorkomen dat het politieke centrum zich zou liëren met politiek links. Later deed zich in België een analoog verschijnsel voor via de Bende van Nijvel en de Cellules Communistes Combattantes (CCC). Na de talloze publicaties over de achtergronden van deze strategie zou je denken dat de BV Sappelaars United zijn les had geleerd en er nooit meer in zou tuinen.
No way, José. Op 11 september 2001 werden ze toch weer bij de neusvleugels genomen. Met als gevolg een tsunami aan liberaliseringen van de publieke sector ten behoeve van de luitjes die bijvoorbeeld jaarlijks op de Miljonair Fair de BNN-er staan uit te hangen. Sinds dat spectaculaire optreden van Osama’s Flying Circus worden de Sappelaars nu haast dagelijks van een kundig afgepaste dosis spanning voorzien om te voorkomen dat ze hun hakken in het zand zetten tegen verdere aanslagen op hun toekomstige sociale en financiële positie. Zo vernamen we bijvoorbeeld dat de baarden van plan waren om een vuil bommetje te verpakken in een zuigfles, een blikkie cola of flesje met vloeistof voor je oogscherfies en dat dan mee te nemen in vliegtuigen; dat er een virus op uitbreken stond dat de halve wereldbevolking zou uitroeien; dat we binnen veertig jaar met zijn allen zouden verzuipen door de opwarming van de aarde; dat de Ruskie’s binnenkort de gaskraan zullen dichtdraaien en in elke sushibar zullen rondgaan met een busje polonium-spray; dat we straks allemaal onderworpen zullen worden aan de sharia als we niet als een vliegende scheet achter de komende staatsgreep van de door Israël gesteunde Parteiführer Geert en de door de VVD-achterban aanbeden akela Rita gaan staan; dat in de komende Kerstdagen vele ballen en pieken zullen sneuvelen door een aanslag van Al Qaidazen; dat Jan Marijnissen een verkapte Maoïst is die morgen de hypotheekrente wil afschaffen en ons de dijken wil laten verhogen met emmertjes zand net als in China, etcetera etcetera. Je wordt er misselijk van, maar het helpt. Tot nog toe. En nou maar hopen dat iedereen op 1 januari wakker wordt.
dinsdag 12 december 2006
We gaan terug in de tijd. In februari van dit jaar wisten wij al te melden dat de vorige week tot acht jaar nor veroordeelde Itzhak Meiri tegen een alleszins redelijke vergoeding wat klusjes had verricht voor Klaas Hummel. De met zo’n merkwaardig serene stilte omgeven ex-partner van de ons te vroeg ontvallen “bankier van de onderwereld” Willem Endstra. De Israëlische muscleman had wat bemiddeld bij een verhuurkwestie en nog iets gedaan om Klaas een veilig gevoel te geven. Nou hielden de boys van Jan van Looyen’s Centrale Inlichtingen Eenheid (CIE) Itzhak al een tijdje stevig in de kieren. Ondermeer naar aanleiding van Endstra’s knusse causerieën op de achterbank bij Jan, Carel en Henk. Dus het was niet meer dan logisch dat in september van dit jaar tijdens het bij mekaar scharrelen van het nodige materiaal om de zaak Meiri nog ergens op te laten lijken ook Janus van Looyen even bij de rechter-commissaris naar binnen werd getrokken. Nou het gekke. Janneman antwoordde fris en vrolijk op alle vragen die hem werden gesteld, behalve toen er werd geïnformeerd of hij met Klaas Hummel had gesproken. Toen greep de rechter-commissaris namelijk in en verbood de CIE-koning om op die vraag in te gaan.
Nou zijn wij niet zo bar intelligent, maar één conclusie kunnen we toch wel trekken: Klaas heeft met Janus gebabbeld over Itzhak en de rechter-commissaris had liever niet dat wij dat met zijn allen in extenso aan de weet kwamen. Net zo min als wij weten wat Klaas zoal heeft verklaard over de ins en outs van zijn jarenlange zakelijke beslommeringen met zijn vroegere zakengabber. Je zou er bijna iets van gaan denken.
Tot nu toe is Hummel met zijn verhalen over de tijdige ontvlechting van zijn innige banden met Endstra zowel justitieel als zakelijk en journalistiek verdomd aardig weggekomen. Maar in het Amsterdamse wereldje gaat nu het gerucht dat de ING de navelstreng met Klaas heeft doorgeknipt. Als het waar is, zegt dat natuurlijk nog niks, want er zijn meer banken dan kerken. Maar hé, het is wel een (ge)mene tekel. Stay tuned.
zondag 10 december 2006
Wat lazen we eergisteren in het Deense dagvod Ekstrabladet? Dat de Britse zakenman Anthony Georgiou in oktober 1992 een meloen dollar heeft gestiekt aan ene Leonid Reiman om een poot aan de grond te krijgen in de booming telecommunicatiebusiness van swinging Sint Petersburg. En dat deed ie omdat vriend Leonid die business daar beheerste via het staatsbedrijf Telecominvest. Georgiou’s cadeautje ging naar rekeningnr. 761/309/12 bij Credit Suisse en op 12 october tekende Reiman voor ontvangst. Op 16 december 1992 verhuisde de poen naar een advocatenkantoor in Londen en kwam uiteindelijk met aftrek van kosten bij de Danske Bank in Kopenhagen terecht. Vervolgens werd in de Deense hoofdstad het BV’tje Danco Finans A/S uit de potgrond getrokken en schafte Reiman zich daar via dat nieuwe vehikel een comfortabel buitenhuis aan. De hele transactie werd begeleid door een Deense vriend van Reiman, de advocaat Jeff Galmond.
Op het oog geen gebeurtenis om je bakkie bier voor te laten staan en nog van veertien jaar geleden ook. Maar ... meneer Reiman is tegenwoordig Russisch minister van Telecommunicatie, de baas van het mega-telecombedrijf Svyanzivest en een persoonlijke gabber van president Vlad Putin. Een combinatie waar menig kapitalistische lekkerbek voor zou tekenen.
Die vriendschap tussen Leo en Vlad dateert overigens uit de beginjaren negentig toen ex-KGB-er Poetiepoe net bezig was zich een weg naar boven te banen in ambtelijk Sint Petersburg. Nou verdiende hij in die periode een scheet en een knikker, dus Leo bood hem heel vriendschappelijk een baan aan. Vladje zelf zag ervanaf, maar zijn echtgenote ging bij Leo wel aan de slag. Als logistiek medewerkster. Kijk, en zoiets schept een band voor het leven. Al dan niet onverhoeds ingekort door een dosis polonium of een andere lekkernij.
Tot zover misschien niet interessant genoeg om je zondagmiddag voor te onderbreken. Maar misschien kunnen we het nog wat leuker maken. Sinds 18 maart 2004 is namelijk een heel koppel speurneuzen bezig met een onderzoek naar een witwasaffaire, waarbij diezelfde meneer Reiman een miljard dollar heeft laten spoelen en strijken via de Bermuda Commercial Bank. Juist! De bank van de voormalige Nederlandse oliezwendelaar John Deuss, die hier niet zo lang geleden naar binnen is getrokken voor een BTW-carroussel rond partijen mobieltjes (!). Onze Johnnyboy, die in de afgelopen tijd om de een of andere reden zijn hele hebben en houden op Bermuda in de ramsh heeft gegooid, heeft dus niet alleen te vrezen voor eenzelfde lot als zijn Yukos-associé Stephen Curtis, maar ook voor een preventieve maatregel van de zijde van vriend Reiman. Want Deusemans weet gewoon te veel. Maar hé, wie met Ruski’s omgaat wordt ermee besmet. Of je nou aan de sushi zit of naar Arsenal zit te loeren. U hoort nog van ons. Stay tuned.
vrijdag 8 december 2006
Gaan we weer. Gisteren pleitten we in deze serie al als echte befklanten voor een justice for all in de zaak rond de Israëlische spierbundel Itzhak Meiri. Het kan volgens ons namelijk niet zo zijn, dat de één wel achter het gaas giert wegens snode activiteiten en de ander stilletjes zijn buik kan bollen dankzij diezelfde activiteiten. Dan gaat zelfs een vmbo-er of een PABO-klant straks nog denken dat die ander een deal of pre-deal heeft gesloten met Nico Zwinkels en dat kan natuurlijk niet. Tenminste niet zo lang er op dat terrein geen propere wetgeving in elkaar is gefrutseld.
Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de Air Holland-zaak. Gisteren kregen de ouwe baasjes van het aanvankelijk met veel gesnuif in de lucht gehouden, maar later gecrashte toeristenvehikel een flinke zeperd. Cees van Dormael mocht van de kadi een jaar lang de kwaliteit van de bedden keuren in een filiaal van het hotelconcern Hirsch Ballin & Remkes. En financiële potsenmaker Paul Gruythuysen mocht er drie jaar lang ritsen aanbrengen in sporttassen of zoiets. Want ledigheid is des Donners oor kussen.
Nou weet je dat je voor het witwassen van ondeugend verzamelde poen gestraft kan worden. All in the game. Maar over een straf voor de bedrijfsleiding van de betrokken wasserettes hebben we gisteren niks vernomen. Neem bijvoorbeeld de Luxemburgse Sella Bank. Op het oog best een keurige bedoening. Maar het zusje van die bank in Miami is in het recente verleden al eens door de FBI stevig in de peiling gehouden vanwege een zorgwekkende connectie met Colombiaanse cliënten. Dus zo verrassend was het ook weer niet, dat de Air Holland-kongsie nou juist bij de Investment Bank Luxembourg (IBL), een volle dochter van Sella, tassen vol knisperende florijnen naar binnen sjouwde voor een flinke wasbeurt. Je zou dus mogen verwachten, dat er binnen die banken ook wel met de bijl zou worden gezwaaid.
Tot nu toe noppes. Ja, er schijnt een justitieel onderzoekje te lopen, maar dat is op bancair gebied de term die altijd gebruikt wordt om een crematie van de zaak aan te kondigen. Kan ook niet anders hè. De baas van het hele spul daar is Mario Sella, de president van de Italiaanse èn Europese bankiersvereniging. Verder nog iets? Dachten we al. Stay tuned.
donderdag 7 december 2006
Zo. Hè, hè. Dat is dat. Weer een prachtig nummertje Nederlandse gerechtigheid. Een zonder competentie opererende befbank in Dordrecht heeft gisteren Itzhak Meiri voor acht jaar achter het gaas gemieterd. Wegens het afpersen van bretelsliefhebber Erik de Vlieger, ondanks het feit dat die dat nooit heeft toegegeven. En ondanks het feit dat Meiri niet werd verdedigd. Hadden ze bij de betrokken befbank allemaal mooi schijt aan. Itzhakje moest hangen. Het hoger beroep dient naar alle waarschijnlijkheid voor een gerechtshof, dat om de een of andere reden domicilie zal kiezen in Ter Apel of Siddeburen.
Nou zal meneer Meiri misschien niet iemand zijn die je ruimhartig uitnodigt voor een high tea, maar raar blijft een dergelijke rechtsgang wel. Bovendien hoor je niks over de luitjes die de Israëlische spierbundel hebben geassisteerd bij het innen van de meloenen die bij voornoemde operatie aan de orde waren. Niks bijvoorbeeld over Dennis Panday, de Ralph Inbar van John van de Heuvel’s geruisloos van de buis verwijderde misdaadprogramma, die voor zijn assistentie ook een aardig kluifje kreeg toegeworpen. Niks over het neefje van Jochem de Bruin bij de RABO, die de meloenentransactie heeft gefaciliteerd en ge-update. En niks over notaris Le Coultre die keurig de derderekening beheerde waar de meloenen langsrolden. Als je voor de veroordeling van Meiri de getuigenis van De Vlieger niet nodig hebt, dan geldt dat eveneens voor bovengenoemde hulptroepen. Justice for all, niet waar? Het woord is aan Michiel Zwinkels, het bijdehandje van het OM. Stay tuned.
donderdag 7 december 2006
What comes up, must come down. Van de tsnunami aan sympathie voor de zo poloniaal overleden Alexander Litvinenko is nog maar een straffe deining over. En van zijn laatste dramatische beschuldiging dat “Poetipoe” achter zijn bizarre liquidatie zat blijft zo langzamerhand ook geen vlooienkloten meer over. Goed, er is een Brits onderzoeksteam aan het grutten in Moskou. En ja, er is ook hijgend gemeld dat er in een kuipje bij Arsenal ook licht nucleaire sporen aangetroffen. Maar wat zegt dat? Misschien heeft Arsène Wenger daar wel een scheet gelaten. Nee, de saamhorigheid bij de westerse mainstream-pers om Vladje P. de hele zaak in zijn maatje 44 te schuiven is haast net zo aandoenlijk als Kniertje bij windkracht elf op de pier in Scheveningen.
Maar er zijn gelukkig ook nog alternatieve geluiden. Zo zou Litvinenko zelf aan een in Londen gevestigde landgenote hebben verteld dat ie allerlei luitjes uit de Russische nomenclatura plus een fris bosje oli(e)garchen chanteerde met materiaal uit de archieven van zijn vroegere werkgever. Gewoon voor de poen. In dat licht is zijn eerder in deze serie voor het souffleurshokje gesleepte trip naar Israël uiterst interessant. Hij bezocht daar de gevluchte Leonid Nevzlin, een van de oude toppers van het om hals gebrachte Yukos-imperium. Niet om samen met Leonid een ouwerwets bordje zuurkoolsoep te verorberen en for old time’s sake een flesje Samagon achterover te jassen, maar om hem te verrassen met een dossier dat vol details zou staan over de vileine rol van Vladje P. en zijn gevolg bij het ontmantelen van Yukos.
Nou is het leuke, dat ze in Moskou heel toevallig vriend Nevzlin heel graag voor de kadi zouden willen trekken wegens criminele hoogstandjes op financieel gebied uit zijn Yukos-periode en daarom Israël hebben verzocht om zijn uitlevering. Normaliter belandt zo’n verzoek in Jerusalem op bijzonder kale rotsen, maar in dit geval krabben de autoriteiten zich toch duchtig onder de keppel. De Ruskies hebben namelijk vrij recent vier Israëlische handelaren in diamanten en andere glimmers in een kerker geworpen wegens smokkel. Er bestaat weliswaar een bilaterale overeenkomst waarbij in dit soort gevallen de betrokken onverlaten in eigen land hun straf mogen uitzitten. Maar de Russische apparatchiks zagen hun kans schoon en stelden een ruil voor: die vier Israëlische smokkelaars tegen die ene Yukos-boy. Vriend Nevzlin zag zijn geest al zweven en riep de hulp in van Litvinenko om zich te wapenen. Kostte zonder twijfel wat shekels, maar de cost gaat nu eenmaal voor de baet uit.
Als we ervan uitgaan dat het dossier inderdaad nuttige informatie bevatte, dan doet zich ondermeer de vraag voor of Litvinenko ook over andere dossiers uit het Yukos-complex beschikte. Bijvoorbeeld over de vorig jaar met een helicopter naar beneden gelazerde Stephen Curtis, Yukos’ webmaster. Of over de inmiddels veilig in Nederland opgeborgen oliboer John Deuss, een financiële associé van dear old Stephen.
Ja, ja, we hebben het al eerder toegegeven, dat is je reinste speculatie. Maar als de mainstream-pers zich daaraan bezondigt, zien wij geen moverende reden om dat niet te doen. Stay tuned.
woensdag 6 december 2006
Nou weten we nog niet of die snollen van Annemarie Jorritsma naar Kabul zijn gestuurd of niet. Wij hopen van wel, want wij hebben begrepen dat het daar de komende weken wiemelt van de Nederlandse houwdegens. Dat komt door het gigantische klotenweer in Hoeroezgan. Er kan haast geen helicopter meer landen, omdat de landingsbanen de vergelijking met een herfstig bietenveld moeiteloos kunnen doorstaan. Gevolg: geen bruine vakantie op Kreta, maar op de dienstkameel naar Kabul. Naar het voorbeeld van Sinterklaas. De schutspatroon van de professionele wipkippen, die een paar dagen geleden tussen twee wulps wiegende bulten zijn opwachting maakte in de pruttige Nederlandse kampementen om aan onze mannen een zootje tienrittenkaarten uit te delen voor een bezoek aan de hoofdstedelijke glijbanen en aan onze dames een paar fleurige dildo’s. Als beloning voor het kelen van een paar honderd Talibanjers en het bouwen van een gemeenschapshuis waar de lokale bevolking vreedzaam kan leren sjoelen en punnikken of zich medisch kan laten verzorgen.
Met name van die laatste gelegenheid werd tijdens en na het bezoek van het gebaarde zinnebeeld van de christelijke verloedering druk gebruik gemaakt. De voorraad vlugzout was al snel uitgeput en ook de tranquilizers vlogen de deur uit. Want dat was effe schrikken voor die muzelmannen en hun aanhang. Nog een mazzel dat er geen Zwarte Pieten met de Sint waren meegekomen. Althans voor zover we konden waarnemen. Dan waren die Afghaanse boertjes helemaal over de rooie gegaan. En dat terwijl er nog heel wat in de nazorg liepen in verband met een post-Jolink syndroom. Kan je natuurlijk zeggen stuur die boertjes ook naar Kabul met een tienrittenkaart, maar zo zijn we niet getrouwd. We spenderen daar al genoeg poen om ze het een beetje naar de zin te maken. En stel dat je het wel zou doen, dan is er altijd wel een Nederlandse pershommel, ge-embedded of niet, die zo nodig in Nederland moet melden dat die boertjes daar dankzij de subsidie van Sinterklaas met Nederlandse snollen liggen te rollen. Dan hoeft de junta van Jan Peter Klootviool echt niet op een generaal pardon te rekenen. Kunnen ze meteen aan hun stutten trekken. Wegwezen. En wees eerlijk, dat kan ons land niet hebben. Dus laten we gewoon het huisje bij het schuurtje houden. Wij wensen onze militaire pronkstukken in Afghanistan de komende weken nog veel plezier. Zet hem op rakkers. Groetjes van Annemarie en de firma Koop Tjuchem. Doei.
dinsdag 5 december 2006
I’m your Venus, I’m your fire? Geen vrouw die altijd blijft. Geen vlam brandt eeuwig. Ook een goddess lazert er vroeg of laat van af, van zelfs de mooiste mountain top – of wordt eraf geduwd. Dat weet je als je daar staat of gewoon goed kijkt vanaf de grond.
Het is te hopen dat Mariska ervan genoten heeft, zolang ze liep en stond. Moet wel kut zijn geweest, zowat je hele leven weten dat op de dag van je dood iedereen het zal hebben over wéér dat éne druilerige liedje. Doen wij hier niet. (Mark Verver)
maandag 4 december 2006
In het weekend van 16 en 17 december zal er een nieuwe basis training van de Nederlandse Clown Army plaats vinden. CloLoNeL is op zoek naar nieuwe recruten. Dit is de kans om je op te geven, om vervolgens als clown de wereld te gaan veroveren...
Clolonel is een netwerk van rebelse clowns in Nederland, die graag humor als wapen voor een andere wereld inzetten. Daarom is Clolonel op zoek naar gekken, rebellen, radicalen, deugnieten en tegendraadsen, stouterikken en muiters om onze rangen te versterken. Word lid van een gevechtseenheid bewapend met nietsontziende liefde en getraind in de oude kunsten van het clownschap en geweldloos direct actievoeren. Leer geniaal onnozele tactieken! Geniet van de subversieve vrijheid van je innerlijke clown! Als je denkt dat het iets voor jou is: volg je neus en kom naar onze tweedaagse training.
Training to be rubbish! Voor je met Clolonel naar het slagveld vertrekt moet je als rekruut deelnemen aan een Big Shoe Camp. Via een wijde waaier aan oefeningen je innerlijke clown vinden, subversief spelen, burgelijke ongehoorzaamheid en directe actie, bouffon mannoeuvres en slapstick marcheren en drillen: je leert het allemaal op onze rebelse clown basistraining.
De eerste kolossale rekruuttraining heeft plaatsgevonden in het weekend van 11-12 maart. Sindsdien komen we geregeld bij elkaar om acties voor te bereiden en tactieken door te nemen. We zijn de grote schrik voor alle machthebbers in de wereld, omdat we met onze liefde hun de macht ontnemen. Als je dit wil mee maken, meld je dan zo snel mogelijk aan! Op=op en vol=vol en alle clowns eerst! want er is maar beperkt plaats voor deze training. Dus hoe sneller je bent hoe meer kans op een plek. Maar wees niet gevreesd, als je deze training mist kun je bij een volgende alsnog meedoen.
maandag 4 december 2006
Volgende week dinsdag, 12 december 2006, vindt er een manifestatie in DenHaag plaats onder de slogan ""geen vrouw in de cel vanwege abortus!
Wereldwijd hebben jaarlijks zo'n 46 miljoen vrouwen een abortus, waarvan ongeveer 20 miljoen illegaal en onveilig. De gezondheid en het leven van deze vrouwen staat op het spel. Elke zes minuten sterft een vrouw vanwege een onveilige abortus. Ook is er in landen waar al een restrictieve wetgeving heerst, een tendens naar totaalverbod van abortus, zelfs als het leven van de vrouw in gevaar is. Voorstellen van politici voor nog meer restricties worden vaak met electorale bedoelingen gedaan en onder druk van de katholieke kerk en conservatieve evangelische kerken. In El Salvador is sinds acht jaar totaal geen recht meer op abortus en worden vrouwen strafrechtelijk vervolgd. Artsen in dit land leveren vrouwen aan de politie over als ze met complicaties van een "back-alley" abortus in het ziekenhuis komen, ook al is dit strijdig met hun zwijgplicht. In Nicaragua is sinds 17 november 2006 een totaalverbod op abortus. Doordat illegale abortussen van slechte kwaliteit zijn, raken veel vrouwen voor het leven gehandicapt of sterven zelfs. Arme vrouwen worden hierdoor het hardst getroffen, aangezien zij niet het geld hebben om naar het buitenland te gaan voor een abortus. In de EU komt ook strikte abortuswetgeving voor. In Polen dreigt een grondwetswijziging waarbij de rechten van de foetus in de plaats komen van die van de vrouw. "Beschermwaardigheid van het leven vanaf de conceptie" zal de genadeslag betekenen voor de reproductieve rechten van vrouwen in Polen. Legalisering van abortus kan onnodig lijden en sterven van vrouwen voorkomen. Restrictieve abortuswetgeving schendt het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen, zoals dat is vastgelegd in internationale akkoorden en in de VN verklaring van de rechten van de mens. Naast het zelfsbeschikkingsrecht worden hiermee ook het recht van vrouwen op vrijheid, gezondheid en leven geschonden.
We roepen op tot nog meer politieke druk vanuit Nederland op de regeringen van Nicaragua, El Salvador en Polen. De Nederlandse overheid moet stoppen met het sponsoren van regeringen die vrouwenrechten schenden. Nederland doet er beter aan dat geld direct aan de reproductieve gezondheidszorg, voorlichting, anticonceptiva en dergelijke te besteden in die landen. Recht op abortus is iets wat we in solidariteit moeten verdedigen. Want ieder mens heeft recht op zelfbeschikking, gezondheid, leven en vrijheid.
Voor meer informatie zie Comite voor recht op abortus
de manifestatie vindt plaats op dinsdag 12 december vanaf 11.30 uur Bezuidenhoutseweg 67, Ministerie van Buitenlandse Zaken
(bij het verlaten van hoofdingang Den Haag CS rechtsaf, door winkelcentrum Babylon heen, rechtdoor tot het groene kunstwerk, daar verzamelen we). Vanaf 12.30 verder op Het Plein (nabij ingang Tweede Kamer). Met spreeksters en muziek!
vrijdag 1 december 2006
Gisteren heeft de na de recente verkiezingen van 22 november van samenstelling veranderde Tweede Kamer met 75 tegen 74 stemmen de motie van Wouter Bos voor een zogenoemd "generaal pardon" aangenomen. De term "generaal pardon" is echter onjuist en misleidend. Het gaat hier om een specifiek pardon voor de zogenoemde "oudewetters": asielzoekers die onder de oude vreemdelingenwet (van vóór 1 april 2001) asiel hebben aangevraagd, ook wel de "26.000 van Verdonk" genoemd. De strekking van de motie is als volgt:
woensdag 29 november 2006
In aflevering 248 en 264 kwam het Helderse glijhuis Aphrodite voorbij. Dat maakte onderdeel uit van het seksimperium van Jan Witte en de inmiddels naar een ruimte met 72 maagden verhuisde Maurice Emanuels. Binnen het libretto van dat imperium was overigens ook een rol weggelegd voor de Amsterdamse veiligheidsexpert Willem Holleeder. Je mag dus gerust zeggen dat er bij de aangesloten glijhuizen sprake was van een zeer speciaal triootje.
Over het algemeen is deze branche behoorlijk winstgevend. Het doet dus wat wezensvreemd aan dat de gemeente Den Helder in 2004 een bedragje van 50.000 euro fourneerde om de pui van het betrokken pand aan de Weststraat een beetje te fatsoeneren. Dit in verband met het massale bezoek dat het stadsbestuur verwachtte aan het nieuwe nabijgelegen attractiepark Cape Holland, waar je je kan verliezen in de avonturen van kapitein Klootviool’s Verenigde Oostindische Compagnie. De vaak jonge bezoekers mochten zich eens meer aangetrokken voelen tot ontdekkingsreizen tussen de sappige heuvelen van Aphrodite. Voorwaarde was wel dat de eigenaren van de glijbaan dit jaar het pand aan de gemeente zouden verkopen, mits die dan weer zou zorgen voor een alternatieve vestigingsplek. Dat laatste bleek een breekpunt, want telkens als de inventieve gemeenteplanners weer een leuk pandje op het oog hadden, gingen de buurtbewoners in de stijgbeugels. Ten einde raad heeft het gemeentebestuur nu de deal maar afgeblazen. We weten het niet zeker, maar iemand in een wat somber attractiepark in Vught moet toch minimaal een glimlach onder zijn neus hebben getoverd bij het horen van deze grap. Een gemeente die je 50.000 euro schenkt om je glijhuis op te knappen! Waar vind je zoiets nog? In Den Helder. Stay tuned.
woensdag 29 november 2006
Gisteren meldden wij al dat poloniumslikker Alexander Litvinenko ook zijn sporen had uitgezet in een kantoorgebouw in het Londense Mayfair. Het bleek te gaan om het adres Grosvenor Square 25, waar de voormalige FSB-officier een enigmatisch bezoekje bracht aan een paar internationale security en risk control ondernemingen, Titon en Erynis. Geen bedrijfjes die je morgen zou inhuren voor de viering van je 25-jarig huwelijksfeest, maar we zullen maar zeggen dat ook dirty work gedaan moet worden. Nou is inmiddels naar buiten gekomen dat het betrokken gebouw eigendom is van Boris Berezovsky. De oligarchangel van de Russische media die net als polo-Alexander zijn moederland schielijk moest verlaten toen Putin het Jeltsindrankorgel in de remise had gereden. Gelukkig had ie zijn centen nog en kocht daarmee ondermeer Grosvenor Square 25. Daar bleef het niet bij, want Boris had heel véél centjes meegejat, sorry, meegenomen. Hij kocht voor zichzelf ook wat leuke kantoorruimte op Downstreet 7. Zwaarbewaakte ruimte. En daarmee komen we wel op het terrein van Titon en Erynis. Maar laten we geen voorbarige conclusies trekken. Ook niet uit het feit dat Alexander ook dààr zijn nucleaire sporen heeft achtergelaten. Want Boris en Alexander waren goeie vrienden met een gemeenschappelijke vijand: Vladimir Putin, de schurk in het Kremlin. Tenminste, zo is het ons altijd voorgeschoteld. Maar dit soort heren heeft vaak dubbele agenda’s. Zelfs ten opzichte van elkaar. En stel, dat Boris dat laatste in de smiezen heeft gekregen, dan was Alexander disposable en kon van zijn vroegtijdig heengaan een dramatische publiciteitsstunt worden gebroddeld. Waarbij die schooier in het Kremlin met zijn gezeik in de energiesfeer de inktzwarte Piet kreeg en dat was mooi meegenomen. Dat laatste is puur speculeren, maar hé, mogen wij ook eens? Stay tuned.
dinsdag 28 november 2006
In Londen speurt een hele ploeg specialisten naar sporen van dat polonium 210 waarmee oud-FSB-er Alexander Litvinenko naar de eeuwige gulag is gestuurd. Inmiddels hebben de nijvere jongens en meisjes niet alleen verhoogde radio-activiteit gemeten in de inmiddels nauwelijks nog een rauw sprotje verkopende sushibar, Alexander’s woning, Alexander’s kantoor en Alexander’s ziekenhuis, maar ook in een bar van een hotel in Mayfair, een posh optrekje daarnaast en een duur kantoorpand in dezelfde buurt. In dat laatste pand zijn twee interessante ondernemingen op het gebied van beveiliging en zogenaamde risk control gevestigd: Titon International en Erynis UK. Allebei volgestouwd met voormalige kanonnen uit de speurneuzenwereld, de fraudebestrijding, de SAS, de Londense bromsnorrenvereniging, de New Yorkse drugs- en witwasbestrijding en Zuidafrikaanse boorden, die huurlingen naar bijvoorbeeld Irak sturen om koste wat kost de bedreigde oliebronnen te beschermen. Een gebouw vol narigheid dus. En juist daar is onze vriend Litvinenko ook langs geweest om even te babbelen. Waarover? Dat wilde een woordvoerder van Erynis niet zeggen. Nee, nee. Maar veel moois kan het niet zijn geweest. Wij houden voor u de vinger aan de in het donker opgloeiende pols. Stay calm and tuned.
dinsdag 28 november 2006
Geheimschrijver en begrafenisexpert Rein Jan Hoekstra heeft van Bea de opdracht gekregen om op zoek te gaan naar een duurzaam kabinet met een zo breed mogelijke basis. Centrum links, centrum rechts, centrum omhoog, centrum omlaag, het dondert niet, als het maar vier jaar blijft zitten. Dat zou dus ook een kabinet kunnen zijn waarin de Partij van de Vrijheid is vertegenwoordigd. Nou ja, vrijheid. Niet voor iedereen natuurlijk. Parteiführer Wilders heeft zich namelijk al menigmaal een voorstander betoond van het zonder proces interneren van Nederlandse muslims als die alleen al verdacht worden van subversieve ideeën. Dus mocht een normale Hollandse bijvoorbeeld vinden, dat haar Muslimbuurman elke ochtend wel erg veel interesse heeft voor haar dikke echtgenoot die op de fiets hun kind naar school brengt, dan kan ze via de NSB-lijn een speciaal voor dit soort dreigende gevallen opgerichte bromsnorrenbrigade in Schalkhaar waarschuwen. Die grijpt buurman zonder boe of bah bij zijn boordje en flikkert hem vervolgens achter het prikkeldraad in speciale kampen bij Vught of Westerbork. Iets in die richting. Daar krijgt buurman een keurige oranje overall uitgereikt, een donkere stofbril en een metalen bal om steekpassjes te oefenen. In die outfit wordt ie vervolgens dagelijks uren onConventioneel verhoord tot ie bekent dat ie van plan was de dijken van Walcheren door te steken, de sluizen bij IJmuiden op te blazen en/of bij Parteiführer Wilders een snufje Polonium 210 over zijn vlaai te gooien. Bekent ie niks dan blijft ie gewoon zitten. Tot de nieuwe verkiezingen of zo.
Waar haalt zo’n eenvoudige gozer uit Venlo dat macabere gedachtengoed vandaan? Nee, niet van een neo-clubje van vlak over de grens bij Venlo, maar uit ... Israël. Over gotspe gesproken. Geert heeft namelijk in zijn jeugdjaren als goj in een kibboets gewerkt en zag daar kennelijk het licht. Sindsdien zit hij namelijk regelmatig in Israël en praat daar met allerlei luitjes uit snuffelorganisaties, het leger en de politiek over de methodes die daar in de praktijk worden gebracht om een dreigende tsunami van islamisering het hoofd te bieden. Nou leven ze daar in de frontlinie, maar ons Geert wordt blijkbaar ingefluisterd dat als we hier niet oppassen straks een leger baarden de Maagdenberg in Venlo bestormt en Rein Jan Hoekstra moet gaan lullen met de Mohammedpartij over eventuele deelname aan het zeventiende Kabinet Klootviool. En Geert vindt daarmee gehoor bij zo’n zes ton Nederlanders, onder wie een flink aantal dat zich ook al verzamelde achter extreme ghostbusters als Janmaat, Glimmerveen en Fortuyn. Voorstanders van het rein houden van Nederland, desnoods met een muur eromheen.
Dus Rein Jan, als je goochem bent dan trek je ook een paar dagen uit om met de Parteiführer van de PvdV te overleggen. Want doe je dat niet, dan gaat ons Geert weer liggen te mauwen over een cordon sanitaire en we hebben bij onze zuiderburen al gezien wat dat aan stemmen kan opleveren. Oh, en je weet toch wat je aan het eind van dat gesprek moet zeggen hè, Rein Jan? Juist. Houzee. Sorry, houdoe. Vindt Geert vast leuk.
maandag 27 november 2006
Tot aan het laatste uur van de verkiezingen werd er nog druk gefolderd, geflyerd, gezeepkist etcetera om met name de bossen zwevende kiezers uit de lucht te plukken. Hectiek alom. Ook bij de VVD. Daarom hebben we wel een poloniumkorreltje begrip voor het uitblijven van enige reactie op ons bericht van die dag over de bizarre mare die ons had bereikt over de nummer dertien van de VVD-lijst. Maar nu de kruitdamp na een paar dagen van 5 à 6 Beaufort ruim en breed is weggetrokken hebben we nog steeds niks vernomen en daar hebben wij in dit soort gevallen een hekel aan. Daarom stortten we ons vanochtend na de eerste kukel van die vervelende macho in het kippenhok van buuf achter het toetsenbord van onze digitale piano en schreven een open mailtje aan Mark Rutte, de liberale fractielijder in de Tweede Kamer. Dat luidde aldus.
“Geachte heer Rutte,
Uit politiekringen vernamen wij dat niet zo bar lang geleden het onder u ressorterende Kamerlid C.B. Aptroot ergens aan een snelweg door een vertegenwoordiger van het gezag zou zijn aangetroffen met een jeugdige adolescent, bezig met een alternatieve vorm van het voortplantingsritueel. Na de gebruikelijk administratieve afhandeling zou deze faux pas onderwerp van gesprek zijn geweest in de fractie. Daarbij zou de heer Aptroot zijn excuses hebben aangeboden en hebben beloofd dat hij zich van dit soort activiteiten in de vrije natuur verder zou onthouden. De fractie zou vervolgens een schepje zand over de affaire hebben geworpen en zijn overgegaan tot de orde van de dag.
Vanwege het publieke belang zouden wij graag van u willen weten of met name de scène in de boezem van de fractie inderdaad heeft plaatsgevonden zoals hierboven beschreven en of er sprake was van een plenaire fractie of een petit comité.”
Uit recente peilingen is gebleken dat de VVD het hoogste scoort bij het beantwoorden van mailtjes uit de samenleving. Nou zijn peilingen net zo betrouwbaar als een metaaldetector op een grafzerk, maar we hebben hier toch een goed gevoel over. Dat moet lukken voor het Kerstreces. Stay tuned.
zondag 26 november 2006
Wie gaat de muren breken,
breken met de muren?
Wie gaat met hamer en beitel,
met koevoet en zaag?
Wie gaat meteen en niet wachten?
Want er is haast bij, het moet
De muren moeten gebroken,
geslagen, verzanden de stenen
Tot gereedschap onze handen
desnoods, vuisten, vingers, nagels
De deuren gaan uit de scharnieren
De sloten die gaan naar de smidse!
Wie laat de papieren verrotten,
door motten in kasten verslinden?
Wie gaat met het wetboek de straat op
en laat erom lachen en smalen
door al wie ze brak, zotte regels?
Ze vragen om meer overtreding
Een voetveeg die wet, een poetslap,
een slab, die zegt niks over wat moet
Hoe verbieden ze dan deze handen
die branden, slijpen en lassen?
Pistolen gaan nu uit de holsters,
dienders, gooi ze in ’t vuur!
Wie anders gaat bewakers wegsturen,
ontneemt hen het recht om te slaan?
Wie anders haalt de macht van de muren,
laat het hek naar het land openstaan?
Wie anders doet het, doet niet alsof?
Zeker niet die, die zo’n wet heeft gemaakt
Die muren papieren, papieren muren,
die spelen niks klaar zonder kogels,
zonder boeien en cellen, zonder
sleutels, zonder straf en beloning
door al wie ze draagt, de uniformslaaf
Voor wie er om vraagt staan ze klaar!
Laat ons de muren dus breken,
breken met de wet van de sterkste
Slopen met zwaar materieel,
gevorderd van de bouw van de staat
Laat ons meteen en niet wachten
want er is haast bij, het moet
De vuren moeten ontstoken in
gebouwen waar beambten ontvouwen
al wat ze bedachten, gemachtigd
hun geweten te verwerpen, om
in stand te houden wat weg moet
Niet langer! We beginnen met breken!
Joke Kaviaar
zondag 26 november 2006
Als we Alexander Litvinenko, Boris Berezovsky en Peter d’Hamecourt mogen geloven is Vladimir Putin een boef. Kunnen we een eind in meegaan. Maar is die status net zo uitzonderlijk in de internationale politiek als polonium in een Londense sushibar? Nee.
Geen excuus, maar toch. Lulliger is, dat bovengenoemde aanklagers en vrijwel de hele batterij aan nieuwsvodden tussen Wellington en Hilversum kritiekloos meegingen in de premisse dat de nieuwe tsaar in Moskou ook een domme boef is. Want het is niet zo’n beetje dom een voormalige werknemer van je voornaamste speurneuzenfirma te vermoorden door een uiterst zeldzaam radioactief stofje in zijn lijf te smokkelen. Wat is er mis met een fris autoongeluk, een vrolijk fluitende kogel uit een dakgoot, een iets te lange duik in de badkuip of een ongelukkige val van een kalkrots bij Dover? Dan krijg je natuurlijk dezelfde reacties, maar je voorkomt in ieder geval dat je slachtoffer zielig vanuit een ziekenhuisbed zijn laatste verklaring kan dicteren aan een medevennoot van de firma Berezovsky. En als je hem dan toch vergiftigen wil waarom dan in godesnaam polonium? Er zijn stoffen die al dan niet in combinatie met rauwe vis hetzelfde effect hebben, maar na gebruik onvindbaar zijn. Kortom, er is iets fishy met die dood van dear old Alexander.
Bovendien is er ook nog geen antwoord op de vraag waaróm hij naar de eeuwige gulag is gestuurd. In eerste instantie werd gemeld dat hij in het bezit was van het nodige materiaal over de achtergronden van de moord op de journaliste/activiste Anna Politkovskaja begin oktober in Moskou. Kan. Maar later kwam naar buiten dat Litvinenko kortgeleden in Israël een bezoekje had gebracht aan de vroegere CEO van de oliegigant Yukos, Leonid Nevzlin. Om hem wat documenten te overhandigen. Wat voor documenten? Weten we niet. Liggen nu bij de Londense bromsnorren. Maar het is in ieder geval interessant dat het voortijdig heengaan van de voormalige KGB-er (FSB-er) in verband wordt gebracht met de affaire rond het open Yukos-riool, waarin bijvoorbeeld ook Stephen Curtis vorig jaar september zijn einde vond. De ontwerper en laatste beheerder van dat riool, dat zich zelfs uitstrekte tot de Bermuda Commercial Bank van de Nederlandse oliezwendelaar John Deuss (1).
Om welke reden dan ook, het blijft mogelijk dat Putin vriend Litvinenko heeft laten opruimen. Maar erg waarschijnlijk is het niet. Al was het alleen maar omdat hij net bezig was om zijn banden met de Europese Unie te verstevigen en toe te treden tot de Wereld Handels Organisatie. En dan kan je dit gebroddel niet gebruiken. De enigen die baat hadden bij de theatrale dood van Litvinenko waren Putin’s oligarchische tegenstanders, die ooit hun moederland schielijk met geld en goederen moesten verlaten om te ontkomen aan het lot van collega’s als Khodorkovsky en Lebedev. Dus dat zou ook nog kunnen. En never say never. Stay tuned...
(1) Zie “Deuss en de Ruski’s” dd. 8 november 2006
zaterdag 25 november 2006
Aleksandr Litvinenko is afgelopen donderdagavond 23 november vermoedelijk als gevolg van vergiftiging in Londen overleden. Dat meldden de Britse media en werd bevestigd door het ziekenhuis waar hij werd verpleegd. Op 1 november 2006 werd in een Londens restaurant een poging tot vergiftiging gedaan van Litvinenko, een dissidente FSB-officier die in Groot-Brittannië politiek asiel kreeg. De poging tot vergiftiging wordt in verband gebracht met een eigen onderzoek dat Litvinenko uitvoerde naar de moord op de bekende Russische dissidente journaliste Anna Politkovskaya eerder dit jaar.
Aleksandr Valterovitsj Litvinenko werd in 1962 geboren in Voronezj. Na een middelbare schoolopleiding ging hij in 1980 in militaire dienst en maakte in het leger een carrière van gewoon soldaat tot luitenant-kolonel. Vanaf 1988 was hij werkzaam in de afdeling contraspionage van de Sovjet geheime dienst KGB en na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 trad Litvinenko toe tot de generale staf van de FSB, de opvolger van de KGB. Binnen de generale staf was hij gespecialiseerd in contraspionage en de strijd tegen de georganiseerde misdaad, die in de eerste helft van de jaren negentig streed om de macht in Rusland. In 1997 werd Litvinenko overgeplaatst naar de afdeling voor de analyse van criminele organisaties als operationeel officier en werd hij plaatsvervangend hoofd van de 7e afdeling van de FSB.
Tijdens een persconferentie in november 1998 kwam hij met openlijke kritiek op de leiding van de FSB en onthulde een aantal illegale opdrachten die hij had verstrekt. Zo zou hij ook opdracht moeten geven om Boris Berezovsky, opgeklommen van crimineel tot oligarch, te vermoorden. Dezelfde Boris Berezovsky, die Litvinenko op vrijdag 17 november in het ziekenhuis opzocht, zei dat artsen Litvinenko vijftig procent kans geven om er bovenop te komen.
In maart 1999 werd Litvinenko gearresteerd op basis van, volgens sommigen, valse beschuldigingen en gevangen gezet in de beruchte FSB-gevangenis Lefortovo in Moskou. In november 1999 werd hij vrijgesproken, maar meteen na de vrijspraak opnieuw gearresteerd door de FSB met andere beschuldigingen. Hij had zijn FSB-superieuren er openlijk van beschuldigd achter de aanslagen op appartementencomplexen in Moskou in 1999 te zitten, die driehonderd mensen het leven kostten en de aanleiding vormden voor de tweede Tsjetsjeense oorlog. In 2000 werd hij opnieuw vrijgesproken en vrijgelaten na het tekenen van een verklaring dat hij het land niet zou verlaten. Een derde zaak tegen hem was in voorbereiding. Hij verliet samen met zijn gezin langs illegale weg de Russische Federatie en kwam in Londen terecht in het wereldje van Russische dissidenten. Sinds mei 2001 heeft hij politiek asiel in Groot-Brittannië.
Vanuit Groot-Brittannië zette Litvinenko zijn strijd tegen de Russische autoriteiten en de FSB in het bijzonder voort, daarbij gesteund door andere dissidenten die in Londen verblijven, onder meer Boris Berezovsky, spin in het web van de georganiseerde kritiek op Poetin c.s. Zo bekritiseerde Litvinenko de aanpak van het gijzelingsdrama in Beslan en ook de moord op Anna Politkovskaya had zijn aandacht. In dat kader wordt nu de vergiftigingszaak gezien.
Op 1 november 2006 werd Aleksandr Litvinenko uitgenodigd om naar een Londens restaurant te komen door een zekere Mario Scaramella, volgens sommige bronnen een Italiaanse veiligheidsexpert. Scaramella deelde Litvinenko mee dat hij vertrouwelijke informatie wilde doorgeven over de mogelijke moordenaars van Anna Politkovskaya. Mario Scaramella zou volgens sommige bronnen nauwe zakelijke relaties onderhouden met FSB-directeur Kolmogorov en een aantal malen op bezoek zou zijn geweest in de Moskouse Loebjanka, het hoofdkwartier van de FSB. Als een van de leiders van de FSB was Kolmogorov aan het eind van de jaren 90 belast met de 'operatieve acties' tegen Litvinenko.
Een aantal uren na deze ontmoeting openbaarden zich bij Litvinenko verschijnselen van vergiftiging, naar aanvankelijk werd aangenomen mogelijk met thallium, een dodelijk metaal. Tot eind vorige eeuw werd het gif gebruikt als insecten- en rattenverdelger. Thallium is moeilijk te krijgen in Groot-Brittannië. Een gram is genoeg om iemand te vermoorden. Litvinenko heeft alle symptomen van het gif, zo meldt de Sunday Times. Hij werd onmiddellijk naar een ziekenhuis vervoerd waar hij op 23 november bezweek. Behandelend arts Geoff Bellingham verklaarde op 23 november tegenover de BBC dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de oud-spion met de stof thallium is vergiftigd, zoals eerder deze week de veronderstelling was van de politie. Ook besmetting met een radioactieve substantie, waar ook over werd gespeculeerd, sloot Bellingham vrijwel zeker uit. Het staat nog niet vast of de Italiaan iets met de vergiftiging te maken heeft, maar de Londense politie is wel in het bewuste restaurant geweest om beelden van beveiligingscamera's in beslag te nemen. Scaramella verklaarde op dinsdag 21 november dat hij met Litvinenko had afgesproken om hem e-mails van een vertrouwelijke bron te laten zien. Daarin stonden de namen van de vermoedelijke moordenaars van Anna Politkovskaja, journaliste en critica van het Kremlin, die op 7 oktober in haar flat in Moskou werd doodgeschoten. Scaramella zei dat in de e-mails ook de namen van andere potentiële doelwitten werden genoemd, waaronder die van Litvinenko en van hemzelf. Volgens Scaramella was Litvinenko het met hem eens dat de informatie onbetrouwbaar leek te zijn. Ze spraken af elkaar opnieuw te ontmoeten. Toen Scaramella de volgende dag opbelde, kreeg hij van de vrouw van Litvinenko te horen dat hij was opgenomen.
De antiterrorisme-afdeling van de Londense politie en Scotland Yard onderzoeken de mogelijke doodsoorzaak van Litvinenko. Volgens zijn vrienden in Londen, kringen van Poetin-critici rond Boris Berezovsky, zou Litvinenko zijn vergiftigd op last van het Kremlin. De Russische buitenlandse inlichtingendienst, de SVR, sprak dat woensdag tegen. "Litvinenko is niet het soort persoon waarvoor we bilaterale betrekkingen op het spel zouden zetten", zei Kremlin-woordvoerder Dmitri Pesko. "Het is absoluut niet in ons belang om ons met zulke dingen bezig te houden."
(geschreven door Vadim Donetsky / insudok. Insudok is het informatie- en documentatiecentrum over de voormalige Sovjet-Unie en de landen van het GOS, zie website)
vrijdag 24 november 2006
Als het goed is hebben Job, Deet, Stelt en nog een stoet collega’s van andere grote steden in Europa deze week een brieffie uit New York gekregen. Van het hoofd van de VN-drugsbestrijding. Het ziet er namelijk naar uit dat in de zeer nabije toekomst het aanbod van hero uit Afghanistan aanzienlijk gaat groeien in onze sloppen en stegen. Volgens de regels van Zalm’s vrije marktwerking zal het verbruik dus toenemen. Da’s misschien nog niet zo erg, ware het niet dat ook de kwaliteit van het gebodene is gestegen. Dus als de burgemeesters er als de sodemieterij geen scheppie bovenop gooien, kunnen we straks een zootje extra heroïnedooien wegbrengen. En da’s alleen maar interessant voor de ondernemers in de ruimbranche.
Over gotspe gesproken. Staat de elite van de leeuw van Zutphen al eeuwen schouder aan schouder met de andere houwdegens van de NAVO om Kabul en omstreken een opknapbeurt te geven en wat gebeurt er? Er komt bij ons elk jaar niet steeds minder maar steeds méér geestverwarrende rotzooi naar binnen rollen. Eigenlijk logisch, want wij kunnen wel tegen die Afghaanse boertjes zeggen dat ze beter peentjes of bieten kunnen telen, maar dat levert geen reet op en die mensen willen toch ook graag het volgende suikerfeest halen. Zou je het zelf wezen. Daarnaast zitten ze tot hun kruin in de schulden bij hun feodale landheren en Maxima is nog niet langs geweest om met hun het geheim van het mikrokrediet te delen. Tel uit je winst. Een ander en misschien veel groter probleem is dat de elite van de financiële wereld flink meevreet van de waanzinnige winsten die met de drugshandel worden binnengehaald.
En zo lang dat het geval is zal er in Afghanistan geen flikker veranderen. Onze meisjes en jongens Kamperen daar op onze kosten dus geheel voor Jan Lul en lopen bovendien nog een goeie kans later door het leven te moeten met een Kampsyndroom en/of een Jolink-allergie.
Maar je zal burgemeester wezen en een brieffie uit New York krijgen. Dat is effe lekker.
donderdag 23 november 2006
In Australië loopt een parlementair onderzoek naar de relaties tussen Australische bedrijven en Irak ten tijde van het VN "voedsel voor olie" programma. Zo af en toe komen daar interessante berichten boven tafel. Het soort berichten waar onze eigen Balkenende even fel van wordt. Je weet wel: vraag hem naar de Nederlandse betrokkenheid bij de invasie van Irak en zijn stem gaat een octaaf omhoog. Niks te verbergen natuurlijk, ook niet dat alle “intelligence” die in de media rondgesponnen werden uiteindelijk allemaal fake bleken. De geheime brief van T.Blair ook, of is de inhoud gewoon fake? Goed hè, dat in de afgelopen pakweg 24 maanden en in de recente verkiezingsperiode die Nederlandse betrokkenheid bij de invasie nauwelijks aan de orde kwam. Maar ja, da’s minder belangrijk dan het shownieuws rond het parlement.
Maar terug naar Australië: de voormalige Australische ambassadeur bij de VN John Dauth, vertelde begin 2002 –in vertrouwen uiteraard- aan Trevor Flugge, de toenmalige voorzitter van de Australische Graan exporteurs (AWB), dat Amerika Irak zou binnenvallen. In de geheime notulen van de vergadering van het bestuur van de AWB op 27/02/2002 dat Amerika zou gaan aanvallen en dat Australië beloofd had dat te zullen steunen. Verder voorspelde Dauth dat de wapeninspecteurs nog wel teruggingen voor pakweg 12 tot 28 maanden en dat daarna de oorlog zou beginnen met bombardementen en grondtroepen. Ook zou Australië troepen zenden. Grappig hè, dat was allemaal toen de Australische regering onder Howard de burgers nog bezwoor dat zij voor een vreedzame oplossing kozen. Zo zie je maar dat die kloof niet alleen een Nederlandse kloof is. (zie)
donderdag 23 november 2006
Je hoort geen mallemoer meer over Joca Jocic. De kleine mega-Joego, die volgens voormalig OM-bef Fredje Teeven en diens journalistieke volgelingen bij de dag- en weekvodden praktisch in zijn eentje verantwoordelijk was voor de zware criminaliteit in Nederland. Tot er niks meer tegen hem in mekaar kon worden gefrutseld en hij naar Belgrado of all places werd teruggestuurd. Volgens insiders na een triootje tussen de Nederlandse en Servische OM’-beffen en Jocic zelve.
Ten tijde van Joca’s verblijf in een vijfsterrenappartement in Vught en andere penitentiaire topgelegenheden bleef zijn internationale netwerk uiteraard gewoon doorfunctioneren. Want ook in Servië moet de kachel blijven branden. Dat netwerk hield zich niet alleen bezig met het ordinair verhandelen van geestverwarrende middelen, wapens, dames en Marlboro’s, maar bijvoorbeeld ook met de irreguliere in- en verkoop van glimmers. Glimmers uit Zuid-Afrika. Glimmers van Brett Kebble. De in september vorig jaar voor velen onverwacht over de houdbaarheidsdatum geschoten mogul van het diamantwereldje rond de Kaap en omstreken.
Volgens onze bronnen in Antwerpen stond er bij Brett nog een Servische rekening open. De club van Joca zou een keurige aanbetaling hebben gedaan voor de leverantie van een hoopje zwarte glimmers, maar de club van Brett zou nooit zijn afgekomen. Als tussenman zou ene Jenö (zeg maar Jack) Grosz hebben gefungeerd. Een meneer met een leuk assortiment paspoorten, die als ie trek krijgt in een fritje stoverij zijn domicilie kiest in de buurt van de Antwerpse Pelikaanstraat. Bij het mislukken van deals van bovengenoemd allooi zijn dit soort tussenfiguren de volmaakte kop van Jut. Zo ook deze Jenö. Hij zou door Jocic’ fanatieke klaverjasvereniging verantwoordelijk zijn gesteld voor het verlies en inmiddels ook al zijn opgezadeld met de rente van het uitstaande bedrag. Vriend Grosz zou daarom vorig jaar naar Zuid-Afrika zijn vertrokken om te kijken of zijn penibele situatie van wat vrolijker tinten kon worden voorzien. Of het onverwachte heengaan van Brett Kebble daar onderdeel van uitmaakte en Jenö wellicht een van de Oost-Europeanen is waarnaar de Zuidafrikaanse Scorpions op zoek zijn blijft nog even de vraag. Stay tuned.
woensdag 22 november 2006
Er schijnt iets te wezen met Charlie Aptroot, de nummer dertien op de VVD-lijst. De liberale woordvoerder op economisch gebied zou ergens langs een snelweg krikhandelingen hebben verricht, waarvoor je de Wegenwacht of de Route Mobiel niet hoeft te bellen. Jammer voor Charlie, maar zijn activiteiten zouden zijn gesignaleerd. Met als gevolg dat donkere wolken zich samenpakten aan Charlie’s politieke einder. Maar volgens Haagse bronnen zou hij toen in de schoot van de Kamerfractie zijn spijt hebben betuigd over zijn onwelvoeglijk krikgedrag en hebben beloofd voortaan het plegen van dergelijke sportieve handelingen te beperken tot eigen huis en tuin of andere besloten ruimtes. In ieder geval weg van de snelweg. Zijn partijgenoten zouden hem daarna weer in de armen hebben gesloten, zij het voorzichtig. Zo gaat dat in Den Haag. We hebben de indruk dat we hierover nog wel iets meer zullen horen. Dus stay tuned.
dinsdag 21 november 2006
Aaaaaaaach. Een hele kluit beffen, verdachten, slachtoffers, journalisten, familie, daklozen die ook wel eens droog willen zitten, kortom de hele mikmak vanochtend om 9 uur aanwezig in het gerechtsgebouw aan de Parnassusweg. Voor de behandeling van de zaak tegen de voormalige koningen van de astma- en andere hijgsex, de gebroeders Skene. Wat denk je? Is gebroeder George ongesteld. Dus moest de zaak weer verdaagd worden. Nou ja, verdaagd. Vermaand is in dit verband een beter woord. Het wordt namelijk zeker januari, februari voor deze zich tot een farce ontwikkelende affaire opnieuw op de rol komt. Laten we hierbij de hoop uitspreken dat Georgieporgie spoedig het ziekbed mag verlaten en dat we na deze nieuwe coïtus interruptus uiteindelijk toch klaar zullen komen bij dit spel van juridische foefjes. Stay tuned.
dinsdag 21 november 2006
De dominostenen in de Brett Kebble moordzaak zijn stevig in beweging gekomen en daar kwam geen beschermde mus aan te pas. Zo zouden twee vroegere beveiligingsboys van de in september 2005 naar hoger sferen verhuisde diamantkoning, Nigel McGirk en Mikey Schultz, het hoogste lied zingen. Geen boys waar je gezellig naast gaat zitten bij een gala van de Flying Doctors of zo. Nigel probeert bijvoorbeeld te pas en te onpas zijn gun in een van je neusgaten te proppen en laat verder zijn adrenaline nog door zijn aderen hopsen bij fleurige kooigevechten. En Mikey werd eind 2002 aangetroffen met de sporttas, het identiteitsbewijs en de bebloede kleren van een door een collega van Mikey met een slagersmes gefileerde uitsmijter. Dat had geen vrijheidsberovende gevolgen, maar niveau ... nou nee. Hoewel natuurlijk iemand het vuile werk moet doen.
De Zuidafrikaanse speurneuzen hebben zich de laatste tijd overigens niet beperkt tot het verhoren van dit appetijtelijke duo, maar hebben zich ook vervoegd bij een meneer Stratton, die zich al dan niet uit veiligheidsoverwegingen in Australië bleek op te houden. Vriend Stratton was in gelukkiger dagen directeur van een van Kebble’s ondernemingen en had zijn baas twee uur voor diens onvrijwillige afscheid van het ondermaanse nog gesproken. Waarover? Ja, dat zouden die speurneuzen ook graag willen weten. Horen we misschien nog wel. Maar zuivere Douwe is het zeker niet. Als je alleen al kijkt naar de twijfelachtige figuren die in dit moorddadige libretto een rol spelen, weet je trouwens genoeg. Uitsmijters, beveiligingsboys, smokkelaars, witwassers, ongespecificeerde Oost-Europeanen, you name it. En dan zijn de Scorpions ook nog op zoek naar een engel uit de hel, die zomaar de moordenaar van Kebble kan zijn. Nee, die diamantvorst en zijn hovelingen (onder wie wellicht de president van Interpol) zaten in zaakjes die waarschijnlijk nog geen peertje van Philips konden verdragen. Daarom legden wij onze ingebouwde audioapparatuur te luisteren bij een cloak and dagger-expert en heul voorzichtig kwam die met een paar interessante hints die ons wat dichter bij huis brachten. Stay tuned.
dinsdag 21 november 2006
Kijk, daar houden we nou van. Reacties van lezers, slachtoffers en andere luitjes die een beroep doen op Monumentenzorg. Niet thuis gaan zitten mokken, maar hup de beuk erin.
Zo ontvingen wij van Bobby van der Zijden, onze voormalige correspondent in Eilat, aromatische correcties op een paar van onze vroegere schrijfsels. Wat dacht u van het volgende:
“ ...U vroeg mij hoe het nou zat met die zogenaamde omkoping van sheriff Klein van Zeewolde. Nou dat zat zo. Ik had in het Wapen van Zeewolde veel problemen met geluidsoverlast. De gemeente heeft me daarvoor meerdere keren een paar dagen gesloten.
Op een gegeven moment heeft de gemeente weer een geluidsmeting gedaan op een zaterdagavond. Toen moest ik maandags op het politiebureau komen en wie stond mij daar op te wachten? Sheriff Klein. Hij deelde mij mede, dat ik voor de zoveelste keer teveel decibellen had geproduceerd. Als hij dat had doorgegeven aan de gemeente, had ik een week dicht gemoeten. Dat had mij in die tijd 25.000 gulden omzet gekost plus 10.000 gulden van mijn gokkasten. Ik vroeg Klein mild te zijn. Ik had ook acht medewerkers op de loonlijst staan. Toen zag ik hem denken en toen zei hij: geef mij maar een vuurtoren (250 gulden), dan lullen we nergens meer over. Ik heb dus mijn straf netjes afgekocht. Dus wie is hier nou Ali Baba? Nou, ik niet, want hij heeft het zelf aangeboden”.
Oftewel, sheriff Klein was wel on the take, maar het initiatief ging niet van onze Bobby uit. Ander onderwerp:
“In het stukje “Tuut tuut” las ik iets over mijn zogenaamde overbuurman, ene Patrick Galjaard. Nou was ik toch nieuwsgierig en afgelopen zaterdagmorgen ben ik even de verfwinkel van ome Gerrit Kroon binnengelopen. Hij is onze plaatselijke Henk van der Meijden. Ik vroeg hem naar Patrick Galjaard. Ome Gerrit vertelde dat hij inderdaad op de Oud-Loosdrechtsedijk woont. Hij schijnt een woning te hebben bij een botenopslag, vlakbij het industrieterrein op de dijk. En hij rommelt wat in auto’s. Ook wist ome Gerrit te vertellen dat hij vorig jaar een rijksbetrekking heeft gehad. Zijn vader schijnt een hele goede boekhouder te zijn, die nu samenwoont met de ex-vrouw van Veronica discjockey Adje Bouman. Aldus ome Gerrit. Dus kunt u even corrigeren dat deze meneer niet mijn overbuurman is. Dat is namelijk Ron Brandsteder”.
Ja, sorry Bobby. Bij deze. Dan hebben we binnen de Zeewolde-connection ook het nodige gepubliceerd over Folkert van der Kerk. Daar schreef Bobby het volgende over:
“Na de wedstrijd Ajax – Twente wordt er op de deur van mijn skybox in de Amsterdam Arena geklopt. Ik dacht eerst dat Sinterklaas voor de deur stond, maar nee, het was Folkert van der Kerk, mijn opvolger in Zeewolde. Hij vertelde dat hij nog wat problemen had gehad met de gemeente in verband met Stelling.nl. Het is namelijk zo, dat die zaak wordt gerund door zijn zoon. Ik ken Folkert als een hard werkend en eerlijk persoon. Hij heeft een fysio-therapeutische kliniek langs de snelweg naar Laren. Ik kan het weten, want ik ben een van zijn beste klanten. Ik heb regelmatig last van mijn rug. Dus voor de goede orde: hij heeft geen vleesfabriek. Het is niet de bedoeling mensen te beschadigen op deze site. Hoe is het trouwens met Thalita?”
Wat die laatste vraag betreft, Bobby, moeten we je helaas het antwoord schuldig blijven. Dat niet Folkert maar diens zoon de baas is van sexclub Boccacio is een foutje onzerzijds. We zullen ons best doen om zulke blunders in de toekomst te voorkomen. En dan was er nog een toetje over een lokale koddebeier. Maar dat kunnen we niet zomaar op de site gooien. Daar moeten we nog even aan snuffelen. Bedankt Bobby.
maandag 20 november 2006
U weet hoe het tegenwoordig gaat hè? Als ze ook maar effe denken dat je de baarden assisteert bij het in elkaar metselen van Huize Armageddon of dat je langs avontuurlijke weg je leven van een wat vrolijker behangetje voorziet dan Gerrit Zalm voor je in petto had, dan is de boot aan. Dan gaan ze hinderlijk op je lip zitten en voor je het weet trekken ze je naar binnen en zetten als een Olympische speer je bankrekening in de vriezer. Geen probleem. Maar nou ben je Kobi Alexander. Een ouwe topdog van de Amerikaans/Israëlische IT-ondernemingen Comverse en Odigo, die dankzij wat connecties in de snuffelwereld vantevoren wist dat Osama’s Flying Circus was ingehuurd om ergens rond 11 september anno Dominus 2001 een galavoorstelling te verzorgen in New York en omgeving. Dan ben je natuurlijk wel een ongelooflijke nullo, als je daar geen gebruik van maakt. Je haalt met medeweten van de Israëlische firma Snuffel & Co via wat kunstjes op de optiebeurs nog wat extra dollarcenten binnen voor je latere leven als God in Eilat.
Helaas, op een kwaaie dag krijgen ze je in de smiezen. Je twee onderknuppels worden in hun gesoigneerde kraag gevat, maar jij krijgt gelukkig de gelegenheid om je ouwedagvoorziening over te maken naar je bank in Israël (!) en ongehinderd te vertrekken. Een met de firma Snuffel in contact staande privé-detective zorgt voor een dwaalspoor naar Sri Lanka, terwijl jij je keurig settelt in Namibië. Je laat vanuit je moederland zo’n 15 meloen dollar overmaken naar Windhoek (!), je koopt dan voor een kleine half meloen een huisje en je steekt zo’n anderhalf meloen in een vastgoedproject. Samen met de Namibische ex-generaal Mathias Shiwedha. Je moet toch iets om handen hebben. Oké, voor de vorm hebben de Amerikanski’s om je uitlevering gevraagd wegens 35 delicten en dat kostte je een borgtocht van een tonnetje. Maar die zaak komt pas op 25 april volgend jaar voor de kadi en mocht het fout lopen dan kan je nog jaren en jaren de zaak rekken. En je bankrekeningen bevriezen? Ben je nou helemaal besodemieterd. Stay tuned.
vrijdag 17 november 2006
Volkskrant van vanmorgen gezien? "Nederlanders martelden in Irak"... Openheid over Irak, nú!
Op 18 maart 2003 besloot het demissionaire kabinet Balkenende-één om steun te verlenen aan de oorlog tegen Irak. Het was een ingrijpend en felomstreden besluit. De oorlog miste een overtuigende inhoudelijke en juridische grondslag en bracht onoverzichtelijke risico's met zich mee. Van de Nederlanders was 89 procent er dan ook tegen. Toch werd Irak met Nederlandse steun aangevallen. Inmiddels weten we dat de redenen die de oorlog zogenaamd 'onontkoombaar' maakten oneigenlijk waren. We weten bovendien dat onze steun heeft bijgedragen aan een ondoordachte en rampzalige bezetting. Irak is afgegleden naar een feitelijke burgeroorlog en er bestaat een reële kans op een groter conflict in de regio. Het aantal burgerdoden is het verbijsterende aantal van een half miljoen ver gepasseerd. Werelwijd heeft de oorlog de terreurdreiging versterkt in plaats van bezworen, zo stelt een recent rapport van de Amerikaanse inlichtingendiensten.
Nederland heeft op dubieuze gronden een omstreden oorlog gesteund, die is uitgelopen op een uitzichtloze ramp. Desondanks heeft de regering nooit verantwoording afgelegd voor haar besluit. Anders dan in andere landen is bij ons iedere vorm van waarheidsvinding geblokkeerd. Dat is onacceptabel. Het afleggen van verantwoordelijkheid is een democratische plicht. Alleen zó kan de burger beoordelen of de bewindslieden die voor en namens hem werken betrouwbaar zijn, en bekwaam genoeg om belangrijke beslissingen te nemen. Alleen zó kan worden beoordeeld of de regering zorgvuldig heeft gehandeld.
Daaraan bestaat rond 'Irak' grote twijfel. Al jaren liggen er prangende vragen. Vragen rond zorgvuldigheid, maar ook rond mogelijke misleiding en leugens. Vragen die het functioneren van de democratie raken, maar die de regering weigert te beantwoorden. Wij eisen dat zij dat alsnog doet, en wel nú, vóórdat op 22 november de huidige regeerperiode wordt afgesloten. Wij moeten weten op wie wij straks in vol vertrouwen onze stem kunnen uitbrengen.
Wij spraken de verantwoordelijke politici hierop aan door middel van vier open brieven, waarin wij onze eisen motiveerden en op openheid aandringen. U kunt ons daarbij steunen door de actie te ondertekenen en door zélf in actie te komen. Gezamenlijk zullen wij een 'coalition of the willing' vormen die zijn democratische rechten opeist. De vestiging van een democratie in Irak was onze regering een roekeloze oorlog waard. De vraag is nu wat onze democratie óns waard is.
vrijdag 17 november 2006
Je kon erop wachten. Onder veel persgeraas ging Glenn Agliotti, het gabbertje van de hoogste baas van de Zuidafrikaanse Nationale Politie en van Interpol (!) Jackie Selebi, gisteren achter het gaas. Nee, niet in verband met zijn vermeende rol in kleinigheden als de smokkel van mindbenders naar Canada, gerotzooi met containers Marlboro, bezigheden in een wasserette en een gevalletje corruptie, maar wegens zijn vermeende aandeel in de moord op Brett Kebble. De CEO van twee ondernemingen uit de diamantbusiness, wiens carrière langzaam naar de filistijnen ging na de verdwijning van een pak aandelen en een x-aantal meloenen Rand en wiens leven vorig jaar september eindigde met een sterk verhoogd percentage lood in zijn bloed en een paar extra gaten in zijn lijf. De verdwenen meloenen zouden voor een deel door Brett in de knip van vooraanstaande ANC-leden zijn geschoven. Waar de aandelen en de rest van de poen zijn gebleven mag Joost de Haas weten.
Bij Agliotti klikten de handboeien drie weken nadat hetzelfde verschijnsel zich had voorgedaan bij zijn zakenvriend Clint Nassif (1). Net als Agliotti actief in het beveiligingswereldje en door de pers eveneens in verband gebracht met het vervroegde vertrek van Kebble uit dit tranendal. Glenn en Clint werden ook voor de moord al een tijdje in het snotje gehouden door een bonte club van lieden uit de speurneuzensfeer. Aanleiding daartoe zouden hun wekelijkse trips naar Londen zijn geweest, waar ze mede namens Brett flappen van onbekende herkomst en wie weet het pak verdwenen aandelen zouden hebben gestald. In banks we trust, nietwaar?
Buiten Glenn en Clint is er nog een hele reut verdachten uit de lagere regionen gearresteerd en inmiddels aan het gebit getast. Op het verlanglijstje van de speciale opsporingsunit Scorpions zouden nog een zakenman uit Johannesburg prijken en twee heren van Russische, althans Slavische origine. Dat laatste veroorzaakt bij ons net zoveel verwondering als de erkenning van J.P. Klootviool dat ie vóór zijn huwelijk al even had gepunterd met een andere dame. Geen. Want als je het hebt over rotzooien met Marlboro’s dan weet je al dat je ergens bij Albanië links af moet. Vreemd is wel dat in verband met Kebble’s positie in de internationale diamantwereld het woord Antwerpen nog niet is gevallen. Maar wat in een goeie zak zit komt er op 5 december wel uit. En misschien zit er wel een roe in voor Jackie Selebi, de president van Interpol. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 1 dd. 13/11/2006
donderdag 16 november 2006
Onder het kopje "gelijkhebberij" schreven we precies vijf jaar geleden in Kleintje Muurkrant 't volgende stukje: "Diegenen die al geruime tijd Kleintje Muurkrant volgen weten hoe zuur en negatief wij vanaf begin 1995 hebben bericht over de totstandkoming van het subtropisch zwem- en schaatsparadijs Sportiom in DenBosch-oost. Het is behoorlijk lullig om daar nu op terug te komen en te moeten constateren dat we in die toenmalige analyses helemaal gelijk hebben gekregen. Natuurlijk had de gemeente zelf een aantal sportzaaltjes moeten blijven runnen en bijvoorbeeld een zwembad waar tenminste het schoolzwemmen gegarandeerd zou zijn. Nu heeft de stad zich verbonden aan de handel en wandel van commerciële lieden die de boel tot op het bot uitbenen. Precies zoals in het verleden met "sportcentrum Maaspoort" is gegaan ontwikkelt zich nu voor onze ogen het financiële fiasco van het "Sportiom", zoals men het subtropisch schaats- en zwemparadijs is gaan noemen. Miljoenen euro's overheidsgeld zijn reeds in dit prestige-project verdwenen en er zullen er nog velen volgen, alle oorspronkelijke kritieken ten spijt. Zelfs het Brabants Dagblad moest recent erkennen dat de toenmalige critici en zeurpieten gelijk hebben gekregen en dat het einde van dit drama nog niet in zicht is. Wie de hele boel nog eens wil napluizen kan op de internetpagina's van 't Kleintje in het archief gaan zoeken naar de waarschuwende artikelen van een paar jaar geleden (Kleintje Muurkrant nummers 332, 325, 321, 288, 285, 283 en een groot waarschuwend verhaal in nummer 281)". Op ditzelfde moment dreigt Sportiom failliet te gaan, met dank voor de miljoenen collectieve euro's, gegroet u allen...
donderdag 16 november 2006
De eerste aflevering van “Joepie” dateert van 9 september 2004. Die ging over de niet zo frisse financiële strapatsen van bedrijvendokter Joep van den Nieuwenhuyzen op Curacao. Nou ja, dokter. Meer een chirurgijn van de oude stempel. Als je een likdoorn had adviseerde Joep meteen om je hele poot er maar af te zagen. Dat heette dan gezond maken. Nou is Joep niet de enige healer die zo tekeer gaat. Daarvoor verwijzen we bijvoorbeeld ook naar de wereldwijde activiteiten van het dokterscollectief KKR, dat in 1989 onder leiding van Henry Kravis (de Gordon Gekko onder de Bilderbergers) fruitgigant en drugsvehikel Del Monte overnam, doormidden hakte, een paar onderdelen wegmieterde en het vervolgens gezond verklaarde (1).
Maar dit terzijde. In “Joepie” schuift ook ene Joost Taverne voorbij. De leerling van de naar Curacao verhuisde titatovenaar Robert Jan Doorn, die je ook al niet al te dicht tegen je warme boezem moet drukken, want voor je het weet ben je je hele hebben en houden kwijt. Nou blijkt uit een paar mails in onze discussierubriek, dat die tovenaarsleerling niet heeft stil gezeten. Hij heeft een paar kunstjes van zijn baas geleerd en bracht die in een onbewaakt ogenblik blijkbaar ook in praktijk. Zo simsalabimde hij ooit het obligatiefonds Baumgartner uit een golfputje. Volgens de brochure zou dat fonds maandelijks een niet te versmaden smikkelrendement opleveren en je kreeg na vijf jaar je poen weer terug. Nou, dat ging een tijdje goed, maar na niet al te lange tijd begon de motor te haperen en al gauw stond het vehikel in de berm. Geen rendementen meer. De belazerde participanten gingen aan de noodklok hangen, maar het beieren leverde tot nu toe geen donder op. Inmiddels hebben drie van hen zich bij ons gemeld. Zonder twijfel een fractie van het aantal slachtoffers dat vriend Joost met dit geintje heeft gescoord. En die zullen her en der wel toornig naar een kantoor van het Nederlandse gilde van bromsnorren zijn gebeend om aangifte te doen. Maar zoals wij recentelijk van hogerhand nog mochten vernemen worstelt dat gilde met een chronisch bezettingstekort. We mogen dus gevoeglijk aannemen dat een of andere krullenjongen of een lokale tiepkip het boeltje in arren moede maar op een zacht pitje heeft gezet met de kookwekker op oneindig. Kan het net zo lang sudderen tot niemand meer weet wat er in die pan zit.
Onderwijl genieten Robert Jan en Joost op Curacao van het wijdse blauwe uitzicht. Proost kerel, lispelt de leermeester zacht. En samen met zijn leerling heft hij het glas.
(1) Zie het artikel "Royalty (14)" op onze Followupsite.
woensdag 15 november 2006
De aanval is de beste manier van verdedigen. Nou, bij Ajax misschien niet, maar voor de rest gaat die stelling toch wel op. Dus wat doet de redactie van het Deense blad Berlingske Tidende? Precies op de dag dat twee leden van het team en de uitgever voor de kadi staan wegens het publiceren van een artikel, dat ondermeer duidelijk maakte dat er een stel boerenlullen in het parlement zaten, gaan ze in de aanval (1). Tegen diezelfde boerenlullen. Een paar nijvere rakkers van de krant hadden namelijk stiekempjes hun scheikundedoos meegenomen naar de toiletten van het parlementsgebouw en na enig grutten vastgesteld dat daar niet alleen de gebruikelijke producten werden geloosd, maar ook ongebruikelijke werden geconsumeerd. Ze troffen namelijk sporen aan van Colombia’s finest. Nou komen in die toiletten natuurlijk ook dames van de retirade, bodes, bewakers, journalisten en een enkele loodgieter, maar het merendeel van de bezoekers bestaat uit parlementariërs. Dankzij onze huidige opvattingen over de democratie krijgen wij regelmatig geachte afgevaardigden in het vizier die tijdens het urenlange geouwehoer moeite hebben om niet even lekker weg te dutten. Dus hoe comfortabel is het dan niet om jezelf rond vier uur ‘smiddags even een boost te geven. Cup of soup? Ja kan. Maar en un momento dado komt dat ook je neus uit en neem je iets wat je neus ìn moet. Bromsnorren zijn inmiddels een onderzoek begonnen.
Waar hebben we dat laatste al eens eerder gehoord? Ja, klopt. Naar aanleiding van dezelfde geluiden in de toiletten van de Mannekes en Vrouwkes Pis in het Europarlement. Ooit nog wat van gehoord? Nee, niks. En ook niet van het onderzoek naar die snuivers onder de Britse, Duitse en Italiaanse vertegenwoordigers van het volk. Maar het blijft natuurlijk wel interessant om aan de weet te komen of zich rond de toiletpotten en urinoirs van ons bloedeigen Kamergebouw dezelfde taferelen afspelen. Had Gonny misschien wat gebruikt toen ze de kruin van die boskabouter van Volksgewondheid niet boven de regeringstafel zag uitsteken? Neemt Wouter eerst even een snuif om zijn hoogtevrees in te dammen als ie op zo’n kist gaat staan? Laat JP Klootviool eerst zijn neusvleugels trillen voordat ie naast Albert Verlinde gaat zitten? Je weet het niet. Toch eens effe bellen met Bas van Hout. Of ie een scheikundedoos heeft.
(1) Zie het artikel “Lekkage aan de Sont” van gisteren.
dinsdag 14 november 2006
Het gaat hartstikke vet in Afghanistan. Zegt Bennie Jolink himself. Die is er daar effe heen geweest om in vier Nederlandse filialen van de firma Kamp “Oehoehoehoerusgan kriegt van ons een grote beurt” door een microfoon te wringen en zijn haar te laten knippen. Vooral in pleisterplaatsen als Kandahar en de hoofdstad Kabul heeft Bennie met ieg’n og’n kunn’n woarnem’n wat voor progressie de democratie daar heeft gebracht. Neem bijvoorbeeld nou eens de sex. Tot voor kort was er buiten de deur geen reet te halen. Begrijpelijk, want van een mevrouw onder een ruim uitgevallen imker-outfit gaat je Flip niet in ijltempo gestrekt en van een meneer in een mega-drollenvanger krijgen de dames ook geen spontane glijbaan. Om over andere combinaties, geheel volgens de gangbare mohammedaanse opvattingen, maar te zwijgen. Maar daar is mede dankzij onze militaire aanwezigheid vrij rigoureus een einde aan gekomen. Als we de recente berichten op dat terrein mogen geloven kunnen met name de heren der Afghaanse schepping tegenwoordig dankzij de moderne westerse techniek blote dames op hun beeldscherm minimaal zien heuk’n en diezelfde dames dan met een mobieltje vragen of ze goesting hebben in een virtueel potje neuk’n. En dat allemaal onder het genot van een hashsigaar, een baseline en/of een forse neut. Een flinke groeimarkt zou je zeggen. Dus waarom het idee van Annemarie Jorritsma om een stel Nederlandse snollen naar Afghanistan te sturen in mohammedsnaam nog steeds niet is gehonoreerd, mag Jezus weten. Je moet de Flip smeden als ie heet is. Nu kan het namelijk nog, maar er gaan al stemmen op om de Koranpolitie weer op pad te sturen om dit soort uitwassen een halt toe te roepen en van punteren weer een exclusieve huisvlijt te maken. Jan Peter had gelijk, we moeten terug naar de tijd van de VOC. Dynamisch de beuk erin. Stuur met veul gevoel een zootje wiev’n noar Kabul.
dinsdag 14 november 2006
"To end violence in Iraq". Wat de VS en GB (net als in 1932!) zelf niet kunnen beteugelen. Er moet nu hulp worden gevraagd aan ... Syrië en Iran! Bot zal zich wel even de ogen hebben uitgewreven toen hij het hoorde. Advies van de commissie-Baker, consiglière van Pa Bush. De ironie is onbeschrijflijk. Om een veilige aftocht gegarandeerd te krijgen van de leden van de "As van het kwaad"... Het chaotische vertrek uit Vietnam hangt boven het slot van deze slechte B-film. Een remake die het liefst niemand meer wil zien. De VS hebben een monster geschapen. Het gevaar dat deze nederlaag tot een règlement des comptes op wereldschaal zal leiden, waartegen geen containment policy opgewassen zal zijn.
De afloop van het drama zal ongetwijfeld anders zijn dan nu valt in te schatten. Maar het totale failliet van de Amerikaanse politiek zal verstrekkende gevolgen hebben. Alle praatjes om overal op de wereld militaru manu "onze zegeningen" te brengen, zijn in één klap verstomd. "Desnoods blijven we twintig jaar in Irak", ik hoor het Bush nòg zeggen.
De Israëlische politiek die over de gehele breedte van het spectrum deze avonturistische politiek heeft verwelkomd, kan niet meedoen aan de exit strategy en blijft met de gebakken peren zitten. Terwijl in Washington en Londen eenvoudigweg de bakens worden verzet, zijn ze in Tel-Aviv gedwongen hun krankzinnige roulette-spel met de dood voort te zetten.
In Den Haag zullen ze wel weer doen alsof hun neus bloedt, al zal de rol van Nederland als trouw hondje niet vergeten worden. Het conto van Nederland als koloniale- en neo-koloniale uitbuiter is, mede dankzij de PvdA die altijd deze avonturen heeft gesteund, één van de afzichtelijkste ter wereld. (Willy Klinkenberg)
dinsdag 14 november 2006
Net als onze bedremmelde dreumes uit Capelle aan de IJssel vertelde de Deense premier Anders Fogh Rasmussen aan het parlement indertijd het sprookje van Saddammeke en zijn gevaaaaarlijke massaverneukingswapens. En dat ie op grond daarvan achter de geallieerde overval op Irak stond. Net als onze peuters op de Binnenhofschool grommelden de Deense jongens en meisjes van de Christiansborgschool nog een beetje tegen, maar na een kwartiertje overleg op het speelplein geloofde het merendeel volledig in meester Anders’ sprookje en vertelde het verder. In de volle overtuiging dat het sprookje waar was.
Maar fuckerdefuck, later bleek dat ze daarmee in navolging van Rob de Nijs en god mag weten wie nog meer de weg naar Hameln waren ingeslagen. Meester Anders had ze wat op de mouw getimmerd. En oh wat erg: hij wist het. Het boefje. Er lag namelijk op zijn bureau een van voor de inval daterend rapport van een vertegenwoordiger van de Deens speurneuzenclub, waarin stond dat er bij Saddammeke geen spoor van massaverneukingswapens was gevonden. En oh wat erger: het werd gelekt door de schrijver ervan, majoor Frank Soeholm Grevil, die het niet kon verstouwen dat bijna iedereen op de Christiansborgschool het verhaal van meester Anders voor zoete ketellapper had aangenomen.
Nou, dat heeft majoor Frank geweten. Hij moest vier maanden het kolenhok in wegens het in omloop brengen van staatsgeheimen. Maar daar bleef het niet bij. Ook de uitgever en de twee journalisten van de Berlingske Tidende die verantwoordelijk waren voor het naar buiten brengen van het speurneuzenrapport, werden afgelopen maandag in Kopenhagen voor de kadi getrokken. Mag niet hè, vertrouwelijke regeringsstukken publiceren. Is het land niet mee gediend. Daar zijn de beffen van de drie journalistieke ridders het q.q. niet mee eens. Volgens hen was er sprake van een enorm publiek belang. En daar zit wel wat in. Als ze gelijk krijgen van de kadi, krijgen hun cliënten niks. In het andere geval kunnen die maximaal voor twee jaar naar het kolenhok worden verbannen. Wat een land, dat Denemarken. Nee, dan ging het bij ons allemaal heel wat soepeler. Maar er werd ook niks gelekt. Zelfs niet naar Mink Kok.
maandag 13 november 2006
Bij ons in Nederland ontmoeten heren van de gestampte vleespot en topjongens uit de categorie speurneuzen elkaar met enige regelmaat in sportscholen en aanverwante gala’s of op achterbanken van dienstvehikels, maar in Zuid-Afrika gaat het iets beschaafder toe. Als je tenminste het dagboek van ene Glenn Agliotti mag geloven. Da’s een meneer die momenteel door de Scorpions, een speciale opsporingseenheid, wordt gegrild vanwege olijke kleinigheden als het exporteren van mindbenders ter waarde van 250 meloen Rand, niet geheel koshere handel in Marlboro’s, het drijven van een wasserette, bendevorming en corruptie. Dat laatste heeft vooral betrekking op zijn jarenlange vriendschappelijke banden met Jackie Selebi, het opperhoofd van zeg maar het KLPD van Zuid-Afrika en president van Interpol (!), die zich onderandere manifesteerden in het gezamenlijk nuttigen van talloze bakkies leut en het organiseren van regelmatige ontbijtseances.
Nou is nog niet bewezen dat vriend Glenn inderdaad een boefje is. Lullig is wel dat zijn gabber Clint Nassif, directeur van een beveiligingsbedrijf en ook al geen onbekende voor de Interpolbeheerder, een paar weken geleden door de Scorpions al voor de kadi is getrokken wegens een gevalletje fraude van 50.000 Rand. Piece of cake misschien, maar in de bijlages van de ter tafel gebrachte stukken werd melding gemaakt van een officieel onderzoek naar Nassif ’s mogelijke betrokkenheid bij een moordzaak en ... jawel, een corruptieaffaire.
Selebi heeft in de afgelopen maanden de hele zaak afgedaan als rabiate onzin cq. een wraakneming van het ontslagen hoofd beveiliging van de Zuidafrikaanse nationale vliegvelden. Ja, hij had Glenn in de sociale sfeer wel een paar keer ontmoet en misschien wel eens met hem geluncht. Maar nooit met hem ontbeten. Trouwens, wat was er mis met Agliotti? Hij had geen strafblad, dus mag je daar even mee lunchen als het toevallig zo uitkomt? Tuurlijk, dat mag. In vroeger dagen stond de Amsterdamse commissaris Toorenaar op goede voet met figuren als “Zwarte Joop” de Vries en de Pakistaanse importeur van verboden middelen Mushtaq Malik, terwijl zijn opvolger Sietsma over de vloer kwam bij Max Hasfeld. Dit alles onder het hoofdje “met dieven vangen je dieven”. Mocht Selebi in de nabije toekomst nog ernstiger in het nauw worden gedreven, dan kan hij dus in theorie op deze laatste optie terugvallen. Maar goed voor je naam? Nou nee. Wij hebben het donkerbruine vermoeden dat ergens in Den Haag een heel stel internationale speurneuzen dagelijks met argusogen en een toegeknepen bilnaad de ontwikkelingen in de Agliotti-zaak volgen.
maandag 13 november 2006
Uitgeverij De Geus uit Breda heeft het in een persbericht naar buiten gebracht. Emmanuel Lipp, de nieuwste ster aan het literaire firmament, bestaat niet. Zijn biografie – samengevat: hij zit in de gevangenis wegens moord en kan dus geen interviews geven – is verzonnen. Wie dan wel de schrijver is van het boek met zijn naam erop vertelt men (nog) niet.
Emmanuel Lipp is niet het eerste verzinsel van De Geus. Achter de ‘Weense filosofiestudent’ Marek van der Jagt bleek Arnon Grunberg schuil te gaan. Victor ten Hove is in feite een vrouw en Tess Franke bestaat ook al niet. Lache man.
In Amerika lachen ze ook. De boeken van J.T. LeRoy (volgens de bio verslaafd, dakloos, en misbruikt) werden geschreven door zijn maatschappelijk werkster. Voor optredens en interviews werd een model ingehuurd. Dat de schrijver zo’n hoge stem had, best wel op een meisje leek, liefst naar de grond keek en altijd die grote zonnebril op had was natuurlijk omdat hij iets had overgehouden aan het misbruik. Kassaaaaaa.
Uitgeverijen weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten doen om hun overproductie kwijt te raken. Om de boeken gaat het allang niet meer; om de vraag of het goede of slechte boeken zijn evenmin. De auteur is het product geworden, en producten worden bij voorkeur verkocht. Desnoods door ze wat op te pimpen.
Als Calvé liegt over ingrediënten of McDonald’s kleurstoffen verzwijgt, wordt er een fikse boete uitgedeeld. Een liegende uitgever wordt beloond. Tegen de tijd dat het uitkomt zijn de boeken verkocht en ligt de volgende hype alweer in de winkel. In plaats van hun geld terug te eisen, reageren de bedonderde kopers alsof ze in een 1-aprilgrap gestonken zijn.
‘Emmanuel Lipp’ is een fraudeur die ten minste een schop onder zijn reet verdient. In plaats daarvan wordt hij beschouwd als een acteur die het publiek heeft betoverd en daarom recht heeft op een prijs.
Een Oscar, bijvoorbeeld.
Oscar, wink wink. (Mark Verver)
maandag 13 november 2006
Het komt niet als een links afgeslagen maansonde uit de hemel vallen: de tsunami van slap gelul en boerenbedrog die elke dag op ons af komt bulderen dankzij moderators als de zo keurig van achter de knoopjes van zijn pak orerende Bram Schilham, de wanhopig naar zijn aardappelschillertje zoekende Maurice de Hond, de voor een potje Billard um halb zehn gepolitourde Frits Wester, force mineure Clairy Polak enzovoort enzovoort en niet te vergeten een circusstoet aan spindoctors. En hoe het komt komt het, het komt voormekaar. Jan Peter Klootviool, de schrik van het Domburgse hotelwezen, wordt dankzij of ondanks hun inspanningen weer premier. Met vliegend vaandel. De hele bak ellende is vergeten. Het ergste was zonder een spoor twijfel hoe hij op een onzalige morgen als een ongelooflijke oetlul die Bush een hand gaf. Wat nou VOC-mentaliteit? Wat nou dynamiek? En dan ook nog een beetje gereformeerd staan te zoenen met puppy Bridget en Endstra-babe Katja, je als een dodo laten tutoyeren door Jan Smit en meer van dit soort vreselijkheden. Zelfs de Belgen hebben door dat JP in de Efteling thuishoort. En dat verschijnsel gaat straks dan aan zijn vierde kabinet in vier jaar beginnen! Den Haag is net Rome. Oké, we hebben nog niet de beschikking over een Luxuria of een Cicciulina, maar met Van Oudenallen en Klootviool zijn we al aardig op weg.
Nog even een vleugje serieuze politiek. Het zal u niet zijn ontgaan dat aan de overkant van de plas de Democraten terug zijn aan het parlementaire front. Een paar rausdausers uit de club van de dames Pelosi en Clinton hebben inmiddels al aangekondigd dat zij een enquête willen instellen naar de manipulaties die hebben geleid tot de oorlog in Irak. Oftewel, wie waren er verantwoordelijk voor de barre leugens over Saddammeke? Dat ie een paar exquise chemische en biologische hoofdgerechten had klaar staan om bij ons op het bord te deponeren, dat ie gele cake in Niger had gekocht voor een nucleair toetje en dat ie dikke mik was met de Saoedische directeur van het Flying Circus. Die enquête zal niet alleen gevolgen hebben voor George B., maar ook voor zijn Britse partner Tony B., de Victor en Rolf van de nu al meer dan 3½ jaar durende tournée in Bagdad en omstreken.
Vraagje voor het thuisfront: Heeft die Democratische speurtocht ook gevolgen voor Jan Peter B.? Hoezo? Nou, hij stuurde indertijd een stel moderne VOC-ers naar Irak ondermeer naar aanleiding van een briefje van Tony B., waarvan de inhoud tot nu toe geheim is gebleven. Verder werd onze charismatische leider tot die stap gedreven door oekazes van onze eigen inlichtingendiensten. Oh? En kwamen die dankzij Frans van Anraat of zo zelfstandig tot dezelfde mallotige conclusies als hun geallieerde collegae? Of waren ze adequaat bijgepraat door die collegae? Wat is hier eigenlijk achter de schermen allemaal gebeurd?
Het wachten is op de Democraten. De Amerikaanse. De 66 Nederlandse hebben zichzelf verder gedecimeerd dankzij hun van verbluffende visie getuigende beslissing om te participeren in een asociaal kabinet. Het duurt natuurlijk nog wel een tijdje, maar vol verwachting klopt ons hart.
vrijdag 10 november 2006
Gisteren vergaderde de Britse parlementscommissie voor Buitenlandse Zaken, uitgenodigd was onder andere Carne Ross, voormalige afgevaardigde van BuZa bij de VN in New York. Carne had, na de invasie van Irak door de VS en het Verenigd Koninkrijk, uit protest ontslag genomen.
In zijn verklaring van gisteren stelde hij dat Amerika voortdurend door Britse diplomaten was voorgehouden dat Irak, als Saddam van het toneel zou zijn verwijderd, uit elkaar zou klappen. Maar nadat de Amerikanen vasthielden aan hun invasieplannen, kwam uit Londen de boodschap de mond te houden hierover. Verder verklaarde Ross dat Tony Blair al maanden daarvoor had besloten deel te nemen aan de invasie; toen Ross in april 2002 in Afghanistan was werd hem daar op de Britse ambassade verteld dat er troepen in gereedheid gebracht werden voor de invasie van Irak. Die invasie zou plaatsvinden in maart 2003. De Britse buitenlandse politiek wordt bepaald door een handvol ambtenaren, die uitvoeren wat Blair vindt dat er moet gebeuren en ingrijpen als daarvan wordt afgeweken.
Ross was een vriend van David Kelly, die dood in de bossen nabij zijn woonplaats werd gevonden nadat zijn naam aan de pers was doorgegeven. Ross werd verhoord ten tijde van het (witwas) onderzoek, maar zijn getuigenis bleef geheim. Nu verklaarde Ross bereid te zijn openlijk te spreken, al zou hij hiervoor voor het gerecht gesleept worden voor het overtreden van de Official Secrets Act. Interessant was ook de verzuchting van Ross dat hij in de jaren dat hij met Irak bezig was (ook ten tijde van de sancties) nog nooit iets gemerkt had van politieke druk of interesse vanuit het parlement voor dit beleid. Hoe immoreel dat ook was. Interesse ho maar.
vrijdag 10 november 2006
Het dreigde vandaag een klotendag te worden voor Pappa Benedictus. Had ie woensdag nog geheel in Hitler Jugendstil een brief op poten geschreven aan de nazaten van Jezus’ killers in Jeruzalem in de veronderstelling dat ie serieus zou worden genomen. Het leek er even op dat die het epistel meteen bij de stapel geschriften hadden gemieterd die in 4000 na Christus als de nieuwe Dode Zeerollen de geschiedenis zullen ingaan. Maar niet dus. Ging die brief over? Nou Pappa vond het godgeklaagd dat op deze vrijdag zo’n 8000 homo’s langs de heilige plekken in de Israëlische hoofdstad zouden paraderen om hun gay pride te showen. In het hol van de leeuw zogezegd. Of de regering dat effe wilde verbieden. Want vrijheid van meningsuiting en andere uitwassen zijn allemaal mooi en aardig, maar als daarmee de religieuze gevoelens van massa’s Joodse, Christelijke en Islamitische gelovigen worden vermorzeld tegen de klaagmuur wordt het tijd om hoooo te roepen. Of hoho.
Schijnheilig brieffie hè? Want Pappa heeft decennia lang nooit hooooo of hoho geroepen als er onder de soutanes van zijn bijbelgenootschap weer dingen gebeurden met koorknapen waarvoor zelfs Da Vinci geen code kon bedenken. Dat werd allemaal met de morsige mantel der liefde bedekt. En alle Pappa’s inclusief Benedictus riepen sssssssst in plaats van hoooo. Geen wonder dat ouders van kleine kinderen steeds vaker huiverig zijn om hun spruiten op de schoot van Sinterklaas een liedje te laten zingen over een paard op het dak of een maan door de bomen. Want voor je het weet zit zo’n koter ongemakkelijk te hobbelen op de gay pride van zo’n nepbaard met zijn rooie burka en kan je met je Nachwuchs langdurig naar de wollen sokkenbrigade.
In Jeruzalem hebben ze inmiddels eieren voor hun sjekels gekozen. De parade wordt nu gehouden in het stadion van de Hebreeuwse Universiteit. Lekker afgesloten van de ruige buitenwereld. Aan het slot van de manifestatie is er voor iedereen soep met matzeballen. Iedereen blij. Pappa een beetje.
woensdag 8 november 2006
Morgen komt de Nieuwe Revu met een verhaal op de markt over de ouwe oliezwendelaar en bankier John Deuss. Staat ondermeer in dat ie al jaren contacten onderhield met een stel CIA-knuppels onder wie Ted Shackley. Een meneer die je niet in een donker steegje moet tegenkomen, want je weet maar nooit of ie een bevlieging krijgt en je een behandeling à la Vietnamèse geeft. Of je ongewild het nodige demonstreert uit zijn lesmateriaal, waarmee ooit een stel gevluchte Cubanen driftig aan het stoeien zijn geweest aan de vooravond van hun raid in de Bay of Pigs.
Maar er is meer en zeker zo ernstig. Toen de Russische olieboer Michael Khodorkovsky in het tijdperk van zuipschuitpresident Jeltsin het Megatep-netwerk in elkaar hing om de zwarte poen van zijn oliereus Yukos stiekempjes richting Europa en verder te transporteren kreeg hij daarbij de assistentie van zijn plaatsvervanger Platon Lebedev en de Britse bef Stephen Curtis, een specialist op het gebied van listige constructies. U weet het, eerst verhuisde Khodorkovsky onder veel misbaar van vooraanstaande westerse democraten als George Soros, de baas van prinses Mabel (aka “de marmot”) en Peter d’Hamecourt in de loop van 2003 naar een eenvoudig onderkomen in afwachting van een weinig goeds voorspellend proces, gevolgd door zijn steun en toeverlaat Lebedev. Daarmee kwam Stephen Curtis als Dritte im Bunde haast automatisch in november 2003 aan het hoofd te staan van Megatep, waarvan het hoofdkwartier op Gibraltar was gevestigd. Geen gezonde baan. Op 3 maart 2004 hees Stephen zich op het Londense vliegveld Battersea aan boord van zijn privé-helicopter om lekker naar zijn florissante stulp in Dorset te vliegen. Onderweg stopte plotseling de draaimolen boven zijn hoofd en dat is vervelend bij een helicopter. Het vehikel donderde naar beneden en zowel de vlieger als de baas van Megatep overleefden de klapper niet. Officiële lezing: ongelukje. Tuurlijk. Hoewel al snel naar buiten werd getild dat kort voor het ongelukje Stephen twee gesprekjes had gehad met neusjes van de Britse geheimedienst en gek, maar dan kijk je toch meteen anders aan tegen zo’n onverwachts duikvluchtje.
Maar goed, nou het mooie. Ten tijde van die vrije val was Stephen ook een van de directeuren van de Bermuda Commercial Bank. Jawel, de bank van John Deuss. En nou hebben wij een reputatie verworven van notoire conspiracy-denkers. Maar wees eerlijk, dit kan gewoon geen toeval zijn. Goed, Johnnyboy brengt nu zijn dagen door in Nederland in een bewust simpel gehouden appartement van de Hirsch Ballinketen wegens de exploitatie van een BTW-carroussel en het gerechterlijk vooronderzoek zal nog wel een stief kwartaaltje duren, maar dat het alleen maar gaat om een lullig carrousselletje gaat er bij ons niet in. Er is meer at stake. Iets dat waarschijnlijk niet uit de losse pols aan de openbaarheid zal worden prijsgegeven. Tenzij misschien Deus of Deuss dat volente. Laten we samen bidden.
woensdag 8 november 2006
Wie bij de AA het twaalfstappenplan heeft doorlopen en van de drank af wil blijven, gaat op zoek naar alcoholisten. Niet om gezellig een borrel met ze te drinken, maar om hen de blijde boodschap te verkondigen. Preken tegen een ander zorgt ervoor dat je ook zelf de argumenten weer hoort. In feite spreek je op zulke momenten jezelf toe; niet de ander, maar je eigen vertwijfeling moet overwonnen worden.
Ted Haggard, opperhoofd van de New Life Church, probeerde het ook op die manier. Voor de microfoon spuwde hij jarenlang zijn gal over alles wat hij zogenaamd vies en voos vond – in het geniep smulde hij ervan. Haggard, net als zijn vriend Bush verklaard tegenstander van alles wat naar homo ruikt, deed het met mannen en betaalde hen ervoor. Ook kocht hij drugs. Toen alles eindelijk uitkwam, was het wachten op de Publieke Biecht.
Daarin liet Haggard weten dat een deel van zijn leven "zo weerzinwekkend en duister is dat ik er mijn hele leven tegen gestreden heb". Tragische man. Er zijn misschien frissere hobby’s denkbaar, maar "weerzinwekkend en duister" zou ik zijn escapades niet willen noemen. Seks en drugs behoren tot het allerbeste wat de goede herder heeft geschapen en elke vrucht mogen we van Hem plukken. Als we maar dankbaar zijn voor de oogst, niet gaan liegen over onze consumptie, en niet trachten anderen te weren uit de boomgaard.
Fundamentalisten – joden, moslims of christenen – zijn gefrustreerd, niet zelden seksueel. Zelf gevangen in een keurslijf waar ze niet uit durven breken, zien ze knarsetandend toe hoe de vrijgevochten medemens van het ene genot in het andere rolt en leeft met een lichtheid die hen beangstigt. Van jaloezie is het vervolgens slechts een kleine stap naar haat. Dan willen ze anderen afpakken wat ze zelf niet kunnen krijgen – of durven grijpen – en beginnen ze te preken. Het vuur en de bezetenheid waarmee ze dat doen verraadt hen.
Onder het keppeltje, achter de sluier en rond het kruis broeit het. Het broeit in het duister en begint steeds meer te stinken.
Weerzinwekkend.
dinsdag 7 november 2006
Morgen, woensdag 8 november vanaf 13.00 uur is er een actie voor de vrijlating van de "brandstichter" van Schiphol tijdens zijn hoger beroep in het Gerechtshof, Prinsengracht 436, Amsterdam
Overlevenden van de Schipholbrand en activisten van de campagne Vertrokken Gezichten voeren samen actie voor de vrijlating van de Libiër Ahmed Isa Al-Jabali. Hij zit na een jaar nog steeds in voorlopige hechtenis wegens vermeende opzettelijke brandstichting in het cellencomplex Schiphol-Oost, terwijl de maximale straf 8 maanden is. De reconstructie door het team Van Vollenhoven wijst een andere richting uit en sluit zelfs opzettelijke brandstichting uit, immers Ahmed werd wakker van het alarm en stond toen zelf al in brand. Hij gooide vermoedelijk zijn onvoldoende gedoofde peuk op het voeteneind van zijn bed in plaats van op de grond en viel in slaap.
Ahmed Isa wordt als zondebok gebruikt en onmenselijk behandeld. Hij is wekenlang bloot gesteld aan 24 uur licht en krijgt geen medische of psychiatrische zorg. Advocaat Eduard Damman pleitte vergeefs bij de Haarlemse Rechtbank voor zijn vrijlating. Wij beschouwen Ahmed vooral als slachtoffer. Ook overlevenden zijn solidair en ondertekenden een petitie ten gunste van Ahmed. Zij staan woensdag op de trap voor het Gerechtshof aan de Prinsengracht. Zie vertrokken gezichten...
dinsdag 7 november 2006
Na duizend jaar Zalm realiseert de VVD zich kennelijk ook ineens dat er iets teveel is bezuinigd op het onderwijs. Tweedeling oké, maar we moeten geen banlieus krijgen vol biculturele analfabeten en kanslozen. Straks trekken die naar Wassenaar en Laren om daar limousines in brand te steken en de gazons om te harken. We kunnen geen aristocrates à la lanterne hebben in dit land. Wat doet de VVD? Trekt een extra bedragje uit om het niveau van het vak rekenen op de PABO’s wat op te krikken en het stuwmeer vrijwilligers wat bij te vullen. En stuurt vervolgens voormalig gevangenisbewaarder Verdonk naar de voorpagina’s om ferm te zeggen dat witte ouders in de wat minder gefortuneerde wijken gedwongen moeten worden hun kinderen naar zogenaamde zwarte scholen te sturen. Want witte gezinnen moeten ook integreren. Terug naar de melting pot dus. Maar dan wel in de achterstandswijken natuurlijk. Niet in Wassenaar of Laren, want daar heb je geen zwarte scholen. Liberale staatsdwang. Dat we dit nog mogen meemaken.
dinsdag 7 november 2006
Mocht er onverhoopt binnenkort een hongersnood uitbreken in Israël dan kunnen ze voedselhulp van de VN wel schudden. Wat we op 5 oktober jl. al min of meer verwachtten, is inmiddels namelijk uitgekomen: Josette Sheehan wordt deze week door de vertrekkende Kofi Annan tot hoofd van het Wereldvoedselprogramma benoemd. Ze zegt van niet, maar Josetje is een aanhanger van de fanatieke Moon-sekte onder leiding van de Koreaanse herder Sun Myung Moon. Een mafkees, die ondermeer de boodschap verkondigt dat de Joden de Holocaust over zichzelf hebben afgeroepen door indertijd Jezus aan de Romeinen te verkwanselen. Dan moet je als geestelijk leider toch behoorlijk van de pot zijn gerukt. Desondanks, of misschien juist daarom, is Sunnie al vanaf het eerste moment dat hij door de hemelse bliksem werd getroffen een piepeltje van de CIA en dikke mik met de Republikeinse frontloge, waar in de laatste decennia qua geestelijke bagage ook al niet veel soeps heeft gezeten.
Ondanks die handicap zijn de huidige malloten van de Republikeinse voorhoede er toch in geslaagd om de Zuidkoreaan Ban Ki Moon op het nog warme Annan-pluche te manipuleren en nu dan Josetje de leiding over de voedselkraam te bezorgen. Altijd fijn als die eigenwijze kloothommel in Noord-Korea blijft zeiken met dat ene ongelukkige atoombommetje van hem, terwijl minimaal de helft van zijn onderdanen de dievenmoord steekt van de honger. Heb je tenminste de goeie mensen in Panmunjon om als de nood weer hoog is en de wind uit het zuiden komt de geur van een wokkie bami over de Noordkoreaanse vlaktes te laten glijden. De ene dictator bezorg je bommen en granaten en uiteindelijk een touw, de ander isoleer je en hongert hem uit. Amerikanski’s ? Het zijn net Russen.
maandag 6 november 2006
Op 15 november 2005 om 21:05 uur werd Louis Sévèke vermoord op de hoek van de Van Welderenstraat en de Eilbrachtstraat in Nijmegen. Bijna een jaar later is de moord nog steeds niet opgelost. Er moeten mensen rondlopen met meer informatie. Familie en vrienden van Louis roepen deze mensen nogmaals op om zich te melden. Het verlies van Louis en de vraag waarom hij vermoord werd knaagt dagelijks aan ons. We hebben al afscheid moeten nemen van Louis, maar afsluiting is niet mogelijk omdat we nog steeds de reden voor zijn dood niet weten.
Daarom doen we nogmaals een oproep aan alle mensen die informatie hebben over de moord op Louis. Wij richten deze oproep niet alleen aan die mensen die direct getuige zijn geweest van de moord, maar aan alle mensen die informatie hebben. Specifiek richten we ons ook tot de mensen in de omgeving van de dader. Het lijkt ons zo goed als uitgesloten dat er binnen de kennissenkring van de dader niemand is die iets gemerkt zou hebben.
Wij zullen ook in de toekomst deze personen blijven aanspreken op hun verantwoordelijkheid bij het oplossen van de moord op Louis. Wij kunnen ons moeilijk voorstellen dat zij met een gerust geweten met deze informatie blijven zitten. Net als Louis in zijn werk zullen we niet rusten voor de waarheid boven tafel is. Mensen met informatie kunnen dan ook met hun informatie terecht bij de politie, maar ze kunnen ook contact zoeken met ons. Zowel de politie als wij zijn ook anoniem te benaderen.
Alle informatie die aan ons gegeven wordt zal beoordeeld worden en gecheckt. Indien mogelijk zullen we contact met jou over het vervolg
opnemen. Voor ons staat de oplossing van de moord voorop, dus relevante informatie zal op de een of andere manier bij het politieonderzoek terecht dienen te komen. Graag maken we afspraken over de wijze waarop dat kan. Als je volledig anoniem wilt blijven staat op onze website hoe je anoniem berichten kan versturen. Familie en vrienden van Louis Sévèke (email & website)
maandag 6 november 2006
Een paar dagen geleden is een 19-jarige agente i.o. uit haar functie gezet. Waarom? Ze had een busje pepperspray naar huis genomen en was zo vrij er een ruzie in de privésfeer mee te beslechten. Het werkte wel, maar het mocht niet. Dus wieberen geblazen hè. Met misschien later nog een douwtje van 4500 euro voor haar mik.
Hoe zat het ook weer met dat VVD-geval uit Somalië, dat zo’n moeite had om haar eigen naam te reconstrueren? Begin 2004 spoot zij in een volle Haagse smikkeltent een busje pepperspray leeg in aanwezigheid van een staatssecretaresse en twee rechercheurs. Kon die mevrouw ook meteen oplazeren uit de Kamer? Of kreeg ze van een of andere kadi een gezellige boete? Ben je besodemieterd. Zij werd genomineerd voor de Nobelprijs voor de vrede! De twee dames kregen dus geen gelijke behandeling. En dat deugt niet.
Iets heel anders. Zo’n zes islamitische landen hebben aan het atoombureau in Wenen gemeld, dat ze ook graag eigen nucleaire fabriekjes wilden gaan bouwen voor het opwekken van energie. Voor als de olie op is of de zon ermee uitscheidt. Het gaat om Saudi-Arabië, Egypte, Algerije, Tunesië, Marokko en de Verenigde Emiraten. Op dit moment nog geen landen die door Bush in het harnas zijn gejaagd. Maar wat niet is kan nog komen.
Kan je het die landen verbieden? Wordt moeilijk, want per slot heeft het Westen - en dan met name Nederland en de VS - ook oompje Khan geholpen bij het in elkaar legoën van een stel centrifuges voor het opwekken van electriciteit, aangevuld met wat strategisch speelgoed. Het probleem is natuurlijk of extremistische baarden het Amerikaanse voorbeeld in Hiroshima en Nagasaki zullen volgen en bijvoorbeeld in Drachten en Sneek overgaan tot het planten van een paar buitenissige paddestoelen. Of dat ze in de naam van Allah met een klein nucleair exemplaartje in een zuigfles een vliegtuig instappen om het westen onder druk te zetten. Maar dan ga je er wel van uit dat die baarden net zo dom zijn als een kameel die op zoek is naar een beha om zijn bulten te bedekken.
De geest is nu eenmaal uit de fles en je kan eigenlijk beter die landen helpen bij het in elkaar broddelen van hun eigen nucleaire fabriekjes en vervolgens vijf vingers aan de pols houden dan door te hobbelen op de hotseknotse weg die we ooit zijn ingeslagen. Alleen al op grond van het fundamentele recht op gelijke behandeling. Maar maak dat boys als Bush, Blair en Hans van Baalen maar eens wijs.
maandag 6 november 2006
Robert Mugabe is een dictator. Hij heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstandsraketten en hij heeft gele cake gekocht in Niger.
Noersoeltan Nazerbajev is een dictator. Hij heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstand raketten en hij heeft gele cake gekocht in Niger.
Hugo Chavez is een dictator. Hij heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstand raketten en hij heeft gele cake gekocht in Niger.
Islam Karimov is een dictator. Hij heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstand raketten en hij heeft gele cake gekocht in Niger.
Bashar al-Assad is een dictator. Hij heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstand raketten en hij heeft gele cake gekocht in Niger.
Mahmoud Ahmadinejad is een dictator. Hij heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstand raketten en hij is bezig met het construëren van atoombommen.
Kim Yong Il is een dictator heeft de beschikking over chemische en biologische wapens, lange afstand raketten en hij heeft al een atoombom.
Van Baalen: Grijp ze en hang ze op.
Bush: That’s my boy.
zondag 5 november 2006
In de nacht van vrijdag op zaterdag heeft de politie Utrecht een net gekraakt pand op knokploegwijze ontruimd. Een groep van ruim dertig krakers probeerde het pand aan de Biltstraat 18 te herkraken. Na de laatste ontruiming stond het gebouw wederom ongeveer anderhalf jaar leeg. De krakers wilden het pand naast bewoning ook voor sociale projecten ter beschikking stellen. De politie sloeg ruiten in en dreigde met de inzet van peperspray. 26 mensen werden gearresteerd en in verzekering gesteld.
Biltstraat 18 zou vrijdag nacht voor de derde keer gekraakt worden. Het pand was zowel in 2001 als in 2004 al eerder gekraakt en stond na de ontruimingen weer lange tijd leeg. In het kader van de woonstrijd!campagne was het de intentie het pand weer in gebruik te nemen voor zowel de broodnodige woonruimte als voor sociale projecten. Enkele minuten na de kraak kwamen twee grote kerels, die zonder het gesprek te zoeken meteen probeerden de deur open te breken en te schoppen. Toen dat niet lukte trok een van hun zijn pistool. Pas enkele tijd later toen er massaal politie aankwam werdt duidelijk, dat deze
knokploeg hun collegas in burger waren. Maar ook de agenten in uniform begonnen meteen ruiten in te slaan en dreigden met de
inzet van peperspray. Woordvoerders van Woonstrijd! die buiten stonden om de politie uitleg van zaken te geven werden compleet genegeerd. Uiteindelijk werden 26 mensen gearresteerd en in verzekering gesteld. Zondagmiddag zijn alle arrestanten zonder dagvaarding weer vrijgelaten. De politie heeft daarentegen van iedereen de telefoon, cameras en verdere electronische media voor onderzoek in beslag genomen. Woonstrijd Utrecht noemt het "schandalig dat de politie zich als een knokploeg in dienst van malafide eigenaars laat stellen en mensen die van hun rechten gebruik willen maken als zware criminelen behandelt." Meldpunt Misbruik Peperspray toont zich bezorgt over de dreiging met peperspray. Volgens hen is het de tweede keer binnen twee weken dat de politie niet aan hun eigen regels over het gebruik van peperspray voldoet. "In de parlementaire discussie is duidelijk gesteld dat het middel het gat tussen het vuurwapen en wapenstok moest opvullen, maar dat het dichter bij het vuurwapen zou liggen. Nu lijkt het er heel sterk op dat het gewoongoed wordt om het middel al voor de wapenstok in te zetten." Een woordvoerder van de groep die de arrestanten steunt noemde het optreden van de politie "onbegrijpelijk en onnodig hard".
zondag 5 november 2006
Simulatiespelen, wie kent ze niet, iets voor de donkere winterweekends. Of voor grote bedrijven en overheden. Zoals het simulatiespel Desert Crossing van het Pentagon inzake Irak met als uitkomsten dat er na een eventuele invasie een kleine 400.000 troepen nodig zouden zijn om de vrede te handhaven.. Maar ook dat er overeenstemming zou moeten worden bereikt met de buurlanden van Irak en dat er etnisch geweld zou kunnen ontstaan. Kortom, een simulatiespel dat nu niet in de zandbak wordt gespeeld, maar gewoon in het echt. Die uitkomsten van Desert Crossing waren bekend binnen het Pentagon, want dit spel was onder Clinton gespeeld, maar ja… Bush, Cheney en Rumsfeld wisten het beter. met het bekende resultaat zie).
Overigens werd nog een ander vuiltje bekend deze week. Die as van het kwaad, daar zou een ander land hebben bijgehoord als dat niet op het laatste moment eieren voor zijn geld had gekozen. Eerder had de Pakistaanse president al publiek gemaakt dat hij te horen had gekregen dat Pakistan naar het stenen tijdperk zou worden teruggebombardeerd als ze niet snel van koers wisselden. Iets dergelijks werd nu ook door de Minister van Buitenlandse zaken Kasuri toegegeven; alleen ging hij een stapje verder. Blijkbaar zat er ook een invasie aan te komen. Geweldig hè die Amerikaanse makkers van Balkenende, Bos en hoe-heet-tie-ook-weer van de VVD.
zondag 5 november 2006
Wordt het wat kouder bij onze oosterburen, floepen in delen van Frankrijk, België en Italië de lichten uit. Dat is één van de gevolgen van de privatisering van publieke diensten, waar onze politieke kaste zich op heeft geabonneerd,. Dat moet van Europa of zoiets, of van de Wereld Handels organisatie of van Boedda of zo. Is in elk geval niks aan te doen, zegt men aldaar in die kringen. Kijk, je produceert voor de markt en je beperkt uiteraard je kosten zoveel mogelijk, risico’s wentel je af zoals dat hoort, op je klanten. Vroeger, ja vroeger toen keek de overheid wat er aan extra capaciteit nodig was om calamiteiten op te vangen. Maar ja, als private onderneming doe je daar niet aan, wat die extra investering levert niks op. En dus gaat het licht uit als het in Duitsland plots erg koud wordt. Wat minder voor het voetlicht kwam een berichtje uit het Verenigd Koninkrijk. Daar bleek tegen elke voorspelling van de overheid in, de uit de Noordzee opgepompte hoeveelheid olie plots terug te lopen. Die val in productie was pas verwacht in pakweg 2010, maar het afgelopen kwartaal was de productie 12% lager. Het gevolg is dat onze westerburen inmiddels van een olie exporteur een olieimporteur zijn geworden (1,6 miljoen ton ingevoerd). (zie document). Jahoor, ’t gaat goed met de economie.
zaterdag 4 november 2006
Wij hebben in de vorige aflevering nog een paar zinnenprikkelende details laten liggen. Omdat het zo al moeilijk genoeg was om het beeld knappies scherp te krijgen. Wil niet zeggen dat die details onsmakelijk waren. Nee, nee. Zo is Eddie Trump’s Nederlandse filiaal van Elite Model Management ondergebracht op de Keizersgracht 448 in Amsterdam. Historisch adres, want in 1993 sneuvelde daar de firma Baslandes van de zwaar van zwendel en witwassen verdachte Robert Jan Doorn. Nou kan je er natuurlijk niks aan doen als de vorige bewoner van je huis een bezwadderd verleden heeft, maar u weet wat wij van toeval vinden.
Iets serieuzers dan. Toen ome Jaap Kroonenberg zich in 1996 niet helemaal wel aan boord meer voelde, trok hij twee mensen aan om zijn business op de rails te houden. De door ons al
voor het souffleurshokje getrokken Eddie Trump (gezegend met uitstekende Israëlische contacten) en de Belg Pierre Salik, een zeer in de kluiten zittende jeansfabrikant. We mogen aannemen, dat de in textiel en met stenen stapelen, drugsfinancieringen en financiële goocheltrucs stinkend rijk geworden ome Jaap geen wildvreemden in zijn paleis toeliet. Toen hij in 1997 overleed liet hij zijn imperium dus in vertrouwde handen achter.
Rest nog de vraag wie die Pierre Salik is. Moeten we even in Brabant de grens over. Salik behoorde namelijk tot de Cercle des Nations. Een club waar je nog steeds niet vrolijk van wordt. Een citaat uit een artikel van Walter de Bock, de nestor van de Belgische onderzoeksjournalistiek:
“ ... Cercle des Nations, een selecte club gevestigd in een imposant gebouw in de Franklin Rooseveltlaan, tegenover de ULB in Brussel. De pronkerige salons van deze Cercle -waar geen vrouwen waren toegelaten- vormden in de periode 1970-1985 zowat het hoofdkwartier van de deftige politieke rechterzijde. Wekelijks werd er gedineerd en geconfereerd met de top van de zakenwereld en de diplomatie, samen met figuren van extreem-rechts en de onderwereld. Het zou vele jaren duren vooraleer de onderzoeksrechters en parketmagistraten van Brussel tot de slotsom kwamen dat achter de schermen van de Cercle des Nations in werkelijkheid een criminele bende opereerde die haar tentakels uitstrekte tot ver in de bankwereld, de politiek en ook het Brusselse uitgaansleven."
Even wat anders dus dan het barretje Hilton of de Lexington in onze hoofdstad. Hoe dit ook zij, Pierre Salik werd net als zijn Cercle-kameraden oud-premier Van den Boeynants, wapenhandelaar Roger Boaz, graaf Hervé d’Ursel, baron Benoit de Bonvoisin, ex-minister Jacques van Offelen en ander hoog gespuis uiteindelijk veroordeeld tot hoge boetes en wat voorwaardelijke strafjes wegens het opzetten van grootscheepse fraude-operaties om de fiscus een oor aan te naaien. Hun mogelijke betrokkenheid bij het plannen van een frisse staatsgreep, hun mogelijke banden met de Bende van Nijvel-tragedie, hun aandeel in klaterende seksschandalen en/of handel in roesmiddelen bleven buiten de invloed van de kadi. Hoe gezellig is het dus, dat nou juist deze Pierre Salik in 1996 opduikt als hotemetoot in de Kroonenberg-groep. De wereld is klein. Stay tuned.
vrijdag 3 november 2006
Voor de jonge lezer: Het etiket voor de geheime deal tussen de toen nog niet gekozen R. Reagan en Iran, om te voorkomen dat de gevangen Amerikaanse gijzelaars voor de verkiezingen van november 1980 zouden worden vrijgelaten (zie).
Inmiddels lijkt er een november surprise in wording. De peilingen voor George Bush zijn partij zijn desastreus, tot over het middel in de sex en drugsschandalen, omkoping, vriendjespolitiek, fysiek geweld tegen echtgenotes, maitresses en gewone burgers. In tijden van spanning doet terreur of een buitenlandse vijand het altijd wel goed, dat werkt disciplinerend op het kiesvolk. De laatste week wees George zijn vinger naar Syrië en de Hezbolla in Libanon en sprak dreigende taal.
Nou zijn die Amerikaanse verkiezingen aanstaande dinsdag, maar de Engelse krant de Daily Telegraph (in die contreien ook wel de Torygraph genoemd, naar de politieke voorkeur van lezers en redactie), voorspelt binnenkort een nieuwe oorlog in het Midden Oosten tussen Israel en Syrië, en dan ook met de Hezbollah. Zo’n oorlog zou George nog wel kunnen helpen aan wat meer steun in de kieslokalen (zie).
vrijdag 3 november 2006
Een jaar geleden schreven we er al over ("Wallstreet en Uncle Sam", 17 september 2005), de stiekeme manipulatie van de aandelenmarkt door de Amerikaanse overheid wanneer de beurs een forse neerwaartse spiraal ingaat. De kosten van het overeind houden van de aandelenmarkt (zeg maar gewoon: overheidsinterventie) komt dan uiteraard voor rekening van de belastingbetalers. En in het land van Ome Sam zijn dat niet de rijken, die hebben hun belastingvoordeel al lang binnen. De rest, die telt toch niet behalve indien er gestemd moet worden (en zelfs dan steeds minder, kijk naar de fraudes rond oproepkaarten enz.).
Blijkbaar verwacht de Amerikaanse overheid binnenkort zeer stormachtig weer op Wallstreet (en dan kan het Damrak niet lang achterblijven), want de Amerikaanse minister van Financiën, Hank Paulson, heeft onlangs dit interventieteam voor financiële rampen geactiveerd.
In de Engelse pers wordt er nu gespeculeerd over de achtergronden van dit besluit. Zijn er weer wat hedgefunds in de problemen, of zijn valutahandelaren in de VS op hun bek gegaan met het ‘short’ gaan met Zwitserse francs of Japanse Yens? Dat wordt lachen als de dollar wegzakt. Dus, beleggers: prettig weekend, deze beleggingstip van de Kleintjeredactie is geheel gratis en voor niks.
ps
O ja, sommige pensioenfondsen in Nederland zitten ook in hedge investeringen, dus die AOW plannen van Bos & Co komen dan wel in een heel bijzonder daglicht te staan. (Voor de serieuze lezer dit verhaal
vrijdag 3 november 2006
Dit is ook een hele leuke. Moet je wel even rustig voor gaan zitten. Op 4 september 2002 besteedden wij in de serie “IJ, IJ” aandacht aan PPM Delco BV. Die was in een compleet woud van andere BV’s geplant op het adres Museumplein 1, waar illustere luitjes zoals Willem Endstra, Klaas Hummel en IJsbrand Broere zo heftig de scepter zwaaiden, dat ze in een pand verderop bij wijze van spreken moeiteloos hadden kunnen invallen voor Riccardo Chailly. Die PPM Delco BV was een loot van Delco Investments NV op Sint Maarten. En die op zijn beurt van een NV op Curacao: First Independent Investment Services, oftwel FIIS.
Als bestuurder van FIIS trad een Nederlander op. Ene Gerrit van Riemsdijk. Niet iemand die net zijn neus tegen het internationale investeringsraam had gedrukt. Zo bestierde ome Gerrit al sedert de jaren zestig de Bank Cantrade en het beleggingsvehikel Experta in Zwitserland. Later geassisteerd door zijn zoon Dirk. Geen onbesproken instituten. Lees bijvoorbeeld de artikelen “Aan de achterzijde van de beursfraude (7)”, “Retourtje Cantrade”, "Cantrade en de ABP-affaire” en “IJ, IJ (14)” en je weet genoeg.
Gerrit mag dan inmiddels een ouwe leut zijn, hij is nog steeds een van de drie toezichthouders van Cantrade Trust Company. Deze company behartigt ondermeer de zaken van de Amerikaanse Carmel Trust Company, de grootste aandeelhouder van een handelsketen in auto’s en onderdelen, CSK. Houdt dus in dat Gerrit via een klein U-bochtje een vinger in de CSK-pap heeft. Bent u er nog? Nou komt het geinige. Een van de andere grootaandeelhouders van CSK is ene Eddie Trump. Een stenenstapelaar annex investeringsgoochelaar uit Florida en een goeie vriend van oud-president Clinton en zijn vrouwtje. Daarnaast is Eddie sinds een paar jaar de grote baas van Elite Models, dat ook over een filiaal in Amsterdam beschikt, waar heel toevallig Jort Kelder-basher en “vrouwenhandelaar” Haddi Haddou Levi rondbanjert.
Maar er is nog een link tussen Eddie en Amsterdam. Hij speelt namelijk sinds 1996 een leidinggevende rol in de stenen stapelende Kroonenberg Groep. De nalatenschap van ome Jaap Kroonenberg waar de dagelijkse beslommeringen worden overgelaten aan diens kleinzoon Leslie Bamberger en Eric Bos, een oude bekende uit de TCA-wasserette (1).
Zo, eindstation. Het lijkt een wat moeilijk verhaal, maar de boodschap is simpel. Het gaat over luitjes die al decennia lang routes bedenken cq. besturen om irregulier poen door de wereld te pompen. Maar hé, wie ligt daar nog van wakker? Stay tuned.
1. Zie “Luigi en Erik” dd. 7 mei 2003.
vrijdag 3 november 2006
Morgen is er een manifestatie vanaf 14.00 uur, op Het Plein in Den Haag. "Kies voor een humaan asielbeleid, te beginnen met een generaal pardon". Artiesten, bekende Nederlanders, politici en vluchtelingen doen vlak voor de verkiezingen nog een keer een oproep voor een generaal pardon voor de lang in Nederland verblijvende asielzoekers. Katja Schuurman presenteert de middag, asielzoekers die al jarenlang wachten op een verblijfsvergunning doen hun verhaal. Betrokken Nederlanders spreken, zoals Huub Oosterhuis, bisschop Van Luijn namens de Raad van Kerken, Anja Meulenbelt, Hedy D'Ancona, Hanneke Groenteman, Joris Linssen en Harry de Winter. Hind, Ernst Jansz, Edsilia Rombley, MIR (voormalig Twarres), Da-Mezz, Miss Dee, de X-tra's, Remon de Jong, Kia' Light, Plattèl, Huub van der Lubbe en My5 treden op. Scholen, vluchtelingenorganisaties, vakbonden, bekende Nederlanders, politici en bijna alle gemeenten in Nederland hebben zich uitgesproken voor een pardonregeling voor de asielzoekers die voor het ingaan van de nieuwe vreemdelingenwet in 2001 naar Nederland kwamen. Al die mensen die zich al jarenlang inzetten voor vluchtelingen, en in het bijzonder voor "de 26.000 oude-wetters", roepen op te kiezen voor een humaan asielbeleid, te beginnen met een generaal pardon. Ook de snelle en daarmee vaak onzorgvuldige procedure in de aanmeldcentra én de kinderen in vreemdelingenbewaring, zijn punten in de nieuwe asielwet die om verandering vragen. De manifestatie wordt georganiseerd door: ASKV/Steunpunt Vluchtelingen, Amnesty International, Defence for Children International, FNV, Genoeg is Genoeg, Humanistsch Verbond, Keer het Tij, Raad van Kerken, Prime, Stichting 26.000 gezichten, Stichting Een Royaal Gebaar, Stichting LOS, Van Harte Pardon, Vluchtelingencordon Friesland, De schaduw blijft, VluchtelingenWerk Nederland, Stichting INLIA, Vluchtelingen-Organisaties Nederland en Stichting Ons Pardon, Stichting Vluchteling en Vluchtalarm Maastricht. Zie generaalpardonnu & humaanasielbeleid
donderdag 2 november 2006
Volgens het ANP van vandaag heeft 't ministerie van Binnenlandse Zaken 100.000 rode stempotloden besteld bij fabrikant Bruynzeel-Sakura in Bergen op Zoom. Een woordvoerder schijnt dat bevestigd te hebben. Ongeveer twintig gedupeerde gemeenten die gebruik maakten van de afgekeurde stemcomputers van fabrikant Sdu hebben zich uit voorzorg ook al zelf bij Bruynzeel-Sukura gemeld, aldus een woordvoerder van het bedrijf. De gemeente Amsterdam, die zeker met 't rode potlood stemt, laat weten nog 1300 potloden op voorraad te hebben en er maximaal 3000 nodig te hebben. De gemeente vertrouwt erop dat het ministerie zorgt voor voldoende potloden. Een snelle rekensom leert dat 100.000 potloden genoeg is om heel Nederland op traditionele wijze te laten stemmen. In totaal telde Nederland tijdens de afgelopen raadsverkiezingen ongeveer 9300 stemcomputers, meestal één per stembureau. Met drie stemhokjes per stembureau en wat reservepotloden is honderdduizend meer dan genoeg, grijnst een woordvoerder van de actiegroep wijvertrouwenstemmachinesniet. De woordvoerder van het ministerie zegt dat gekozen is voor die grote hoeveelheid omdat het rode potlood een mogelijke prooi is voor verzamelaars. Het departement wil voorkomen dat er te weinig zijn. Hij ontkent dat zoveel potloden zijn besteld omdat de kans bestaat dat heel Nederland alsnog met potlood moet gaan stemmen.
donderdag 2 november 2006
Dachten we toch met zijn allen, dat we van die meneer Dijkstra in het proces versus Mink Kok af waren. En dat de verdachte een dezer dagen vrolijk fluitend de petoet zou komen uitbanjeren. No way. Gisteren besloot de befbank, dat de afgeserveerde kroongetuige op de 21ste van deze maand toch voor de kadi moet verschijnen. Die gaat dan zelf bepalen of Dijkie nou wel of niet betrouwbaar is. Dat betekent dat ook het dertiende proces-verbaal, waarop het OM tot nu toe als een door het kloeksyndroom overvallen Barnevelder is blijven zitten, aan de orde zal komen. In dat peeveetje beweert vriend Dijkstra -zoals wij eerder al meldden- dat de leefbare crimefighter Fred Teeven ergens in de jaren negentig in totaal ruim twee meloen piek in de tas heeft gestoken, die hem werden aangereikt door een stel avontuurlijke ondernemers in verband met een scala aan hand- en spandiensten.
Aan dat besluit van de befbank is uiteraard een flink potje onderling gekeuvel met het OM voorafgegaan. Kennelijk is er toch een modus gevonden om de kroongetuige weer in zijn stoel te hijsen. Zoiets van: toen ie de dertiende verklaring aflegde was hij flink onder de olie geweest of zo. Dus borrelpraat, edelachtbare. Of, hij was zwaar depri geweest omdat zijn papegaai net aan kinkhoest was overleden. Dus stress, edelachtbare. Iets in die geest. Oòòòf , Dijkstra blijft bij zijn verhaal. In dat haast ondenkbare geval moeten de neusjes van de Rijksrecherche in stelling worden gebracht voor een onderzoek naar een paar gevalletjes corruptie van de zijde van Fred. Een van de aartsvaders van het onder toezicht van hoge beffen en bromsnorren in- en doorvoeren van allerlei roesmiddelen, waarvan hier en daar nog wel eens wat kilootjes uit de container zijn gewaaid.
Spannend dus, die zitting op de 21ste. Overigens geen oninteressante datum. Da’s namelijk één dag voordat we de Kamerstoelen mogen husselen. En Fred zijn glorieuze rentrée maakt in Nederland’s bekendste, door een surplus aan hanen uit het lood geraakte kippenboerderij. U weet het, stay tuned.
woensdag 1 november 2006
De stichting "Wij vertrouwen stemcomputers niet" zal geen kort geding tegen de Staat beginnen. Eerder overwoog de stichting via de rechter een verbod op stemcomputers te eisen. Bovendien roept de stichting iedereen op te gaan stemmen.
De huidige stemcomputers zijn bewezen onveilig. Dat komt doordat zelfs de meest basale beveiligingseisen niet zijn opgenomen in de "Regeling goedkeuring stemmachines 1997". Ook regelt de wetgeving niets met betrekking tot de controleerbaarheid van de verkiezingsuitslag. Feitelijk staat of valt de democratie momenteel bij blind vertrouwen in een aantal slecht tot geheel niet gecontroleerde processen en private ondernemingen. De keuze om alle stemcomputers aan de kant te schuiven en terug te grijpen naar een verkiezing met alleen stembiljetten ligt wat ons betreft voor de hand.
Wij menen meer dan afdoende te hebben aangetoond dat alle bestaande stemcomputers volkomen onveilig zijn: de Nedap ES3B waar 90% van Nederland op stemt hebben we zelf onderzocht en ongeschikt bevonden, de Sdu Newvote waar 9% van Nederland op zou gaan stemmen is na nader onderzoek door de AIVD door de
minister afgekeurd. Bovendien beschikt de stichting over een Nedap stemcomputer die tot op 25 meter afstand afluisterbaar is.
De minister van Bestuurlijke Vernieuwing geeft echter aan voor de komende verkiezingen vast te willen houden aan de Nedap stemcomputers omdat landelijke overschakeling naar stembiljetten in zijn ogen op deze korte termijn niet mogelijk is. Zijn keuzes zijn nadrukkelijk de onze niet. De noodverbanden die de minister nu aanlegt werken niet tegen manipulatie door insiders en maken de
verkiezingsuitslagen ook niet beter controleerbaar. Wij geloven echter wel dat de minister de aard en de omvang van de problemen inziet. We zijn ervan overtuigd dat de minister, samen met de Tweede Kamer, na de verkiezingen schoon schip gaat maken. De toezegging om een onafhankelijke technische commissie in te stellen die het hele stemproces tegen het licht gaat houden is een belangrijke stap.
We stonden voor de keuze. We vinden het gerechtvaardigd om ons te blijven verzetten tegen het gebruik van deze generatie stemcomputers. Echter, een dergelijke juridische strijd kan de organisatie van de verkiezingen van 22 november flink in de war schoppen. En dat willen we helemaal niet: om die verkiezingen is het ons allemaal te doen. Het belang van een goed verloop van de
aanstaande verkiezingen weegt zwaar voor ons. We hebben geen onthullingen in petto in de aanloop naar de verkiezingen.
Bovendien gaan we op 22 november zeker niet met ontvangers in de weer om af te luisteren wat mensen stemmen. Afluisteren wat andere mensen stemmen is (terecht) strafbaar. We zijn nadrukkelijk niet van plan het verkiezingsproces op welke manier dan ook te verstoren. Wel observeren we aandachtig en controleren we, daar waar mogelijk, of de procedurele maatregelen die zijn aangekondigd ook werkelijk iets aan de beveiliging toevoegen. Wie op een computer moet stemmen kan beleefd protest aantekenen en van de voorzitter van het stembureau verlangen dit bezwaar te vermelden in het Proces-Verbaal. Daarnaast organiseren we een bescheiden en gezellige verkiezingsuitslagenavond in Amsterdam, speciaal ook voor mensen die naar Amsterdam komen om te kunnen stemmen met potlood en papier.
(Daarvoor moeten zij dan wel in de komende week bij de eigen gemeente een zogenaamde 'kiezerspas' aanvragen). Wij roepen iedereen nadrukkelijk op om hoe dan ook te gaan stemmen.
Het is belangrijk dat het debat in de komende weken en maanden om de hoofdzaken gaat. Computerbeveiliging en radiostraling hebben nu even genoeg aandacht gehad: het is hoog tijd voor een constructieve discussie over hoe we onze verkiezingen transparanter en de verkiezingsuitslagen controleerbaar maken. De overheid heeft
zich de controle over onze verkiezingen uit handen laten nemen door het bedrijfsleven en moet deze controle nu terugnemen. Alle komende veranderingsprocessen gaat onze stichting goed in de gaten houden en waar nodig bijsturen. En hopelijk wij niet alleen: de democratie is erbij gebaat als we allemaal meekijken.
woensdag 1 november 2006
In de Nieuwe Revu die vandaag het licht ziet staat een heel artikel over de manier waarop de Koerdische zakenpief Huseyin Baybasin in Nederland voor 20 jaar achter het gaas werd gesleuteld. Met gemanipuleerde teepjes van de Israëlische firma Comverse, waarvan de leiding indertijd zulke leuke winstjes wegsleepte op de Amerikaanse beurs dankzij haar voorkennis van de eenmalige voorstelling van Osama’s Flying Circus op Manhattan en wijde omgeving (1).
Verschillende nieuwe getuigen uit de sfeer van de internationale cloak and dagger, die deels persoonlijk met Baybasin aan het rommelen zijn geweest, dragen materiaal aan voor de stelling dat de Turkse geheimedienst een hand heeft gehad in de samenstelling van die teeps, opgebouwd uit honderden telefoongesprekken die Huseyin voerde voor hij geclipt werd. Dat die Turkse speurneuzen (en hun Nederlandse collega’s) daarbij nogal grofkorrelig te werk zijn gegaan, bleek in wezen al tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten tijdens de rechtsgang in Nederland. Ze hadden er technisch gezien een zootje van gemaakt. Maar daar hadden de Nederlandse befbanken even geen boodschap aan. De oud-adviseur van de dankzij de Israëlische Mossad in een Turks cachot opgeborgen Koerdenleider Öcalan moest en zou erachter. Dat heet tegenwoordig tunnelvisie.
Het was best wel begrijpelijk dat de Turkse autoriteiten Huseyin erbij wilden naaien. Hij wist namelijk teveel van allerlei hoge figuren uit de brede toplaag van de Turkse samenleving, die gezellig zaten mee te vreten van de opbrengsten uit de roesmiddelenhandel. Zonder twijfel net als in ons Colombia aan de Noordzee, alleen is het hier beter geregeld. Maar waarom was het Nederlandse justitiële apparaat er zo op gebrand om Huseyin in Vught op te bergen? Handjeklap met de Turken net als in België (2)? Zogenaamde hogere belangen? Of speelden er nog andere zaken een rol?
Jaaaa, zegt het artikel in de Nieuwe Revu:
“In twee belangrijke Turkse media verschenen deze zomer lange verhalen over Baybasin. Zowel Anadolu Nieuws (een groot Turks persbureau) en weekblad Aydinlik schreven op basis van anonieme bronnen dat de Turkse geheime dienst Baybasin erin heeft geluisd. De Nederlandse overheid zou zelfs – in de persoon van een belangrijke Nederlandse justitieambtenaar – zijn gechanteerd”.
Chantage van een belangrijke Nederlandse justitieambtenaar? Nou dat kan geen puntenslijper zijn of een koffiekoningin. Een topjongen dus, die -noem eens een buitenwijk- in Turkije betrapt is bij iets onoirbaars waarvoor hij niet gestraft werd, maar dat wel keurig in de files van de Turkse neusjes verdween. Leuk voor later. Dat later kwam in de zaak Baybasin.
En het Nederlandse justitiële apparaat boog mee om een schandaal te voorkomen. Eitje. Vraag is natuurlijk wie die belangrijke ambtenaar was. Uuuuuuh. Wat was dat ook weer met die secretaris-generaal een paar jaar geleden? Die beschuldigd werd van hopsen met minderjarigen? Hoe heette ie ook weer? Ja! Bingo. Joris Demmink. Maar Joris zal toch niet...? Nnneeeee. Het zal wel om een andere hoge boy gaan. Kamervragen? Heerlijk, zo midden in de verkiezingskoorts. Stay tuned.
1. Zie de serie "Valt er nog wat te putten?" (helemaal doorlopen naar beneden).
2. Zie de drugsaffaire rond de Belgische minister van Justitie Onkelinx in "Zwijgen is voor de daders" (6) dd. 18 juli 2006.
dinsdag 31 oktober 2006
Geweldig. De meisjes en jongens van het CDA en de PvdA in de debatingclub aan het Binnenhof willen dat de overheid extra financiële steun gaat verlenen aan de dagvodden. Die verliezen steeds meer terrein en nou zijn die draaikonten bang dat de serieuze journalistiek verdwijnt als de vodden door hun hoeven zakken. Alsof je serieuze journalistiek alleen maar in de makreelverpakking tegenkomt. En bovendien, wat verstaan die Haagse gladiolen nou precies onder serieuze journalistiek? Zo vonden wij vanochtend in de Telegrof een artikeltje
van twee nijvere journalisten, onder wie crimefighter John van den Heuvel, waarin stond dat Justitie de afgeperste poen van Erik de Vlieger ging terughalen. Is dat nou wat die Kamermeerderheid voor ogen stond bij de term “serieuze journalistiek”?
Overmand door twijfel zonden we op goed geluk maar eens een mailtje naar het slachtoffer in deze kwestie: Erik de Vlieger. Dat luidde alsvolgt:
“Wij verslikten ons vanochtend heftig bij ons eerste bakkie leut toen we een artikeltje lazen van journalist John van den Heuvel en een minder in het oog springende collega. Daar stond in dat Justitie de poen die Izhtak Meiri van jou zou hebben afgeperst gaat terughalen. Wij hadden er geen flauw benul van dat de overheid in sommige gevallen als incassobureau optreedt. Want het gaat uiteindelijk om jouw poen. Er wellen dus naar aanleiding van het bovengenoemde artikeltje de volgende vragen bij ons op:
Kan je ons misschien zeggen tegen welk tarief de overheid in deze casus optreedt?
Is deze aankondiging van Justitie niet wat prematuur nu Izhtak Meiri nog niet eens veroordeeld is?
En verder nog:
Ga je actie ondernemen tegen de RABO-bank? Als we alles geloven mogen heeft die bank namelijk een facilitaire rol gespeeld binnen het vermeende afperscircuitje van Panday, Le Coultre, Meiri en Holleeder.”
Kijk, dit vinden wij nou serieuze journalistiek. En nee, wij hebben het ook niet breed. Maar krijgen wij wat uit de staatsruif? Helemaal nada. Laat staan iets extra’s. We bedoelen maar. Stay tuned.
dinsdag 31 oktober 2006
Na het Lingo incident leek de wereld te klein, maar de redder kwam in persoon van JP. Ondertussen begint het mediadebat in de tweedekamer. Het CDA in de persoon van de heer Atsma wil weer terug naar de oude zuilen want die net-coördinatoren hebben wel erg veel macht. Dat het dikke ellende is bij de publieke omroepen merken vooral de makers. Bij de VPRO schijnen er 70 man uit te gaan, vooral bij de afdeling jeugd vallen er klappen. Hoe dat gaat is heel simpel, eerst krijg je per koerier een aangetekende brief. Als je dan boos je baas belt komt er nog een gesprekje over een mogelijk andere functie.
Dat het ook bij de NPS slecht gaat is geen geheim sinds ons vorige kabinet het helemaal op wil heffen. Gisteren zat ik in de trein tussen Hilversum-Noord en Weesp en maakte het volgende mee: ik zag een bekend televisiegezicht van Sesamstraat met enige haast door de coupe op mij af benen. In de hal waar ik zat aangekomen bleek ze het op twee van haar collega’s gemunt te hebben. Een druk gesprek ontstond en ik richt mijn aandacht weer op mijn krant. Je kent het wel, met een half oor hoor je het gesprek vorderen zonder de inhoud te volgen. Maar opeens hoorde ik deze actrice zeggen: “Maar als Sesamstraat moet verdwijnen…” ik hoorde het echt. Want in een splitsecond dat ik het me realiseerde reageerden de twee collega’s als door een wesp gestoken en synchroon: Ssssssssssttt klonk het met de wijsvinger op de lippen. Tja ik weet het en alle andere mediaparkcollega’s ook. Als je heen en weer naar Hilversum reist zit de trein vol met collega’s die jouw gesprek over het werk of geroddel kunnen volgen. Maar helaas, ik moet dit opschrijven want als Lingo al tot een nationale ramp kan leiden, wat dan als ze Sesamstraat af gaan sluiten? Dag Bert, dag Ernie, dag Elmo, dag Pino, dag Ieniemienie, dag Purk, dag Tommie, dag Koekiemonster, dag Oscar en Graaf Tel. Daggggg Sesamstraat. Kom op kinderen klim in de pen, ga de straat op en laat zien hoe jullie je schamen voor dit land. Ik vraag me af of JP zich nu wel schaamt tegenover zijn dochter en alle andere kinderen van Nederland? Of zou hij de schuld geven aan D66? (Een jongen van de Witt)
maandag 30 oktober 2006
Ach, we missen er wel eens een. Eind vorige maand kreeg Dora, de lustige Witwe van de in 2003 naar ijlere oorden overgestapte Belgische pharma-baron Paul Janssen, te horen dat de Vlaamse regering haar fabuleuze pre-Latijns Amerikaanse kunstcollectie overnam. Dit ter delging van haar schuld van 7½ meloen euro aan successierechten bij meneer Fiscus. Betekende het einde van een hoop gezeik bij onze buren, want ook de centrale overheid had een stevige ringvinger in de artistieke pap. In de loop van de tijd was Dora zo pissed off geraakt dat ze her en der de verzameling ten toon liet stellen om langs die weg allerlei gewichtig doende kunstballen in Qatar, Frankrijk en de USA op te geilen voor de overname van de collectie. Dat lukte heel aardig. Met name in Los Angeles waren cultuurbarbaren van de lokale universiteit bereid om er 25 meloen voor neer te tellen en er zelfs een museum omheen te zetten. Maar Dora had dat geld niet nodig en wilde bovendien iets doen voor haar vaderland. Daarom komt haar uit rond de 350 stukken bestaande staaltje verzamelwoede naar alle waarschijnlijkheid in het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis in het Brusselse Jubelpark te staan. Voor een prikkie van 7½ meloen.
Of er veel te jubelen valt is de vraag. Inmiddels heeft Mexico al een onderzoek aangekondigd naar de vraag hoe de collectie-Janssen tot stand is gekomen en of een deel niet illegaal uit Mexico naar Dora is overgeheveld. En als er een lama over de dam is volgen er meer. Onlangs keerde nog een van de belangrijkste kunstschatten van Peru dankzij de inspanningen van kunstmusketier Michel van Rijn en de Metropolitan Police terug naar de plek waar hij thuishoorde. En Dora mag dan beweren dat de hele boel kosher is, zij zal daar nooit haar hand in de open haard voor durven doen. Heel verstandig, want het merendeel, zo niet alles, wat er aan pre-Latijns Amerikaanse kunstvoorwerpen op de markt verschijnt is gestolen en vervolgens illegaal verhandeld. Goeie kans dus dat de Vlaamse overheid straks te maken krijgt met een frisse tuil claims uit Midden- en Zuidamerikaanse landen. Mag je er een prik voor hebben betaald, je krijgt er wel een hoop gelazer mee. En Dora Janssen? Die staat te dansen.
maandag 30 oktober 2006
Afgelopen vrijdag vielen vijf doden en verschillende gewonden tijdens een aanval van de Mexicaanse federale politie en paramilitairen op barricades nabij het justitiegebouw van Oaxaca, Mexico. Een reporter van Indymedia New York, William Bradley Roland, ook gekend als Brad Will, werd in de borst geschoten en overleed ter plaatse. Oswaldo Ramírez, fotograaf voor Milenio Diario, raakte gewond aan de voet.
Brad Will (36) bracht in Oaxaca verslag uit van het voortdurende protest van leraren en arbeiders tegen de overheid van de staat Oaxaca, die gecontroleerd wordt door de Partido Revolucionario Institucional (PRI), de voormalige Mexicaanse regeringspartij. Volgens berichten op Indymedia New York en in La Jornada werd Brad Will vanaf ongeveer 30 meter neergeschoten bij de barricade bij Santa Lucia. Hij werd geraakt in de maagstreek. De aanval zou zijn uitgevoerd door paramilitairen in burgerkleding, aanhangers van de PRI.
Volgens de laatste berichten stierven vrijdag naast Brad Will nog vijf andere mensen en raakten er 17 anderen gewond nadat politie en paramilitairen in grote getale de stad binnentrokken. De stad was sinds vijf maanden in handen van de protesterende arbeiders. De confrontatie sleepte al maanden aan.
Brad Will werkte al een hele tijd als (video)journalist en activist. Hij bracht verslag uit van landbezettingen in de Verenigde Staten en Brazilië, verzetsacties en opstanden in Argentinië en Ecuador en anti-privatiseringsacties in Bolivia. Hij was een gerespecteerde Indymedia-reporter en actief in de 'global justice'-beweging in de VS. Vrienden van Brad Will eisen dat het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken er bij de Mexicaanse regering op aandringt om de dood van Will te onderzoeken. Ze vragen daarnaast solidariteit met de Mexicaanse beweging voor sociale rechtvaardigheid, waarover Brad Will berichtte in Oaxaca.
donderdag 26 oktober 2006
refr. ‘t schaand van Schiphol,
dè maag nôôt vergêêten,
’t schaand van Schiphol moet blèèvend vermeld
ons kender en klèènkender moeten ’t wêêten
er zen toen elf mêênsen terèèchtgesteld
vur denken aon toekomst vur hôôpen op vrede
vur rechten die mêênsen zen toebedilt
hun rèèchters de Vrimdenwet en ok de laksighèd
die hebben geordild: ge blèft vur altèd
want
‘t schaand van Schiphol,...
Dus vat ‘we kalender en schrèèf in oktober
en in oew’n agenda van 2006
de 27ste dèènken we sober
aon elf ongewensten in Nederlaands nest
‘t schaand van Schiphol,
Ze zullen ontkennen ze zullen bedekken
de mantel de vingers d’n dôôfpot staon klaor
mar wij hebben die meense daor laote verrekke
gift dè nou dan mar gewôôn deur aon mekaor.
want ’t schaand van Schiphol...
(tekst en melodie Marja van Trier)
donderdag 26 oktober 2006
Ach, we zijn nou toch bezig. Nog maar eens een lekkere hap uit de verbijsterende verklaring van Jort ten overstaan van de twee neusjes van de KLPD op 3 april jl.
Jort: ... En dan is er het verhaal van Joop Braakhekke. Die is daar echt een beetje bang van. Wij hebben dat eens een keer voorzichtig opgeschreven. Dat is het verhaal dat Endstra en Holleeder in Le Garage hebben zitten eten waarbij er een pistool getrokken zou zijn. Braakhekke zei dat die tafel te luidruchtig was en vroeg om een beetje kalmte. Dat ging niet en het bleef lawaaierig. Toen zei de chef-kok dat hij het wel even zou regelen. Toen die er naar toe ging zou hij even later met een pistool bedreigd zijn.
KLPD: Gebeurde dat door Holleeder?
Jort: Ja. Maar dat moeten jullie als politie weten, want ik heb dat van meerdere kanten gehoord, dat er een pistool werd getrokken en dat de politie voor de deur heeft gestaan om naar binnen te gaan maar niet naar binnen durfde. Dat is toen min of meer met een sisser afgelopen.
Braakhekke heeft het mij een keer verteld, maar nu ontkent hij het. Na mij heeft hij het ook aan anderen verteld, in geuren en kleuren. Toen wilde ik het gaan opnemen, maar toen ontkende hij het allemaal. Hij heeft me verteld hoe het is gegaan. En ik heb het ook nog van iemand anders gehoord. Ik vind dat jullie er met Braakhekke eens over moeten praten. Nu is het moment dat we jullie gewoon moeten helpen en dat deze verhalen naar buiten moeten komen.”
Toen Jort onlangs bij de rechter-commissaris moest opdraven beweerde hij onder druk van de twee neusjes tot dit soort verklaringen te zijn gekomen. Kan. We waren er tenslotte niet bij en het peeveetje is een samenvatting. Maar we hebben onze twijfels. Dus hierbij verzoeken wij de KLPD om de integrale tekst naar ons op te sturen (na ontvangst wordt de envelop meteen vernietigd, promise). Kunnen we zien of Jort gelijk heeft.
woensdag 25 oktober 2006
Kwam gisteren op de buis voorbij. Als je aanvullende zorg nodig hebt en je dient daarvoor een verzoekschrift in dan heb je het geduld nodig van een peloton kamelen. In veel gevallen krijg je wel hulp. Maar met die tijd kan je al vrolijk klapwiekend rondvliegen in het eeuwige pretpark van Petrus of aan het rollebollen zijn met twintig maagden bij de concurrentie.
Het is niet de enige branche in onze samenleving waar de papiermolen tergend langzaam draait. Wij kregen gisteren bijvoorbeeld een persbericht van een club genaaide investeerders in Costaricaans kreupelhout die hun zaak ooit hadden zien verdwijnen in de spelonken van het zogenaamde Functionele Parket. Een lijdensweg van hier tot San José.
Dat Functioneel Parket had binnen het OM tot 1 oktober vorig jaar tot taak de avonturiers in de sectoren economie en fraude achter de vodden te zitten en indien mogelijk een tijdje achter het gaas te parkeren. Op voornoemde datum kreeg dat Parket ook milieuzaken onder zijn beheer en dat zal er wel de oorzaak van zijn dat de boel daar stevig disfunctioneel raakte. Maar heeft iemand die bijvoorbeeld net zijn spaarcenten is kwijtgeraakt in een groene tropische droom daar een boodschap aan? Niet dus. En ook al omdat wij geen hoge hoed op hebben van al die inlegclubjes die je op termijn een tropisch paradijs en een scheepslading Bounty’s beloven geven wij hierbij het persbericht van de Stichting Teak-Opstand (STO) integraal weer. Alle beetjes helpen.
dinsdag 24 oktober 2006
Goed. Volgens Jort was het dus zo: Hij had in Cinema Paradiso Bram Moszkowicz beledigd door daar lekker te gaan zitten kanen met een aangename blondine, die ook op het menu van Bram stond. En kreeg vervolgens via een paar telefoontjes te horen dat ie te ver was gegaan.
Hij mocht niet aan de meisjes van de mafia komen. Zelfs een modale vmbo-er zal begrijpen dat de speurneuzen van de KLPD graag wilden weten wie er gebeld had. Dus kwam de volgende vraag niet uit de Quote-hemel gieren.
“Terugkomend op het incident in Cinema Paradiso, weet u nog wie u gebeld heeft?
Jort: Ik weet dat ik ben gebeld door ene Haddi Haddou Levi. Die heeft gezegd dat ik afgestraft zou worden.”
Als leek denk je dan toch kittekat in het bakkie. Die speurneuzen vragen meteen even door. Nou, misschien hebben ze dat ook wel gedaan en staat dat keurig op teep. Maar...
“omdat de getuige zijn verhaal met veel omhaal van woorden vertelde en de neiging had ook onderwerpen die voor het onderzoek niet van belang zijn te bespreken, heeft het enige tijd gevergd zijn verhaal samen te vatten.”
Ergo, het kan best zijn dat de neusjes wel degelijk iets hebben gevraagd over Haddi, maar dat die info al samenvattend is weggevallen. En dat is toch zonde, want Haddi is best een bekende gozer in Chicago aan het IJ en wijde omgeving. Met name bij curatoren, bij figuren die in het recente verleden massaal samendromden in barretje Lexington, bij Elite Models, bij de RABO-bank, bij de weduwe Kroonenberg, bij geldzakken in de States en Londen, kortom kleurrijk, die Haddi, heel kleurrijk (1).
Daar komt nog bij dat ie voor heren die daar prijs op stellen prettige dames in voorraad heeft. Nee, nee, Haddi is geen pooier in de engste zin van het woord en de dames in kwestie geen professionele glijbanen. Het gaat grosso modo om frisse getrouwde dames, waardoor het gevaar van een doorzichtige leuter, vervelende minikrabbetjes, kreunend urineren etcetera etcetera tot een minimum wordt beperkt. Kijk, en die Haddi Haddou Levi zou Jort dus even hebben gebeld om te zeggen dat ie Bram Moszkowicz had beledigd en dat ie daarvoor de rekening gepresenteerd zou krijgen. Waar? Niet waar? We zijn er niet bij geweest, maar Jort heeft dat in april van dit jaar wel verteld aan de twee neusjes van de KLPD. Wat nog meer? Hoort u nog. Stay tuned.
1. Als u iets meer wilt weten over de avonturen van vriend Haddi, neem dan onze zoekmachine ter hand. Het is weer genieten geblazen.
dinsdag 24 oktober 2006
Nee. Volgens Bobby van der Zijden, onze tijdelijke correspondent in Eilat, waren Robbie Volmer en Bobbie Roest geen boeven. Het waren eigenlijk gewoon een paar geinponems. Kunt u nog lezen, lees dan mee:
“Beginjaren negentig kwam ik Rob Volmer en Bob Roest tegen in mijn café, Het Wapen van Zeewolde. Ik ben daar terechtgekomen door mijn gokkasten BV King Amusement. Robbie Volmer en Bob Roest werden al gauw vrienden van mij. Robbie had ergens bij Harderwijk een pandje verkocht aan de gemeente. Van de winst (300.000 gulden) is hij grond gaan kopen.
Later heeft hij daar een groot pand op gezet en hij heeft het metselwerk door zijn vader laten doen. Dat kan je nu nog zien. Alles staat scheef. Ook had Robbie Volmer een contract met een stuk of vijf golfbanen om het gras te maaien. Robbie was in die tijd zeker geen crimineel.
Bob Roest had in Zeewolde een apotheek. Die is hij begonnen met hulp van zijn vrouw. Daarna liet hij een pand bouwen op het industrieterrein. Daar is het huidige dokterscentrum in ondergebracht. Bob was zeker geen crimineel.
In het café deden we soms onder elkaar handel. We kochten een pandje van elkaar of een auto, een caravan. Dan werd er in de kroeg een beetje gebluft en vlogen de tonnen je om de oren. Je zag de klanten denken, waar doen die gasten het van. Wij waren begin dertig en vonden dat prachtig.
Wat Thalita betreft was het zo. Robbie Volmer had een keer een golfbeurs in Noordwijk. Al het personeel bleef daar slapen. Na de beurs is Robbie Volmer een keer in zijn nakie de kamer van Thalita binnengelopen. Hij wou sex. Thalita wou niet. Toen is hij weggegaan. Zo heeft Thalita het mij verteld.”
Zie je, niks aan de hand. Onze hele serie over Zeewolde? Eén grote farce meneer. Gelul in de ruimte. Drugs? Gokken? Snollen? Duistere investeringen? Tabletteermachines? Een platte bromsnor? Belachelijk. Na zo’n mail uit Eilat zou je bijna nokken met de hele hap. Net als de blogspot Neewolde. Zitten we nog wel met een vraagje: Wie heeft Thalita nou verkracht? Stay tuned.
dinsdag 24 oktober 2006
Morgen (woensdag 25 oktober) wordt in de Tweede Kamer gedebatteerd over de grootste Nederlandse wapenexport van de afgelopen decennia; de levering van de eerste twee (van vier) korvetten aan Indonesië. De totale orderwaarde (voor vier schepen) bedraagt bijna 1 miljard euro.
De Campagne tegen Wapenhandel vindt het leveren van peperdure oorlogsschepen aan Indonesië, uitgerust met torpedo's, twee typen geleidde raketten, een kanon en kostbare wapenelektronica om de volgende redenen onverstandig en ongewenst:
maandag 23 oktober 2006
Tsja, daar zit je dan te zweten tussen je bretels. Met tegenover je een rechter-commissaris en elders in het vertrek een paar beffen. In een zaak waarmee je geen bal of penaltystip te maken hebt. Lullig, maar wel eigen schuld.
Op 3 april om tien uur ‘sochtends kwamen twee speurneuzen van het Korps Landelijke Politie Diensten even ouwenelen bij Jort Kelder in het Quotebureel aan de Amsterdamse Singel. Koppie koffie? Nou graag. Suiker en melk? Lekker. Waar kwam u voor heren? Nou wij willen graag nog even met u praten over dat schietincident hier (november 2003). Een van de speurneuzen brengt een teepje op gang en zegt (quote):
“De reden dat wij hier zijn is dat u een artikel hebt geplaatst in februari jl. op de site van Quote.nl, genaamd “Was het Willem H.?”.
Jort: Dat klopt.
Speurneus: De schietpartij op het kantoor van Quote is destijds door Amsterdam onderzocht. Daar is niets uitgekomen. In het stukje dat u hebt geschreven refereert u toch een beetje aan Holleeder.”
Waren er ooit drie woorden nodig om soepeltjes een grot open te krijgen, bij Jort was “Holleeder” voldoende. Na wat inleidend geneuzel belandde hij al snel bij Brammetje Moszkowicz, de advocaat van Willem H. en parkeerwacht van Willem’s vervoermiddelen.
Jort: “...Ik heb in mijn column de affaire met dat meisje beschreven. Moszkowicz zat achter haar aan en was geïrriteerd geraakt dat ik met haar aan het daten was. Dat was in augustus 2003. Tusen Moszkowicz en mij bestonden al irritaties naar aanleiding van het feit dat hij het wilde aanleggen met de zus van een meisje met wie ik een relatie had. Die zus wilde dat niet en dat liet ik hem weten.
De getuige vertelde vervolgens spontaan over het feit dat ze (Quote) wel eens bezig zijn geweest om te kijken naar de manier van betalen door Moszkowicz. Omdat dit niet van belang is voor de zaak waarover wij de getuige wilde spreken zijn wij hierop niet nader in gegaan en hebben wij dit niet uitgewerkt. Hij vervolgde over het incident met het meisje:
Een half jaar daarna was ik met een meisje dat ik kende gaan eten in Cinema Paradiso. Gewoon gezellig. Ze kwam op een gegeven moment terug aan tafel en zei dat Bram in de hoek zat en gezegd had dat ze bij me weg moest. Het was vol daar, ik had hem niet gezien. Ze wist geen reden en vroeg: “wat zullen we doen?”. Ik zei: “Niks”. Toen kreeg ze een sms-je “weg bij die Kelder” of zo, zei ze. Een uurtje later zijn we weggegaan.
Later kreeg ik telefoon van iemand die zei: “Je bent te ver gegaan. Je hebt Bram beledigd. Je moet je realiseren dat je hier een prijs voor gaat betalen. Kom bij de maffia nooit aan hun meisjes”.
Speurneus: ”Werd dat gezegd door die persoon aan de telefoon?”
Jort: “Ja, het was iemand die aan een tafel ernaast had gezeten. Ik heb dat niet kunnen zien. Er zaten veel mensen tussen. Naar ik meen zaten Holleeder, diens vrouw Dijkhuis, Bram, diens vrouw en Polak er. Ik heb de volgende ochtend nog een telefoontje gekregen: “Dat had je niet moeten doen”.
En toen, een paar dagen later, dinsdag dacht ik, stond Holleeder ineens bij ons voor de deur te posten en te kijken. Ik ging in Luxembourg een kop koffie drinken en toen zat ie ook tien meter verderop. Hij sprak me niet aan. Maar er werden wel ineens een paar mensen bang. Hij stond met een fietsje hier voor de bloemenmarkt.
Ik heb nooit direct een confrontatie met Holleeder gehad. Ik kom hem wel eens tegen op de scooter als ik in de auto zit.
De getuige vertelde vervolgens spontaan het een en ander over mr. Moszkowicz en diens auto. Omdat dit niet van belang is voor de zaak waarover wij de getuige wilden spreken zijn wij hierop niet nader ingegaan en hebben wij dit niet uitgewerkt. Hij vervolgde spontaan met het volgende:
Maar goed, ik zou het heel fijn vinden als die schietpartij een keer wordt uitgezocht, of ten minste als we wisten wie het waren. Maar in het grote geheel stelt het natuurlijk niets voor. Al is het een vorm van intimidatie.”
Zo, het lijkt wel pakjesavond. Vooral dat gezellige etentje van de families Holleeder en Moszkowicz is een alleraardigst presentje van Quote’s goedheiligman. En dan mogen die twee speurneuzen met vette letters melden dat ze de gratis info over de betalingsperikelen en de auto van maître Bram niet nader hebben uitgewerkt, het stond wel op teep. En reken maar dat dat elders keurig is opgeslagen. Goed, dat was deel 1. Fasten your seatbelts. Er komt nog meer. Stay tuned.
zondag 22 oktober 2006
13:00 uur ik fiets van mijn huis naar het CS gebouw, het voormalige postkantoor bij het station:
- Waterlooplein file
- Mr Visserplein bumper aan bumper
- Valkenbugerstraat file voor zover het oog reikt
- Prins Hendrikkade van alle kanten zit het verkeer vast
de moedwillig in het gedrang geraakte automobilisten delen hun smart met anderen door overbodig toeteren....
... pas nadat ik mijn fiets over trappetjes en stoepranden bij het Nemo gebouw getild heb kom ik gedurende enkele minuten buiten het opgepropte blik, de koplampen en de adembenemende uitstoot van uitlaatgassen als gevolg van stationair in een file staande automobielen.
16:15 uur ik fiets weer terug:
- Prins Hendrikkade file
- Valkenburgerstraat bumper aan bumper
- Mr. Visserplein de nodeloos dringende automobilisten laten fietsers en voetgangers nauwelijks ruimte, zij moeten zich door het blikgedrang en kwaadblikkende bestuurders wringen
- Waterlooplein tot over de Blauwe Brug staat het verkeer aan beide zijden vast.
Als ik weer thuis ben en uit het raam kijk is de hiervoor beschreven situatie niet veranderd, misschien zijn de auto's enkele meters naar een mij onbekend doel vooruitgekropen...
... wel zie ik dat op de vensterbank die ik drie dagen terug afnam - waarbij een zwarte stoflaag zich aan de vaatlap hechtte die zelfs met Dubro niet weg te spoelen is - al weer een nieuwe groezellaag gevormd is.
Ik ben niet christelijk opgevoed, maar zie wel het nut van een "dag des Heeren"; één dag in de week maar mag de binnenstad verstoken blijven van de koopzondag of koopzaterdag plaag... al was het maar voor de vele bomen en vogels om even bij te komen.
Waar blijven al die partijen die het woord 'groen' en de term 'milieu' in hun verkiezingsmanifesten schrijven, is er ooit een 'milieu-effecten-rapportage' gemaakt van dat opgestoom naar winkelstraat, waren- koffiehuis?
Flaneren mag, maar dan te voet, te fiets, te paard of roeiend als het moet.
Hoe kan het zijn dat het gemeenschappelijke belang van groot- en klein winkelbedrijf, gevestigd aan de winkeladers van de stad, enkel voor een dagje extra gewin, de gezondheid van de stad en ons zelf zo mag aantasten?
Dit is de strijd tussen KOOPLUST en ZONDAGRUST, tussen ADEMNOOD en OPLUCHTING.
Het kan verkeren op de dag des Heeren: het geloofsprincipe van de zondagsrust heeft een nieuwe ecologische betekenis gekregen en misschien moeten wij allen die dit niet langer willen dulden onze stem geven aan die fundamenteel gelovige partijen die 55 keer per jaar een dagje rust gunnen aan zichzelf en hun omgeving.
zondag 22 oktober 2006, 17:00 uur (ik kijk weer uit het raam; de file is nog niet opgelost)
Tjebbe van Tijen
zondag 22 oktober 2006
Allah zij geprezen. Komt daar Annemarie Jorritsma, de lieveling van Koop Tjuchem, plotseling met het voorstel om hoeren naar onze jongens in Afghanistan te sturen. Al dat gesjor in de toiletruimtes daar is ook niet alles en als ze zich straks als een wilde op een vrouwelijke collega of een monoculturele dame storten, komt er van de wederopbouw helemaal geen sodemieter meer terecht.
Wij weten niet met welke mannenclub Annemarie in contact staat, maar het moeten natuurlijk wel een beetje fatsoenlijke wijven zijn, die zich een beetje beschaafd laten embedden. En die bij de troepen blijven, want het zal toch niet in Annemarie’s bedoeling liggen dat de dames zich ook beschikbaar stellen aan bevriende warlords of zakenrelaties in de hero-sfeer. Zulke dingen lekken uit en voor je het weet noemen ze Oeroezgan op het Journaal Hoeroezgan, kan je naar de Wallen in Kabul of wordt een achteraffie in Kandahar omgedoopt in de Geleenstraat. Nou, dat kan toch niet de bedoeling zijn van Jan Peter Klootviool en Henk Kampsyndroom.
Het is trouwens wel kut, dat Annemarie het niet heeft gehad over onze vrouwelijke ijzervreters die in Oeroezgan bezig zijn de burka’s de kunst van het macrameeën bij te brengen. Die moeten soms toch ook op springen staan. Krijgen die een paar manlijke hoeren toegestuurd of worden die opgescheept met een doos dildo’s en/of Lolaborstels? Kijk, wij moeten zo nodig daar de democratie door de strot van de bevolking duwen, maar dan moet je ook consequent zijn. Gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Komt dus goed meiden. Je krijgt een krat mannenvlees toegestuurd uit Almere. Van Annemarie.
vrijdag 20 oktober 2006
Terug naar de mail die Bobby van der Zijden ons stuurde uit het zonnige Eilat, waarin hij ondermeer meldde dat oud-sheriff Klein van Zeewolde een kibboets vol verhalen over hem had gehoord. Wat voor verhalen waren dat en hadden ze soms te maken met de volgende strofe uit Bobby’s mail?:
“...Wat betreft de Hakkelaar, Willem Holleeder en andere criminelen, die heb ik allemaal goed gekend uit de periode dat ik zelf nog in Amsterdam woonde en werkte. Toen moest Heineken nog ontvoerd worden (november 1983, red.)”.
Nou is Nederland een postzegel, dus allicht dat Bobby bovengenoemde avonturiers ook na die operatie onder regie van de bekende chirurgen Van Hout en Holleeder nog wel eens is tegengekomen. Bij het legen van de gokkasten of zo, die zijn King Speelautomaten BV her en der had staan. Gokkasten, speelhallen, het is gek, maar wij associëren dat nou niet bepaald met leliewit zaken doen. Komt waarschijnlijk door al die stories uit het land van de onbegrensde mogelijkheden, waar het gokken dankzij de geniale Meyer Lanski in de loop van de tijd een totale mafia-aangelegenheid is geworden. En als je dan hoort dat vrij recentelijk Willem Holleeder op de Wallen op een niet al te frisse wijze een stel gokhallen heeft overgenomen, dan wordt je visie op dat wereldje er ook niet fruitiger op. Komt nog bij dat Bobby nadat hij als kroegbaas zijn entrée had gemaakt in de polder, zijn King-nering overdeed aan Krijco BV in Amersoort. En van Krijco zijn we al eerder niet goed geworden (1).
Nee, kan Bobby niet helpen. Het ligt aan ons. Wij hebben nou eenmaal niks met die branche.
Maar hoe zat het nou met Volmer en Roest in Zeewolde? Volgens onze correspondent in Eilat ook niks aan het handje. Robbie en Bobbie waren geen criminelen in die tijd. Volgende keer meer daarover. Stay tuned.
(1) Ga naar onze zoekmachine, tik de term “Krijco” in et voilà.
woensdag 18 oktober 2006
Wat had die meneer Dijkstra, tot gisteren de kroongetuige in de Van der Heijden-zaak versus Mink Kok, nou precies verklaard over Fredje Teeven in het inmiddels beruchte dertiende proces-verbaal?
Awel, Fred zou volgens de gevallen kroongetuige in de IRT-periode ooit 1,2 meloen piek van een paar avontuurlijke rakkers hebben ontvangen om een inbeslaggenomen container weer vlot te trekken. Geen lege container natuurlijk. Er zou 2500 kilo coke in hebben gezeten. En dat is wel een fooitje en een bos bloemen waard.
Verder zou een half meloen aan Fred zijn uitgekeerd wegens het overhandigen van een stel strafdossiers. En nóg een half meloen voor bewezen diensten, waaronder het prijsgeven van de verblijfplaats van Martin Swennen. Een Belgische tot politie-informant verheven droghandelaar, die zowel de CID Rijnmond als de Belgische onderzoekrechter Mahieu van uiterst interessante info voorzag. Onder andere over de assistentie die lieden uit de rijen der bromsnorren, luitjes van Justitie en een bekende magistraat verleenden bij de im- en exportactiviteiten van de Nederlandse en Belgische drugsboys. Martin kon dit werk niet afmaken. Hij werd in de nacht van 14 op 15 maart 1996 in het Amsterdamse café “De Blauwe Druif” met onomkeerbaar gevolg voor zijn klus geschoten. De overleden Belg woonde in die tijd vlakbij zijn eindstation in de Haarlemmerbuurt.
Een van de bijeenkomsten binnen het vermeende handelsoverleg tussen voornoemde rakkers en Fred (één der aartsvaders van de zogenaamde begeleide in- en doorvoermethode) zouden volgens meneer Dijkstra hebben plaatsgevonden in een koffiehuis tegenover het vroegere gebouw van De Telegrof aan de Nieuwe Zijds Voorburgwal.
Nou, toch vrij gedetailleerd allemaal. Maar bij het onderzoek van de Rijksrecherche naar de verklaringen van Dijkstra zou al gauw duidelijk zijn geworden dat die “aantoonbaar onjuist” waren. En de kroongetuige verdween van het tapijt. Maar stel nou, dat het bestaan van dat dertiende dossier en de explosieve inhoud daarvan niet was gelekt. Dan was die meneer Dijkstra gewoon kroongetuige gebleven en was Mink naar alle waarschijnlijkheid erbij genaaid voor de moord op Van der Heijden. Over vuile oorlog gesproken.
De zaak Kok-Van der Heijden zal nu wel binnen een paar weken terzijde worden geschoven. En dan zou Kok op vrije voeten komen. Het wachten is daarom op nieuwe beschuldigingen aan zijn adres. Een gevalletje coke, een gevalletje waterschade, een vingerafdrukje op een wapen in Kazakstan, whatever. Mink, de nieuwe Joca.
woensdag 18 oktober 2006
In aflevering 268 van deze serie maakten wij al melding van het vertrek van Bobby van der Zijden naar Israël. De oud-eigenaar van Het Wapen van Zeewolde verblijft daar nog steeds en zou naar verluidt een hotel runnen in Eilat. Daarnaast maakt hij blijkbaar af en toe wat tijd vrij om onze site te lezen. Hij stuurde ons namelijk een mailtje met zijn reactie op de inhoud van onze luimige artikeltjes over Zeewolde. Een mailtje met matzeballen. Zo zegt Bobby bijvoorbeeld het volgende over sheriff Henk Klein:
“Wat Klein betreft, dat was een heel labiele man. Hij had ook een hoop verhalen over mij gehoord. Als hij bij me was deed hij alles voor me. Daar heb ik wel gebruik van gemaakt. Dan gaf ik hem een fooitje. Later hebben ze hem gepakt en overgeplaatst.”
Jammer dat Bob er niet bij zegt wat vriend Henk zoal voor hem deed. Maar we gaan niet van de veronderstelling uit dat Henk na sluitingstijd de toiletten uitboende. In ieder geval staat nu wel vast dat de toenmalige bromsnor poen kreeg toegeschoven voor zijn stille activiteiten en dat schijnt niet te mogen. Of de korpsleiding daarvan op de hoogte is geraakt weten we niet, maar Klein is inderdaad overgeplaatst. Naar Almere of all places. Aanleiding daartoe zou intern gedreutel zijn geweest over een auto die hij van de Volmergroep had gekregen toen zijn eigen vehikel was gestolen. Uiteindelijk zou de sheriff hebben verklaard geld te hebben geleend voor de aanschaf van de vervangende wagen. Niet onmogelijk, maar je reputatie raakt door dit soort akkefietjes wel op drift.
Bovendien was er al meer gebeurd. Een voorbeeld: Een of meer onverlaten doen een inbraakpoging. Klein erheen, loopt door het pand en noteert later dat er niks is gestolen. Dat was het. Wel merkwaardig, want datzelfde pand werd in de smiezen gehouden door een O.T. (observatieteam), omdat er binnen apparatuur en vaten stonden die direct gerelateerd waren aan de productie van XTC. Volgens berichten uit het gemeentelijk apparaat zou onze Henk wel vaker wat soepeltjes zijn omgegaan met gegevens over dit soort productielijnen, stashes en afvaldumps. Maar goed, sinds kort zou Klein niet meer tot de orde der koddebeiers behoren, maar een baan hebben bij de afdeling Verkeerszaken van de gemeente Almere. Je moet toch wat.
Meer over de brief van Bobby van der Zijden in de volgende aflevering. Stay tuned.
dinsdag 17 oktober 2006
En ja hoor, Justitie heeft vandaag de belangrijkste kroongetuige tegen Mink Kok afgevoerd. Meneer Dijkstra had namelijk dertien verklaringen afgelegd over de medeplichtigheid van Mink bij de moord op Jaap van der Heijden, de Alkmaarse handelaar in mindbenders. Maar in nummertje dertien verklaarde vriend Dijkstra ook dat Fred Teeven twee meloen had ontvangen van een paar heren uit het avontuurlijke milieu.
Eerst werd die verklaring onthouden aan Adèle van der Plas, de advocaat van Kok. Maar ze kreeg daar lucht van en wraakte de betrokken befbank. Het OM stond toen voor het dilemma om òf in te staan voor de houdbaarheid van Dijkstra en dan te moeten afkomen met die dertiende verklaring òf Dijkstra als onbetrouwbaar heen te zenden. Voor dat laatste is nu gekozen. Vraag is wel wat er na deze move overblijft van het proces tegen Mink inzake de moord op Jaap. En natuurlijk of Fred nou die twee meloen heeft aangenomen of niet. Deze muis heeft nog een staart.
dinsdag 17 oktober 2006
Onze koning van Somey met zijn kastelen, horecagelegenheden, fietsparadijs, limousines en een ouwe Mig, heeft een lijfspreuk: “Het is niet de kunst om rijk te worden, het is de kunst om geld uit te geven”. Vooral het deel voor de komma is intrigerend. Maar hé, Artje was met zijn 21ste ook al meloenair. Dankzij de vrije handel in van alles. Van oud-papier tot vastgoed. Van brommers tot goud. Maar ... volgens luitjes uit Sittard was er een onsje meer.
Ergens in die vroege periode opende vriend Arthur namelijk binnen de middeleeuwse stadswallen van Toonstown een goud- en muntenhandel onder de ludieke naam Simunt. Dat werd in de Sittardse volksmond al snel Sigismund, naar de middeleeuwse Duitse Roomskoning en later zelfs keizer van het Heilige Roomse Rijk. Een gemiddelde Amsterdammer zou er niet zo gauw opkomen, maar de Roomse geschiedenis werd in die tijd nog met de Limburgers meegebakken.
Hoe dit ook zij, als je bij Simunt in de etalage keek, werd het licht in 't muntenkastje vanachter de toonbank aangezet en begon het hele plateau te draaien. Kon je de boel beter bekijken. Dat heet klantenservice en daar was young Arthur goed in. Zo beschikte hij niet alleen over een winkelingang aan de straatkant, maar ook over een achteringang voor de late tot zeer late klantjes. Alleen, die kwamen niet voor de aankoop van een gouden kettinkie of een reaal van achten. En bovendien zagen ze er over het algemeen niet al te verzorgd uit.
Dat begon na enige tijd op te vallen bij de buren. Wat moest dat groezelige volk ‘savonds laat toch steeds bij Sigismund?
Tegenwoordig is het makkelijk als je zoiets ziet. Je belt de NSB-lijn en je spuit je narigheid. Maar in die tijd moest je je verdenkingen nog kwijt op het bureau of bij een toevallig passerende bromsnor. Kon je errug gezagsgetrouw zijn, maar dat deed je niet zo snel. Het duurde dus even voordat iemand zijn stoute maatjes 44 aantrok en de zaak aangaf. Bromsnorren legden de zaak af en jawel, er bleken elke avond junks aan Sigismund’s achterdeur te komen om even bij te tanken. De gevolgen waren voorspelbaar: Arthur ging voor het luik en voor geruime tijd achter het gaas.
Was er nou sprake van een jeugdzonde of behoorde onze latere Schnappi-bedwinger al volledig tot de categorie volwassenen? Waren we wel nieuwsgierig naar. Dus stuurden wij afgelopen vrijdag bij het kukelen van de Masters of the Chickenuniverse de volgende mail naar Paes Vastgoed:
“Ons is ter ore gekomen dat u ergens in uw loopbaan een ernstige aanvaring heeft gehad met Justitie, die voor u navenante gevolgen had. Zou u ons kunnen vertellen in welke jaren die aanvaring zich heeft voorgedaan?”
Helaas, geen antwoord. Maar misschien is Arthur geld aan het uitgeven.
maandag 16 oktober 2006
We gaan door waar we gebleven waren. De louche praktijken van Saskia Torn, die indertijd met inzet van lijf en leden goedgelovige mensen overhaalde poen te storten in het zwarte gat van Fecundo. Een club waarbinnen uiterst integere tenoren als Jaap de Bode, mr. Victor Boitelle, Bastiaan Koole en Geurt Roos in willekeurige volgorde het hoogste lied zongen. Nou, hoppa, daar gaat ie:
“...Saskia’s onderneming Hyver stond op naam van mevrouw Heesbeen - De Bruin. Een medewerkster van Interpolis, die weliswaar een bekende was van Torn, maar nooit voor haar werkzaam is geweest. Saskia beschikte niet over de juiste papieren. Ze had zelfs nooit een opleiding tot assurantieadviseur of erkend hypotheekadviseur genoten. Feitelijk had ze niets. Alleen het lef om mensen geld afhandig te maken. Ook was ze enorm handig in het aangaan van leasecontracten. Niet alleen voor kleine zaken, maar ook voor auto’s. Op een gegeven moment zelfs twee dure BMW’s en vijf Toyota’s. Dit voor een bedrijf waar maar twee mensen op de loonlijst stonden, maar waar er meer aan het werk waren. De belastingdienst was dan ook kind aan huis. De op papier overtollige auto’s waren bestemd voor een ander bedrijf waarmee Torn bemoeienis had (T & T handelsonderneming). Het verkocht kunststof kozijnen en haar vriend en babysit Frans Tetteroo trad daar als verkoper op. Die Tetteroo was met een dergelijk bedrijfje (Leofra) al eens failliet gegaan in Oud-Beijerland en hield zich in het verleden ook bezig met illegale goudhandel. Fransje verkocht dus kozijntjes en maakte een entree voor de financiering. Dan kwam Torn op de proppen en gaf altijd het advies de lopende hypotheek in te ruilen voor een nieuwe. Twee keer kassa op hetzelfde adres! Vaak gebruikte zij bij deze transacties ook NWC-produkten.
Door een beroerde administratie ging het allemaal niet best. Daarnaast leefde Torn op grote voet. Dolce & Gabanna, BMW, Isla Margarita, goud etc. leidden ertoe dat een hele horde schuldeisers achter haar aanzat. Onder wie het filiaal van de RABO-bank (daar zijn we weer, red.) in Gilze Rijen en Dongen. Allereerst vanwege het uitblijven van de aflossingen op de hypotheek van haar eigen woning in Rijen en daarnaast vanwege de tweede hypotheek die zij had versierd bij het filiaal van de (jawel, red.) RABO-bank in Rijsbergen voor haar woning aan de Zandstraat in die gemeente. De RABO vond dat ze dat pand maar moest verkopen om aan haar verplichtingen te voldoen. Inmiddels zijn zowel Torn persoonlijk als haar ondernemingen Hyver en T & T failliet verklaard. Op papier woont zij met haar dochtertje op een adres in Rijsbergen en geniet zij een uitkering van de Sociale Dienst. Maar haar laatst bekende verblijfplaats is een adres aan de St. Salvatorstraat in Meerle, een dorp net over de Belgische grens vlakbij Rijsbergen, waar zij samen haar dochtertje en Frans Tetteroo verbleef. Dat is heel wat anders dan haar wens om ooit naar de West te vertrekken. Misschien als zetbaas voor scherpe praktijken in Venezuela of Costa Rica namens Jaap de Bode? Wie weet weer een nieuwe ster in het warme westen.”
Saskia Torn hoorde blijkbaar dus ook tot het legertje ongeregeld dat zich eerst bij New World Companies (NWC) en later bij Fecundo naar binnen heeft gewurmd en een groot aantal groenzoeters van hun laatste poen heeft beroofd. Nou schijnt de Hilversumse bef Victor Boitelle van de maatschap Houtsmuller & Boitelle nog over de boeken van NCW en aanverwante artikelen te beschikken. Gaan we eens benaderen, die Vic. Maar niet alleen daarover. Stay tuned.
maandag 16 oktober 2006
Is die ouwe oliezwendelaar van een Deuss toch op Bermuda gepakt. Had ie beter in dat blotekontenresort van Dolf Huijgers op Bonaire kunnen blijven zitten. Temidden van een hele vlucht andere naakte bobo’s uit Nederland val je het minste op.
Hoe dan ook, Johnnyboy ontkent dat zijn FCIB-vehikel op Bermuda als spil diende voor een wereldwijde BTW-carroussel, waarbij het voornamelijk draaide om de virtuele in- en uitvoer van chips en mobieltjes. Virtueel, want de bewuste chips en mobieltjes kwamen meestal alleen op papier van hun plek. Maar er werd wel na elke nieuwe papieren move BTW teruggevraagd. Dat kan lekker oplopen. Twee jaar geleden had de FCIB een omzet van niet meer dan 60 meloen dollar per jaar. Toen de deuren recentelijk dichtgingen was die opgelopen tot 6½ miljard.
Volgens Deuss loopt er wel een onderzoek naar een paar cliënten van zijn bankvehikel wegens witwaspraktijken. Maar BTW-carroussel? No way. Wie overigens die cliënten waren is nog niet naar buiten gemieterd. En dat geldt eveneens voor de namen van de rekels die zo massaal met de BTW aan het knoeien zijn geweest. Er zal toch niemand tussen zitten van de boys die met een condoom als stropdas over het resort van Dolf rondstappen? Horen we misschien nog.
Nou heb je natuurlijk voor zo’n BTW-grap ook banken elders nodig. In Engeland was dat Barclays, in Zwitserland de UBS en in Nederland ... de RABO-bank. Kwestie van updaten hè. Of de belastingneusjes de bank van figuren als Hans ten Cate en Tjalling Halbertsma net zo’n wasbeurt zullen geven als aan Deussie? Horen we misschien ook nog. Hoewel die kans net zo groot is als een optreden van Jan Peter Klootviool als stand-up comedian.
maandag 16 oktober 2006
Hoe kloten de internationale rechtsgang in elkaar zit tegen baarden die worden verdacht van betrokkenheid bij de big bangs in Europa is de laatste tijd net zo helder geworden als het maanlicht in Vermont. Neem nou eens Mustafa Setmarian. Da’s een Syrische baard die een organisatorische rol zou hebben gespeeld bij de treinaanslagen in Madrid in 2004. De Spaanse Justitie zou die gozer dus graag even ernstig aan de snijtanden willen voelen, maar weet niet waar ie uithangt, kan dus ook niet om zijn uitlevering vragen en heeft weinig vertrouwen in Jaap Jongbloed.
Wat doet de CIA ondertussen? Die looft 5 meloen dollar uit en jawel in oktober 2005 (voor PABO-klanten: een jaar geleden dus) werd Mustafa bij de baard gegrepen in Pakistan. Althans, volgens de Spaanse krant El Pais, die niet tot het ras der lawaaipapegaaien behoort. Als je dat leest denk je toch gauw: hé, waarom weet de Spaanse Justitie dat niet? Nou, de CIA heeft de vermeende ontwerper van de treinaanslagen als een racekameel weggestopt in een van haar geheime gevangenissen ter plaatse en is nu samen met Pakistaanse en Europese (!) veiligheidsheren bezig om onze Syrische vriend lekker te laten badderen zonder snorkel, op zijn voetzolen te kloppen om ze te testen op hun weerbaarheid, hem te laten genieten van een experimentele manicure, zijn testikels met wisselende voltages een beetje op te peppen etcetera, etcetera.
Mocht die Mustafa de Spaanse kadi een dezer dagen alsnog halen dan zal ie naar alle waarschijnlijkheid zelfs willen verklaren dat de aarde plat is in plaats van rond, zonder dat op zijn sterfbed te herroepen. Of dat Mohammed dol was op varkenskarbonaatjes. Conventie van Genève? Uuuuuuh. Watzeggu? Conventie van Genève. Ja sorry, maar ik zit net even uit te rekenen hoeveel 18 x 2 ½ is.
zondag 15 oktober 2006
Je wordt verdacht van heling van “gelekte” dossiers en de verkoop ervan aan je gappie bij De Telegrof. Je bent ouweneel met de grimmige kopstukken van het wereldje tot ze ruw overlijden of zich buitenslands vestigen. Je wordt keurig via sms-jes etc. op de hoogte gehouden van de stand van zaken als er weer eens een van je kopstukken wordt omgeblazen. Je doet net of je misdaadverslaggever bent en schrijft af en toe een boekie. Je probeert ABN te spreken als je denkt dat dat interessant staat (bijvoorbeeld in ouwehoerprogramma’s voor de teevee, waarvan de makers in de veronderstelling leven dat je een misdaadexpert bent). Je woont vlakbij zee om af en toe je pootje te baaien. Je gaat als het even kan hollen in de duinen met je gappie van De Telegrof. Je denkt dat je uitblinkt in worstelen en boksen. Je gaat zelden uit en wordt witheet als je geliefde bij die zeldzame gelegenheid totaal uit het lint gaat. Je kan geen tukje doen zonder slaappillen en een oogklep van de KLM, omdat je anders gaat slaapwandelen. Je bent tuk op poen en maakt met collega’s graag stampei als je ook maar even denkt dat je genaaid wordt. Je koopt onzinnige dingen als je het eenmaal op je heupen hebt: nep-handgranaten, zestien paar waterschoenen, vaklitteratuur over “Duizend manieren om zonder sporen iemand te kelen” en het vervalsen van identiteitsvodden. Je huis is een bunker vol veiligheidsapparatuur en met een stalen deur.
Je had ooit twee blaffers: een 9 mm Glock en een kleine 25 mm voor op je enkel. Je zaagde een shotgun om tot iets handzaams en testte hem in je kelder. Je maakte gebruik van een kogelvulmachine om bijvoorbeeld van een 9 mm een vliegende fragmentatiebom te kunnen maken. Je investeerde af en toe in de aan- en verkoop van ondeugende middelen. Je ging voor een reportage op stap met een sociale speurneus om klaplopers te betrappen, terwijl je geliefde thuis bijstand genoot. Je vertelde aan luitjes in the know dat je wekelijks een séance had met Jan van Looyen van de CRI. Enzovoort enzovoort.
Een goeie raad: Laat uw kind nooit misdaadverslaggever worden of iets wat daarvoor doorgaat. Dan maar liever voetballer.
zaterdag 14 oktober 2006
Op 22 maart 2003 werd de auto van de Britse journalist Terry Lloyd ten zuiden van het Irakese Basra tot pulp geschoten door Amerikaanse tanks. Nou mogen we aannemen dat die tanks niet bemand zijn met heren die een wit stokkie en een hond nodig hebben om een zebrapad over te komen. Dus die tankboeren moeten gezien hebben dat het om een auto van een bevriende persvertegenwoordiger ging. Tenzij zij het woord Press aanzagen voor een aansporing om in hun vehikel op allerlei piefjes en palletjes te gaan drukken.
Hoe dan ook, Lloyd werd zwaargewond afgevoerd door een geïmproviseerde ambulance. Maar ook die kreeg een buitje lood, waardoor Lloyd alsnog de eeuwige jachtvelden betrad.
Er werd een onderzoek naar het incident op gang getrokken, maar vanaf dag één werd het gesaboteerd door de Amerikanski’s. Zo was er bijvoorbeeld Amerikaans filmmateriaal van de fatale gebeurtenissen, maar laten er nou net 15 minuten ontbreken die betrekking hadden op het moment supreme. Lullig hè?
En dat was blijkbaar niet het enige staaltje sabotage, want een normaal gesproken niet al te lawaaierige hotemetoot van de Britse pers kwam gisteren tot de uitspraak dat de Amerikanen gewoon schijt hadden aan het Britse rechtssysteem.
Maar niet alleen aan het Britse en ook niet alleen in oorlogsgebieden. In Bistrita, een vlek in het noorden van Roemenië, kregen twee heren van een Amerikaanse legereenheid die druk aan het oefenen was aan het eind van het Donau-riool het van de week aan de stok met de waard van een lokale herberg en een stamgast. Naar Nederlands voorbeeld tuigden zij de eigenaar van het etablissement af, omdat ie de euvele moed had ze te vragen of ze asjeblieft wat voorzichtig wilden zijn met hun sigaretten. En vervolgens sloegen ze een fles stuk op het hoofd van de te hulp schietende stamgast. Er kwamen een paar bromsnorren bij die net op hun varken passeerden, maar helaas konden die niks uitrichten. Waarom niet? Omdat Roemenië een verdrag met de VS heeft ondertekend dat Amerikaanse militairen bij het uithalen van zulke geintjes immuun maakt voor het Roemeense rechtssysteem.
De twee oorlogshelden werden wel meteen teruggetrokken naar een basis in Duitsland om een eventueel volksgericht te voorkomen en ze naar Amerikaans recht te straffen. Van dat laatste zal wel geen moer terecht komen. Hooguit drie dagen geen bier en een rondje tijgeren om de kazerne. Want soldatenvlees is al zo schaars de laatste tijd en bovendien, wat was er nou helemaal aan de hand? Fijn hè, zulke bondgenoten.
vrijdag 13 oktober 2006
“En? Nog wat gevangen vandaag?”
Het is de vraag in dit tijdperk van verregaande ontmenselijking. Of gaan we er wat aan doen?
In verschillende gemeenten wordt vanuit de raad geprotesteerd of worden vragen gesteld over het prestatiecontract voor de politie dat moet helpen die drijvende doodskisten die er binnenkort bij gaan komen in Zaanstad en Dordrecht en de bajes in aanbouw in Alphen aan de Rijn, te vullen.
Of die vragen nu zoveel uithalen? Allemaal voor de vorm. Staken! Niet meewerken! Dáár hebben we wat aan!
Als al die mensen braaf hun werk blijven doen en roepen dat zíj niet verantwoordelijk zijn, verandert er nooit wat.
Let op mijn woorden: straks gaan de gemeenten erop toezien dat het contract netjes wordt nageleefd. Zoals ook de Zaanse raad instemde met de bajesboten, want dan kunnen ze toezichthoudertje spelen. Het is niets minder dan medewerking verlenen aan het gevoerde beleid en helpen het vriendelijker te doen voorkomen. In de Rotterdamse bajesboten zal ook wel zo’n commissie zijn. Het weerhoudt de bewakers er niet van om stelselmatig gevangenen als ratten in de val te behandelen en in de publiciteit te doen alsof zíj, het personeel, degenen zijn die lijden onder de slechte omstandigheden op die boten. Tot tweemaal toe hebben ook activisten de agressie van bewakers ondervonden, hetgeen net zo hard wordt ontkend, ook al waren daar mensen getuige van. Schaamteloos, dat ontkennen, maar het kan, want wie wil dat nu weten allemaal?
En deze dan! Ook bij de Rotterdamse bajesboten werd toegezegd dat er geen uitgeprocedeerde asielzoekers zouden komen. Het gebeurt nu toch en niemand kan er wat aan doen. Baas boven baas. Gemeentes moeten niet zo tegensputteren, anders kunnen ze nog wel ergens op worden gekort om hun medewerking af te dwingen, of is er nog wel een koninklijk besluit op te diepen dat kan worden gebruikt om de dwarse lokaaltjes te overrulen.
Over dwang gesproken: de gevangenispastor van Kamp Zeist, Gerard Loman, die ontslag heeft genomen, heeft een spreekverbod gekregen. Terwijl de hele Nederlandse goegemeente om het hardst om het recht op vrijheid van meningsuiting voor extreem rechts roept, en te pas en te onpas Smit van Nieuw Rechts, Kusters van de NVU, en De Winter van het Vlaams Belang overal worden uitgenodigd om hun gif nog verder te verspreiden, mag een brave borst zoals deze pastor de waarheid over wat er in Kamp Zeist achter de muren, hekken, deuren, kettingen en het prikkeldraad gebeurt, niet verder vertellen. Net zo min mogen dat mensen die in bezoekersgroepen zitten aan de bajesboten, Zestienhoven, en Schiphol Oost. Ook daar zijn speciale wurgcontracten voor.
Nederland is een totalitaire staat geworden. Alles voor het deportatiebeleid!
Eerst kwam er de ID plicht. Dat veegt wel lekker makkelijk. Nu het prestatiecontract. Stoffer en blik erbij. De vuilnisbakken hadden we al. De doofpotten ook. Het is zo simpel: Rita Verdonk is hoofdverantwoordelijk voor de elf doden van de Schipholbrand, ook al is het stom om een sigaret niet goed te doven, maar geen misdaad. Degene die daar nog steeds voor wordt vastgehouden is voor dit ongeluk dat ook hemzelf heeft getroffen al lang meer dan genoeg gestraft, als men er al straf voor zou mogen uitdelen. Immers, het was overmacht: was de man thuis geweest, dan had hij een emmer water kunnen pakken, zijn buren waarschuwen, zelf de brandweer bellen. Zijn buren hadden het pand tijdig kunnen verlaten, aangezien ze zelf over sleutels beschikten.
Het opsluiten van mensen die niets misdaan hebben is de ware en grote misdaad hier.
Parlementair en juridisch technisch gesproken mag Rita Verdonk dan niet door de onderzoeksraad verantwoordelijk kunnen worden gehouden; je hoeft geen expert te zijn om te kunnen inzien dat alle repressieve maatregelen die de apartheid moeten bevorderen in het Nieuwe Europa - dat onafwendbaar op nog meer rellen in de grote steden afstevent en op nog meer doden aan de hekken en de stranden - er niet zouden zijn als de uitzetindustrie niet draaiende hoefde te worden gehouden. Het kapotmaken van hengels, haakjes, netten en ander tuig is wat ons te doen staat. Zodat de vangstquota niet kunnen worden gehaald. Zodat deze jacht meer kost dan hij oplevert, en moet worden opgegeven. (Joke Kaviaar)
vrijdag 13 oktober 2006
Het is al een tijdje stil rond Fecundo. De vereniging van groengelovers die hun poen waren kwijtgeraakt bij het krakend omvallen van New World Companies, wat een zwart gat van ruim tien meloen veroorzaakte. Om te proberen nog iets terug te veroveren van hun belegging in het Costaricaans groen groen knollen knollenland werd de leden van Fecundo geadviseerd een bedragje van 3500 euro te storten voor de financiering daarvan. En velen waren spontaan zo gek of kwamen alsnog over de brug na een huisbezoek van allerlei onverlaten die met ondeugende topdogs van de vereniging waren gelieerd. In hun slipstream kwamen nog meer reddertjes naar boven drijven. En daarover gaat de volgende mail:
“ ... Er komen gelukkig steeds meer feiten boven tafel, want velen zijn letterlijk belazerd door een groep mensen die zelf al behoorlijk in de tang zaten bij verschillende schuldeisers. Een van die mensen is wel duidelijk de heer Scherris uit de omgeving van Heerhugowaard. Toen het echt kloten ging met NWC en Jan Schorsy nog meer ging roken dan hij daarvoor al deed, kwam die Scherris op het toneel. Hij, de vlotte babbelaar en financieel genie, zou NWC uit het slop halen met zijn “gekopieerd” product Rendeco genaamd. Op dit product zou de AFM geen greep hebben en krijgen. Er waren toen al direct glimmende verkoopmappen beschikbaar. Er kwam geen spaan van terecht.
Later is Scherris wederom in beeld gekomen met een bepaald product dat je hypotheek steeds verder verhoogde. Dit zogenaamd op legale wijze. Ook geflopt. De heer Scherris is een man van twaalf producten en dertien ongelukken en daarin is hij niet de enige.
Hij stond destijds (2004) regelmatig in contact met een gevaarlijke, listige dame: Saskia Torn. Deze dame was een tussen persoon in hypotheken en verzekeringen. Zij wilde destijds de verzekeringen voor die beleggingen van NWC wel even regelen. Jan Schorsy had er niet echt verstand van, maar wilde wel die polissen geregeld hebben. Dat was immers in de contracten altijd een belofte geweest.
Saskia Torn zou dat wel even regelen. Naast verzekeringen was deze tante ook actief in het adviseren van hypotheken. En jawel hoor, met droge ogen verkocht zij onder de naam Hyver BV vanuit Rijen producten van NWC. Dat gebeurde ook in de periode dat zij zelf enorm goed wist dat de zaken niet allemaal zo lekker liepen (zij was aanwezig op de vergadering in wegrestaurant Van der Valk in Gilze Rijen).
In die maand, waarin alles bekend was geworden omtrent het gebeuren rond NWC, liet zij diverse klanten behoorlijke bedragen storten. Zij zette destijds zelfs stevige druk om de betalingen wat te bespoedigen. Haar doelstelling was te incasseren. Zij ging over lijken. Zij liet zelfs de ouders van een close vriendin een tweede hypotheek afsluiten om geld te kunnen storten. Deze mensjes zitten nu aan de afgrond, want mijnheer stond net voor zijn VUT, maar moet nu wel blijven doorwerken om de lasten enigszins te kunnen voldoen.
Torn heeft het niveau van een rioolrat. Met haar kleine frivole voorkomen probeerde zij iedereen in te pakken. Met een vlotte babbel vol kort daarvoor opgedane kennis kon ze een aannemelijk verhaal vertellen. Daarnaast probeerde zij met haar voorkomen mensen te beïnvloeden”.
Dan volgt in de mail een fleurige beschrijving van Saskia’s verkoopmethodes die sinds die verrekte appel in het Paradijs in zwang zijn geraakt bij heel wat Eva’s in deze wereld. Zullen wij maar decent behandelen. Per slot staat er verderop in het verhaal nog genoeg smakelijks om een duidelijk beeld te krijgen van de louche praktijken van la Torn. Stay tuned.
donderdag 12 oktober 2006
Pikken we een stukkie op uit Krakenpost. Hebben we onze twijfels bij. Sturen we heel openlijk, zoals onze lezers van ons gewend zijn, een nette mail naar makelaar Govert van der Peijl of het waar is dat stenenstapelaar Erik van Toorenburg een aandeel heeft Govert’s business en wat gebeurt er? We krijgen een ingezonden brief van een mr. R. Verheij met dreigende taal. Kunnen we niet wisselen. U misschien wel? Nou, leest u maar, dan horen we het wel. Stay tuned.
donderdag 12 oktober 2006
Op de site van Krakenpost stond begin oktober deze intrigerende mail:
“Beste, deze info is zeer vertrouwelijk. Doe er iets goeds mee. Succes. Publiceren zal hem in zijn achilleshiel raken. De banken draaien dan de geldkraan dicht en het is uit met krakers bedreigen. De lafaard.
Erik van Toorenburg, de man achter Diacra Vastgoed, deinst in zijn geldbejag er niet voor terug om nepagenten in te zetten om pressie te zetten bij huurders. Huurders die overigens in panden zitten die hij heeft aangeschaft met te hoge taxatierapporten. De rapporten zijn voor hem makkelijk te verkrijgen, daar de heer Van Toorenburg een aandeel heeft gekocht in de hoofdstedelijke NVM-makelaar Van der Peijl.
Sinds deze NVM Govert van der Peijl zijn diensten aanbiedt aan de heer Van Toorenburg ging het verkrijgen van vastgoed natuurlijk nog makkelijker. Banken worden gewoon in de maling genomen middels valse rapporten. Het zogenaamde “eigen geld” dat Erik van Toorenburg meeneemt in zo’n transactie komt in werkelijkheid bij criminelen vandaan, die na de val van Endstra een andere vastgoedinvesteerder zochten. Via handige constructies, Thailand, Luxemburg, Amerika etc. wordt het hoofdstedelijke criminele vermogen handig rondgepompt.”.
Goedensmorgens. Dat is geen lammetjespap. Vooropgesteld dat het waar is wat de anonieme schrijver van de mail eventjes op het kraakbord schept. Gemakzuchtig als we soms zijn zonden wij na lezing van bovenstaande brandmelding een basic mailtje naar NVM-makelaar Van der Peijl in de Amsterdamse Scheldestraat. Leest u even mee?
“Geachte heer Van der Peijl. Onlangs troffen wij op het net de tekst aan van een mailtje, waarin ondermeer uit de doeken werd gedaan, dat de heer E. van Toorenburg van Diacra Vastgoed een aandeel heeft gekocht van uw makelaardij. Wij zouden graag van u willen weten of deze informatie juist is”.
Nou, netter kan toch haast niet. Kijken of Govert de stilte verkiest boven een keurig antwoord. Stay tuned.
donderdag 12 oktober 2006
Heel vaak heeft iemand die de geweldige eer te beurt valt om in de Quote 500 van Jort Bretels te verschijnen een sobere jeugd doorgemaakt. Zo ook de in ons diepe zuiden als vastgoedbaron, de koning van Somey en de Steve Irwin van Maasmechelen door het leven stappende Arthur Paes. En zoals te doen gebruikelijk is de kleurrijke stenenstapelaar zelf niet al te scheutig over zijn jongensjaren.
Paes: “Ik was een zoon van een mijnwerker, die vroeg overleden is. Thuis hadden we het dus niet breed. Voor alles wat ik bezit, heb ik zelf gevochten en gewerkt. Zeven dagen op zeven, vijftien à zestien uur per dag. Op mijn zestiende had ik een eerste eigen bedrijf. Ondertussen heb ik hotels, een bouwbedrijf, een vastgoedkantoor, een winkelstraat in Sittard. ... Nu wil ik met al mijn contacten iets doen voor het land waar ik mijn hart aan verloor”.
Nou, het zal Artje geraaien wezen, want die luitjes uit Somey en omstreken gooien er natuurlijk niet voor niks een kroningsplechtigheid van do I have you there tegenaan. Compleet met een eucharistieviering, een koningsstaf, een wapenschild en een massief houten troon voor in zijn Royal Office in Maastricht of zo. Die willen boter bij de vlaai. Vraag blijft of ze aan de vooravond van bovenstaand inheems feestgedruis ook Arthur’s doopceel hebben gelicht. Wij hebben het Ghaneesbruine vermoeden van niet. Goed, een beetje mosterd na de missionarissoep misschien, maar het kan toch nuttig zijn om even te hulp te schieten. Daar gaat ie.
Zoals gezegd groeide Artje Paes op in Sanderbout, een ruige mijnwerkerskolonie in Sittard. In 1969 studeerde hij af bij de Sint Petrusschool. Een lager onderwijsinstelling in het centrum van zijn geboortestad. Dat moet haast een zegen voor de toenmalige leerkrachten zijn geweest, want het hoofd van de school bestempelde hem later als een nagel aan zijn doodskist. En dat doe je niet als je je pupil een aangename jongeheer vindt.
Niet lang daarna werd de meloenair in spe lichtmatroos op de grote vaart en doorkliefde de wereldzeeën. Leuk? Niet altijd. Bij zijn eerste passage van de evenaar werd ie bijvoorbeeld traditiegetrouw gekielhaald en daar moet je tegen kunnen.
Artje’s zeemansbestaan duurde dan ook niet lang. Hij keerde terug naar de stad van “Hier de bal” en “Mien waar is mijn feestneus” en stortte zich in de vrije handel. Oud papier, koper, fietsen, brommers (!), auto’s, you name it. Op zijn zeventiende kocht hij zijn eerste pandje. Een boerderijtje. Voor 60.000 piek. En wees eerlijk, daar moet je wat brommers of andere rotzooi voor verkopen. Een jaar later deed ie het boerderijtje van de hand voor het dubbele bedrag. Daarmee schafte hij een winkel aan en een discotheek en voor hij 21 was had ie zijn eerste meloen bij elkaar gegrabbeld.
Het loopt dan tegen de jaren tachtig. Ook het uitgaansleven in Sittard is dan al stevig aan het veranderen. En de in de vrije handel groter groeiende Arthur Paes’ heeft dat ook in de kieren. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
woensdag 11 oktober 2006
Zoals gezegd, op papier heeft de voormalige don van Zeewolde Robbie Volmer geen hol te maken met het in de berm geraakte 7th Heaven Group International. Maar volgens de Larense vleesexploitant Folkert van der Kerk stond Volmer wel degelijk aan de wieg van 7th Heaven. Samen met Folkert’s echtgenote Pauline. Hoe dit zij, in de loop van tijd, toen de bewolking snel toenam, werd deze hemelse onderneming bestuurlijk onder de vehikels Eekhoorn BV en Hego Holding BV gemanouvreerd. Bij het eerste vehikel waren weinig nootjes te vinden, maar bij Hego Holding wel. In casu bij een mevrouw Van Goethem. Haar echtgenoot was namelijk ooit eens tegen een persoonlijk faillissement opgeblunderd, dus moest moeders de zaken maar waarnemen voor haar vechtgenoot. Lullig, maar helaas. En het ziet er naar uit, dat de Van Goethempjes de enigen uit de entourage van Volmer zullen zijn die in dit faillissement de rol van het haasje zullen vertolken.
Buiten uiteraard de leeg naar Blackpool teruggekeerde hotelhouder Malcolm Davis. Die moet nog steeds in zijn nachtmerries beelden voorbij zien trekken van Dino’s Club One in de Amsterdamse Coenhaven. Geen wonder. Eerst ellenlange onderhandelingen over de koop van de club met als intermediairs de vermaarde beffen Toenbreker en Hingst. Vervolgens heel toevallig meteen na de koop een politieinval en houten gordijnen in “zijn” zaak. Dan weer ellenlange onderhandelingen over de verkoop van de tent tegen een dumpprijs met als intermediairs ... juist. En dan als klapstuk de aankoop van een schuit in Zeeland waar later fuckerdefuck beslag op bleek te liggen. Een ding is zeker, die Malcolm zal geen hoge muts meer op hebben van het Nederlandse zakenleven. Toch eens contact met hem zoeken. Al was het alleen maar uit piëteit. Stay tuned.
woensdag 11 oktober 2006
Kan die Jan Peter Klootviool wel zeggen dat wij blij moeten zijn omdat het hier zo goed gaat, als je naar de inhoud van je knip kijkt weet je dat ie gewoon buitenbijbels zit te liegen. Nou kan het natuurlijk nog een stuk erger. Neem nou Paraguay. Daar leven alle Juans en Juanitas met de pet ruim onder het bestaansminimum. En wat krijg je dan op den duur? Morrend volk. Omdat in de omringende landen dat tot politieke aardverschuivingen heeft geresulteerd, is er een contingent Amerikaanse militaire experts naar Asuncion gestuurd om Paraguayaanse militaire en politiële elitetroepen de modernste methodes bij te brengen in het neersabelen van een volksopstand. Bang als ze in Washington zijn dat straks in heel Latijns-Amerika rooie rakkers de macht overnemen.
Wat die methodes inhouden weten we al uit het recente verleden van bijvoorbeeld Maxima’s geboorteland en/of de grimmige speeltuin van Pinochet. Maar misschien is de kennis van dit soort ongein inmiddels wat geupdated door de vrolijke oorlogjes in Irak en Afghanistan. In ieder geval zijn er de laatste maanden al weer dertig Paraguayaanse boerenleiders spoorloos verdwenen en wie weet krijgen die nu af en toe een experimentele wasbeurt in een grote kuip of een exclusieve nagelbehandeling om de bekentenis eruit te persen dat ze gesponsord worden door Hugo, Fidel of Osama. Invullen naar believen.
Verder verleent Washington op het Zuidamerikaanse continent ook nog militaire steun onder de vlag van de internationale drugsbestrijding. Met facilitaire steun van Nederland. Nou zitten de Amerikanski’s wel met een dreigend personeelstekort door dat langdurige gemier in het Midden-Oosten en aanpalende moskeetuintjes. Dus mag je verwachten dat in de zeer nabije toekomst het verzoek aan Klootviool en Kamp zal worden gedaan om meer steun, mogelijk in de vorm van een roedel mariniers. Regeren is vooruitzien, vooral met die halve specsavertjes. Vandaar dus dat de firma K. en K. een deel van deze Nederlandse ijzervreters onlangs naar Noorwegen heeft gestuurd om eenvoudige dorpelingen in mekaar te hengsten en te jatten wat er te jatten valt. Gewoon om alvast een beetje ervaring op te doen. Waar een klein land al niet groot in kan zijn.
dinsdag 10 oktober 2006
Voorlopig zit Kobi Alexander behoorlijk snor in Namibië. Mochten de VS voor eind oktober een officieel verzoek indienen om de ouwe topdog van Comverse en Odigo uit te leveren en een of andere kadi in Windhoek zegt daar ja tegen, dan staat voor de gevluchte beurszwendelaar de zandweg open om in hoger beroep te gaan. En kijk, dat hoger beroep kan in de vroegere Duitse kolonie jaren en jaren duren. Zeggen de experts.
Maar wie heeft er haast? Geen mens is erbij gebaat om Kobi zo in het nauw te drijven, dat ie gaat zingen uit zijn pre-11 september repertoire. Zeker de junta van president George W. Maf niet. En hoe langer het duurt hoe meer de dag naderbij komt dat Maf of zijn opvolger besluit Kobi gratie te schenken. Net als bijvoorbeeld Clinton deed bij Marc Rich, een andere Joods-Amerikaanse vluchteling met de nodige kennis van deze dirty world. En dat de Amerikaanse ministeries van Justitie en BuZa zich zo druk maken om Kobi de oceaan over te trekken is gewoon pure windowdressing. Kobi kan gewoon zaken doen in zijn nieuwe thuisland en zit ‘savonds lekker met zijn gezinnetje op het terras van zijn gesoigneerde onderkomen op de Country Club. Het is per saldo geen ordinaire fietsendief, nietwaar? No sweat. Stay tuned.
dinsdag 10 oktober 2006
Ja, je hebt natuurlijk niet alle namen van de koninklijke families in Afrika spontaan paraat. Kent u bijvoorbeeld koning Togbui Ngoyifia Kofi Arthur Paes Dunenyo I van Somey? Wij ook niet. We wisten tot voor kort niet eens waar Somey lag. Nu wel. Is een koninkrijkje in Ghana met 350.000 inwoners. En nou zou je denken dat die koning daar ook ergens in de bomen woont. No way. Die resideert officieel in kasteel Hoogenweerth in Maastricht. Beetje logisch, want Dunenyo I is gewoon stenenstapelaar Arthur Paes, geboren en getogen in de ruige mijnwerkersbuurt Sanderbout in Sittard en desondanks in juli 2001 toegetreden tot het royale crème van deze wereld. Of zijn huidige bijslaap Mirjam tegelijkertijd tot koningin is uitgeroepen en bij zijn koters nu prinselijk bloed door de aderen stroomt is niet duidelijk. Misschien hadden die Someyers ook geen behoefte aan een koninklijke familie, maar alleen aan een gozer, die het land op economisch terrein wat licht zou brengen in de duisternis. Een soort netwerker.
Nou in dat opzicht waren ze bij vriend Arthur aan het goeie adres. Druk baasje. Vooral in het diepe zuiden van het sjoene Limburg en omstreken, waar de loeende klokken je nog steeds uit je slaap denderen en André Rieu van tijd tot tijd de complete familie Strauss verkracht.
Zo was koning Dunenyo bijvoorbeeld een van de initiatiefnemers van het familiefietspark Velocity in het Belgische Maasmechelen. Een themapark waar kinderen zich in de fietsspeeltuin een orgel kunnen trappen, terwijl hun ouwelui in de fietskroeg zitten of in het Eddy Merckx-paviljoen. Nou nog de Cauberg verplaatsen en Maasmechelen zit op rozen.
Net als Eisden. Daar heeft koning Dunenyo zonder gebruik te maken van zijn voorhanden zijnde medicijnmannen ondermeer de magazijnen van de Kempische mijnen gerestaureerd ten behoeve van de Kunstacademie. Ook het oude mijngebouw moest eraan geloven en daar is sinds vorig jaar het luxueuze Leisure and Congress Hotel gevestigd. Wel leuk natuurlijk als er eens een paar onderdanen uit Somey in hun katoentjes langs komen om te zien hoe warmpjes hun vorst erbij zit. En als ze dan worden uitgenodigd in Dunenyo’s nieuwe woonkasteeltje in Maasmechelen kunnen ze zich ook nog vergapen aan hun eigen Ghanese beelden en aan de antieke kasten, de Perzische tapijten, de marmeren vloer en het zwembad. Alleen bij de vijver met zijn rustieke palmbomen zullen ze wat voorzichtiger moeten zijn. Daar spartelt Ben in het rond. Een 2½ meter lange Schnappi, die wordt gevoerd met afval van het lokale slagersgilde, maar uiteraard een Somey’s hapje niet uit de weg gaat.
Het gaat dus crescendo met Arthur Paes en zijn vastgoedimperium. Maar dat is niet altijd zo geweest. Er zijn de nodige littekens van ongelukken uit het verleden. Daarover meer in deel 2. Stay tuned.
maandag 9 oktober 2006
Volgens de Telegrof van afgelopen donderdag lag het zo: Amerikanski’s leverden goederen cq. diensten aan luitjes op Cuba. Die commies betaalden daarvoor via de Netherlands Caribbean Bank (NCB), sinds 1994 in vol bedrijf in Havana. Die bank stuurde de poen niet rechtstreeks naar het land van prez Maf, maar eerst naar het eigen filiaal op Curacao. Vervolgens werd het katje overgeheveld naar de ING Bank Curacao en dan pas naar de VS overgemaakt.
Deze route zou in het leven zijn geroepen om door Washington niet beschuldigd te kunnen worden van “trading with the enemy”. Maar is dat niet een wat al te Ot en Sien-achtige voorstelling van zaken? Laten we er nou eens van uitgaan dat er sprake is van een wit geld route. Dan wisten de jongens en meisjes van de Fed bij wijze van spreken vanaf dag één hoe de vork in de T-bone stak. Want die zijn niet op hun kruintje getuimeld. Waarom dan nu pas die ingreep? Nou zeggen de experts dan: omdat de anti-Cuba maatregelen vorig jaar zijn aangescherpt. Kan. Maar misschien was er nog een moverende reden voor de Amerikanski’s om de NCB op zijn zilveren horlogeketting te spugen. Als er bijvoorbeeld zwart geld afkomstig van allerlei ondeugende activiteiten werd meegepompt voor de witwas en de Feds daar de lucht van opsnoven. Dan wordt zo’n Amerikaanse maatregel om de NCB op de zwarte lijst te zetten ineens heel wat plausibeler. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheid dat de Curacao-route vice versa werd gebruikt en onwelriekende Amerikaanse poen richting Cuba verdween. Want dat kan ook.
Er heerst diepe stilte over deze affaire. Maar zodra we er weer één kik over horen, tikken we die naar u door. Stay tuned.
maandag 9 oktober 2006
Vinden we allemaal hartstikke leuk hoor. Dat die Edwin de Roy van Zuydewijn de lijsttrekker wordt van de Nederlandse Klokkenluiderspartij (NKP). Tis dat? Dat is een partij "die meer politieke openheid in een systeem van handje-klap” wil. En “rechtvaardigheid”. Aldus de woordvoerder van Edwin, Patric Roctus. Een met allerlei visitekaartjes sportende meneer, die zich bij gelegenheid als meloenair afficheert en zich vorig jaar in de zogenaamde Tiscaligate stortte. Die gate begon bloemrijk, maar de laatste tijd horen we er niks meer van.
De partij is in het leven geroepen door de zwijgzame oud wereldkampioen steentjes schuiven en ex-LPF-er Harm Wiersma. Typisch. Wij hebben hem eind oktober 2002 eens benaderd over zijn contacten met duistere Russische lieden. Geen antwoord (1).
En dan natuurlijk Edwin zelf nog. Hij lijkt een toonbeeld van openheid. Maar over allerlei fruitige gebeurtenissen bij het innig met het illustere duo Endstra/Hummel verbonden Bouwfonds, toen hij daar Europees hotemetoot was, geen woord.
Dus bij die NKP is het ook niet meteen Sesam open u. Wil overigens niet zeggen dat we Edwin zijn zetel in de Kamer niet gunnen. We moeten blij zijn van Jan Peter Klootviool. Meer lachen. Stem alleen daarom al op de NKP.
1. zie de artikeltjes “32-28 en nog wat zetten” aflevering 1 en 2 dd. 31/10/2002 en 4/11/2002
zondag 8 oktober 2006
Op 20 oktober is het tien jaar geleden dat 300.000 mensen door de straten van Brussel trokken om te protesteren tegen de lakse houding van het gerecht in de zaak Dutroux en voor een betere bescherming van kinderen. De Witte Mars. En wat heeft die mars uitgehaald? Zeg maar gerust noppes. Het gerecht is nog steeds zo laks als een slak met een aangetrokken handrem en je kan je na de moord op Stacy Lemmens en Nathalie Mahy van juni dit jaar afvragen of de bescherming van het kind in België inderdaad verbeterd is.
Ook het uitblijven van een serieus justitieel onderzoek naar alle verklaringen die in het parallellel dossier Dutroux terecht zijn gekomen vormt een duidelijke aanwijzing, dat er bij het Belgische justitiële apparaat geen mallemoer is veranderd. Goed, oké, er is onder die verklaringen veel kaf. Maar wie gaat schiften houdt toch een bunder prachtige schoven koren over. Bijvoorbeeld die over de grafelijke gebroeders Leopold en Maurice Lippens. De een - althans voor je gevoel - burgemeester van Knokke sinds 1830. De ander ondermeer de hoogste baas van Fortis en hotemetoot bij het Brusselse Kindermuseum (!). Er is nooit onderzoek gedaan naar de sexuele wandaden, die deze leden van de Belgische elite volgens verschillende getuigen hebben begaan. Het waarom moge duidelijk zijn. Er is verschil tussen een sullige anonieme briefschrijver als Karel van Rompaey en de hoog op het paard zittende luitjes als de gebroeders Lippens. Zo hoort het niet, maar zo is het wel. Intrigerend vraagje: hebben zulke elitaire mensen een geweten? Al dan niet rudimentair. Nou, we hebben het donkerbruine vermoeden van wel. In het geval van Maurice tenminste. Daarvoor gaan we terug naar december 1996. Het onderzoek in de zaak rond Regina Louf (getuige X1) stond nog in de kinderschoenen en onder leiding van Patrick de Baets. Die zou ergens in die maand een wonderlijk telefoontje hebben gekregen. Van Maurice Lippens. De Fortis-baas, die kennelijk op de hoogte was van de séances met Regina, wilde weten of hij op korte termijn een bezoek van De Baets en zijn teamgenoten kon verwachten. De Baets kon die vraag op dat moment nog niet wisselen. Dat kon hij pas toen Regina later ook met de naam van Maurice op de proppen kwam, als één van haar cliënten. In die periode zou volgens schaarse berichten uit die tijd de bancaire topman een poging hebben ondernomen om zichzelf van het leven te beroven. Blijkbaar niet gelukt. Maar wel een teken, dat ie worstelde met ernstige muizenissen en op breken stond. Helaas zag Justitie toen geen aanleiding om bij Maurice en/of diens broer aan te kloppen. En ook later niet. De Witte Mars? Tsja. Stay tuned.
vrijdag 6 oktober 2006
Even een citaatje van vorig jaar uit een gerenommeerd blad, de Financial Times:
“Kojo Annan, de zoon van VN-secretaris generaal Kofi Annan, ontving meer dan 750.000 dollar van een stel oliehandelsondernemingen, waartegen nu een onderzoek loopt in verband met het Irakese olie-voor-voedsel-programma. De fondsen werden in de loop van 2002 en 2003 overgemaakt op een rekening van Kojo Annan, geopend onder diens middelste naam Adeyemo bij het Zwitserse filiaal van de Couttsbank (1).
In 2003 zond een van die ondernemingen - het Nederlandse Trafigura Beheer NV, gesticht door handelaren die vroeger in touw waren voor de toen op de vlucht zijnde Marc Rich – 247.500 dollar naar Kojo’s Coutts-rekening.
Trafigura vond gegevens over de betaling in kwestie wel terug, maar verklaarde dat die betrekking hadden op een transactie met PPI, de Nigeriaanse oliemaatschappij waarvan Kojo directeur was.
Trafigura: “Het verzoek tot betaling arriveerde met een fax van PPI en wij namen aan dat het om een PPI-rekening ging” (2).
PPI deed volgens de advocaat van Kojo in 2002 en 2003 inderdaad zaken met Trafigura in Nigeriaanse olie en gas. De vertegenwoordiger van PPI in Genève is Michael Wilson, een Ghanese vriend van de familie Annan, wiens rol in de olie-voor-voedsel affaire eveneens wordt nageplozen. Wilson werkte net als Kojo Annan voor Cotecna, de Zwitserse inspectieonderneming die in 1998 van de VN een contract van 60 miljoen dollar verwierf om toezicht te houden op het olie-voor-voedsel programma (3). In de periode van 2002/2003 werd er 200.000 dollar op de Coutts rekening van Annan gestort”.
Zooooo. Da’s toch niet misselijk hè? Nog afgezien van de mededeling dat Trafigura van de vervuilde grond is getrokken door ex-werknemers van de in die tijd op de vlucht zijnde superdealer Marc Rich. Maar dat de ING in dit smerige spel betrokken was samen met de uiterst suspecte Couttsbank (een volle dochter van de Bank of Scotland) en de BNP is wat ons betreft NIEUWS. Stay tuned.
1. Meer over Coutts kunt u vinden door gebruik te maken van onze onvolprezen zoekmachine.
2. Zou ons overigens niet verbazen als Trafigura de rekening (cq. de steekpenninkskes) via de ING betaald heeft.
3. Over Cotecna vind u eveneens de nodige pollution via onze zoekmachine.
vrijdag 6 oktober 2006
Surpriiiiise. Kobi Alexander, de vroegere topdog van Comverse en Odigo, die de Amerikaanse autoriteiten graag op de grill zouden willen leggen in verband met een giga zwendel op de beurs, zat dus niet op een strandje in Sri Lanka. Als we de verse berichten mogen geloven is hij vorige week woensdag in zijn kraaglusje gepikt in Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Kobi wilde uiteraard graag tegen een leuke bonus op vrije voeten worden gesteld in afwachting van de behandeling van zijn uitwijzingszaak. Begreep de kadi. Bonusje werd gesteld op 10 meloen Namibische dollar. No sweat voor Kobi. Nee, logisch. De Amerikanski’s zagen de bui hangen en wezen de kadi meteen op de mogelijkheid, dat vriend Kobi opnieuw de poten zou nemen. Naar Timboektoe of Zeewolde, noem eens wat. En dan zou het gezeik opnieuw beginnen.
Vond de kadi allemaal heel leuk, maar gisteren kwam Kobi tegen een bonus van 10 meloen vrij en kon ie moeders Alexander in de armen sluiten. Hij moet wel zijn paspoort inleveren, zich elke maandag en vrijdag melden bij een bromsnorbureau in de buurt en hij mag diezelfde buurt niet uit. Mocht Kobi deze eis in de windhoek slaan dan zou ie zijn optrekje in de Country Club, waar hij sinds juli (!!!) verbleef, ogenblikkelijk weer moeten inruilen voor een primitieve sauna.
Is er voor Namibië een wettelijke mogelijkheid om Kobi voor de Amerikaanse wolven te gooien? Hé, goed dat u het vraagt. Die mogelijkheid is er. Ook toevallig, sinds 27 september jl. En gisteren (!!!) in werking getreden door een publicatie in een regeringsvod. Nou ja, toevallig. Op 18 augustus vroeg Interpol al aan Windhoek of ze even konden kijken of Kobi in het land was. Diezelfde dag nog werd door gründliche ambtenaren in Windhoek de procedure gestart om het uitleveren van een Amerikaanse verdachte mogelijk te maken. Wat al dat geouwehoer over Sri Lanka dus inhield mag Yehova weten, maar het was allemaal gelul in de ruimte.
Kobi heeft dus wel wat tijd gewonnen. Tijd om te werken aan een deal. Daarbij beschikt hij over een formidabel wapen: zijn voorkennis van de show van Osama’s Flying Circus op 9/11. Moet uit te komen zijn. Even een tikkietakkie tussen de jongens van de Firma en Tel Aviv en klaar is Kobi. Mochten er toch onoverkomelijke problemen opdoemen om de zaak entre-nous op te lossen, dan kan Kobi altijd nog een paar betonnen laarzen passen op een strandje aan de Walvisbaai. Wij houden u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen. Daar zijn we voor. Stay tuned.
donderdag 5 oktober 2006
De opvolging van Kofi Anan als secretaris-generaal van de VN lijkt al helemaal kat in het bamibakkie. De Zuidkoreaanse minister van BuZa Ban Ki-moon lijkt het te gaan worden. Wordt ook zwaar gepusht door het zootje ongeregeld van George W. Maf en dan moet je eigenlijk meteen uitkijken bij het oversteken. Is er iets met die Kimoon loos? Het lijkt erop.
Kimoon heeft jaren in de VS gewoond, heeft Harvard doorlopen en is twee termijnen lang Zuidkoreaans ambassadeur in Washington geweest. Een goeie vriend dus. En dat is nooit weg. Maar daarnaast wordt gefluisterd dat ie lid is van de Unification Church van Sun Myung Moon. En dat is minder gezellig. Die zogenaamde kerk is namelijk een sinistere wereldwijde onderneming, die zich her en der met veel poen en chantage een machtspositie heeft verworven. In samenwerking met de CIA en een scala van enge grim reapers uit het uiterst rechtse kamp. Ook in de Verenigde Staten (via de Zuidkoreaanse ambassade!!!!), waar de band tussen de familie van Maf en de Moonies al decennia lang bloeiend genoemd mag worden.
En het blijft niet bij het pushen van Ban Ki-moon. De Bushies proberen ook Josette Sheeran Shriner benoemd te krijgen als de volgende directeur van het Wereld Voedsel Programma. Josetje was in vroeger dagen de uitgever van de naar CIA en rechtse ballen riekende Washington Times, fungeert momenteel als de Amerikaanse onderminister van Economische en Agrarische Zaken en is … een Unification Churchganger.
Nou is een “nee” van een van de permanente leden van de Veiligheidsraad voldoende om het plannetje te torpederen. Maar hé, de VS steken verreweg de meeste poen in de Kofi-corner, dus zullen er waarschijnlijk weinig leden genegen zijn om Ki-Moon en Josetje door te spoelen. Want wie betaalt is de baas. Al moet ie er dollars voor bijdrukken.
donderdag 5 oktober 2006
De ING deed tot een paar maanden geleden een triootje. Samen met de Royal Bank of Scotland en BNP Paris zorgde onze bloedeigen Grossbank voor een krediet van 300 meloen dollar voor een niet zo erg fris clubje in Amstelveen: Trafigura Beheer BV. De onderneming die gewapend met een vodje papier van een of andere lokale hotemetoot op verschillende plekken in Abidjan stiekem een voorraadje dodelijke shit neerpleurde, waarover nu ineens verwonderlijk veel heisa is, terwijl het rondwaren van Hein Anorexia in Afrika normaliter in de kijkcijfers veel minder scoort dan toppertjes als Dancing on Ice of Twee gierende nichten over de vloer. Door dat krediet is een streep getrokken. De ING doet niet meer mee. En de andere jongens ook niet.Wat was de aanleiding?
Nou, in mei 2001 had Trafigura de olietanker Essex gecharterd voor het vervoer van een olievoorraadje van een Iraaks olieplatform in opdracht van de Franse onderneming Ibex Energy France. Gebeurde binnen de context van het oil-for-food programma, waardoor Saddammeke het aantal doden onder de Irakese bevolking wegens gebrek aan alles nog een beetje kon minimaliseren. Na inspectie werden nog eens 230.000 barrels extra in het ruim van de Essex gepompt. Een stiekem één-tweetje tussen Trafigura en Ibex, dat naar buiten kwam omdat de kapitein van de Essex op volle zee alarm sloeg.
Tijdens zijn verschijnen voor de Britse kadi erkende het hoogste baasje van Ibex dat ze een dergelijk geintje ook al eens in 2000 hadden uitgehaald. Met aan het roer het Amstelveense Trafigura. Voor dat extraatje hadden ze 5,4 meloen dollar aan Saddammeke betaald. Hoeveel ze ervoor hadden gevangen verhaalt de story niet. Ook wat moeilijk te achterhalen, want op instigatie van Trafigura was al het papierwerk van de transactie door de shredder gegaan.
Bij dit soort gerotzooi achter de schermen is vaak ook nog een zogenaamde consultant nodig. Een zakkenvuller uit hoge kringen die de zaakjes afdekt. In dit geval ging het om ene Philippe Mauguin, de broer van Patrick Mauguin, een gabbertje van president Chirac. Voelt u de fijne nuance? Kijk, en met zulke high society in de buurt wilde ING wel in de financiering van de shit van Trafigura stappen. Maar er is meer. Stay tuned.
woensdag 4 oktober 2006
Oh, u dacht dat we genokt waren met berichten uit de samenleving van Zeewolde? Nee, nee.
Voor we weer met wat grotere brokken verdergaan even nog iets over Henk Klein. De vroegere sheriff van het durp, wiens echtgenote als assistente fungeerde van de zo in tabletteermachines geïnteresseerde apotheker Bob Roest.
Zoals we al eerder meldden was Bobbie geruime tijd de zakenpartner van Robbie Volmer en samen zetten Bobbie en Robbie jarenlang Zeewolde op stelten. Zonder al teveel hinder te ondervinden van de sheriff.
Volmer: “Henk Klein was inderdaad een bevriende politieman met een eigen kingdommetje”.
Zoals gezegd die vriendschap resulteerde ondermeer in het in de berm manouvreren van klachten van Bobby van der Zijden (over het ietwat gewelddadig optreden van André Hazes en diens bodyguard) en ene Thalita over een gevalletje verkrachting door onze Robbedoes. Volmer daarover: “Ik zal Thalita eens bellen of ze zich inderdaad door mij verkracht voelde. Ik heb haar in mijn vrijgezellentijd drie jaar geneukt. Ik weet wel dat Thalita door Bobby van der Zijden is verkracht” (1).
Dat traineren van zaken binnen het Volmer-compex kwam ook tot uitdrukking in de nasleep van de teloorgang van reclameadviesbureau Annamedia. De eigenaresse van de in Zeewolde gevestigde onderneming had bij sheriff Klein een klacht ingediend tegen ene Willem Teeseling, een momenteel onvindbare reclameboy uit Noordwijkerhout en lid van de club van Robbie en de Bobbies. Annamedia had namelijk in opdracht van vriend Willem voor tonnen advertentieruimte in De Telegrof gekocht, maar toen punt bij paal kwam bleek Willem niet van zins te betalen. Met als direct gevolg het faillissement van Annamedia.
Uiteraard zocht de curator contact met Klein. Die deelde mee, dat er inderdaad een onderzoek aan de gang was naar de handel en wandel van Teeseling en dat onderzoek liep volgens hem parallel aan een analoog gevalletje in Purmerend. De curator zou er nog van horen. De curator hoorde niks meer. Mogelijk dat sheriff Klein het eventjes te druk heeft met het evalueren van interessante babbels over criminaliteitspreventie, met het besturen van de lokale rotary en/of met het bestrijden van de parkeerproblemen in Nederland. Je kan maar één ding tegelijk. Stay tuned.
1. Van der Zijden was een tijdlang de uitbater van de kroeg Het Wapen van Zeewolde (eerst eigendom van Robbie Volmer en Bob Roest, later alleen van Roest).
woensdag 4 oktober 2006
Nee, je zal baasje wezen van de ING. Heb je kopzorgen hoor. Valt niet mee. Je staat steeds weer voor nieuwe verrassingen. Neem nou die malloot in het Witte Huis. Voelt die Castro zich een beetje krammenakkig, gaat George W. Maf meteen de druk op Cuba vergroten. In de hoop dat ie dat land samen met de mafia weer in de democratie à la Americaine kan storten.
Wat hield die drukvergroting in? Dat ie op 28 juli van dit jaar allerlei westerse bedrijven en instellingen die met die baardaap uit Havana heulden en poen aan hem verdienden op de zwarte lijst zette. Vanaf die dag mochten Maf’s onderdanen geen zaken meer met ze doen.
Een van die bedrijven was de Netherlands Caribbean Bank NV (NCB). Al sinds 1993 actief in Fidel’s heilstaat en administratief gevestigd op good old Curacao. ING Barings zit er voor de helft in, de andere helft is toebedeeld aan twee Cubaanse vehikels.
Nou is het raar, dat de NCB dus al op 28 juli op die lijst stond en dat we dat pas gisteren in de dagvodden mochten lezen. Nog gekker is dat de ING naar aanleiding daarvan liet weten het vermoeden te hebben dat het om bovenstaande maatregel van George W. Maf ging. Vermoeden? Wat nou vermoeden?! Je mag toch aannemen dat de ING vantevoren al een seintje heeft gehad dat de NCB voor de bijl ging. Dus waarom dan “vermoeden”? Waren er voor George W. misschien nog andere redenen om de NCB zwart in te kleuren? Ging het bijvoorbeeld ook om de rol die de ING heeft gespeeld in het oil for food-schandaal? Of fungeerde de bank in het Caraïbisch gebied als wasserette? En was ze binnen die context betrokken bij de Isla Margarita-deal van Willem Endstra, waarbij Willem I ter delging van al dan niet fictieve schulden een jachthaven overdeed aan een stel minder vrolijke Nederlandse ondernemers uit Zuid-Spanje? (1). Kijk, zulke spinsels gieren door onze hersens als zo’n zogenaamde woordvoerder van de bank gaat zitten te lullen over “vermoeden”. Komen we zeer binnenkort op terug. Dus stay tuned.
1. Zie voor meer daarover onze serie Octopussy op de Followupsite.
woensdag 4 oktober 2006
In Kleintje Muurkrant hebben we al wel eens vaker kritische aandacht gegeven aan de Amerikaanse sektarische organisatie Landmark Education. Kijk maar eens in ons archief. We hebben er ook een aantal aparte internetpagina's over gemaakt omdat we na publicatie duurbetaalde advocaten achter ons aan kregen. Ondertussen groeien de discussies in het Kleintje Muurkrant-discussieforum over CSA steeds breder en worden er relaties gelegd met andere LGAT's zoals Landmark. Pasgeleden is er een kritische documentaire beschikbaar gekomen uit 2003, gemaakt door het Franse TV-station Channel 3. Middels infiltratie hebben zij onthutsende beelden opgenomen die een beeld geven van een drie-daagse Landmark-Forum sessie. Op de kritische Cultnews-pagina's van Rick Ross wordt uitgelegd dat Landmark Education inmiddels uit Frankrijk is vertrokken. Vanwege de kritische publiciteit aldaar? Kijk naar de Engels ondertitelde film op Youtube of download 'm hier (421 MB). Onthullend!
dinsdag 3 oktober 2006
"Wij vertrouwen stemcomputers niet" zal op donderdag 5 oktober 2006 om 10.00 uur een persconferentie geven in het Perscentrum Nieuwspoort in DenHaag. Tijdens de persconferentie zal "Wij vertrouwen stemcomputers niet" verslag doen van haar onderzoek naar de betrouwbaarheid van stemcomputers in Nederland. Bovendien maakt "Wij vertrouwen stemcomputers niet" dan bekend welke stappen zij zal nemen tegen het gebruik van de stemcomputers tijdens de verkiezingen van 22 november. Over de inhoud van de persconferentie worden tot het genoemde tijdstip geen nadere mededelingen gedaan. Zoek in ons elektronisch Kleintje-archief naar "stemcomputers" (Lachen...).
dinsdag 3 oktober 2006
Gisteren ging Fred Teeven op herhaling. Voor de tweede keer in zijn woelige leven was hij weer full-time politicus. En dat hebben we geweten. Van links naar rechts was de “crime fighter” op de buis. Tot je het vermoeden kreeg dat er iets interessants was gebeurd. Terwijl het alleen maar ging om het aantrekken van een nieuw kanon door de VVD, nu die Somalische mevrouw verhuisd is naar de overkant van de plas om mee te doen aan een potje denktanken over de vraag hoe we die klotenbaarden voorgoed kunnen terugbrengen in het stenen tijdperk.
Nou bleek achteraf dat diezelfde Somalische mevrouw geen koe zonder vlekje was. Laten we het er maar op houden, dat ze een beetje kuttig was gescreend, waardoor mevrouw Verdonk uiteindelijk zelfs een retourtje Canossa moest boeken om overeind te blijven.
Wat staat ons te wachten met Fred? Heeft Gerrit ook in dit geval de nieuwe kandidaat enthousiast staan af te likken bij diens entrée, zonder eens na te vlooien of de VVD opnieuw een Trojaans paard naar binnen heeft getrokken? Want ook Fred is geen stier zonder vlekje.
Wij herinneren ons nog heel goed hoe hij in de IRT-tijd mede-verantwoordelijk was voor het in- en doorvoeren van containers vol soft- en harddrugs onder begeleiding van een stel bromsnorren om de hele criminele scene van onder tot boven in kaart te brengen en vervolgens achter het gaas te deponeren. Daarbij ook nog gebruik makend van burgerinfiltranten. Mocht dat allemaal? Nee. Werkte dat? Nee. Kwam ie daarmee weg? Ja.
Toen voor deze irreguliere methode een stokje was gestoken en weg was gestreken door een Kamercommissie is vriend Fred daar niet echt mee gestopt. Dat moge blijken uit een hallucinerend akkefietje rond ene René Schouten cum suis en de burgerinfiltrant Evert Tweehuizen, die later als burgerinformant werd gekwalificeerd waardoor Fredje zijn handen kon wassen in een teiltje onschuld en Schouten cum suis voor een een tijdje een minder spectaculair leven leidden (1).
En dan is er nog Teeven’s avant la lettre-deal met Mink Kok in een Belgische kerker. Werd later weggewoven als een zogenaamde pre-deal. Maar mocht het? Nee. En waar ging die pre-deal over? Weten we niet. Maar Kok natuurlijk wel. En die zou ooit nog wel eens kunnen besluiten om een boekje open te doen. Als ie tenminste niet tijdens een proefverlofje op de fiets boodschappen gaat doen.
Trouwens nu we het toch over Mink hebben. We kunnen binnenkort ook nog de nodige stoom verwachten in het lopende proces tegen deze rakker in de casus rond de vermoorde Jaap van der Heijden. Een softhandelaar met zo’n speciale band met de landsadvocaat (2). Daarin figureert, zoals wij al eerder naar buiten tilden, ene meneer Dijkstra als getuige. Die heeft wel dertien verklaringen afgelegd over de vermeende rol van Mink bij voornoemd gewelddadig gebeuren. Fred en zijn makker Koos vonden Dijkstra hartstikke betrouwbaar, maar één van de dertien verklaringen werd stiekempies onthouden aan Kok’s advocaat. Daar stond in dat Fred twee meloen had aangenomen van een paar figuren uit het avontuurlijk milieu. De befbank achtte dat achterhouden van die verklaring opportuun, maar werd daarop vakkundig gewraakt.
Hoe dit ook zij, óf Dijkstra is betrouwbaar en dan moet er serieus gekeken worden naar die twee meloen, óf Dijkstra lult uit zijn boordje en Mink kan binnen niet al te lange tijd frisse lucht opsnuiven.
Verder is er nog de kwestie rond Teeven’s lijst. Een lijst met ruim tachtig namen van hoge heren die volgens Fred chantabel waren. Ondermeer omdat ze op verkeerde plekken hun broek hadden laten zakken. En niet te vergeten de onverklaarbare uitlevering van de Servische deugniet Joca Jocic aan Belgrado of all places.
Kortom, is Fred een Trojaans paard en op weg naar een denktank aan de overkant van de plas of is hij onze toekomstige minister van Justitie? Het woord is aan de VVD.
1. zie de serie Transparant op onze Followup-site.
(2) zie aflevering 5 en 6 van de serie Schimmen achter Pim op onze Followup-site.
maandag 2 oktober 2006
Kregen we een wat verfomfaaid mailtje van een van de costa’s, die alsvolgt luidde:
“Al meerdere malen hebben wij op Kleintje Actueel gelezen over Eutrac en zijn directeur J.M.R. van der Meer. Dit bedrijf en deze directeur zijn bij meerdere witwaspraktijken betrokken. Onderstaand een opsomming:
- Witwassen van grote hoeveelheden oude valuta (peseta, gulden enz.). Dit alles gebeurt aan de Duits/Poolse grens. Tegen 20 % kunnen bedragen worden ingeleverd”.
Jammer, maar helaas. Daar stopte de opsomming. Maar wie weet komt de definitieve tekst ook nog eens meditterraan boven water.
Hoe dit ook zij, interessant was de mail wel degelijk, want we spraken eerder in deze serie al onze twijfels uit over de vraag in hoeverre het zakelijk contact tussen het Rotterdamse bedrijf en Stephan Frischknecht, de vertegenwoordiger van de oude valutascharrelaar en gros Bob Specht in het Zwitserse Sankt Gallen, wel kosher was (1).
Gewoontegetrouw richtten wij ons dus opnieuw tot de directie van Eutrac met de volgende mail:
“Wij ontvingen onlangs een e-mail waarin uw bedrijf beticht werd van het witwassen van oude valuta tegen een honorering van 20 %. Kennelijk zou het daarbij gaan om valuta afkomstig uit de voorraden uit het voormalige oostblok, omdat de overdracht zou plaatsvinden aan de Duits/Poolse grens.
Uit een door ons al eerder vermeld stukje correspondentie tussen de bedrijfsleiding van Eutrac en de niet geheel vrij van smetten zijnde Zwitserse advocaat Stephan Frischknecht bleek, dat Eutrac zich verre wenste te houden van witwaspraktijken.
Wij zouden daarom van u willen weten of de activiteiten zoals beschreven in de aan ons toegezonden e-mail wel degelijk binnen de voorschriften van de DNB vallen.”
U ziet het, we doen ons best om hoor en wederhoor toe te passen. Om te voorkomen dat de lezers van de Volkskrant denken dat we nóóit iets doen in die richting. Stay tuned.
1. Zie in de context van witwasserij vooral aflevering 19 van deze serie.
maandag 2 oktober 2006
Goed. Het staat vast dat een exclusief groepje insiders een vette slag heeft geslagen in de dagen rond de voorstelling van Osama’s Flying Circus op 9/11. Met een ruikertje putopties in de vliegbranche. Onder wie Kobi Alexander, de ouwe voortrekker van Comverse en Odigo, die volgens kenners op Sri Lanka bij de ballen zou zijn gegrepen en zou worden uitgeleverd aan de Verenigde Staten. Ja, ja.
Goed. Je hoeft geen ufoloog te zijn om te twijfelen aan de officiële versie van de absurde gebeurtenissen op Manhattan en in Washington. Inside job of niet, het staat in ieder geval vast dat de regering van Maf1 er een aardig klosje garen bij heeft gesponnen. De war on terrorism kon van start gaan en daar plukken we nu nog de zure bommen van.
Nu de Republikeinse partij van Maffie er in de polls aan de vooravond van de komende verkiezingen belazerd voor staat is het niet ondenkbaar, dat we binnenkort opnieuw geconfronteerd zullen worden met een optreden van een van de theatergezelschappen van de tegenwoordig weer opvallend vaak in de pers verschijnende OBL. Of een spectaculair een-tweetje van Maf1 en Olmert in het doelgebied van Ayatolla Vooruit. Kan ook. Wanneer precies? Nou, laten we eens een gooi doen. Op zes oktober. Op die datum zijn namelijk enorme hoeveelheden putopties gekocht over een breed Wall Street front. Dus het zou geen gek idee zijn om alvast maar een voorraadje zoute pinda’s, chippies, cola en andere versnaperingen aan te leggen. Kan je tenminste voortdurend bij de buis blijven als de kolerezooi weer losbarst. Stay tuned.
zondag 1 oktober 2006
Hoppa, weer een vetklep voor de bijl. Mark Foley, de Republikeinse vertegenwoordiger van Florida in het Amerikaanse Congres, heeft eergisteren aan zijn stutten getrokken nadat er wat rukkerig e-mailverkeer naar buiten was getild tussen hem en een jonge voormalige stageloper. Mark gebruikte daarbij de schuilnaam Maf54 en daarmee sloeg hij het laminaat niet ver mis. Even wat verheffende strofes uit de mails om duidelijk te maken waar het over gaat:
Maf54: “Sta je ook in je boxer?”
Jongen: “Nee, ik ben net thuis. Ik was wat laat van college. De les liep wat uit.”
Maf54: “Nou, trek hem uit en relax.”
Deze is ook heel leuk.
Maf54: ”Wat heb je aan?”
Jongen: “Een T-shirt en een short.”
Maf54: “Zou ze graag bij je willen uittrekken.”
Of deze:
Maf54: “Maak ik je een beetje geil?”
Jongen: “Een beetje”.
Maf54: “Cool”.
Er is nog heel wat meer van dit hitserige proza, maar dat is jammer genoeg nog niet in roulatie gebracht. Foley zit al sinds 1995 namens Florida in het Congres en was -oh ironie- ondermeer de voorzitter van de Huiscommissie voor verdwenen en geëxploiteerde kinderen. In die hoedanigheid was hij een sterk voorstander van hardere maatregelen tegen luitjes die minderjarigen via het internet aanzetten tot sex. Zijn ophanden zijnde herverkiezing veranderde door zijn schriftelijke staaltjes kinderleut met de snelheid van een kruisraket van een piece of cake in een piece of shit. En Mark zal binnenkort voor de kadi moeten verschijnen en dan normaliter voor een tijdje achter het gaas verdwijnen. Tenminste, als alles gaat zoals het hoort in de staat van Jeb Bush, de broer van Maf1 in Washington. Want hé, het gaat hier niet om een eenvoudige boerengaffel, maar iemand uit de bovenlaag van de Amerikaanse samenleving. En daarvoor gelden andere normen en waarden.
Overigens hoeven we niet persé naar de andere kant van de plas om die verschillen tussen de dunne boven- en de dikke onderlaag vast te stellen. Wat gebeurde er bijvoorbeeld na de Jobstijding, dat bij voormalig minister van Justitie De Ruiter een mes in de deur was gezet na een zakelijk meningsverschil met een Marokkaanse vers vleesleverancier? De ex-minister kreeg bewaking voor de deur. Niet in de persoon van een eenvoudige Amsterdamse bromsnor, maar door luitjes van de veiligheidsdienst van het Koninklijk Huis. Die laatsten lekken wat minder.
Wat gebeurde er met Frits Salomonson, dertig jaar lang de Koninklijk Huis-bef en tegelijkertijd een gerenommeerde Marokkaanse kindervriend? Kon zich rustig terugtrekken over de Belgische grens.
En wat geschiedde na revelaties over close encounters of the first kind van secretaris-generaal van Justitie Joris Demmink en jeugdigen in Praag, Eindhoven en Londen? Er werd aarzelend een intern onderzoek op gang gehesen dat naar verwachting niks opleverde. Oh, btw. Er schijnt nu voor Joris een nieuw potje op het vuur te zijn gezet. Ditmaal aan de Bosporus. Als het prutje gaar is, hoort u weer van ons. Want we blijven vasthouden aan het devies: “And justice for all”. Stay tuned.
vrijdag 29 september 2006
Scholen, vluchtelingenorganisaties, vakbonden, bekende Nederlanders, politieke partijen en bijna alle gemeenten in Nederland hebben zich uitgesproken voor een pardon regeling voor de asielzoekers die al meer dan vijf jaar in Nederland verblijven. Gezien de nieuwe politieke situatie lijkt het ons goed om nog één keer voor de verkiezingen, samen met alle mensen die zich in de afgelopen periode hebben ingezet voor deze groep, de politiek op te roepen een oplossing te vinden voor de 26.000 vluchtelingen. Op zaterdag 4 november willen we een manifestatie houden op Het Plein in Den Haag tussen 14.00 uur en 16.00 uur waar we met veel mensen willen laten zien dat deze klasgenoten, buren, vrienden, bekenden hier horen en niet meer gemist kunnen worden. Het motto is: "Kies voor een humaan asielbeleid: een generaal pardon nu! De manifestatie wordt georganiseerd door Defence for Children International, VluchtelingenWerk Nederland,
Vluchtelingencordon Friesland, Stichting 26.000 gezichten, Van Harte
Pardon Noord, Prime, Genoeg is Genoeg, Keer het Tij, Stichting Een
Royaal Gebaar, Stichting LOS. Wij hopen op een grote opkomst en daarmee op uw aanwezigheid.
donderdag 28 september 2006
Zou je toch zeggen dat als een huurder het langdurig laat afweten en uiteindelijk in staat van faillissement duikt, de eigenaar van het pand zich hijgend bij de curator meldt. Zo niet toen in maart van dit jaar de zevende hemel naar beneden kwam. Eigenaar Oldweg BV zocht geen contact. Misschien niet zo vreemd als je weet, dat Oldweg een dochter heeft met een vestiging in het rustieke Laren: Van Kooten en Bertrams Vastgoed BV. En wie komt daar regelmatig over de vloer om te zien of er nog wat te vlooien valt? Onze kleine, maar fijne Robbie Volmer.
Naast wat gerommel in financieringen van vastgoed houden Van Kooten en Bertrams zich ook nog bezig met de handel in textiel en het is dus niet om zwaar te derailleren als je de club terugvindt in een bureel van het Amsterdamse World Fashion Centre. Nog niet zo lang geleden een van de lievelingen van de ons te vroeg ontvallen Willem Endstra en zijn gabber Klaas Hummel (1).
Daarmee zijn we ineens op bekend nasaal terrein. En wordt het ook acuut nodig om onze seatbelts te fasten. Want wie vonden we terug als fiscale adviseurs van Volmer en de Van der Kerkjes? Nou? Een paar figuren uit de Major League. De beffen Arthur Toenbreker en de alweer een tijdje in Huize Hiernamaals verblijvende Evert Hingst. Is dat lekker of is dat lekker?
Maar lief klein konijntje heeft nog meer vliegen om zijn neus. Consigliere Evert heeft namelijk indertijd ten behoeve van Robbie, Folkert en de Vuurense ex-RABO-directeur Corné Spruijt (tegenwoordig van de deftig klinkende holding Spruijt, Milet, De Saint-Aubin BV) bemiddeld bij het veroveren van een peace of the action in Dino’s Club One aan de Coenhaven in Amsterdam-West.
Echt een hebbeding. Met inderdaad veel action. In 2002 werd de zaak dichtgetimmerd toen er door een peloton bromsnorren een rijk geschakeerde hoeveelheid mindbenders werd aangetroffen. Na wat administratief gesteggel en een tijdelijk gordijn van planken ging het hok weer open en heel even leek de rust weer teruggekeerd. Leek, want in oktober 2004 nam een eruitgewipte cliënt zijn jachtgeweer ter hand om de zaak van wat extra ventilatie te voorzien. En eind november van dat jaar was het weer feest. Opnieuw een peloton bromsnorren over de vloer en ja hoor, weer een rijk geschakeerde voorraad mindbenders, plus een bonusje illegalen. De geschiedenis vertelt niet of die illegalen uit de bij Robbie favoriete Oosteuropese contreien afkomstig waren. Maar zeker is wel dat onze kleine vriend geen hekel heeft aan het obscure in onze samenleving. Stay tuned.
1. Maak gerust gebruik van onze zoekmachine om een frisse ruiker over het WFC bij mekaar te plukken.
dinsdag 26 september 2006
7th Heaven International Group was op papier niet te linken met dear old Robbie Volmer. Maar dat de Group net als de rest van de door ons al eerder vermelde zooi omgevallen BV’s toevallig op de Patroonsweg is terechtgekomen, is net zo waarschijnlijk als een bezoek van Jan Peter Klootviool aan een glijhuis vol Svetlana’s, Olga’s en Irina’s. Katvangers? Nooit van gehoord meneer. Niet? Ging zo: Je trok een batterij BV’s uit de grond, je zette er een paar lullo’s (oftewel katvangers) voor, je pompte er wat geld in om zaken te doen, je betaalde je leveranciers naar believen of helemaal niet, je pakte je winst uit het doorstoten van goederen of anderszins, dan liet je de zaak langzaam leeglopen, je haalde je poen eruit via een sterfhuisconstructie en aan het einde van de rit was iedereen blij.
Maar inmiddels is de wet aangescherpt en werden de lullo’s mede-aansprakelijk. No sweat. Gewoon doorgaan. Dan maar lullo de pineut. En mocht die achteraf nog babbels krijgen, dan stuur je iets ernstigs op hem af. Iets Oosteuropees of zo. Na faillissement volgt de bekende rondedans met de rechter-commissaris en de curator en die kunnen na een korte of langere periode hossen niet veel anders doen dan de zaak sluiten bij gebrek aan baten.
Zo liep het tot nu toe ook bij de 7th Heaven. Op 21 maart van dit jaar ging de boel down.
Oorspronkelijk gaf ene Pauline van der Kerk-Jones persoonlijk leiding aan de zaak, maar op 23 mei 2002 gaf die op papier de pijp aan Maarten. Of liever aan Sapheir Holding. Een front waarachter zij zelf plaatsnam. De boekhouding werd zoals gebruikelijk verzorgd door ene Iman Imanse van de firma Positivo (jawel) uit Hoofddorp.
Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen. Nee, maar toen de bijl viel waren zowel Sapheir als het meisje Van der Kerk uit zicht verdwenen. Aansprakelijk voor de shit bleken de BV’s Eekhoorn en Hego Holding, respectievelijk onder leiding van mevrouw Van Goethem-Henneman en de heer M.L. Davies, een hotelhouder uit Blackpool en oud-countrymanager van Coca Cola in Nigeria en China.
De 7th Heaven had al lang en breed de huur van het pand aan de Patroonsweg opgezegd en de zakelijke activiteiten vanaf begin 2005 op zijn beloop gelaten. Op de rekening bij de RABO-bank, toch al niet bekendstaand als erg kieskeurig als het om twijfelachtige cliëntèle gaat, stond nog de klapper van 22 euro. Crediteuren? Effe schijt aan. De administratie afgeven? No way, José. Waar die papieren lagen? Bij Malcolm Davies. Tot voor kort een gabbertje van Pauline van der Kerk en haar echtgenoot Folkert, opgedolven in een kroeg. En wie was de lullo van deze zevende hemel? Juist, de schielijk naar Engeland teruggekeerde Davies. Leuk hè? Maar we kunnen het nog leuker voor u maken. Stay tuned.
maandag 25 september 2006
Morgen, dinsdag 26 september moet een politiek activiste voorkomen omdat ze weigerde tijdens een actie haar persoonsbewijs
aan een agent te laten zien. Dit was bij een kraakactie in Amsterdam op 13 maart 2005, dus ruim anderhalf jaar geleden. Dit is des te opmerkelijker omdat het incident zowel tot wat opstootjes op straat als een uitgebreide discussie in de Adviescommissie Algemene zaken van de Amsterdamse gemeenteraad heeft geleid. De politieke consensus bleek toen te zijn dat het niet de bedoeling is, mensen tijdens politieke acties met deze omstreden nieuwe wet lastig te vallen. Kennelijk wil de politie en het OM zich daarbij niet neerleggen.
Bij een kraakactie in de Helmholtzstraat te Amsterdam-Oost op 13 maart 2005 werd de woordvoerdster hardhandig aangehouden door agenten van het politiebureau Linneausstraat, enkel omdat ze weigerde haar persoonsbewijs te laten zien. Bij bij de kraakactie zelf bleek de wet niet overtreden te zijn. Wel werd de woordvoerdster meegenomen naar het bureau. Vervolgens zijn bij een tweetal solidariteitsdemonstraties bij het bewuste bureau zijn nog eens rake klappen uitgedeeld door de politie en een verdere demonstrant is gearresteerd. Hij werd evenals de woordvoerder later zonder enige aanklacht heengezonden. Verschillende leden van de Kraakgroep hebben als reactie op dit voorval op 17 maart 2005 ingesproken bij de Adviescommissie Algemene zaken. Na een aantal vragen door de commissieleden gelastte burgemeester Cohen dat het feitenrelaas van het bewuste incident ter beschikking van de commissie zou komen, maar hij vermeldde tevens "het niet de bedoeling is dat de politie bij politieke acties controles op papieren uitvoert'. Het blijft gissen of deze aanklacht vanzelf uit de bureaucratische molen
van politie en OM is komen rollen dan wel dat op het niveau van de burgemeester en hoofdofficier besloten is dit als principezaak door de rechtbank te laten toetsen. Het is in iedere geval een mooie gelegenheid om aan te tonen dat wetten als de identificatieplicht vooral bedoeld zijn om burgers te kunnen intimideren en ze te pakken ook als ze de wet niet hebben overtreden.
maandag 25 september 2006
Een paar voorspellende citaten uit Het Financiële Dagblad. Volgens Rudy Stroink van vastgoedontwikkelaar TCN zal de markt voor nieuwe kantoorgebouwen binnen enkele jaren een flinke klap krijgen. "Het gaat met een voor Nederlandse begrippen revolutie, binnen een periode van drie, vier jaar", aldus Stroink afgelopen vrijdag tijdens het congres van de Vereniging van Nederlandse Projectontwikkeling-maatschappijen (Neprom). Ook Hans de Jonge, hoogleraar vastgoed en ontwikkeling bij de TU Delft en voorzitter van de Brink Groep, denkt dat de kantorenmarkt mindere tijden tegemoet gaat: "We denderen willens en wetens met een noodgang op die afgrond af". In de gaten houden dus...
zondag 24 september 2006
Naast het idee van Dino’s Club One in de Amsterdamse Coenhaven koesterde de satellietclub van de in die tijd in Ferrari’s en ander blinkend materieel rondhobbelende Robbie Volmer nog meer snode plannen om de kassa te laten rinkelen. In Zeewolde. Aan de Patroonweg. Bijvoorbeeld via gokken. Eerst via het internet, omdat ze in Den Haag wel bezig waren om die boel te reguleren, maar dat duurde nog wel even. En dan natuurlijk een of meer casino’s. Golden Ten.
Wat dat betreft was er wel de nodige expertise in huis. Bijvoorbeeld bij Ronald “Horney” Steenbergen. Een telg uit de Blokkerfamilie, die ooit eens tegen een paar zwaailichten was aangelopen wegens import van vervalste merkartikelen uit China en Taiwan. Maar wie zonder zonden is, hij werpe de eerste steen.
Goed, Horney kwam aanzetten met een stel Chinezen uit Hong Kong om de Golden Ten-keten van de grond te trekken, om te beginnen in Zeewolde. Daar moet je wel wat kluitjes voor vrijmaken, maar dat was geen probleem. Er zat voldoende in de oorlogskas bij de RABO-bank (!) in Haarlem om eventuele problemen met de grond gelijk te maken. En jawel, na enige tijd hop hop daar draaiden de balletjes. Het feest duurde een jaar, toen was het einde oefening.
Vraag was wat nu? Folkert van der Kerk zou toen het lumineuze idee hebben geopperd om een glijhuis te beginnen. Hij wist wel ongeveer hoe dat moest, want hij dreef al een vleeswinkel in Laren, de Boccaccio. Er werden op voorhand al de nodige Svetlana’s, Olga’s en Irina’s geïnstalleerd, maar de gemeente stak er uiteindelijk een penisje voor en het plan stierf een vroege dood.
Maar de Van der Kerkjes zijn niet voor één gat te vangen en openden op het roemruchte adres Patroonweg 16 een restaurant, Mixxers. Bovendien hevelden ze hun Haarlemse postorderbedrijf Store24 naar hetzelfde adres over. Een vehikel dat zich presenteert als de Europese vertegenwoordiger van Frankie B Jeans en Funky Ice Breaker en als aanbieder van overtollige stocks van Diesel en Miss Sixty, met filialen in het Britse Blackpool (mr. Davies, we presume?) en Cleveland en Kokomo in de US.
Dat de Mixxers de in Nederland wereldberoemde galmer Dries Roelvink sponsort is misschien licht dissonerend. Maar om een beetje te manipuleren met Jan Peter Klootviool’s uitspraak “het gaat goed in Nederland”: het gaat goed aan de Patroonweg.
Of dat ook geldt voor Robbie, de ouwe gabber van de Van der Kerkjes ... hmmmm. Nou, hoort u nog van ons. Stay tuned.
vrijdag 22 september 2006
Honderden mensen die op dit moment opgesloten zitten in vreemdelingengevangenissen in Nederland verkeren in levensgevaar. Uit het rapport over de Schipholbrand dat gisteren door de Onderzoeksraad voor Veiligheid naar buiten werd gebracht en het gerelateerde onderzoek van de VROM-inspectie, moeten onmiddellijk vergaande conclusies worden getrokken.
Uit de rapporten blijkt dat de veiligheid van vreemdelingengevangenissen, waar op dit moment honderden vreemdelingen zonder geldige verblijfspapieren opgesloten zitten, niet gegarandeerd kan worden. Net als bij het cellencomplex op Schiphol-Oost zijn ook bij deze gevangenissen ernstige tekortkomingen op het gebied van de brandveiligheid gesignaleerd.
De Vreemdelingengevangenissen, zoals detentiecentrum Zeist, moeten onmiddellijk ontruimd en gesloten worden nu de overheid niet in kan staan voor de veiligheid van de gevangenen. Daarnaast moet afgezien worden van de opening van de geplande bajesboten in Dordrecht en Zaandam.
Naast Donner en Dekker moet ook Verdonk haar verantwoordelijkheid nemen en aftreden. Hoewel Dekker en Donner verantwoordelijk waren voor het cellencomplex is het toch het Vreemdelingenbeleid waaronder de slachtoffers gevangen gezet waren. Ook heeft Verdonk ten onrechte vanaf het eerste moment beweerd dat er door alle diensten adequaat gehandeld is. Gisteren is het tegendeel aangetoond. Daarnaast is de afwezigheid van nazorg voor de overlevenden van de ramp onverdedigbaar.
All included vindt dat tot elke prijs voorkomen moet worden dat het onmenselijke Nederlandse vreemdelingenbeleid nog meer slachtoffers maakt. Het opsluiten van ongedocumenteerde migranten valt niet te rechtvaardigen. In deze tijd van globalisering moet migratie erkend worden als een onderdeel van de wereld waarin wij leven. Stop opsluiting, uitsluiting en uitzetting.
vrijdag 22 september 2006
Wat denk je? Hebben ze het lijk van Katrien de Cuyper opgegraven. Om te kijken of ze na al die tijd op haar lichaam nog wat DNA kunnen vinden, dat als bewijs kan dienen voor de veronderstelling dat anonieme brievenschrijver Karel van Rompaey het meisje om hals heeft gebracht. Kosten noch moeite worden gespaard. Maar anonieme brieven die reppen over vunzigheden die zouden zijn begaan door praalhanzen als de gebroeders Lippens zijn tot nu toe achteloos terzijde gelegd. Om nog maar te zwijgen over al het schriftelijk materiaal dat ooit is aangetroffen in het huis van Tony van den Bogaert. Nooit nagevlooid door bef en bromsnor. En als we het toch over DNA-materiaal hebben. Wat is er ooit gebeurd met dat materiaal van figuren als Nihoul, Van der Elst en Bouty? Heeft men aan de hand van hun DNA ook graven opengespit om met de zogenaamde nieuwe technieken vast te stellen of ze iets te maken hebben gehad met de kindermoorden van het vorige decennium? Nee. Maar wel bij zo’n ongelukkige dommekloot als Van Rompaey! Rechtsgelijkheid? Natuurlijk niet, godnondeju. Het recht van de bovenlaag, dat wel. Stay tuned.
vrijdag 22 september 2006
Eigenlijk is het niet erg verrassend. Maar eenmaal uitgesproken in de publieke sfeer geeft het toch een inkijkje in de omgangsvormen tussen de VS en haar bondgenoten. De manier van doen van de bully: van treiteren, dreigementen, pak slaag, tot aan moord en doodslag. Je moet nou eenmaal je reputatie in stand houden, toch. Daar helpen geen stille marsen tegen. Toch was de uitspraak van president Musharraf van (ook onze) bondgenoot Pakistan niet mis.
Als Pakistan geen actieve bijstand bood bij het verjagen van de Taliban uit Afghanistan dan zou de VS Pakistan terugbombarderen tot het stenen tijdperk. Gunboat diplomatie heette dat toen de koloniale verhoudingen nog tot de westerse norm behoorden. In de ‘beschaafde’ wereld waartoe de VS behoort, volgens uitspraken van haar president, is bombarderen dus gewoon. De hete luchtballonnen van CDA, VVD, PvdA en meer van dat moois in het Haagse hebben zich nog niet uitgelaten over deze gaffe van Bush, Maar ja, zij weten wel beter: als je verder wilt komen in die wereld betekent dat je plaats weten en geduld hebben. Dan wordt je wellicht secretarisgeneraal van de… vul maar in.
Hoe zou dat gegaan zijn met onze Dzjeep, ook een dreigementje als we geen troepen zonden? Iets uit de archieven van de CIA, over escapades van Bea in Iran tijdens haar jonge jaren, of correspondentie van Bernhard? We zullen het voorlopig niet te weten komen. Tenzij er een nieuw tribunaal in Neurenberg komt. Ondertussen zitten onze opbouwwerkers in dat gebied. Helpen de bevolking met het opzetten van dorps- en streekcomite’s, ouderparticipatie op scholen, nieuwe buurt en clubhuizen. Ondertussen groeit de papaver door en zijn er nieuwe doelen zichtbaar voor onze bondgenoot in Washington.
donderdag 21 september 2006
Als je rondgereisd hebt in Mexico, dan weet je wel wat hiermee bedoeld wordt. Voor de thuisblijvers buikloop, oftewel dunne poep en krampen. In dit geval wens ik het de heren van harte toe, langdurig en intensief.
Wie die heren zijn? Nou dat zijn de RK priesters, die hun handen (en andere lichaamsdelen) niet thuis konden houden en in de VS een spoor van vernielde of gekneusde levens achter zich lieten... De kerk zorgt wel voor haar herders, ook in de VS. Daar heeft de katholieke kerk een wijkplaats gevonden voor diegenen die het te heet onder de voeten werd. In tegenstelling tot de arme Mexicanen die hun heil zoeken in de VS is er ook een stroom naar het zuiden, van “aangebrande” op de vlucht zijnde priesters. Juridische procedures in Mexico? Tja, da’s geheel andere koek. Nog niet zolang geleden was er een fraudeschandaaltje bij de verkiezingen. Dat werd opgelost door een familielid van de zittende president een onderzoek te laten doen. Nee niks westerse tv en radio zenders die opgetogen juichen over de voortschrijdende democratie in Midden E, sorry Amerika. Kijk, verkiezingsfraude komt alleen voor als het de VS zo uitkomt, en dus niet in Mexico. Maar, terug naar de priesters, Amerikaanse van pedofiele verdacht priesters vluchten naar Mexico en daar gaan dan procedures het ronde archief in. (bron)
donderdag 21 september 2006
indien je jezelf op de hoogte wilt stellen van de inhoud van het zojuist uitgebrachte rapport van De Onderzoeksraad voor Veiligheid onder voorzitterschap van Pieter van Vollenhoven over de brand die in de nacht van 26 op 27 oktober 2005 woedde in het Detentie- en Uitzendcentrum Schiphol-Oost, dan kun je dit hier downloaden.
donderdag 21 september 2006
Uit protest tegen de Nederlandse steun aan de oorlogspolitiek van George Bush zal aanstaande zaterdag 23 september een groot luchtalarm afgaan voor het Amerikaanse consulaat in Amsterdam. Om 14 uur zullen honderden mensen symbolisch dood neervallen op het gras van het Museumplein. Met deze manifestatie willen de organisatoren aandacht vragen voor de bloedige gevolgen van de zogenaamde War on Terror, die naar hun mening sinds 11 september 2001 slechts meer oorlog, terreur en gevaar heeft voortgebracht.
Woordvoerder Bart Griffioen: "Steeds meer mensen hebben genoeg van de leugens en het beleid van Bush. Ook de Telegraaf-enquete van vorige week liet dat zien: op de stelling ‘Nederland moet achter de VS blijven staan’ zei maar liefst 60 procent NEE. Met onze symbolische actie willen we dat geluid onderstrepen. We protesteren tegen het zogenaamde “Nieuwe Midden-Oosten” van Bush en vinden dat er een einde moet komen aan de actieve steun daarbij van Nederland, zoals aan de troepenmissie in Afghanistan."
Afgelopen zomer organiseerde een coalitie van Palestijnen, joden, moslims, socialisten en vele anderen een succesvolle demonstratie tegen de oorlog in Libanon en Gaza. Aanstaande zaterdag zal er ook elders in de wereld – van Europa tot de VS, van het Midden-Oosten tot Latijns Amerika – opnieuw worden gedemonstreerd tegen de Amerikaanse oorlogspolitiek.
Zaterdag 23 september - Museumplein Amsterdam Afghanistan... Irak... Libanon... Palestina... Iran... NEE tegen het 'Nieuwe Midden-Oosten' van de VS & Israël BREEK MET BUSH!
Zie www.stopoorlog.nl Om 13 uur begint de manifestatie & om 14 uur is de aanvang van 't luchtalarm.
donderdag 21 september 2006
Sodemekajum. Werden we toch even heftig op de nagelriemen gestampt. Dat gevalletje wiet was namelijk niet gesitueerd in Robbie Volmer’s glijhuis op Marconistraat 12, maar in het Camelotkasteel op de Patroonsweg 16. Foutje, maar waar gehakt wordt vallen vogelnestjes.
Gaan we over tot de orde van de dag en besteden we aandacht aan de zakelijke mores die onze Danny de Vito van Heino al jaren en jaren tentoonspreidt. Neem bijvoorbeeld de afwikkeling van het faillissement van de Volmer Groep BV. Deze BV zag het levenslicht op 29 november 1999 en overleed op 7 februari 2001. Dat was snel, het leek Overtoom wel.
Wat gebeurt er normaliter na zo’n droevig overlijden? Dan komt er op last van de rechter-commissaris als een gezwinde speer een onderzoek op gang om te kijken of er nog wat te halen valt voor de schuldeisers. Ook in dit geval werd er dus een gesprekje gearrangeerd tussen de curator en de enige aandeelhouder van het onder de zoden geraakte vehikel, Robbie. In de Camelot. Ha, denkt de betrokken speurneus, een horecaonderneming! Misschien valt er nog wat van het blok voor de schuldeisers. Nee, nee, zegt Robbie dan. Dit bedrijf hoort niet bij de Volmer Groep. Dit is privé eigendom. De Volmer Groep is gewoon leeg. Nou, zegt die speurneus dan, stuur mij de boeken maar op, ik trek aan mijn stutten.
Ja jammer, maar Robbie stuurde geen boeken. Ook niet na herhaaldelijke verzoeken. Die boeken waren er gewoon niet. Logisch volgens Robbie, want als er binnen een bedrijf geen activiteiten worden ontwikkeld hoeven er ook geen boeken te worden bijgehouden. Er was nog wel een stukkie administratie, maar dat lag bij accountantskantoor Gibo Jansen in Harderwijk.
De curator deed vervolgens verwoede pogingen om van Gibo de nodige afschriften te krijgen. Dat bleek net zo moeilijk als het schrijven van het alfabet met hamer en beitel. Uiteindelijk kwam Robbie’s accountantskantoor met een concept jaarrekening over 1999 (!) over de brug. In de balans wapperde per de 31ste december van dat jaar al de rode vlag. Volgens onze Robbie had zijn Groep wel wat schulden, maar niks om je erg druk over te maken. Een overzicht ervan? Helaas Flevokaas. Na nog wat verder gegrut te hebben adviseerde de curator het faillissement maar in te trekken en werd daarna waarschijnlijk meteen doorgestuurd naar een psychiater voor een APK’tje.
Robbie uiteraard in de zevende hemel na dit kleine succesje. Of liever 7th Heaven. Zijn International Group. Oorspronkelijk van de grond getrokken voor de detailhandel in erotische artikelen. Wel lekker voor de Svetlana’s, Olga’s, Irina’s etcetera. Konden ze zo nodig intern de apparatuur betrekken voor hun hopswerkzaamheden. Aan deze 7th Heaven besteden we aandacht in het volgende artikeltje. En via dit hemelse Volmerbedrijf komen we dan in nog minder joyeuze verwikkelingen terecht. Met vrienden en collega’s van Robbie. Maar alles op zijn tijd. Stay tuned.
woensdag 20 september 2006
Het bleef in Robbie Volmer’s pand aan de Marconistraat 12 niet bij de kleurrijke gebeurtenissen rond de Tokkies en het tegen betaling hopsen van Svetlana’s, Olga’s, Irina’s etcetera. Er werd op de eerste verdieping ook nog een alleraardigste wietplantage aangetroffen. Maar de kadi vond onvoldoende bewezen dat Robbie himself de eigenaar was van het geurige groene veld op één hoog, dus ontsprong onze kleine vriend de dans met een of meer bewakers.
Het was overigens niet het enige vastgoed dat Volmer al dan niet gestut met pegels van lieden uit het avontuurlijke circuit bestierde in “de plaats van je leven”. Neem bijvoorbeeld het pand aan de Patroonsweg 16. Daar huisde indertijd Camelot. Een businesscentrum voor betalende leden dat als kasteel was ingericht en dat daardoor levendige herinneringen opriep aan het luchtkasteel in Eemnes van de heren Tijs en De Bode (1).
Of Freud hier toesloeg of een andere zielenvorser blijft de vraag, maar in een van de conferentieruimtes op de eerste verdieping van Koning Robbie’s megalomane club hing Don Corleone vanuit zijn lijst toe te kijken. Maar net als voornoemde filmdon redde Robbie het niet en in het najaar 2000 deed hij de exploitatie over aan een paar boys van het Zandvoortse strandrestaurant Riche. Inclusief de Laurens Margaretha, de al eerder bij ons voorbijgezeilde schuit van de Hakkelaar. Konden de bezoekers lekker in privésfeer wat babbelen en wat spelevaren op het Flevomeer. Driester nog, de nieuwe uitbaters gooiden zelfs luxe jetvluchten vanaf vliegveld Lelystad in de aanbieding. High hopes dat wel, maar er waren heel wat wolken.
Naast Camelot Business Centre BV had Robbie namelijk op het zelfde adres ook nog een stel andere BV’s gestald. Zoals daar waren: Virgin Vastgoed BV, Volmer Groep BV, Laurens Margaretha BV i.o., Avalon Vastgoed BV, Restaurant Camelot, First Knight Club en 7th Heaven Group International BV. En hoe droevig is het om hier te moeten onthullen dat de hele zwik inmiddels is opgeheven, ontbonden of verplaatst. En niet zonder het nodige geruis.
Maar dat is iets voor de volgende aflevering. Stay tuned.
1. Om meer aan de weet te komen over dit kasteel, raden wij u aan om met vaardige hand onze zoekmachine ter hand te nemen.
woensdag 20 september 2006
Natuurlijk zijn religie en "de staat" in het huidige moderne Westen gescheiden, in tegenstelling tot al die achterlijke niet-christelijke landen elders op deze aardkloot. Toch? kijk maar.
woensdag 20 september 2006
Spinnen (nee, niet die insecten) en spindoctors zijn niet nieuw. Wat ze doen is het manipuleren van de publieke opinie. Volgens wikipedia zijn de methoden die de dames en heren inzetten: selectief citeren, feiten selectief gebruiken, negatief nieuws 'begraven', door het naar buiten te brengen op een moment dat belangrijkere gebeurtenissen het nieuws domineren; journalisten strategisch voorzien van primeurs, handige citaten en soundbites, het gelijktijdig inseinen van verschillende media, zodat wanneer één ervan werkt aan een vervelende onthulling, het slechte nieuws geen primeur meer is.
Maar in onze vrije markt samenleving gaat het uiteraard om één ding: rijk worden. Waar een vraag is ontstaat aanbod.
Zo hebben we de ontkenners van ‘klimaatsverandering’ die bij voorkeur op prime time in beeld komen om ons gerust te stellen. Niks aan de hand, hoor. Dat doen ze vanuit de goedheid van hun hart, toch? Nou, meestal gefinancierd door transnationale ondernemingen die geen gezeur (regels) aan de kop willen hebben. Kijk maar eens hier en je kunt zien wie er allemaal betaald worden door Exxon. In een artikel in de Britse krant The Guardian wordt uitgebreid ingegaan op de systematische manier waarop de publieke opinie gemanipuleerd wordt. Of het nou gaat om klimaatsverandering, roken, voedsel, Irak, Iran, de NS of de geweldige Nederlandse economie.
dinsdag 19 september 2006
Nee, mr. Robbie Volmer heeft echt niet slecht geboerd. Tuurlijk, hij heeft hier en daar wel een veer gelaten in Zeewolde. Maar volgens onze informatie bewoont de rakker momenteel een flink pand aan de IJssel bij Zwolle (compleet met een zwaar hek en camera’s tegen onverlaten en deurwaarders), tuft op zijn gemakkie rond in een zwarte Mitsubishi Pajero en is zakelijk actief als managing director van Alfa Consultancy. Oorspronkelijk het golfterrein-vehikel dat in de eerste aflevering van de Volmer-saga al voorbijkwam.
Tegenwoordig houdt Alfa misschien hooguit nog het poloveld van ome Cor van Zadelhoff een beetje bij als vriendendienst, maar om moverende redenen heeft Robbie een ander speelterrein opgezocht om te consulten: watermanagement. Nee, dat heeft niks te maken met de promotie van Manneke Pis of Willem Alexander. Het gaat om drijvende huizen, die hij samen met de firma Dura Vermeer aan de man probeert te brengen, en het ecologisch verantwoord beheren van het IJsselmeer. Kortom, Robbie heeft de rijkdom van de natuur ontdekt.
Was trouwens twee jaar geleden ook al eens gebeurd. Toen bezorgde hij namelijk de Tokkies, een natuurverschijnsel uit de Amsterdamse wijk Geuzenveld/Slotermeer, een woning in een pand op het industrieterrein dat kort tevoren nog in gebruik was als illegaal glijhuis en als doorvoercentrum van Oosteuropese dames voor de vleesindustrie. Toen er zakelijk de nodige tegenwind opstak moest het pand verpatst worden, maar fuck hoe raak je zo gauw van die kloten Tokkies af? De van een enorme hype herstellende familie kreeg niet alleen een formeel schrijven om op te rotten, maar ook dreigende telefoontjes en uiteindelijk bezoek van een knokploeg. Die gaf uiteindelijk de doorslag en de Tokkies vertrokken. Zo zie je maar weer, dat kale dikke mannetjes soms heel vervaarlijk uit de hoek kunnen komen. Vooral als ze wat kortaangebonden kennissen hebben en weinig te duchten van de plaatselijke bromsnorren.
Vrolijke serie dit. Gaan we mee verder. Stay tuned.
maandag 18 september 2006
Met kolonel Arie Vermeij ben ik het eens dat de ISAF-missie in Afghanistan neerkomt op dweilen met de kraan open. Dat wordt echter niet veroorzaakt door een constante stroom nieuwe Taliban-strijders uit Pakistan, maar omdat de missie aan de wortel van het kwaad – het vijanddenken – voorbijgaat. Met de kracht van wapens, waarop zowel de NAVO als de Taliban vertrouwt, zal deze nooit uitgeroeid kunnen worden. De enige kracht die daar wel toe in staat is, is onze denkkracht, ervan uitgaande dat ‘wat uiterlijk verdeeld lijkt, denkend tot eenheid kan worden gebracht’.
Om een einde te maken aan het vijanddenken wereldwijd, ofwel in het belang van het algemeen: de wereldvrede, wordt het dan ook tijd om deze puur menselijke kracht in de strijd te werpen. Begrijpelijkerwijs zullen voor deze wisseling van ‘tankkracht’ in ‘denkkracht’, alle partijen allereerst tot een rigoureus staakt-het-vuren moeten besluiten, dus zullen zij hun strijdbijlen voorgoed moeten begraven, zowel letterlijk (militair) als figuurlijk (politiek). Deze doorbraak in denken moet werkelijkheid kunnen worden vanuit het besef dat er geen militaire maar enkel een humanitaire oplossing voor Afghanistan bestaat, voor de realisatie waarvan de VN de aangewezen instantie zijn. Het wordt dan ook tijd dat Den Haag haar kaarten dáárop zet, in plaats van op de VS. Sterker, het democratische belang van het algemeen gebiedt deze koerswijziging simpelweg. (Wouter ter Heide)
maandag 18 september 2006
Afgelopen donderdag publiceerden wij integraal de eerste anonieme brief uit begin september 1996, die graaf Leopold Lippens (burgemeester van Knokke) en graaf in spe Maurice Lippens (hoogste baas van Fortis) beschuldigde van pedofilie in de ergste graad. Een paar maanden later arriveerde bij Justitie in Luik opnieuw een anoniem briefje van dezelfde bron. Die luidde licht geïnterpreteerd alsvolgt:
“Betreft graaf Leopold Lippens en Maurice Lippens.
Alleen de rijken en machtigen kunnen u bewegen te zeggen dat het om laster gaat zonder bewijs. De pers heeft alles wat we u verteld hebben over die monsterachtige topzakenlieden, die rustig 300 tot 900.000 francs neertellen voor een videocassette, met geen tang aangeraakt. De gebroeders Lippens hebben voor miljoenen aan pedo-videomateriaal vernietigd.
Leopold, de grootste malloot van het duo, is twee keer voor de rechter geweest. Een keer wegens een smerige sexaffaire. Zijn broer heeft aan de klagers een afkoopsom betaald en de beklaagde kreeg een voorwaardelijke straf.
Leopold kreeg op zijn golfterrein ook nog eens bezoek van gendarmes voor een drugscontrole. Hij probeerde vergeefs ze als hoogste baas van de politie aan de deur af te poeieren, maar ze hebben cocaine aangetroffen en geconfisceerd. Ook in dat geval werd een voorwaardelijke straf uitgesproken.
Let wel, deze gevallen werden behandeld in Brugge, waar de burgemeester op zijn zetel wordt gehouden door de gebroeders Lippens. Wat betreft de pedofiliegevallen - als u die tenminste opgelost wil zien - zult u op de aanwijzingen die wij nog in petto hebben over de gebroeders Lippens ontdekken, dat tientallen kinderen voor hen behoed hadden kunnen worden. Wij hebben geen persoonlijk belang bij de ontmaskering van deze monsters.
Op dit moment weten ze hun raadsman ervan te overtuigen dat er zonder bewijzen geen zaak is. Maar wij laten deze affaire niet los.
Over de zaken die in Brugge voor de rechter zijn geweest heeft geen enkele krant geschreven. Er waren zeker twaalf getuigen bij toen Lippens cocaïne aanbood op de golf. Die kleine affaire kan u op weg helpen naar de zware pedofiliegevallen.”
Vergeleken met de inhoud van de twee anonieme briefjes over de Lippens-boys zijn die drie anonieme briefjes van Karel van Rompaey over zijn al dan niet verzonnen ritje met Katrien de Cuyper net voor ze verdween gewoon pinda’s. Maar Karel gierde achter het gaas en de Lippens-boys zijn behandeld met alle égards waarop de elite nu eenmaal recht schijnt te hebben. Krom? Mogelijk. Maar zo is het wel. Stay tuned.
maandag 18 september 2006
In november vinden in Nicaragua nieuwe presidentsverkiezingen plaats. En net als onlangs in Mexico tippen de collega’s van Deventer koekenbakker Maurice de Hond de “linkse” kandidaat als winnaar. Die kandidaat heet Daniel Ortega en yes, dat is dezelfde man wiens democratisch gekozen Sandinista-regering in de jaren tachtig met alle middelen werd bestreden door de zogenaamde Contra’s. De Midden-Amerikaanse component in de Iran-Contra-affaire, waarbij de CIA naast het geven van nuttige cursussen voor het massale slachten van burgers ook wapens leverde die betaald werden met drugs.
Uiteraard zit de eventuele overwinning van een vuile communist als Ortega bij de komende verkiezingen de Amerikanski’s niet lekker. Venezuela, Brazilië, Argentinië, Chili, Bolivia en strakkies misschien ook nog Nicaragua in vijandige handen, terwijl je zelf net effe bezig bent om die eigenwijze kut Iraki’s en die baarden in Afghanistan onze christelijk-democratische sharia at gunpoint door de strot te jagen, da’s niet neuk. Da’s helemaal niet neuk. Nou kan je proberen om net als in Mexico de boel met een flinke dosis fraude nog de goeie kant op te manipuleren, maar zo’n gok kan ook verkeerd uitpakken. Nee, er heerst onrust in de bushes en daarom viel niemand ervan achterover voor een dubbele schroef, gehoekt, toen de Amerikaanse ambassadeur Paul Trivelli een paar dagen geleden gewoon openlijk van leer trok tegen Ortega. De Sandinistenleider werd door Trivelli met ruwe kwastvoering afgeschilderd als een soort linkse dictator à la Hugo Chavez, die net als de Venezolaanse leider zonder twijfel al het mooie dat in Nicaragua was bereikt naar de kloten zou helpen. Bedoeld: al het mooie voor de dunne rijke bovenlaag, maar dat vergat Trivelli erbij te zeggen. Wat hij niet vergat was het dreigement dat de verzamelde meute in Washington de betrekkingen met Nicaragua op de helling zou zetten als Ortega inderdaad president wordt. Met andere woorden: economisch gewurgd.
Een brutale inmenging van ambassadeur Trivelli in de binnenlandse aangelegenheden van het gastland? Ben je besodemieterd. Hij probeerde alleen maar wat evenwicht te brengen in het politieke proces aan de vooravond van de verkiezingen. Per slot bemoeide die gore Chavez zich ook met die electorale darkroomgevechten door goedkope olie aan te bieden aan het Nicaraguaanse burgemeestersgilde.
Wie goed luistert hoort op de militaire vliegvelden in het zuiden van Bushevikistan de motoren van de C-130 toestellen al weer aanslaan. Voor het overbrengen van agenten, pamfletten en wapens en het ophalen van het snuifbare betaalmiddel. Net als al gebeurt via het Kirgizische vliegveld Manas. Alleen, daar gaat het dan om Afghaanse hero. De remake van een treurige ouwe film met dezelfde hoofdrolspelers. Kassa.
zondag 17 september 2006
Beginjaren negentig wist de avontuurlijke kongsie die zich in Zeewolde had genesteld nog een Bob over te halen de frisse polderlucht te komen inademen. Dat was de apotheker Bob Roest. En geplanned of niet geplanned, deze Bob contracteerde een interessante assistente: de echtgenote van sheriff Henk Klein. De toenmalige politiechef, die zo keurig netjes het gevalletje verkrachting van Robbie Volmer de berm had ingereden.
Kennelijk ging het de nieuwe gifmenger naar den vleze, want Roest kocht in hoog tempo alles wat er los en vast zat op, inclusief een belang in het “Wapen van Zeewolde”. Zoiets gaat in een redelijk kleine gemeenschap niet ongemerkt voorbij en de lokale politiek raakte er zelfs lichtelijk door van de coke. Sorry kook. Waar deed die Roest dat allemaal van? Wat moest ie met al die tabletteermachines, die hij langs listige wegen wist te verzamelen? En was er een oorzakelijk verband tussen dat laatste en de XTC-tsnunami die Zeewolde overspoelde vanachter de tapkast van het Wapen en zelfs ramptoeristen uit Utrecht aantrok? Mede door de moord op Charlie Wong in de buurt van Zeewolde (1) kwam er een wat grootschaliger onderzoek op gang dan men tot dan toe gewend was in de polder. Maar dankzij de strategische posities die de organisatie van Volmer/Verhoek in de bestuurlijke top van dorp en provincie had verworven liep de zaak justitieel met de haast gebruikelijke sisser af. Hoewel…
Sheriff Klein kreeg een strafoverplaatsing voor zijn mik met uitzicht op een kutbaan bij de gemeente Almere, omdat er hier en daar wat bewijsmateriaal uit de politiefiles was verdwenen. Maar kutbaan of niet, onze Henk is nog wel bestuurslid van de plaatselijke Rotary om zijn dienstbaarheid aan de samenleving gestalte te geven.
Bobby van der Zijden, wiens populariteit bij de boys al ernstig was gedaald omdat ie aangifte had gedaan van mishandeling door André Hazes en zijn bodyguard, voorvoelde dat de hele zaak toch nog wel eens in zijn maatje 44 geduwd kon worden en nam de poten naar Israël.
Apotheker Bob Roest bezwoer dat ie zich nooit meer zou inlaten met XTC en kwam daar kennelijk mee weg. Ook al omdat het spul toen nog niet hoog op de prioriteitenlijst van de drugsbestrijders stond. Dat wil overigens niet zeggen, dat Roest vanaf dat moment een volgeling van Franciscus van Assisi werd. Eens avonturier, altijd avonturier.
Johan Verhoek zat wegens wat andere jolige overtredingen al in de lik en stak een middelvinger in de lucht.
En de hautaine Robbie Volmer kreeg te maken met een minder toeschietelijke houding bij de witte handelscrediteuren en de fiscus. Had dat gevolgen voor zijn verdere carrière? Niet echt. Stay tuned.
1. zie voor Charley Wong ondermeer de serie Transparant op onze Followup-site.
zaterdag 16 september 2006
Kent u hem nog Abram Shulsky? Schrijver van onderandere “Silent Warfare” en in een vorig leven 't hoofd van het Office of Special Plans, het onderdeel van het Pentagon dat de Amerikaanse invasie van Irak publicitair voorbereidde door het systematisch verspreiden van leugens en bedrog, verdachtmakingen en het uphypen van de publieke opinie.
Als je dacht dat na de deconfiture van het Irakavontuur dit hele stelletje bedankt werd voor bewezen diensten, kom je bedrogen uit. Het “Office” is back in business en Abram werkt hard aan de volgende klus ... Iran. De methode is weer als vanouds, alleen moet je nu de woorden “Saddam Hussein” vervangen door “Iran”. Iran, Hesbolla, Iran atoomwapens, Iran wacht erop om bevrijd te worden. Allemaal bekende geluiden. Afgelopen week publiceerde het door Republikeinen gedomineerde Congres een rapport over Iran dat onmiddellijk werd tegengesproken door personeel uit Amerikaanse inlichtingendienst en het Internationaal Atoom Agentschap. Maar ja, het rapport staat op de voorpagina en het tegengeluid een dag later op pagina 17. Zo gaat dat.
In de wazige wereld van de New Agers werd altijd aangenomen dat je je eigen realiteit maakt. Voor de keiharde wereld van de politieke en economische warlords geldt hetzelfde. Alleen wordt dat laatste klakkeloos overgenomen door de pers. Immers, onderzoek kost tijd en de concurrentie slaapt niet...
(Kijk voor een overstelpende hoeveelheid niet-beantwoorde vragen met betrekking tot The London Bombings van 7 juli 2005 maar eens naar dit filmpje!)
zaterdag 16 september 2006
Al eerder hebben wij in het papieren Kleintje Muurkrant (steun ons en neem een jaarabonnement!) aandacht gegeven aan de fantastische actie die momenteel via wijvertrouwenstemcomputersniet.nl loopt.
Wetenschappers van de Princeton University hebben inmiddels aangetoond hoe je stemmen kunt stelen middels een stemcomputer. Drie informatici hebben een stemmachine van het bedrijf Diebold uit elkaar gehaald om eens goed te bekijken. Daarbij ontdekten ze dat het vrij makkelijk is om software te installeren waarmee stemmen die voor de ene kandidaat zijn, kunnen worden toegeschreven aan een andere kandidaat. Dit alles zonder dat iemand het merkt, zo meldt Marie-José Klaver in /haar NRC-weblog. Het blijkt ook mogelijk om op de stemcomputer een virus te installeren dat zichzelf verspreidt en meerdere stemcomputers besmet. De wetenschappers leggen precies uit hoe alles werkt en hebben een filmpje gemaakt waarin ze het stelen van stemmen demonstreren. Het onderzoek is een slag in het gezicht van fabrikanten van stemcomputers die altijd hebben beweerd dat hun computers en programma’s veilig zijn.
zaterdag 16 september 2006
Volgens meneer Berlijn, de hoogste boy van het Nederlandse leger, zat die kolonel Vermeij gewoon uit zijn zweterige kraagje te lullen. Wat nou dweilen met de kraan open in Uruzgan? Het gaat hartstikke goed daar. Oké, we hebben nog nooit zoveel munitie afgeschoten als de laatste tijd. Maar dat was niet in Uruzgan zelf, dat was bij de buren. En dat doen we omdat onze aanvoerlijnen in gevaar kwamen. Beetje raar, want als je op het kaartje kijkt moet onze rotzooi van de andere kant komen. Maar meneer Berlijn heeft ervoor gestudeerd en wij zitten in Den Bosch.
Natuurlijk is door al dat rollebollen met die Talibandoleros niet zo erg veel terecht gekomen van onze huis, tuin en keukenmissie. Dus jammer maar helaas, nog geen trapveldjes voor kleine Haji al Cruijffies, geen Abu Khalid Brugman keukens, geen Juma Mohammad Tomado friteuses of een dependance van Wageningen om die boertjes daar te leren hoe ze wortelen, bieten en boerenkool moeten verbouwen. Zijn we allemaal nog niet aan toe gekomen. Maarrrrrr, volgens meneer Berlijn is er wel degelijk hoop. Twintig (!) inwoonsters van Uruzgan zitten op handwerkles bij een of andere durfmuts en er is een ambulance gerepareerd. De sirene doet het weer. Asjeblieft, kan je zien dat we niet voor Jan Ahmed Lul al die poen in de Kampfmissie stoppen. Als we daar over een paar jaartjes oplazeren kunnen in ieder geval twintig (!) Afghaanse dames een beetje fatsoenlijk macrameeën. En als ze zich onverhoopt daarbij in hun vingers prikken, kunnen ze met hun eigen loeiende ambulance vervoerd worden naar een tent van de Halve Maan. Naïef? Meneer Berlijn? Echt niet.
vrijdag 15 september 2006
Zeewolde. Flevoland. Sommige mensen willen er nog niet begraven worden. Anderen beschouwen het als een El Dorado. Letterlijk. Een van die cowboys is Robbie Volmer. Een typische 020: dik, kaal en een grote waffel. Met grote belangen in de polder. Hoe hij daaraan gekomen is? Moeten we even terug in de tijd.
Beginjaren negentig kon je in Flevoland voor 30 piek de vierkante meter nog grond veroveren. Had wel een industriële bestemming, dus binnen drie jaar na de aankoop moest er minimaal een bedrijfshalletje staan. Het provinciaal bestuur was nog maar een paar jaar daarvoor uit de verse klei getrokken, dus de controle op het allooi van de zich aandienende ondernemers was navenant. Appeltje eitje voor ondernemers als Robbie Volmer. Met als dekmantel een bedrijf dat golfterreinen in shape hield, breidde onze 020 zijn industriële belangen in Zeewolde en wijde omgeving in rap tempo uit. De poen zou grotendeels afkomstig zijn van particuliere ondernemers die op de door Robbie bijgehouden golfbanen af een toe een putje maakten. Ja, ja. Maar de werkelijkheid was anders. De Dart Vader van Robbie’s onderneming was namelijk Johan Verhoek aka de Hakkelaar.
Het duurde even voordat het gemeentelijk apparaat van Zeewolde doorkreeg dat het met Volmer niet Nijntje Pluis was. Zo deed zich een gevalletje sex voor, waarbij een zeventienjarig meisje door Robbie was verkracht. Goed, volgens de lokale sheriff had ze erom gevraagd en het gevalletje belandde in de kwartelpot, maar de nieuwe toon was gezet.
En die weerklonk wat forser toen bleek, dat de zetbaas van Verhoek een etage op zijn huis had laten zetten zonder de daarbij behorende papierwinkel naar behoren te hebben uitgeruimd.
Robbie kreeg er de pest in en legde een schuit van zijn baas in de haven neer, pal voor het stadhuis. Verder haalde hij een vriend over om in het onwillige dorp een kroeg te starten met de lumineuze naam “Het Wapen van Zeewolde”. Die vriend was Bobby van der Zijden. Een telg uit een familie, die via haar onder toezicht van de firma Verhoek/Holleeder & Co opererende gokkastonderonderneming King Speelautomaten in haar onderhoud voorzag. Mede onder invloed van deze gebeurtenissen kreeg Zeewolde langzaamaan het avontuurlijke karakter van Urk en Volendam. Alleen, niet iedereen had dat nog door. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
vrijdag 15 september 2006
Is wel knap kut hè? Volgens ene kolonel Vermeij in een blaadje van het Kampfministerium is onze wederopbouwmissie in Uruzgan dweilen met de kraan open. Nou werkt er dus goddank in ieder geval één kraan, maar dat is blijkbaar niet wat de kolonel van de missie verwacht had.
Had zijn jongens en meisjes graag aan het metselen, timmeren, loodgieten en schilderen gezet, met tussen de middag een boterhammetje en een kup kuffie en ’savonds met een pijpie bier voor de buis. Moeten zijn jongens en meisjes daar godverdomme ineens vol aan de bak om die baarden uit Pakistan voor hun klus te schieten. Als die kloten Paki’s nou eens fatsoenlijk hun grenzen dichtpleurden, dan konden wij eindelijk eens een sportkantine in mekaar hangen of een school met de bijbel. Maar dat doen die kloothommels niet, dus zitten wij nou in de shit.
En onze houwdegens kunnen ook al niet meer bellen met hun moob als ze op patrouille zijn, want die stinkbaarden hebben nu ook al spulletjes om die dingen uit te peilen. Dus kan je alleen maar bellen met moeders of je vaste vriend als je terug bent uit de bush-bush. Dat levert dan weer extra druk op in het veld, want het is heel goed dat je meteen van je af kan praten als er net een kogel door het topje van je helm is gegaan of een bommetje je pantserwagen heeft ontwricht. Nu moet je weer veel te veel leunen op de shrink of de vertegenwoordigers van Jezus. En da’s ook niet alles.
Verder brengen onze kruisvaarders ook nog steeds de nacht door in een tent in plaats van een container en om nou te zeggen dat ze allemaal lekker slapen, nou nee. Want je droomt toch steeds dat er wat je tent komt binnenvliegen.
Kortom, kolonel Vermeij is niet blij. Naïef wel. Die heeft echt gedacht dat Henk Kampf, Jan Peter Klootviool en Dzjap de Hoep Sjeffer de waarheid spraken. Aààààch.
donderdag 14 september 2006
Nu de moord op Katrien de Cuyper in België weer in de publieke belangstelling is geraakt, doordat de beffen en klabakken dankzij moderne technieken hebben kunnen achterhalen dat dommekloot Karel van Rompaey een stel incriminerende anonieme brieven heeft geschreven, is het misschien interessant ook weer eens een andere anonieme brief onder de aandacht te brengen. Toegegeven, het is een briefje in moeilijk te vertalen krakkemikkig Frans, maar de boodschap is er niet schokkender om. Hij luidt alsvolgt:
“Maurice en Leopold Lippens. De een de baas van Fortis, de ander de keizer van Knokke. Het zijn bisexuelen, pedofielen, echte monsters op sexueel gebied. Monsters, omdat ze per seance 6 tot 8 kinderen van 12 tot 14 jaar eisen. Alles gebeurt in Nederland en telkens weer op een andere locatie. Ze arriveren daar vermomd en ze dragen een baret. Zij eisen dat alle kinderen licht onder alcoholische invloed zijn. Ze kiezen er vier uit. Twee jongens en twee wijvekes (dat is het woord dat Maurice altijd gebruikt). En dan beginnen de gruwelijkheden. De slachtoffers reppen over sodomie bij de jongens en penetratie bij de meisjes. Plus nog een nummertje pijpen door die twee en door de kinderen onderling. Zo’n seance kost 1500 gulden per keer. Ze zijn ook zo’n 5 à 6 keer in Sevilla geweest. Ze reizen dan via Nederland of Luxemburg onder een andere naam en worden in die landen nooit gecontroleerd. Bij een psychiatrisch onderzoek zou de hele zaak meteen naar boven komen en ze zouden breken.
Sinds de affaire Dutroux hebben ze al hun fotocassettes in Knokke vernietigd. De gebroeders Lippens zijn super machtig. Ze hebben de pers en een deel van de magistratuur in hun zak zitten en zijn beiden multimiljonair.
U bent dus gewaarschuwd. Evenals mensen uit ander disciplines. Ze zullen alles doen om deze zaak in de doofpot te stoppen.
Vanzelfsprekend gebruiken ze opwekkende middelen.”
Het briefje is enkele weken voordat getuige X1 zich in september 1996 onderwierp aan het eerste politieverhoor geschreven. Nou kan je uiteraard een anoniem briefje als dit meteen in de ronde dossierruimte laten verdwijnen, maar de inhoud sloot naadloos aan bij de latere verklaringen van X1 en X2. Dus waarom zou er anno nu niet eens eindelijk met moderne middelen worden uitgevlooid of de gebroeders Lippens inderdaad varkens cq. monsters waren. Eén open doel is er in elk geval: Leopold Lippens heeft ooit eens een weekje vastgezeten in Sevilla. Later liet de keizer van Knokke weten, dat het om een misverstand ging. Oh? Wat voor misverstand? Werd ie soms aangetroffen met een paar schamel geklede kinderen op zijn kamer bij een spelletje halma? Of was het toch iets anders? Allez beffen en klabakken, uit de fauteuils en hop hop naar Sevilla. Zo moeilijk is dat toch niet? Stay tuned.
donderdag 14 september 2006
Nog emotioneel geraakt bij de herdenking van 9/11? Nee, wij ook niet. Raar hè? Terwijl dat optreden van Osama’s Flying Circus toch ook bij ons ernstige naschokken heeft veroorzaakt als Geert Peroxyde, Ayaan Pepperspray en Max Westerman, van wie de laatste in het babbelprogramma van Pauw & Witteman met zoveel gemak alle discrepanties in de officiële 9/11-story van tafel poetste, dat je zou zweren dat ie wist waarover ie sprak.
Overigens vond maandag in het land achter het Vrijheidsbeeld niet alleen de herdenking plaats van de onvoorstelbare gebeurtenissen in 2001, maar er werd bijvoorbeeld ook recht gesproken. En zelfs recht dat zo krom was dat een banaan er kaarsrecht bij leek. Op diezelfde herdenkingsdag wist een rechter in El Paso namelijk iets heel fijnzinnigs te presteren. Hij gaf de opdracht om de heer Lopez Carillo op vrije voeten te stellen. Die zat daar achter het gaas van een opvangcentrum voor lieden die illegaal de VS waren binnengekomen. Eigenlijk moest ie het land worden uitgemieterd, maar geen enkel ander land wilde hem hebben. En zo’n ouwe baas van 78 kan je niet tot in lengte van dagen in een opvangcentrum houden. Da’s niet menselijk.
Nou was die Lopez Carillo dat óók niet, want net als Osama was ie verantwoordelijk voor terroristische activiteiten. Weliswaar in lang vervlogen tijden, maar hij was nooit veroordeeld voor het opblazen van een Cubaans vliegtuig met 73 mensen aan boord. Laat staan voor andere monsterlijkheden in Midden-Amerika. Maar hij werkte daarbij een tijdlang samen met de CIA in de strijd tegen commies als Fidel en de Sandinisten. Kijk, en dat scheelt een slokkie op een badkuip met water. Terrorisme mag, als het maar strookt met de Amerikaanse buitenlandse politiek.
Dat geldt ook voor het plegen van een coup. Worden van harte gesteund door Jan Peter Klootviool’s opdrachtgevers in het Witte Huis. Neem bijvoorbeeld de militaire machtsgreep in Chili in 1973, toen generaal Pinochet met militair geweld de democratisch gekozen regering Allende aan flarden schoot en daarna duizenden mensen liet vermoorden cq. verdwijnen. Die coup vond plaats op ... 9/11. Herdacht? Ja, uuuh, zo kan je wel aan de gang blijven natuurlijk. Lullig voor die Chilenen hoor, maar hé, that’s life.
woensdag 13 september 2006
Pikten onze audio-flappers gisteren uit de lucht: Het OM-befduo Fred en Koos zou bezig zijn met het roosteren van een meneer Jacometti van de Deutsche Bank in verband met het onderzoek naar de gemankeerde aankoop van het Artshotel in Barcelona door de ongelukkig aan zijn einde gekomen combinatie Endstra/Hummel (1). Wat ie precies voor functie bij de Deutsche heeft moeten we nog uitvogelen, maar zijn naam klinkt in ieder geval heel gründlich.
En dan zouden onze twee Neuspeuteraars ook nog een oogje hebben laten vallen op een nog anonieme RABO-grootheid. Doen we eens gooi: Hans ten Cate. De ouwe gabber van de “rooie bankier” en oud-fractieleider van de partij van Woutje in Amsterdam Tjalling Halbertsma, die tegenwoordig zijn zakken vult als directeur van de RABO vastgoeddivisie (2).
Ten Cate was tot 2000 een big shot van de ABN/AMRO en wist in dat jaar de raad van roofdridders binnen De Bank over te halen om het niet al te welriekende Bouwfonds te kopen. Wat denk je? Hebben ze dat net gedaan, trekt Hansie aan zijn stutten en vertrekt naar de RABO. Omdat ie zijn warme gevoel bij de ABN/AMRO was kwijtgeraakt. Ja, dàààg.
Hoe dit ook zij, Hansie raakte in ieder geval zijn warme gevoel voor het Bouwfonds nooit kwijt. En hij wist begin augustus van dit jaar zowaar de roofridders van de RABO te bewegen het bouwvehikel van de ABN/AMRO over te nemen. Je zou er bijna wat van denken. Overigens zullen Fred en Koos wel bar nieuwsgierig zijn naar de ins en outs van een vliegreisje dat “bankier” Endstra en bankier Ten Cate binnen bovengenoemde context ooit eens hebben gemaakt.
Een andere vogel die weer regelmatig gezellig komt binnenwieken bij het Bouwfonds is Cees Hakstege, tot juni 2001 voorzitter van de raad der roofridders en q.q. dus dikke mik met Hans ten Cate, de man van het warme gevoel. Dan praten we echt over de good old days, toen bijvoorbeeld het krediet van Willem Endstra en gabber Klaas Hummel naar 250 meloen piek werd opgekrikt. Witwassen? Wie? Holleeder? Hadden we toen nog nooit van gehoord, meneer.
Alleraardigst detail nog tot besluit. Cees wiekt niet alleen. Hij arriveert regelmatig met Edje Nijpels. Kan je zeggen wat je wil, maar toch nog steeds een bons binnen de VVD. Dezelfde partij die Fredje Teeven straks de portefullie van Justitie in zijn mik gaat duwen. Polletiek? Wij snappen er al een tijd geen bouwfonds meer van. Stay tuned.
1. Zie de afleveringen 14 t/m 17 en 26 van deze serie.
(2) Gratis advies: maak gebruik van onze zoekmachine.
dinsdag 12 september 2006
Herinnert u zich deze nog? De befbank in de zaak rond Mink Kok werd onlangs met succes door Adèle van der Plas gewraakt, nadat was gebleken dat er dertien in plaats van twaalf processen verbaal waren en dat dat dertiende verbaal aan Van der Plas was onthouden. Reden: in dat verbaal verklaarde de oh zo betrouwbare getuige Dijkstra dat Fred Teeven ooit twee meloen piek had aangenomen van Amsterdamse onverlaten (1).
Wat gebeurt er vandaag? De advocaat van Izhtak Meiri heeft ook een verzoek tot wraking van de befbank ingediend omdat ie vindt dat zijn cliënt, die ervan wordt verdacht Erik de Vlieger te hebben afgeperst, geen eerlijk proces krijgt. Ook hier zouden stukken zijn achtergehouden en daaruit zou blijken dat onze vriend Hi,Ha,Holleeder bij die afpersing mogelijk een rol heeft gespeeld. Het OM en de befbank vinden de betrokken stukken niet relevant voor de zaak, maar zoals gezegd pisten ze in de affaire Kok ook al stevig naast de pot aan de Parnassusweg. Dus zal het ons benieuwen welk besluit de wrakingskamer in dit geval gaat nemen. Over twee weken weten we meer. Stay tuned.
Zie Octopussy 261 dd. 2 september jl.
dinsdag 12 september 2006
Gaat die meesterspeurder in de Deventer moordzaak aan de familie Doorsnee vragen wie ze het leukst vinden, Jan Peter Klootviool of Woutje AOW. Vult de meerderheid van de familie in: “Klootviool”. En dat wordt dan meteen door De Telegrof en aanverwante favorieten van de visboer met triomfantelijke klaroenstoten uitgedragen. Als een bewijs voor de stelling, dat ondanks alle mega-shit van Klootviool I, II en III de verkiezingsoverwinning van God’s troepenmacht in de Tweede Kamer nakende is.
Nou vinden wij Woutje AOW net zo betrouwbaar als alle andere restproducten van de Shell. Maar om nou Klootviool leuker te vinden dan Woutje gaat ons wat te ver. Ze zijn gewoon allebei net zoveel waard als een dumponderbroek op de Albert Cuijp. Om even bij Jan Peter te blijven: Produceert ie bijvoorbeeld afgelopen weekend een Bush-sonatine in c-mineur en vijfkwartsmaat waarin hij iets afkeurends uitkraamt over de leugens van zijn baasje in het Witte Huis. Gingen over die geheime bewaarplaatsen van de CIA in allerlei louche landen, waar een heel koppel baarden werden gekoeieneerd tot ze toegaven plannen te hebben om Madurodam op te blazen.
Tjonge, dat was wat. Maar wel allahvergeten selectief. Want we hebben vriend Klootviool nooit iets horen krassen over de aperte leugens van zijn baasje inzake de massaverneukingswapens in Irak, de leugens over de contacten tussen Saddammeke en Osama’s Flying Circus, de leugens over de leveranties van plakjes gele cake aan Saddammeke, de leugens over de naaktshows in het met de Efteling gelieerde Abu Ghraib-pretpark, de leugens over 9/11 etcetera etcetera. Noppes, nada, niks.
Om nog maar te zwijgen over zijn eigen leugens en draaikonterij inzake onze missie naar Afghanistan, prinses Mabel (aka De Marmot), Pim Fortuijn, de Zwarte Madonna en talloze andere memorabele zaken die zich de afgelopen vier jaar hebben voorgedaan. Nee, die familie Doorsnee moet vlak voor het beantwoorden van de vragen van onze Deventer Clouseau onverwacht bezoek hebben gehad van enquêteur Korsakow. Of zo euforisch zijn geraakt over die vier piek die het grijze peloton per maand erbij krijgt, dat de shit in een ijltempo wordt doorgetrokken in de kleine ruimte tussen de verjaardagskalender en de stortbak.
Zonder twijfel zouden we na vier jaar Woutje net zo’n lange lijst met vodden kunnen produceren. Andere vodden misschien, maar wel vodden. Dus de familie Doorsnee vragen of ze Klootviool leuker vinden dan AOW heeft net zoveel zin als hengelen naar paling in een goudvissenkom. Geen.
maandag 11 september 2006
De in 2004 van ons weggenomen Maurice Emanuels was niet alleen een luxe pooier. Hij trad daarnaast op als uitbater van een flinke wasserette, met filialen in Antwerpen, Estepona en Cyprus. Het vermaarde befduo Fred en Koos zou volgens insiders driftig bezig zijn met het bij mekaar grabbelen van data die moeten bewijzen dat ook vriend Neus en zijn rekels hun was bij Maurice neerpleurden voor een schoonmaakbeurt. Horen we zonder twijfel nog iets van.
Wat anders. Net als iedereen had Maurice ook familie. Surinaamse familie. O ja? Ja. En drie van die familieleden zouden volgens onze trouwe informanten met name in Rotterdam een hele zooi rijtjeshuizen op hun naam hebben staan. Hoe die grappenmakers daaraan zijn gekomen? Kan je bijna raaien. Uiteraard met assistentie van banken, die uiteraard niet op de hoogte waren van de ondeugende praktijken van het trio. Je kan niet alles weten. De naam van die avontuurlijke boys? Jack, Piet en Iwan Gulzar. Ja, ja, dezelfde boys die betrokken waren bij die Air Holland-wasserette via Londen en Luxemburg.
En om aan te tonen hoe dicht Maurice tegen zijn familie aanzat, kunnen we nog melden dat Iwan ervoor zorgde dat zich in het Helderse glijhuis Aphrodite van de heren Emanuels, Witte en Holleeder en naar verluidt ook elders in Noord-Nederland zich geen schermutselingen voordeden. Dus u voelt hem al aankomen. Het ligt ruim voor de hand dat Maurice ook voor zijn familieleden in touw is geweest om hun bedrijfswinsten om te zetten in iets blijvends.
Fred, Koos, doe er wat mee jongens. Stay tuned.
zaterdag 9 september 2006
Die lijkt veel weg te hebben van de sexuele voorlichting in het VS van Bush, namelijk twee woorden: niet neuken. Ohpardon: eh, onthouding en kuisheid. De gevolgen zijn bekend, geen afname van het aantal sterfgevallen door aids in de katholieke delen van de wereld, en idem dito in die gebieden waarin de Amerikaanse ontwikkelingshulp 't voor het zeggen heeft.
Maar het kan een tandje erger. Wat te denken van: (biodynamische??) knoflook, citroenen en rode bieten. Nee niet als voorbehoedsmiddel, maar als middel tegen Aids. Je zult maar een minister van volksgezondheid hebben die dat propageert. Wel ZuidAfrika heeft er zo een. Dr. Tshabalaia-Msimang, oftewel Dr. Beetroot. Alhoewel Aids in dat land jaarlijks 300.000 mensenlevens eist en er naar schatting 5,5 miljoen mensen aan de ziekte lijden is haar antwoord simpel: niks anti-retrovirale drugs, drink maar een shake van knoflook, citroenen en rode bieten.
Op de 16e internationale Aids conferentie in Toronto vorige maand was de ZuidAfrikaanse stand bedekt met groenten. Dat wekte de lachlust van de pers op (en woede van anti-aids-activisten) dus werden er snel wat potten met pillen bijgezet.
zaterdag 9 september 2006
Goh, heeft de Amerikaanse regering ons voorgelogen, over die gevangenissen van de CIA.
Nou zeg, kan toch niet, we zijn toch een bondgenoot? Al de zwetende koppen in het Haagse graaien weer naar microfoons om hun kwaadheid over dit gedrag over de kiezers heen te smijten. Want ja, ’t is weer verkiezingstijd en we moeten wat. Nou, dat was niet de eerste leugen van de Amerikaanse regering.
Gisteren verschenen twee rapporten van de Commissie voor de inlichtingendiensten van de Amerikaanse Senaat over de Amerikaanse motieven voor de aanval op Irak (zie hier).
En? Leugens en bedrog, meneer. Niks geen banden tussen Al Quaïda en Saddammeke, niks verbanden tussen 11 september en Irak, niks fouten van de CIA (ze bleken juist wel goed geïnformeerd te zijn). Bush, Cheney, Rumsfeld voerden gewoon uit wat ze van plan waren en feiten waren daarvoor niet relevant.
Kortom, de Amerikaanse regering heeft gelogen, want er moest gewoon oorlog komen in Irak. Interessant is dat de werkgroep die de voorbereiding hiervoor trof, al aan het werk was voor 11 september 2001. Kwam die aanval effe goed uit.
Ben benieuwd wanneer die bezwete koppen in het Haagse nou gaan kletsen over de Nederlandse besluitvorming om deel te nemen aan het Irakavontuur. Zal wel geheim blijven, want daar gaan die bezwete koppen niks over roepen. Erg hè?
vrijdag 8 september 2006
Daar stonden ze dan. De Skenes voor de kadi. Plukje publiek. Plukje journaille. Wat gekuchel, wat geschuifel en de kadi opent de zaak. Leest voor waarvan de vroegere pausen van de hijg- en kreunseks beschuldigd worden en vraagt vervolgens of hunne heiligheden nog eigenaar of bestuurders zijn van Teleholding. Nee, is het licht bedremmelde antwoord. Vraagt de rechter: maar bent u dan geen commissaris van Teleholding? Uuuh, jaaaa. En is een commissaris dan geen bestuurder? Uuuuh, ttttjaaaa. En bent u geen eigenaar van de aandelen? Ja, ja, maar het is een lege dop, want alle bezittingen zijn verkocht. Maar wel eigenaar? Jaaa, toch wel ja.
Dan meent ex-paus Harold I een eigen urbi et orbi te moeten voorlezen, waarin hij zijn visie geeft op de casus. Hij verklaart procesmoe te zijn en verkettert de aanklacht, die volgens hem nergens op slaat. Amen.
De kadi gaat verder niet in op de persoonlijke visie van Harold. Nadat nog even te berde was gebracht dat het verweerschrift tegen de dagvaarding door de bef van de Skenes was ingetrokken en ook nog bleek dat ie het dossier niet had gelezen, kwam de kadi met een verrassende mededeling. Hij verwees de zaak door naar een meervoudige raadskamer. In tegenstelling tot Harold I vond ie de affaire blijkbaar te groot om daar in zijn uppie over te beslissen. Voorlopig dus einde verhaal. Ergens in het najaar wordt de zaak hervat.
Of zo’n meervoudige raadskamer gunstig is voor de Skenes? Nou, niet echt. Dat zijn bijvoorbeeld de meisjes en jongens die Ahold-grutter Cees van der Hoeven de oren wasten met een eigen merk zeep. Als de tekenen niet bedriegen komen de Skenes dus niet zonder schade aan hun tabberd uit deze gerechtelijke procedure. Daar helpt geen lieve Onze Vader aan. Stay tuned.
donderdag 7 september 2006
Nee hoor, wij transporteren geen gevaarlijke baarden naar landen waar vrij en vrolijk wordt gemarteld.
Nee hoor, wij gebruiken geen fosforbommen.
Nee hoor, wij hadden er geen idee van wat er allemaal gebeurde in Abu Ghraib.
Nee hoor, wij hadden niks te maken met die couppoging in Venezuela.
Nee hoor, wij hadden echt niet de bedoeling om die Italiaanse journaliste voor haar kont te schieten.
Nee hoor, wij wisten vooraf niks van Osama’s Flying Circus.
Nee hoor, wij hebben Valerie Plame echt niet voor de leeuwen gegooid, omdat haar kerel zo’n klotestukkie in de krant zette.
Nee hoor, wij hebben Sadammeke’s massavernietigingswapens niet zelf uitgevonden.
Nee hoor, wij zijn niet bezig met plannen om Iran zijn strot om te draaien.
Nee hoor, wij waren helemaal niet bezig om Rusland leeg te halen.
Nee hoor, wij zitten bij verkiezingen niet te knoeien aan de stemcomputers.
Nee hoor, wij verpesten het milieu echt niet meer dan andere landen.
Nee hoor, wij hebben nooit samengewerkt met grote drugsdealers.
Nee hoor, wij gaan niet failliet. We kunnen altijd nieuwe dollars drukken.
Nee hoor, wij beschouwen gekleurde mensen natuurlijk niet als tweederangs burgers.
Nee hoor, onze president is echt geen leugenaar. Hij weet het gewoon niet.
woensdag 6 september 2006
Staat die ongelukkige doos van een Dzjap the Hoep Sjeffer toch weer een partijtje uit zijn te wijde boordje te lullen. Wil je niet weten. Zegt ie in Kabul dat de NAVO dat partijtje rugby tegen het tweede elftal van Talibanspor gaat winnen. Gelukkig nog niet aan boord van de Nederlandse drugscarrier Tjerk Hiddes voor de kust van Urk. In navolging van zijn grote baas, die op 1 mei 2003 op het dek van de USS Lincoln verklaarde dat de mission in Irak accomplished was. Ja doei. We zijn nu zo 3½ jaar verder en er zijn tussen Eufraat en Tigris al meer Amerikaanse slachtoffers gevallen dan tijdens het optreden van Osama’s Flying Circus op 9/11. En het eind is nog lang niet in zicht.
En wij kunnen dan denken dat het licht dooft als een volk zwicht voor tirannen. Maar wat nou als zo’n volk in Irak of Afghanistan onze Dzjap the Hoep Sjeffer ziet als een filiaalhouder van een nieuwe tiran. Die dan wel niet in Baghdad cq. Kabul huist, maar wel net als de vorige machthebbers de hele boel platgooit met fosforbommen, clusterbommen, slimme bommen, zure bommen (al dan niet met een krokant jasje van depleted uranium), vrouwen en kinderen opsluit, oprekt, foltert en vermoordt, onschuldige boertjes een vakantie aanbiedt op Cuba met gratis oranje overalls en hippe metalen enkelbanden etcetera etcetera. Dan neemt zo’n volk dat niet als het een beetje tegen zit. En dan win je het als bezetter in geen duizend jaar. Vietnam revisited zullen we maar zeggen.
Dus kan iemand in Brussel die weggezuiverde CDA-leider even waarschuwen dat ie geen onzinnige dingen moet uitslaan? Het is allemaal al erg genoeg.
dinsdag 5 september 2006
Eventjes. We krijgen al zo weinig veren in ons donkerste gedeelte. Daarom komen we nog heel eventjes terug op wat we op 16 augustus al schreven over de Schipholbrand. Lees effe mee. Gezellig.
“… Inmiddels hebben we vernomen dat het rapport van prins Pieter over deze trieste gebeurtenis, dat volgende maand wordt gepresenteerd, niet alleen geen splinter heel laat van bovengenoemde hulpverleningsorganisatie, maar ook met de verantwoordelijke ministers Donner en Verdonk volledig de barakvloer aanveegt”.
Oké, we waren die grijze muis van Dekker in onze wilde woede vergeten, maar voor de rest zaten we helemaal in de roos. Avant la lettre de prince Piet. Moeten we nog meer zeggen? Als ufoloog en/of lawaaipapegaai.
Nou nog wat externe aandacht voor onze exclusiefjes over de Schipholheist en het dertiende proces-verbaal in de zaak Mink Kok en deze maand kan niet meer stuk.
dinsdag 5 september 2006
Lachen om die Bilderbert Koenders hè. De buitenlandexpert van Woutje AOW. Stelde gisteren een vraag (jawel) aan minister van Oorlog Henk Kamp. Ging over de hulp van Nederlandse vechtjassen en –broeken aan collega’s die buiten Uruzgan aan het knokken zijn met een zootje eigenwijze Talibandieten. Vond Bilderbert niet kloppen, want wij hebben onze jongens en meisjes juist naar Uruzgan gestuurd om te vuur en te zwaard de bevolking daar onze westerse zegeningen door de strot te wringen en ze te leren om met hun poten af te blijven van onze gasbuizen die over hun land komen te lopen. En dan kan het volgens Bilderbert niet zo zijn dat we straks half Afghanistan doorbanjeren om Jan en alleman bij te staan. Nou ja, vort, desnoods heel incidenteel, maar meer zeker niet.
Nou, van die vraag zal onze minister van Oorlog geen Kampsyndroom krijgen. Zegt ie meteen toe. Het beroerde is natuurlijk wel, dat zowel Henkie als Bilderbert weten dat onze tot aan het veldgebit bewapende missionarissen in Uruzgan van ze lang zal ze leven niet toekomen aan de ons voorgespiegelde taak: de bevolking binnen niet al te lange tijd een beetje knappe Kerstavond bezorgen tussen de papavers en met oud en nieuw Youp voor de buis. Lekker met een flesje prik en besneeuwde oliebollen en na het vuurwerk om twaalf uur met je mobiel je familie in Kabul of Jalalabat bellen. We zijn doodordinair bezig met oorlog voeren voor onze eigen belangen. En daar is de NAVO ook voor. Dus Bert, geen spelletjes meer in de Tweede Kamer. Wij zullen schandschaven.
maandag 4 september 2006
De kruistocht van Hans Melchers tegen de Nederlandse hijgjournalistiek is al dan niet tijdelijk een halt toegeroepen. Hij heeft samen met zijn tweepetten-advocaat Doeleman een bodemprocedure tegen het ANP en twee redacteuren verloren. Die was aanhangig gemaakt, omdat het persbureau op 15 september 2005 onder het kopje “Achtergrond ontvoering moet bijna drugshandel zijn” onder meer meldde:
“De ontvoering van Claudia Melchers moet gezien de eis van 300 kilo cocaïne voor haar vrijlating bijna wel zeker te maken hebben met enige betrokkenheid van de familie bij drugshandel”.
Hadden de luitjes van het ANP opgetakeld bij politiefunctionarissen. Zij belden met meneer Melchers om commentaar tot ze de kleur van Kermit kregen. Maar nullo. Niettemin vonden zij het hun taak het nieuws te melden, gezien de rol die het ANP nu eenmaal speelt binnen de Nederlandse journalistiek. Als vriend Melchers daarna zijn gram had willen spuien, had het ANP daar zeker ook aandacht aan besteed.
Vond de kadi valide. Niet dat ie blij was met dit soort journalistiek, maar in zijn visie prevaleerde in dit geval de persvrijheid boven het mogelijke aantasten van Melcher’s goeie naam. Mal is wel dat De Telegrof op zijn lazer kreeg bij de Raad van de Journalistiek toen ze het bericht van het ANP klakkeloos overnam. Maar aan de Basisweg hadden ze moeten weten dat de berichten van het ANP in samenhang moeten worden gezien en niet op zichzelf.
Melchers en Doeleman storten zich in een hoger beroep. En wij vragen ons af bij wie we moeten zijn om ons de status van persburo aan te meten. Anyone?
maandag 4 september 2006
Dachten we al. Dat verhaal van privé speurneus Moshe Buller over het opsporen van optiehustler Kobi Alexander klonk niet helemaal kosher. Dus is daar nu een aanvulling op gekomen. Moshe blijkt namelijk een gozer te zijn die gebruik maakt van sophisticated hightech om zijn doel te bereiken. Na eerst die Israëlische gokbaas te hebben afgeluisterd in een Roemeens hotel wist hij Kobi te achterhalen door een hoogstandje. De ex-Comverse/Odigo topper dacht namelijk een veilig belletje naar een maatje van hem te kunnen plegen via een Skype IP verbinding. No way José. Want als dat belletje bij zijn maatje binnenkwam via het normale net in zeg eens wat Roemenië of via een mobieltje dan was Kobi wel degelijk te traceren, want zijn log wordt geregistreerd en gecontroleerd. Moet Skype nog wel zijn logs prijsgeven en dat gaat niet zomaar. Maar hé, het gaat hier niet over pinda’s, dus alles is mogelijk.
Goed, langs deze weg zou vriend Buller (die meer moet zijn dan een eenvoudige boerenleut in speurneusland) dus op een Sri Lankaans strand terecht zijn gekomen en naar eigen zeggen een paar kiekjes van Kobi hebben kunnen schieten. Vervolgens zou hij volgens weer andere berichten de Srilankaanse bromsnorren hebben ingelicht. En die zouden Kobi in galop hebben gearresteerd en nu zitten wachten op een Amerikaans verzoek om hem uit te leveren. Kan ie in de States op de grill worden gedeponeerd en uitgeluisterd.
Nou, prachtig allemaal. Maar onze bijnaam is Thomas. Dus eerst zien en dan geloven. Want zoals gezegd: het gaat niet om pinda’s, maar om honderden meloenen verdwenen dollars van zowel voor als na 9/11. Watch your skype. Stay tuned.
maandag 4 september 2006
Ach, dat waren nog eens dagen. Toen het Sorosmeisje Mabel Wippe Smit (alias de Marmot) samen met Alijah Izetbegovic, Mohammed Sacirbey, William Holbrooke, Wesley Clark en de verzamelde democratische krachten binnen Bosnië Herzogovina met succes de Serven van jetje gaven door het bombarderen van burgerdoelen. Met op de grond assistentie van personeelsleden van de man, die later met zijn Flying Circus furore zou maken op Manhattan (1).
Het lijkt eeuwen geleden, maar het is maar elf jaar. En Bosnië geniet onbezorgd van zijn vrijheid. Dachten we. Want er is natuurlijk altijd wat te zeuren. Zegt ene Sredoje Novic gisteren bijvoorbeeld in een Bosnisch blaadje, dat zijn land een broeinest dreigt te worden van muslimterroristen. Hoe komt dat volgens hem? Nou, een groot deel van voornoemde stoottroepen is na de glorieuze overwinning in Bosnië gebleven. Legaal, want ze zijn daar aan de vrouw geraakt. En wat doen die buitenlandse baarden daar? Echt geen geiten melken of basketballen. Nee, volgens Sredoje zijn ze ijverig op zoek naar rekruten voor een jihadje in Europa. Vooral nu wij aan deze kant van de plas tot onze strot betrokken zijn geraakt bij de heilige oorlog van die slome uit het Witte Huis. En Sredoje kan het weten, want hij is het hoofd van de Bosnische geheimedienst.
Moeten we daarom nu al zandzakken voor de deur pleuren en de deur naar de kelder op een kier zetten? Tuurlijk niet. Want Bosnië is een partner van de Europese Unie. En wij hebben daar een zootje militairen en koddebeiers zitten. Dus als daar één jihad-rekruutje een bom in een vullesbak propt is ie meteen de pineut. Gaat ie achter een deur met een gaatje en krijgt ie voor straf elke dag een varkenshaasje en om de tijd te verdrijven een bijbel. Dat haalt de moed er wel uit. Toch? Of heeft u daar andere hersenspinsels over?
1. zie onze bloemrijke serie “Mabeltje” op onze Followup-site.
zaterdag 2 september 2006
Gisteravond stond het volgende artikeltje op de site van witheet. Te interessant om te laten lopen.
Mink, the sequence
De batterij kadi’s in het proces tegen Mink Kok, die ervan wordt beschuldigd achter de luidruchtige moord op Jaap van de Heiden in Alkmaar te zitten, moet opzouten. Het gebefte werd door Mink’s advocaat Adèle van der Plas beschuldigd van partijdigheid en ze kreeg gelijk. Officieel ging het om de uitspraak van de betrokken kadi’s dat niemand de belastende verklaringen van de twee getuigen had tegengesproken. Maar wat zat er echt achter?
Een van die betrouwbare boys heeft een informanten-reputatie. Dat is al niet fris. Maar dat is nog niks vergeleken met de tweede. Da’s een mener Dijkstra en die heeft in totaal dertien verklaringen afgelegd. Twaalf gingen over Mink, de dertiende over iemand anders. Nou is het gekke dat mevrouw Van der Plas wel de beschikking kreeg over die twaalf eerstgenoemde, uiterst koshere verklaringen. Maar de dertiende kreeg ze ondanks herhaald verzoek niet te zien. Was onbetrouwbaar, werd haar medegedeeld. Oh? Maar wat stond er dan in? Awel, de zo betrouwbare rakker Dijkstra verklaarde daarin dat Fred Teeven als OM-bef ruim twee miljoen piek had opgestreken afkomstig van een stel Nederlandse criminelen. Kijk, en zulke onzin mag de pret rond Mink Kok niet bederven, nietwaar? Nee, maar was wel aanleiding tot het inmiddels gehonoreerde wrakingsverzoek. Het proces mag dus weer helemaal over en de vraag is nu of Mink voorlopig wat frisse lucht mag gaan snuiven of dat ie achter het gaas moet blijven. Fuckerdefuck. Kan iemand in Amerika niet roepen dat Mink betrokken is bij een winkeldiefstal in Achter-Texas? Dan kan ie tenminste heel clean worden uitgeleverd. Zijn wij van hem af.
Het zal toch niet de reden zijn voor Fred om voor de tweede maal zijn toevlucht te zoeken in de Tweede Kamer? Stay tuned.
vrijdag 1 september 2006
Niet iedereen kan een held zijn. Neem Dirk Scheringa, de man die zijn geld begraaft bij Van Lanschot. Is geen held. Zo liet hij zich ooit eens in de sponsorruimte van AZ gierend in de hoek zetten door een vlotgebekte jongedame. Ze verweet hem dat ie iemand die tijdelijk even financiële tegenwind had behandelde als een lepralijder. Terwijl hij hem voor diens downfall bijna zijn reet likte. En wat deed Dirk, omringd door “heil Caesar” roepende volgelingen? Hij stamelde sorry en meer van dat soort onbenulligheden. Geen held. Vandaar ook die dikke nekken die letterlijk dag en nacht zijn lijf en leden moeten beschermen. Want Dirk vreest met grote vreze.
Terecht? Wie zal het zeggen. Wij brachten hem in aflevering 254 al eens in verband met Maurice Emanuels. De luxe pooier annex vastgoedboy, die volgens het befduo Fred en Koos waste en wellicht ook streek en perste voor de het huishouden van Willem Hi Ha Holleeder. En als je daar als eenvoudige geldschieter uit Opmeer achter komt kan je ineens het gevoel hebben dat je in een paar te kleine schoenen staat.
Daarnaast is het nog mogelijk dat Maurice een cliënt van Dirk was. Als je stenen stapelt dan heeft je BV’tje af en toe een leninkje nodig of een hypootje. Als je dan naar een Grossbank gaat als de ABN/AMRO, de ING, de RABO en noem al die roversnesten maar op, dan kan het je gebeuren dat je noppes krijgt omdat je een reputatie hebt als een rol prikkeldraad.
Dan verschijnt ome Dirk op het toneel. Als tussenpersoon. Die wil je wel helpen. Kost je wel stevig wat meer aan rente. Maar hé, stenen stapelen is heel lucratief, dus wie doet je wat. Je zet je krabbel, je krijgt je poen en je kan aan de slag. Dirk gaat vervolgens met je leninkje of je hypo als onderpand naar een Grossbank en deponeert het boeltje daar tegen de normale rente. Het verschil tussen die twee rentes is voor ome Dirk.
Zo is het baasje van de DSB en AZ in ijltempo gevuld geraakt. Hij was trouwens niet de enige. Ome Jaap Kroonenberg deed het op dezelfde manier. Lullig is wel dat je opereert in een gebied dat grote aantrekkingskracht uitoefent op ondernemers uit de Hades en wijde omgeving. Ome Jaap was daar niet bang voor, maar Dirk heeft nu eenmaal minder merg in de knoken. Valt niet mee hoor. Te moeten leven met die nekken om je heen. Fuck. Stay tuned.
donderdag 31 augustus 2006
De verdwenen Kobi Alexander behoorde tot de absolute grootverdieners onder de lieden die in Amerika als executive door het leven gaan. Zo streek hij in het jaar 2000 ruim 100 miljoen dollar op, waarvan 93 miljoen afkomstig was uit zijn in een kwaaie reuk staande optiehandel.
Volgens Israëlische bronnen is het niet waarschijnlijk dat Israël Kobi gaat uitleveren, onder andere door zijn militaire verleden en connecties. En binnen de Comverse/Odigo-club is hij daarmee niet de enige. Voor Avner en Maskit Ronen, de oprichters van Odigo, geldt hetzelfde. Dit duo vertoonde in de eerste jaren van hun verblijf in New York een merkwaardig gedrag. Ze gingen niet naar Silicon-parties, ze vroegen geen Amerikaans rijbewijs aan en een Amerikaanse huisdokter zagen ze kennelijk ook niet zitten. Hmmm.
Gevoegd bij het feit, dat juist dankzij een instant message van het moederbedrijf in Israël de werknemers van Avner en Maskit’s filiaal op Manhattan op de minuut af wisten wanneer de voorstelling van Osama’s Flying Circus een aanvang zou nemen en je gaat je afvragen of Kobi, Avner en Maskit een dubbele (lees: militaire) agenda hadden.
Kort na voornoemde voorstelling werd Odigo helemaal door Comverse opgeslokt en deed op Mahattan het verhaal de ronde, dat vijf leidinggevenden van de ook door de Nederlandse snuffelorganisaties omarmde IT-specialist een katje van 267 meloen dollar hadden binnengetrokken. Via een fraai staaltje aan handel met voorkennis. Hmmmmm.
Nee, we denken dat die Israëlische bronnen gelijk hebben. Het ziet er niet naar uit dat Kobi wordt uitgeleverd. Nebbish hè? Stay tuned.
donderdag 31 augustus 2006
Nog eens. In de afleveringen 247 en 253 van deze serie meldden wij, dat volgens insiders een Antwerpse diamantair een deel van de Schiphol-heist van 25 februari 2005 had verhandeld. Per ongeluk. Niet uit kwaaie wil. Maar mocht dat nieuws in de mainstream pers uitlekken, dan laad je als gerenommeerde firma toch een formidabele zeperd. Vandaar dat door de diamantair stiekem aan de noodrem werd getrokken cq. contact gezocht met een ouwe kennis: Job Cohen, de burrie van Amsterdam. Of die aan wat touwtjes kon trekken voor een hush hush-behandeling. OM-bef Leo de Wit werd in de arm genomen en wees eerlijk tot nu toe is de operatie OTMDH (Onder Tafel Met Die Hap) vakkundig verlopen.
Maar dankzij een attente lezer kunnen we nog iets heuglijks toevoegen aan deze story. Die wees ons namelijk op een proces tegen ene Joseph Mazel in Antwerpen. Die had een hele stoot diamanten ter waarde van een tonnetje of drie euro’s bij een paar diamantairs besteld, had ze in Amerika verpatst en vertelde vervolgens dat ze door de Amerikaanse douane achterover waren gedrukt. Dus kon hij zijn leveranciers niet betalen. Appeltje, eitje. Joseph kreeg voor dit lulverhaal eergisteren vier jaar petoet. Niet zo lang dus en als ie in Dendermonde terecht komt, loopt ie binnen no time weer op straat.
Maar nou het leuke. Een van de firma’s die bij deze eenvoudige truc het schip ingingen was Muller & Sons NV. Dezelfde club die volgens onze informanten bij Job heeft aangeklopt voor protectie. En wat denk je wat? De bedrijfsleider van Muller & Sons is ene meneer Zajtmann, de broer van de substituut procureur-generaal Benjamin Zajtmann. Bennie is dus de op één na hoogste mieter bij de Antwerpse rechtbank, maar hij is tevens adviseur van de minister van Justitie bij allerlei heikele zaken. U ook nog een schepje? Stay tuned.
woensdag 30 augustus 2006
Zonder twijfel herinnert u zich nog dat op een mooie dag Katja Schuurman samen met Willem Endstra naar Isla Margarita vertrok. Om Willem’s jachthaven ter plekke over te dragen aan een stel niet al te vriendelijk gestemde Nederlandse ondernemers uit het zuiden van Spanje. Bleek dat die transactie plaatsvond in de zomer van 2000 en dat Katja en Willem ter voorbereiding daarvan elkaar zo’n zes weken tevoren hadden ontmoet. In een Zandvoortse strandtent aan de Boulevard Paulus Loot. Bleek eveneens dat Willem op zijn buitenlandse reizen ook wel andere wufte exemplaren uit ons vrouwelijk BN-arsenaal meetroonde. Nog gekker, dat de dames in kwestie daarvoor betaald werden. Over reality gesproken. En je scoort natuurlijk als een gek bij het soort heren waarover het hier gaat.
Het is wat hè, met die actrices. Brengt ons zomaar terug op Sylvia Kristel, die indertijd zo’n bestoven contact onderhield met Max “Cannafield” Hasfeld, van wie een staflid later naar de hofhouding van Willem Endstra verhuisde. En dan niet te vergeten de zuster van Sylvia, Marianne. Die lieerde zich innig met de Utrechtenaar Henk Pouw. Henk is samen met zijn Marianne al jaren de uitbater van een paar koffieshops in de Domstad en telde onder zijn kennissen luitjes als Stanley Kai Esser, Johan Verhoek en ene Waldi van Duuren. Volgens een rapport van het Regiokorps Haaglanden uit die goeie ouwe tijd was Van Duuren weer dik met Henk Orlando Rommy en had ie een ruiming op zijn naam staan.
En nog een leuk detail: Toen ze in de EBI in Vught het gerucht vernamen dat er een poging onderweg was om Joca Jocic vroegtijdig de frisse lucht te laten kiezen, doorzochten ze Joca’s celruimte. En wat vonden ze? Een papiertje met daarop het telefoonnummer van Marianne Kristel. Verder nooit meer iets over gehoord. Maar is het geinig of niet? Stay tuned.
woensdag 30 augustus 2006
Een van de vele geslaagd genoemde privatiseringen van publiek bezit in Engeland ten tijde van Thatcher is die van de waterleidingbedrijven. Zonder water geen mensen, dus je zit daar als ‘producent’ gebeiteld, en de aandelen deden het niet slecht. Helaas was de onderhoudstoestand van de waterleidingen niet best. Als we zeggen ‘achterstallig’ dan bedoelen we dat er zo’n negentig jaar geleden het een en ander had moeten gebeuren. Tja, jammer voor de consument, want die moet dat uiteraard betalen, met duurder water, of met minder water (miljoenen liters per dag sijpelen weg uit de inmiddels verrotte buizen). Onderhoud, da’s duur en dat drukt de winst, dus kalm aan.
Een van de bedrijven was Thames Water, dat zo’n jaar of zes geleden werd overgenomen door RWE, een Duits concern voor een kleine 4,7 miljard pond sterling. Nu wordt het bedrijf opnieuw verkocht, maar om het interessant te maken voor de nieuwe koper wordt allereerst wat achterstallig onderhoud gepleegd. Nee, niet aan de buizen, ander onderhoud: er vliegen de komende jaren zo’n 25% van de medewerkers de laan uit. Dat doet het wel, vandaar de prijs 6,5 miljard pond, kassa voor management. O ja, die waterleidingen; rustig laten roesten. Privatiseren, geweldig! (zie)
woensdag 30 augustus 2006
Je hebt in Soudan grofweg twee partijen die elkaar jarenlang het leven tot een zure bom maakten: de Muslim-regering in Karthoum en de overwegend christelijke rebellenclub SPLM/A in het olierijke zuiden van het land. Na een stel etnische bevolkingsgroepen in Darfur te hebben uitgemoord tekenden de beide partijen afgelopen mei een vredesaccoord. Voor wat het waard is, want af en toe gaat toch nog wel eens de beuk erin.
Afgesproken is overigens, dat de SPLM/A over vijf jaar moet beslissen of het zuiden zich definitief afsplitst. Mocht dat gebeuren dan is het de vraag of Khartoum ook nog een plekje krijgt aan de olieruif. Zo niet, dan mag ome Jan Pronk opnieuw opdraven.
De SPLM/A heeft inmiddels hulp gekregen. Van wie? Wat had u gedacht? Juist van het land achter het Vrijheidsbeeld. Olie hè. Natuurlijk niet al te openlijk, maar via een zwaar gestiekte huurlingenorganisatie. Het lieflijke Dyncorp. Vooral in voormalig Joegoslavië vermaard geraakt door het organiseren van vrouwen- en kinderhandel, het runnen van bordelen en het instrueren van Al Qaida-leden. En verder in Zuid-Amerika door flora, fauna en eenvoudige boertjes te verrassen met een Agent Orange-kloon uit sproeivliegtuigjes ter verdelging van een concentratie aan cocaveldjes van een concurrerende firma.
De komende tijd gaat Dyncorp zich kwijten aan de heropleiding van de jongens en meisjes van het SPLM/A tot een professionele vechtmachine. Opdat de olie de goeie richting in gaat stromen. Nou ome Jan, haal je tropenhelm alvast maar weer uit de kast. Nog effe en de baas van de Khofi-corner stuurt je weer de woestijn in om erop toe te zien dat alles daar een beetje humaan verloopt. Jezus! Mohammed!
dinsdag 29 augustus 2006
In de verhalen over de durfverdieners komen nogal eens garagebedrijven en autodealers voorbij. Zo verhuurde de Amsterdamse ondernemer Jaap Talsma in de vroege jaren negentig zijn voitures aan een bonte rij zogenaamde Joego’s, die tot de côterie van Joca Jocic behoorden. Of dat direct in verband is te brengen met Jaap’s ruw overlijden in die periode is niet met zekerheid te zeggen, maar onwaarschijnlijk is het niet.
En dan heb je in Rotjeknor Mercedesdealer John van Dijk. Wat daar aan ongeregeld over de vloer kwam (komt?) wil je niet weten. Van Joego’s tot Cor van Hout, van LPF-ers tot Piet Schneider. Allemaal om boven koffie te drinken. Tuurlijk.
Verder is op dit terrein ook de onderneming van meneer Brouwer aan de Lucasweg in Haarlem buitengewoon interessant. Als je toevallig een gepantserde auto wil hebben tegen rondvliegend lood of je vehikel wil laten voorzien van een moeilijk te ontdekken ruimte voor ondeugende dingen dan moet je daar wezen. Dat was dus errug aantrekkelijk voor luitjes als Holleeder cum suis (onder wie maître Brammetje Moszkowicz) om daar af en toe eens langs te gaan en in een kamertje boven een lekker bakkie te nemen en wat te keuvelen over de dagelijkse gang van zaken.
Maar nu we toch bezig zijn, er is nog een alleraardigst bedrijfje in dit genre. Effies een quote uit een wat ouder justititieel verslagje:
“Garage Van Asselt. Evert Tweehuizen, die volgens onbevestigde info thans een leidinggevende positie zou hebben binnen de Schneider-organisatie, gebruikte auto’s voor het vervoer van verdovende middelen, die op naam stonden van dit bedrijf, evenals het mobiele nummer 06 – 52865623”.
Wel, wel. Evertje. Hebben we nogal wat over gepubliceerd (1). Maar het bleef niet bij de klandizie van deze vermaarde informant van Fred Teeven, want ook de jongens van Johan Verhoek waren destijds kind aan huis bij het inmiddels in grote moeilijkheden geraakte garagebedrijf in de Gooische regio. Hoe dat laatste zo gekomen is, hoort u mogelijk binnenkort in dit theater. Stay tuned.
1. zie de serie Transparant op de Followup-site.
maandag 28 augustus 2006
Vorige week vond de Israëlische privé-speurneus Moshe Buller de gevluchte Kobi Alexander redelijk eenvoudig terug op Sri Lanka. Nou ja, gevlucht. Het lijkt er meer op dat het ouwe baasje van Comverse en Odigo door een stel people in the know gewoon in de gelegenheid is gesteld om stilletjes de kuierlatten te nemen, toen zijn arrestatie naar aanleiding van zijn zwendelpraktijken op de optiebeurs onvermijdelijk leek te worden. De reden voor die coulante houding moge wat ons betreft duidelijk zijn: Kobi was een van de luitjes die vantevoren op de hoogte waren van het optreden van Osama’s Flying Circus op 9/11.
Voor wie was Moshe in het veld? Volgens de speurneus zelf had een groep hedgefund investeerders contact met hem gezocht, omdat hij in analoge gevallen zulke leuke succesjes had geboekt. Ze wilden voorkomen dat Kobi alsnog voor de kadi werd getrokken en daar allerlei koersgevoelige uitspraken zou doen. Dat zou namelijk een streep halen door hun plannetje om binnen niet al te lange tijd een raid uit te voeren op Comverse. Als Moshe hem zou weten te vinden konden ze de IT-goeroe misschien bewegen zich gedeisd te houden.
Hoe vond Moshe zijn landgenoot terug? Hij legde her en der zijn oor te luisteren en snuffelde in Kobi’s telefoondata. En jawel, hij vond twee bellers die de moeite waard leken: één uit Griekenland en één uit Roemenië. Beide heren onderhielden al geruime tijd profijtelijke contacten met Kobi. De Roemeense link bleek de interessantste. Het ging om een Israëlische miljardair die een stel casino’s in Roemenië runde. De gokbaas was zo onvoorzichtig om een paar heikele telefoongesprekken te voeren vanuit zijn hotelkamer en jawel, die zijn makkelijk af te luisteren. Zo zou Moshe erachter zijn gekomen dat Kobi op Sri Lanka zat. De rest was een fluitje. Hij zette de vluchteling op de kiek, lichtte zijn opdrachtgevers in en vloog niet lang daarna naar de overkant van de plas om te beuren.
Raar verhaal. En de vraag is of vriend Kobi op een Srilankaans strandje blijft zitten wachten tot ie bij zijn zwembroek wordt gegrepen. Als ie daar al zat. Stay tuned.
maandag 28 augustus 2006
Onze portemonnee is zo plat als een schol onder een heiblok. Daar moet je mee leren leven. Maar het betekent vaak wel dat we niet lekker kunnen doorsnuffelen als we iets vuigs op het spoor zijn. Zo ook bij onze speurtocht naar luxe pooier Maurice Emanuels, die wij in verband brachten met de strijk en personderneming van CEO Willem Holleeder. Blijkt die Maurice al ruim twee jaar in het hiernamaals te verblijven. Nee, geen kogelbiefstuk. Gewoon netjes overleden. Kijk, dat wisten we dus niet. Maar voor de rest zaten we midden in de roos. Van officiële zijde hebben we namelijk vernomen dat het vervaarlijke befduo Fred en Koos eveneens grote belangstelling koestert voor de rol die de overleden Surinamer heeft gespeeld binnen het hoofdstedelijke nasale netwerk. En waarschijnlijk gaat het dan niet alleen om de levering van stomende beeld- en geluidfragmenten, maar ook en vooral om het witboenen en rondpompen van oneigenlijk verkregen gelden. Wij hebben begrepen dat onze Maurice zich bij deze interessante werkzaamheden presenteerde als een internationaal opererende vastgoedpief. Vastgoed? Dat klinkt ons als muziek in onze audioflappers. U hoort nog van ons. Stay tuned.
zondag 27 augustus 2006
Wat een feest in Uruzgan. Man, niet te geloven. Jan Peter Klootviool op bezoek. En geen mens wist het. Hij kwam zomaar de Nederlandse compound binnenzeilen. De shrink kon meteen voor een tijdje het zand uit zijn slurf gaan baggeren. Kampsyndroom? Ben je belazerd. Naar rechts richten. Hooooofd om. Plaaaaaats rust. Rust. En dan die ferme toespraak van de grote Leider op die stoffige vlakte! Eén hart onder de riem? Wel twee harten.
De verzamelde zandhappers bleken de helden van deze tijd te zijn. De brengers van vrijheid voor de bevolking, sportveldjes, closetpotten, een UPC-abonnement, worteltjeszaad, bijbels, schoolkrijt, lingerie, mobieltjes, Unoxsoep, blikopeners, een paar biggen om te wennen en nog een hele bups andere lustobjecten uit onze democratische wereld.
Klootviool trok na zijn vloeiende oratie naar Kabul om die marionet even op zijn sodemieter te geven. Want dat hele circus duurt al een paar jaar en het enige wat goed gaat is de poppieteelt.
Onze voorganger kende de verse cijfers uit zijn hoofd. Vorig jaar stonden 104.000 hectare in bloei. Dit jaar 185.000 hectare. Dat leverde vorig jaar 41 ton opium op. Reken er een nulletje af en je weet hoeveel hero die boertjes vorig jaar uit de grond hebben gejaagd. Kan je nagaan wat voor oogst we over een paar weken zullen hebben. Kijk, dat heet opschieten. Want economische hulp is allemaal heel mooi, maar het moet wel wat opleveren.
Officieel bestrijden we die handel natuurlijk, hè. Onder leiding van onze Britse collega’s. Die hebben zelfs nachtkijkers geleverd aan de Iraanse anti-drugsbrigades. Konden ze het ‘snachts een beetje beter zien, begrijpt u. Ja, jammer dat die vagina-Iraniërs weer een heel partijtje doorgeleverd hebben aan de Hashbollah. Maar waar gebased wordt, valt wel eens een lepel.
Er is eigenlijk maar één storende factor. Dat zijn die Talibandieten. Die versjteren de hele boel. Daarom heeft premier Klootviool die Karzai opgedragen om voor meer personeel te zorgen aan de grens met Pakistan. Want daar komen die baarden vandaan. En hun wapens ook. Dat is dus vervelend, want we zetten bijvoorbeeld niet al die schooltjes neer om er steeds een kampvuur van te laten maken. Laat dat helder zijn.
JP gaf Karzai een hand en vertrok gistermiddag weer terug naar Nederland. Kon ie vanochtend misschien net op tijd in Capelle zijn om met een paar zwarte sokken aan de Heer prijzen. Amen.
vrijdag 25 augustus 2006
Even een vraagje aan wat milieudeskundigen en/of politici om wat vragen te stellen cq te beantwoorden. Zo af en toe komt het voor dat er een vliegtuig ongepland terugkeert naar bijvoorbeeld Schiphol. Zo is er eergisteren een DC-10 met vluchtnummer Northwest 42 om 11.30 uur teruggekeerd op Schiphol onder begeleiding van twee F-16's. Het toestel was vertraagd vertrokken naar Mumbai in India en verzocht vlak voor de Duitse grens aan Amsterdam Radar om "security escort" en terug te keren. Achteraf bleek dat er zich een tiental personen baldadig had gedragen, affijn de kranten staan hier vol van maar waar het hier even om gaat: "Vanaf 11.10 uur heeft de Northwest 42 kerosine geloosd boven het IJsselmeer en is om 11.19 uur door twee F-16 van de vliegbasis Leeuwarden onderschept en begeleid naar landingsbaan 27. De F-16's, AJ-60 met staartnummer J-623 en AJ-23 met staartnummer J-204 waren rond die tijd onder begeleiding van de Nederlandse gevechtsleiding Bandbox aan het oefenen in TMA-D (oefenluchtruim nabij Volkel) en konden snel aansluiting vinden bij het toestel dat om de assistentie verzocht."
Om hoeveel kerosine gaat eigenlijk? Daar zul je onder dobberen! Het betreffende citaat vonden we op Frequency Monitor Centre.
donderdag 24 augustus 2006
Ergens begin 1998 was een groepje onverlaten vlakbij Schiphol bezig met het voortijdig leeghalen van een vrachtwagen van Walsh Western, toen ze ongevraagd extra verlichting kregen van een colonne blauwe zwaailichten. Heel sneu, want als de avontuurlijke onderneming was geslaagd hadden de deelnemers een leuk bedragje op hun rekening kunnen bijschrijven. Het ging namelijk om computeronderdelen van Hewlett Packard ter waarde van een slordige 5 meloen Britse Ponden.
Het ging niet om een puur Nederlandse aangelegenheid. Een van de geclipte heren bleek namelijk George Mitchell te zijn. Voor ons leken had ie net zo goed Vader Abraham kunnen heten, maar in Ierland ging de vlag uit, want Georgie behoort daar tot de allerhoogste categorie wetsovertreders en geniet enige populariteit onder de naam De Pinguin. Een Ierse variant op De Neus. Samen met een paar aimabele jongens van het Irish National Liberation Army (INLA) deed die Pinguin iets in wapens en mindbenders via ... jawel, Amsterdam.
Nou wisten de lokale bromsnorren dat wel, maar ze hadden moeite met het bij mekaar grabbelen van doorslaggevend bewijs en bovendien had de Pinguin de nodige betaalde oortjes binnen het justitiële apparaat. Waar hebben we dat meer gehoord?
Iemand die redelijk op de hoogte raakte van de warme banden tussen de organisatie van de Pinguin en die van Vrouwe Justitia was de journaliste Veronica Guerin. Toen ze in juli 1996 op het punt stond een kluitje namen naar buiten te tillen werd ze geëlimineerd.
Plotseling ging er blijkbaar ergens een knop om en snuffelbrigades van verschillende pluimage trokken op Pinguïnjacht. Ze ruimden een van zijn xtc-fabriekjes uit, ze stuurden hem dikke blauwe brieven, ze arresteerden een van zijn rechterhanden, kortom het werd ineens lichtelijk onleefbaar voor de ober van de zuidpool en hij zocht de maand daarop dan ook de luwte ten huize van ene Johan Bolung in Den Haag (1). Die luwte duurde dus tot begin 1998. Toen werd ie geclipt en ging voor 2 ½ jaar bruto achter het gaas.
Waarom halen we deze oude Pijnenburg naar boven? Nou, wij hoorden van een paar welingevoerde bronnen, dat Georgie nog steeds over een indrukwekkende Dutch connection beschikt. Hij zou namelijk voor zijn wapennering in contact staan met de club van Stanley Hillis (en wie denkt dan niet meteen aan de dacha van Katja Schuurman?). En voor zijn witgoed zou de Pinguin bij dezelfde Colombiaanse luitjes te rade gaan als de momenteel populairste inwoner van de EBI in Vught.
Zo, hè, hè, we zijn weer thuis. Hello, goodbye. And stay tuned.
1. Volgens de Ierse pers een handelaar in soft.
dinsdag 22 augustus 2006
Er moet iets mis zijn met Dirk Scheringa. Voor luitjes die pukkeltjes krijgen van reclame en/of voetbal op de buis: Dirk is het baasje van de zo succesvolle DSB, waar je voor een prik een broodje krediet kan trekken. Daarnaast is Dirk nog de Abramovitch van AZ. Dus je mag met een gerust hart aannemen dat onze weldoener hier en daar een flinke buidel florijnen heeft opgeslagen.
Is ook zo. Dirk komt na sluitingstijd af en toe bij Van Lanschot in Den Bosch binnenrijden via de geldtransportingang om eens even een lekkere Duck-duik te nemen in zijn kluis met poen. Dat ie daarbij wordt begeleid door een stel diknekken met oortjes is in deze tijd natuurlijk geen wonder der natuur. Zeker niet in de omgeving van Vught. Maar dat diezelfde diknekken ook voortdurend tot ongenoegen van echtgenote Baukje voor zijn slaapkamerdeur heen en weer drentelen ligt wat minder voor de hand. Dan moet er iets zijn. Wordt Dirk soms bedreigd en zo ja, door wie dan? Heeft Dirk zich soms ergens kwetsbaar opgesteld? Mogelijk. Want net als wijlen Willem Endstra zou Dirk wel eens in een smikkeltent gesignaleerd zijn met Maurice Emanuels. Wie? Ja, wel even blijven opletten. We hebben Maurice en zijn ouwe marinemaatje Jan Witte kortgeleden al een beurt gegeven in verband met hun sexnering, hun witgoed en ... hun contacten met Willem Holleeder (1). En via die connectie kan Dirk zich dus in deep shit hebben gemanouvreerd. Ondanks het feit dat Maurice binnen de voetballerij al zo’n vijftien jaar bekend staat als een integere pooier. Iemand die in zijn etablissementen geen cameraatje laat zoeven als een big shot uit de voetballerij of BN-ers uit een andere doelgroep hun ritmische oefeningen afwerken, zoals bijvoorbeeld gebeurde in Holleeder’s Satyricon. Maar gek hè, wij hebben daar toch een stuk minder vertrouwen in. Nou zouden we natuurlijk aan Klaas Wilting (2) kunnen vragen wat er met zijn werkgever aan de hand is, maar dat staat gelijk aan het toekennen van een penalty aan Clarence Seedorf. En om in de sfeer te blijven kunnen we uiteraard ook te rade gaan bij het befduo Fred Teeven/Koos Plooij. Maar daar moeten we nog even over dubben. U hoort nog van ons. Stay tuned.
1. Zie de afleveringen 248 en 249 van deze serie.
2. De voormalige woordvoerder van de Amsterdamse politie en tegenwoordig van AZ.
vrijdag 18 augustus 2006
Het begint wat duidelijker te worden waarom “Kobi” Alexander zo gemakkelijk God’s own country kon inwisselen voor het kleinere exemplaar, terwijl al maanden een onderzoek onderweg was naar zijn malversaties op de optiebeurs. Kobi was namelijk in de jaren voor het eenmalige spectaculaire optreden van Osama’s Flyin’Circus op Manhattan de ontwikkelaar van de software die de Israëlische instant message-onderneming Odigo op de markt bracht. Ja, en? Nou, Odigo kwam na 9/11 even in het nieuws toen een van de baasjes van het spul erkende, dat werknemers van het filiaal van Odigo in de Twin Towers van een ziener binnen de hoofdvestiging in Israël het dringend advies kregen om die fameuze ochtend thuis te blijven. Voorkennis? Hoe bedoel u?
Op dat moment had het nauw met de Mossad samenwerkende Comverse binnen Odigo al flink wat in de IT-melk te brokkelen. Niet zo heel lang nadat het stof van de Towers was opgetrokken trok Comverse de Odigo-satelliet naar binnen en veranderde zijn frontnaam in Verint.
Temidden van dit listige geschuifel was “Kobi” dus bezig met zijn manipulaties op de optiebeurs ten behoeve van een geheim miljoenenpotje, waaruit tot nu toe onbekende luitjes binnen Comverse werden gestiekt. Toen het signaal kwam om weg te wezen, maakte hij een kleine zestig meloen dollar over naar zijn moederland en vertrok. Waarom hij zonder enige moeite de benen kon nemen, moge duidelijk zijn. Zijn twee collega’s hadden blijkbaar pech.
Geen ingewijden misschien? Stay tuned.
donderdag 17 augustus 2006
In vele eerdere papieren Kleintjes hebben we artikeltjes geschreven over de Deense sektarische "goede doelen" beweging Humana - kijk daarvoor maar eens in ons elektronisch archief. Andere namen voor deze club zijn "International Tvind Movement", "People to People Organisation" en de "Teachers Group International". In Nederland vooral bekend vanwege de vele containers die je her en der in het land ziet staan waar je gebruikte kleding in kunt stoppen. Eind deze maand hoort de oprichter en leider van Humana - Amdi Petersen - of hij schuldig is aan grootschalige fraude. De zaak loopt nu al meer dan drie jaar en indien hij schuldig wordt verklaard zal dit grote gevolgen hebben voor de Humana-organisatie. Op 31 augustus aanstaande weten we meer. Volg het proces en de uitspraak op tvindalert.com.
donderdag 17 augustus 2006
We zouden hem bijna uit het oog verliezen, die Luis Posada Carilles. Maar nu iedereen het toch zo druk heeft met het uitvlooien van zotte bomcomplotten en de terreur van Klaas Jan Huntelaar in allerlei strafschopgebieden, mogen we dit smerige exemplaar niet vergeten.
Per saldo heeft ie een breed scala aan terroristische aanslagen op zijn geweten, waaronder het opblazen van een Cubaans passagiersvliegtuig in 1976 met een saldo van 73 dodelijke slachtoffers. En niet met een zuigfles, een warme kruik of een tube glijpasta, maar met een haast ordinaire bom.
In november 2003 ging hij in Panama voor 10 jaar achter het gaas omdat ie met een paar ouwe makkers op het punt stond om Fidel Castro een verblijf in een verzorgingstehuis te besparen. Tien jaar duurt in Panama soms vier maanden en Lopes Carilles had die mazzel. Hij dook als een ervaren alligator een tijdje onder en kwam na een jaar weer illegaal bovendrijven in de Estados Unidos, waarvan de juntaleider in zijn witte hacienda nou net de felste bestrijder van het internationale terrorisme was. Pech? Helemaal niet. Want terroristen als bijvoorbeeld de Hashbollah en de Hadiemassa zijn gewoon gajes van de richel, maar luitjes als Luis cs. zijn vrijheidsstrijders, Geuzen. Goed, hun methodes zijn ook niet zo lekker, maar het gaat om een nobel doel. Het herstel van de democratie op Cuba en de terugkeer van de casino’s. En dan is alles geoorloofd.
Luis hoefde dus niet naar Den Haag, Havanna of Caracas. Maar ja, hij was wel illegaal de Verenigde Staten binnengekomen, dus eigenlijk moest ie er weer uit. Probleempje, want tijdens de zitting van maandag jl. bleek dat er zes landen waren benaderd om de ouwe baas op te nemen in het bevolkingsregister: Canada, Mexico, Honduras, Costa Rica, Guatemala en El Salvador. Maar helaas, allemaal nada. Cuba en Venezuela wilden hem wèl hebben, maar die kwamen niet in aanmerking.
En zo zitten ze in El Paso behoorlijk in hun maag met die Cubaanse terroristische vrijheidsstrijder. Er is één lichtpuntje. Luis schijnt het aan zijn hart te hebben. Stay tuned.
woensdag 16 augustus 2006
Afgelopen zondag zat Kleintje Muurkrant in het NOS-journaal van acht uur 's-avonds. Voor ons natuurlijk niks nieuws dat we veroordeeld zijn door de Bossche rechtbank tot het betalen van honderdduizend euro (zie vonnis 19 juli jongstleden), maar blijkbaar voor veel anderen wel want het was weer even lekker druk op onze website.
In het Brabants Dagblad van vanmorgen (zie "Melchers snoert Kleintje Muurkrant de mond") zegt Hans Melchers-advocaat Herman Doeleman dat 't Kleintje die ton euri's moet betalen indien wij ons niet aan de gemaakte afspraken houden. En wij maar denken dat we hierover een zwijgplicht hadden sinds onze "vaststellingsovereenkomst" van afgelopen april...
Wij zijn benieuwd of de NVJ nog van haar plaats komt nu haar voormalige medestander en pleiter Herman Doeleman de zijde van miljonair Hans Melchers heeft gekozen en nogal wat NVJ-leden met giga-claims om de oren slaat (zie melchemie.com). Toen wij een paar maanden geleden namelijk het slachtoffer waren van deze persbreidel liepen ze niet zo hard (zie dit artikel bij Netkwesties).
woensdag 16 augustus 2006
Mensen hebben vaak een geheugen als een halve amoebe. Neem nou die brand in het cellencomplex op Schiphol van 27 oktober vorig jaar. Niet lang na die tragedie wist het NOS-journaal te melden, dat de hulpverlening van de zijde van het personeel heel wat sneller op gang zou zijn gekomen, als de stekkers van de electronisch werkende deuren er niet uitgetrokken waren geweest. Dat was gebeurd op last van de leiding, omdat die klotendeuren ook open gingen bij vals alarm. En dat gebeurde nog al eens. Dus moest het personeel bij de bewuste fik met sleutels aan de gang en hé, die waren niet meteen voorhanden.
Gisteren verklaarden twee van die leidinggevenden voor de kadi in Haarlem zonder blikken benzine of blozen, dat de hulpverleningsorganisatie picobello voor mekaar was. Nou had het personeel vorige week al een heel ander beeld gebeiteld, maar voor het ophangen van een dergelijk lulverhaal moet je toch een gevangenisbord voor je kop hebben.
Inmiddels hebben we vernomen dat het rapport van prins Pieter over deze trieste gebeurtenis, dat volgende maand wordt gepresenteerd niet alleen geen splinter heel laat van bovengenoemde organisatie, maar ook met de verantwoordelijke ministers Donner en Verdonk volledig de barakvloer aanveegt. Als er tenminste weer geen onderdelen van dat rapport worden gejat of er ten tijde van de presentatie door de AIVD plotseling een complot wordt ontdekt, waarbij familieleden van de oudtante van Osama op het punt staan een stel Dell-laptops aan boord van het regeringstoestel te smokkelen. Kijk, dan heeft niemand meer aandacht voor de brainwave van prins Piet. Laten we samen bidden tot alle goden die in Nederland voorradig zijn dat alles normaal verloopt. Stay tuned.
dinsdag 15 augustus 2006
Kregen we naar aanleiding van aflevering 1 keurig een veer in ons donkerste gedeelte van een lezer met flink wat financiële expertise. Het zit wat lastig, maar we zijn er toch altijd weer blij mee.
Die veer was met name gerelateerd aan de verwijzing in dat artikel naar de stinkende winsten, die na de voorstelling van Osama’s Flying Circus op Manhattan zijn binnengegrist door een vlucht aasgieren met voorkennis. Een quote uit zijn mail:
“Bij de 9/11-gebeurtenissen hebben bijvoorbeeld twee Israëlische bedrijven in acht werkdagen tijd 130 miljoen US dollar “verdiend”. Door de hoge “leverage” (hefboomeffect) heb je slechts 10 % prijsverschil nodig om meer dan 200 % te verdienen. Destijds waren de koersdalingen van American respectievelijk United Airlines heel wat groter!
Beide bedrijven waren kort voordien opgericht, werden onmiddellijk daarna geliquideerd en zijn na naamsveranderingen zelfs helemaal uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel verdwenen. Dit kan volgens mij alleen maar met hulp van heel ver bovenaf.
Allemaal naar SPE/SPV (special purpose entity/special purpose vehicle)- principle. Dit soort activiteiten zijn door de financiële autoriteiten trouwens makkelijk op te sporen.
De relatief eenvoudige “pattern-recognition”-software wordt in ieder geval in Londen, New York en Chicago al meer dan tien jaar met succes gebruikt. Niet specifiek in verband met terrorisme, maar met toezicht op het handelen met voorwetenschap door bestuurders van beursgenoteerde ondernemingen, die immers via vriendjes of -dom genoeg- familieleden nu eenmaal altijd ... etc.
Met andere woorden dit soort geintjes wordt zeker op deze schaal en dit soort ernstige omstandigheden m.i. ALTIJD ontdekt! Er is geen enkel excuus om dit NIET te ontdekken!
Het is mij dan ook volstrekt duidelijk dat, indien de betreffende “inside traders/dealers van Arabische, Moslim en voor mijn part ook Hindu of zelfs Boeddhistische achtergrond waren geweest, dit hemelschokkende nieuws/bewijs hemelsbreed over de voorpagina’s van de volledige internationale “mainstream press” zou zijn uitgemeten.
Aangezien dat tot op de dag van vandaag nog niet is gebeurd, kan ik maar tot één enkele conclusie komen”.
Zo, hoor je het eens van een ander. En dan gaat het nog maar om twee Israëlische bedrijven. Zonder twijfel was de vlucht gieren heel wat groter. Gezien de voorkennis die er bestond bij regenjassenfirma’s als de Mossad, de CIA, MI 6, de BND, de DGSE, de FSB, de ISI en meer van dat moois. Er moeten her en der dus waanzinnige kapitalen zijn verdiend. Ten koste van duizenden mensenlevens. Maar hé, who cares? Stay tuned.
dinsdag 15 augustus 2006
Karl van Rompaey, die gozer die indertijd schreef dat ie Katrien de Cuyper een lift had gegeven voor ze verdween en werd vermoord, zal nog wel een tijdje worden beloerd door een kijkgaatje. Want wat hadden de koddebeiers tijdens hun onderzoek bij hem thuis zoal aangetroffen? Een doos met knipsels over de moord op Katrien en een toefje kinderporno waar zo langzamerhand de halve Belgische bevolking over lijkt te beschikken.
Verder bleek ie al eens eerder in het beduimelde boekje van voornoemde koddebeiers terecht te zijn gekomen wegens stalking en deugde zijn broer Kurt ook voor geen kwartje. Kortom: de usual suspect.
Tot nu toe houdt Karl vol dat ie de moord niet heeft gepleegd. Zou je het zelf wezen. Maar er wordt her en der druk gebeden dat ie tot een bekentenis komt. Al was het alleen maar om te bewijzen dat Regina Louf wat de moord op Katrien betreft zwaar uit haar halsketting heeft zitten te lullen. Daarmee zou dan een van de belangrijkste pijlers onder haar hele betoog heftig eroderen en dat zou de luitjes van het federale parket een goeie reden bezorgen om spontaan de Brabançonne aan te heffen en de X-dossiers eindelijk de vuilnisbak in te mieteren. Niks geen nader onderzoek. Maar wel een putdiepe zucht van opluchting in oorden als Knokke-Heist, ‘sGravenwezel, Schilde en nog een stel wereldsteden. Een lone nut als dader. De perfecte oplossing. Stay tuned.
maandag 14 augustus 2006
Het is wat met die optiehandel hè? Put of geen put, met een beetje voorkennis valt er een hoop poen naar binnen te trekken. Zo maakten we afgelopen zaterdag al melding van het walgelijke kunststukje op dit terrein voor en na de Zwarte Donderdag die Londen vorige week mocht beleven. Overigens een bleke kopie van de gebeurtenissen rond 9/11 toen een flink stel beursexperts de slag van hun leven sloegen. Vantevoren op de hoogte gesteld van de eenamlige voorstelling van Osama’s Flying Circus op Manhattan. Wie dat waren? Moet je bij de FBI wezen (1).
Een van de clubs die toen wist van de hoed en de vette rand zou de Amerikaans/Israëlische onderneming Comverse zijn geweest. Allemaal onder het tafelkleed gemoffeld en dan niet het exemplaar met de afdruk van een strijkbout, waarmee Sint Niklaas door de jeugd van Toon Hermans banjerde.
De oprichter en voormalig CEO van deze wereldwijde en nauw met de Mossad verbonden it-winkel aan de Third Avenue in New York is Jacob “Kobi” Alexander. Best een leuke gozer.
Houdt van basketballen en wat shekels in zijn zak.
Met het oog op dat laatste hevelde Kobi eind juli 57 meloen dollar over naar Israël en reisde toen spoorslags zijn poen achterna. Die poen kwam namelijk uit een geheime pot die vriend Kobi samen met twee ouwe gabbers uit de leiding van Comverse frauduleus bij elkaar had geput via de optiebeurs.
Die gabbers, David Kreinberg en William Sorin, werden tijdig achter het pinkelhoutje gegrepen, maar toen was Kobi al weg met de poen. Voorkennis heet dat.
Hoe het met Comverse gaat? Uitstekend. Gewoon een keurige onderneming. Heeft ook een leuke business hier in Nederland (2). Mocht u ook iets willen putten in die richting en het niet helemaal vertrouwen, ga dan gerust te rade bij minister Johan “Hik” Remkes. Moet je wel snel wezen, want in oktober is ie weg. Naar Thailand, Brazilië, de Veemarkt, Gorredijk, you name it. Stay tuned.
(1) Maar zie ook het artikel “Cold Turkey” (5) dd. 3 augustus 2006.
(2) Zie daarvoor de serie “Comverse” op de Followup-site.
maandag 14 augustus 2006
Kwam zaterdag het NOS-journaal tot ons met de mare dat die gozer die als de zoveelste hoofdverdachte van de ingenieuze diamant-heist op Schiphol te boek stond, is vrijgelaten. Wordt niet vervolgd door het OM-circus van Fred Teeven. Met andere woorden: de speurneuzen zijn weer terug waar ze waren op 25 februari 2005. Meldde het Journaal ook nog fijntjes dat er niks is teruggevonden van de 75 meloen euro aan glimmers die het hek zijn uitgereden.
Nou kunnen die jongens en meisjes van een serieus nieuwsprogramma uiteraard niet alles overnemen wat wij als ufologen en lawaaipapegaaien in onze kolommen eruit persen. Maar we zouden in dit geval toch graag nog even wijzen op de inhoud van aflevering 247 dd. 27 juli jl.
Voor degenen die te lui zijn om te scrollen: in die aflevering meldden wij dat een deel van de glimmers die bij de heist werd buitgemaakt “per ongeluk” zou zijn overgenomen door de shop van de familie Moeller (mag van ons ook Möller of zelfs Muller zijn) in de Antwerpse diamantenclave buurt achter de Pelikaanstraat. Een foutje zogezegd.
Nou zou die familie warme contacten onderhouden met burgemeester Cohen van Amsterdam en die zou zich na een SOS uit Antwerpen weer in verbinding hebben gesteld met OM-bef Leo de Wit om deze vervelende faux pas liefst entre-nous en met de grootst mogelijke discretie af te wikkelen. Toch een leuke voorzet zou je zeggen. Maar geen Hunter aanwezig om hem even in te tikken.
Je zou bijna denken dat Fred daarom ineens weer neigingen vertoont om zich aan de Haagse ruif te nestelen. Maar het kan ook gewoon zijn omdat ie ook wel eens een paar ferme zoenen van Gerrit Zalm wil krijgen. Een mens zijn lust is een mens zijn leven. Hoewel Fred natuurlijk geen Joost is. Laat staan Ayaan. Stay tuned.
zaterdag 12 augustus 2006
De aandelen in luchtvaartmaatschappijen kregen een flinke klap na de arrestatie van Britse moslims afgelopen week. Maar net als ten tijde van 09/11 bleek dat er voor en na die arrestatie flink gehandeld is in aandelenopties van verschillende maatschappijen. Handel met voorkennis lijkt voor de hand te liggen. (zie)
Nu was die voorhanden arrestatie al wat langer bekend bij insiders. Zo werd Bush op 4 augustus geïnformeerd over de op handen zijnde arrestatie (net als zijn makker Cheney), Tony Blair belde op 5 en 6 augustus met Bush om hem te informeren over de voortgang van het onderzoek naar die groep (beter gezegd, de voortgaande infiltratie ervan, Operatie Overt).
Overigens was men in kringen van luchtvaart en veiligheidsdiensten al sinds januari 1995 op de hoogte van de mogelijke mix van vloeibare stoffen aan boord van een vliegtuig. In december 1994 ontplofte een op die manier gemaakt bom aan boord van een Japans vliegtuig. Resultaat 1 dode. De ‘ontwikkelaars’ van deze methode waren Ramsi Joesoef en Khalid Sheich Mohammed. Het was toen de bedoeling om zo’n twaalf Amerikaanse vliegtuigen boven de Stille Oceaan op te blazen, maar de zaak werd gelekt).
Heeft u de afgelopen 11 jaar iets gemerkt van extra veiligheidsmaatregelen, zoals geen handbagage aan boord, of het drinken van de vloeistof die je mee aan boord neemt. Nee toch? Gek hè?
vrijdag 11 augustus 2006
Deze serie is gewijd aan Katrien de Cuyper. Het 15-jarige meisje dat op 17 december 1991 voor het laatst werd gezien en op 19 juni 1992 dood werd teruggevonden in de Antwerpse haven. Gewurgd.
Katrien komt uitgebreid voor in de verklaringen van Régina Louf (getuige X 1), die de procureur des Konings Michel Bourlet oktober vorig jaar naar het federaal parket heeft gestuurd (1). Vermoedelijk niet om erop te gaan zitten, maar naar alle waarschijnlijkheid om te beslissen of er een verder justitieel onderzoek moet komen naar de inhoud van die verklaringen.
Dat zal wel een zeer harde winterpeen worden, want wij hebben aan de hand van die verklaringen al een paar deftige mieters en wat voetvolk met betrekking tot de moord op Katrien voor het souffleurshokje gezet. Figuren die voor zover bekend nooit door koddebeiers zijn verhoord. Neem bijvoorbeeld graaf Leopold Lippens, de burgemeester van Knokke-Heist, die volgens getuige X 2 “een echt varken” was. Of baron Theo Bracht, de huurder van een van de optrekjes op De Catershof, waar Katrien zou zijn vermoord. Of Axel Vervoordt, de van kinderliefde overlopende buurman van Theo, die een paar weken nadat Régina en een stel snuffelaars zijn open dag bezochten het bewuste optrekje overnam en het grondig renoveerde. Duidelijk crème de la crème dus, met om eens wat te noemen innige banden met het Hof. Kijk, en dan wordt het een linke boel.
Hoe toevallig is het dan ook, dat afgelopen maandag een voor zover wij weten simpele boerenkloot is opgepakt, die ervan wordt verdacht in de zomer van 1992 drie brieven te hebben geschreven naar het Belgische roddelblad Blik. Brieven, waarin een licht bezopen jonge hoerenloper verklaart op 17 december 1991 rond elf uur ‘savonds na terugkeer uit het Antwerpse havenkwartier Katrien een lift te hebben gegeven richting Brasschaat. Oftewel: hij was de laatste die het meisje levend zou hebben gezien. Of erger.
Verder deelt ie nog een lekkere kat uit aan het adres van Katrien’s vader, die zakelijk ook al in verbinding stond met De Catershof (2).
Tuurlijk, het kan een aardige stap betekenen in de oplossing van het drama. Maar ruim 14 jaar na dato ... hoeveel vertrouwen mag je dan nog hebben? Stay tuned.
1. Zie het interview van Annemie Bulté in de Humo van deze week.
2. Zie aflevering 2 van deze serie.
donderdag 10 augustus 2006
Vanzelfsprekend is protest tegen de Israëlische misdaden in Libanon een gerechtvaardigde zaak, maar het bekladden van het monument voor de dichter Jacob Israël de Haan in de Amsterdamse Jodenbreestraat, is een misser van proporties. Als De Haan nu geleefd had, was de kans namelijk groot geweest dat hij zich krachtig tegen Israël had uitgesproken. Sterker nog: De Haan is de geschiedenis ingegaan als de eerste jood die door een zionist werd vermoord, omdat hij zich niet met het zionisme kon verenigen.
Jacob Israël De Haan werd op 31 december 1881 in Smilde geboren en was de zoon van een joodse godsdienstleraar. Zelf had hij niet veel op met het joodse geloof, hij voelde meer voor het socialisme. Bovendien ontdekte hij bij zichzelf homoseksuele gevoelens, wat in die tijd nogal onverenigbaar was met het joodse milieu. In 1904 woonde de Haan in Amsterdam. Hij zorgde toen voor veel opschudding met het homo-erotische boek ‘Pijpelijntjes’. Na verschillende mislukte betrekkingen, schandalen en de aanscherping van de Nederlandse zedenwet in 1911, sloeg de Haan een andere richting in. In 1915 verscheen het eerste deel van zijn dichtbundel ‘Het Joodse Lied’, waarmee hij, ondanks zijn homoseksualiteit, een zekere populariteit bereikte onder joden in Nederland. Hij begon vervolgens aan een studie Hebreeuws en meldde zich aan als lid van de Nederlandse Zionisten Bond, om in 1918 naar Palestina te vertrekken. In Palestina was de Haan aanvankelijk gefascineerd door de joodse kolonisten, maar al snel trok hij zich het lot aan van de Arabische bevolking, die zich toen al in een achtergestelde positie bevond vergeleken met de door Westers kapitaal gesteunde joodse immigranten. De Haan sprak zich uit voor een joods-Arabische samenwerking en samen met de vooraanstaande Palestijnse Rabbijn Yosef Chaim Zonnenfeld bezocht hij verschillende Arabische leiders. Ook sloot hij zich aan bij de (destijds) anti-zionistische organisatie ‘Yagoedat Israël’.
Voor de zionisten was de maat daarmee vol: zij riepen de Haan uit tot verrader. Hij werd op straat door hen uitgescholden en bespuugd. Op 30 juni 1924 werd hij neergeschoten, bij het verlaten van een synagoge, om een dag later te overlijden. Pas in de jaren tachtig werd deze moord opgelost. Toen bleek dat Awraham Tehoni, de toenmalige leider van de militair zionistische organisatie ‘Haganna’, een einde aan het leven van de Haan had gemaakt.
Kortom: het is volstrekt misplaatst om Israëlische misdaden aan de naam van Jacob Israël de Haan te verbinden, door een monument ter nagedachtenis aan hem te bekladden. Dit incident toont aan hoe eenvoudig het is om het gestelde doel voorbij te schieten.
dinsdag 8 augustus 2006
Kijk, als iemand eens een nummertje buiten de deur wil copuleren om zijn Gerrit een beetje in shape te houden of zo moet ie dat lekker zelf weten. Zitten we niet mee. Als je, zoals het zeer sterke gerucht wil, net als Willem Endstra met de wat naïef te noemen Katja Schuurman hopst kan dat juridisch gezien geen kwaad. Sex and the city, niet waar? Maar als je als advocaat van Willem HiHaHolleeder het veld ingaat met de zus van Willem’s rechterhand Dino kan je problemen krijgen. Je loopt dan namelijk bij het serieus doorploegen van poses uit de Kamasutra voor gevorderden een fellationele kans dat je vereeuwigd wordt à la Valente. En mocht er op welke manier dan ook eilie komen, dan hangen die beelden ineens als een zwaard boven je snikkel uuuuhh carrière. En het hoogtepunt wordt natuurlijk bereikt als opponenten als Fred en Koos je laten weten dat ze weliswaar over bovengenoemde beelden beschikken, maar dat ze die enerverende plaatjes niet zullen inbrengen in het dossier als het juridische gevecht rond zijn nasale cliënt en zijn hier en daar wat kort van stof zijnde makkers begint. Zeker weten? Wat is zeker in deze wereld? Maar lekker is anders.
Oh, by the way. Vandaag trouwt Katja met Baantjer’s kleinzoon. Op zijn Frans. Soyez heureux, mes enfants. À la vie. Mon Dieu, we lijken Story wel. Sorry, even naar het toilet. Stay tuned.
maandag 7 augustus 2006
In het artikeltje “Willem fecit” dd. 24 november 2004 meldden wij, dat de ruw van ons weggenomen Willen Endstra om financieel het hoofd te kunnen bieden aan de nasale eisen in die tijd een paar trips naar het Venezolaanse Isla Margarita maakte. Daar was hij eigenaar van een luxueuze jachthaven, die hij om bovengenoemde reden van de hand moest doen aan een stel heren uit het Nederlandse avontuurlijke milieu. Heren ook, die zich om klimatologische en wellicht andere moverende redenen meestal aan de Zuidspaanse Costa del Sol ophielden.
Nu bereikte ons vandaag het bericht dat Willem in ieder geval bij één van deze trips werd vergezeld door de wereldberoemde actrice in Nederland Katja Schuurman.
Echte womanizer die Willem, maar hoe dom ... nou, vooruit, hoe naïef kan je als actrice wezen? En dan is ze nog niet eens blond. Trouwens, gevoegd bij de verhuur van haar kotje in Vinkenveen aan wapenverzamelaar en Spanjeganger Fred Ros via milieudeskundige Greg Remmers (ook al geen onbekende figuur in het land van Sinterklaas) en je vraagt je af of er toch meer is onder de Katjazon. Stay tuned.
maandag 7 augustus 2006
In onze vorige aflevering noemden wij al een paar kleine ondernemingen die door Rob Dracula van de Rhee na overname tot het faillissementsbot werden leeggezogen. Een daarvan was Communication Support International oftewel CSI. Aan het eind van zo’n bloedbruiloft wordt altijd de hulp ingeroepen van een clubje beffen, die gehuld in zwarte toga het slachtoffer een beetje netjes moeten afleggen en de schuldeisers naar rato nog wat van de nalatenschap in het keelsgat moeten zien te gooien. Tenminste, als er nog wat is overgebleven. Uit het dossier-CSI toveren we vandaag een ontroerend episteltje tevoorschijn van de ene bef aan de andere. Het luidde alsvolgt:
"Amice,
Naar aanleiding van de bespreking bij u op het kantoor heb ik op 12 november jl. nog aan u geschreven met het verzoek om zo spoedig mogelijk een overzicht te verschaffen van de debiteuren.
In het kader van de onderhavige procedure kan ik u nog berichten dat ik gisteren (dinsdag 18 november 2003) ben benaderd door de heer Kalis van de politie Gooi en Vechtstreek. Hij deelde mij mee dat de heer Van de Rhee een “goede bekende” van de politie was. Van de heer Kalis kreeg ik een aantal aanwijzingen die, mogelijk, meer achtergrondinformatie van de heer Van de Rhee kunnen opleveren. Zo werd ik onder andere verwezen naar een zeer omvangrijke onroerend goedfraude in ’t Gooi (de kwestie van de Rabobank Eemnes, het Kasteel te Almere), de Belastingdienst in Hilversum, alsmede de eigenaar van een jachtwerf in Muiden... ."
Tot zover het citaat uit de gebefte ontboezemingen. Bij fanatieke lezers van Kleintje Muurkrant herleven oude tijden. Rob van de Rhee moest volgens bromsnor Kalis betrokken zijn geweest bij de frivole voorstellingen van het circus Jaap de Bode met topartiesten als Tijs Blom, Geertjan Dolk en ... Robbie van de Rhee, die in het recente verleden zo’n prominente plek innamen in onze bonte kolommen. Verplichte kost voor al die Aether Arcus-abonnees zou je zo zeggen. We zullen het aantal pageviews van onze site de komende week nauwlettend in de gaten houden. Want wij zijn net als iedereen in de ons omringende media dol op goede kijkcijfers. Valt dat een beetje goed uit dan richten we een tweede blaadje op. Want wat die Johnny Talpaard kan, kunnen wij ook. Stay tuned.
zaterdag 5 augustus 2006
Effe gezellig. Het is nou toch weekend. Weet u nog van dat huisje dat Katja Schuurman had in Vinkenveen? Ja, bingo. Waar een pelotonnetje bromsnorren die gevoelige verzameling wapens vond. Was ergens in januari 2003 (1). Nou, wist Katja daar natuurlijk echt niks van. Ze had haar kotje verhuurd via Smart Vastgoed BV. Een makelaarskantoortje op het Obi-plein in Amsterdam-Oost. Wist zij veel, dat daar achter de gordijnen ene Greg Remmers opereerde en dat die een bekende meneer uit het milieu was. Nou, laten we maar aannemen van niet, maar waarom ze juist die makelaar koos is een open vraag gebleven.
Hoe dit ook zij, die zaak kwam aan het rollen toen ene Fred Ros, de huurder van Katja’s kotje, de motor van zijn auto door liet pruttelen bij het tanken. Schijnt niet te mogen. Van het een kwam het ander en de bromsnorren gingen eens een kijkje nemen in zijn woning. Met het bekende resultaat.
Smart Vastgoed BV zal overigens niet veel moeite hebben gehad om een huurder te vinden voor het pand in Vinkenveen, want volgens luitjes die het weten kunnen hoorde Fred bij de club van Greg. Eitje dus.
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen, dat wij die zaak verder niet in het snotje hebben gehouden. Dus of Fredje voor die exclusieve verzameling door de kadi is beloond met een verblijf achter het gaas weten we niet. Maar als onze bronnen gelijk hebben, moet hij toch al een tijdje buiten de hekken bivakkeren. Ons werd namelijk ingefluisterd, dat één van de twee heren, die afgelopen week in een klein kamertje zijn gemanouvreerd in verband met de moord op Thomas van der Bijl onze wapenfreak Fred Ros zou zijn. Kleine wereld. Stay tuned.
1. Voor de liefhebbers: zie de afleveringen 32, 33 en 39 van deze serie op de Followup-site.
vrijdag 4 augustus 2006
Laat je via je Italiaanse mafia-gabber bundels valse collaterals ter waarde van zo’n 300 miljoen dollar ritselen bij een Colombiaanse connectie, laat je die nog even bijpunten door een zwendel-expert uit Goa, die nog een interessante bijrol vervulde bij de moord op de Belgische politicus André Cools, en stuurt ze vervolgens naar je Roemeense zakenpartner om een oliemaatschappij van de staat en nog wat andere kleine projectjes over te nemen. Met een waardeloos pakket collaterals als onderpand!
Dan, fuckerdefuck, loopt het op een onbewaakt ogenblik gierend uit de bocht op Schiphol. Omdat je Italiaanse mafia-gabber, die zulke innige contacten onderhoudt met Eutje Urka en zijn boys, tegelijkertijd ook een ander populair product uit Colombia laat aanrukken. En hoppa, zit je ineens achter het gaas. Maar wat krijg je uiteindelijk van de Haarlemse rechter voor al dit moois? Een kadootje: veertien maanden. Je houdt het niet voor mogelijk. Komt ooit nog wel eens een hoger beroepje, maar daarover hoeven we ons geen illusies te maken. Luitenant-kolonel Willem Matser heeft namelijk friends in high places in Den Haag en Brussel.
Hoe anders ging het met zijn Italiaanse mafia-gabber. En niet te vergeten zijn Roemeense zakenpartner, Ovidio Tender. Gevangenis in, gevangenis uit. Proces zus, proces zo. En niet alleen voor dat geintje met Willem, maar ook en vooral voor een scala aan andere criminele praktijken, witwassen en lidmaatschap van een criminele organisatie.
Voor dat wassen had Ovidio voor Roemeense begrippen een originele manier bedacht. Hij trok in Barcelona de firma Business Roma uit de grond en liet in het nabijgelegen San Filiù de Guixols een batterij luxe villa’s verrijzen die bij elkaar zo’n 143 miljoen euro moeten opbrengen.
Afgelopen zondag mocht Ovidiootje even wat frisse lucht opsnuiven buiten de petoet, maar werd meteen weer in de vette kraag gevat en opnieuw op borsch en brood gezet. In afwachting van weer een gerechtelijke procedure. Lullig hè? Die Tender woont gewoon in een verkeerd land. Stay tuned.
donderdag 3 augustus 2006
Zoals we al zeiden, de levenslang achter het gaas verblijvende gebroeders Baybasin hebben in de loop der jaren aan hun partners in crime als de Britse douane en andere nieuwsgierigen heel wat verteld over de rol van de bovenlaag van Turkse samenleving bij de handel in allerlei ongenoeglijkheden. Uiteraard niet voor niks. Er is een hoop poen te verdienen. Nou gaat dat natuurlijk niet door het simpel overmaken via een postgirootje. Daar worden internationale sluipwegen voor gebruikt die voor J. Doedel ontoegankelijk zijn. Die financiële wegen lopen aan deze kant van de globe vooral via Cyprus en Malta en dat geldt ook voor de smokkel van voornoemde ongenoeglijkheden. Althans, volgens Sibel Edmonds. De van Turkse afkomst zijnde tolk, die de zak kreeg toen zij door haar werk ten behoeve van het 9/11-onderzoek erachter kwam dat in de top van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en het Pentagon ook luitjes zaten die een vorkje meepikten uit de Turkse smokkelruif en daarover de klok luidde bij de FBI (1). En verder bleek uit het materiaal dat zij onder ogen had gehad nog dat de Turkse onverlaten op verschillende schalkse gebieden samenwerkten met Israëlische slimmerikken. Deze combinatie zou dankzij het voor velen verrassende optreden van Osama’s Flying Circus op Manhattan 15 miljard dollar hebben gescoord dankzij enige voorkennis van het ophanden zijnde spectakel.
Zo, heeft u wat dit betreft wat achtergrondinformatie. Gaan we verder. Op Malta is op het ogenblik forse eilie over een contract dat de Malta Security Services hebben gesloten met de Israëlische firma Verint (in vroeger dagen Comverse). Die firma moet gaan zorgen voor het onderscheppen van het communicatieverkeer op het eiland. Terrorisme. Dat gelul. Nou is het gekke, dat Verint/Comverse niet het laagste bod uitbracht, maar concurrent RCS. Die heeft de zaak nu voor de kadi gegooid. Maar dat lijkt ons eerlijk gezegd vrij zinloos, want Comverse wordt zwaar gestiekt door de Israëlische regering en die laat zich de kaas niet van de matzes eten.
Na de aanslagen van 9/11 verschenen er vrij snel berichten in het alternatieve circuit dat de firma Comverse (cq. de Mossad) voorkennis had gehad van Osama’s hoogstandje, maar uit strategische overwegingen ervan had afgezien om de Amerikaanse autoriteiten te waarschuwen. En daarbij bleef het niet. De aanslagen in Londen vonden letterlijk plaats onder het toeziend oog van Verintcamera’s. Wat dit alles te maken heeft met de Baybasins? De taps waarmee in Nederland werd gemanipuleerd om Huseyin achter het gaas te krijgen werden uitgevoerd met apparatuur en onder controle van Comverse (cq. de Mossad). Geinig hè? Saty tuned.
1. zie de artikeltjes “Cryptisch” 2 en 3 dd. 8 en 10 mei 2005.
donderdag 3 augustus 2006
Nou, nog effe wachten en dan horen we of oom Gerard Kleisterlee de chipsdivisie van Philips voor zo’n 8 miljard dollar en nog wat verpatst aan KKR. Zou de grootste klappermat zijn die ooit in deze branche is afgestoken. Zeggen experts bij de Wall Street Journal en de Financial Times. En die kunnen het weten.
Wel jammer dat die experts niks zeggen over de achtergronden van KKR oftewel Kohlberg, Kravis en Roberts. Bijvoorbeeld hoe ze in 1990 het fruitige en met de groothandel in drugs gelieerde Del Monte inpikten, in tweeën hakten, “afslankten” en in onderdelen weer met een flink winstje weer van de hand deden. Met assistentie van junk-bond koning Michael Milken en de bank Dexter, Burnham, Lambert, die in die periode in zwaar weer waren geraakt wegens een paar gevalletjes fraude en voorkennis (1).
Sindsdien is KKR in wat deftiger vaarwater gekomen. Althans, op het oog. Zo heeft het zich een paar jaar geleden in een huwelijk gestort met het Franse Wendel Investissement en samen vormen ze nu het Wendel Consortium.
Of er enig oorzakelijk verband is weten we niet zeker, maar KKR was kortgeleden ook al actief in Nederland bij de overname van het Rotterdamse vuilverwerkingsbedrijf AVR. Samen met de Oranje Nassaugroep uit Den Haag, een dochter van ... Wendel.
Wel verheugend natuurlijk die Nederlandse inbreng. Vooral ook omdat de familie Oranje een plukje poen in die Haagse groep heeft zitten. Trouwens, ons kent ons, want HKH en meneer Kravis zijn dankzij de jaarlijkse Bilderbergkransjes geen vreemden van elkaar (2).
Dus mocht KKR inderdaad dat lekkere hapje van Philips op zijn bord krijgen dan blijft het via een U-bocht gelukkig toch nog een beetje Nederlands, zullen we maar zeggen. Stay tuned.
1. zie “Mexicocaine met een Hollands sausje” op de site van de Morgenster.
2. zie ook de “Royalty”-afleveringen 14 en 23 op de Followup-site.
woensdag 2 augustus 2006
"Mr. Olmert , I would like to thank you for killing my wife - 26 years old - and my unique son 2 years old. I would like to thank you for destroying 90 bridges in Lebanon. I would like to thank you for killing 900 civilian (till now). I would like to thank you for bombarding airports, fuel tanks, gaz stations, water tanks, food stores, electrical stations ... I would like to thank you for your army failure in the south. Hezbollah is much more stonger by now. I would like to thank you for showing to the world the barbarian thoughts, you and your people have. Thank for everyhting, now I know better my israeli neighbour. By the way, I was one not believing in hezbollah policies, but now, after your barbarian acts, I will be (and million others in Lebanon and worldwide) supporting hezbollah in all sides. Dear Mr. Olmert, I am sorry to tell you, you have lost the war." (Haaretz, 2 augustus 2006)
woensdag 2 augustus 2006
In de vorige aflevering besteedden we aandacht aan de Helderse connectie van Willem Holleeder op het gebied van sex en snorkel met uitlopers in zijn eigen hometown, te weten Satyricon (tegenwoordig Mayfair) en Elegance. Leuke bronnen van inkomsten voor zowel Willem als de maritieme uitbaters Maurice en Jan.
Nog leuker wordt het natuurlijk als je Piet Fiscus een poot kan uitdraaien. Daarover doet het volgende verhaal de ronde: Een paar boys van Pink Roccade zouden in hun vrije uurtjes wat inventieve software hebben ontwikkeld, die wel wat weg heeft van de administratieve frutsels die in gebruik zijn bij uitzendbureaus. Maar in dit geval zouden de boys ervoor hebben gezorgd, dat alleen insiders zich toegang kunnen verschaffen tot de volledige boekhouding. Tot die insiders behoren uiteraard niet de dames en heren van de FIOD of andere neuzende dwarsliggers. Mochten die zich melden dan krijgen ze alleen het keurige witte deel te zien. De rest niet.
Dat witte gedeelte wordt uiteraard keurig gemeld aan Piet Fiscus, waarbij de dames die mogelijk niet geheel voldoen aan de eisen van Rita’s inquisitiegriezels op anoniem tarief worden gezet. Blijven de heren uitbaters administratief aan de goeie kant zitten als er over de status van de betrokken dames eilie mocht ontstaan.
Verder zou er in hun luxe vleeswinkels ook nog een ander listig ritueel in zwang zijn. Als je als cliënt afscheid hebt genomen van de ene gleuf, kan je je Mastercard, Visa, of hoe dat plastic ook allemaal heten mag, langs een andere gleuf halen. Je hebt keus, er zouden namelijk twee apparaten staan. Eén met een Nederlandse eindbestemming, de ander - vanwege het vriendelijke fiscale klimaat tussen Jungfrau en Matterhorn – een Zwitserse. De wasserette ligt bij wijze van spreken om de hoek.
Overigens zouden de uitbaters van bovengenoemde clubs geen patent hebben op deze methodes. Ook het befaamde glijhuis YabYum, dat tegenwoordig onder regie staat van de prominent in de annalen van het Gooise matras voorkomende familie Vittali, zou er gebruik van maken via de onderneming Red Roses Ltd. Goed voorbeeld doet goed volgen, zullen we maar zeggen.
Een ding is zeker, we hebben in dit wereldje niet te maken met een stel dombo’s. Maar wat wil je, als je hebt gestudeerd aan het Koninklijk Instituut voor de Marine? Stay tuned.
woensdag 2 augustus 2006
Hè, hè. Eindelijk was dat programma van Fortuyn-basher Paul Rosenmöller spraakmakend. Jammer alleen, dat het immense gekeutel van procureur-generalissmo Harm Brouwer over het geknoei met de pedo-speeldoos van Joost Tonino daar de aanleiding voor was. Want wat een andere gast aan tafel te berde bracht was aanzienlijk interessanter. Weliswaar netjes bedekt bracht maître Adèle van der Plas namelijk de smerige affaire rond haar tot levenslang veroordeelde cliënt Huseyin Baybasin nog eens fijntjes in herinnering. Een affaire waaraan wij op 16 mei jl. nog aandacht besteedde naar aanleiding van de veroordeling van Huseyin’s broer Abdullah tot 22 jaar achter een Britse deur met een kijkgaatje. Beide Turkse Koerden hadden zich geruime tijd intensief beziggehouden met de groothandel in roesmiddelen. Nou, vooruit, niet netjes misschien, maar een mens moet wat te doen hebben. De een gaat naar de open dag van PSV, de ander doet iets ondeugends.
Het intrigerende is wel dat de gebroeders zich in het zadel hielden door samen te werken met de Britse douane en naar alle waarschijnlijkheid ook met andere concentraties van Britse speurneuzen. Zoals MI5 en MI6. Niks geen pre-deals, gewoon deals. Net als in Nederland, België (1) en andere beschaafde landen.
En de betrokken rubberzolen kregen geen sprookjes van duizend en één nacht voorgeschoteld. Naast gezellige anekdotes over de activiteiten van hun concurrenten in West-Europa vertelden Huseyin en Abdullah bijvoorbeeld ook honderduit over de betrokkenheid van het crème de la crème van de Turkse samenleving bij hun boeiende nering. Politici, politie, militairen, advocaten, nette zakenlieden. Allemaal meevreten uit de drugsruif en als het daarvoor de tijd was met hun knieën op een gebedskleedje. Ongeveer net als hier, maar dan wel in een andere religieuze entourage.
Uiteraard was de info van de gebroeders Baybasin gefundenes Fressen voor de verzamelde Britse regenjassenfirma’s. En die hebben de rottige gewoonte om zulke info uit te spelen. Maar hun Turkse collega’s zijn ook niet achterlijk en hebben blijkbaar zwaarder materiaal in de strijd gegooid. Vrij plotseling namelijk veranderde de status van de Baybasins: van informant naar verdachte PKK-aanhangers.
Om bewijs tegen ze in elkaar te hangen werden ze zwaar afgelegd en getaped. Ook in Nederland. En dan met name in het geval van de hier vaak verblijvende Huseyin. Volgens La Van der Plas werd met die tapes van de Israëlische firma Comverse (nu Verint) geknoeid en experts gaven haar gelijk (2). Maar het instituut waar Harm Brouwer voor werkt had daar schijt aan en Huseyin ging voor het luik. Twintig jaar.
En wij maar lullen over een OM-bef die een torentje onder zijn toga bouwt bij het aanschouwen van blote jongens. Stay tuned.
1. Zie voor een alleraardigst voorbeeld onze bijdrages over de drogconnectie van de Belgische minister van Justitie Onkelinx
2. Voor de nieuwsgierigen onder u: zie de serie Comverse op de Followup-site.
dinsdag 1 augustus 2006
Ja, jammer, Het wordt dus nooit wat. Heeft die procureur-generalissimo Harm Brouwer gewoon uit zijn bef zitten te lullen. Er waren inderdaad in het korte circuit van Tonino’s vuilnis, een TCA-taxi en het bureel van de vroegere gab van Cor van Hout kinderpornobeelden toegevoegd aan al het fraais dat binnen dit genre al op de harde schijf van Joost stond. Maar dat kwam omdat medewerkers van Peter R. Kuifje hadden doorgeklikt op de nieuwsgroepen die zich mochten verheugen in Tonino’s belangstelling en pats daar had je het gelazer in de borrelglazen. Chaos alom. Cor’s gab over zijn plas en Brouwer naar Canossa. Kijk, zo blijft van onze interessante theorie ook geen kloten over. Hoewel natuurlijk wel de vraag valide blijft of de betrokken taxichauffeur eerst nog even bij baas Grijpink is langs geweest om zijn buit te laten zien, om te dubben over de vraag wat ermee te doen en/of ... er wat mee te laten rommelen alvorens de speeldoos van Joost aan onze af en toe zo innig met de penoze gelieerde teeveespeurneus over te dragen. Toegegeven, zeer academisch. Maar je staat pas mat als je koning omdondert.
dinsdag 1 augustus 2006
In de serie “Olla Vogela hebban nestas hagunnan” (1) hebben wij het nodige naar buiten gesjofeld over de juridische strijd die in de jaren 2003 tot en met 2006 woedde tussen Rob van de Rhee en Hans Mosselman cs.. Ging om de overname van het in een vrille verkerende Dutchbird. Volgens Robbie was er sprake van een verkoopovereenkomst, volgens de tegenpartij niet meer dan een niet bindend kattebelletje. Na het haast oeverloos heen en weer zeulen van het cateringkarretje door het nauwe gangpad besloot de kadi uiteindelijk dat Robbie geen poot om op te staan had en stelde Mosselman cq. Bimoss Holding in het gelijk.
Even een leuk citaatje uit de pleitnota van Bimoss-bef Van der Steenhoven over de praktijken van Robbedoes uit het verleden:
“ ... Nadat het rapport van Graydon (2) binnen is gekomen, geeft de inhoud daarvan aanleiding om met de verschillende curatoren contact op te nemen. Het rapport blijkt bovendien niet volledig en er blijken nog meer faillissementen te zijn. Curatoren zijn eenstemmig in hun oordeel: blijf verre van Van de Rhee. In vrijwel ieder faillissement is te zien dat de curatoren geconstateerd hebben, dat er grote onttrekkingen aan het vermogen van de failliete vennootschap zijn door Van de Rhee:
Het patroon dat uit de laatste faillissementen naar voren komt (Habu BV en Communications Support International BV) laat zich het beste als volgt omschrijven: Van de Rhee koopt de meerderheid van de aandelen van een vennootschap, die hetzij goed loopt hetzij over voldoende kasstroom beschikt. Vervolgens betaalt hij slechts een deel op de aandelen of hij betaalt in het geheel niet. Zodra hij de aandelen (wel) geleverd heeft gekregen, benoemt hij zich tot directeur, krijgt bankmachtigingen en begint het proces waarbij de vennootschap wordt leeggetrokken ... ”.
Nou, dat biedt een leuk perspectief voor de luitjes van Aether Arcus en ons de gelegenheid om nog een paar duiken te nemen in het dossier Van de Rhee. Dus stay tuned.
1. Kijk eventjes in ons elektronisch archief.
2. Een onderneming die zich heeft gespecialiseerd in credit management en dat uitdraagt op de shirts van de Rotterdamse voetbalclub Sparta. Je moet wat.
dinsdag 1 augustus 2006
Da’s zeker een spraakmakende zaak die de IKON vanavond op de buis pleurt. Oké, OM-bef Joost “Uppercut” Tonino vond een prille boy niet te versmaden. En ja, de crimefighter had per ongeluk wel wat softe kinderporno gedownload op zijn pc, voordat hij hem bij de vulles zette wegens mankementen. Maar voor de keiharde pedoscènes die later door Peter R. Kuifje ook op de harde schijf werden aangetroffen, was Joost niet verantwoordelijk. Die waren er door een andere onverlaat bijgezet om de zaak wat aan te dikken. Aldus procureur generalissimo Harm Brouwer. Ze hadden nog wel gesnuffeld naar de dader, maar die lag op het kerkhof. Of de belt.
Nou, laten we nou maar aannemen dat Harm de waarheid spreekt, anders wordt het nooit wat.
Blijven we toch zitten met de vraag welke onverlaat deze stok tussen de benen van Joost heeft gestoken. Dat moet toch iemand geweest zijn die een pesthekel aan hem had. Misschien wel iemand die door Joost op de huid werd gezeten (juridisch, wel te verstaan). Een van de onderzoeken die onder leiding van Tonino stonden was dat tegen Taxi Centrale Amsterdam.
En oh boy, hoe kwam die afgedankte compu in het bezit van de wereldberoemde speurder-journalist in Nederland? Ja, inderdaad, via een bijdehante taxichauffeur, die de verrassende rol van morgenster vervulde voor het huis van vriend Joost en vervolgens de ouwe draaidoos afleverde bij de voormalige gabber van Cor van Hout. Een chauffeur, die naar verluidt tot de kleine clan van de inmiddels ook al bij de vulles gedeponeerde TCA-directeur Grijpink behoorde. Voelt u de fijne nuance?
Ergens in dat korte circuit is er dus volgens Harm Brouwer met de harde schijf geknoeid om het item voor het programma van Kuifje wat geiler te maken en Joost een extra zetje te geven.
Of Kuifje daar weet van heeft gehad vertelt Harm’s story niet. Maar die uitzending scoorde wel. Stay tuned.
zondag 30 juli 2006
Waar hadden we het ook weer over in aflevering 246? Juist. Over de dikke vinger die EBI-bewoner Willem Holleeder (Jotsa eruit, Willem erin) had of nog steeds heeft in de Amsterdamse glijholen Satyricon en Elegance. We hebben al meermalen gewezen op de Valenteshow, die zich in de jaren negentig in het eerste etablissement zou hebben afgespeeld, dus daar beginnen we niet meer over. Nee, nu even iets over Elegance, waarover Jos van der Meer blijkbaar onderhandelde met Willem.
Elegance was/is volgens insiders al zo lang als het condoom van Goliath in handen van de heren Maurice Emanuels en Jan Witte. Beiden voormalige marine-officieren, die ook in Den Helder over een ruimte beschikken om eens lekker overstag te gaan: Club Aphrodite in de Weststraat. In de jaren negentig nog in het nieuws, omdat een groene mevrouw het voortbestaan van de mannenclub wilde torpederen. Maurice en Jan (met achter de gordijnen admiraal Willem) zouden daarvoor een stokje hebben gestoken door een aantal clubcliënten uit de hogere sferen van de Koninklijke Marine in te schakelen. Waar intieme contacten al niet goed voor zijn.
Maar zoals moeders vroeger al zei: niet bij vlees alleen. Want volgens dezelfde insiders zou er sprake zijn van nóg een connectie tussen de outfit van Maurice, Jan en Willem en de Koninklijke Marine. Kunt u zelf onderhand wel invullen: Curacao, vliegveld Valkenburg, Hr. Ms. Tjerk Hiddes, Hr. Ms. Van Speijk ... heel goed! Een tien met een vibrator.
Het één gevoegd bij het ander en het woord corruptie verschijnt al gauw in het licht van de Helderse Laterne. Trouwens, niet alleen daar. Ook op de hoek van de Elegance. Een prominent lid van de Amsterdamse junta van B en W zou namelijk met enige regelmaat via de zij-ingang zijn entree maken in de club en dan liefst met een dame van Hindustaanse komaf zijn Olympische oefenstof doornemen. Niet om uit je ledikant te vallen dus, dat er zowel door rubberzolen van de AIVD als de Koninklijke Marechaussee wordt gesnuffeld aan deze connecties. Met af en toe eens een lullige administratieve controle. Of de arrestatie van een baret op bescheiden niveau om de jongens en meisjes van de DEA te vriend te houden. Maar hogerop, uuuuuh, ja, da’s even lastig. Moeten we voor naar Den Haag. Dus stay effe tuned.
vrijdag 28 juli 2006
Over living on the edge gesproken. Zoals we al eerder meldden heeft de hoofdpersoon van deze serie in de tweede helft van de jaren negentig een echte klapper gemaakt met Capitol Online. In hoog tempo wist hij voor zijn internet provider drommen abonnees te lokken door onder andere gebruik te maken van het zogenaamde KLM Flying Dutchman-programma. Kreeg je van Robbedoes een “gratis” CD. Als je die installeerde was je fallus colossus, want dan zat je voor lange tijd vast aan een bijdrage aan Robbie’s Capitol Online, die je populariteit in de kroeg voor geruime tijd een flinke boost zou hebben bezorgd.
Niet gehinderd door enige kennis van zaken nam KPN in 1998 het geesteskind van onze Libanees-Zwitserse Nederlander over voor een bedragje dat zou hebben geschommeld tussen de 10 en 12 meloen gulden en parkeerde het korte tijd daarna met een schaamteblos op de kaken ergens in een hoekje bij Planet.nl. Foutje, bedankt.
Nog een leuk geintje. Gaan we flink voor terug in de tijd. In 1980 lekte er koelvloeistof op een stel ingevroren nasi-happen van Unileverdochter Iglo. Twee luitjes in Venray pleegden ongewild eutha-nasi en Unilever boerde dat jaar als gevolg van het schandaal een forse voorraad nullen achteruit. Niet alleen door het nasi-effect trouwens, maar ook door in zee te gaan met onze toen nog jeugdige vriend. Die hield in die tijd namelijk het oude PvdA-hoofdkwartier in Amsterdam bezet om het voor kraak te behoeden. Wat deed Robbie? Hij arrangeerde een gesprek met de Iglo-directie en legde haar het plan voor om een stel panden op AA-locatie die onder zijn controle vielen om te katten in “convenience food”-zaken. Diepvries dus. En Iglo stonk erin.
Eerlijk is eerlijk: fantasie heeft ie, onze Rob. Stay tuned.
donderdag 27 juli 2006
Moeten de daders toch een flinke Duitse staander van hebben gekregen, toen ze op Schiphol op 26 februari 2005 een zootje diamanten wisten te veroveren uit een kist van Tulip Air en er gewoon mee de deur uitreden. Af en toe werd er daarna in verband met die affaire wel eens iemand achter het gaas gemieterd, maar nooit voor lang. Gebrek aan bewijs.
Volgens ingewijden is er nu mogelijk een interessant nieuw spoor. Een deel van de gestolen glimmers zou namelijk zijn aangetroffen in de voorraad van de familie Moeller, diamantairs te Antwerpen. Die Moellertjes verklaarden uiteraard dat ze te goeder trouw waren geweest bij de aankoop. Zal je het zelf zijn. Maar ze zitten natuurlijk wel heftig met hun leut in het hete zand. Dus wat deden ze (nog steeds volgens de insiders)? Ze zochten contact met een goeie kennis: Job Cohen, burgemeester en korpsbeheerder van Amsterdam. Om te kijken of ze zonder al teveel brandblaren door de affaire konden worden geloodst. Job en OM-bef Leo de Wit zouden momenteel op zoek zijn naar een nooduitgang voor de Moellertjes.
Awel, komt het misschien toch nog goe. Doar nemen we een pintje op. Stay tuned.
donderdag 27 juli 2006
Citaatje uit een van de bijlages uit het Enclave-onderzoek van Fred en Koos naar de wandaden van Willem Holleeder en zijn vrienden:
“Roompotstraat 1 in handen van Holleeder.
Eerder bleek dat in de vennootschap West End BV de exploitatie van Roompotstraat 1 (Satyricon) was geplaatst. Uit in beslaggenomen stukken blijkt dat de exploitatie van Roompotstraat 1 op enig moment in handen is gekomen van Holleeder. Uit een overeenkomst dd. 11 februari 1998 blijkt dat Willem Endstra (Island Investment International Ltd.) aan W.F. Holleeder de aandelen in de vennootschap Fortuin Houdstermaatschappij NV verkoopt. In een “Power of attorney” dd. 29-5-2001 verklaart Holleeder “ultimate beneficiary” te zijn van Fortuin Houdstermaatschappij NV. In een brief dd. 17 maart 2003 verzoekt Holleeder aan zijn financiële man R.W.A. Boon over de actuele stand van zaken te informeren aangaande Fortuin Houdstermaatschappij NV en Art Design BV. Holleeder schrijft dat hij graag een overzicht ontvangt van de verhuur van Roompotstraat 1.
Uit een ander inbeslaggenomen stuk blijkt dat Roompotstraat 1 te Amsterdam wordt verkocht aan ene Jos van der Meer. Overigens hebben Holleeder en Jos van der Meer ook contact over “Club Elegance” aan de Nic. Witzenkade 38 te Amsterdam. Holleeder brengt in 2000 commissie dienaangaande in rekening aan Jos van der Meer“.
Nou, allemaal heel keurig en tot in de finesses. Holleeder heeft dus een tijd lang (cq. nog steeds) een dikke financiële vinger in twee glijhuizen, waarvan Satyricon in de jaren negentig landelijke bekendheid verwierf in verband met een ménage à deux, die zou hebben plaatsgevonden tussen OM-bef Valente en een wipkip. Een ménage die overigens door de bedrijfsleiding van Satyricon zou zijn vastgelegd voor de eeuwigheid of andere doeleinden.
Hoe dit ook zij, wij struikelden toch lichtelijk over de term “ene Jos van der Meer”. Wat nou ene Jos van der Meer? Waarom ook in dit geval niet even een kleine doopceel van betrokkene? Want Jos is niet de eerste de beste. Deze prominente inwoner van het Belgische Kapellen komt bijvoorbeeld in extenso voor in onze serie “Schimmen achter Pim” als ervaren glij- en gokhuisexploitant en uitbater van woelige nachtclubs en drukke coffeeshops. En als vriend van Ger de Kroes, de vader van pink panther Eddie de Kroes. Geen oninteressante link dus in de casus Holleeder cs. Jammer Fred en Koos, een minnetje. Voor de rest prima werk. Ga zo door. En stay tuned.
woensdag 26 juli 2006
Dolletjes hè, zo’n contract tussen Telpro (Robbie v.d. Rhee) en Aether Arcus (zeg maar Roomer cs.)? Leest u even mee?
“ ... Telpro koopt van AAH, gelijk AAH aan Telpro verkoopt, 100 procent van het aandelenkapitaal van Aether Arcus en 80 procent van het volledige aandelenpakket van WI-VII b.v. en ImeXtra Innovations b.v.
De koopsom is vastgesteld op 1 euro, alsmede de levering van 3 procent van het aandelenkapitaal in koper t.w. Telpro Communications (Luxembourg) S.A. die alsvolgt wordt verdeeld:
Bovengenoemde heren liepen misschien een tijdje met eurotekens in de ballen van hun ogen, maar punt is wel of die aandelen Telpro ooit zullen worden overgedragen en wat ze na die eventuele overdracht eigenlijk waard zijn. De onderneming werd namelijk op 12 januari 2005 op de wereld gezet met een gestort kapitaal van 31 euro-roodjes. En daar krijg je nou niet meteen een kletsnatte droom van. Aandeelhouder is Brunello Due Inc, dat heel vertrouwenwekkend zijn tenten heeft opgeslagen op de Venterpool Plaza, Wickhams Cay, Tortola, British Virgin Islands. Terwijl de waarschijnlijk met een flinke bult stro opgetrokken directie (bestaande uit de heren Bruno Sirot en Jan Rottiers) al even vertrouwenwekkend zijn domicilie heeft gekozen op het adres 560A Rue de Neudorf, L 2220 Luxemburg.
Volgens mensen die hem goed kennen naait Rob sedert zijn twintigste levensjaar al mensen een oor aan. Ook als ze al over twee exemplaren beschikken. De taktiek is steeds hetzelfde: hij doet net of ie interesse heeft in een wat hulpbehoevend bedrijf, overrompelt de hele kluit met zijn optreden à la Arie Olivier in zijn roemruchte jaren compleet met BMW, Daimler of Ferrari en legt de tegenpartij een contract voor waarin altijd een Trojaanse knol staat te trappelen. Tekent die tegenpartij dan wordt ie door Rob met een zeis geschoren voor een halve appel en kwart ei. Mocht de tegenpartij de gore moed hebben om zijn hakken in het zand te zetten dan kan ie een buitje schadeclaims verwachten en/of een snoepkraam vol gerechtelijke procedures.
Op dit moment lijkt hij bezig te zijn om via AA zoveel mogelijk abonnees in de VOIP-sector te werven en die dan later in een flink, geurig pakket bij een grote communicatieaanbieder te presenteren. Om de boel lock, stock and barrel en met een keurig opgedofte boekhouding voor een aangenaam prijsje over te doen.
De poen die hij inmiddels van AA heeft losgeweekt blijft meer dan waarschijnlijk in Lugano, waar Robbedoes naar verluidt nauw samenwerkt met een belastingconsulent om Italianen van hun gekleurde euro’s af te helpen in tranches van 100.000 euro. En piepen is er niet bij, want anders krijgen de “slachtoffers” de Guardia de Finanza op hun dak. En die is toevallig niet misselijk.
Het is een beetje living on the edge wat Robbie doet, maar hé, never a dull moment. Stay tuned.
woensdag 26 juli 2006
Dankzij een paar ijverige woelmuizen in het land van Albert en Paola krijgen wij van tijd tot tijd fleurige inkijkjes in de Belgische samenleving. Zo werden wij onlangs verwezen naar een artikel in het gerenommeerde magazine Knack van 12 juli jl. Ging over het dagelijks leven van het Belgische koningspaar, inclusief de personages die met enige regelmaat en eerbied hun koninklijke kont kusten. Zo bleken Albert (die net als onze missing man van Soestdijk nogal eens buiten de deur neukte) en Paola (van wie hetzelfde werd verondersteld) op goede voet te staan met zakenlieden als Etienne Davignon en Maurice Lippens (1). Nou valt er over smaak niet te twisten, maar het kan er bij ons niet in dat de twee koninklijke hoogheden nooit gehoord hebben van de parallelle dossiers van de zaak Dutroux. Het ontbreekt er nog maar aan, dat ze elke zondag samen met de burgemeester van Knokke-Heist een balletje gaan putten op de golf.
En het wordt nog erger. Want wat staat er verderop in hetzelfde artikel?
“ ... Daarnaast hebben de koning en de koningin ook goede kennissen die hun interesses delen. Zo iemand is de antiquair Axel Vervoordt. Op zondag laat de koningin zich naar verluidt geregeld nar zijn kasteel in ‘sGravenwezel brengen om er het antiek te bekijken, koffie te drinken en door de prachtige tuin te wandelen.”
Ja, hallo. Kan iemand uit die duffe zooi op het paleis daar even een blik werpen op onze site?
Gewoon even zoeken op de naam Axel Vervoordt. Kan je lachen. Of van ellende de kroon opvreten. Hebben die mensen nou een bord voor hun kanis of hoe zit het? Tuurlijk, tuurlijk, bij ons was een notoire pedofiel dertig jaar lang de persoonlijke advocaat van Bea en Claus. Maar moet een Saksen Coburg zonodig in de voetsporen stappen van een Oranje? Nee toch! Nou dan. Stay tuned.
1. Zie eerdere bijdrages in deze serie op onze Followupsite.
maandag 24 juli 2006
Misschien een oorverdovende gemeenplaats als noem eens wat “wij brengen de democratie in Afghanistan”, maar zeker is dat alles een voorgeschiedenis heeft. Zo ook de verrassende verschijning van deus ex machina Rob van de Rhee bij Aether Arcus. De onderneming van Robert Roomer en René Slegers, die op dat moment door wat slordig financieel beleid amechtig lag te hijgen aan de luchtslangen en dringend behoefte had aan een verfrissende monetaire injectie. Was overigens niet voor het eerst.
Volgens insiders zouden er namelijk in het verleden toen de gulden nog een gulden was ook al eens dokters aan het Aether Arcus-bed zijn verschenen om de toen nog jonge patiënt een Ullrich-behandeling te geven. Dat waren naast de door ons al eerder genoemde Gert v.d. Weide de doktoren Frank Nabuurs van Imtech en Dick Wessels van Volker Wessels. Zij zouden gezorgd hebben voor bloedzakken ter waarde van 1,3 meloen gulden. Moest te zijner tijd natuurlijk wel worden teruggestort maar daar kwam tot nu toe niet veel van terecht.
Nou kennen we Frankie Nabuurs niet, maar aan de kleurige Dickie met zijn jachtpartijtjes in Polen samen met Dries van Agt, zijn liaison met Lustige Witwe Kroonenberg en zijn leven in onmin met zijn schoonzoon hebben we al een paar keer de nodige aandacht besteed (1). Dickie? Loaded. Vulde niet alleen zijn zakken met stenen stapelen, maar ook en vooral met de historische coup van La Nina met World Online. Dat laatste notabene dankzij zijn schoonzoon, die Nina bij hem introduceerde.
Hoe dit zij, Frankie en Dickie zouden de directie van Aether Arcus in contact hebben gebracht met onze vriend Rob van de Rhee om de interne problemen definitief op te lossen. Dat lijkt merkwaardig, maar ook in een analoog geval traden gerenommeerde zakenlui als Cees van Dormael en Gerrit van der Valk voor onze Robbedoes in het krijt om hem bij een licht in troubles verkerend bedrijf binnen te loodsen. Later meer daarover. Stay tuned.
1. Hanteer onze zoekmachine en u zult het licht zien.
zaterdag 22 juli 2006
Deze week werd de dubbelhartigheid van Bush, Blair & Co weer eens fantastisch gedemonstreerd doordat Bush gebruikt maakte van zijn presidentiële vetorecht om onderzoek tegen te houden naar stamcellen. Hij gebruikte daarbij het argument dat ie het niet kon verdragen dat iemand een onschuldig leven zou nemen ("couldn't support the taking of innocent human life"). Maar eh, in Irak zijn duizenden burgers omgevallen en in Libanon ook al vele honderden. Dat steunt Bush toch echt van harte. De Britse krant The Independent plaatste gisteren een schitterende "infographic" over de uitkomst van de VN-vergadering over de oorlog van Israël tegen Libanon en de Palestijnen in de Gazastrook. Ook minister Bot blijkt achter de oorlogsmisdaden van Israël te staan en sinds gisteren is het blijkbaar ook geen enkel punt dat een Nederlandse generaal eventjes uitlegt dat ie een heel stel terroristen heeft platgebombardeerd in Afganistan "omdat we sterke aanwijzigingen hadden dat ze op onze jongens zouden gaan schieten". De warmte heeft klaarblijkelijk nogal wat hersencellen aangetast.
vrijdag 21 juli 2006
We hebben begrepen, dat de bij ons haast tot de proporties van een echte BN-er uitgegroeide Rob van de Rhee op vakantie is gegaan. Hopen we maar niet dat ie per ongeluk naar zijn stekkie in Beiroet is gevlogen, want daar schijn je ‘snachts nogal vaak uit je slaap te worden gehouden door Israëlisch vuurwerk. Hoewel het op het strand wel lekker stil is.
Tijd dus voor een tussenbalans in de affaire rond Aether Arcus/Telpro Communications. Er waren een paar relatief kleine schuldeisers die op het punt stonden een faillissement van de club aan te vragen. Maar de rekeningen zijn inmiddels keurig door Robbie voldaan. Mogelijk uit het potje van 55.000 euro abonnementsgelden, die door ex-directeur Roomer in arren moede aan Robbedoes waren overgemaakt zonder dat de verkooptransactie al over de Bühne was gewurmd.
Dan moet hier en daar ook nog wat teveel in rekening gebracht abonnementsgeld geretourneerd worden aan de cliëntèle, maar daar wordt aan gewerkt. Heeft Robbie laten weten.
En verder heeft AA haar diensten, zij het wat moeizaam en zeker niet volledig, hervat. Maar mocht je nog wat te plassen hebben, dan kan je terecht bij secretaresse Babette via de mail (babette@rbq.nl) of de feun (020.2069220). That’s our boy. Keurige man die Robbedoes van ons.
Oh, en mocht je het toch liever wat persoonlijk houden, dan hebben we nog een alternatief Zwitsers adresje gekregen van de Vereniging Ons Heerewaarden. Mocht de gier u tot de lippen staan en Babette weet het ook niet meer, zoek gerust kontakt met ons eigen ijverige secretariaat en wij voorzien u gaarne van adres en telefoonnummers van het Telpro-baasje.
Nou betwijfelen we wel of voormalig AA-directeur Roomer daar veel aan zal hebben. Die blijft wel lekker zitten op alle wachtwoorden die Robbie voor een fatsoenlijke bedrijfsvoering nodig heeft. Maar of ie daarmee in plaats van 1 euro (!) de vette kluitjes ziet voor zijn AA-bullen en een aandeel van 1 procent in Telpro, blijft zeer de vraag.
Op die laatste kwestie komen we graag nog even terug. Ook al omdat er in dit drama een rolletje bleek te zijn weggelegd voor een onderneming die ons zo na aan het hart ligt: Volker Wessels (1).
(1) Zie alleen maar even het artikeltje “Dik Voormekaar” van 9 juli 2004 en u weet waar we het over hebben.
woensdag 19 juli 2006
Dat het nu al voor de zoveelste keer in een relatieve korte periode superheet is wordt uiteraard voornamelijk veroorzaakt door de gigantische toename van koolstofdioxide (CO2) in de buitenlucht. Vooral het exploderen van het vliegverkeer draagt bij aan een steeds groter wordend broeikas-effect. Het kwik loopt hier en daar, maar vooral hier tot 36 graden celsius! Record na record wordt gevestigd, maar vrijwel niemand heeft het over de schandalig vervuilde lucht die wij allemaal gedwongen zijn in te ademen. Smeltend asfalt, uit de rails lopende treinen, vette onzichtbare smog, omvallende mensen, uitdrogend vee, dorre velden en naar zuurstof happende vissen... We hoeven ons niet af te vragen waarom het zo heet is geworden, we staan er allemaal al jaren bij te kijken. Bij de toenemende files en de afbraak van het openbaar vervoer. Bij de belastingvrije kerosine en de overvliegende giftuigen. Elk jaar meer uitlaatgassen, meer fabriekschoorstenen en smeerpijpen en nog meer en veel meer energiemisbruik. Wat dacht je van het negatief effect van al die airco's? Juist nu de gevolgen van ons energieverslindend leven dagelijks zo zicht- en voelbaar zijn: niet zuchten en zeuren maar energiebesparen! Nu! Nouja, vanaf morgen dan....
dinsdag 18 juli 2006
Vanaf 26 augustus aanstaande worden in Nederland de nieuwe biometrische-elektronische paspoorten en ID-bewijzen ingevoerd. Vanaf die dag bevatten alle persoonsbewijzen een chip met de volgende gegevens: weergave van een kleurenfoto die geschikt is om een gezichtscan te maken. Naam, voornamen, geboortedatum, geslacht, documentnummer, sofi-nummer (in de toekomst burgerservicenummer) en de datum einde geldigheid document. Vingerafdrukken worden toegevoegd zo snel de Europese Unie de technische specificaties heeft vastgesteld. De chip kan, tot op een afstand van 10 meter, elektronisch persoonlijke gegevens aflezen, zonder dat iemand daar weet van heeft.
Idereen die absoluut geen identificatiechip op het paspoort wil of tegen het vastleggen van biometrische lichaamskenmerken is heeft nog maar een paar weken de tijd om daar de komende vijf jaar van verschoond te blijven. Nieuw identiteitsbewijs aanvragen duurt vijf werkdagen, dus haal een nieuwe vóór 18 augustus en sluit je aan bij de beweging gewetensbezwaar tegen chips in ID-bewijs.
Voor meer informatie zie Meldpunt Misbruik Identificatieplicht en/of de Digitale mensenrechten organisatie Bits of Freedom. Heb je vragen over "biometrie" kijk dan even hier of hier.
dinsdag 18 juli 2006
Stel, je wilt zo’n linkse oproerkraaier als Bahar Kimyongür minimaal de petoet in timmeren om de toekomstige Europese Uniegenoten een beetje tegemoet te komen vanwege eerder verleende diensten. Wat doe je dan? Awel, je legt hem stevig af, je zet een proces in de oven en je wacht op een fout.
Die maakte Bahar een paar dagen voor hij op 28 april van dit jaar in Brugge voor de voormalige meesterkok van het Comité P moet verschijnen. Hij plande voor de dag erna een bezoek aan een optreden van een Turks muziekgezelschap in Nederland. De apparatchiks gingen aan de slag. Op 27 april kwamen een stel koekenbakkers van het Belgische OM en het Nederlandse Parket bijeen voor een plan de champagne.
En jawel, als Bahar op de 28ste wordt afgebakken en de 29ste de Nederlandse grens oversteekt wordt hij na een paar honderd meter aangehouden door een paar toevallig in de berm verblijvende koddebeiers, die met een nieuw Turks aanhoudingsverzoek staan te zwaaien (1). Bahar maakt kennis met een benauwd hokje in afwachting van een zitting van het Haagse rechtbank, die moet beslissen over de uitlevering van de “terrorist” aan Turkije.
Op 4 juli jl. eindelijk goed nieuws voor vriend Bahar: de Turkse autoriteiten konden de pot op van de Haagse beffen. Wat niet wil zeggen, dat het zwaard van Onkelinx nu niet meer boven zijn kruin bungelt. In hoger beroep kan hij nog altijd voor vier jaar of meer achter het gaas gaan. En bovendien kunnen tussentijds nog heel goed plotseling een paar gezonde voorraadjes bommen en granaten in het keukenkastje van Bahar worden aangetroffen, die daar eerder niet lagen.
Een leuke suggestie aan het adres van Bahar: zoek eens contact met Abbès Guenned. Dat is een meneer die als intermediair fungeert tussen het islamitische bevolkingsdeel en minister van Justitie Lauretta Onkelinx. Je weet nooit hoe een koe op een haas gaat zitten.
Nog even. De Nederlandse justitiële autoriteiten deden wel heel graag mee met het spelletje van Lauretta’s boys. Je zou bijna denken dat vooraf op hoog niveau overleg is geweest. Per saldo ging het om een terrorist en dan kan je bijvoorbeeld het duo Donnie en Remmie niet passeren. Of, noem eens wat, onze kindervriend op het ministerie van Justitie: secretaris-generaal Joris Demmink, die naar ons is ingefluisterd zeer speciale contacten zou onderhouden in het voormalige Ottomaanse rijk (2). Iets voor vraagjes uit de Kamer? Van Baalen misschien? Karimi? Anyone?
1. Dat dateerde van 6 april! Het eerste verzoek was al in 2002 gedaan.
2. Joris komt prominent voor in onze fleurige serie “Van Estoril naar Zandvoort”.
maandag 17 juli 2006
Aanstaande zaterdag 22 juli demonstratie "Luid de noodklok: Stop de oorlog tegen de Palestijnen", Beursplein Amsterdam, vanaf 13.00 uur...
De wereld houdt z'n hart vast. Israël voert al weken een grootschalig offensief uit in Gaza over land, zee en lucht en heeft alle grenzen van Gaza afgesloten. Na deze opgevoerde koloniale bezettingspolitiek is Israël nu ook Zuid-Libanon binnengevallen. Er dreigt een verder escalerende oorlog in het Midden-Oosten. Wat begon met de eis tot vrijlating van een Israëlische korporaal, wordt misbruikt om met zwaar militair overwicht een hele bevolking te terroriseren en volgens de Geneefse Akkoorden staan collectieve straffen gelijk aan een oorlogsmisdaad. Ondertussen is de berichtgeving eenzijdig en gaan de media voorbij aan de systematische gijzeling van de Palestijnen. Bovendien heeft het bombarderen van civiele doelen zoals centrale water-, brandstof- en voedselvoorzieningen al vele doden en gewonden tot gevolg gehad. Ziekenhuispatiënten verkeren in levensgevaar, hongersnood is inmiddels een reëel probleem en hulporganisaties waarschuwen zelfs voor epidemeën. Israël blijft politiek gesteund worden door Bush, terwijl de EU het laat bij een mondelinge veroordeling. Ook de oorverdovende stilte van de Nederlandse regering is schandalig. Op dit moment geldt: wie zwijgt stemt toe. Waar het nu op aankomt zijn concrete maatregelen tegen het gewelddadige optreden van Israël. We moeten de noodklok luiden voor de humanitaire ramp die op dit moment plaatsvindt. Daarom roepen we de Nederlandse regering op zich krachtig uit te spreken tegen de oorlog tegen de Palestijnen, door het eisen van een onmiddellijk einde aan de Israëlische invasies en bezettingspolitiek. Demonstreer mee op 22 juli! Steun en verspreid deze oproep! Meer informatie: palestina-komitee.nl.
maandag 17 juli 2006
Het is niet voor iedereen weggelegd om via wat diplomatiek gefoezel met de Turkse autoriteiten je ex-echtgenoot, vriend en naaste medewerker uit de petoet te houden. En dat terwijl die toch tot tweemaal toe tot zijn kingewas in een drogaffaire was beland. Maar zoals we in ons vorige jolige artikeltje al meldden, Laurette Onkelinx kreeg het voor elkaar. Meisje met ballen.
Uiteraard heeft alles zijn prijs. Wat gebeurde er bijvoorbeeld met Bahar Kimyongür? Wie zegt u? Bahar Kimyongür! Da’s een linkse Belg van Turkse komaf, die regelmatig in zijn nieuwe vaderland publiekelijk tekeer gaat tegen de vuige praktijken van de Turkse machthebbers en hun rechterhanden op het gebied van mensenrechten. Hij staakte honger ter ondersteuning van een Turkse gevangene in Duitsland en hij gaf acte de présence bij het proces tegen de sinds april van dit jaar verdwenen Koerdische activiste Fehriye Erdal.
Zoiets als die Somalische Ali Cyaan Kali bij ons dus, maar dan links.
Kijk, vonden die Turken uit Ankara en omstreken niet leuk, al dat gekrakeel van die Bahar. Da’s in hun ogen gewoon een terrorist. PKK of een andere dwarsstraat. Dus zetten ze hem op hun internationale verlanglijstje. Nou zijn er net als bij ons in Verdonkland ook bij onze zuiderburen heel wat luitjes die alleen al bij het horen van de naam PKK in de vierde versnelling schieten. Bahar PKK? Opzouten met hem. Maar ja, die Bahar is een Belg en die vrijheid van meningsuiting is wel effe kut natuurlijk. Dus Laurette zat met haar welverzorgde handjes in het welverzorgde haar.
Maar voor wat hoort wat, dus kreeg Bahar een proces aan zijn reet waar ene Jozef K. nog van op zou kijken. De bewuste kadi bleek bijvoorbeeld de ex-voorzitter te zijn van het Comité P, waarmee Kleintje Muurkrant ook al eens de degens heeft gekruist (1). En datzelfde Comité P hield om eens wat te noemen de resultaten van het onderzoek dat de Belgische politie in samenwerking met de Turkse collega’s had uitgevoerd naar alle Turkse Belgen, keurig geheim. Bahar ging in hoger beroep en om effe uit te blazen op visite in Nederland. Nee, niet bij Lenny Kuhr. Bij iemand anders. En wat deed Laurette? Stay tuned.
1. Dat ging over de lijst die comte Yann de Meeûs in september 1999 had samengesteld van een scala aan hoge mieters die volgens hem zich te buiten gingen aan kinder- en drugshandel.
Ruim een jaar daarna werd hij gezelfmoord (zie “Vraagtekens bij de lijst De Meeûs” dd. 4 en 12 december 2001 en het artikel “Het Kasteel” op de site van De Morgenster).
vrijdag 14 juli 2006
Eerder in deze serie werd er een beroep gedaan aan het adres van de Belgische minister van Justitie Laurette Onkelinx om nou eindelijk eens op de proppen te komen met de parallelle Dutroux-dossiers, waaruit wij al zo lang putten om de grote jongens die daarin als kinderklimmers worden gebrandmerkt in het zonnetje van Knokke Heist te zetten. Reactie nul. Jammer, maar je raakt aan alles gewend, we eten zelfs spruitjes.
Min of meer als reactie op die frisse stukjes bellettrie ontvingen wij gisteren een mailtje dat nog erger stonk dan een bord spruitjes. Over Laurette. En wij willen u dat niet onthouden.
De vader van de huidige Belgische minister van Justitie was een selfmade man, die van doodgewone arbeider bij Cockerill via de vakbond opklom tot parlementslid en burgemeester. Petje af. Daarnaast vond ie nog tijd om samen met zijn Tunesische echtgenote zes kinderen op te voeden. Zes petjes af.
Met dochter Laurette ging het ook crescendo. Universiteit van Luik, advocate, politica, première van de Franse gemeenschap, minister en vice-premier. Pas pisse de chat. In de tussentijd was zij getrouwd geraakt met de Algerijn Abbès Guenned en die dreigde in 1996 ineens een cementblok aan het welgevormde been te worden. Toen vaardigde Marokko namelijk een internationaal aanhoudingsverzoek uit, omdat vriend Abbès verdacht werd betrokken te zijn bij ernstige drogdelicten. En als een land als Marokko daartoe overgaat, wil dat toch wel wat zeggen.
Waar wordt Laurette’s echtgenoot uiteindelijk op 31 juli 1997 bij de vodden gegrepen? Op Zaventem, of all places. Werd Abbès vervolgens uitgeleverd aan Marokko? Nee, nee. Hij bleek over een diplomatiek paspoort te beschikken. Ten onrechte, maar hij had het wel.
Om verdere ongelukken te voorkomen werd zo snel als een Noordafrikaanse kameel de scheiding tussen Laurette en Abbès uitgesproken. Binnen de maand. Een Belgisch record. Maar ze bleven goede vrienden. Dat bleek bijvoorbeeld toen Laurette in 2000 de boot instapte met de bekende bef Marc Uyttendaele in aanwezigheid van ... jawel Abbès.
In de tussentijd had Laurette’s eerste liefde overigens nog een avontuurlijk geintje meegemaakt. Op 21 juli 1998 draaide hij achter het gaas in het Turkse Izmir. Ook al weer wegens een drogaffaire. Dankzij wat stille diplomatiek tussen Brussel en Ankara en de juridische bijstand van ene Marc Uyttendaele werd de kwestie opgelost en Marokko kon haar uitleveringsverzoek in haar donkerste plekje proppen.
Zo, en wat doet onze Algerijnse ami tegenwoordig? Hij heeft een rijk betaalde baan als adviseur van de “inner circle” van minister Onkelinx. En wij maar klagen over een eukel op een fiets en een dronken droppie in Den Haag. Er komt nog meer, dus stay tuned.
vrijdag 14 juli 2006
Op 2 juli jl. deden wij er kond van dat onze goede vriend ir. Koole voor de voorzieningenkadi in Utrecht moest verschijnen. Wegens een geschilletje met de luitjes die ooit wat eurospaarcenten in een groen project in Costa Rica staken en sindsdien proberen hun poen terug te krijgen, of in ieder geval un poco. Over winst praten we maar niet.
Helemaal in lijn met onze eigen ervaringen met voorzieningenkadi’s heeft Bas, blijkens de vele fanfares die ons deze week langs verschillende wegen bereikten (onder andere van de ingenieur zelf), deze slag in Utrecht gewonnen. Mocht u overvallen worden door de onbedwingbare lust om ingevuld te worden over deze kopstoot, dan raden wij u aan om de heftige site integenstelling.com te raadplegen.
Bas, jongen, onze hartelijke felicitaties. Enne, groetjes aan Geurt hè!
woensdag 12 juli 2006
Ik verdien elke maand wat centen, zoals veel andere mensen. Nou kan ik dat thuis bijvoorbeeld in die ouwe sok bewaren, wat maakt het uit, maar op een gegeven moment in de geschiedenis kwam er iemand die zei: joh als je dat geld bij mij in bewaring geeft dan krijg je wat rente. En zo werd de bank geboren.
Ik heb altijd begrepen dat banken geld verdienen aan het feit dat ik al m'n geld dat ik niet direct nodig heb op een bankrekening laat zetten. Maar nou lees ik gisteren tot m'n verbazing dat het ze geld kost: pardon???
Vuile zakkenvullers! Nee we hebben liever dat u in de winkel pint. Maar dat kost wel 0,20 extra als er onder de 5 of 10 euro wordt gepind. Hoezo extra? Korting zal je bedoelen. Nee nu beklagen de banken zich er over dat mensen nog steeds teveel met cash geld betalen. En al die comsumptieve transacties kosten wel 23 miljoen euro op 4 miljard aan opbrengsten. Au!
Maar wat is het banksysteem eigenlijk? Nou wat ik hierboven beschreef. De banken bewaren mijn geld onder de voorwaarde dat ik er altijd bij kan als ik iets moet betalen en ik kreeg er wat rente voor terug. Dat was toch een redelijke tegenvoorwaarde. En zij kunnen dat geld ondertussen beleggen en vangen er rente voor en natuurlijk meer rente dan ze aan ons betalen. Maar nee eigenlijk mogen we nu niets meer kopen, want dan moeten de banken een geldtransactie verrichten en die kost geld. Liefst blijven ze er met hun dikke reet bovenop zitten en krijg je het nooit meer terug.
De afgelopen jaren zijn de banken driftig bezig om het hele systeem volledig naar hun hand te zetten onder het motto dat je blij moet zijn dat zij jouw geld voor jou willen bewaren. Op een normale rekening krijg je al geen rente meer terug, ze houden je geld liefst dagen achter als je een overboeking doet (de banken verdienen alleen al 60 miljoen door het zogenaamde 'valuteren': het een tijdje langer vasthouden van geld bij een overschrijving), je moet betalen voor je afschriften en nou moeten we zeker ook nog gaan betalen voor het feit dat je überhaupt je eigen geld durft uit geven. Want dat kost geld! Ja dank je de koekoek. Zakendoen kost altijd geld. Om winst te maken moet je wel iets doen: kosten maken heet dat.
En ja ik snap ook wel dat het ideale bedrijf alleen maar winst maakt en geen kosten heeft. En de banken benaderen dat model langzamerhand aardig. Maar waarom pikken we dit maar steeds weer opnieuw? Het wordt tijd om al ons geld van die banken af te halen en gewoon weer in die ouwe sok te stoppen. (Hans de Bruin)
maandag 10 juli 2006
Afgelopen vrijdag plaatste United Civilians for Peace (UCP) vier muurpanelen van vijf meter hoog op de Boulevard in Scheveningen. De reusachtige panelen staan symbool voor de Muur die Israël in Palestina bouwt. De actie vindt plaats ter herinnering aan de veroordeling van de Muur door 't Internationaal Gerechtshof, dit weekend precies twee jaar geleden. Voorbijgangers konden met spuitbussen en stiften een boodschap achterlaten op de Muur. De panelen zullen de komende maanden op andere plaatsen in Nederland opnieuw worden opgebouwd. Parallel aan de actie in Scheveningen vraagt een breed maatschappelijk platform, bestaande uit ontwikkelings-, mensenrechten-, vredes- en kinderrechtenorganisaties aandacht voor het feit dat de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof niet is nageleefd. In een oproep dringen de 76 organisaties er bij de Nederlandse politiek op aan ervoor te zorgen dat Israël de Muur op bezet Palestijns gebied afbreekt. Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag bepaalde op 9 juli 2004 dat Israëls Muur in bezet Palestijns gebied illegaal is en moet worden afgebroken. Maar ondanks deze uitspraak heeft Israël de bouw van de Muur doorgezet en versneld, met alle politieke, sociaal-economische en humanitaire gevolgen voor de Palestijnen van dien. Dag in dag uit veroorzaakt de Muur ernstige mensenrechtenschendingen. Palestijnen raken opgesloten in ommuurde enclaves, afgesneden van hun land en waterbronnen. Oost-Jeruzalem wordt door Israël ingelijfd en geïsoleerd van de rest van de Westelijke Jordaanoever. Honderdduizenden Palestijnse burgers kunnen ziekenhuizen, werk en scholen niet langer bereiken. Het is de hoogste tijd dat de Nederlandse regering effectieve druk op Israël uitoefent om deze mensenrechtenschendingen te beëindigen.
dinsdag 4 juli 2006
Zie je wel, die ouwe prins Vic deugt voor geen vierkante meter. De Italiaanse koddebeiers blijken hem al een stief kwartiertje te hebben afgeluisterd voordat ze hem aan het haakje sloegen. En op die tapes staan geen dingen waar je euforisch van wordt. Even een kwootje uit een gesprek tussen Vic en zijn secretaris. Gaat over het uitschrijven van een ronkende liefdadigheidssoirée ten behoeve van een associatie die zich bezighoudt met het wel en wee van minderjarigen.
Zegt Vic’s secretaris: “Laten we hopen dat er genoeg mooie kleine meisjes opdraven, dan kunnen mensen die daar trek in hebben even flink van bil gaan”.
Zegt Vic: “Ja, ja, meteen”.
Een andere pik-ante strofe uit de Italiaanse tapes. Belt Vic met ene Ugo Bonazza, een intermediair uit het netwerk van de prins en diens neef Simeon in Bulgarije. Zegt Vic tegen Ugo: “Ik kom naar Milaan en ik heb een gat van drie kwartier in mijn agenda. In die tijd zou ik wil even naar de hoeren willen”.
Ugo geeft de prinselijke geilbuik het adres van ene Alice en dringt er vervolgens bij hem op aan niet voor haar diensten te betalen. Dat werd wel geregeld. Maar of Vic wel even contact wilde zoeken met een generaal van de financiële brigade in verband met een zeer, zeer grote affaire. Nou, daar hoeven we verder niks aan toe te voegen.
Nog even een dessertje. Hoort Vic dat een ingehuurde glijbaan niet geheel had voldaan aan de wensen van een cliënt. Zegt ie zonder scrupules: “Die moet een pak op haar sodemieter hebben”.
En we hebben het hier over iemand uit de hoogste adellijke kringen in Europa. Die zoals wij zagen ook in België gefêteerd werd door bijvoorbeeld graaf Leo Lippens. Dezelfde graaf die net als zijn broer Maurice van de Fortisbank in de X-files voorbijkomt als notoire kinderklimmer. Gore smeerkuil. En ze zien er toch zo keurig uit. Stay tuned.
dinsdag 4 juli 2006
Ik ben op 8 januari met mijn Tour de France begonnen. Met de eerste 61,5 km. In januari, tja want anders red ik het niet. Laten we eerlijk zijn: dat redt een normaal mens niet. Ze rijden dit jaar 3639 km. In drie weken tijd. Ik lig op schema, want zondag reed ik precies bovenop mijn favoriete bult bij de watertoren van Scheveningen mijn eerste drieduizend kilometer. Ik was daar zeer trots op en ik hoef er nu nog maar zeshonderddertig te doen om mijn Tour te voltooien. Of ik er dan nog een Vuelta achteraan plak weet ik nog niet. Als ik doortrap haal ik dit jaar de zesduizend wel, maar tja, de Vuelta?
Ik vrees dat die dit jaar niet eens gereden wordt, na het nieuwe dopingschandaal wat in Spanje is losgewroet en dat nu de Tour in zijn greep heeft. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ze vorige week in Spanje groot gelijk gaf dat ze zijn gaan staken bij het nationaal kampioenschap. Maar tegelijk is de vraag wat schoten ze ermee op? Er is geen vakbond die de stakingskassen opentrok. Terwijl het toch om de broodwinning gaat.
Ik heb het al vaker betoogd: haal doping uit het mafiose circuit! Wat er nu weer gebeurd is pure broodroof. Zonder aanklacht worden er voor hun boterham (ok, ruim belegd bij een aantal) werkende mensen op straat gezet. Dit kan nergens, in geen enkel beroep, dus waarom wel bij het wielrennen. In de NRC lees ik vandaag dat er ook voetballers en tennissers onder de pakweg 200 klanten van de Spaanse dokter Fuentes zitten. Heh?? Hoe kan dat? Hoe zit dat dan met de WK-voetbal en Wimbledon? Waarom horen we daar dan niets over geschorste spelers? Het is selectief repressief beleid. En uiteindelijk heeft eenieder toch het recht om met zijn lichaam te doen wat hij of zij wil. Koffie, thee, limonade of drugs en alcohol. Slikken!! We doen het allemaal, de godsganse dag door. Maar van sportmensen maken we übermenschen die op bruine bonen bijvoorbeeld tegen een berg aan moeten scheuren. En er wordt natuurlijk troep geslikt en er vallen doden. Juist daarom moet het niet verboden worden, maar begeleid. Op de dopinglijst staan sowieso zaken die belachelijk zijn, maar heel veel is, mits onder goede medische begeleiding ook niet perse zo slecht. Het gaat bovenal om goede medische zorg voor mensen die voor hun werk (en ik hoop ook voor de lol als sportmens) prestaties leveren die abnormaal zijn, maar die met goede zorg en een goede programmering wel te doen zijn, voor atleten die ook nog eens meer getalenteerd zijn dan de gemiddelde mens. Ook de nu gewraakte bloeddoping is niet perse slecht mits goed aangepakt. Zoals de huisarts Nikkels zegt: "Vervalst het competitie of houdt het profsporters op een goede manier gezond?" Dat is de enige juiste stellingname. Renners dienen een betere medische begeleiding te eisen. Als ze straks de Vuelta plat gooien moet dat de eis zijn!
En voor de rest rijd ik wel m'n eigen rondjes door de duinen. (Hans de Bruin)
maandag 3 juli 2006
Jezus: “Toon mij uw vrienden, dan zal ik zeggen wie u bent”.
Wij aan de slag in het gevalletje Victor Emanuel. De Italiaanse prins die vorige maand onder verdenking van een volle bak corruptie en de leverantie van geprepareerde gokmachines en jonge snollebollen aan een Zwitsers casino bij de adellijke kladden werd gegrepen en nu in huisarrest op zijn net gevijlde nagels zit te kluiven. Zo trokken wij op 21 juni jl. in Octopussy 245 twee vrienden van de ouwe Vic in het licht van de leeslamp: zijn intieme P2-logemakker Silvio Berlusconi en de creatieve wapenhandelaar Nickolas Bizzio. Dat kan dus al niet veel meer worden met Vic, als we Jezus’ credo tenminste mogen geloven. En een van onze actieve Belgische correspondenten deed daar nog een schepje bovenop. Hij schreef ons dat Vic ook een goeie vriend was van graaf Leo Lippens. De burgemeester van Knokke Heist en een van de prominenten uit onze van kinderwippen, kinderdrijfjachten, casino’s, cocaïne, bloeddiamanten en videoproducties bol staande serie “Adel verplicht”.
Prins Vic kwam regelmatig in Knokke, Zeebrugge en andere lustoorden aan de Belgische kust en schuimde dan de straten af met prins Alexander van België (ook al een Saxen Coburg) en zijn vriend graaf Leo. Details van deze festiviteiten waren nog niet direct voorhanden, maar wij twijfelen nu al aan het hoogstaande karakter ervan gezien de samenstelling van het gezelschap. Nee, die Vic die deugt niet. Stay tuned.
zondag 2 juli 2006
Als we het wel hebben moest de hoofdpersoon van deze serie afgelopen dinsdag weer eens voor de kadi verschijnen. Ditmaal voor de voorzieningenrechter in Utrecht. Ging over een paar dingetjes die vriend Bas onder zijn beheer zou moeten hebben en die eigenlijk toebehoren aan de beleggers in Costaricaans groen. Of die zaak afloopt met een lullige sisser of een spectaculaire knal zullen we zonder twijfel nog wel vernemen, maar bij de beleggers zal er geen gigantische ruiker van vertrouwen staan te bloeien over de afloop ervan. Maar dat ze desondanks de strijd voortzetten, verdient respect.
Overigens blijven de Middelburgse volgelingen van Hans Kazan nieuwe investeringskonijnen uit hun hoeden jagen. Je vraagt je toch in gemoede af of er nog luitjes te vinden zijn die zo simpel van geest zijn dat ze hun poen daarin willen steken. Op Landoq, een inmiddels al weer wat ouder konijn, hebben we al eens een spotlight gezet. En daar kregen we een doorwrochte reactie op van een Kritische Belegger, met als toetje nog een allerliefst sprookje. Moet je lezen. Wat ons betreft midden in de Geurt. Stay tuned.
zondag 2 juli 2006
Lazen we in de overlijdensberichten van het tweede kabinet Klootviool in een bijzinnetje, dat wij nog steeds financieel bijdragen aan het lijfsbehoud van Ali Cyaankali. Ook nu zij in Washington op zoek is naar een woning zonder buren. Zou iemand aan billenfetisjist Lubbers kunnen vragen of ie tijdens het kleien van torsoformatie Klootviool III ook even aandacht besteedt aan deze kwestie? Lousepoes of zo. Voor de kersverse medewerkster van AEI, een van Dick Cheney’s darkrooms, ons wéér confronteert met een zootje ongein.
Wat houdt die door ons betaalde beveiliging van Ali bijvoorbeeld in? Wordt ze nog steeds begeleid door een stel ingehuurde oortjes? Tuft ze rond in een dure kogelvrije limo? Wordt zij vanuit Den Haag regelmatig voorzien van een frisse voorraad pepperspray? En krijgt zij namens het Nederlandse volk een bomvrij onderkomen met ramen waarin zelfs Woody Woodpecker geen ster kan aanbrengen? Zo ja, op grond waarvan? Niemand in Nederland heeft haar gevraagd om Mohammed een perverse tiran te noemen of actie te voeren voor het intact houden van Somalische dames. Als je dat toch doet, krijg je allicht wel een paar halvegaren achter je aan die zich aangetast voelen in hun geloofsovertuiging. Of dat laatste trouwens alleen voorbehouden is aan volgelingen van Mohammed is de vraag. Stel dat je in de Kamer de gore moed zou hebben om ineens zwaar te urineren over de besnijdenis van Joodse jongetjes, dan kan je je beter ook niet vertonen op het strand van Scheveningen. Anders loop je een goeie kans vanuit een zee een raket op je pan te krijgen. Kortom, wie kaatst is in verwachting van een bal. En dat hoeft ons geen financiële verplichtingen te bezorgen. Dachten we zo.
vrijdag 30 juni 2006
Wees eerlijk, die Ali Cyaankali heeft ons een mooi zootje narigheid bezorgd tijdens haar kortstondige politieke loopbaan, maar haar laatste huzarenstukje was meesterlijk. Zijn we dankzij haar toch maar mooi van dat stelletje kloothommels af, dat in diezelfde periode onverbloemd de portemonnee van Jan met de pet nog platter heeft gestampt dan ie al was na de invoering van de euro.
Gisteren de hele kliek treurig voor de buis. Vonden het allemaal zo jammer dat de oogst van het geweldige kabinet Balk II nu waarschijnlijk de mist in gaat. Want het ging zo goed hè. Neem bijvoorbeeld de ziektekosten. Omdat we nu op dat terrein zijn overgeleverd aan de werking van de vrije markt zouden volgens die kleine kloothommel van Hoogervorst door de onderlinge concurrentie van de verzekeringswolven de premiestijgingen de komende jaren minimaal zijn. Pakembeet, zo’n drie procent. Maar wat lazen we deze week? Wordt wel zo’n tien procent. Om maar te zwijgen over het openbaar vervoer, de huren, de energienota en vult u het zelf maar verder in. Oké, Balk heeft ons een compensatie in het vooruitzicht gesteld om de groei van het aantal mensen dat gratis onder bruggen slaapt enigszins te beperken. Waar hebben we dat soort leugens meer gehoord? Want leugens zijn het. En Balk is er niet in één gebarsten. Zo zijn we ooit door dat fondsbrilletje zwaar belazerd bij de motivering van onze kruistocht in Irak. In kwijlende navolging van de twee Asmogendheden ten westen van ons.
Wat schreef Lennart Nijgh ook al weer:
“…En zondags in de kerk,
dan zit daar zo’n meneer,
stijf als een houten plank,
met spijkers in zijn kop
te kijken in zijn bank.
En zuinig één cent in het zakje doen:
Zo koopt ie z’n ziel weer terug
En z’n fatsoen”.
Is het hem niet ten voeten uit?
En nou het malle: volgens allerlei enquêtes groeide de populariteit van Balk en zijn neocons. Omdat dat open boordje van de Shell en de PvdA iets te vroeg zijn AOW-plannen ontvouwde. Zo gaat dat. Zo ging dat. Zo zal het blijven gaan. De hele zomer sport voor de buis tot je zelf epo nodig hebt, je straat zo oranje maken dat er geen krat meer door kan, paar weekies voor een koopie naar Bodrum of Benidorm om effe uit te waaien. Brood en spelen. Dat is wat we willen. Na ons de zondvloed. Polletiek? Allemaal laaienlichters.
Na gisteravond zou je bijna denken dat de vox populi toch best welluidend klinkt. En da’s eigenlijk errug.
woensdag 28 juni 2006
Mag je net zo heten als een vroegere junglekoning en dus geassocieerd worden met hard zwemmen, soepeltjes slingeren met lianen, Jane wippen, wat lullen met gorilla’s en het demonteren van krokodillen ten behoeve van de lokale leerindustrie, je word toch een daggie ouder en dan gaat die vergelijking net zo mank als een olifant na een sliding van Boulahrouz. En moet je noodgedwongen de huik naar de wind hangen. Je bijvoorbeeld in het grind storten en je snikkend om het been van de Turkse eigenaar van wasserette De Schoonheid draperen om een voortijdig einde te voorkomen. Als later een paar bromsnorren je dan vragen of je die voorstelling verzorgde binnen het kader van een afpersingsaffaire, moet je nog zeggen dat je nergens van weet ook en dat die putjes in je knieën het gevolg zijn van een zeldzaam ouderdomsverschijnsel. Lullig hè?
Of je bent gedwongen een villa in Frankrijk voor niks weg te doen aan een andere Turkse ondernemer zonder dat ie heeft gepingeld. Maar voor zover jij weet had dat ook niks met afpersing te maken.
Of je gebruikt een zandstrook in Spanje om wat poen rond te pompen ten behoeve van weer een andere Turkse ondernemer. Wat? Afpersing? Weet nergens van. Gewoon een zaak die de mist is ingegaan.
En dan denk je dat je alles hebt gehad, krijgt je schoonzoon Donny (een ouwe beroemdheid van Ajax) ook nog eens 5 jaar voor zijn mik in een lunapark van de staat. Waarvoor? Weet jij veel. Ja goed, je gaat wel vier keer per jaar met hem op vakantie. Maar wat die jongen verder uitvreet, God mag het weten.
Toch mazzel, dat met het stijgen der jaren ook je geheugen flink aftaait. Stay tuned.
zondag 25 juni 2006
Indien je wilt weten wie er aanwezig waren bij de afgelopen Bilderberg-bijeenkomst in Ottawa (Canada) dan kun je hier de deelnemerslijst vinden. Prettige zondag verder...
zaterdag 24 juni 2006
Doe mee aan de demonstratieve Dam slaap actie op 7 Juli aanstaande, vanaf 21 uur. Kraken verboden? Huren onmogelijk? Confronteer Dekker en Co met de gevolgen van hun beleid en breng de nacht op straat door!
Door de asociale plannen van Minister Dekker en de rest van de regering dreigen vele mensen in Nederland op straat te komen te staan. Op vrijdag 7 Juli a.s. willen wij Dekker en de Nederlandse samenleving confronteren met de te verwachten gevolgen van dit beleid. Hierom roepen wij iedereen die direct of indirect getroffen dreigt te worden door het dreigende kraakverbod en de asociale huur liberalisatie plannen van de regering om gezamenlijk de nacht door te brengen op de Dam in Amsterdam.
Naast het in beeld brengen van de massa’s kartonnen dozen, slaapzakken en tentjes die na het ten uitvoer brengen van deze regeringsplannen op straat zullen verschijnen willen we de samenleving ook tonen welke positieve dingen verloren gaan met deze aanslag op onze sociale structuren. Hierom roepen wij iedereen ook op deze nacht te gebruiken om te tonen wat er naast slapen nog meer gebeurt in al die talloze etages, zolderkamertjes, zalen, loodsen en fabriekshallen. Ben je kunstenaar? Werk je in een Volkskeuken? Speel je in een bandje? Maak je vrije radio? Doe je aan dans of acrobatiek? Heb je een bioscoopje? Schrijf je boeken? Neem alles mee naar de Dam en laat zien waar jij mee bezig bent.
Want behalve een paar dingen zoals een persgroep zal er weinig vooraf worden georganiseerd. Al te vaak wordt er braaf als actievee een demonstratief rondje door de stad gelopen waarna iedereen na afloop gedwee weer naar huis gaat. Deze keer is het onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om door middel van onze inventiviteit, creativiteit en solidariteit van deze nacht een groot succes te maken. Mail naar damslapers@squat.net als je wat bijzonders komt doen, dan zetten wij het op de website ter inspiratie van anderen. Verder vinden wij het belangrijk om aan iedereen vooraf te vertellen dat wij hebben besloten om geen vergunning aan te vragen bij de gemeente voor deze demonstratieve actie. Dit is een actie die draait om de spontaniteit en creativiteit van de deelnemers en we hebben geen zin ons te laten beperken door de regelzucht van die pennenlikkers op het stadhuis. Sinds het schoonvegen van de Dam in 1970 door de mariniers is het verboden om op de Dam te slapen, dus kom met zoveel mogelijk mensen om het de gemeente zo moeilijk mogelijk te maken om deze actie te stoppen. Tot op de Dam en neem al je huisgenoten, vriendjes, vriendinnetjes, buren, opa’s en oma’s mee.
Comité de Dam Slapers 2006
donderdag 22 juni 2006
Je kan misschien soepeltjes uitleggen hoe de nederlaag na een draak van een wedstrijd tot stand is gekomen, maar daar heeft de consument geen vierkante kloten mee te maken. Dat bleek weer eens uit een mail die wij ontvingen van “Incasso-actie Ons Heerewaarden” naar aanleiding van de wedstrijd Aether Arcus versus Rob van de Rhee. Kijkt u even mee?
”Er wordt allemaal wel geluld over de bedrijven die deze man(nen) heeft (hebben) opgelicht, maar o.a. van wiens geld?Juist ja..ruim 250 van niks vermoedende Aether Arcus klanten in buitengebieden van de gemeente Maasdriel en omliggende gemeenten.
Zoals toen in de pers te lezen was op donderdag 20 maart 2003 kregen wij als inwoners van Maasdriel WDSL service van Aether Arcus. Iedereen kreeg toegang tot snel internet. Wethouder J.H. Verhoeckx was initiator en is toen als eerste bewoner aangesloten op het WDSL netwerk van Aether Arcus. Hiermee is toen het startsein gegeven om de bewoners van Maasdriel en omliggende gemeentes te voorzien van breedbandinternet via de infrastructuur van Aether Arcus in samenwerking met Kabelfoon.
Aan de inwoners werd in een persbericht door de heer Verhoeckx gemeld dat Aether Arcus samenwerkte met gerenommeerde partijen, zodat de eindgebruiker altijd kon beschikken over een snelle breedbandverbinding met een hoge betrouwbaarheid en beschikbaarheid.
Inmiddels zijn ook andere buurtgemeenten op het WDSL servicenet vanAether Arcus aangesloten, zoals Zaltbommel, Neerijnen (Varik, Ophemert en Heeselt, Gorinchem-Oost (Vuren) en verder nog omgeving Breda.
Nu, ongeveer drie jaar later en na een verhuizing van Kabelfoon naar Caiway en vervolgens naar XS2me kreeg alles zijn dieptepunt vlak voor Pasen 2006. Toen kreeg iedereen op 8 april via de mail te lezen dat ook Aether Arcus/XS2me (onder leiding van de toenmalige zakenpartners Robert Roomer en René Slegers), weer was overgenomen door Telpro Communications (Rob van de Rhee) te Luxemburg. Met als gevolg dat wij (circa 250 gedupeerden)allemaal ons geld kwijt zijn door deze pipo’s en binnenkort geen WDSL Internetservice meer hebben.Maar daar wel voor hebben betaald. Ophangen die gasten”.
Dat laatste is waarschijnlijk niet helemaal in overeenstemming met het Wetboek van Strafrecht en bovendien zou een galg op het Amsterdamse Concertgebouwplein, tussen het struweel van het rustieke Laren, de bescheiden bankfilialen van Guernsey of de blauwe koeien van La Punt nogal dissoneren. Beiroet, zou dat wat wezen? Per slot worden in Libanon ook stranden ontruimd met raketten uit zee. Dus een galg zou daar zelfs ludiek zijn. Iets om voor te gaan misschien voor de “Incasso-actie Ons Heerewaarden”. Stay tuned.
woensdag 21 juni 2006
Kent u ene prins Victor Emanuel? Wij ook niet echt. Maar toch is deze deftige Italiaanse ravioliprikker al een paar keer in onze berichtgeving voorbijgekomen. Allereerst op 13 oktober 2001 in het artikeltje “De man in de schaduw”. Dat ging ondermeer over de tot Amerikaan omgekatte Italiaanse miljardair Nickolas Bizzio. Omtrent 1995 de grote financier van de stiekeme bewapening van de muslims in Bosnië en Kroatië. Daarnaast verdiende hij nog een flink pak florijnen aan het dumpen van ellendig afval in de derde en vierde wereld. Dit stuk vergif behoorde tot de intieme vriendenkring van onze Victor Emanuel.
Verder kwam de zoon van de laatste Italiaanse koning, die kort na de oorlog pleite moest vanwege zijn vriendelijke houding ten opzichte van Benito Mussolini, ook voor in aflevering 8 van deze serie dd. 27 januari 2003. Dat was in verband met zijn regelmatige ontmoetingen met de via zijn broer en zetbaas Paolo met onze Willem Endstra verbonden Silvio Berlusconi op het Sardijnse eilandje Cavallo. Nou kunnen Victor en Silvio bij die tête à têtes gekeuveld hebben over het mooie weer of lekkere wijven, maar wie hield ze tegen om het ook over al dan niet louche business te hebben? Per saldo was en is Cavallo een interessant centrum van wapen- en drugshandel, zijn beide heren lid geweest van Licio Gelli’s sinistere loge P2 en onderhouden ze sinds jaar en dag fruitige contacten met de mafia. God, wie weet hadden ze het toen al over de mogelijke overname van Endemol, samen met Johnny Talpa!
Hoe dit ook zij, Victor Emanuel, is eind vorige week in de prinselijke kraag gegrepen. Wegens een illegaal handeltje in gokmachines en vermeende contacten met obscure lieden gespecialiseerd in gevalletjes corruptie en prostitutie. Een van die gevalletjes gaat over het betalen van steekpenningen ter verwerving van opdrachten in de nog in de knop staande Bulgaarse gezondheids- en telecommunicatiesector via een ondeugende avonturier in Oostenrijk. En laat nou aan de andere kant van de lijn een familielid van prins Victor tot zijn ellepijp in de honing te hebben geroerd. Jawel. De ex-koning en ex-premier van Bulgarije, Simeon van Saxen Coburg Gotha. Heerlijk hè, zo’n eendrachtig libertarisch Europa met her en der wat roofridders. Oude tijden herleven. Stay tuned.
dinsdag 20 juni 2006
We zijn een beetje traag. Vakantietijd. Een paar dagen geleden kregen we een leutig krantenartikel toegestuurd. Ging over de vrijlating van ene G. Jacobs, directeur van Vastgoedcompagnie Het Zoute uit Knokke Heist na het afleggen van belangwekkende verklaringen in een affaire rond een zak steekpenningskes. Die zou hij betaald hebben aan de gemeentesecretaris van Knokke, Verhage, om een stel bouwprojecten te beïnvloeden. Maar Verhage blijft stijf en strak ontkennen en zal daarom met zijn eigenwijze kanus nog wel wat langer in een kamertje met een kijkgat blijven zitten. Lekker met dit weer.
Jacobs is sinds de Gulden Sporenslag of daaromtrent al vertrouweling van burgemeester, bekend kindervriend en gedelegeerd bestuurder van Het Zoute graaf Leopold Lippens. Die laatste ontkent uiteraard elke betrokkenheid bij de affaire, maar er is een duinpan vol mensen in Knokke die beweren dat Lippens, Jacobs en Verhage drie handen op één buik zijn. Wie zijn buik, daar zullen we maar niet over speculeren, maar met name bij de geplande wanstaltige uitbreiding van het Casino en de verbouwing van het statige hotel La Réserve vormde het trio een hecht geheel. En hoe het met het Casino en de familie Lippens zit, schreven we in deze serie al eerder.
Het lijkt erop dat de golfslag van de publieke opinie het langzamerhand toch gaat winnen van het imposante zandkasteel van de burgemeester en zijn kliek. En dat wordt tijd. Nu nog even wat duidelijkheid over de X-dossiers en Knokke Heist kan eindelijk weer vrij ademhalen. Stay tuned
vrijdag 16 juni 2006
De wolken die zich boven Zaltbommel verzamelden brachten een van de betrokkenen tot de volgende sombere ontboezeming:
“….Door de schade die Van de Rhee had aangericht bij Aether Arcus was er geen weg meer terug. De overname moest doorgaan. De druk werd door ons opgevoerd en uiteindelijk is op 24 mei de akte bij de notaris gepasseerd. Het is inmiddels 6 juni en nog steeds is er geen geld (wat er ook niet zal komen, is mijn stellige overtuiging). De crediteuren, inclusief de belastingdienst, staan in de rij, maar volgens Van de Rhee is het een kwestie van 10 dagen. Deze 10 dagen zijn inmiddels de fameuze tien dagen van Van de Rhee. Niet alleen Aether Arcus heeft hij ernstig benadeeld. Ook Unet (Gert vd Weide) heeft nog een flinke openstaande rekening, evenals de verhuurder, de leverancier van kantoorapparatuur, de mobiele serviceprovider,etcetera. Totale schade loopt inmiddels in de tonnen”.
Die Robbie toch, altijd voor een kwartje op de eerste rang en als het kan voor een dup. Een paar leidinggevende boys van het bedrijf zijn inmiddels in de remise gepleurd en de huidige directeur voelt zich ook niet lekker. Dat laatste omdat ie geschorst thuis zit, nadat hij de klapperkoning uit La Punt (of was het Beiroet, of was het Laren?) een ultimatum had gesteld: Voor 15 juni 80.000 euro schokken. Zo niet dan wordt er faillissement aangevraagd. Geen babbels, ja.
Scrupules moeten voor onze Robbedoes net zo’n exclusief artikel zijn als Sunseekers. Om eens wat te noemen. De snelle golvenklievers, die door de met Willem Endstra verbonden witwasser Johan ter Haak ooit hier in Nederland aan de man werden gebracht, geassisteerd door sub-agent en Van de Rhee’s voormalige Fecundo-collega Jaap de Bode (1).
Wij komen overigens niet toevallig tot die vergelijking. We kregen namelijk zeer recent een uiterst intrigerend mailtje, dat we u niet willen onthouden. Het luidde alsvolgt:
“Rob v.d Rhee hield o.a. kantoor op het Olympisch Stadion anno 2001. Hij investeerde in een bedrijfje van de broer van Pernille Lalau (met een of ander waardeloos internetconceptje via de sigarenboer) en in het internetbedrijf Woedend (dit betreft echter een gerucht).
Hij pochte vooral over het benzinegebruik van zijn Sunseeker als hij weer eens naar Engeland (de Kanaaleilanden) vertrok. Zit hier wellicht een verband met jullie Octopussy-serie?”
Zie je het voor je? Kapitein Rob met zijn Sunseeker op weg naar Guernsey of zo? Met aan zijn zijde zijn trouwe hond Skip. Avontuurlijk hè? Sure. Maar in Zaltbommel en omstreken hebben ze daar wel een paar andere woorden voor. Stay tuned.
(1). Beide onverlaten zijn via onze voortreffelijke zoekmachine makkelijk te traceren.
donderdag 15 juni 2006
Welke capriolen de heren Hendriks en Van Wezel, de twee masters of financial planning van de stichting Wiedus, precies hebben uitgehaald met de poen van de groene Vicus-beleggers weten we niet exact. Maar we krijgen Costaricaanse vermoedens bij het lezen van het volgende fragment uit het faillissementsverslag van Wiedus:
“…Ter verzekering van deze inleggaranties heeft gefailleerde (Wiedus,red.) een aantal 0 % obligaties (zerobonds) aangeschaft met een meerjarige looptijd. De betrokken investeerders kregen een kopie bankafschrift betreffende deze aankoop. Zerobonds zijn verhandelbare effecten, welke op de beurs werden gekocht door gefailleerde en boden de betrokken investeerders juridisch gezien geen enkele zekerheid. Vermoedelijk zijn diverse investeerders wel van de veronderstelling uitgegaan dat zij over een persoonlijk zekerheidsrecht beschikten. Dit was echter niet het geval.
Zerobonds zijn obligaties met een beurswaarde die aanzienlijk lager is dan het nominale bedrag, dat aan het einde van hun looptijd wordt uitgekeerd. Het verschil tussen de inleg en de aankoopprijs van de obligatie kon derhalve worden aangewend voor investeringen en werd door gefailleerde eveneens doorbetaald aan Tierras Nuevas.
De obligaties die destijds zijn aangekocht zijn aanvankelijk in een effectendepot ondergebracht, dat was gekoppeld aan een bankrekening van gefailleerde bij SNS Bank.
In 2004 zijn de obligaties overgeboekt naar een depot bij ING Bank. Waar gefailleerde ook een bankrekening aanhield.
Volgens bestuurders van gefailleerde, de heren Hendriks en Van Wezel, was deze overboeking het gevolg van het feit dat SNS Bank de relatie met gefailleerde wilde beëindigen.
In die periode (2003 – 2004) was immers publiekelijk bekend geworden dat er een groot aantal investeerders was benadeeld, omdat zij de beloofde rendementen niet meer ontvingen, vanwege allerlei problemen die er rondom de investeringen zouden zijn ontstaan.
Later zijn de effecten overgeboekt naar een rekening van de Rabobank van gefailleerde.
Begin 2005 hebben Hendriks en Van Wezel vervolgens alle zerobonds verkocht voor circa 2 miljoen euro, waarna de opbrengst is bijgeschreven op een bankrekening van gefailleerde.
Naast enkele kleine betalingen is vervolgens een bedrag van 1.821.500 euro overgemaakt naar rechtspersonen, die kennelijk onder de controle staan van Hendriks en Van Wezel. Hendriks en Van Wezel hebben verklaard dat zij thans nog kunnen beschikken over een gedeelte van 1,2 miljoen euro hiervan. Het restant zou zijn aangewend voor diverse betalingen en verrekeningen.
Sedert maart 2005 heeft gefailleerde derhalve geen effecten, banktegoeden of kasgelden en dus geen liquide middelen meer.”
Paar tonnetjes zus, paar tonnetjes zo en 1,2 meloen elders geparkeerd en onder controle. Nou zal het ons benieuwen wat de curator nog boven water trekt bij de twee adepten van de sigarenkistjesboer. Stay tuned
woensdag 14 juni 2006
Geweldig hoor, zo’n intentieverklaring. Maar als die niet wordt omgezet in een paar stevige notariële actes, heeft ie net zoveel om het lijf als een kakkerlak in een sauna. Dus ook in het geval van Aether Arcus. Rob van de Rhee gaf wel leuke tikkies opzij, tikkies terug en balletjes op de keeper, maar een splijtende pass naar voren was er niet bij. Zo wilde hij bijvoorbeeld Aether Arcus plotseling niet meer door Telpro Communications laten overnemen, maar door zijn Brunello Due Inc. op de Britse Virgin Islands. Om Piet Fiscus een loer te draaien. Althans, dat beweerde Robbedoes. En er volgden meer van dit soort geintjes, waardoor de geplande datum voor het passeren van de actes (jawel, 1 april!) niet werd gehaald.
Een zo’n geintje was een lumineus financieringsplan. Als de incassogelden van Aether Arcus’ cliëntèle nou eens gestort werden op de rekening van Telpro Communications, dan kreeg het IT-bedrijf binnen tien dagen het tienvoudige van het totaalbedrag uitgekeerd van een escrow-rekening in Lugano. Ondanks het feit, dat Van de Rhee zijn opponenten al helemaal suf had gedraaid met zijn eindeloos rondspelen van de bal, waren ze nog wel zo kien om naast de financieringsovereenkomst ook nog een décharge te laten opstellen. En zo werd vastgelegd dat alle activiteiten van Aether Arcus voor rekening van de koper kwamen, i.c. Rob van de Rhee.
Het wachten was dus op de vette haring uit Lugano. Maar na tien dagen geen vlaggetjesdag. Logisch hè, aldus de klapperkoning in zijn dure BMW. De acte van de notaris zat nog niet lekker in mekaar. Mogelijk, maar koning Robbie was daar wel zelf debet aan. Tot vier maal toe trok hij namelijk zijn volmacht in en dan zit zelfs de inventiefste notaris met zijn handen in zijn pruik.
Inmiddels waren bij de leidinggevende boys van Aether Arcus de lichten op oranje gesprongen na het lezen van Kleintje Muurkrant. Op 24 april riepen ze Van de Rhee ter verantwoording. Dat had net zoveel nut als de in een of ander kasteel met een goed glas en een verzorgde smikkel geëvalueerde poging van de Balkenbende om menselijk over te komen. Robje verzon steeds weer een ander vaginaverhaal. Zo zou een Zwitserse notaris dwars voor de geldtunnel liggen, omdat Aether Arcus nog steeds geen onderdeel uitmaakte van Telpro. Kennelijk was vriend Rob ene Korsakow tegengekomen, want hij had zelf kort daarvoor nog Brunello Due als overnamevehikel naar voren geschoven. Maar, what the fuck. Ander verhaal: de schoonmoeder van een Italiaan had plotseling de geest gegeven, waardoor die goeie man even niet in staat was om de poen over te maken. Enzovoort enzovoort. Intussen pakten zich boven Zaltbommel donkere wolken samen. Stay tuned.
dinsdag 13 juni 2006
Zoals we her en der al beschreven hebben: eerst had je New World Products. Een fonds voor groenzoeters die hun spaarcenten moreel verantwoord wilden beleggen in Costa Rica. Als Cerberus voor het bewaken van de inleggaranties (zerobonds) en de gronden aan de overkant van de plas diende de stichting Vicus. Dachten de groenzoeters. Maar Vicus bleek een Cerberus met een mank poot en een kunstgebit. Ze bleek namelijk niet in staat om een einde te maken aan de goocheltrucs van de stichting Wiedus. Opgericht door Marie Jozefus Hendriks en Aad van Wezel (masters of financial planning en paladijnen van sigarenkistjestimmerman Marcel Boekhoorn) om de zerobonds te beheren en inmiddels al meesterlijk de berm in gedirigeerd op weg naar de faillissementssloot.
Om van de poen te redden wat er te redden viel, zou er afgelopen vrijdag namens drie Vicus-leden ten overstaan van een kadi en een curator een zogenaamd derdenverweer worden gepleegd door mr. Van Aardenne. Een gewaardeerde bef van het gecertificeerde Dordtse befkantoor Ten Holter, die af en toe ook nog als waarnemend rechter opereert. Het trio zou zijn voorgedragen door intermediair Manuel Suurs, wiens gedurfde escapades menigmaal dissonerend in onze berichtgeving voorbij zijn gestormd. Of het ook tot een zitting is gekomen is net zo twijfelachtig als beleggen via Karel Timmermans. Twee van de drie Vicussen wisten namelijk niet dat hun namen voorkwamen op het verzoekschrift van Van Aardenne, omdat zij ergens zaten te bakken op een camping of een ander herstellingsoord. Maar ze konden zich nog tijdig afmelden. Hield de gecertificeerde bef nog één Vicus-klant over, maar naar verluidt trok die zich een kwartier voor de zitting ook terug. Mogge, edelachtbare, ik sta hier namens niemand.
Leuke zeperd voor bef Van Aardenne, die overigens voor zijn mission impossible gewoon wordt betaald uit een potje van een paar ton die Vicus nog over heeft. Maar veel vertrouwen in het terugzien van zelfs maar een klein gedeelte van de inlegpoet die zo kundig werd beheerd door de boys van Wiedus leeft er kennelijk niet bij de Vicusaanhang. Terecht. Want met die poet is merkwaardig gemanipuleerd. Stay tuned.
maandag 12 juni 2006
Tussen de steekpassjes en stifjes even aandacht voor een groeiende affaire. Gaat over Rob van de Rhee. Een zakenman uit de Via Maistra in het Zwitserse La Punt, die al vaker onze kolommen heeft geteisterd en die we tot nu toe de benefit of the doubt hebben opgespeld. Maar een Fecundootje en een Sudtourtje verder beginnen we zo langzamerhand te beseffen, dat we misschien wel een bord voor onze kop hebben gehad.
Aanleiding is een exposé dat we kregen toegestuurd over een nieuwe film noir waar vriend bij Van de Rhee betrokken is en die op een dag in februari van dit jaar