zaterdag 31 december 2005
In de nacht van 29 op 30 decembr 2005 hebben wij - activisten van Onkruit een begin gemaakt met de ontmanteling van de NAVO-basis Geilenkirchen door 200 meter hekwerk weg te halen. Met deze actie protesteren wij tegen de rol van de op de basis gestationeerde AWACS-radarvliegtuigen in diverse oorlogen en tegen de overlast die zij veroorzaken voor de omgeving. Wij betuigen onze solidariteit met het verzet van de bewoners van Onderbanken en omstreken tegen de AWACS en met het actiekamp van GroenFront! in de Schinveldse Bossen.
De NAVO-basis is voor de inwoners van Onderbanken een doorn in het oog. Onder het mom van veiligheid en bescherming speelt deze NAVO-basis met het gebruik van zijn AWACS een belangrijke rol in allerlei oorlogsconflicten (onderandere Irak, voormalig Joegoslavië en indirect Afghanistan), waarbij al tienduizenden burgerdoden vielen. De veiligheid en gezondheid van de inwoners van Onderbanken en omstreken blijken bovendien ondergeschikt te zijn aan de belangen die de NAVO dient met dit misdadige militaire optreden. De geluidsnormen worden ver overschreden en kerosine wordt regelmatig over het dorp Schinveld uitgestrooid. Terwijl de NAVO als westerse mogendheid overal ter wereld een zogenaamd westers verlichte wil oplegt, laat het haar directe buren in de kou staan. Dit toont hoe hypocriet de NAVO en bondgenoten alleen op eigen gewin en eigen wensen uit zijn.
Als voorlopig sluitstuk voor deze houding in de gemeente Onderbanken, wil de NAVO-basis nu twintig hectare bos gaan kappen, om hun moorddadig beleid beter te kunnen uitvoeren. Ondanks felle protesten van de inwoners van Onderbanken en omstreken willen de NAVO en defensie deze kap hoe dan ook door laten gaan. Allerlei democratische regelgeving en rechtsprocedures worden daarbij terzijde geschoven, met daarbij de inzet van een Nimby-procedure en zelfs van een Konkinklijk Besluit. Alhoewel er nog een aantal bezwaarprocedures lopen, mag er gekapt worden. Het wrange aan dit verhaal is dat de inwoners van Onderbanken grote kans maken om de bezwaarprocedures te winnen, maar dan is het bos waarschijnlijk al gekapt. De enige mogelijke oplossing is het wegnemen van de oorzaak van alle problemen: de basis moet gesloten worden en omgevormd tot natuurgebied en de AWACS moeten naar de sloop! Onkruit is er vast mee begonnen en hoopt dat dit voorbeeld door velen zal worden opgevolgd.
vrijdag 30 december 2005
Eerlijk is eerlijk, De Telegraaf heeft vandaag een wereldprimeur in Nederland. Weten we tenminste eindelijk welk DNA-materiaal van Prinses Margarita precies wordt bewaard om definitief te bewijzen dat de huidige Oranjes van slordige afkomst zijn, zoals het AD en Kleintje Muurkrant begin november al wisten te melden. Volgens de krant gaat het om een haarlok, speeksel en een niet nader gespecificeerd kledingstuk (?).
Het is duidelijk, dat het duo De Roy van Zuydewijn en De Vos een nieuwe weg zijn ingeslagen: De Basisweg. Het zal vanavond nog lang onrustig zijn aan het Noordeinde. Hm?
vrijdag 30 december 2005
We lijken soms net van die blaadjes die je wel eens in de supermarkt doorbladert om te zien welke onbekende BN-ers erin staan en waarom, maar ze voor geen prijs koopt. Maar we houden niet van losse eindjes. Zo meldden wij bijvoorbeeld op 6 december jongstleden dat de hoofdpersoon van deze kleurrijke serie op het punt zou staan om uit het straatbeeld van Zandvoort te verdwijnen. En dat klopt helemaal. Is verhuisd naar ... Laren. Je houdt het niet voor mogelijk.
Nou hopen we niet dat we net als in de case rond plaatsgenoot Robin de Vilder mails krijgen met de vraag “waar doet ie dat van?”. Want zo’n programma als Bureau Misdaad brengt natuurlijk heel wat extra pegels in het laatje. En wel zoveel, dat je je ook nog wel wat andere hebbedingen kan permitteren. Een nieuwe Volkswagen Touareg of zo. Met teevee achterin.
Wij misgunnen niemand wat, maar wij hebben af en toe toch ook crimineel nieuws en wat levert dat zegge en schrijve op? Noppes. Nog niet eens een tweedehands fiets met een wereldradiootje achterop. Een goeie reden om te blijven strijden voor gelijke rechten in de wereld. Of kijken we nu te diep in het glaasje bubbels? Stay tuned.
vrijdag 30 december 2005
Acteerde iedereen maar zo. Weer keurig een antwoord van Robin de Vilder op onze laatste missive die betrekking had op de verdwenen meloenen van confectionair Charlie Hilm. Robin schreef:
“Charlie Hilm is inderdaad een heel aardige en correcte man. Verder heb ik hier niets aan toe te voegen”.
Daaruit mogen we met enige zekerheid destilleren dat onze berichtgeving van gisteren juist was. Goddank, want voor je het weet heb je Het Parool weer achter je vodden.
Overigens nog een aardig weetje voor de lezer die ons opmerkzaam maakte op de Poolse landdagen in Robin’s Larense stulp en zich ondermeer zorgen maakte over de financiering ervan. Op 2 oktober 2003 verwierf de associate prof bij de ING een lening van 1,6 miljoen euro tegen een rente van 3,6 procent. Op 13 april van dit jaar kwam daar nog eens bedragje overheen van 150.000 euro tegen een percentage van 3,3 procent. Er moet bij die bank dus groot vertrouwen heersen in de solvabiliteit van de wiskundige bolleboos en de waarde van zijn woning. Waarvan acte.
vrijdag 30 december 2005
Leuk hè, dat triootje van gisteren? Edwin, Pim en De Telegraaf. Edwin vertelde dat ie de beschikking heeft over een platbodem aan teepjes, die hij en Margarita stiekem hebben opgenomen toen zij nog in de schoot van de koninklijke familie verkeerden. En dan gaat het niet om het staccato van Bea’s schoenen op het parket van Noordeinde, de vinger van Friso of de benoeming van Van Vollenhoven tot de orde der boerenlullen door onze kroonprins. Nee, nee, het gaat om een bom onder het koningshuis. Figuurlijk dan, want anders zou je Edwin abusievelijk associëren met Samir Azzouz en zijn gevolg.
De bom-stelling van Edwin werd onderschreven door zijn advocaat, mr. Pim de Vos. Naar verluidt geen onbekende in het om zijn gemêleerde cliëntèle bekend staande aperatiefhol de Lexington aan de Amsterdamse Willemsparkweg. Ook geen onbenul, deze Pim. Dus we mogen aannemen dat ie wat teepjes heeft laten afdraaien voor hij achter zijn opdrachtgever ging staan. Diezelfde Pim bestiert naast een weelderig lopende nering ook een column in De Telegraaf. De stap naar de Basisweg is dan gauw gemaakt, ondanks de hetze die de krant in het recente verleden voerde tegen de door de NV Oranje uitgekotste De Roy van Zuydewijn. Maar business is business. Per slot was De Telegraaf ook de krant die bijvoorbeeld als eerste het bestaan van de zogenaamde Stadhoudersbrief naar buiten bracht (1).
Nou zijn wij uiteraard dieuoublié nieuwsgierig naar die bom. Want we weten niet of het u is opgevallen, maar wij zijn niet zo gecharmeerd van de penetrante walm van geschiedvervalsing die rond onze koninklijke familie hangt. Een walm die niet tegelijk met onze missing man is verdwenen. Dus Edwin, jongen, uitpakken met die handel.
Desnoods via een buitenlandse U-bocht.
En nou maar hopen dat er ook teepjes zijn uit de periode dat onze bomlegger in spe werkte bij de West Europese Unie, Clingendael en het Bouwfonds. Vooral dat laatste intrigeert ons. Edwin was namelijk een tijdje de topdog van afdeling European Development van deze stenenafdeling van de ABN/AMRO. In een periode waarin het Bouwfonds bijvoorbeeld twee illustere cliënten haast naar believen kredieten verschafte: Willem Endstra en Klaas Hummel.
En dat duo was ook in het buitenland buitengewoon actief. In Italië, om eens wat noemen (2). Had Edwin daar weet van? Weten we niet. Was ie op de hoogte van Israëlische bemoeiingen in Endstra’s Kurhaus-charade (3)? Van het gerucht dat het Bouwfonds van tijd tot tijd gebruikmaakte van Antilliaanse specialisten om een zakelijk geschil tot een bevredigende oplossing te brengen? Van het lijntjes snorkelen door leidinggevenden binnen die onderneming? Van de zakelijke een-tweetjes van prinses Mabel met ene prins Farouk op de internationale vastgoedmarkt? Weten we allemaal niet. Moeten we misschien toch eens vragen. Desnoods via een U-bocht.
(1) De brief die Bea’s vader volgens een groeiend aantal bronnen op 24 april 1942 vanuit de Verenigde Staten aan oom Adolf schreef, waarin hij zichzelf als stadhouder aanbood om met Juliana aan zijn zijde Nederland binnen de toenmalige Berlijnse richtlijnen te besturen. Toets voor meer hierover het woord “stadhouder” op onze zoekmachine.
(2) Zie de serie Hahaha-Italiaans/Hollandse mafia en het begin van de serie Octopussy op de Kleintje Followup-site.
(3) Toets “Kurhaus” in op onze zoekmachine en er gaat een strand vol shit voor u open.
donderdag 29 december 2005
Nee, Robin G. de Vilder is niet van plan inhoudelijk te reageren op ons stukkie van gisteren. Hij schreef ons stante pede terug:
“Eventuele vragen van de fiscus en/of arbeidsinspectie beantwoord ik direct aan hen en niet via uw medium”.
Kijk, dat is nou wederhoor. Maar nou weten we nog niet of de associate professor van de UvA wel reageert op mailtjes die niks van doen hebben met Bob de Bouwer-werkzaamheden in zijn Larense onderkomen. Bijvoorbeeld met deze, die knabbelt aan ons “donkerbruin vermoeden” van gisteren:
“Charlie Hilm is een vreselijk aardige, jiddische confectie-producent die alles in het Verre Oosten regelt. Zeer kosher en sticht her en der scholen op eigen kosten om kinderen van zijn arbeiders gratis onderwijs te geven. Charlie had destijds in het Amsterdamse ook contacten met Robin en heeft toen zijn spaarpot verloren. Enige meloenen for sure. Charlie is absoluut geen penose”.
Zullen we dat nou voorleggen aan Robin of niet? Net nu Nederland eruit ziet zoals het hoort rond deze tijd en het wachten is op de vette happen, de bubbels, Youp de Naaier, familiaal gedreutel rond de uitvallende boom en de obligate pleurisherrie om 2006 in te luiden. Maar hé, het nieuws gaat door. Dus doen we het gewoon. Stay tuned.
woensdag 28 december 2005
Waar blijft de tijd? Op 4 januari 1988 vond de redelijk betoefde reclameboy Wim Laverman niet geheel tot zijn verrassing op zijn bureel een briefje van zijn jonge medewerker Robin G. de Vilder, die in de zomer van het jaar daarvoor de vrije hand had gekregen bij het beleggen van Wim’s losse pegels. Robin liet in zijn epistel weten dat hij bij speculaties op de (optie)beurs een bedragje van zestien miljoen was kwijtgeraakt. En zo’n tien miljoen daarvan was van Wim en diens zakenpartner Jan van Buuren. Van wie de rest was is nooit duidelijk geworden, maar gezien Robin’s snorkelende uitgaansleven met figuren uit het duistere circuit hebben we wel een donkerbruin vermoeden.
Wim en Janus namen de verzekering van de jonge speculant dat hij alles zou terugbetalen niet voor Ketellapper aan en startten een afpakprocedure die drie miljoen piek opleverde. Maar ze wilden de rest ook terug en stelden daarom Robin’s vader Rob mede-aansprakelijk voor de financiële schade. Want die was heel vaak aanwezig geweest bij het losjes uitwisselen van de beursberichten tussen Laverman en De Vilder junior en wist daardoor volgens Laverman van menig hoed en rand. Een soort morele aansprakelijkheid dus, waarvoor senior makkelijk kon instaan omdat ie leunde op een sommetje van rond de 150 miljoen.
Maar senior, de toenmalige voorzitter van de Amsterdamse Kamer van Koophandel, bakte niet en er ontstond een jarenlange controverse, die uiteindelijk via de rechter over de finish werd gebracht. Robin kreeg anderhalf jaar voor zijn mik. Het uitzitten daarvan werd weliswaar nog even opgeschort om de jeugdige beursexpert in de gelegenheid te stellen zijn studie te voltooien en in het huwelijk te treden, maar uiteindelijk belandde hij achter het gaas van het zompige pretpark in Veenhuizen. Daar zou hij zijn bedreigd door luitjes die al wat vaker van de geneugten van dit soort pretparken hadden genoten.
Om de zinnen wat te verzetten ging Robin G. tijdens een weekend-verlof eind maart 1996 een avondje stappen in Amsterdam. Samen met zijn echtgenote Annemiek en een paar bajesklanten. Tijdens dat avondje raakte Annemiek door een nog steeds wat mistige oorzaak in een coma en overleed in het ziekenhuis.
Sindsdien werd het aanzienlijk stiller rond de zwaar getroffen doctor in de financiële wiskunde en non-lineaire dynamische systemen. De bizarre gebeurtenissen uit zijn verleden kwamen eigenlijk alleen nog ter sprake bij het overlijden van zijn vader in 1997 en de kandidatuur van zijn zuster voor de post van staatssecretaris van Emancipatie en Gezinszaken namens de LPF in 2002. Hij werd associate professor aan de Universiteit van Amsterdam, publiceerde er driftig op los over interessante zaken binnen zijn vakgebied en kocht zo’n twee jaar geleden een riante stulp in Laren.
Dat laatste hebben we van een lezer die ons daarover recentelijk benaderde met de volgende mail:
“Wellicht een aardig nieuwtje. Professor R. de Vilder heeft zijn zeer riante woning in Laren geheel laten verbouwen. Op zich niks mis mee. Hij heeft het pand circa 2 jaar geleden aangeschaft en toen ook laten verbouwen. Alleen heeft hij toen en nu ook weer gebruik gemaakt van een fors regiment oosteuropese werkers, welke nu niet direkt beschikte over de juiste papieren om in Nederland te kunnen werken. Om een zo hoog mogelijke produktie voor een zo laag mogelijke prijs te behalen mochten ze wekenlang zelfs overnachten in de woning, zodat ze meteen uit bed op het werk waren. Hoe zou hij dat nu toch financieel/administratief kunnen verantwoorden?“
Weten wij ook niet. Misschien heeft de prof een non-lineair trucje gebruikt of zo. We zullen het hem vragen. Want iedereen denkt wel dat we nooit wederhoor toepassen, maar onze trouwe lezers weten wel beter. Stay tuned.
dinsdag 27 december 2005
Er blijft info bij ons binnendruppelen over bekende en minder bekende kindervrienden uit het Knokke-Heist van graaf Leopold Lippens. De burgemeester die wij in verband met zijn passie voor jeugdigen zo uitgebreid hebben geknipt en geschoren in de serie “Adel verplicht” (1). De laatste druppel tot nu toe had een licht correctioneel karakter en ging over de man die in Piet van Haut’s dossier voorkomt onder de naam André van Volksem. Ooit een topscheidsrechter in de Belgische voetballerij, die mede vanwege afwijkende roerselen achter zijn gulp zich niet beperkte tot het beroeren van zijn fluit in de hoogste klasse, maar ook grote interesse koesterde voor jeugdige talenten.
André blijkt volgens een herderlijk schrijven van een van onze trouwste Vlaamse lezers geen Van Volksem te heten maar André Jozef Luc van Volcem en te zijn opgericht in augustus 1942. En we kregen meteen geheel gratis en voor niks er een stukje uit André’s carrière bijgeserveerd.
Zo heeft hij een wetenschappelijke opleiding genoten op een broederschool en met een sabel gerammeld op de Koninklijke Kadettenschool in Laken. In 1965 trad hij in dienst van de Algemene Spaar- en Lijfrente Kas, in 1970 werd hij adjunct-baasje van het filiaal in Kortrijk, in 1972 baasje van het filiaal in Brugge-Sint Andries en in 1976 kreeg hij de kroon op het hoofd gedrukt in Knokke-Heist.
Een geslaagde meneer dus. Een gewaardeerd lid van de Belgische samenleving. Maar dan wel een die je volgens Piet van Haut kon bellen als je zin had om je eens lekker uit te leven met wat vers vlees. En mocht je André niet kunnen bereiken en je aandrang was hoog, dan kon je binnen dit frisse circuit ook terecht bij pretparkbestuurder Jo Lintel of galleriehouder Leon Cafmeyer (alias meneer Pol), die naar verluidt sinds zijn naam in deze kolommen opdook onze site met enige regelmaat bezoekt.
Het is allemaal met de mantel der kinderliefde bedekt. Maar dat wisten we al. Neemt niet weg, dat het wat ons betreft de moeite waard blijft om dit stukje geschiedenis te schrijven. Vooral ook omdat dit nooit in de geschiedenisboekjes terechtkomt. Stay tuned.
(1). Zie voor deze serie onze Followup-site.
vrijdag 23 december 2005
Denis Donaldson is minder bekend dan Ronald McDonald; althans in dit land. In Noord Ierland ligt dat iets anders, want Denis is daar een van de leiders van Sinn Féin (zeg maar de niet gewapende tak van de IRA) in het Noord Ierse parlement. Hij was sinds de jaren tachtig één van de vertrouwelingen van Gerry Adams en Martin McGuiness. Eind 2002 werd Denis ervan beschuldigd de andere politieke partijen in het parlement te hebben bespioneerd. Dat leidde tot het opheffen van het parlement en het opnieuw besturen van het gebied door Londen.
Nou ja, oude koek allemaal. Tot vorige week vrijdag, toen maakte Denis bekend dat hij al een kleine 20 jaar werkte als agent voor één van de Britse veiligheidsdiensten en de Noord Ierse politie. Zijn loyaliteiten lagen daar en niet bij Sinn Féin of de IRA. Denis werd ondervraagd door de eigen veiligheidsdienst van Sinn Féin (o.a. door zijn schoonzoon) en noemde andere leden als mede-agenten. Bovendien verklaarde hij dat hij in de jaren tachtig werd gechanteerd door de veiligheidsdienst en sindsdien door hen werd betaald. Inmiddels is Denis de partij uitgezet en weggevlucht uit Noord Ierland.
Nu is al langer bekend dat MI5 en MI6, alsmede militaire veiligheidsdiensten een soort Bush-achtige benadering van de wet hebben. Die geldt voor anderen, niet voor hen. In de afgelopen dertig jaar kwam het ene schandaal na het andere aan het licht, met als tot nu toe laatste het “Stakeknife” schandaal. Freddy Scappaticci, alias Stakeknife, was één van de topmannen van de interne veiligheidsdienst van de IRA. Die moest de IRA beschermen tegen infiltratie. In 2003 bleek Freddie ook al op de loonlijst van een Britse veiligheidsdienst te staan. Ook Freddy heeft Noord Ierland trouwens verlaten.
En niet alleen in Noord Ierland staan politici onder verdenking, recentelijk kwamen er in Schotland beschuldigingen van infiltratie door de ‘Special Branch’ binnen de Scottish National Party (SNP). De SNP staat voor onafhankelijkheid van Schotland.
Gelukkig is dat allemaal niet het geval in Nederland, dat heeft P.J. de Vries met zijn tapes wel “bewezen”. Alhoewel, van de oorspronkelijk genoemde infiltratie van PvdA en D66 in het Rotterdamse liet hij in zijn programma niet veel horen. Nee, je moet je wel betrouwbaar tonen toch.
donderdag 22 december 2005
In 2004 slaagde men erin om de opium oogst in de Afghaanse provincie Nangahar in totaal met zo’n 96 procent te verminderen. Geen kattenpis, in een land waar het verbouwen van papaver één van de belangrijkste inkomstenbronnen voor de boeren is. Uiteraard zouden de boeren financieel worden gecompenseerd voor de vermindering in inkomen die dit teweegbracht. Het zou hierbij onder andere gaan om verbetering van de infrastructuur, bouw van de vernielde scholen en klinieken, inkomenssteun en zaaigoed. Helaas pindakaas, het nieuwe democratische Afghanistan schijnt wat problemen te hebben met het overmaken van de subsidies. Kortom, de corruptie viert hoogtij. Gevolg was dat de inkomens in die provincie met een kleine 60 procent naar beneden duikelden. Uiteraard was de belangrijkste oogst in 2005 de papaver, de gemiddelde opbrengst hiervan is 6500 Amerikaanse dollar per hectare. En niet alleen dat de anders zo verdeelde stammen hebben besloten om gezamenlijk ervoor te zorgen dat papaver gewoon geteeld blijft worden, en waar mogelijk uitgebreid.
De geschatte omvang van de drugseconomie in Afghanistan ligt zo rond de 2,4 miljard euries.
donderdag 22 december 2005
Het illegale afluisteren van Amerikanen (laten we de rest van de wereld hier maar even vergeten) onder verantwoordelijkheid van het Bush regime was al 14 maanden bekend bij de New York Times. Het werd ontdekt door James Risen en door hem en zijn collega Eric Lichtblau op papier gezet. Tijdens de verkiezingsstrijd van vorig jaar wilde de krant het artikel echter niet publiceren, kort daarna ging Risen met verlof om een boek te schrijven (State of War: The Secret History of the CIA and the Bush Administration).
Overigens was dit niet de eerste keer, dat de NYT besloot om een verhaal niet te publiceren. In 1961 hadden ze de scoop van de aanstaande, door de CIA gesponsorde invasie van de Varkensbaai op Cuba, maar ja dat kwam de toenmalige regering niet uit en dus kwam het niet in de krant.
Risen had al langer problemen met de redactionele pro-oorlogslijn van de Times, hij wilde dat de pro-oorlogsartikelen van de propagandiste Miller (die nu haar geld verdiend met op cruiseschepen voordrachten te houden over journalistiek) recht werden gezet. Maar, zoals bekend gebeurde dat niet.
Overigens wordt de door Bush gegeven reden van deze vorm van afluisteren door mensen uit de Amerikaanse wereld van inlichtingendiensten als ‘belachelijk’ afgedaan.
Verwezen wordt naar de door de DEA in 1993 ontwikkelde methode om snel van mobiel wisselende verdachten van de Colombiaanse drughandel af te luisteren, via de intermediate frequency to tape converter. Kort gezegd cirkelt er een vliegtuig boven een stad en vangt alle mobiele telefoongesprekken op, deze worden dan doorgelinkt naar een computer die met stemherkening gaat filteren. Zou deze techniek in twaalf jaar tijd (en na 9/11) niet verder zijn ontwikkeld?
donderdag 22 december 2005
Sinds een paar dagen staan de FBI-files voor iedereen toegankelijk op het internet, kijk maar eens op deze website en verbaas je over de spionage-activiteiten. De documenten zijn daar neergezet door ACLU (American Civil Liberties Union) en bewijzen dat de FBI onder het mom van contra-terrorisme maatregelen ieder potentieel verzet tegen 't Amerikaanse overheidsbeleid afluistert en/of infiltreert. Het gaat om Greenpeace, PETA (People for the Ethical Treatment of Animals) en bijvoorbeeld the American-Arab Anti-Discrimination Committee.
ACLU heeft de bewijzen voor deze illegale afluisterpraktijken in bezit gekregen door een geslaagd beroep te doen op de Freedom of Information Act (FOIA) en zo zie je maar weer eens hoe belangrijk een dergelijke procedure is.
Nederlandse regenten doen hun best hier in Nederland de WOB (Wet Openbaarheid Bestuur) in te perken, met natuurlijk als achtergrond dat het maar wat lastig is dat er burgers zijn die hun bestuurders willen controleren. Keer op keer wordt duidelijk dat niemand de regenten kan vertrouwen, wees op uw hoede and stay tuned.
woensdag 21 december 2005
Toch leuk he, dat je als krant de beschikking hebt over harde aanwijzingen dat de regering zich geen lor aantrekt van de wet en gewoon in principe iedereen afluistert. Dat wordt een scoop, denkt de argeloze buitenstaander. Effe niet, want ... het is verkiezingstijd en zo’n artikel kan de herverkiezing van de zittende president wel eens in de wielen rijden. De journalisten wilden het wel publiceren, maar de eindredactie was tegen, en dus kwam het er niet in (zie).
En als één van de voormalige collega’s (James Risen) niet een boek aan het schrijven was over de NSA en het afluisteren, en deze gang van zaken vermeld had, dan was het nog steeds niet bekend geweest. Je moet als eindredactie je verantwoordelijkheden toch kennen, niet?
woensdag 21 december 2005
Onder de leus 'Geen steun voor Amerikaanse oorlog' organiseert het Platform tegen de 'Nieuwe Oorlog' morgen, donderdag 22 december, tussen 12.00 en 13.00 uur een demonstratie op het Plein in Den Haag. Op dat tijdstip vergadert het kabinet over het al dan niet uitzenden van circa 1.200 Nederlandse
militairen naar Zuid-Afghanistan. Het Platform verzet zich tegen de nieuwe Afghanistan-missie omdat die maakt dat Nederland wordt meegezogen in de Amerikaanse oorlogspolitiek die van kwaad tot erger leidt. In een vandaag op de website gepubliceerde notitie "Amerikaanse geopolitiek, Afghaanse strijders en Nederlandse solidariteit" benadrukt het Platform dat achter de façade van humaniteit en terrorismebestrijding heel andere belangen en doelstellingen schuilgaan. De belangrijkste drijfveer voor de Nederlandse regering om, naast de ruim 600 militairen die reeds in Afghanistan zijn gestationeerd, nog eens 1.200 militairen naar Afghanistan uit te zenden is misplaatste solidariteit met de Amerikaanse regering en haar beleid om de NAVO Afghanistan in te trekken. 'Verbetering van het lot van de Afghaanse bevolking' is niet meer dan een argument voor de Bühne.
De systematische schending door de Verenigde Staten van het internationaal oorlogsrecht, militair optreden in Afghanistan dat het gewapend verzet eerder versterkt dan bestrijdt (en zelfs tot openlijke kritiek van de Afghaanse president Karzai heeft geleid), dat alles lijkt de Nederlandse regering niet te deren. Voor onze betrouwbaarheid als NAVO-bondgenoot lijkt alles te moeten wijken. De regering Balkenende lijkt er zich niets van aan te trekken dat een Kamermeerderheid tegen is en dat de missie handen vol geld gaat kosten. Voor de vervanging van 2 Chinook-helicopters trekt minister Zalm blijkbaar makkelijker geld uit dan voor de energiekosten- compensatie van 35 euro per huishouden.
Door middel van het protest aanstaande donderdag doet het Platfom een beroep op het kabinet om niet langer blindelings steun te verlenen aan de Amerikaanse oorlogspolitiek. Mocht het kabinet toch besluiten om de Afghanistan-missie door te zetten, dan zal het Platform in januari verdere acties organiseren.
dinsdag 20 december 2005
In de VS is nogal wat commotie ontstaan nadat gebleken was dat Bush de bestaande wetgeving (de Foreign Intelligence Surveillance Act, FISA) op het toestaan van afluisteren van communicatie (telefoon, emails enz.) ter zijde had geschoven en de National Security Agency opdracht had gegeven zonder FISA-bevoegdheid af te luisteren. Dit bleek overigens al een jaar lang bekend te zijn bij een krant (de New York Times), maar die had -geheel in lijn met de rol van de media als roeptoeter van machthebbers- gezwegen.
De vraag waarom Bush de bestaande wetgeving had omzeild is onduidelijk. De geheime rechtbank die toestemming moet geven (vooraf of achteraf) voor dit afluisteren blijkt in haar bestaan slechts een enkele maal zo’n verzoek te hebben afgewezen, maar dat werd in hoger beroep weer ongedaan gemaakt. Dus dat kan het niet zijn. Maar wellicht wel, dat voor deze vorm van bespioneren de naam van de af te luisteren person of personen gemeld moeten worden. En daar zal hem de kneep wel zitten. Via het omzeilen van de wetgeving kan gewoon, met gebruikmaking van het internationale afluistersyndicaat Echelon (zie deze link), alle electronische communicatie worden afgetapt, niks verdachte persoon of personen, IEDEREEN is verdacht. Dat wil George natuurlijk niet toegeven. En ja de wet overtreden? Ik ben toch president? Ja, maar dan wel à la Nixon.
zondag 18 december 2005
Met het decembernummer van Ravage is er een einde gekomen aan de verschijning van een lange reeks actiebladen. De onmacht van het links activisme, de opkomst van internet, dalende oplagecijfers en een vacante redactie zijn de voornaamste redenen om er na 17 en een half jaar een punt achter te zetten.
We nokken ermee. Finito. Maar Ravage is momenteel niet onmisbaar, integendeel. Het gebrek aan samenwerking, perspectief en vernieuwende initiatieven bij radicaal-links, alsmede de richtingloosheid op het terrein van het activisme, rechtvaardigen de vraag of de instandhouding van een actieblad dat gebaseerd is op het radicale gedachtegoed, momenteel wel zo vanzelfsprekend is.
Het is een zorgvuldig bewaard geheim dat de redactiewerkzaamheden aan de Van
Ostadestraat in Amsterdam sinds begin 2004 door slechts één persoon werden uitgevoerd. Een select groepje schrijvers stond weliswaar belangeloos garant voor de productie van artikelen en columns, maar veelal wegens tijdgebrek boog men zich niet over de inhoud van het blad. Een blad dat op een eenkoppige redactie draait, heeft niet bijster veel in de melk te brokkelen. Het gevolg hiervan laat zich raden: belangrijke maatschappelijke en activistische ontwikkelingen en gebeurtenissen werden slechts terloops belicht. Veel interessante onderwerpen en thema's kwamen niet verder dan de koker van de redacteur. Hierdoor liepen we teveel achter de feiten aan, en dat doet radicaal-links al genoeg, laten we wel wezen. Niks ten nadele van allen die zich inzetten voor een betere samenleving, begrijp ons goed. Maar een nieuwe eeuw verdient óók een nieuw geluid.
Er is geprobeerd om redacteuren te vinden. Wat tien jaar geleden al lastig bleek, lijkt inmiddels welhaast een onmogelijkheid. Zoals vele clubs die ooit vanuit de kraakbeweging werden opgezet, wist uiteindelijk ook Ravage niet langer vaste medewerkers aan zich te binden. De tijd dat we voor onszelf een vrijwilligersbaan creëerden waar we een dagtaak aan hadden, is lang en breed voorbij.
De uitgebreide mogelijkheden die het medium internet de laatste jaren biedt, hebben er voor gezorgd dat actiegroepen er in toenemende mate gebruik van zijn gaan maken. Ravage is dan ook niet langer het medium voor het actienieuws, van oorsprong de voornaamste doelstelling van het blad. Of de daling van het aantal
abonnees hiermee verband houdt, laat zich raden.
Feit is dat Ravage, dat dankzij de inkomsten van haar lezers kon worden gedrukt en verspreid, de afgelopen twee jaar verlies heeft gedraaid. Zelfs al zóuden we willen doorgaan, dan hadden we flink moeten besparen op de drukkosten (minder pagina's, minder nummers). Want een nieuwe prijsverhoging, daar wil niemand meer aan in deze schrale tijden. In het slotnummer van Ravage wordt uitvoerig stil gestaan bij de beweegredenen om het blad op te heffen. Het dubbeldikke nummer is ook voor niet abonnees te bestellen via onze website.
vrijdag 16 december 2005
De finale in de juridische strijd van de Scientology kerk tegen XS4ALL en Karin Spaink is vandaag door de Hoge Raad wederom beslist in het voordeel van XS4ALL en Spaink. Na 10 jaar komt hiermee een eind aan een slepende procedure waarin Scientology met overtredingen en strafschoppen de strijd probeerde te winnen. De Hoge Raad stelt XS4ALL en Spaink in het gelijk. De uitspraak in het hoger beroep, waarbij XS4ALL en Spaink wonnen van Scientology, blijft gehandhaafd. Scientology verliest dus opnieuw. Hiermee prevaleert de vrijheid van meningsuiting boven het vermeende auteursrecht van de Scientology kerk.
In juni van dit jaar, een paar dagen voordat de Hoge Raad arrest zou wijzen, trok Scientology haar cassatieberoep in. XS4ALL en Spaink tekenden daartegen bezwaar aan. Het is een bekende tactiek van de Scientology kerk om rechtszaken tot in het oneindige te rekken om ze vervolgens te laten vallen als de kerk op verlies staat. De Hoge Raad honoreert het intrekkingsverzoek van Scientology waarmee de procedure ten einde komt. De Hoge Raad komt daardoor niet toe aan de vraag of de kritische publicaties van Spaink onrechtmatig zijn jegens Scientology. De Hoge Raad volgt daarmee niet het advies van Advocaat-Generaal Verkade, die adviseerde om wel een inhoudelijk oordeel te vellen bij verwerping van het (ingetrokken) beroep. Eerder adviseerde Verkade de Hoge Raad om alle vorderingen van Scientology tegen XS4ALL en Spaink te verwerpen.
Kennelijk vindt de Hoge Raad dat een inhoudelijk eindoordeel niets toevoegt aan de eindstand van de procedure. XS4ALL en Spaink hebben in totaal 4 keer gewonnen van Scientology (kort geding, bodemprocedure in eerste aanleg, hoger beroep, en nu verwerping van het cassatieberoep). Na ruim 10 jaar procederen zegeviert de vrijheid van meningsuiting. Kritische geluiden op internet kunnen niet zomaar worden tegengegaan door een beroep op het auteursrecht. De vrijheid van meningsuiting op internet is daarmee beschermd.
Omdat de Hoge Raad intrekking van het cassatieberoep door Scientology heeft geaccepteerd kan Scientology de zaak niet voortzetten bij het Europese Hof van Justitie. Hiermee is de zaak definitief ten einde.
(kijk voor meer informatie over deze affaire in het digitale archief van Kleintje Muurkrant)
vrijdag 16 december 2005
Jammer, afgelast. Het debat over de Khan-affaire moest woensdagmiddag wijken voor het doormidden zagen van Rita Verdonk. Ook leuk. En wat de Khan-story betreft: wat in een goed reactorvat zit, bederft niet.
Ondertussen heeft Oranje-donor Brinkhorst ook nog wat oude, tot nu toe geheime addenda uit de collectie-Bos vrijgegeven. Met ondermeer een brief van de Pakistaanse proliferatie-kampioen aan Chris van de Klauw, minister van Buitenlandse Zaken uit het kabinet van Gretta-apostel Dries van Agt en reactionair conservatief Hans Wiegel.
In die brief van 1 augustus 1979 verdedigt Khan zich heftig tegen de aantijging dat hij een spion zou zijn geweest, die na het ontploffen van de Hindoe-bom door president Bhutto uit de slaap zou zijn gewekt om bij het FDO en de UCN alle nucleaire geheimen achterover te drukken waar hij de hand op kon leggen.
Een leuke strofe uit die brief willen wij u niet onthouden:
“... Proces- en fabrieksinformatie zijn gretig aan ons verkocht door vele Amerikaanse en Europese ondernemingen (met uitzondering van Nederlandse). Wij konden kiezen uit een groot aantal mededingers. Alle materialen en het grootste deel van de installaties is afkomstig uit de Verenigde Staten – de financiële godfathers. Als je goed betaalt kan je alle know-how en plannen van Capenhurst (1) en waarschijnlijk ook Almelo aanschaffen. De Britten verkochten ons gedetailleerde proces-informatie van Capenhurst en als u meneer X van het FDO naar me toestuurt zal ik hem de documenten laten zien. Het machine-ontwerp is van Frans/Italiaanse origine, op mijn advies door ons zelf gemodificeerd. Noch FDO noch welk Nederlands bedrijf dan ook heeft ons ooit iets aan inlichtingen verkocht. Wij hebben er zelfs vanaf gezien om Comprimo over de streep te trekken toen een agent van het bureau ons verrijkingskennis aanbood. FDO weigerde orders ter waarde van zes miljoen alleen omdat daarbij wat know-how over de krimppassing-machine kon worden gelekt. Dat heb ik gerespecteerd en we hebben nooit geprobeerd om uit Holland know-how los te weken”.
Geinig briefje van Abdul. Vooral dat Nederland geen know-how heeft verkocht is een dijenkletser. Maar dat de Amerikanen voor de spullen hebben gezorgd en de Britten voor een kluitje kennis geeft eens temeer aan, dat de vader van de Islamitische bom eigenlijk helemaal geen spion was. Alles werd keurig aangeleverd. En voor een groot deel betaald met hero-dollars. Het klinkt haast ordinair, maar dat is het ook. Stay tuned.
1. In Capenhurst is het Britse hoofdkwartier van Urenco gevestigd.
donderdag 15 december 2005
Nee hoor. Naar aanleiding van Kuifje R.’s uitzending van afgelopen zondag heeft Remmie laten weten dat de AIVD Fortuyn en een stel politici om hem heen niet had afgelegd. Een bef van het Landelijk Parket zou in 2002 hebben beslist dat er te weinig houvast was voor een nader onderzoek.
Weinig houvast? Vreemd. Nou dachten we toch dat ergens in het voorcircuit de term chantabiliteit was gevallen. En als die bef een beetje op de hoogte was, moet ie ook geweten hebben dat binnen de echelons van zijn ijverige bromsnorren een flink boeket veronrustende kennis rondzwierf over de geldschieters van Pim (1).
Komt nog bij dat onze Pim de aanschaf van de JSF, de nieuwe vliegende doodkist van onze luchtmacht, niet zag zitten. Mocht zijn partij dus doorstoten naar het ministeriële pluche, dan zou dat zeker eilie opleveren bij onze Amerikaanse bovenmeesters.
Daarom alleen al kunnen wij ons slecht voorstellen dat de AIVD geen houvast zocht. Sterker nog, daarmee zou de dienst zich 't zoveelste brevet van onvermogen hebben bezorgd. Niet onmogelijk, gezien de reputatie van de snuffeldienst. Maar als je wel druk in de weer bent om de schade te beperken van de amoureuze avonturen van je hoogste baas, i.c. de minister van Binnenlandse Zaken, dan kan het er bij ons niet in dat je scabreuze berichten over de man die het hele politieke bestel in ongerede dreigt te trappen met hulp van een paar twijfelachtig riekende ondernemers links laat liggen. Hier is het laatste woord nog niet over gezegd. Stay tuned.
1. Zie de serie “Schimmen achter Pim” op onze Followup-site.
woensdag 14 december 2005
Er lijkt zich een nieuw schandaal te ontwikkelen rond vice-president Dick Cheney, de Dart Vader in de Bush-galactica. Eind januari van dit jaar zou hij tijdens zijn trip naar Polen om de bevrijding van Auschwitz van zestig jaar geleden bij te wonen van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om ook ergens anders nog een kijkje te nemen. In een van de geheime CIA-kampen in Polen, waar van scheef schaatsen verdachte islamieten aan de tand en andere gevoelige lichaamsdelen worden gevoeld.
Komt niet echt uit de lucht vallen, want bij Cheney berust het toezicht op deze wereldwijde operatie. Minister van BuZa Condy Rice verklaarde onlangs glashard dat de VS zich keurig hielden aan de internationale verbodsbepalingen op het gebied van martelen van gevangenen en meer van dat moois. Mocht eens een foutje in sluipen her en der, maar waar gehakt wordt valt er wel eens iemand in katzwijm.
Daar staan andere verklaringen tegenover. Bijvoorbeeld die van Stansfield Turner, die vriend Cheney in het openbaar zelfs “vice-president voor martelingen” noemt. En dat doet die man niet als rapper of standup comedian, maar als oud-directeur van de CIA. Niet iemand dus die zo maar uit zijn nekharen communiceert.
Schreef Cheney in het gastenboek van Auschwitz: “Moge misdaden die hier zijn begaan onze wereld nooit meer verduisteren”. Mogen wij dat een gotspe noemen?
woensdag 14 december 2005
Hij kwam heel even voorbij in de Luxembourg-operette van Bureau Misdaad op de avond van de 17e november, notaris Martijn Le Coultre. Dat wil zeggen, je zag zijn naambordje in een tuin. Dat was alles. Wat magertjes, want onze Martijn is geen onbeschreven blad. Al voor de berichten uit dat hij als tussenstation zou hebben gediend in de afpersingszaak rond Erik de Vlieger, was er al eerder een steen in zijn notariële vijver terechtgekomen.
Op 6 februari 1999 kreeg hij zowel thuis in Laren als op kantoor in Hilversum bezoek van een roedel FIOD-neuzen die de dossiers meenamen van een verdachte cliënt uit Blaricum. Een vastgoedondernemer met een officieel adres in Zuid-Afrika, tot 1996 een stek in ‘t Gooi en sinds 1996 in België. Volgens de jongens van de belasting had ie de zaak belazerd door met valse documenten hogere hypotheken los te wrikken bij Nederlandse geldzakken. En u voelt het al, die documenten zouden ”virtuoos” in elkaar zijn gehangen door Martijn.
Verder had de stenenschuiver ernstig geknoeid op fiscaal terrein en dat is in het land van Zalm, waar het terugdringen van de staatsschuld mythische vormen heeft aangenomen, een doodzonde.
Aan de inval was een jarenlang onderzoek voorafgegaan, want ook bij de FIOD houden ze van lang en lekker. Eind 1998 verzochten ze Martijn om even te mogen snuffelen in de dossiers van zijn cliënt. Nee, mocht niet van Martijn. Geheimhoudingsplicht hè. Maar omdat het OM de notaris als medeplichtige beschouwde aan het illegaal vissen in de kweekvijver van Zalm kregen de jongens van de FIOD toestemming voor hun verrassende gastoptreden in Hilversum en Laren.
Rapen gaar. Opeenvolgende rechtzaken. De ene hoofdbef oordeelde zus, de andere hoofdbef zo. Maar uiteindelijk werd Martijn eind 2003 vrijgesproken van onoirbare praktijken. Wel kreeg ie twee weken voorwaardelijk voor het wat al te nadrukkelijk opleggen van zwijgzaamheid bij zijn personeel. Zijn cliënt kreeg acht maanden en dat was net zo lang als zijn verblijf achter het voor-arrestelijk gaas. Dus konden de notaris en zijn Zuidafrikaans-Belgische uitbater op de stoep van het Hof een high five uitwisselen.
Tuurlijk had Le Coultre’s nering averij opgelopen en desgevraagd verzuchtte hij:
“Als ik vooraf had geweten wat er allemaal met deze ene cliënt gemoeid zou zijn, had ik hem vriendelijk gevraagd maar buiten te blijven”. Of Martijn diezelfde gevoelens heeft voor zijn cliënt die als candid camera- en geluidsman optrad voor voornoemde Luxembourg-operette?
Weten we niet, maar we denken wel dat God hem hoort brommen. Stay tuned.
dinsdag 13 december 2005
Als zoveelste bewijs voor de stelling, dat je bij elke aanslag die wordt toegeschreven aan onze nieuwe post-communistische vijand om je heen moet kijken naar Gladiolen riekende lieden, nog maar eens 'n story over deze problematiek. Dit keer over de terroristische club van Abu Sayyaf op de Filippijnen, in het leven geroepen in 1991 rond een stel uit Afghanistan teruggekeerde islamitische Rambo’s. De club, die zich al spoedig ferm manifesteerde met een exquise reeks ontvoeringen en bomaanslagen, werd gefinancierd door ene Mohammed Jamal Khalifa. Een van de zwagers van de latere directeur van het Flying Circus.
In december 1994 werd vriend Khalifa tijdens een bezoekje in San Franciso gearresteerd omdat zijn visum niet helemaal kosher in elkaar zat. Nou stond ie al als verdachte genoteerd in het boekje van een stel FBI-boys en die wilden meteen even van de gelegenheid gebruik maken om een diepgaand onderzoek te plegen naar de financiële handel en wandel van de zich achter het gaas bevindende Khalifa. Die voelde de bui hangen en schakelde een legbatterij aan advocaten in die ervoor moest zorgen, dat de geldzak van de Al Qaidazen zou worden overgeheveld naar Jordanië. Al dan niet met een toestelletje van een CIA-firma. En nou het gekke: deze roerende poging om de financier van Abu Sayyaf van het haakje te plukken en te laten verhuizen werd schriftelijk ondersteund door Warren Christopher, het toenmalig baasje van BuZa. Resultaat: het FBI-onderzoek werd gestaakt en de zwager van Osama kwam in Jordanië terecht, waar hij aldra frisse lucht opsnoof. Raar, maar waar.
Een paar jaar voor deze merkwaardige gebeurtenissen uit arriveerde de Amerikaan Michael Meiring op de Filippijnen. Een opvallende vogel, want binnen twee mummen onderhield hij warme contacten met zowel hoge pieten uit regeringskringen als met Sayyaf en zijn club. Geen kunstje dat voor iedereen is weggelegd.
Meiring zou misschien nog in Mailla en omstreken actief zijn, ware het niet dat hij in 2002 een ongelukje kreeg. Op zijn hotelkamer zat ie aan een bommetje te sleutelen toen die per ongeluk afging. Michael zat stevig in de kreukels en werd voor een dringende reparatie als een schicht overgebracht naar een ziekenhuis. Hij lag er nog niet of luitjes van de FBI kruiden hem weg naar een ander ziekenhuis en lieten hem behandelen door een mecanicien van eigen keuze. Na wat uitgedeukt te zijn sluisden diezelfde luitjes Meiring terug naar de VS en sindsdien heerst er absolute stilte over zijn verblijfplaats cq. lichamelijke conditie. Denkt u ook wat wij denken? Juist.
Zoals gezegd werd het clubje van Sayyaf gevormd in 1991. Hetzelfde jaar waarin de Filippijnse senaat besloot de Amerikaanse militaire bases in het land te sluiten. Maar in 2002 keerden de Amerikaanse ijzervreters terug om zij aan zij met de Filippijnse strijdkrachten een einde te maken aan de terreur van Abul en zijn kornuiten. Na tien jaar strategie van de spanning eindelijk succes.
Uiteraard is dat sinistere spel Zuid-Oost Azië niet te vergelijken met het geklungel van de AIVD met de Hofstadgroep. Maar in de kern is het wel hetzelfde. Op zijn Nederlands, dat wel.
dinsdag 13 december 2005
“Groen Invest Nederland is een echte Nederlandse organisatie, transparant. Direct aanspreekbaar en gehouden aan de Nederlandse wetgeving. De betaling van de deelnames verloopt via de notaris. De volumegarantie van Groen Invest Nederland legt een solide basis voor een eersteklas rendement op uw investering”.
Aldus de Sirene-roep voor groenbeleggers van GIN op de eigen website. Leuk, maar het hardhouten bedrijf is sinds 2000 in handen van FAM II BV waar de F.A.M. (Frans) van der Heijden de Robinia zwaait. En da’s een Belg. Uit een Kempense familie die zich al jaren bezighoudt met kartonnen en polystereen-verpakkingen. Hm? Polystereen? Milieu? Nou niet gaan zeuren van zie je wel die Belgen, want de oh zo milieubezorgde groenzoeterclub Terra Vitalis heeft zich via een U-bocht verbonden met de wereld van de supersnelle bolides, pitsteefjes en olievlekken. En dat zijn volbloed Nederlanders en daar piept ook geen mens over (1).
Zeker is in ieder geval wel dat Franske met zijn GIN niet puur gefocust is op het toedienen van Pokon of een gezegend product van Melchemie om zijn boompjes fatsoenlijk door hun adolescentie te wurmen. Zo is de grote trots van GIN een mega-bewaarplaats van papieren dossiers voor banken en verzekeraars. En daar fluiten geen vogels.
Dan is er nog iets anders. Daarvoor gaan we over naar onze Friese correspondent Knilles, die ons het volgende mailtje stuurde, gericht aan de GIN-beleggers:
“Een berichtje van uw bomenscout. Staat een mooi plaatje op de site van GIN met bijschrift: ‘swerelds grootste zonnecelcentrale in Leipzig gebouwd door GIN. En ik maar denken dat jullie centjes in de bomen gestopt hebben (velen slechts in de kapopbrengst, als die er ooit komt. Maar ja, dan moet je maar goed lezen voor je je poot ergens onder zet).
Dus ik het fietsje uit het hok gehaald, want dat wil ik wel eens zien. “Waar ga je heen?”, zegt mijn vrouw. “Naar Leipzig, zonnecel-centrale bekijken!”. Zij weer: “Dan is het goed. Als je maar geen sigaretten gaat halen, want dat soort mannen komt nooit meer terug”.
Mijn vrouw heeft een goede kijk op rendementen: ik weg, geld weg. En ze smeerde wat boterhammetjes voor onderweg. Dus ik naar Leipzig om jullie rendement uit stroom van dichtbij te bekijken. En ja hoor, daar staat ie. Gebouwd door ... Shell. Nou niet bepaald bekend door Umweltfreundlichkeit. Naar het schijnt liggen de panelen op 35.000 Robinia palen. Van de plantages uit Nederland? Of van aankoop van Chinese stokjes met de centjes van de participanten? We blijven graven tot de onderste wortel boven is en wellicht moeten we daarna het fenomeen beleggen in bomen maar met wortel en tak uitroeien”.
Als je helemaal naar Leipzig fietst voor het goeie doel, moet je uit het goeie hout gesneden zijn. Wij verwachten daarom nog het nodige uit het schaarsbeboste noorden. Stay tuned.
1. Zie de afleveringen 179, 180, 188 tot en met 190 van de roemruchte serie Octopussy op onze Followupsite.
maandag 12 december 2005
Er was ooit een hoop heisa toen Job Cohen en Rob Oudkerk in een entrenoetje de term kutmarokkanen lieten vallen. Maar dat was nog niks met de uitspraak die Pim Fortuyn gebezigd zou hebben: “eerst neuken we alle Marokkaanse jongetjes en dan zetten we ze het land uit”. Dat was een van de verbijsterende lowlights die gisteravond voorbijkwamen tijdens de uitzending van Kuifje R., die in zijn geheel gewijd was aan de vondst van een stel diskettes van het Rotterdamse AIVD-filiaal.
Volgens een rapportage die tot de verzameling snuffelpareltjes behoorde was Fortuyn blijkbaar al begonnen aan het eerste bedrijf van die missie. Ondermeer ten huize van een PvdA-bons, die dat overigens in een telefoongesprek met Kuifje, zij het wat bleekjes, ontkende. Maar je zal het zelf zijn.
De bron voor dit goor gedetailleerde verhaal was naar alle waarschijnlijkheid een Rotterdamse politiefunctionaris, die zelf ook tot het exclusieve clubje kindervrienden behoorde en daardoor moeilijk te bewegen was tot het uitschrijven van een proces-verbaal.
Woelden deze activiteiten geen emoties los bij de Marokkaanse gemeenschap in Rotjeknor?
Jawel. In 2002 tijdens een straatseance in het kader van de ophanden zijnde gemeenteraadsverkiezingen zouden de heren Fortuyn en Sörensen in Zuid door jeugdige Marokkanen zijn bekogeld met stenen en andere attributen. Volgens onze bronnen zou een politieonderzoek hebben duidelijk gemaakt dat Fortuyn’s sexuele strapatsen met Marokkaanse jongetjes de reden was voor de aanval van de mediterrane Light Brigade.
Maar een strafrechterlijk onderzoek naar Pim’s sexuele avonturen in de Marokkaanse Kindergarten bleef uit. Vreemd en toch ook weer niet. En daarvoor hoeven we niet eens de zuidgrens over. Wij herinneren ons nog als de dag van eergisteren de Marokkaanse jongetjes die volgens de bewoners op de trap van een pand aan de Amsterdamse Keizersgracht krioelden in afwachting van buurman Salomonson, toen nog de advocaat van het Koninklijk Huis. Ooit een poging geweest van de zijde der bromsnorren om daar een vinger achter te krijgen en Frits achter het gaas te krijgen wegens een overdosis aan kindervriendschap? Ben je belazerd!! Want je kan toch niet iedereen over een kam scheren? Zeker niet op dit terrein.
maandag 12 december 2005
Herinnert u zich deze nog? Saddammeke had allerlei bio-chemische rotzooi verzameld om ons op moederdag of zo te verrassen met een stevig ruikertje. Krijgt de door de AIVD gekoesterde Frans van Anraat (Deo Teeven volente) nog een douw van 15 jaar voor. Wegens assistentie van snorremans bij het verzamelen van de ingrediënten. De heren van Carlyle, die hetzelfde deden als Frans, blijven buiten schot. Maar daar zijn het dan ook heren voor.
Verder was Saddammeke bezig met het macrameeën van een atoombom en was hij ouwe neel met de directeur van het Flying Circus, dat op Manhattan haar tot nu toe laatste gala-voorstelling verzorgde. Aangevuld met wat geneuzel over mensenrechten en democratie waren dat de drie hoofdredenen om de Irakese Hitler in een hol te duwen, hem de volgende dag er weer triomfantelijk uit te trekken en hem voor de kadi te slepen.
Van iglo tot boomhut is inmiddels bekend dat het allemaal gelul is geweest. Saddammeke had niks, was niks van plan en stuurde geen Kerstkaarten naar een grot in Afghanistan. Blijven we dus zitten met de vraag waarom jongens en meisjes van Henk Kruisraket dan wel naar de Irakese zandbak werden gestuurd. Mogelijk is het antwoord daarop vrij eenvoudig: de Koerdenkiller stond op het punt de dollar te vervangen door de euro als betalingsmiddel voor zijn olie. Dat zou op termijn een doodschop om een hoekje zijn geweest voor de Amerikaanse economie. Zeker als meer OPEC-landen
Saddammeke’s voorbeeld hadden gevolgd. En als het land achter die mevrouw met die stenen waakvlam gaat zeilen, gaan wij mee. Vandaar.
De baarden in Iran hebben aangekondigd in maart 2006 een eigen oliebeurs te beginnen. Met als betaalmiddel ... de euro. Goddank, dat ze ondertussen ook bezig zijn met het lego-ën van een nucleair bedrijfje voor de stroomvoorziening. Want dan kunnen ze in Washington roepen dat die fucking beards drie stapjes verwijderd zijn van een atoombom en het hele westerse papegaaiencircuit weer in de vijfde versnelling schieten. En kunnen Jan Peter en Henk weer met hun sabeltje rammelen als de firma Bush&Blair Ltd. Iran hebben platgewalst.
zondag 11 december 2005
Zoals bekend is er indertijd naar aanleiding van de moord op Pim Fortuyn op 6 mei 2002 een onderzoek op gang gekomen door een begrafeniscommissie onder leiding van een meneer Van den Haak. Die moest de ellendige gebeurtenissen op een rijtje zetten en uitvlooien waarom de nieuwe ster aan het Haagse firmament geen ordentelijke bewaking had gekregen. De uitslag was voorspelbaar, dus er viel niet veel te verdienen bij de toto.
In het eindrapport is ook het nodige te vinden over minder frisse gebeurtenissen uit het verleden van Wilhelmus Simon Petrus. Zo bleek hij in de periode 1993 – 2000 tot twee keer te zijn afgeperst, bestolen en met de dood bedreigd in verband met zijn privéleven, dat zich afspeelde in een “risicovolle omgeving”. Pim was in die periode als bijzonder hoogleraar verbonden aan de Erasmus-universiteit en was als publicist en columnist actief in Elseviers Magazine.
In 2000 liet Fortuyn twee civiele vorderingen bij de rechtbank van de rol halen omdat de betrokken schuldenaren hem chanteerden met publiciteit over zijn privéleven. En in 2002 klopte nog eens een informant aan bij de RID met nieuwe verhalen over de avonturen van Pim in diezelfde risicovolle omgeving in gezelschap van Marokkaanse jongetjes (1).
De AIVD had deze gegevens niet meegenomen bij de beoordeling van de veiligheidssituatie rond de nieuwkomer in het politieke wereldje. Maar de speurneuzen wisten het dus wel. Al jaren lang. Net als de Rotterdamse bromsnorren en mogelijk zelfs collegae bij de Erasmus en bij Elsevier. Hoe komt het dan, dat er nooit juridische stappen tegen onze Pim zijn genomen?
Want sexuele omgang met minderjarigen is niet alleen droevig, het is ook strafbaar. Of droeg Pim misschien kennis van hetzelfde soort praktijken van andere kindervrienden, uit bijvoorbeeld het Haagse politieke milieu? En achtte hij zich daardoor onkwetsbaar en zelfs vrij om openlijk over die kunstjes met kinderen te praten?
Op die vragen zal vanavond bij de uitzending van Kuifje R. de Vries geen antwoord komen.
Dit soort dingen zijn staatsgeheim. Behalve als het gaat om een sloeber uit Amsterdam-Oost of een volksbuurt in Leeuwarden.
1. Zie de vorige aflevering
zondag 11 december 2005
Woensdagmiddag vindt er in de Tweede Kamer een nieuw debat plaats over de affaire rond de Pakistaanse “atoomspion” Khan. Jawel. En daarvoor is zegge en schrijve bijna twee uur uitgetrokken. Dat wordt blijkbaar genoeg gevonden voor de discussie over de wc-rol die Nederland heeft gespeeld bij dit mega-schandaal, dat begon in de jaren zeventig en eindigde ... ja, wanneer eigenlijk precies? Tot de Paki’s een atoombom in het India’se doel konden pushen? Met hulp van Slebos, Burgers, Brabers, Barendregt en andere linkmiegels?
Hoe dit zij, de jongens en meisjes die ons vertegenwoordigen gaan in ieder geval in de clinch over het vrijgekomen rapport van de ambtelijke commissie Bos, de uitzending van Zembla op
7 november en het verdwenen strafdossier Khan. Wat dat laatste betreft heeft Donnie al aan de Kamer laten weten dat het strafdossier ergens tussen 2000 en 2003 over de houdbaarheidsdatum heen was en toen in de papiermolen is gejonast. Je kan niet alles bewaren.
Blijven we toch zitten met de vraag die wij al eerder hebben gesteld in het artikeltje “Pinocchio, que face tu?” dd. 26 oktober 2005. Kort daarvoor had Donnie namelijk op vragen van SP-kamerlid Krista van Velzen geantwoord, dat hij na grondig onderzoek van het dossier-Khan niets had kunnen vinden over een mogelijke inmenging van de CIA bij het besluit om Khan in 1986 niet te laten vervolgen wegens spionage.
Afgezien van de vraag of in het geval van de vader van de islamitische atoombom wel sprake was van een volwassen James Bond-act vielen wij over de term “grondig onderzoek”. Hoezo grondig als het dossier al door de papiermolen was gejaagd? Was het onderzoek van Donnie dan helemaal niet zo grondig en lulde hij maar wat om van Van Velzen af te zijn? Of stond de inhoud op een stel diskettes van de AIVD? Kijk, dan is er ook voor ons nog hoop.
Dus we gaan er eens lekker voor zitten woensdagmiddag. En ‘savonds speelt Heerenveen tegen Levski Sofia. Woensdag? Kan niet meer stuk.
vrijdag 9 december 2005
Woorden te kort - Stop - Angst te lang - Stop - Pijn te over - Stop - Vlucht te veel - Stop - Rita - Stop - Wat nog zeggen - Stop - Waar nog staan - Stop - Rita - Hoepel op - Stop - Zucht te lang - Stop - Tucht maar weer - Stop - Kom - Stop - tot inkeer - Stop - Rita - en stop - Stop - Te laat - Stop - voor de haat - Stop - teveel wordt - Stop - Voor zinnen - Stop - te kort - Stop - worden - Stop - te weinig - Stop - zin nog hebben - Stop - Ja Rita - Stop - Kost teveel - Stop - mensenlevens - Stop - Is beter dan - Stop - geld - Stop - dat het kost - Stop - vinden jij - Stop - en Donner - Stop - Stoppen cellen - Stop - overvol - Stop - Ik zeg: "Stop" - Stop - Eens te meer - Stop - Je kop - Stop - doet zeer - Stop - als ik die zie - Stop - wetende - Stop - dat die mond - Stop - het bloed niet - Stop - proeft - Stop - en wie dat zegt - Stop - een doek ophangt - Stop - die wordt gestopt - Stop - met knuppelwet - Stop - Die vrijheid ook! - Stop - zit in de weg - Stop - van dit beleid - Stop - "Stop" zeg ik - Stop - doe ik - Stop - Die rechten ook! - Stop - in de weg - Stop - van dit beleid - Stop - van je vrijheid - Stop - van regeren - Stop - Leve - Stop - de vrijheid - Stop - om te creperen! - Stop - Dat zal ze leren - Stop - naar Holland - Stop - te komen - Stop - Van gastvrijheid - Stop - te dromen - Stop - Rita Stop! - Het houdt op - Stop - Het houdt op - Stop - of jij houdt op - Stop - Nooit meer - Stop - Congo - Stop - Nooit meer - Stop - Schiphol - Stop - Stop. Stop. Stop. Stop.
(Joke Kaviaar)
vrijdag 9 december 2005
Zo, dat is lekker. Heeft Domeinen een dure flat gekocht op De Monchyplein, hebben de schilder, de timmerman en de glaszetter zich het schompes gewerkt, zijn er allerlei dure veiligheidsmaatregelen genomen, is er een proces gevoerd en wat denk je? Is Ali alweer verhuisd naar een andere locatie. Omdat iedereen nu weet waar ze woont. Ja, wat hadden we dan gedacht? Als je Ali ergens tussen allerlei burgers inplant wordt bekend waar ze woont. Da’s niet zo moeilijk. Zelfs een boerderijtje met geiten en een paar hobbykippen ergens midden in een Robiniabos wordt een probleem als je land niet meer is dan een postzegel.
Volgende etappe. Zal ons benieuwen waar Ali nu weer opduikt. Zou een burka niks voor haar wezen? Wordt ze in ieder geval niet herkend. U hoort van ons. Stay tuned.
vrijdag 9 december 2005
Groen Invest Nederland, een club die investeert in alternatieve tropische regenwouden in de mistige zwompen van onze noordelijke provincies, gaat naar de rechter. Waarom? Lees een nieuwe mail van onze Friese correspondent.
“Hoi lezer. Ben ik weer. De eigenaren van GIN-participaties in de plantage in de gemeente Opsterland kunnen weer gaan geloven in hun rendementen, want de raad heeft besloten om de aanvraag van het GIN om het bos om te toveren in een definitief wandelparadijs, kompleet met Robinia genietbankjes, afgewezen. Aldus heden de Leeuwarder Courant. Het GIN zal naar de rechter stappen, want een of andere gemeentelijke hotemetoot deed iets teveel toezeggingen en ze motten wel van die verrekte rendementen af. En van eeuwig zingende bossen valt weinig rendement te verwachten nietwaar?”
Wij begrijpen de ironische boodschap. Maar stel dat die wandelpaden en genietbankjes er toch komen, dan kan zo’n aandeelhouder van GIN in ieder geval nog genieten van de eeuwig zingende bossen als de rendementen door de moerassige bodem van zes procent mochten zakken. Hoewel, vanuit Wageningen wordt de zaak scherp in de gaten gehouden. Dus er is nog hoop. Stay tuned.
vrijdag 9 december 2005
Nee hoor, echt niet. Er was geen diepgaand onderzoek naar het sexleven van Fortuyn. Er kwam gewoon in februari 2002 een informant voorbij met wat leutige hebbedingetjes over Fortuyn’s close encounters of the first kind met Marokkaanse jongetjes. En daar is een rapport van opgemaakt. Omdat het kale fantoom chantabel zou kunnen zijn als ie onverhoopt in politiek Den Haag in een bestuurlijke functie terecht zou komen.
Dat was niet denkbeeldig, want er waren twee jaar daarvóór al een paar schooiers geweest aan wie Fortuyn geld had geleend en die dat niet wilden terugbetalen. Toen de politicus in spe bleef aandringen dreigden ze “naar buiten te treden met zeer schadelijke publiciteit”. Aldus minister Remkes in een haastig brieffie aan de Kamer. Iedereen blij, behalve de LPF.
Nou wezen wij gisteren al op het lot van Joop Wolf en dat van Ad Melkert, respectievelijk voormalig wegkapitein van de CPN en de Partij van de Arbeid. Bij beide partijen was de top jarenlang op de hoogte van de mogelijke chantabiliteit van hun politieke leiders vanwege hun sexuele hoogstandjes buitenshuis. En er gaan bij nacht in de kroegen hier meer namen rond bij het blondschuimend bier. Zijn daar door hijgende functionarissen van de BVD ook rapporten van opgemaakt en op diskettes gepleurd? Zonder twijfel. Met alle gevolgen vandien.
O, en datzelfde geldt natuurlijk voor onze huidige bewindsman van Binnenlandse Zaken zelf.
Want er zijn uiteraard “dienstlich” ook rapportjes opgemaakt naar aanleiding van Johan’s rollebollen met dames van verdachte garnituur. Twee van hen zouden in touw zijn geweest voor drugskartels en eentje had iets met de jihad (1). Dat is met een gierende gang onder een oosters tapijt gefrommeld, maar hoe zat het met die chantabiliteit? En waarom zijn die diskettes nooit in een verkochte auto gevonden en bij Kuifje R. de Vries terechtgekomen?
Kijk, dat heb je nou altijd met die oekazes van ministers. Ze roepen altijd weer nieuwe vragen op. Vooral als het om de meest elementaire dingen gaat.
1. Zie de serie "Minister Johan Remkes” op onze Followup-site.
donderdag 8 december 2005
Voor de bakker. Dankzij een slordige meneer van een Rotterdamse snuffelbrigade weten we nu zeker dat Pim Fortuyn voortdurend in de kieren werd gehouden. De vraag of dat ook op 6 mei 2002 het geval was, wordt ineens weer valide. Vooral ook omdat de Hilversumse bromsnorren wel heel snel ter plaatse waren om Volkert van der Graaf een paar kettinkjes aan te leggen. Maar dit terzijde.
Kennelijk was er door de RID, een Rotterdams uitzendburo van de AIVD, een “fagfile” van Fortuyn aangelegd, waarin ondermeer diens avonturen met Marokkaanse jongetjes waren geboekstaafd (1). De reden voor dit soort geschiedschrijving is duidelijk. Als het nodig mocht zijn wordt er op de desbetreffende politicus druk uitgeoefend om in de pas te lopen. We hoeven alleen maar te denken aan Fortuyn’s ommezwaai in de kwestie rond de aankoop van de Joint Strike Fighter en we weten waar we het over hebben.
Ook andere kometen aan de LPF-hemel mochten zich trouwens verheugen in de aandacht van de rubberzolen. Het vereist geen IQ van 120 of meer om erachter te komen wie dat waren. Een vluchtige blik in de serie "Schimmen achter Pim" op onze Followupsite is al voldoende.
Ging het om een Haagse schrikreactie op de waanzinnig groeiende populariteit van de kale dandy bij de heffe des volks? Niet alleen. Want ook de strapatsen van politici uit de rijen van de Partij van de Arbeid en D’66 werden op diskette vastgelegd. Zonder enige twijfel hoorde bijvoorbeeld oud-PvdA-leider Ad Melkert tot dat gemêleerde gezelschap (2).
Dat op andere diskettes die toevallig niet bij Kuifje R. de Vries terecht zijn gekomen, informatie staat over luitjes van de SP en Groen Links staat vast. Het Koude Oorlog-syndroom is blijkbaar nog niet uitgebannen binnen de Haagse machtscentra. Ondanks het feit dat de commies zijn ingeruild voor mohammeds. En gezien de vlijt waarmee Jan Peter Efteling de bevoegdheden van de snuffeldiensten uitbreidt, mogen we nog heel wat meer van dit soort shit verwachten. Vooropgesteld tenminste, dat er af en toe weer een diskette bij Kuifje wordt bezorgd.
Welgemeend advies aan volksvertegenwoordigers: ga niet om met twijfelachtige lieden en hou je fluit binnenboord.
(1) De BVD zou niks zien in het verzamelen van dit soort gegevens. Althans dat werd beweerd nadat er aarzelend iets naar buiten werd getild over de pedo-affaires van oud-CPN topman Joop Wolff (zie "Wolff in de klem" op de site van de Morgenster) en bij een actie van rechtse rakker Yge Graman (zie het artikeltje over de Haagse madame “Olga” dd. 26 augustus 2002).
(2) Zie onze berichtgeving uit 2002 over Melkert’s hobby in Lederhosen en soortgelijke attributen.
donderdag 8 december 2005
Deze serie heeft niet ten onrechte bovenstaande titel gekregen. We zien inderdaad door de bomen het bos niet meer. Tot die conclusie moet je wel komen na het lezen van de volgende mail in reactie op ons artikeltje van gisteren:
“Hoi lezer,
Efkes ter aanvulling. Stichting Robinia is een onafhankelijke stichting, gevestigd in Wageningen, die de plantages van de bomenclub in de gaten houdt en daar tegen betaling verslag van uitbrengt. Dan heb je de Stichting Toezicht Robinia Gold en die houdt specifiek toezicht op de verrichtingen van de nu failliete club Robinia Gold. Deze bestuurders hebben al jaren last van het Hastens slaapvirus. Daar is jullie acné niks bij. Dan heb je nog een kritisch clubje G-Gin (Geen Gin). Ook al in Hastens, want daar hoor je niks meer van. En aan het GIN moet je eens vragen naar de plantages in Nieuwehorne en Makkinga. Dan bulkt het gal je de telefoon uit.
De nieuwste truc van het GIN: opbrengstgarantie van de bomen (die ze in China kopen, ha,ha,ha) !!!!”.
Nou, daar is geen woord Chinees bij. Volgens de schrijver houdt het GIN dus zijn broek op met de aan- en verkoop van volwassen Robinia-chopsticks in de winkel van de erven Mao. Omdat de aanplant in Noord-Nederland blijkbaar net zo knudde is als de geheimhouding bij de Regionale Inlichtingendienst Rotterdam-Rijnmond. Om eens wat te noemen. Rendement tussen de 6 en 17,3 procent? Eerst zien, dan geloven. Stay tuned.
woensdag 7 december 2005
Een kleine nederlaag voor de bewoners van de luxe torenflat op het Burgemeester De Monchyplein versus de Staat der Nederlanden tijdens de kortgeding-match waarover wij op 26 november al schreven. De bewoners vonden dat de Staat bij de aankoop van het appartement op elf hoog om Ali Cyaan Kali een beetje knappies te huisvesten te weinig rekening met ze had gehouden. Per slot raakten ze daarmee ongevraagd in de islamitische vuurlinie en ondervonden ze daarnaast heel veel overlast van allerlei oortjes als de Somalische tunnelvisionaire werd thuisgebracht of opgehaald.
De kadi ging een heel stuk met de bewoners mee en vond dat er op kosten van de staat (wij dus) extra veiligheidsmaatregelen genomen moesten worden om de bewoners tegen onverlaten te beschermen. Hoewel hij een aanslag op Ali niet direct zag zitten.
Mocht die onverhoopt toch dreigen dan hadden de medebewoners eigenlijk niet zoveel gevaar te duchten. In dat geval expedieerden de oortjes van onze anti-baarden-Kenau haar namelijk als een vliegende vlooi naar een safe house in Amerika of in Uddel. Kortom, als de gekte weer eens mocht toeslaan.
Nou, daar hoefden we niet lang op te wachten. Twee Arabisch uitziende heren werden namelijk een paar dagen geleden op het vliegveld van Kopenhagen bij de boernoes gevat, toen zij op het punt stonden op het vliegtuig naar Amsterdam te stappen, waarin ook Ali een plekje had gevonden. Samen met haar oortjes en een of andere vrijheidsprijs die ze in de Deense hoofdstad had gekregen. De twee pseudo-Mohammeds hadden namelijk twee ouderwetse uitklapbare scheermessen en een speelgoedpistooltje in hun wijdse bagage en 1 + 1= 2 nietwaar? Niet waar. Want na wat licht geroosterd te zijn op de Condy Rice-grill bleken ze geen plannen te hebben gehad om als Ali’s Figaro op te treden. De dag erna konden ze alsnog naar Mokum vertrekken. Zoals gebruikelijk, much ado about nothing. Maar je zal maar een dure flat hebben op het Burgemeester de Monchyplein.
woensdag 7 december 2005
We krijgen niet alleen maar mails van journalisten die niet goed van ons worden. Neem bijvoorbeeld deze:
“Hallo redactie,
Ter aanvulling op de reeds bekende info met betrekking tot Voetbal Online/ Bob Heerkens.
“In een VPRO-docu over het high flying baasje van IMCA werd in die periode al gezegd dat Voetbal Online door hem was overgenomen. En dat terwijl er hooguit sprake zou zijn geweest van een optie” (1).
De relatie tussen Bob Heerkens en Erik de Vlieger was toch iets inniger, aangezien Voetbal Online destijds enige tijd gevestigd is geweest in het “Media”-gebouw van De Vlieger.
Wat Bob Heerkens/Voetbal Online/Dik & Dun betreft: ik heb ook nog wat geld tegoed in verband met webapplicaties die we ten behoeve van Voetbal Online gebouwd hebben. Maar zelfs met een rechterlijk vonnis in de hand is er bij Dik & Dun niets te halen, want er zijn natuurlijk geen activa. Behalve dan het domein VoetbalOnline.nl. Dus hebben we in 2004 daar maar beslag op laten leggen.
Met dit beslag is nog niets gedaan, aangezien niemand weet hoe een domeinnaam executoriaal verkocht kan worden (is in Nederland nog nooit eerder gebeurd). Dus heeft er iemand interesse in een leuke domeinnaam, neem dan contact op (via de redactie van Kleintje Muurkrant?)“
Wat dat laatste betreft: ja hoor, doe maar. Volgens sommige kritische luitjes maken we ons toch al schuldig aan doorgeefluik-journalistiek, dus dan kan dit initiatief in de richting van Sandmann’s gouden Voetbal Online er ook nog wel bij. Stay tuned.
1. strofe uit aflevering 7 van deze serie.
woensdag 7 december 2005
Zo, dat is lekker. Schrijven wij ons een lichte acné over de trubbels bij Robinia, de gelijknamige stichting en over Groen Invest Nederland (GIN), wat lezen we gisteren op Belegger.nl? Een ronkende advertentie van GIN. Als je je losse euro’s in de pseudoacacia’s van die club steekt kan je rekenen op 6 tot 17,3 procent rendement. En de controle op het reilen en zeilen binnen deze club van groenzoeters wordt verzorgd door de Stichting Robinia, de Stichting Vruchtgebruik Robinia en accountantskantoor Van der Linden. Nou, dat schept vertrouwen. Zijn wij nou gek of hoe zit het?
dinsdag 6 december 2005
Wat we nou weer hoorden. Afgelopen donderdag stond er plotseling bij John van den H., te Z. een verhuiswagen van de firma Feitsma voor de deur. Om effe de dozen te brengen of zo. Het zou om een tijdelijke maatregel gaan en verband houden met bedreigingen aan het adres van de misdaadjournalist. Van welke zijde is ons helaas niet bekend, maar je wordt van zulke berichten niet vrolijk.
Buuf Anja van het aanpalende Stationsplein ook niet. Ze rijdt nu wat mistroostig met haar Hummer (de Anja 1) door het dorp en het uitzicht vanuit haar door een Helmondse maecenas aangeschaft appartement lijkt niet meer hetzelfde.
Bij de plaatselijke voetbalvereniging zou men wat genuanceerder tegen het vertrek van de Bureau Misdaad-scenarist aankijken. Een paar weken geleden zou zich namelijk een lichte controverse hebben afgespeeld in de kantine tussen John en een lid van de wereldwijde brommerclub Hells Angels. Deze laatste was het niet eens met de manier waarop John over zijn club had geschreven. Hells Angels een criminele organisatie? Our ass.
Zoals wij al eerder hebben gemeld was dat niet de eerste nog subtiele confrontatie tussen de Telegraaf-coryfee en leden van de brommerclub. Eerder dit jaar trokken zo’n tien à vijftien Angels met een zeer gematigd tempo door zijn straat. Geen straat die deel uitmaakt van een toeristische route. Dus de boodschap was duidelijk voor één van de bewoners: John van den H. Nou kan je je middelvinger in de lucht priemen, maar dat is niet de verstandigste optie.
Mogelijk dat bovenstaande gebeurtenissen een rol hebben gespeeld bij John’s beslissing om even de zee de rug toe te keren. Je maakt wat mee als misdaadverslaggever. Stay tuned.
dinsdag 6 december 2005
Even wat antieke tutti frutti. Volgens een onvolprezen bron uit onze hoofdstadgroep zou stenenschuiver Dennis Panday, voordat hij furore maakte als camera- en geluidsman bij een onlangs wat ongelukkig gestart law and order-programma, regelmatig over de vloer zijn geweest bij een bekende makelaar in de hoofdstad (1). Die makelaar deed en doet nog steeds ook taxaties van panden. Niks mis mee. Iemand moet het doen. Maar wat nou als die makelaar/taxateur op verzoek stiekem de prijzen van de pandjes wat opkrikt ten faveure van de belanghebbenden? Dat mag niet, maar het werkt wel (2).
Nou zou die makelaar/taxateur dat kunstje niet eergisteren hebben uitgevonden. Nee, nee. Hij liep daar decennia geleden al de Bühne mee op en af. En grappig, in die tijd hoorde het Caraïbische koningskoppel Niek Sandmann/Toine Hezemans tot zijn cliëntèle (3). Kleine wereld toch.
Verder vernamen wij recentelijk nog van onze vaste correspondent in Londen dat Niek zich in die gezellige periode ook bezighield met de handel in goud. Kon iedereen met een beetje poen aan meedoen. Je ging naar het Okura. Je overhandigde Niek -noem eens wat - 90 roodjes die je toevallig ergens los had liggen en je kon er staat op maken, dat je op redelijke termijn een winstje van 30 roodjes in je zak kon steken. Hoe ging dat?
Niek cs. trokken flinke hoeveelheden goud binnen uit een niet nader omschreven circuit, brachten het in de kofferbak of elders in de voiture naar Luxemburg, betaalden geen BTW en iedereen binnen de club was blij. Behalve meneer Fiscus. Maar die was toch al niet populair.
Kijk, en als je eenmaal genoeg poen verzameld hebt om “legit” te gaan, wie lult er dan nog over vroeger?
Lekker hè, tutti frutti? Stay tuned.
1. Zie voor Dennis de op 19 november jl. gestarte serie Riool.
2. Zie ook Octopussy 35/36.
3. Zie voor andere avontuurlijke belevenissen van Toine aflevering 2 van deze serie, dd. 28 april 2005.
maandag 5 december 2005
Even iets lichtvoetiger tussen al die zware onderwerpen. Een mailtje van Truus en Tinie, die 14 november jl. voor het eerst van zich deden spreken, toen zij vanuit Torremolinos hun fiolen uitstortten over de Amsterdamse topbef Pim de Vos (1).
Afgelopen week waren de dames even naar Nederland overgevlogen om afscheid te nemen van Arie van Eijden, die na 29 jaar vertrok uit de hoogste bobo-regionen van Ajax. Had leuk kunnen worden, ware het niet dat Arie had besloten de plechtigheid te laten plaatsvinden in het prollerige Amstel Hotel en daar krijg je de twee hartsvriendinnen met geen zestien Heinekenpaarden naar binnen.
T & T:
“... En maar leggen te lullen dat de afstand tussen de hoge heren en het gewone volk verkleind moet worden. Nou, daar moet je echt voor in het Amstel Hotel wezen. Handjes schudden met andere bobo’s. Een beetje zuipen, wat dure happies. Met die bal van Jaakke er natuurlijk bij, die zakkenvullers van de ABN/AMRO (breek ons de bek niet open) en die bengels van de Beurs waar Ajax tegenwoordig staat genoteerd. Kapsones. En dan sta je met je eerste elftal ergens in de middenmoot, spelen we als een krant en vragen de supporters zich af waar ze nou eigenlijk bijhoren.
O, en die omhooggevallen advertentieverkoper, die Frank Eijken, die zal er ook wel geweest zijn. Commissaris Eijken. Kleine, kale miesmuis. Net zo groot als de balletjes waar ie op de golf achteraan loopt.
Geen wonder dat de hele boel vervreemd raakt van mekaar met al die deftige kapsoneslijers in het pluche, VIP lounches, ABA lounches, koninklijke terrassen en skyboxen. Ze hebben nog nooit met hun glad gepoetste stappers in de klei gelopen. Op het Voorland of zo. Ze weten geen kloten van voetbal.
Geen wonder ook dat dan de jongens die het moeten doen op het veld de weg kwijt raken. Ze kennen straks alleen nog maar de koers van de aandelen. De koers naar het doel kennen ze niet vinden.
Het wordt tijd dat die bobo’s weer eens met hun noppies op de grond gaan staan en zich weer eens bemoeien met de spelers en de supporters. Of gewoon opzouten. Net als Arie. Als een kanjer als Frank de Boer al klaagt dat het bij PSV warmer is dan bij Ajax en dat die bobo’s nooit contact meer zoeken met hun ouwe topspelers als er een feessie wordt georganiseerd, dan is er iets helemaal mis bij ons cluppie. Toch?
Nee, het wordt nooit meer De Meer. Jammer. We gaan terug naar Torre. Beetje bijbruinen. De ballen. Truus en Tinie”.
1. zie “It’s all in the mind” eerder in deze rubriek (14 november 2005)
maandag 5 december 2005
Wij ontvingen van John van den H., te Z. naar aanleiding van eerdere afleveringen van deze serie de volgende mail:
“Geachte redactie,
Was ik eerst nog van plan in te gaan op jullie serie Riool (1,2,3 etc.) heb ik dit voornemen nu maar laten varen. Als jullie dit soort ongelooflijke onzin als in nr. 9 -maar ook in eerdere artikelen uit de serie- zomaar op jullie site zetten, dan heeft serieus reageren geen enkele zin.
Wat een krankzinnige kolder durven jullie te plaatsen. Over onverantwoorde journalistiek gesproken. De gekozen titel “Riool” getuigt in ieder geval wel erg van zelfreflectie, redactie.
Ik wens jullie heel veel sterkte met jullie verzinsels en beschadigingsactie.
Ik wijs er wel op dat ik jullie verantwoordelijk houd voor alle denkbare schade, die ondergetekende van jullie rioolpublicaties zou kunnen ondervinden”.
Nou, dat is duidelijk. Volgens John van den H. te Z. bedrijven wij riooljournalistiek. Dat mag ie vinden. Maar dan wel open riooljournalistiek. Iedereen kan ons in onze eigen kolommen om de oren slaan als we aanwijsbaar onzin uitkramen. Dus ook John van den H. te Z.. Maar wat doet ie? In wezen niks. Nergens zegt ie waar we in zijn optiek de baan uit zijn gegierd en hij beticht ons zelfs van een beschadigingsactie.
Vooral dat laatste werpt vragen op. Want hoe beschadigend was de door John van den H. te Z. geënsceneerde en door Dennis Panday zo voortreffelijk verzorgde candid camera-voorstelling vanuit de Luxembourg voor brokkenpiloot De Vlieger? De aanleiding tot deze serie.
De club van Donnie vroeg als een bullet het ruwe materiaal van de bewuste Bureau Misdaad-uitzending op. En dat was niet om het op dezelfde manier te ruimen als bijvoorbeeld het dossier van Abdul Qadeer Khan. Dus John, we horen alsnog graag van je. Doe maar na de verhuizing of zo. Als er weer een gaatje is. Stay tuned.
maandag 5 december 2005
Waren we in het strijdgewoel bijna die Leon Cafmeyer (alias meneer Pol) vergeten. De galleriehouder uit Knokke, die dankzij een nummertje kunstzinnig goochelen met zijn wegens kinderkruipen en het verspreiden van pedoporno aangelegde strafdossier buiten de petoet bleef. Afgedekt als ie was door burgemeester Leopold Lippens. Net als meneer Pol een kindervriend, wiens naam her en der ernstig voorkomt in de parallelle Dutroux-dossiers samen met die van zijn broer Maurice, de grote baas van Fortis.
Hoe warm de banden waren tussen Leonneke en Leopold moge blijken uit het feit, dat de eerste ooit zijn intrek nam in een huis van de tweede op het adres Jagerspad 19. Een pandje met een geschiedenis, want het staat in een duingebied waar niet meer gebouwd mag worden. Graaf Leopold wist uiteraard dat het bouwverbod eraan kwam en liet nog net op tijd de fundering aanleggen. Dat was voldoende om na het vallen van de bouwbijl de stenen alsnog erop te mogen zetten. Van officieus en officieel gemor over duister gemanipuleer met bouwvergunningen kan de graaf trouwens geen moment wakker liggen. Daar is misschien een tweede Dutroux-tsunami voor nodig.
Hoe kwam ons Leon in aanraking met die mevrouw met de blinddoek en de weegschaal? Dat kwam zo. Een trouwe Belgische lezer:
“Het was algemeen bekend dat Cafmeyer graag met jongens ging. Hij vond verschillende van deze jongens binnen de voetbalkringen, waar ook Van Volksem actief was. De geaardheid van Van Volksem was ook gekend. Hij droeg altijd een das en een kostuum. Hij was ooit eens veroordeeld omdat hij een overval op zijn eigen bank of verzekeringskantoor had geënsceneerd. Hij woonde zelfs samen met een jongen van arme afkomst. De jongen speelde voetbal. Iedereen wist ervan.
Leon betaalde goed en feestte graag. Maar hij werd uiteindelijk gechanteerd door een van de jongeren. Toen hij weigerde geld te geven is deze naar Leon’s vrouw gestapt. Het zou dus zijn vrouw zijn die de politie heeft verwittigd over die chantage en die alles aan de gang heeft gezet.
Ik geloof nog steeds dat Leon niets te maken heeft met de duistere kanten van de Lippens-affaires. Zijn vrouw en kinderen hebben zeer veel afgezien en werden overal met de vinger gewezen. Ook hijzelf. Leon is echter nog steeds een goede vriend van Lippens, daar deze laatste hem altijd beschermd heeft”.
Een snuifje Dostojevski is nooit weg. Maar de vraag blijft wel wat Leonneke’s passie voor al te jeugdige vruchten teweeg heeft gebracht in het latere leven van de betrokken voetballertjes.
Iets moois kan het niet zijn. Stay tuned.
zaterdag 3 december 2005
De laatste weken heeft Sam Pormes -Eerste Kamer-lid voor Groen Links- regelmatig ongewild het nieuws gehaald. Het gaat hierbij om een nieuw onderzoek van het partijbestuur van GroenLinks naar oer-oude beschuldigingen over zijn eventuele deelname aan 'n guerrilla-opleiding in Zuid-Jemen in 1976, zijn eventuele betrokkenheid bij de treinkaping door Molukkers bij "De Punt" in 1977, geruchten over een aanlsag op een politieauto in 1982 waarbij de naam Pormes is gevallen en een kwestie rondom terugvordering van WW-gelden in het tijdvak 1999-2004. Inmiddels is de uitslag van dit onderzoek bekend, namelijk "dat Sam Pormes in zijn politieke loopbaan ten aanzien van de onderzochte gedragingen niet of onvolledig openheid van zaken heeft gegeven aan GroenLinks". Het partijbestuur besloot tot een terug-roep-procedure. Nadat Pormes liet weten zich niet zomaar neer te leggen bij de resultaten van dit onderzoek ging het GroenLinks partijbestuur een paar dagen later over tot een royement van Sam Pormes. Zijn mogelijkheden om terug te vechten zijn hierdoor ingekrompen en dat is toch wel een vreemde move voor zulk een naar eigen zeggen 'progressieve' politieke beweging als GroenLinks. Er kwam dan ook onmiddellijk kritiek op deze stappen van het partijbestuur, zie bijvoorbeeld deze verklaring (vreemd genoeg niet -meer?- te vinden op de website van GroenLinks). Vooral de wijze waarop het partijkader bezig is Sam Pormes terzijde te schuiven roept vragen op. Waarom krijgt Pormes niet de kans zich voor de ledenvergadering te verdedigen tegen de beschuldigingen? Waarom worden er hoofdzakelijk anonieme getuigen opgevoerd tegen Pormes? Waarom zat er maar zo weinig tijd tussen de overhandiging aan Pormes en de publieke publicatie van het onderzoeksrapport? Inmiddels staat het hele rapport online (klik hier). Lees en huiver...
vrijdag 2 december 2005
Nee, nog steeds niks gehoord van John van de Heuvel na onze vriendelijke uitnodiging om even aan te geven waar we ons op glad ijs hebben begeven in deze serie waarin hij een hoofdrol vervult. Dus moeten we maar blindvaren op informatie uit zijn directe omgeving.
Bijvoorbeeld over het herenaccoord tussen John vdH. en John M. dat na de inbraak op 22 september 2002 zou zijn gesloten (1). Wat is het effect van zo’n accoord? Dat er gegevens worden uitgewisseld (waarover cq. over wie moge duidelijk zijn). En dat je mekaar daarvoor van tijd tot tijd ontmoet of even belt, ook al zit de één in Zandvoort en de ander in Neerpelt of Pattaya.
In wezen hetzelfde plaatje als indertijd met Etienne Urka, dat aan barrels ging door een foute kop boven een artikel van John en collega Joost de Haas, waarin stond dat meneer Belasting Eutje had verrast met een navordering van 20 miljoen piek (2).
Dat bellen had uiteraard gevolgen, want Mieremet werd door de bromsnorren continu getapt, waardoor dus ook de gesprekken met de Telegraaf-artiest op teep terechtkwamen. Naar verluidt was de inhoud van die gesprekken, die bijvoorbeeld uitgebreid over de niet als buitengewoon gezellig bekend staande Amsterdamse Kinkerbuurtbende gingen, zo interessant dat Van den Heuvel ergens in 2004 van de snorrenafdeling Haarlem het vriendelijk verzoek ontving om eens even langs te komen. Een gebeurtenis waarover de nieuwbakken scenarist van Bureau Misdaad nooit erg mededeelzaam zou zijn geweest.
De BM-uitzending die aanleiding vormde tot deze serie zou op de burelen van De Telegraaf ook niet ongemerkt voorbij zijn gegaan. Zelfs de Raad van Bestuur zou via een U-bocht van haar gramschap blijk hebben gegeven en John’s conterfeitsel verdween van de hoofdsite van De Telegraaf op het internet. Opdat de verbinding tussen de krant en het teeveeprogramma wat minder evident zou worden.
Zo, nou zal het ons toch benieuwen of dit ijs zo geweldig glad is, dat John ons te hulp schiet om ons te corrigeren. Bij voorbaat, John. Stay tuned.
1. Zie aflevering 4.
2. Dat was op 8 maart 1995. Boven het artikel stond “Fiscus opent jacht op mafia-baas” en over dat laatste woord raakte Urka behoorlijk pissed-off.
donderdag 1 december 2005
Op Sinterklaasdag gaan we er eens goed voor zitten. Nee, niet voor Bram van der Vlugt in een rooie jurk en met een schimmel tussen zijn benen, maar voor de start van het proces tegen de zogenaamde Hofstadgroep. Spannend hoor, want volgens de club van oom Sybrand deed die groep mee aan een potje internationaal terrorisme en dat mag niet.
We weten inmiddels hoe oompje daaraan gekomen is. Een paar jaar geleden wist zijn club aan twee vlasbaarden van de Hofstadgroep een woninkje te slijten in de Haagse Antheunisstraat en luisterde ze vervolgens intensief af. Daarnaast beschikte zij naar het zich laat aanzien over een infiltrant, Saleh B., om de boel ook buiten dat AIVD-optrekje te kunnen afleggen en opjutten.
Vooral dat laatste is interessant. Volgens de vlasbaarden zou Saleh namelijk ook gezorgd hebben voor de leverantie van een paar handgranaten, die werden gebruikt om een paar bromsnorren uit te schakelen bij de aanvang het explosieve schouwspel dat na 10 november 2004 de boeken inging als de slag op de Antheunisstraat. Ruim een week na de moord op Theo van Gogh.
Wij hebben er al vaker op gewezen dat een dergelijke slinkse truc om de samenleving op scherp te zetten exact past in de beproefde Koude Oorlog-strategie van de spanning, toen we nog de ouwe trouwe commies hadden in plaats van de islamieten. Van Bologna via Nijvel naar New York, Madrid en Londen.
Nou is de Hofstadgroep bijna letterlijk kinderspel. Wat bijvoorbeeld te denken van de Egyptische geheimagent Ali Mohamed? Ali kreeg in 1984 de zak omdat ie de Koran zelfs voor Egyptische begrippen wat al fundamentalistisch interpreteerde. Desondanks verhuisde hij naar de Verenigde Staten en was al in 1986 als sergeant werkzaam op Fort Bragg. Als instructeur bij de Special Forces. Daarnaast trainde hij op particuliere basis zowel in Afghanistan als in de Verenigde Staten lieden die later bekendheid zouden krijgen als artiesten van het Flying Circus van directeur Osama bin Laden. In die jaren nog kosher, omdat hij de Ruskies te vuur, te zwaard en te Stinger bestreed. Zijn baasjes op Fort Bragg vonden die activiteiten van Ali wat eigenaardig en meldden dat hogerop. Maar ze kregen geen sjoege en gingen er toen maar vanuit dat Ali voor de CIA aan de slag was.
In 1991, toen de Ruskies al een stief kwartiertje uit Afghanistan weg waren en het hele commie-bolwerk was omgelazerd, hielp Ali bij Osama’s verhuizing van Saoedi-Arabië naar Afghanistan. En in 1993 hield hij in de Verenigde Staten onverlaten op afstand tijdens een fundraising tour van Ayman al-Zawahiri, de onderdirecteur van het Flying Circus. De poen die Ayman ophaalde werd gebruikt voor de strijd die het Circus samen met de islamitische broeders in die jaren voerde tegen de Servische ongelovigen van Milosevic. Met assistentie van de Amerikanen die tevens de overtocht van Afghanistan naar de Balkan hadden verzorgd.
In hetzelfde jaar waarin Ayman op tournee was door de VS namen een paar van zijn door Ali opgeleide personeelsleden deel aan het ontsteken van wat vuurwerk in het World Trade Center in New York. Vingerwerk voor de spectaculaire voorstelling op 9/11.
In 1998 deed Ali, toen reservist van de Special Forces en betaalde informant van de FBI, voor zijn jongens van het Circus wat verkenningswerk rond de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania, die kort daarop tot ruïneuze status werden teruggebracht.
Dat bleek wel een stap te ver te zijn voor Ali’s Amerikaanse opdrachtgevers en hij ging dan ook voor het luik voor vijf gevalletjes samenzwering de dood van Amerikaanse burgers tengevolge hebbend. Maar hoe dat proces is afgelopen werd niet officieel medegedeeld. Als er al een proces is geweest. Buiten een zeer enge kring van insiders weet niemand waar Ali Mohamed tegenwoordig uithangt.
De Hofstadgroep? Saleh B.? Piece of cake.
donderdag 1 december 2005
In de jaren dat alles nog melk en honing leek deed de hoofdpersoon van deze serie volgens onze onvolprezen bronnen in het Hilversumse een poging om zijn “gouden” Voetbal Online in de armen van IMCA-media te drijven. Lock, stock and barrel, dus inclusief zijn familiestuk Bob Heerkens.
Het duo ging daarbij kennelijk van de veronderstelling uit dat de kat wel in het bakkie terecht zou komen. En er waren er blijkbaar meer die daarvan uitgingen, want in een VPRO-docu over het high flying baasje van IMCA werd in die periode al gezegd dat Voetbal Online door hem was overgenomen. En dat terwijl er hooguit sprake zou zijn geweest van een optie. Een optie die met name door de aanwezigheid van Heerkens binnen Voetbal Online niet geconsumeerd werd.
Dat belette de in persoonlijk faillissement verkerende Bobje niet om wel een lease-auto bij IMCA te versieren door vrolijk bijbehorende formulieren te vervalsen. Als je er niet langs kan, pak je gewoon de vluchtstrook, niet waar? En als je aangehouden wordt, lul je oom agent plat.
Want lullen kan ie, onze eigen SpongeBob. Zo verspreidde hij het enthousiaste bericht dat ie commissaris was geweest van een in de regio Arnhem gevestigd maatschappijtje, dat actief was in het zogenaamde premium segment van de chartervliegerij. Volgens directeur/eigenaar Hans Grimmelt was dat zwaar uit de lucht gegrepen. Heerkens zou wel even in de exclusieve winkel van Hans zijn geparachuteerd, maar in verband met malversaties weer snel zijn geloost. Daarmee zou ook het plannetje van Niek en Bob om die winkel onder te brengen in ExelAviationGroup, waar Niek een pakje aandelen van bezat, een prenatale dood zijn gestorven.
Bobbie zit tegenwoordig dus behoorlijk in de penarie, met overal om hem heen luitjes die nog poen van hem krijgen. Nou bankiert ie bij de RABO en die zou ook nog een paar preferente kluitjes van hem krijgen, dus Jochem de Bruin houdt vriendelijk edoch beslist de andere schuldseisers buiten de deur. Maar om nou te zeggen dat het pico gaat, nou nee. Stay tuned.
woensdag 30 november 2005
In afwachting van de bijdrage van ijsmeester John van den Heuvel, concentreren we ons voor even op zijn betrouwbare informant cq. camera- en geluidsman Dennis Panday. Wij kregen over hem een bloemrijk schrijven binnen van een insider en dat willen wij u niet onthouden. Hij schreef het volgende:
“Als Dennis in zijn eerste leugen zou zijn gestikt, dan zou hij niet eens zijn eerste verjaardag hebben gehaald. Laat dat maar eerst gezegd zijn.
Welke vastgoedhandelaar heeft een lijfwacht nodig? Alleen iemand die als een oplichter en zwendelaar te werk gaat. Hij blijkbaar, want zijn manier van zaken doen en de mensen waarmee hij zaken deed brachten hem regelmatig in grote problemen.
Hij heeft deze lijfwacht nodig gehad om mensen waarmee hij een afspraak had gemaakt te bedreigen om onder de afspraken uit te komen.
Veel mensen waaronder Annet Molenaar (zijn ex-vriendin), Martin Perls (o.g.-handelaar uit Huizen), Ed Smit (uit Huizen), Jan Pouw (de Volkswagendealer), Erik de Vlieger, Hans Pluis, Jacques Walch (makelaar uit Huizen), Joep Gijlarth (architect), zijn door hem in de problemen gekomen. Men zou eens bij hen moeten gaan informeren.
Hij stuurde deze lijfwacht als zijn persoonlijke vertegenwoordiger en incasso-specialist als er voor hem problemen dreigden.
Voorbeeld: Hij spreekt af en maakt een overeenkomst met de eigenaar van een grote woning in Naarden. Panday kan niet afnemen en heeft ook nooit de tien procent neergelegd. Verkopende partij wil hem aan de afspraak houden. Itzak wordt door Panday even bij deze man langsgestuurd. Enige forse bedreigingen en de man is blij dat hij en zijn gezin er nog zo goed van afkomen, namelijk met niks. Er zijn meer voorbeelden, maar de betrokkenen willen maar liever zwijgen.
Ook het pand op het Wilhelminaplantsoen is nu weer aangeslagen op de veiling van 12 december a.s. Natuurlijk is Dennis bang voor Itzak. Panday heeft zich de rol van slachtoffer toegemeten, terwijl hij voor 100 procent mededader en opdrachtgever is. Zijn verklaringen (na drie dagen cel, dus hij heeft gezongen als de beste) staan haaks op die van Itzak en dat weet hij. Momenteel is hij een beetje in zaken met Vera Verwelius (inderdaad van de grote bouwfirma). Ben benieuwd wat het haar cq. de familie gaat kosten”.
Glad hè, dat ijs? Een rondje 35 moet haalbaar zijn. Stay tuned.
woensdag 30 november 2005
Moeilijk hoor. Voor de Balkenbende. Met dat gehijg van de Amerikanskis, Jaap de Hoep en Hans van Baalen in je nek. Moet je die 1500 jongens en meisjes van Henk Kruisraket nou naar het zuiden van Afghanistan sturen of niet? Want er kunnen dooien vallen aan onze kant en hoe leg je het kiesvee uit dat een plukje bodybags cq. zes planken nou eenmaal deel uitmaken van een militaire missie.
Komt nog bij dat er in de kieskudde zo langzamerhand ook onrust is ontstaan over de ethische kant van het gebeuren. Vooral de vraag wat er gebeurt als Henkie’s elite onverhoopt Talibandoleros of Al Qaidazen gevangen neemt en zoals afgesproken dan overdraagt aan de grote broers. Worden die baarden dan ter plekke of in een Roemeens, Bulgaars, Turks of Egyptisch pretpark gemarteld tot ze bekennen dat de Hofstadgroep van plan is Madurodam op te blazen? Om eens wat te noemen. Want martelen is voor Jan Peter Efteling en Bennie Bot moeilijk te verteren. Blijkbaar nog nooit gehoord dat onze bondgenoten al een paar jaar soortgelijke activiteiten hebben ontplooid in all-in paradijzen als Guantanamo of Abu Ghraib.
Maar je kan niet alles weten. En laten we niet afdwalen. Want we hebben in Afghanistan een mooie kans om aan die achterlijke bevolking te laten zien wat ze al die tijd hebben gemist. Dat ze geen poppy’s hoeven te kweken om in leven te blijven. Dat aardappels of bieten ook leuk zijn. En dat ze enduring free zijn. Met Brusselse garantie. Wil je de Koran meegeven aan een verzamelaar van oud papier en een volgeling worden van de wereldberoemde Ali Cyaan Kali van het Burgemeester de Monchyplein, elf hoog, de bel doet het niet? Moet allemaal kunnen.
Dat vindt Ali Mohaqiq Nasab, de uitgever van Haqooq-i-Zan (1), ook. Hij ging op 1 oktober jl. wegens een gevalletje blasfemie in Kabul achter het gaas en is inmiddels voor de kadi geweest.
Kaalgeschoren, met wat zwaar uitgevallen pols- en enkelkettinkjes. Hij kreeg twee jaar voor zijn mik, maar de OM-kaftans gaan in hoger beroep. Ze eisen de doodstraf. Omdat ie in zijn blaadje heeft gezegd dat iemand rustig van zijn geloof moet kunnen stappen zonder daarvoor te worden gekeeld. En dat de stem van de vrouw net zo zwaar weegt als die van een man. Het democratisch gekozen marionettenkabinet van Karzai heeft tot nu toe stijf zijn bek op elkaar gehouden. God, waar zijn we aan begonnen?
(1) Zie “Afghaanse aanrecht” dd. 25/10/2005
woensdag 30 november 2005
Als je maar genoeg hengelt is er altijd wel een vriendelijke lezer die te hulp schiet. Zo ook met onze smeekbede om het rapport van de Commissie Ter Beek, die indertijd 6½ jaar is bezig geweest om de affaire rond de vader van de Pakistaanse atoombom een beetje fatsoenlijk achter elkaar te krijgen. Wij meteen neuzen. En wat vonden wij op pagina 25 van het parlementaire onderzoek onder het hoofdje 5.4 Assistentie van Khan? Het volgende:
“De werkgroep heeft zich ook nog beziggehouden met de vraag of en in hoeverre Khan heeft kunnen beschikken over actieve assistentie. Daarbij is met name bezien of binnen FDO respectievelijk UCN-Almelo daarvan sprake was. Op grond van de huidige stand van het onderzoek is van zulke assistentie noch bij FDO noch bij UCN gebleken. Duidelijk is wel dat de beide in 1976 en 1977 gedurende enkele weken bij FDO werkzaam geweest zijnde afname-inspecteurs van Pakistaanse nationaliteit tot actieve helpers van Khan moeten worden gerekend gezien het doorgeven van de brief van Khan aan de hiervoor bedoelde medewerker van FDO (naar alle waarschijnlijkheid de later door de BVD geterroriseerde klokkenluider Frits Veerman, red.), waarin om vertrouwelijke gegevens wordt gevraagd. Nog onduidelijk is of Khan’s in ons land verblijvende broer (Latif, red.) een rol in deze zaak heeft gespeeld.
Duidelijk is ook, getuige onder meer de inhoud van Khan’s brieven aan zijn ex-collega’s respectievelijk in december en juni 1977, dat Khan wel actieve assistentie heeft gezocht.”
Dus nadat Khan eind 1975 met zijn gezin aan zijn stutten trok naar zijn thuisland, kwamen twee Pakistaanse afname-inspecteurs een paar weekjes bij FDO neuzen om te zien wat voor gadgets de Stork-dochter in de aanbieding had op ultra-centrifugegebied, hoe die gadgets werkten etcetera. En dat terwijl Khan al vóór zijn vertrek in het beduimelde boekje van de BVD stond wegens een paar “incidenten” en daardoor ook op instigatie van minister van EZ Lubbers was weggepromoveerd binnen FDO. Vreemd.
Nog vreemder is dat de commissie Ter Beek gemakshalve maar vergeet te vermelden, dat die afname-inspecteurs niet zomaar uit de yellowcake kwamen vallen. Kort nadat Khan namelijk definitief was vertrokken naar Pakistan, reisden een paar pr-medewerkers (i.c. verkopers) van FDO hem achterna. Uiteraard niet om te vragen naar zijn gezondheid, maar om een paar nucleaire ordertjes te kunnen noteren. Eens temeer vormt dat bewijs voor de stelling, dat een belangrijk segment van het Nederlandse bedrijfsleven stond te trappelen om het embrionale Pakistaanse atoomprogramma op gang te brengen (1). Vanwege geo-politieke overwegingen gedoogd of hier en daar zelfs gesteund door de Nederlandse regering, op aanraden van de BVD en de CIA. Een geheime agenda, waarvan nog weinig mensen boven hun theewater raken. Ondanks het feit, dat die kwalijke handelspolitiek onder het adagium “zo de wind waait, waait mijn jassie” 35 jaar na dato voor een geweldige hoop heisa zorgt in de wereld. Stay tuned.
1. Datzelfde segment was een paar jaar later ook bezig om op hetzelfde terrein Iran te faciliteren (zie de serie “Lubbers en de muzelmannenbom” op onze Followup-site)
dinsdag 29 november 2005
Of Zeus persoonlijk van de Olympus afkomt. Wij kregen een mail van John van den Heuvel! Jawel. Naar aanleiding van deze serie, die haar startpunt vond in het door John begeleide optreden van Dennis Panday van 13 oktober jl. in het Amsterdamse etablissement Luxembourg. John schreef het volgende:
“Met belangstelling lees ik jullie feuilleton Riool (1,2,3,etc.). Daar waar jullie in het algemeen goed geïnformeerd zijn, begeven jullie je nu op sommige punten erg op glad ijs. Enfin, dat is jullie eigen verantwoording, wie ben ik om daar iets over te zeggen nietwaar? Wel zou het prettig zijn als jullie de normale journalistieke regel van hoor en wederhoor toepassen. Ik ben in ieder geval bereid tot en beschikbaar voor een reactie. Met vriendelijke groet,
John van den Heuvel.”
Nou zijn wij van huis uit schaatsliefhebbers, dus houden wij wel van glad ijs. Maar als John bedoelt dat we een goeie kans maken onderuit te gaan op een portie vogelpoep of andere ongerechtigheden, dan zouden we graag van hem willen vernemen waar die liggen. Zoals ook John als fervente lezer van onze kolommen kan weten, is dit een open forum. Dus John, als je ergens commentaar hebt over onze rijstijl of de inhoud van dit feuilleton, ga gerust je gang. De deur staat open. Je reactie wordt integraal geplaatst. Dus zonder het vervelende knip- en plakwerk wat tegenwoordig zo in de mode is. Onderwijl gaan wij uiteraard gewoon verder met waar we gebleven waren. Dus stay tuned.
dinsdag 29 november 2005
Het ziet er niet naar uit dat we het geheim, dat verscholen moet liggen achter zijn steun aan een brekebeen als Bob Heerkens, ooit met Sandmann zullen delen. Jammer, want die steun is bizar als je alleen al kijkt naar het lijstje ondernemingen dat Bobby tijdens zijn carrière in desolate staat heeft achtergelaten. Zoals daar zijn:
Dus begrijpt u het, begrijpen wij het. En er is meer. Want onze onderkoning van Bonaire heeft volgens onze welingevoerde bronnen ook nog geprobeerd zijn protégé te dumpen bij het IMCA van zijn voormalige zakenpartner Erik de Vlieger. Meer daarover in onze volgende aflevering van “Niek’s world”. Stay tuned.
dinsdag 29 november 2005
Gelukkig blijken er ook nog overeenkomsten te zijn tussen een van onze westerse superieure cultuurdragers en de achterlijke mohammedaanse. Zo heeft de zestiende Benedictus afgelopen week bepaald dat homo’s geen priester meer mogen zijn. Volgens pappa vormde hun geaardheid de aanleiding tot alle kinderkruipschandalen in de roomse kerk en dat moest maar eens afgelopen zijn. Oftewel, alle homo’s zijn pedo’s. Lekker makkelijk, ben je meteen van alles af. Een soort Ausradierung van homo’s. Een begrip waarmee Benedictus al in zijn Jugend, toen hij nog Ratzinger heette, vertrouwd is geraakt.
Overigens moet pappa op dit punt jaloers zijn op de concurrentie. Ongeveer tegelijkertijd werd in Dubai namelijk bekend gemaakt, dat er ergens in een hotel in de Emiraten elf homostellen waren gearresteerd, die op het punt van trouwen stonden. Want allemaal mooi en aardig, die skipistes in de woestijn, open sportwagens, luxe wolkenkrabbers, golfcourses, opgespoten eilanden met waanzinnige bungalows en andere democratische verworvenheden uit het vrije westen, maar bij homo’s is het ho. De betrokken heren kunnen rekenen op vijf jaar cel, een fris tuiltje zweepslagen en hormoneninjecties om weer op het rechte pad te komen.
Jammer dat Jan Peter Efteling net weg was, anders had ie vanzelfsprekend die oliedomme sheik die de boel daar runt even flink op zijn vestje gespogen. Nu moet het helaas blijven bij een oekaze van Bennie Bot met het stringente verzoek aan die sheik om even te dimmen met die homo’s vanwege de mensenrechten. Anders krijgt Jan Peter weer gezeik met die mevrouw van het Burgemeester de Monchyplein, elf hoog. En daar heeft ie de buik vol van. Een beleefd briefje aan Benedictus? Voelt u zich wel goed?
maandag 28 november 2005
Uit onze eerdere afleveringen zou u misschien abusievelijk kunnen opmaken dat crimebuster John van den Heuvel inhumaan van aard zou zijn. Alleen al uit het feit dat onze Luxembourg-artiest op verzoek van Ria Eelzak (de weduwe Mieremet) op ontroerende wijze afscheid nam van “Span” bleek het tegendeel. John heeft een warm gevoel voor de medemens. En nou kunnen er nog duizend Hells Angels door de straat rijden waar de Telegraaf-icoon woont om te laten zien dat ze het niet eens zijn met die stelling, wij blijven erbij.
Een ander voorbeeld. De ex-hushpup van een dorpsgenote van John uit Zandvoort had ergens in het vorige decennium hun wederzijdse spruit onverhoeds overgebracht naar zijn thuisland, Suriname. Moeders, naar verluidt ene Anja Jansen, in tranen. Zal je het zelf wezen.
Wat deed ridder John? Hij vloog met moeders naar onze voormalige kolonie en stelde zich in verbinding met zijn contacten bij het lokale OM-gebefte en het bromsnorrengilde. Die had John opgebouwd tijdens zijn nijvere onderzoeken naar de avontuurlijke lijntjes tussen Suriname en Nederland. De vader van Anja’s koter, ene Vincent Belle, zou nog van alles hebben geprobeerd om zijn vlees en bloed binnenboord te houden. Vergeefs. John en Anja reisden triomfantelijk en gelukkig met het kind terug naar Nederland.
Nou was dat kotertje misschien beter af bij moeders aan het Zandvoortse Stationsplein, want onze Vincent was niet voor de pussycato. Deed iets in mindbenders en toen ie wat later in verband daarmee oog in oog stond met een kadi in Nederland, schijnt hij een cadeautje te hebben gekregen waar hij acht jaar plezier van had.
Hoe dit zij, Anja blij. John wipt af en toe nog wel eens bij haar binnen om even bij te bomen.
Is dat humaan of is dat humaan? Dachten het wel. Stay lovingly tuned.
maandag 28 november 2005
Sinds zijn dagen als voorzitter van de sinaasappelenclub Fecundo (1) is onze vaste vriend Jaap de Bode een echte liefhebber van groen gebladerte geworden. Dat lover hoeft niet persé te horen bij sappige gele jongens uit Costa Rica, maar het moet uiteraard wel een beetje de kassa laten rinkelen. Dus azalea’s, hortensia’s, ficussen, berkenboompjes, cypressen of meer van dat moois kunnen Jaap niet boeien. Naar verluidt verbond hij zich daarom na de bosbrand bij Fecundo met de commanditaire vennootschap “De groene vriend” in Almere. Volgens de KvK een “groothandel in irrigatie- en belichtingsystemen en voedingen ten behoeve van de agrarische sector”. Midden in Flevoland, agrarische sector. Moet snor zitten. Ja, bromsnor.
Jaap bleek zich namelijk bezig te houden met de kweek van Nederwiet. En zoals iedereen weet, mag verkoop van wiet wel, maar kweken niet. Een constructie die niemand begrijpt, maar Donnie blijft eraan vasthouden. Jaap werd een paar weken geleden dus opgehaald door een paar bromsnorren en ging achter de blauwe geraniums van een staatshotelletje. Of ie, nu hij er toch logeerde, door het vaste personeel en/of een OM-bef alleen maar werd ondervraagd over zijn groene vrienden is onduidelijk. Tenslotte weet Jaap uit het recente verleden het nodige van kastelen, speedboten, stenen schuiven, boekhoudkunstjes, bankieren bij de RABO en ander ongerief. Maar zeker is wel dat dit niet het laatste bericht over onze avontuurlijke natuurliefhebber zal zijn. Japie, hou je taai. Stay tuned.
1. Zie voor Jaap’s strapatsen bij deze beleggingsclub deze serie aflevering 102 en verder, op onze Followup-site.
zondag 27 november 2005
Al doende vroegen we ons ineens af of Fonzy van Westerlo, de huidige baas van RTL, vantevoren op de hoogte is geweest van John van den Heuvel’s atonale concert in het Amsterdamse etablissement Luxembourg. Zal wel niet. Maar heeft de Fonz in wilde woede God aangeroepen na de voorstelling? Of houdt ie stiekem van zulke shock and awe oproepende staaltjes artisticiteit en gedoogt ze? Is Johnny-boy op het matje geroepen en uitgeveterd of heeft ie een bos rozen gekregen bij het afschminken? Weten we niet.
Hetzelfde geldt voor Johan Olde Kalter, de huidige baas van De Telegraaf. Was ie blij met de uitvoering van John’s Luxembourg-sonatine in D-mineur, waarvoor zijn krant toch mede-verantwoordelijk was gezien de triomfantelijke reclame-activiteiten in verband met het evenement? Of stemde het hem droevig om te zien met wat voor middelen een van zijn artiesten zijn weg meent te moeten banen naar het absolute sterrendom via de Luxembourg en het kwelbuissegment van de Fonz? Weten we ook niet.
Van den Heuvel’s regelmatige verwisselen van pet brengt ons overigens bij een andere kwestie. Dankzij Berlusconi’s manipulaties in de Italiaanse mediawereld is het iedereen inmiddels duidelijk geworden hoe fout het kan aflopen als een mediagroep gewoon zijn gang kan gaan. Wat dat betreft ligt iedereen wel te zeiken over het oude formats vretende Talpaard van John de Mol, maar let u ook even op de TMG (Telegraaf Media Group NV). Die is de laatste tijd driftig bezig zijn invloed in media-land uit te breiden om de dramatisch dalende winsten van de krant te compenseren.
Zo maakte de groep in september bekend in te zijn voor de overname van Murdoch’s Sky Radio (still pending) en nam in oktober een aandeel van 20 procent in SBS Groep, met het recht SBS of SBS Nederland over te nemen als de boel onverhoopt in de etalage wordt geduwd.
Nou mag de TMG in verband met de huidige mediawet in totaal maar éénderde deel van een ander mediavehikel overnemen. Maar er wordt door de buitengewoon Democratische Medya van der Laan cs. hard gewerkt om -nog voor de volgende verkiezingen alstublieft- die wet aan te passen aan de eisen van de geliberaliseerde samenleving. Oftewel voor de gretige grootgrissers van TMG etcetera.
Zolang het nog niet zover is blijft het modderen in de marge. Dus wat doe je? Je stuurt listig wat coryfeeën als de van Zandvoort tot Suriname bekende crime-buster John van den Heuvel en mode-hittepetit Fiona Hering met twee petten naar het teeveefront om alvast warm te lopen. En je priemt tegelijkertijd je middelvinger in de lucht naar de aangelijnde speurhonden van de NMa (Nederlandse Mededingings Autoriteit). Brussel? Heb je ook iemand zitten.
En nou we toch aan het liberaliseren zijn en de kijkcijfers net zo heilig als Johannes Paulus II in een tobbe wijwater, zetten we ook de journalistiek zelf maar op de helling met een zootje verborgen camera’s en microfoons. Zonder dat je er erg in hebt kijk je straks midden in een camera als je bij Febo een kroket uit de muur trekt, als je je een orgel staat te zweten in een pashokje van C & A, je hol afveegt in een stationstoilet of in de Luxembourg een Coronaatje nuttigt. Leuke trendsetter. Zien we straks bijvoorbeeld live een stel Haagse politici in de Geleenstraat rondhollen, Sybrand van Hulst een paar Kalashnikovs bezorgen aan Samir Azzouz, Johan Remkes in een roes liggen terwijl buiten de eitjes in het rondvliegen, Rita Verdonk een brandblusser kopen, Jan Peter Efteling uit zijn dak gaan in zijn eigen hotelsuite in Domburg, Fred Teeven opdracht geven een ondernemer met een grote smoel het zwijgen op te leggen, Ali Cyaan Kali op elf hoog een burka aantrekken enzovoort enzovoort. Wordt het eindelijk weer gezellig in de Nederlandse huiskamers. Stay tuned.
zaterdag 26 november 2005
Nou, gisteren was het dan zover hè. Stonden ze voor de Haagse kadi. Die bewoners van de luxe appartemententoren aan het Burgemeester De Monchyplein. Vonden dat de Staat der Nederlanden ze in gevaar had gebracht door Ali Cyaan Kali door hun strot te duwen als nieuwe buurvrouw. En ze hadden de wind mee, want er was de hele week al sprake van een ware oorlog binnen de VVD tussen de reactionair conservatieve comeback-kid uit Diever en onze Somalische islamietenverdelger.
Het zat hem niet in de veiligheidsmaatregelen. Hoewel, stel je voor dat je visite krijgt en dat die meteen in het kruis wordt getast door een grimmig oortje van Ali op zoek naar pepperspray of erger. Of dat op een of andere manier iemand toch een baaltje explosieven in de parkeergarage weet te deponeren. Nee, geef Ali een vrijstaande zwaarbewaakte tent of zo in Wassenaar met een paar geiten en een koppel hobbykippen en doe het appartement op de elfde etage in de ramsh. Dat was het advies van Ali’s huidige medebewoners aan de Staat, ic. de Dienst Domeinen van sheik Gerrit bin Zalm.
Klinkt plausibel, maar één onderwerp kwam niet ter sprake: de waarde van hun luxueuze appartementen. Die zijn na de entree van buuf Ali bij wijze van overdrijving een geitendrol en een kippenknikker waard. Daar komt nog bij, dat niemand weet wanneer de publiciteitsgeile VVD-icoon de polletiek de rug toekeert en -doe eens een gooi- in een nederzetting vlakbij het Amerikaanse Hudson Institute neerstrijkt? Dan kan de prijs van de appartementen weer in de door oortjes gecontroleerde lift raken. Maar de vraag is wie sheik Gerrit bin Zalm dan weer naar elf hoog jaagt. Geert Wilders? Leon de Winter? Joost Eerdmans? Hilbrand Nawijn? Winnie the Pooh? In dat geval gieren de prijzen meteen weer naar het souterrain of de garage.
En dat is niet grappig. Uitspraak 6 december. Spannend. Stay tuned.
vrijdag 25 november 2005
De banken verzamelen kopieën van paspoorten van miljoenen klanten. Als argument voert de Nederlandse Vereniging van Banken aan dat de Wet Identificatie Dienstverlening van 2003 hiertoe verplicht. De banken zeggen daarbij te handelen in overeenstemming met de Wet Bescherming persoonsgegevens. Bij nader inzien blijkt die bewering onjuist. Op vragen van kritische klanten heeft het College Bescherming Persoonsgegevens laten weten dat de banken een afschrift mogen vragen van het identiteitsbewijs maar dat de WID geen verplichting bevat om het sofi nummer te vragen. De WID verplicht bij het openen van een rekening tot het vaststellen van de identiteit van een cliënt maar niet tot kopiëren van het identiteitsdocument incl. sofi nummer. Dit mag alleen in het kader van de Algemene Wet Rijksbelastingen bij het afnemen van financiële diensten, zoals een hypotheek, aandelen of een andere vorm van vermogensbeheer, waarvoor informatie moet worden verstrekt aan de fiscus. Heeft een klant alleen met de WID te maken dan mag hij het nummer afdekken.
Het CBP heeft de Nederlandse Vereniging van Banken bij brief gevraagd de banken te informeren om hun cliënten hierop te wijzen.
Fortis vroeg om een gewaarmerkte kopie van alle klanten. ABN AMRO vroeg alle rekeninghouders persoonlijks langs te komen met een legitimatiebewijs waarvan ze gelijk een kopie maken. Die kopie is echter geen papieren zwart-wit-kopie (kleur kopieën zijn verboden) maar blijkt in werkelijkheid een scan te zijn waarbij het document inclusief pasfoto tot in perfectie wordt gekopieerd. Ook daarover wordt in de WID waarop de banken zich beroepen niets gezegd. Pasfoto's mogen in beginsel alleen worden gebruikt voor het doel waarvoor ze zijn afgegeven in dit geval dus alleen voor het vervaardigen van identiteitskaarten. Het College Bescherming Persoonsgegevens raadt cliënten aan te vragen wat het doel is voor het inscannen van pasfoto's maar tot op heden hult ABN AMRO zich in stilzwijgen.
vrijdag 25 november 2005
Niek Sandmann staat bekend als een messcherpe zakenpief. Daarom is het nauwelijks te geloven dat ie zelf verklaart via zijn vastgoed BV De Voogd een “gouden aandeel” te hebben in het door een schuifelaar als Robertus Johannes Cornelius (Bob) Heerkens bestierde Dik & Dun cq. Voetbalonline.nl. Het is namelijk echt niet allemaal goud wat er blinkt bij de voetbalsite. En dat is al een tijdje zo. Een berichtje over een shirtsponsor-deal uit januari 2000:
“Cambuur sloot afgelopen zomer een driejarig contract met R. Heerkens. Heerkens trad op namens Voetbal Online, een dochteronderneming van World Online. Toen Cambuur een voorschot van 1,5 miljoen wilde innen, werd duidelijk dat de deal niet klopte. World Online zei niets van een contract te weten. Bovendien zou Heerkens niet gemachtigd zijn om op te treden namens het internetbedrijf ... Supporters verlieten meteen na het bekendmaken van het vonnis scheldend de bomvolle rechtzaal. Voor het gerechtsgebouw werd een Cambuurshirt met de sponsornaam Voetbal Online in brand gestoken”.
Nou zal niemand van Infostrada ook tot dergelijke furieuze acties willen overgaan, maar bij ‘swerelds grootste databank op sportgebied zijn ze wel behoorlijk pissed off over vriend Bob.
Diens gouden bedrijf staat bij Infostrada namelijk nog voor een paar tonnetjes in het rood wegens verleende diensten, maar de hoop dat die langs normale weg worden voldaan is inmiddels weggesmolten als een Magnum in een magnetron.
Allemaal niet sportief dus, hoewel Bob zich wel graag in de sportwereld manifesteert. Zo claimt hij her en der ten onrechte dat hij voetbalmakelaar is (onvindbaar in de files van de KNVB en de UEFA) en dat ie actief is voor Badge Direct. Een bedrijf in sportaccesoires en –hebbedingen, waar zijn broer de lijnen uitzet. Kortom, Bob lult maar een end heen, betaalt zijn rekeningen net zo vlot als een schilpad met een handrem en Niek houdt hem de hand boven het hoofd. Raar, maar waar. Stay tuned.
vrijdag 25 november 2005
Prima stelregel: Schiet niet op de pianist. Maar wat nou, als de pianist vreselijk vals speelt? Neem bijvoorbeeld John van den Heuvel. De misdaadpianist van De Telegraaf, die af en toe wat meeschnabbelt bij Bunskoek en sinds kort zelfs een eigen pianobar runt op de teevee: Bureau Misdaad. Speelt gewoon vals. En niet zo’n beetje. Zoals vorige week bij zijn inmiddels berucht geworden optreden in de Luxembourg aan het Amsterdamse Spui. Maar dat was niet voor het eerst.
Al in de jaren negentig toen hij nog niet wereldberoemd was in Nederland zat hij er al stevig naast te rammen. Hij bleek deuntjes ten gehore te brengen van de avontuurlijke componist Etienne Urka. Een begenadigde leerling van Klaas Bruinsma, onder andere bekend van de Mabel-suite en zijn variaties op de Dreigroschenoper.
John hield samen met collega Joost de Haas informant “Eutje” uit de wind in ruil voor sappige informatie over de concurrentie. Bij het bedrijf waar de voormalige rechercheur in die periode exclusief voor werkte overigens geen uitzondering. Pakembeet, zo’n vijftien jaar daarvoor gebeurde bijvoorbeeld hetzelfde met het snelle duo Fagel & Van der Sluis. Alleen heette de pianist toen anders (1).
De goede verstandhouding tussen John en Eutje bracht OM-bef Irene Gozales en hoofdpiet Oscar Dros van het toenmalige Kernteam Randstad Noord en Midden er zelfs toe om in februari 1995 eens in de bank- en giro-afschriften en de belastingopgaves van John en Joost te neuzen. Ze verdachten de Telegraaf-entertainers er namelijk van dat ze bij Urka op de payroll stonden. Het leverde niks substantieels op, maar de toon was gezet.
Op 26 februari 2002 werd John Mieremet, ook al een gerenommeerde leerling uit de Bruinsma-school, op de stoep van advocatenkantoor A.E. Toenbreker voor zijn klus geschoten. Na een bezoekje aan de tot voornoemd kantoor behorende fiscalist Evert Hingst. Een beetje slordige aanslag, want Mieremet bleek een retourticket te hebben. Hij vermoedde dat hij de tijdelijke verhoging van het loodgehalte in zijn lijf te danken had aan de Willem II-combine (Endstra/Holleeder) en dat de uitnodiging van Hingst niets anders was geweest dan het klaarzetten van de guillotine. De reden? Mieremet had Endstra met enige aandrang verzocht 50 meloenen van zijn bij de vermaarde stenenschuiver gestalde kapitaaltje op korte termijn aan hem terug te bezorgen. En dat bleek niet zo makkelijk te zijn.
Nadat ie weer wat op krachten was gekomen, wendde het enig overgebleven lidmaat van het krachtdadige duo Spic & Span (lidmaat Klepper was al eerder door de Heer teruggeroepen) zich tot John van den Heuvel om zijn wraak op Willem II gestalte te geven.
Mieremet pakt flink uit en de Telegraaf-coryfee slaat het allemaal driftig op in het geheugen van zijn laptop. Een deel ervan gebruikt Van den Heuvel dan in augustus 2002 voor zijn magnus opus: het roemruchte artikel waarin Willem Endstra tot bankier van de onderwereld wordt verheven en Willem Holleeder als de cipier. En waarin “Span” nog even fijntjes laat weten in onderhandeling te zijn met de bromsnorrentop over het sluiten van een kroongetuige-deal. Of pre-deal, whatever.
Mieremet’s rijkelijk vroeg uitgevallen pakjesavond werd niet door iedereen geapprecieerd in Chicago aan het IJ. En niet alleen voor de kwaaie Sint, maar ook voor de pianist die zo enthousiast voor de mineurklanken had gezorgd, was het uitkijken geblazen. Diezelfde maand nog werd Van den Heuvel door het Amsterdamse koddebeiersgilde al gewaarschuwd dat een aanslag op zijn leven in voorbereiding was.
Zover kwam het niet, maar op 22 september werd er wel bij Van den Heuvel ingebroken. Het enige dat werd meegenomen was de laptop, waarin zijn gesprekken met Mieremet waren opgeslagen. Een toevalstreffer of een gerichte actie? Het laatste, zo werd ons verzekerd. En wie kon weet hebben van die laptop en het opgeslagen materiaal? Mieremet.
Waarom hij de boel liet terughalen is niet helemaal duidelijk. Vond hij het toch wat te riskant dat hij zoveel had verteld? Was zijn deal met de bromsnorren van de baan en besefte hij dat de info op de laptop minimaal opvraagbaar was? Speculaasjes. Maar onze bronnen gaven ons de verzekering dat het wel degelijk een van de boys van Mieremet was geweest, die een irregulier bezoekje aan Van den Heuvel’s woning had gebracht en de laptop had meegenomen.
Daarna zou, nog steeds volgens onze bronnen, een herenaccoord tot stand zijn gekomen tussen Mieremet en zijn pianist, waarbij werd overeengekomen dat de laatste altijd bij “Spam” kon aankloppen als daartoe aanleiding was. En dat deed ie. Tot op de dag waarop Mieremet in Thailand de laatste adem uitblies. Is het een wonder dat hij bij de uitvaart van zijn gouden informant nog even een speechje hield in de kerk? Niet als vriend hoor! Nee, nee. Als journalist, op verzoek van de weduwe. Tuurlijk (2).
Hoe dit ook zij, het was een zwaar verlies voor de broodpianist. Vooral omdat hij net bezig was met de première van zijn eerste teevee-show. Je moet nu eenmaal scoren cq. de concurrentie aftroeven. Dus schakelde hij ter wille van de kijkcijfers iemand van de tweede garnituur in, voorzag hem van een candid camera en een verborgen microfoon en joeg hem de Luxembourg in aan het Amsterdamse Spui. Banana Split. Maar dan wel een heel treurige aflevering. Om in de sfeer te blijven: Stay tuned.
1. Dat was Jaap Metz, die het later nog eens tot Kamerlid voor de VVD zou schoppen. Zie voor hem het artikel “Van oude koeien en troebel water” op de site van de Morgenster of Kleintje Muurkrant nummer 336.
1. Vgl. Peter R. de Vries, die in januari 2003 een afscheidsrede hield ter gelegenheid van het voortijdig heengaan van Cor van Hout, ooit een van de ontvoerders van Freddie Heerlijk Helder. De Vries was overigens wel eerlijk. Hij zag Cor als een van zijn vrienden. Wellicht zien wij ook deze misdaadverslaggever in de nabije toekomst in de Tweede Kamer opduiken.
donderdag 24 november 2005
Wij weten niet of het u is ontgaan, maar er is weer een Downingstreet-memo naar de Engelse pers gelekt. Volgens dat epistel zei prez Bush op 16 februari 2004 tijdens een onderonsje met zijn Britse schoothond Tony. dat hij de zender van Al Jazeera plat wilde bombarderen. Dat was op het hoogtepunt van de naar alle waarschijnlijkheid door Nederlandse feestneuzen bijgewoonde Amerikaanse party in Fallujah (1). De tegenwoordig zelfs aan bezemkasten rammelende hoofdbewoner van het Witte Huis ergerde zich te pletter aan de berichtgeving van het station over het door witte fosfor verlichte evenement. Dat het station zijn uitzendingen verzorgde vanuit het met de VS op goede voet staande Qatar interesseerde George junior kennelijk no meatball.
Nou was het niet voor het eerst dat Al Jazeera in het vizier kwam. In 2002 ging het kantoor van het persbureau in Kabul al de lucht in, gevolgd door eenzelfde voorstelling in Baghdad in 2003.
De verbeten strijd tegen de vrije meningsuiting beperkt zich overigens niet tot deze Arabische zender. In Baghdad werden bijvoorbeeld door een Yankie-tank ook al eens de etages van een hotel bestookt, waar een stel niet gelijkgeschakelde westerse journalisten waren gehuisvest. En de Italiaanse journaliste Giuliana Sgrena ontsnapte maar net aan de dood bij een aanslag van een Amerikaanse possy, toen ze op weg was naar het vliegveld van Baghdad met brandende achtergrondinformatie over het eerdergenoemde feestgedruis in Fallujah (2).
Een nieuw kunstje? Nee. Want ook in 1999 was het al raak in Servië, waar een teeveestation heel ludiek werd opgeblazen.
De Britse pers heeft inmiddels van hogerhand een oekaze ontvangen dat er niks meer over de nieuwe Downingstreet-memo geschreven mag worden. Anders krijgen ze een proces aan hun reet. Je zou er bijna jaloers van worden. Kan er hier ook eens een memootje worden gelekt?
Uit het Torentje of zo. Of staat daar zo’n apparaat dat elke keer als je passeert “papier hier” roept? Net als in de door onze premier aanbeden Efteling. Niet? U weet ons te vinden.
1. Zie Hollands Glorie dd. 9 november 2005.
2. Hebben we heel wat artikeltjes aan gewijd. Wij verwijzen beleefd naar onze bloedeigen zoekmachine op onze hoofdpagina.
woensdag 23 november 2005
Soms hoor je dingen die zo bizar zijn dat je gaat twijfelen aan je maat schoenen. Neem dit nou eens. De in augustus 2003 voor de deur van zijn etablissement gesneefde stenenschuiver Bertus Lüske zou naast een fors aantal stukjes vastgoed in Amsterdam ook nog een lap grond in Argentinië hebben bezeten. Meer dan dat. Het zou zelfs gaan om een complete ranch ter grootte van Gelderland. Met koeien en gaucho’s en zo. Hoe komt zo’n man eraan vraag je je af.
Nou zou je verwachten dat de nazaten en eventuele andere belanghebbenden inmiddels de koeien bij de horens hebben gevat en Bertus’ voormalig bezit vrolijk fluitend hebben overgenomen. Schijnt niet zo makkelijk te liggen. De Argentijnse overheid zou dwars liggen.
Mocht dit waar zijn, dan kunnen wij een uitstekende kruiwagen aanbevelen om de zaak toch nog ten goede te laten keren. Schijnt ergens op een achterafje in Wassenaar te wonen. Als we het juiste adres weten komen we hier even op terug.
woensdag 23 november 2005
Wees eerlijk. Had u ooit van Dennis Panday gehoord? De deep throat van kijkcijferjager John van den Heuvel? Wel? Dan bent u zeker goed thuis in het wereldje van stenenschuivers. Want Jan met pet kende Dennis voor geen strekkende meter. Tot ie zich vorige week liet beplakken met een microfoon en een cameraatje om Erik de Vlieger een ereplaats in de schiettent te bezorgen.
Vooral omdat de publieke reactie op de normloze uitzending van Bureau Misdaad van de zijde van De Vlieger praktisch uitbleef (1), leek de storm op een parkeerplaats terecht te zijn gekomen. En Dennis weer in de schaduw van de bijbehorende voetgangerstunnel naar het wegrestaurant.
Maar kennelijk houden onze lezers wel van een beetje wind. We kregen namelijk een mailtje met een verwijzing naar een publicatie uit de Gooi- en Eemlander van 12 augustus 2003. Dat ging over de toen ophanden zijnde openbare verkoop van het pand Wilhelminaplantsoen 17 in Bussum, dat eigendom was van Maxwel Mahabier Beheer BV uit Laren. De BV kon niet meer aan zijn financiële verplichtingen voldoen en in dat geval komt dan uiteindelijk de man met de hamer voorbij. En van wie was die BV? Van Dennis Maxwel Panday Mahabier. Jawel, dezelfde.
Blijkbaar ontbraken Dennis twee jaar geleden voldoende pegels om in het Bussumse Wilhelminaplantsoen zijn broek omhoog te houden. Of dat kwam omdat er net twee ton uit zijn zak was geklopt door een Israëlische consulent, vermeldt het artikel niet. Wel, dat de veiling zou worden geregeld door M.F. Le Coultre. Jawel, de notaris die gisteren tegenover ons verklaarde dat ie naar wegen zocht om Van den Heuvel bij de kladden te vatten. Omdat die hem in verband had gebracht met zware criminaliteit. Kleine wereld hè? ‘t Gooi. Stay tuned.
(1) buiten de site www.sterrenstek.nl
dinsdag 22 november 2005
Die vogel kwam van links!
dinsdag 22 november 2005
In het artikel “Wie er te diep inzit, kan niet terug” van de kwaliteitskrant NRC dd. 12 november jl. kwam een intrigerende passage voor. Die luidde aldus:
“Afgelopen zomer werd een andere Amsterdamse advocaat aangehouden in het onderzoek naar de afpersing van vastgoedhandelaar Erik de Vlieger. Justitie verdenkt hem van witwassen en valsheid in geschrifte. Hij zou zijn derdenrekening beschikbaar hebben gesteld voor het doorsluizen van geld dat De Vlieger zou zijn afgeperst. Wanneer zijn zaak voorkomt is nog niet bekend.”
Nou was er wel een advocaat in zijn kraaglusje gepikt die directe banden onderhield met Meiri. Maar die had geen poen gesluisd. Wij hadden een andere naam in ons kladblok staan. Die van mr. M.F. Lecoultre uit Hilversum. Op onze bekende naïeve wijze sloegen wij op 14 november aan het hengelen in diens vijvertje. Verwijzend naar bovenstaand citaat uit de NRC. Inclusief de openstelling van zijn derdenrekening voor het sluizen van duistere poen.
Al na zes minuten denderde het antwoord uit Hilversum onze box binnen. Als we ook op maar enige wijze Le Coultre’s naam in verband zouden brengen met onoirbare praktijken, wij bij voorbaat al aansprakelijk zouden worden gesteld voor de schade.
Wij backten off, maar niet voor lang. De volgende dag, op 15 november dus, vroegen wij aan Le Coultre:
“Toch nog even met uw permissie. Wij vernamen dat Erik de Vlieger vier miljoen euro zou hebben betaald aan de heer Panday via uw rekening. Zou u kunnen zeggen of dat wel juist is en in hoeverre dat mogelijk verband hield met de affaire die in de NRC - zij het wat slordig – werd aangesneden?”
Een uurtje daarna arriveerde een al aanzienlijk gereserveerder antwoord:
“Tja dat wordt moeilijk. Ik heb dat gerucht eerder gehoord. Ik mag u daar echter geen antwoord op geven. Notarissen hebben namelijk een zwijgplicht en de stelregel is dat zelfs een ontkenning al iets zegt over cliënten en/of bepaalde transacties.”
Toen kwam op 17 november de inmiddels beruchte uitzending van John van den Heuvel’s Bureau Misdaad, waarin de als rechterhand van het OM acterende Columbo van de Basisweg Erik de Vlieger in de schiettent hing. Met gebruikmaking van middelen die door de rechter hier en daar expliciet verboden zijn.
Hoe dit zij, in het verhaal kwamen ook de vier meloenen voorbij die De Vlieger aan Panday had betaald via ... notaris Le Coultre. Om welke reden dan ook was Van den Heuvel heel voorzichtig met het onthullen van diens naam. We zagen één seconde het naambordje van de brave notaris voorbijschieten en dat was het. Geen joviale babbel tussen een met gadgets behangen Panday en Le Coultre. Of shots door het raam van het notariskantoor uit een gesloten wagen aan de overkant van de Soestdijkerstraatweg nummer 8. Zelfs geen telefoongesprekje met een meelopende teep.
Wij uiteraard de volgende dag in de touwen. Want het gerucht waaraan Le Coultre een paar dagen daarvóór nog zo luchtig had gerefereerd had ineens aanzienlijk aan gewicht gewonnen. Wij stuurden hem de volgende brandmail:
“Ik neem aan dat u gisteravond de uitzending van het programma Van John van den Heuvel heeft gevolgd. Daarin verklaarde de heer Panday dat hij vier miljoen euro van Erik de Vlieger heeft ontvangen via uw rekening, om dat bedrag vervolgens door te sluizen naar Izhtak Meiri.
Wist u op dat moment dat het om een geval van afpersing ging? Bent u van plan de heer Van den Heuvel aan te klagen wegens het feit, dat hij u in verband heeft gebracht met een indrukwekkend staaltje criminaliteit?”
De kaars bleek langzaam uit te gaan in Hilversum. Le Coultre:
“Wellicht wilt u mij informeren waar ik een klacht tegen RTL 5 en Van den Heuvel kan indienen. De Raad van de Journalistiek? Ik word immers volstrekt ten onrechte op deze wijze in verband gebracht met zware crminaliteit. Dat is mij al eens eerder gebeurd door deze heer en wellicht heb ik er onverstandig aan gedaan daarop niet terstond te reageren. Dat gaat nu dus wel gebeuren.
PS: Schrijft u zelf ook voor het Handelsblad? Dan kan ik u misschien helpen met het schrijven van een artikeltje over het Notariaat en de manier waarop wij functioneren.”
Wat dat laatste betreft hebben we hem uit de droom geholpen en hem verder veel wijsheid toegewenst bij het ondernemen van stappen tegen de boze buitenwereld.
maandag 21 november 2005
Kijk, dat is snel afhandelen. Daar houden we wel van. Afgelopen dinsdag vroegen we ons in aflevering 4 van deze serie af of die martelvliegtuigjes van de CIA soms ook Schiphol aandeden. Die vraag welde bij ons op naar aanleiding van de wens van Cherfontaine cs. om de spotters terug te dringen naar de twee, drie officiële plekjes die ooit voor hen zo genereus zijn ingeruimd.
Wat gebeurt er? Op donderdag krijgen de in hun Lebensraum bedreigde spotters bij Schiphol een CIA-kist in de kieren met een besmet Afghaans verleden. Het toestel van de Path Corporatiom kwam uit Istanbul en vertrok pas de volgende dag weer. Voor een tripje IJsland, waar die frontfirma van de CIA al eerder voor eilie heeft gezorgd in verband met het vervoer van vermeende Osamaniakken.
En wat doet de Partij van de Arbeid? Die vraagt vandaag aan Bennie Bot of ie de verzekering kan geven dat die martelvliegtuigjes geen tussenstop maken op Nederlandse vliegvelden. Wel lekker snel, die vraag. Maar helaas hoort ie wel thuis in de categorie “open doel”. Kan Bennie zo inkoppen. Hij kan die verzekering namelijk nooit geven, want eigenaren van privéjets hoeven in principe niet te zeggen wie er allemaal aan boord zijn. Jan Boerenlul moet zo ongeveer vertellen wat ie gisteren gevreten heeft voordat ie in een 747 mag stappen om als een benauwde haring naar Antalya te worden vervoerd. Maar met privéjets gaat dat even anders.
Bovendien, er is geen schaarse haar op Bennie’s hoofd die eraan denkt om de CIA te verbieden om Circusliefhebbers via Schiphol of Eelde naar een stel gruwelkamers in Oost-Europa of het Midden-Oosten over te hevelen. Deze regering staat volledig achter Bush en dat is hartstikke makkelijk als je zijn reet moet likken. En dat geldt dus ook voor Bennie.
maandag 21 november 2005
In januari van dit jaar schreven wij via beleidsmedewerker Christine Wouters van de bajes in Turnhout een open mail aan “inmate” Piet van Haut. Met het verzoek om meer info over de Nederlandse pedo-scene. Want Piet weet daar heel wat van vanwege zijn verleden. Nooit wat terug gehoord. Net als bij gorilla’s, er gaat er wel eens één de mist in. Case closed.
Althans, zo leek het. Tot gisteren een mail van een trouwe lezer bij ons in de box plofte. Die pikte aan bij Piet’s verklaringen uit 1996 en 1999 over ene Leon Cafmeyer. Een voormalig gemeenteraadslid van Knokke-Heist met een gekende galerie op het adres Zeedijk Zoute 678-679.
Van Haute over Cafmeyer:
“ ... Gezien Jo Lintel (1) het vertrouwen won van de ouders van deze kinderen kon hij voor elkaar krijgen dat deze kinderen van minderjarige leeftijd op woensdagmiddag bij hem thuis in zijn privéwoning zogezegd werkjes mochten opknappen voor wat zakgeld. De werkelijkheid was dat er pornografische films werden gemaakt van deze kinderen die uitgedeeld werden aan pedo-sexuelen. Bij deze uitdeling waren o.m. André van Volksem, Leon Cafmeyer en nog andere personen aanwezig ... ”.
En verder:
“ ... U vraagt hoe het juist ging in beide bars. De klanten belden Lintel, Cafmeyer of André van Volksem. De klanten kwamen dan de kinderen ophalen aan een van de twee bars”.
En tenslotte:
“ ... Ik werd dus verplicht verklaringen te ondertekenen die ik helemaal niet heb afgelegd. Het is zo, dat er o.m. personen betrokken zijn bij de pedofiele zaak van Marc Dutroux die vroeger door toedoen van de Rijkswacht te Knokke beschermd werden, daar ze ook in aanraking kwamen met verkrachtingen van minderjarigen.
Deze persoon werd dankzij en door toedoen van de Rijkswacht te Knokke niet aangehouden. Het gaat hier om de persoon Cafmeyer die woonachtig is in Knokke.”
Waren de beschuldigingen aan het adres van de Rijkswacht in Knokke juist? Dat mag je wel zeggen. Maar gek? Nee. Want aan het hoofd van de gemeenteraad staat net als bij ons een burgemeester. Dat is in Knokke sinds jaar en dag de kindervriend graaf Leopold Lippens, die samen met zijn broer Maurice (de grote baas van Fortis) als hoofdpersoon figureert in onze serie “Adel verplicht”. En als je de burgemeester uit de wind houdt, moet je dat ook doen met Leonneke Cafmeyer.
Maar daar bleef het niet bij. Bij de Gendarmerie van Neuchâtel gingen ze naar aanleiding van de bult verklaringen van Van Haut ook aan de snuffel in hun Dutroux-dossiers. En wat wist gendarme Peter de Meulemeester te melden? Dat Leonneke bij de dienst niet bekend was.
Niet bekend? Maar wat lezen we dan in De Morgen van 7/1/1999?
“ ... Zijn harde aanpak van pedofielen bracht Jan Beirens in 1994 al in conflict met hoger geplaatsten. De raadsheer klaagde toen de vermeende bescherming aan van een Knoks gemeenteraadslid. Leon Cafmeyer, alias mijnheer Pol, werd destijds vervolgd voor aanranding van minderjarigen en de vertoning van pornofilms in zijn huis. Zijn dossier berustte bij een vrouwelijke substituut die de zaak bewust zou hebben getraineerd. Beirens kaartte dit in mei 1994 schriftelijk aan bij de toenmalige voorzitter van het Gentse beroepshof, Willy De Smet. Die stuurde de brief door naar de procureur-generaal, toen Norbert Bouwens. Een antwoord bleef uit. Cafmeyer ging in eerste instantie vrijuit. Het parket tekende beroep aan, maar enkel tegen de vertoning van pornofilms. Cafmeyer belandde via het Hof van Cassatie bij het beroepshof in Antwerpen. Daar wordt vastgesteld dat de zaak verjaard is.”
Is dat leuk, of is dat leuk? In ieder geval te leuk om de zaak rond mijnheer Pol nu verder maar te laten rusten. Dus ... stay tuned.
(1) zie eerder in deze serie op de Followup-site
zaterdag 19 november 2005
Weet u het nog? Nee? Wij wel. In de tweede helft van juli 2004 publiceerden wij in de serie "Octopussy" de inhoud van tapverslagen, die door een groepje gespecialiseerde bromsnorren waren gemaakt naar aanleiding van de moord op Sam Klepper op 10 oktober 2000 (1).
Een van de eersten die daar indertijd commentaar op gaf was de van rechercheur tot journalist omgekatte John van den Heuvel, bekend van Basisweg en Boulevard. Hij noemde onze handelwijze onverantwoord en journalistiek gezien knudde vanwege het ontbreken van een context.
Afgelopen donderdag was zijn nieuwe teevee-programma Bureau Misdaad bijna geheel gewijd aan Erik de Vlieger. De flamboyante stenenstapelaar, naaimachinist, brokkenpiloot, mediaman, kolommenvuller, you name it. Die had in de onderhand al eeuwen durende afpersingszaak rond de Israëliër Izhtak Meiri om persoonlijke redenen nooit de behoefte gehad om aangifte te doen of boute uitspraken. Drie keer raaien wat die persoonlijke redenen waren.
Wat doet Johnny-boy? Die arrangeert een gesprek tussen Dennis Panday en Erik de Vlieger in de Luxembourg, een etablissement aan het Spui. Net als Erik figureert Dennis in de dossiers van voornoemde zaak niet alleen als verdachte, maar ook als slachtoffer. De twee lotgenoten gaan lekker voor het raam zitten met een Coronaatje en het gesprek neemt een aanvang. De Vlieger weet niet dat Panday voorzien is van een microfoon en een cameraatje, dat er in de kroeg nog een camera snort en dat vanuit een gesloten wagen aan de overkant van de kroeg de Columbo van De Telegraaf ook de boel aflegt.
Een drama volgt. Wat De Vlieger tot dan toe angstvallig had vermeden, deed hij voor de camera’s van Bureau Misdaad. Hij pakte uit over de vier meloenen, die hij via een derdenrekening van de Hilversumse notaris M.F. le Coultre had overgemaakt aan Panday en die uiteindelijk terecht zouden zijn gekomen bij Meiri. En daar was het volgens Erik niet bij gebleven. Hij was het slachtoffer van grote jongens.
De hele boel werd donderdagavond aan den volke getoond. Dat was effetjes een partij genieten. En wat denkt u van de OM-beffen die zitten te stoeien met de zaak Meiri? Die vierden een klein feestje. Want de uitspraken van De Vlieger zullen zonder twijfel verderop in het proces een rol gaan spelen. In wezen zette Van den Heuvel met dit innovatief staaltje journalistiek De Vlieger tussen de rozen in een schiettent. En ook Panday kan zijn hemd opspelden, want John gaf hem unverfrohren weg als iemand die hem in het verleden altijd van betrouwbare informatie voorzag. Leuk om te weten voor de luitjes die nog iets met Dennis te verhapstukken hebben.
We zullen niet zeiken over een gebrek aan context, maar als wij vorig jaar onverantwoord bezig zijn geweest, hoe moet je dan de laatste uitzending van Bureau Misdaad kwalificeren?
Moorddadig?
1. Zie de afleveringen 87/89 en 91 van de serie "Octopussy" op onze "followup"-site.
vrijdag 18 november 2005
Hoe was het ook weer volgens de AIVD en NOVA? Die Samir Azzouz wilde van een of andere Don Quichote 10 Kalashnikovs, twee pistolen met dempers (om verder niemand aan het schrikken te maken bij een overval) en tien gordels met 5 kilo explosieven en een paar Duracel-batterijen (om extra lang te kunnen genieten).
Hij zou op tien oktober worden gebeld op het adres Gallaitstraat 178 in Schaarbeek als de bestelling kon worden geleverd. En het codewoord was: “Ik ben de man uit Barcelona, Spanje en Andalusië”. Waarom niet gewoon “Ik ben de man uit Den Haag, Nederland en de Achterhoek”? Het klinkt al als een dreigroschenoper en dat was het ook.
En om nooit te vergeten was de scène bij NOVA waarbij plechtig uit de doeken werd gedaan dat die Samir zelfs zijn testament al op zijn computer had gedeponeerd! Terwijl zelfs een kindje in een kribbe kon weten dat de jongens van ome Sybrand mee konden lezen cq. in konden breken. Dus ook dat vlasbaardje.
Verder had die fotografen-uppercutter ook nog tekeningetjes gemaakt van zijn veronderstelde doelen:
vrijdag 18 november 2005
ICTS hield en houdt op de vliegvelden van Boston, Newark en Washington het doen en laten van alle reizigers in de kieren. Er wordt bijvoorbeeld meteen ingezoemd op wie er ook maar in de verte uitziet als een volgeling van Mohammed, een rugzak draagt of op wat hoge spekzolen door de vertrekhal wiegt. Net zoiets als Verint (1) in de Londense metro en op andere strategische plekken van de Britse hoofdstad. Daar houdt de gelijkenis tussen die twee clubs overigens niet op. Beide beveiligingsondernemingen hebben namelijk hun roots in Israël en een warm plekje gevonden in de omgeving van Schiphol.
Een weekje geleden kwam in de Verenigde Staten iets verrassends naar boven borrelen uit de beerput van 9/11. De videotapes die ICTS op die dag heeft gemaakt van de leden van Osama’s Flying Circus, die zich ongehinderd via de respectievelijke vertrekhallen en gates naar hun vliegende bommen begaven, zijn namelijk nooit in het openbaar vertoond. Zelfs niet aan de officiële onderzoekscommissie.
Ja, ja. Rustig maar. Wij herinneren ons ook een filmpje te hebben gezien van flyin’captain Mohammed Atta en een andere onverlaat, die ergens door een glazen deur naar binnen schuiven. Maar dat filmpje heeft geen tijdsaanduiding en is bovendien opgenomen in Portland, niet in Boston. En met een ander filmpje dat even in de roulatie was maar vervolgens schielijk als een racekameel onder de toonbank werd gefrommeld, was het helemaal huilen met de lamp op.
Vraag is nu of het hele netwerk van ICTS net op die dag uit de lucht was voor een stevige schoonmaakbeurt of zoiets. Of dat de filmpjes door de paladijnen van George junior verdonkeremaand zijn.
Nou kunnen we natuurlijk best even contact zoeken met ICTS (Biesbosch 225, 1181 JC in Amstelveen. Telefoon: 020-3471077, fax: 020-6432412, mail: mail@ictsinternational.com) om te vragen hoe het zit, maar dan krijg je in het gunstigste geval de werkster aan de lijn of iemand uit het magazijn, die nergens iets van weet. Dus dat laten we maar over aan de professionele collega’s. Interessant is het wel. Het is het zoveelste bewijs dat de officiële versie van 9/11 net zo stinkt als de lijken in het WTC, Afghanistan en Irak.
1. zie de serie Comverse op onze Followup-site.
donderdag 17 november 2005
De tabberds van de Carlylegroep lieten dus in 1988/1989 een leuk pakketje met zenuwgas door de schoorsteen van Saddammeke glijden (1). Kon ie die shiïtische rotjongens van Iran eens even flink van jetje geven. De een geeft zijn kinderen een sabeltje om zich op straat te kunnen manifesteren, de ander geeft wat zenuwgas. What’s the difference?
De verpakking van die zenuwentroep en de vriendelijke begeleidingsbriefjes van de tabberds werden na de inval van de Amerikanen teruggevonden in Al Quaa Quaa. De verpakking en de briefjes met de hartelijke groeten van de Carlyle-Sinterklazen kwamen keurig op een stel DVD’s terecht en worden nu bewaard in San Francisco. Om een beetje in de heiligensfeer te blijven.
Er lagen overigens in Al Quaa Quaa ook nog wat tonnetjes explosieven, maar die waren tijdig weggehaald bij de komst van de Angelsaksische troepen en worden nu onderandere gebruikt in die venijnige bommetjes langs de weg, die de lokale wegenwacht zoveel werk bezorgen.
Meestal gaat het om wat knullig in elkaar geflanste bommetjes, maar die Iraakse boefjes hebben ook de beschikking over zogenaamde kaasdozen, uitgevonden in de DDR zaliger. Die dingen kunnen langs electronische weg vaststellen of er een ezel, een kameel, Henk Kamp, een paard, een processie aankomt of een militair vehikel. In het laatste geval maakt dat vehikel een verrassingsvlucht.
En weten jullie nou hoe die dozen bij die Iraakse boefjes terecht zijn gekomen? Langs dezelfde smokkelroute die Israëlische, Turkse en Pakistaanse onverlaten en Henk Slebos gebruikten om de vader van de Islamitische atoombom en zijn Iraanse, Lybische en Noordkoreaanse volgelingen aan hun spulletjes te helpen.
Is dat geen leuk verhaal in afwachting van de komst van de echte Sint? Lekker om de kachel met een kop warme chocola. Heerlijk.
1. Zie de eerste aflevering dd. 12/11/2005 in deze rubriek.
donderdag 17 november 2005
Lekker weekje weer hè? Louis Sévèke geliquideerd, omdat er na Pim en Theo nu eindelijk ook eens iemand uit de linkse kerk aan de beurt was. Met zijn gezeik over infiltranten van de BVD, de intrigerende rol van de AIVD binnen de Hofstadgroep, de buiten-hun-boekjes-agenten, etcetera. Het onderzoek is in volle gang, in volle gang, in volle gang.
Verder vond Gerrit Zalm het eigenlijk niet nodig om arme sodemieters te compenseren voor de hogere energiekosten, maar kwam wel op de proppen met een stoot poen om partijgenoot Kamp aan drie vliegende doodkisten te helpen om een beetje fatsoenlijk over de papavervelden te kunnen daveren. En of het nog niet genoeg was kreeg Henkie van Gerrit ook nog een zootje kruisraketten cadeau, waartegen in jaren tachtig zelfs een flink deel van de slaafse CDA-kudde heeft geprotesteerd.
Geen wonder dat prinses Irene in de voetsporen van Pipo tegen bomen, bloemen en dieren fluistert. Wat haalt protest uit tegen de huidige verzameling ongerief in Den Haag, die notabene de aankoop van die dure Amerikaanse kutraketten nodig vindt voor de verdediging van de Nederlandse houwdegens? Niet ergens bij Tudderen of voor de kust van Callantsoog maar in Verweggistan, waar zij de lokale bevolking onze democratie door de strot wringen tot er olie uitkomt. Wij hebben een goedkopere oplossing: die gasten gewoon er niet heensturen en de poen besteden aan mensen die niet te vreten hebben en aan banen voor allochtone jongeren.
Allah zij dank was ook die mevrouw van het Burgemeester De Monchyplein weer in het nieuws. Ze heeft aangifte gedaan tegen een Haagse sheik. Toen iedereen in de moskee een beetje fatsoenlijk op zijn knieën zat, wist die te vertellen dat die mevrouw van het Burgemeester De Monchyplein door de wind van de veranderende tijden zou worden weggeblazen en dat haar de vervloeking van Allah te wachten staat. Nou, daar zouden wij geen pepperspraybus voor trekken. Gemeten aan wat die mevrouw zelf aan platitudes te berde heeft gebracht om de volgelingen van Mohammed te stangen. Maar met dit gedreutel kwam ze wel weer in het nieuws.
En daar zijn we er niet mee. Want mevrouw heeft inmiddels ook rondgetoeterd dat ze -al dan niet geholpen door een paar bovenmeesters- het script voor de film Submission II af heeft en dat die ergens in 2006 wordt gepresenteerd. Wie die film gaat draaien weten we nog niet. Als ie daarna maar niet over de Linnaeusstraat gaat fietsen, anders moet Jan Peter in 2007 in het zicht van een brandende cactus opnieuw zeggen hoe afschuwelijk hij het allemaal vindt. Moet om een beetje bij te komen van al die emoties wéér naar Dubai om te skiën. En dat is een partij vermoeiend. Dat wil je niet weten.
Kortom, wat een weekje hè? En dan zijn we nog maar halfweg. Weet iemand hier de nooduitgang?
woensdag 16 november 2005
Interessante reactie op onze vorige bijdrage. Chris Haveman, die eind vorig jaar Harold Skene tijdelijk uit de dalles haalde met een hypotheekje van 65.000 euro, blijkt namelijk al langer bemoeienis te hebben met de zakelijke activiteiten van de Skene-brothers. Ergens in de jaren 97/98 van de vorige eeuw, toen er bij het bedrijf van de twee pornoboeren sprake was van een kleine opleving, werd Haveman ingehuurd om orde te scheppen in de organisatorische warboel die er heerste.
Naar verluidt tegen een maandelijkse vergoeding van rond de 80.000 piek per maand. Want Chris was bepaald geen dodo, maar een gerenommeerde commissaris en/of interim manager.
Hij werd tot president-commissaris benoemd met aan zijn linker en rechterhand George en Harold. Trouwens niet alleen om intern de bezem te hanteren, maar ook om als representatief uithangbord te dienen wanneer zich een lichtgestoorde geldbuidel mocht melden voor de overname van Teleholding.
Hoe lang de verbintenis van Haveman heeft geduurd, kon onze informant niet met zekerheid zeggen. Maar ook al zat het bedrijf vanaf de komst van de nieuwe ouwe organisatorisch redelijk op koers, financieel gezien raakte het steeds meer de weg kwijt. Zo erg zelfs, dat Chris eind vorig jaar de voor Pampus liggende Harold te hulp moest schieten. Nou was Chris gelukkig op dat terrein al actief als donateur van de Pampusclub uit Warmond. Maar of met zijn bijdrage de Skene-schuit weer is vlotgetrokken moet ernstig worden betwijfeld. Wij blijven gijpen. Stay tuned.
woensdag 16 november 2005
We hebben hem al een paar keer opgevoerd in de serie “Lubbers had gelijk”: Aurelus Louis (zeg maar Relus) ter Beek. Volgens officiële gegevens tussen maart 1980 en oktober 1986 voorzitter van de Bijzondere Kamercommissie voor de zaak-Khan (“onderzoek naar het lekken van kernenergie-technologie naar Pakistan via de heer Khan”). Wil natuurlijk niet zeggen dat de geachte afgevaardigde Ter Beek zo’n 6 ½ jaar lang alleen maar als een gediplomeerde loodgieter op zoek is geweest naar die lekkages. Maar je mag toch in alle redelijkheid aannemen dat ie niet voortdurend antieke overblijfselen uit zijn neus zat te baggeren. Hij moet met zijn commissie het nodige hebben opgeduikeld en dat in ambtelijke geheimtaal hebben neergelegd in een rapport. Want dat doen commissies in Den Haag.
Nou kennen wij daar geen enkele syllabe uit, maar de vraag is of het de moeite loont om daar achteraan te gaan. Als het errug interessant was geweest, hadden we recentelijk daar wel iets over gehoord. Daarnaast is de huidige stadhouder van de Majesteit in Drente ook nooit geweldig mededeelzaam geweest over zijn bevindingen uit die periode. Toch vonden we in een dossier van De Krant op Zondag (1) een klein bewijs van onoplettendheid. Citaat:
“...Financieel ging het het concern (Urenco, red.) niet naar den vleze en kon het opdrachten goed gebruiken. Dat het daarbij gevoelig was voor sluipwegen was ook in kleine kring bekend.
Minister van Defensie Relus ter Beek kreeg in die tijd bijvoorbeeld als PvdA-Kamerlid en woordvoerder over de ultra-centrifugeproblematiek enkele geheimzinnige documenten, inclusief banknummers, toegespeeld. Daaruit moest blijken dat het belastingparadijs Liechtenstein een tussenschakel zou zijn bij dubieuze transacties. Ter Beek herinnert zich de documenten nog steeds goed. “Ik heb nooit kunnen achterhalen wat erachter zat. Maar ik weet nog wel dat ik die documenten kreeg van werknemers van Urenco. Die zeiden: kunt u niet eens uitzoeken wat er bij ons gebeurt?”, zegt hij nu”.
Vraag is of Relus op eigen houtje met die Urenco-documenten aan het sporten is gegaan of dat ie hulp heeft gezocht bij de BVD (Begraafplaats Voor Documenten). Misschien leuk voor een collega van het Asser Journaal om dat eens uit te vlooien.
(1) Een mislukt initiatief uit 1990.
dinsdag 15 november 2005
Volgens een mail die wij recentelijk mochten ontvangen van een trouwe lezer was toute Amsterdam-Zuid in shock na onze publicatie van het ontroerende briefje van Charley, de dochter van Harold Skene (1). En het gaf waarschijnlijk de nodige rumor in casa aan de Prinses Irenelaan 2 in Amstelveen.
Een casa die Harold in februari 1996 voor ruim 527.000 piek had gekocht en waarop hij ruim een jaar geleden een hypotheekje nam van 3,4 miljoen euro bij Staal Bankiers. Pandje van Harold is blijkbaar dus flink in waarde gestegen.
Dat je een hypootje aanvraagt is niet zo vreemd. Doen heel wat mensen in Nederland zolang er nog wat valt af te trekken. Wel raar is dat Harold in december vorig jaar een tweede hypotheekje nam op zijn casa. Ditmaal van ruim 65.000 euro tegen een rente van 6 procent en betrokken van een particulier. Ene Chris Haveman uit Naarden. Lid van XYZ partners die blijkens hun website toevalligerwijs ook bezig zijn geweest met de vendor due diligence voorafgaand aan een M&A traject van een ICT-bedrijf. Oftewel, uitvogelen waar de lijken in de kast liggen binnen dat ICT-bedrijf en dan kijken of het al dan niet in stukken en brokken verpatst kan worden. En wij maar denken welk ICT-bedrijf zal dat nou wezen jongens?
Nee, je hoeft geen financiële knipperbol te zijn om tot de diagnose te komen, dat het niet goed gaat met Harold. Ook al omdat we van bevoegde zijde vernamen dat noeste lieden van de belastingdienst op 24 maart van dit jaar beslag hebben gelegd op zijn have en goed. Hallo, dat is even fucken.
Hoe gaat het met de vriend van Reinout, George Skene (2)? Op het oog wat beter dan met zijn broer. Hoewel Stuy Advocaten in maart 2004 wel beslag legde op zijn hebben en houden voor een nog uitstaand bedragje van 794 euro. Lullig, maar zulke dingen kunnen gebeuren als je lekker in de PC Hooftstraat rondtuft in je ouwe Ferrari. Maar insiders weten ons te melden dat ook bij hem de bodem van de schatkist in zicht is. En dat ook Teleconcept, de Nachwuchs van George’s hijgpaleis Teleholding onder de bezielende leiding van de heren Wouter Steiner en Pieter Breekijzer, aan de luchtslangen hangt. Het blijft tobben in Zuid. Stay tuned.
(1) Zie de vorige aflevering dd. 3/11/2005
(2) Zie voor de warme vriendschap tussen George en Reinout Oerlemans eerdere afleveringen in deze serie. Te vinden op onze Followup-site. Reinout boert wel goed. Hij schijnt tegenwoordig te behoren tot een groep die pecunia belegt in vastgoed. Altijd safe.
dinsdag 15 november 2005
Als er één land is dat de reet van Bush likt, dan is het Nederland. Soms zelfs bijna letterlijk. We zijn dat ontbijtje van onze massieve premier in het Witte Huis nog niet vergeten.
Daarom dit: Nadat de Diario de Mallorca in maart van dit jaar naar buiten bracht dat de CIA twaalf keer gebruik had gemaakt van het vliegveld van Majorca om van terrorisme verdachte luitjes naar landen over te hevelen, waar het martelen van gevangenen tot kunst is verheven. Niet dat de Amerikanskis dat zelf niet goed kunnen, maar je krijgt er zo’n gezeik mee als het uitkomt.
Naar aanleiding van het bewuste artikel ging een hoge OM-bef de boer op om eens te kijken wat ervan waar was. In juli deponeerde hij zijn bevindingen bij de rechtbank en sindsdien was het stil. Totdat dezelfde Diario deze maand meldde dat de OM-bef inderdaad drie vliegtuigen van de CIA had uitgezeefd bij het snuffelen in de officiële vliegveldgegevens. Is nog niet officieel bevestigd, maar je kan er paëlla op innemen.
Majorca is niet de enige tussenstop in West-Europa voor deze Amerikaanse trips to hell. Ook het Ierse Shannon en het Zweedse Stockholm vielen al eens in de prijzen. En er zullen zonder twijfel nog meer voorbeelden volgen. In het geval van Shannon werd gescoord dankzij de oplettendheid van een paar ervaren spotters.
En daarmee zijn we thuis. Op 24 oktober maakte de club van meneer Cherfontaine bekend dat twaalf zogenaamde illegale spottersplekken moeten verdwijnen, omdat die hotemetoten ineens liever niet hebben “dat het landen en opstijgen van vliegtuigen vanaf alle kanten in de gaten wordt gehouden met behulp van verrekijkers en scanners”. Officieel omdat ze bang zijn dat een muslimbaardje met een jampotbril op een vliegtuig gaat staan te schieten met een bazooka (1). Maar er is ook een andere mogelijkheid. Juist. Misschien is het zinvol om Fred Teeven, die toch al zo begaan is met de mensenrechten van bijvoorbeeld de Koerden, ook eens te laten kijken naar wat verdachte vluchtjes van Amerikaanse jetjes. Tenzij onze door god gezonden premier achter het martelen van verdachte terroristen staat. Laat dan maar zitten.
(1) zie “Kuifje en de terroristen” dd. 5/11/2005
maandag 14 november 2005
Wij wilden deze week eens anders beginnen. Niet meteen zo zwaar op de hand. Bijvoorbeeld over de vraag of er een oorzakelijk verband bestond tussen de geforceerde hemelvaart van de heren Houtman en Van Kleef respectievelijk op de dagen waarop onze geliefde premier een causerie hield op de Middenweg en een discussieuurtje bijwoonde op een Montessorischool. Maar wij zagen ervan af toen wij een verontwaardigd mailtje ontvingen van de dames Truus en Tinie uit Torremolinos. De dames schreven ons naar aanleiding van een roerend stukje van mental coach mr. Pim de Vos in de rubriek De Kwestie van de Telegraaf van gisteren, de dag des Heren godbeterhet.
Volgens De Vos verkeren de jonge, buiten-proportioneel betaalde voetballers van Ajax in een mentale crisis. Vooral als het doel van de tegenstander in zicht komt slaat de schrik ze in de benen. En dat zijn nou net de onderdelen van het lijf waarmee ze de bal in het netje moeten kieperen (L.Davids/J. van Tol). Ze zijn bang dat ze het fout zullen doen en dus gaat het fout.
Volgens Pim heet dat een selffulfilling prophacy. Een term die voor menig Telegraaflezer net zo begrijpelijk is als het woord adequaat, waarmee zij van Verdonk te pas en vooral te onpas in de Tweede Kamer de microfoon teistert.
Pim vindt dat Danny Blind moet stoppen. Dat wil zeggen, met zijn jongens tijdens de training steeds op doel te laten peren. Dat maakt de angst binnen de zestien meter alleen maar groter. Ze moeten het gewoon niet erg vinden om eens op hun lazer te krijgen en aan het eind van de rit vierde of vijfde te worden. Ze moeten weer lol krijgen in het Talpa-spelletje en niet lopen te prakkizeren hoe onevenredig hun huidige gedreutel op de sprieten zich verhoudt tot hun salaris. Ze zijn wel topfit, dat wel. Maar tussen hun twee oren heerst eenzelfde chaos als in een Franse voorstad. En dat wordt alleen maar erger door het zwaaien met witte zakdoekjes en atonale fluitconcerten. Laat de godenzonen met rust dan komt het allemaal wel weer goed.
Aldus de heer De Vos, die op dit terrein wel doorgestudeerd moet hebben.
Blijkbaar ontstak hij met zijn oratie bij de dames Truus en Tinie een woedevlam van Olympische allure. Als wij hun schrijven integraal zouden opnemen in deze rubriek kregen we zeker juridische moeilijkheden. Dus zullen wij ons beperken tot een paar citaten die nog net door de behabeugel kunnen en hier en daar zelfs licht zijn aangepast voor dagelijks gebruik. Truus en Tinie:
“Nou kennen wij Pim de bef uit de Lexington, waar we vaak kwamen (1). Een beetje onzeker tiepje met een Saab cabriolet, maar ook zo gruizig als een beer..... Kom niet aan onze Danny want dan gaan we ons broekje (hi, hi) te buiten……Heb je soms hetzelfde virus in je hoofd als Robbie Oudkerk? Zo’n zelf aangemaakt stofje?.... Dus jij durft te schrijven dat de spelers van Ajax in topconditie zijn maar van boven niet goed in hun vel zitten en dat ze daardoor met hun voeten geen goal kunnen maken. Nou Pim de patat-psycholoog, jij weet als geen ander dat als je van onderen niet goed doorstroomt je van boven vastloopt. Die gassies van Ajax verdienen per persoon meer dan het salaris van drie ministers bij elkaar en kunnen zich zeven dagen in de week drie slagen in de rondte wippen, zodat ze van ze lang zal ze leven nooit van boven vast komen te zitten. Die gasten zijn professionele spelers en weten dat die bal tussen twee palen naar binnen moet. Zolang veel van onze godenzonen een probleem met een been hebben (dat moet jou toch wel aanspreken) kan onze Danny als coach niks anders doen dan trainen op het afmaken. Snap je dat Pim? Nou ga je harde profvoetballers vergelijken met kinderen die onzeker zijn? Met je foto erbij? Je lijkt Emiel Ratelband wel. Als je zo lult gaat Ajax zeker naar de filistijnen”.
Je zal toch mental coach zijn. Nog een paar van dit soort brieven en je maakt op één avond meer stofjes aan dan Oudkerk in een heel jaar.
(1). Een Amsterdams etablissement waar niet zo heel lang geleden zowel vertegenwoordigers van de onderwereld als die van de bovenwereld in grote getale bijeenkwamen om de zware werkdag weg te spoelen.
zaterdag 12 november 2005
Alcolac Incorported in Baltimore bestaat al lang niet meer. De reorganisatiehark is er flink doorheen gehaald en het bedrijf is overgenomen door Rhodia. Hoe dat Rhodia in mekaar zit is ons niet bekend, maar Alcolac was geen lentefris bedrijfje. Het bezorgde in de jaren tachtig gas aan zowel Irak en Iran om elkaar op het slagveld de zenuwen te bezorgen. Geheel conform de toenmalige buitenlandse politiek van het verfrissende duo Reagan/Bush. Toen de wind draaide werd Alcolac in 1989 voor de kadi gesleept, erkende schuldig te zijn en kwam ervan af met een geldboete. Dooien, verminkten, veteranen? Allemaal de ballen.
In het Irakese geval trad de Nederlandse zakenman Frans van Anraat (in de loop der tijd zonder twijfel informant van verschillende Nederlandse snuffelverenigingen) als intermediair des doods op tussen Alcolac en Saddammeke. Tegen een redelijke vergoeding.
Daarvoor lijkt hij nu alsnog voor het luik te gaan. Terecht, daar niet van. Maar net als Henk Slebos in de Pakistaanse atoombom-casus lijkt Van Anraat de zwartepiet te krijgen, terwijl de sinterklazen wuivend en minzaam glimlachend hun weg vervolgen.
Want het onderzoeksteam van Fredje Teeven heeft zich in Baltimore weliswaar anderhalf jaar lang het schompes gezocht om een piramide van bewijs tegen Van Anraat in elkaar te flansen, maar heeft vrijwel zeker geen erg gehad in het vrolijk wegklepperen van bovengenoemde bisschoppen van het laatste uur. Was trouwens Fred zijn opdracht ook niet.
De hoofdklazen van het wapperende gezelschap waren de baasjes van de in 1987 in het leven geroepen Carlyle. Een investeringsclub waartoe ondermeer de ouwe Bush en de dialoog-goeroe en democraat Soros, de werkgever van onze nijvere prinses Mabel, behoren. En wat kreeg Saddammeke van de Carlyle-Sinten in 1988 en 1989? Pakjes zenuwgas. Om eens lekker uit te delen aan de luitjes die hem niet leuk vonden.
Kort daarna raakte Saddammeke uit de gratie bij de Carlyle-Sinten en hun Pieten (1). Erger nog, hij moest al zijn speelgoed inleveren. Dat duurde even, maar uiteindelijk was alles met de witte vuilniswagens van de VN meegegeven of narrig opgeblazen.
Maar dat was blijkbaar niet voldoende. Saddammeke moest van de Carlyle-tabberds mee in de zak om tot pepernoten te worden verwerkt. Waarom? Hij zat op een oliebron, hij was van de dollar overgestapt op de euro en hij wist teveel uit het verleden van de tabberds. Er werd een list verzonnen.
Kort voor pakjesavond van 2002, in november, zouden Pieten vanuit Turkije stiekem een nieuw pakje met zenuwgas richting Bagdad sturen en het daar laten begraven. Om later te kunnen bewijzen dat Saddammeke wel degelijk over WMD’s beschikte. Maar helaas, speculaas, ijverige personeelsleden van een frontonderneming van de CIA staken daar een stokje voor. Een van die personeelsleden was Valerie Plame van de firma Brewster, Jennings & Associates. En wat er met hen is gebeurd weet u al uit eerdere vertellingen. Of vindt u terug via onze zoekmachine.
Leuk verhaal hè, nu het weer langzaamaan wat guurder wordt en 5 december nadert? Jaaaa, wij weten wel wat mooi is. Welterusten.
1. Oppersint Bush was president geworden. Het was dus zaak om bijdehante koters als Saddam en Noriega op te ruimen.
vrijdag 11 november 2005
Zegt die koning Abdullah vannacht dat de daders van de aanslagen op die drie hotels in Amman zullen worden opgespoord en bestraft. Nou dachten we toch dat er sprake was van drie medewerkers van het Flying Circus met een wat zwaar soort riem om hun pens, die zich keurig gecoördineerd opbliezen. Dus wat nou daders bestraffen? Had Abdullah last van een alqaidale aandoening of wist hij meer dan het Journaal? Waarschijnlijk het laatste.
Rond half drie vannacht liet het persbureau Reuters namelijk weten dat in een van de getroffen hotels, het Radisson SAS, helemaal geen Circus-piloot was binnengestapt. Er zat een bom in het verlaagde plafond. Hoe het in die twee andere hotels precies is verlopen weten we nog niet, maar we zouden er niet van achterover zeilen als ook in die gevallen gesleuteld moet worden aan de eerste versie van het gebeuren.
Een ding weten we in ieder geval wel: er zijn geen Israëlische burgers gesneuveld. Nou kan dat toeval zijn, hoewel met name het Radisson zeer populair is onder Israëlische zakenpiefjes en toeristen. Maar wat meldde het dagblad Haäretz? Dat de aanwezige Israëliërs een paar uur voor de aanslagen naar huis waren gedirigeerd. Uit veiligheidsoverwegingen.
Uiteraard kregen ze op de redactie van de krant direct een toornig telefoontje uit Tel Aviv met de vraag of ze nou helemaal besodemieterd waren en trokken ze de story als een brandende speer weer in. Helaas, het kwaad was al geschied. En een voormalig anti-terreurbaasje van het Israëlische leger zag er desgevraagd dan ook geen been in om heel nuchtertjes de story aldus samen te vatten:
“Het betekent dat we over uitstekende inlichtingen beschikten over wat er ging gebeuren. De vraag is wel, waarom de Jordaniërs die in het hotel werkten geen seintje hebben gehad dat ze weg moesten wezen”.
Waar hebben we dit soort ongein meer gehoord? Juist. Kort na de ook al keurig gecoördineerde aanslagen in de Londense sub op 7 juli. Toen meldde Associated Press dat de Israëlische minister van Financiën Netanyahu, die in Londen was voor een promotiebabbel, kort voordat de bommen tot ontploffing werden gebracht van veiligheidssnorren het advies kreeg op zijn hotelkamer te blijven. Haalde het persbureau niet uit de Londense smog. Er werd zelfs een officiële spreekbuis van de Israëlische ambassade geciteerd. Daarna werd het bericht in vele toonzettingen ontkend, maar toch.
En dan als klapstuk op deze veiling natuurlijk de waarschuwing die zou zijn uitgegaan naar het flinke aantal Israëli’s dat zijn brood verdiende in de Twin Towers om aan hun stutten te trekken voordat het hele Circus begon. Met als gevolg dat er in totaal maar één Israëliër bij de aanslagen om het leven kwam. Later nooit meer iets over gehoord.
Maar dat er in Israël luitjes rondliepen die vantevoren van naadje en kous wisten moge blijken uit de boodschappen die het instant messagebedrijf Odigo twee uur vantevoren ontving over de ophanden zijnde voorstelling op Manhattan (1).
Je kan meteen wel Al Qaida brullen als er een deksel van een bus met carbid vliegt, maar dat er ook andere opties mogelijk zijn is zo helder als het brouwsel van oom Freddie zaliger.
(1) zie voor Odigo de serie Comverse op de Followup-site.
donderdag 10 november 2005
Actie is reactie. Naar aanleiding van onze eerste twee artikeltjes over de DNA-perikelen rond Margarita kregen we een mailtje van een van onze lezers. Met interessante lectuur over de Oranjes die in de loop der eeuwen over ons waakten. Samengesteld uit gegevens die eind vorige eeuw en begin deze eeuw in verschillende serieuze boekwerken over deze materie zijn verschenen.
Daaruit komt ondermeer naar voren dat stadhouder Willem IV zo impotent was als een gecastreerde kater. Raar dus dat er toch een Willem V het levenslicht zag. Die leek echter sprekend op de stalmeester van zijn vader, Douwe Sirtema van Grovestins. DNA-onderzoek was er nog niet in de achttiende eeuw, dus het bewijs dat Douwe de vader van Willem V was ligt op het kerkhof.
En dan was er vervolgens nog koningin Wilhelmina. Haar vader, koning Willem III, zou last hebben gehad van een glazen fluit en daarom niet in staat zijn geweest om samen met de jeugdige Emma van Waldeck-Pyrmont een nakomeling te produceren. Ene Jonkheer S.M.S. de Ranitz, de particuliere secretaris van Emma, zou genereus te hulp zijn geschoten bij de redding van de Oranje-dynastie.
Deze narigheid in het vooronder kan voor de huidige koninklijke generatie een goede reden zijn geweest om medewerking aan een DNA-onderzoek ten behoeve van de Romanovs vriendelijk edoch beslist van de hand te wijzen. Wie weet horen we hier nog wel iets meer over. Dus stay royally tuned.
donderdag 10 november 2005
Marion Bloem heeft 't initiatief genomen om de Nederlandse regering aan te klagen voor dood door nalatigheid.
"Ondanks hun onjuiste beweringen, ondanks hun vele fouten, ondanks het gebrek aan medewerking wanneer Nederlandse burgers hen erop attent maken hoe het asielbeleid er in de praktijk aan toe gaat, zijn de ministers Donner en Verdonk niet bereid hun falen te erkennen en op te stappen. Congo (en mogelijk andere landen) informatie doorspelen, onschuldige mensen opsluiten, kinderen van school halen en gevangen zetten, mensen terugsturen naar een land waar ze vermoord of gemarteld worden, gezinnen uit elkaar halen, mensen zonder voorzieningen op straat zetten, jongens van achttien, die buiten hun schuld geen papieren hebben, gevangen zetten, mensen opsluiten in ondeugdelijke brandgevaarlijke cellen... noem maar op... het kan allemaal in Nederland.
Wij laten niet zomaar toe dat de regering fundamentele rechten van de mens blijft schenden. De verantwoordelijke ministers horen eindelijk hun fouten te erkennen en af te treden.
Wie wil dit initiatief ondersteunen en helpen om deze aanklacht ook werkelijk vorm te geven? Ga naar een royaal gebaar om te tekenen en wijs vrienden, kennissen en collega's hierop..." (Marion Bloem)
donderdag 10 november 2005
Een zware jongen van een beetje allure maakt gebruik van meerdere advocaten om zijn zaken overeind te houden. Neem bijvoorbeeld die meneer Tuna van die wasserette in de Lange Leidsedwarsstraat. Die meneer geldt als een steunpilaar van Willem Holleeder en het is dus niet vreemd dat hij zijn belangen laat behartigen door Brammetje Moszkowicz. Want Willem doet dat ook zoals u weet. Maar de wasserettebaas (nee dit keer niet in overdrachtelijke zin) stapte ook wel eens naar de inmiddels vroegtijdig hemelwaarts getrokken Evert Hingst. Naar alle waarschijnlijkheid vanwege financiële klusjes die Brammetje even niet zag zitten.
Evert had namelijk een reputatie op dat terrein en zou zelfs ten behoeve van een zeer gemengd boeket van avontuurlijke lieden gelden hebben geïnvesteerd en beheerd aan de Spaanse Costa’s en verder olijk wat financiële middelen hebben rondgepompt.
Op 21 september vorig jaar gebeurde er iets minder prettigs. Een heel peloton bromsnorren trok zijn bureel op het kantoor van onze vriend E.A. Toenbreker binnen en trof in een achterafje een bult geld en een paar blaffers aan. Volgens Evert had ie die blaffers nog maar net even in bewaring genomen. Ze zouden afkomstig zijn uit het arsenaal van Mink Kok en zouden bij zijn moeder hebben gelegen in afwachting van diens nakende vrijlating. Maar helaas Mink werd out of the blue beschuldigd van het luidruchtig overlijden van Jaap van der Heiden in april 1993 en bleef achter het gaas. Dus konden die wapens beter verdwijnen uit moeders keukenkastje en achter Everts bef worden gehangen.
Een moeizaam verhaal, al was het alleen maar omdat Mink zijn moeder nooit zou opzadelen met het beheren van zijn ijzerwaren. Niettemin toont het wel degelijk aan dat Evert een zakelijk contact onderhield met de in de petoet zuchtende Mink Kok. En er is meer.
Een paar weken geleden vonden een paar koddebeiers van Meneer Welten’s keurkorps een strafdossier in de woning van Dino Soerel. Een avontuurlijk ondernemer van redelijk formaat die tot de armée des ombres van generaal Holleeder wordt gerekend. Niet zomaar een strafdossier, maar dat van Mink Kok. Inclusief de laatste ontwikkelingen in de zaak rond Van der Heiden. Een net afgebakken kopie dus van het originele dossier. En weet u nou wie - zij het tijdelijk - over dat originele dossier beschikte? Juist Evert.
Hingst was dus bezig met een adembenemende act op het slappe koord. Tot de adem hem definitief werd benomen. Stay tuned.
1. Meer interesse voor Evert? Onze bloedeigen zoekmachine is er goed voor.
woensdag 9 november 2005
Er is momenteel heel wat gezever binnen de NATO over de rol die het ijzerwinkelpersoneel van Jaap de Hoep Sjeffer moet spelen in Afghanistan. Neem nou onze eigen jongens en meisjes van Henk Kruisraket. Die zitten in het zuiden en moeten daar conform de opdracht alleen maar de vrede handhaven. Net als indertijd in Srebrenica. Maar wat nou als ze tijdens een patrouille tegen een plukje Talibandoleros opblunderen, die bij een schiettent een paar geweren achterover hebben gedrukt? Moet je die meteen te lijf gaan à la de Amerikanskis of grijp je naar de waterpijp om de adat in ere te houden? Vooralsnog zou je zeggen het laatste, maar denk erom dat er tussen onze ijzervreters genoeg luitjes zitten die graag meteen een paar fosforbommen tussen die baarden zouden willen gooien. Geen expertise?
Volgens een trouwe lezer zouden bij het Amerikaanse bloedbad in Fallujah ook Nederlandse special forces actief zijn geweest. Het mag niet, maar het werkt wel. Een bericht over die illegale werkzaamheden zou op een onbewaakt ogenblik op de site van het korps commandotroepen hebben gestaan. Maar er als een dumdumkogel zijn afgehaald toen men besefte dat er naast de pot was gepist.
Er is ook nog wat aanvullend bewijs voor de illegale Nederlandse activiteiten in Fallujah. In het programma van Argos dd. 14 mei 2004 kwam aan de orde dat er bij het vuurwerk Mercedes-jeeps waren waargenomen. Daar hobbelen maar twee afdelingen van de special forces in rond: de Duitse en de Nederlandse. Vastgesteld is dat het de Duitsers niet waren. Ergo: het waren de Nederlandse houwdegens. Voorzichtige Kamervraagjes aan Henk Kruisraket? Zoiets van: waren onze specialisten betrokken bij het fosfor- en napalmfeest in Fallujah waarbij honderden burgers hun ultieme vuurdoop meemaakten? Iets voor Bert Koenders misschien? De Irak-expert?
dinsdag 8 november 2005
En wij maar alle websites langs vanochtend om te zien of er nog wat reacties waren op de buitengewoon intrigerende uitzending van Zembla gisteravond. Het was te droevig voor woorden. Overal in de wereld grote smoelen over die klote Khan die met zijn nucleaire nering de boer is opgegaan in landen als Noord-Korea, Lybië en Iran. En dat we door diezelfde klote Khan straks met een stel islamitische of communistische verdwaalden worden geconfronteerd die lopen te jojo-en met een atoombom. Maar dat zowel de Nederlandse BVD als de grote broer in Langley de zaak gewoon hebben laten gebeuren, zoals Zembla gisteravond liet zien, heeft blijkbaar verder geen nieuwswaarde.
Dat de reactie van meneer Donner op Lubbers’ uitspraken over de invloed van de CIA op de Nederlandse rechtsgang in deze casus na gisteravond wel heel ongeloofwaardig is geworden? Geen nieuwswaarde.
Dat het proces tegen Khan in de jaren tachtig in wezen dus een staaltje windowdressing is geweest? Geen nieuwswaarde.
Dat die Kamercommissie van Relus ter Beek in de jaren tachtig gewoon voor J. Lul in de weer is geweest? Geen nieuwswaarde.
Dat we met zijn allen grotelijks zijn belazerd en de hele wereld nu dankzij de BVD en de CIA geconfronteerd wordt met een nucleaire dreiging? Geen nieuwswaarde.
En dat Henk Slebos de zwartepiet krijgt, terwijl de echte grote jongens dankzij het welwillende gedoogbeleid van de BVD en de CIA vrijuit gaan? Geen nieuwswaarde.
Jezus Christus. Wat een zootje.
dinsdag 8 november 2005
Het lijkt lichtjaren geleden dat een Amerikaanse posse een aanslag pleegde op de auto waarmee de Italiaanse journaliste Giuliana Sgrena naar het vliegveld van Bagdad werd gebracht. Op weg naar huis na een kidnap van twee maanden. Maar het is nog maar negen maanden geleden.
Vanavond is zij te zien in de documentaire “Fallujah, het geheime bloedbad” op het net van RAI News 24. Daarin vertelt zij ondermeer:
“Ik had van verschillende vluchtelingen uit Fallujah verklaringen verzameld over het gebruik van fosfor en napalm en wilde dat naar buiten brengen. Maar de kidnappers staken daar een stokje voor”.
Rare kidnappers. Ze ontvoerden dus iemand die aan hun kant stond. Daarnaast zouden zij Giuliana bij haar vrijlating hebben toegefluisterd dat ze moest oppassen voor de Amerikanen.
Die wilden niet dat zij vrij kwam. Die kidnappers hadden een vooruitziende blik.
Had de medewerkster van Il Manifesto gelijk? Hadden de Amerikanskis november vorig jaar inderdaad fosfor en napalm gebruikt om het Soennitische verzet in Fallujah te breken? Daar lijkt het toch wel heel sterk op. In de documentaire komen namelijk niet alleen Irakese getuigen aan het woord, maar ook Amerikaanse soldaten. Een van hen:
“Ik kreeg de order om voorzichtig te zijn, want er zou in Fallujah fosfor worden gebruikt. In militaire “slang” heet dat spul White Pete. Fosfor zet je lichaam in brand, je vlees smelt weg tot aan het bot. Ik zag de verbrande lichamen van vrouwen en kinderen. Als fosfor ontploft vormt het een wolk. Wie zich binnen een straal van 150 meter bevindt kan het schudden”.
En een bioloog uit Fallujah die de dodendans ontsprong vertelt het volgende:
“Er kwam een regen van vuur op de stad neer en mensen die bestookt werden met allerlei stoffen van verschillende kleur vlogen gewoon in brand ... We vonden doden met merkwaardige verwondingen, terwijl aan hun kleren niets te zien was”.
Normaliter wordt bij dit soort frisse anti-guerilla acties soms een bescheiden hoeveelheid fosfor uit het vliegend materieel gemieterd om in alle duistere hoeken en gaten de vijand te kunnen localiseren. Maar in het geval van Fallujah was het wel een paar onsjes meer en stierven talloze burgers een vreselijke dood. En mochten ze al gevrijwaard zijn gebleven van de fosfor, dan liepen ze nog de kans om tegen een napalmvlammetje op te lopen. Want ook dat zou volgens de docu zijn gebruikt in Fallujah. Terwijl de VS in 1997 toch ook de Chemical Weapons Convention hebben ondertekend. Maar internationale verdragen staan sinds begin vorige eeuw ook wel bekend als vodjes papier.
De nieuwe beschuldigingen aan het adres van Washington zouden een lekker kluifje moeten zijn voor de OPCW. Dat is een club die erop moet toezien dat chemische (en biologische) rotzooi niet meer wordt gebruikt bij gewapende conflicten cq. oorlogen en dat de her en der opgeslagen voorraden worden vernietigd. De club heeft bijvoorbeeld heel ijverig Saddammeke achter zijn vodden gezeten om zijn shit te vernietigen. Maar is blijkbaar nog niet toegekomen aan een stijve controle in de VS. Wel een beetje begrijpelijk, want God’s own country is de grootste sponsor van de OPCW en je bijt natuurlijk niet makkelijk in de hand die je voedt.
Oh, voor we het vergeten. Die controleclub zit aan de Johan de Wittlaan in Den Haag. Wel effe kijken vanavond boys. Je kan er wel niks mee, maar het is misschien wel leerzaam.
maandag 7 november 2005
Uit een stukkie van Theo van Gogh dd. 16/4/2004.
“ ... Waarom weigeren Majesteit en de haren mee te doen aan een Russisch onderzoek dat wil uitzoeken of het DNA van de Romanovs nog te vinden is in het speeksel van de Oranjes? Een bloedlijn die officieel teruggaat tot prinses Anna Palowna, naar wie her en der nog wel ‘ns een straat of dorp is vermoemd. Prins Charles uit het Verenigd Koninkrijk had geen moeite met hetzelfde onderzoek en bleek verwant. Zou Majesteit kennis hebben dat haar oma Wilhelmina inderdaad verwekt is door deze of gene ritmeester te hove en niet door vanwege syf steriel geworden Willem III? Staatsrechtelijk maakt het niets uit - de Oranjes blijven de Oranjes -, maar vermoedelijk taxeert Majesteit dat een familie van bastaarden minder glanst in het koninklijke sprookje.
Als dat arme schepsel Margarita verstandig is, ondergaat zij wel die test en werpt het door haar gewenste resultaat - de verbroken band met de Romanovs, tante Trix voor. Zou er voor haar dan wel een centje van de Oranje-miljarden overschieten?”
Inmiddels heeft Margarita de goede raad van Theo dus opgevolgd en heeft inderdaad meegewerkt aan een DNA-test (1). Of ze van plan is om met de uitslag daarvan, wellicht aangevuld met de resultaten van Peter Nugter’s research, haar tante te belagen hebben wij nog niet kunnen achterhalen.
(1) zie deel 1 van gisteren
maandag 7 november 2005
Dat we dit nog mogen meemaken. Al op 14 maart 1981 meldde De Volkskrant in een pagina-groot artikel “Wat Khan kon, kon Khan nooit alleen” dat knappe knipperbollen die ooit op de TH in Delft op goede voet waren geraakt met Abdul Qadeer Khan, de geliefde vader van de Pakistaanse atoombom driftig hadden geholpen bij de opbouw van zijn nucleaire pretpark in Kahuta. Drie van hen werden met naam en toenaam genoemd: professor Burgers, professor Brabers en dr. Barendregt, plus het ingenieursbureau Comprimo. Drie jaar later werd Abdul
in absentia officieel tot spion uitgeroepen tijdens een strafproces. En dat is ie in de internationale pers altijd gebleven.
Nou zijn wij een miniscule David vergeleken met de Goliaths van de msm (mainstream media), maar wij zijn in talloze artikeltjes over Khan (1) blijven roepen, dat iemand die oogluikend de snoepwinkel mag leeghalen nooit een dief kan zijn. En dat allerlei met zonnebrillen, gleufhoeden en regenjassen volgestouwde organisaties exact geweten moeten hebben wat de Paki’s aan het doen waren. Ondermeer van de knipperbollen die in Kahuta kind aan huis waren. Geen hond die ons serieus nam. Wat wil je, wij zijn maar ufologen, conspiracy-denkers.
Maar als de tekenen niet bedriegen kunnen we vanavond na bijna 25 jaar voorzichtig een flesje prik opentrekken. In het televisieprogramma Zembla zal namelijk meer dan een boekje opengedaan worden over de rol die zowel politiek Nederland als het Nederlandse bedrijfsleven stiekem hebben gespeeld bij de opbouw van Khan’s pretpark. Met medeweten van de BVD, cq. de grote broers uit Langley, die heel toevallig sedert de tweede helft van de jaren zeventig over een fors uit de kluiten gewassen filiaal in Pakistan beschikken.
De SP en Groen Links hebben nu al een parlementaire enquête op hun verlanglijstje gezet.
En nou zal het ons gruwelijk benieuwen of de jongens en meisjes van die partijen ook kennis hebben genomen van onze serie “Lubbers en de muzelmannenbom”, waarin dezelfde soort shit aan bod komt in een plot om ook Iran rechtstreeks aan een nucleaire uitgaansgelegenheid te helpen. We hebben er een hard hoofd in, maar je weet maar nooit.
(1) Tik op onze eigen zoekmachine de magische naam Khan in en bij Sesam, er gaat een wereld voor u open.
zondag 6 november 2005
Ken je dat. Kom je als journalist met een briljant artikel binnenschuiven dat volgens jou zeker op de voorpagina moet belanden, desnoods de aankeiler, gaan de nomenclatura in de eind- en hoofdredactie een beetje zuinig zitten kijken. Zo van “nou ik weet het niet”. Of zeggen “leuk stuk gozer, komt op de voorpagina, maar als er belangrijker nieuws komt gaat het niet door”. Hou dan je fluit alvast maar een uurtje tussen de draaideur bij V & D, want het wordt niks.
Dat gebeurde gisteren met een interview met Edwin de Roy van Zuydewijn in het AD. De aankeiler viel buiten de boot en daar stond volgens de flamboyante Edwin nou juist de crux van het hele verhaal in. Drukken wij toch die crux af. Geen probleem. Crux:
Prinses Margarita heeft tijdens haar huwelijk met Edwin de Roy van Zuydewijn DNA afgegeven om aan te kunnen tonen dat er onwettige troonopvolgers zijn. Dat zegt De Roy van Zuydewijn in een interview met deze krant. Volgens artikel 24 van de Grondwet moet het koningschap erfelijk worden vervuld door de wettige opvolgers van Koning Willem 1, Prins van Oranje-Nassau.
"Margarita had een privé-rekening met de familie te vereffenen," aldus De Roy van Zuydewijn. "Waar dit over ging laat ik nu buiten beschouwing, maar het gevolg was dat zij vrijwillig DNA afstond voor onderzoek."
Onderzoeker Peter Nugter bevestigt dat het DNA-materiaal van Margarita beschikbaar is. "Ik heb ook genetisch materiaal van Helena van Nassau, de moeder van koningin Emma, en anderen. Het is een kwestie van combineren. Ik schat dat we 85 procent zekerheid hebben. Dat is wetenschappelijk gezien net iets aan de lage kant, maar we gaan verder. Al is het een lastig onderzoek door de tegenwerking."
Prinses Margarita en Edwin de Roy van Zuydewijn zijn in een
echtscheidingsprocedure gewikkeld. Binnenkort volgt er een tweede proces.
Aan een eerdere uitspraak van de rechter, waarin Margarita veroordeeld werd tot het betalen van alimentatie, werd volgens De Roy van Zuydewijn voorbij gegaan. De Amsterdammer geeft volgend jaar een boek uit, overweegt deel te nemen aan een nieuwe politieke stroming en heeft een nieuwe hond, Pablo.
Als we het dus goed begrijpen blijkt uit het Oranje-materiaal waarover meneer Nugter beschikt dat we twijfels mogen hebben over de vraag of de huidige generatie van koninklijke hoogheden wel rechtstreeks afstamt van Willem I. Oftewel, er is onderweg mogelijk wat slordig gepaard. Nou komt dat in de beste koninklijke huizen voor, maar als in dit specifieke geval de grondwet wordt vertrappeld is dat natuurlijk geen pipi de la chatte.
Is de aankeiler waarover we het hebben bewust in het ronde archief van het AD gemikt? Weten we niet. Maar het is niet voor het eerst dat er wordt gerommeld met de info rond en van De Roy van Zuydewijn. Zo is er bijvoorbeeld altijd weinig tot geen aandacht besteed aan zijn topfunctie bij het Bouwfonds, de vastgoedpoot van de ABN/AMRO die zulke kameraadschappelijke banden onderhield met het inmiddels gedecimeerde koningskoppel Willem Endstra/ Klaas Hummel.
Vroegen wij Edwin in het voorbijgaan of hij net als Margarita ook aanwezig was bij een door Chris Thunnessen (een van de Schimmen van Pim) georganiseerde bijeenkomst in Monaco in september 2000, zo gevoelig beschreven in Octopussy (31). Ja, daar was hij ook aanwezig. Maar van een incident met Klepper en Mieremet (onderwijl samen bezig met de schoonmaak van de hemel) stond hem helaas niks bij. Andere zaken uit die periode staan hem echter nog wel helder voor de geest. Hmmmm, jammie. Dat belooft nog wat.
zaterdag 5 november 2005
Weer smullen hè gisteravond bij NOVA. Over die volbloedterrorist Samir Azzouz en zijn volgelingen. Die wilden ergens in augustus effe een vliegtuig van El Al uit de lucht bij Schiphol halen. Jawel. Hadden ze natuurlijk vantevoren wel wat info voor nodig. Of er camera’s hingen op het terrein achter de FedEx, de plek die als schiettent moest dienen. Of en hoe vaak daar gasten van de bewaking rondhobbelden. De vluchtfrequenties van El Al. Etcetera. Klinkt professioneel. Maar wie moest die info verzamelen?
Citaat uit het CIE-rapport: “De jongen met de bril met de jampotglazen”. En hoe? “Mogelijke wapenleveranciers zijn onder meer Kapitein, Job B. en een Libanees. Van Kapitein is algemeen bekend dat hij een bazooka heeft of heeft gehad”.
Dus een gozer met -7 moest de boel afleggen en een bazooka moest een extra gat in een El Al-vliegtuig boren. Alleen weten we niet of die Kapitein Haddock dat ding nou nog had of niet. Zo, zo, zo, zo. Fuckerdefuck. Af, Bobby.
En over FedEx gesproken. Daar werkten volgens de CIE twee baarden met jurken die weigerden vrouwen een hand te geven. En een van die ontspoorden was in Londen toen daar bommen ontploften in de metro. Dus dat was wel errug verdacht.
Vind je het gek dat die aanslag niet doorging? Gelukkig vermeldt de CIE her en der dat een oordeel over de betrouwbaarheid van de verstrekte informatie niet kon worden gegeven. Anders zou je haast nog gaan denken dat ook hier het Schipholtunneldenken weer eens heeft toegeslagen.
Vervolgens waren de jongens en meisjes van oom Sybrand’s kweekreactor in Leidschendam weer eens aan de beurt. Volgens deze slimmerikken zou Samir de fotografenbeuker een paar aanslagen hebben gepland in oktober. Op de bunker waar hij op 31 oktober weer voor de kadi moest verschijnen. En op een assortiment politici. Maar daar heb je natuurlijk wel wat spulletjes voor nodig. Op zijn boodschappenlijstje stonden volgens de AIVD de volgende attributen:
“10 Kalashnikovs, twee pistolen met dempers, en tien gordels met vijf kilo explosieven die werken op batterijen. Hij zou over de levering worden gebeld op maandag 10 oktober tussen 17.00 en 18.00 uur op tel.nr. 00-32- ... Het afgesproken codewoord is: “Ik ben de man uit Barcelona, Spanje en Andalusië”.
Zonder twijfel hoorde dat stippelnummer waar die Don Quichote zich moest melden bij het adres Gallaitstraat 178 in het Belgische Schaarbeek, waar op verzoek van de AIVD een ploeg van het Federale Parket op 28 oktober binnenviel om daar een paar leden van de wel uiterst slordig opererende Hofstadgroep te knippen en te scheren. Maar verdorie nou. Er werd niemand in het pand aangetroffen en ... de boel was minutieus schoongemaakt. Zo, zo, zo, zo. Fuckerdefuck. Af, Bobby.
Van wie had de AIVD al die fraaie info? Zonder twijfel van die meneer B. die in het clubje van Samir was geïnfiltreerd en die goddomme op diezelfde 28ste oktober was gearresteerd door de Nationale Recherche. En juist die meneer B. zou indertijd dat eitje hebben geleverd aan de twee pyjamaterroristen, die zo knus in dat pandje van de AIVD woonden in de Haagse Antheunisstraat en die dat eitje gebruikten om een paar agenten onklaar te maken.
Dit hele verhaal blijft net zo suspect als een suite in een Domburgs hotel. Nog even en we stuiten op Jansen en Jansen, vermomd als Osama en Osama.
vrijdag 4 november 2005
Merkwaardig. Toen John Mieremet in 2002 op nogal nadrukkelijke wijze zo’n vijftig meloenen terugvroeg aan de toen nog in leven zijnde Willem Endstra, bekwam hem dat slecht. Hij kreeg een paar kogels voor zijn klus na een bezoekje te hebben afgelegd aan zijn advocaat, Evert Hingst. Volgens Span (zijn maatje Sam Klepper was Spic) zou Evert de aanslag hebben geënsceneerd.
Recentelijk ontrolde zich een min of meer analoog scenario. Mieremet klopte tot tweemaal toe op de deur van de vastgoedonderneming Iduna Investments BV aan de Kennemerboulevard in IJmuiden. Een vastgoedonderneming van Haico Endstra, bij definitieve ontstentenis van zijn broer Willem. Span wilde naar verluidt graag rapido vijf meloenen zien. En wat gebeurt er? Johnny wordt geconfronteerd met een wel erg heftige tropische verrassing.
Alleen was deze surprise vrijwel zeker niet door Evert geënsceneerd. Die was kort tevoren zelf ruw uit het leven weggerukt vlak bij zijn woning in de Amsterdamse Gerrit van der Veenstraat.
Geinig detail: het pand waarin Evert woonde is eigendom van Iduna Investments. Dat wil zeggen, de eerste en de derde etage. Evert bewoonde de tweede en had die begin september 2001 gekocht voor ruim 5 ton euro. Met een hypo van zes ton tegen een rente van 5,2 procent, verleend door de ING Amersfoort. Een pittige aflossing per maand, maar Evert was ook een pittige advocaat. Wellicht met alleraardigste neveninkomsten. Want voor niks gaat de zon op, niet waar?
Ook geinig dat de ING weer eens om het hoekje komt kijken. Herinnert ons aan de good old days toen we nog zo’n lol hadden met Willem, Jan Doets, het wat vroeg uitgetreden baasje van ING Real Estate, Benno Hoess, Hanneke Baars en George Jautze. Those were the days. Stay tuned.
vrijdag 4 november 2005
Langzaam, maar onontkoombaar groeit her en der de irritatie over de methodiek die de Somalische Jeanne d’Arc hanteert om ons domme Nederlanders voor te gaan in de strijd tegen de baarden. Via submissiefilmpjes, boekwerkjes, columns en gepeppersprayde uitspraken over de wrede Mohammed en de fascistische middenoostelijke regeringsleiders. Met alle gevolgen vandien.
Zo dient bijvoorbeeld op 25/11 een kortgeding van de niet onbemiddelde bewonersclub van het appartementencomplex aan het Haagse Burgemeester de Monchyplein versus de Staat der Nederlanden naar aanleiding van de entrée van de nieuwe zwaarbewaakte buuf in het gebouw.
Een ander voorbeeld: Ayaan was recentelijk aanwezig bij de opening van het academisch jaar op de Universiteit van Amsterdam. Dat viel niet bij elke daar studerende bolleboos in het putje. Getuige het debat dat maandag aanstaande door de politicologische studievereniging Macchiavelli wordt georganiseerd over een paar prangende vragen die intern als moerasgas zijn opgeweld naar aanleiding van haar komst in het gevolg van professor dr. Abram de Swaan. Leest u maar even de uitnodiging, gaan wij even stofzuigen.
Dat wordt dus even bikkelen maandag. Zal ons benieuwen of Ayaan en haar veertig dikke oortjes ook komen. En de wakkere mainstream pers.
donderdag 3 november 2005
We kregen een allerliefst mailtje dat we u niet willen onthouden. Het was afkomstig van Charley Skene en luidde alsvolgt:
“Ben de dochter van Harold Skene en ik wilde even iets zeggen over dit. Dit is jaren geleden gebeurd. Dus laat geschiedenis achter je liggen. En de helft is niet eens waar! En het zijn geen pornoboeren. Het zijn gewoon goede mensen die vroeger iets gedaan hadden met sekslijnen en dat noem je niet meteen een seksboer. Dus dat is nogal overdreven. Reinout (Oerlemans, red.) is gewoon een vriend van George en niet iets van een reddende engel, want dat heeft hij (oom George, red.) niet nodig. Hij kan heus wel voor zichzelf opkomen! Als jullie dat maar weten. En geen onzin meer gaan schrijven!”.
Lief hè? Maar hoe weet zo’n meisje dat allemaal? Zou er over deze serie gepraat zijn binnen de familie? Of gebeld zijn met oom Reinout? En wat moet dat nou als oom George en pappa voor de kadi worden getrokken? Daar moet je toch niet aan denken. Ondanks alles: Stay tuned.
donderdag 3 november 2005
Maken we niet veel mee. We kregen van MPC in Hilversum keurig antwoord op onze e-mail van 25 oktober jl. (zie vorige aflevering). Alleen niet van Jaap Wolters, de grote baas himself, maar van een trapje daaronder. Directeur Jan Hoekstra. Leest u even knus mee?
"Robinia heeft in het verleden inderdaad het aandelenfonds MPC €-Methodik (deelfonds van MPC Competence SICAV) verkocht. Dit product is in het verleden uit de markt gehaald. Vervolgens is een soortgelijk product op de markt gebracht: MPC Competence Europa Methodik AMI. De administratieve verwerking van dit product loopt niet meer via Luxemburg maar via NV Algemeen Nederlandse Trustkantoor ANT (ANT-Trust) in Amsterdam. Alle oorspronkelijke investeerders hebben geruime tijd geleden de gelegenheid gekregen om ook in te stappen in dit nieuwe product. Meer informatie over MPC Competence Europa Methodik AMI vindt u op onze website: www.mpccapital.nl. Wij hopen u zo voldoende te hebben geïnformeerd. Met vriendelijke groet,
Jan Hoekstra"
Nou Janus, wij zijn inderdaad voldoende geïnformeerd. Waarvoor onze innige dank. Maar waren alle oorspronkelijk deelnemers dat ook?
Wij dus even de boer op. En wat zei die? Dat de inmiddels in een faillissementsmoeras geraakte Ties de Vries wel had beloofd dat hij de hele Luxemburgse papierwinkel zou afhandelen en dat de investeerders hun inleg zouden terugkrijgen. Maar allebei mooi noppes. Geen uitnodiging om via ANT-trust je poen te laten groeien en bloeien en geen teruggave van de inleg bij MPC-Luxemburg.
Dat is dus een dead heat. Maar we hechten altijd onvoorwaardelijk aan de info van de mensen die onze assistentie inroepen. Dus MPC-Hilversum, hou de inbox in de gaten. En stay tuned.
woensdag 2 november 2005
Iets heel anders. Met enige regelmaat kunnen we lezen dat ouders van voetballertjes die net boven het maaiveld uitkomen de scheidsrechter opjagen als een verdwaalde haas, omdat ze het niet eens zijn met zijn beslissingen. En hun kinderen aanmoedigen om hun tegenstandertjes de onderkant van een graspol te laten zien. Dat heet stimuleren en die ouders doen dat met de stille hoop dat hun wijze lessen mogen bijdragen tot een glorieuze carrière van hun spruiten in de voetballerij. Vinden we krankjorem. Is het.
Nou heb je ook jongetjes die meer zien in de wielrennerij. Meestal worden die net als hun leeftijdgenootjes die achter een bal aanhollen gesteund door fanatieke ouders. Al kunnen die zich gelukkig niet uitleven in een drijfjacht op een man met een fluitje. Als ze zeven jaar zijn kunnen die jochies zich aanmelden bij de KNWU en dan krijgen ze een licentie of zo.
Heel veel meer doet de bond verder niet voor ze, zo vernamen wij uit welingelichte kringen. Tot ze zo’n beetje zeventien zijn. Dan wordt er serieus gekeken of ze over voldoende talent beschikken om een Boogert, Dekker of Nys te worden. Oh, Nys zegt u niks? Dat is een Belgische wereldtopper in het crossen en die rijdt voor RABO. En geloof het of niet, er zijn heel jonge kinderen die ook al heuse crosswedstrijdjes rijden om later net zo groot te worden als Nys. Gestimuleerd door hun ouders.
Neem nou afgelopen zondag in Tiel. Daar kroop in redelijke vroegte een leuk pelotonnetje wielrenners in de dop op het aluminium ros om zich het zuur te rijden over een parcours door beemd en veld. Hoorde een trouwe KM-lezer een van de deelnemertjes voor aanvang van de wedstrijd aan zijn vader vragen of die asjeblieft niet zijn “pufje” vergat mee te nemen naar de meet. Onze abonnee dacht nog dat het ging om een kereltje dat aan een astmatische aandoening leed of aan bronchitis en ondanks die handicap zijn neus aan het venster wilde drukken. Navraag leerde echter dat het gebruik van pufjes schering en inslag was onder de aanstormende wielerjeugd en dat dat in de meeste gevallen niet op doktersvoorschrift was.
Kennelijk dus pufjes om hun prestaties op te krikken. Zijn die ouders nou mesjokke of lijkt het maar zo? En houdt de KNWU zijn jeugdige leden dan niet in de gaten? Nee. Er zouden volgens insiders zelfs geen medische keuringen door de bond worden georganiseerd. Lekker hè? Je zou bijna je koter aansporen om te gaan biljarten. Maar misschien raakt ie dan wel weer aan de drank. Je zal kinderen hebben.
woensdag 2 november 2005
Allah zij geprezen. Ayaan Hirsi Ali heeft gisteren beloofd in Nederland te zullen blijven. Stel je voor dat zij naar de Verenigde Staten verhuist. Dan zou alleen Geert Wilders overblijven om te zorgen voor de radicalisering van onze muslimjeugd. En met alle respect voor Geert, da’s toch te weinig. Bovendien zou de Dienst Domeinen dan voor Jan Lul zo amechtig bezig zijn geweest om dat appartement aan het Burgemeester de Monchyplein in Den Haag geheel in te richten naar de wensen van onze moderne uitgave van Kenau Simonsz Hasselaar. Kunnen we die mensen niet aan doen.
Oh, by the way. We hadden gisteren nog niet dat penthouse in die luxe woontoren genoemd of het verdween uit de Funda-etalage op het internet. En wij maar lullen dat die regenjassen van oom Sybrand en aanverwante speurneuzen niet goed opletten.
dinsdag 1 november 2005
Naar aanleiding van onze vorige aflevering over de langzame transformatie van het Haagse hotel Des Indes van poepchique hotel in poephotel ontvingen wij een mail van de kunstenares Ine Veen. Ook zij veegde de vloer aan met het voormalige clubhuis van de LPF en vooral met de huidige directie. Geniet u even mee.
"Brutale sloop van monumentale ruimte
Den Haag - schilder/schrijver Jean Thomassen heeft op 11 oktober jl. zijn portret van ballerina Anna Pavlova weggehaald uit hotel des Indes. Het is een protest tegen de schandalige sloop van de sterfkamer van de ballerina en het verwijderen van alles wat er nog aan haar herinnerde.
Directeur Claudia Pronk zei tegen een journalist van het AD niet te weten waar de koperen gedenkplaat was gebleven die in 1981 werd geschonken en sindsdien de entree sierde. Ook de kandelaars die ooit aan het sterfbed stonden van de balletlegende waaraan het hotel zijn wereldfaam dankt blijken verdwenen, net als het portret dat Thomassen maakte i.v.m. de 65ste sterfdag van Pavlova en dat in 1991 werd onthuld door de ambassadeurs van Engeland en Rusland. Het bleek in de opslag te staan en mevrouw Pronk zou er wel een mooie plek voor vinden, verklaarde ze in de krant. Thomassen was daar echter nooit iets over gevraagd en haalde uit protest het kunstwerk weg omdat er zijns inziens niets meer herinnert aan Pavlova in het huidige hotel.
Van kamer 111 zei Directeur Pronk in de krant ook niets te weten en dat klopte niet helemaal want mevrouw Pronk had maanden er voor nog contact met Thomassen gehad die haar ook een exemplaar van zijn biografie over Pavlova ter hand stelde dat aan duidelijkheid niets te wensen over liet wat betreft de sterfkamer nummer 111.
De eigenaars waren ook al eens schriftelijk benaderd door JeanThomassen, die in een brief zijn verontrusting kenbaar maakte over de sloopplannen van de Pavlovakamer. Hij kreeg nooit antwoord.
Jean Thomassen heeft contact gezocht met drs. Magdelijns, het hoofd van Monumentenzorg, om eens te vernemen of er eigenlijk wel toestemming is verleend voor deze sloop. Ook sprak hij met kamerlid Hilbrand Nawijn over deze kwestie.
Wat nu nog aan Pavlova herinnert is een bordje met de mededeling Anna Pavlova-Library, wie denkt dat je daar boeken kunt vinden heeft het mis, er is niet 1 boek aanwezig..."
Alstublieft. Neemt u het zo mee of moeten we het even inpakken?
dinsdag 1 november 2005
Een fraai stukje anonieme vrije meningsuiting op het internet: “Junks = afval. Afval hoort naar de vuilnisbelt gebracht te worden. Afvalverbranding is ook een goed idee”.
Aanleiding tot dit heldere proza was een recente rel in Amersfoort. De gemeente had besloten in een leegstaand pand aan de Kleine Haag een opvangcentrum voor zo’n zestig verslaafden in te richten. De buurtbewoners waren des duivels omdat volgens hen de besluitvorming vagina was geweest en een dergelijke opvang in het centrum van Amersfoort in hun optiek te zot voor woorden was. Oh zeker, die verslaafden moesten geholpen worden. Maar dan wel ergens aan de rand van de stad. Of in een boederijtje buiten de stad. Met geiten en hobbykippen. En niet in een keurige woonwijk met her en der best leuke koopwoningen.
Dat laatste werd naar goed gebruik niet frank en vrij uitgesproken, maar speelde uiteraard wel degelijk mee. Begrijpelijk. Heb je net na hard werken een prima eigen woning onder je kont en hop daar komen ineens een zootje verslaafden naast je wonen. Da’s effe lekker. Je huis meteen een drol en een knikker waard.
Moeilijkheden van dezelfde orde lijken aan de oppervlakte te komen aan 't redelijk deftige Burgemeester de Monchyplein in Den Haag. Zij het dat de aanleiding wel een paar centimeter verschilt. Kortgeleden kwam namelijk een appartement vrij in de daar gevestigde luxe woontoren. Altijd een verrassing wie en van welke pluimage de volgende bewoner zou zijn. Een tipje van de sluier werd al vrij snel opgelicht toen de Dienst Domeinen van het Ministerie van Financiën met verve in de woning aan de slag ging. Volgens sommige torenbewoners ging het niet om het vluchtig plakken van een paar rolletjes Rauhfase en het hap snap uitsmeren van een lik verf. Nee, nee. Er zou volgens hen voor meloenen aan het appartement zijn gedokterd. Met opvallend veel veiligheidssnufjes.
Dat laatste was niet verwonderlijk. De nieuwe medebewoner zou namelijk Ayaan Hirsi Ali zijn. En dat zou vanzelfsprekend ernstige consequenties hebben. Nog net geen zoeklichten op de pui en rollen prikkeldraad om het pand heen, maar in ieder geval wel een politiepost voor de deur, dikke nekken in de lift en overal camera’s. Da’s effe lekker. Je appartement meteen een uitwerpsel en een knikker waard. Nou ja, misschien iets meer. Maar toch. Oh zeker, mevrouw Hirsi Ali moet geholpen worden. Maar kan ze niet beter buiten de stad gaan wonen? In een boerderijtje met geiten en hobbykippen.
Volgens berichten uit de Haagse samenleving heeft een van de bewoners van de toren, die voordat de malaise begon zijn penthouse bij makelaar Nelisse in de etalage had gezet voor
2.650.000 euro k.k., een kortgeding aangespannen tegen de Staat der Nederlanden. De reden moge duidelijk zijn. Over dilemma’s gesproken.
maandag 31 oktober 2005
In ons artikeltje Staatsgeheim (1) van 6 juni 2005 maakten wij al eens melding van een nieuw in wezen al in 2004 afgemetseld epos van de hand van Cyriel Fijnaut over de toestand waarin onze nationale terreurbestrijding zich bevond. Die toestand was volgens Cyriel net zo treurig als een peloton doodgravers in een uienveld. Maar veel spectaculairs om die conclusie te onderbouwen had onze bolleboos in criminele zaken eigenlijk niet. Tot in november van dat jaar Theo van Gogh werd afgemaakt op de Amsterdamse Linnaeusstraat door een korangestoorde op een fiets en kort daarna bij de slag in het Haagse Laakkwartier twee door de AIVD geknuffelde pyjama-terroristen glorieus van hun bed werden gelicht. Niet dan nadat ze met een eitje een paar agenten van burgemeester Deetman’s koddebeierkorps het ziekenhuis hadden ingeholpen. Kijk, en dat eitje lag Deetman zwaar op de maag. En sinds eind vorige week alleen nog maar zwaarder. Want toen kwam aan het licht dat volgens een paar boys van de door de AIVD gedoopte Hofstadgroep dat eitje geleverd was door iemand die al geruime tijd in het geweer was voor de AIVD. Iemand die eveneens tot de kennissenkring van Samir Azzouz behoorde, die vandaag in hoger beroep weer voor de kadi staat wegens vermeende banden met voornoemde groep en het plannen van aanslagen.
Wij weten niet of dat ook allemaal in het nieuwe meesterwerk van Fijnaart is opgenomen. En Deetman ook niet. Staatsgeheim. Het lijkt hier Moskou wel. Of Washington.
maandag 31 oktober 2005
Interessant hoor. Dat die Scooter Libby voor de kadi wordt gesleurd omdat ie tegenover de grand jury zo heeft zitten te liegen dat de microfoon ervan krulde. Want Scootertje is niet de eerste de beste boerenleut. Tot afgelopen vrijdag was hij de rechterhand van vice-president Cheney, de Djenghis Khan van de Halliburton-horde.
Maar het is jammer dat er kennelijk onvoldoende bewijs is gevonden om hem aan te klagen wegens het in de wind hangen van CIA-agente Valerie Plame. Waardoor niet alleen zij, maar ook de CIA-frontfirma waarvoor zij werkte (Brewster, Jennings & Associates) het bordje “closed” voor het raam konden hangen. Wat een flinke dreun betekende voor de stille strijd tegen de illegale handel in nucleair materiaal en andere dodelijke ongein waarmee deze onderneming zich bezighield.
Een uiterst ongelukkige manoeuvre van de junta in het Witte Huis dus, die notabene zijn oorsprong vond bij een krullenjongen van de Italiaanse geheimedienst. Met een rapport waaruit zou moeten blijken dat Saddammeke yellowcake had gekocht van Niger om de wereld in de nabije toekomst te verrassen op een smakelijke nucleaire high-tea, maar dat zo nep was dat zelfs -om eens wat te noemen- een commandeur van het jenevergenootschap daar moeiteloos doorheen zou hebben geprikt. Zelfs na een gezellig borreluurtje.
Nadat Bush de inhoud van het rapport willens en wetens toch meenam in zijn State of the Union van januari 2002 en het zelfs als een van de pijlers gebruikte voor zijn besluit tot de Hitleriaanse invasie van Irak werden langzaam de rapen gaar. Uiteindelijk resulterend in de val van de eerste domino in het Witte Huis: Scooter.
In de tussentijd was de Britse medefirmant ook in moeilijkheden geraakt. Blair had namelijk net als Bush naast andere shitinformatie eveneens gebruik gemaakt van het Italiaanse yellow cake-rapport om zijn land in een agressie-oorlog te storten. En werd daarvoor stevig op de tenen gestampt. Tony Baloney moest zich in alle denkbare bochten wringen om een vroegtijdige uittreding te voorkomen. Mede dankzij zijn verzekering dat zijn regenjassen van MI 6 ook over eigen materiaal beschikten dat op Saddammeke’s high tea-voornemen wees, bleef een grote meerderheid van zijn lamlendige “socialistische” partij achter hem staan.
Dat brengt ons waar we wezen willen. Bij onze grote roerganger in het Haagse torentje, die zich indertijd met genante graagte aansloot bij de Angelsaksische alliantie om de winst van de Blitzkrieg tussen Eufraat en Tigris te consolideren. Met steun van een grote meerderheid in de Tweede Kamer. Inclusief de “socialistische” Partij van de Arbeid.
Het besluit daartoe was mede ingegeven door een briefje van Tony for Balk’s eyes only. Wat daarin stond bleef dus geheim, maar we stuurden onze stoere jongens en meisjes wel degelijk naar een gebied waar de illegale Krieg zijn Blitz was verloren en een ellendige guerilla woedde en woedt.
En wat zei Balk toen er achteraf wat gesputter in de Kamer kwam? Hetzelfde als Tony. Dat zijn regenjassen ook over eigen materiaal beschikten dat wees op Saddammeke’s snode plannen. Drie keer raaien over welke bron die boys beschikten. Heel goed. U mag blijven. Frans van Anraat. Jarenlang de agent in place in Baghdad, die bij de nadering van de Angelsaksische houwdegens in april 2003 keurig via Syrië naar een Amsterdams pandje van de AIVD werd geloodst. Tot hij na ruim anderhalf jaar door de Nationale Recherche in de vodden werd gegrepen. Nou kon die Helderse marinierszoon wel wat vertellen over de chemische rotzooi die in de jaren tachtig via hem bij Snorremans terecht was gekomen, maar of ie veel kaas had gegeten van nucleaire snuisterijen en Snorremans’ planning moet ernstig worden betwijfeld.
Vraag is nu of Balk loog in commissie. Wist ie net als Bush en Blair dat Saddam geen moer meer over had van zijn chemisch/biologisch wapentuig en zeker geen geheim nucleair programma aan het ontwikkelen was? En dat het verwijzen naar de weigering van Saddam om aan de zoveelste resolutie van de VN te voldoen erg veel lijkt op het bedekken van je fluit met een theeblaadje?
Tuurlijk krijgen we geen antwoord op die vragen. Wie zijn wij helemaal. Daarom plakken we er nog maar eentje tegenaan. Wat is in de praktijk het verschil tussen Bush, Blair, Balk en Poetin? Het woord is aan Peter d’Hamecourt.
zaterdag 29 oktober 2005
Oei. Blijkt er binnen de door de AIVD zorgvuldig opgekweekte Hofstadgroep een suspecte Marokkaanse meneer te hebben rondgewaard. Die af en toe prominent in beeld kwam bij de stoottroepen van Donnie en Remmie, maar nooit bij zijn boernoes werd gegrepen. Bewust niet want die meneer zou actief zijn als infiltrant cq. informant van de jongens van oom Sybrand. So far, so good. Maar diezelfde meneer zou ook de eitjes hebben geleverd, waarmee de twee pyjama-terroristen in de Haagse Antheunisstraat een paar koddebeiers van Wim Deetman een dog day afternoon bezorgden. Gek? Helemaal niet.
Neem nou de aanslag in Madrid. De explosieven die werden gebruikt waren geleverd door ene José Emilio Suarez Trashorras, een politie-informant op het gebied van drugs, wapens en explosieven. Verder bleek het vrouwtje van José te beschikken over het telefoonnummer van het hoofd van de Tedax, de bomsquad van de Guardia Civil. Buenas dias.
En dan zijn we er nog niet. Binnen de groep gederailleerden die verantwoordelijk was voor het afzichtelijke Madrileense pandemonium op 11 maart 2004 was een deep throat actief, de Syriër Maussili Kalaji. Hij voorzag de brombigotes jarenlang van eersteklas informatiemateriaal over de jihadjememaars die in Spanje samenklonterden. Maar diezelfde Maussili leverde wel de mobieltjes waarmee de bommen in de forensentreinen tot ontploffing werden gebracht. Gracias. De nada.
En neem de aanslag in Londen. Haroon Rashid Aswat, de man die als mastermind wordt beschouwd van de treurige gebeurtenissen in de metro op 7 juli jl., was al years and years als informant in touw voor de Britse zonnebrillenvereniging MI 6. Good murnin’.
Om maar te zwijgen over alle dwarsverbindingen tussen de directie van Osama’s Flying Circus en luitjes van de CIA, FBI en meer van dat moois.
Dus helemaal niet gek als die Marokkaan uit Rotjeknor die eitjes inderdaad blijkt te hebben geleverd. Dit is gewoon Gladio. De Rode Brigades. Nijvel. Yellow cake uit Niger. Roept u maar. De strategie van de angst.
En volgende week staat Balkenbende een preek te houden op de plek waar Theo sneuvelde omdat de AIVD even niet goed had opgelet. Het is om te kotsen.
vrijdag 28 oktober 2005
Twee keer per jaar wordt de Jaarbeurs van Utrecht opgeschrikt door de zogenaamde second home international expo. Kunnen mensen die ondanks alle shit die Zalm in de loop der tijd heeft bedacht toch nog wat spaarcentjes over hebben een tweede huisje aanschaffen op een aangenaam plekje van deze aardkloot. En wat denk je wat er afgelopen voorjaar ook tussen de aanbiedingen zat? Hotel Hoheleye. Kon je een kamer kopen. In de folder stond dat november dit jaar de boel verbouwd wordt om de toekomstige kamerbezitters nog meer comfort te bieden. Een loffelijk initiatief van de eigenaar van het pand, de Dutch Investment Groep. Zelfs een novice van het vmbo-onderwijs zal een vraagteken zetten bij het woord “Groep” in plaats van “Group”, maar soit. Niet zeiken.
Een van de potentiële kopers was zo goochem om google op te snellen voor wat extra info over Hoheleye. En jawel, die vond hij. Bij ons. In deze serie. Bijvoorbeeld onder de nummertjes 99 en 101. Een drama waarin de Turkse ondernemer Dagistan Dalkiran de prikkels tegen de verzenen van onze vriend Jaap de Bode probeerde te slaan vanwege een niet ontvangen bedrag van drie tonnetjes. Ten lange leste zag Jaap geen andere mogelijkheid dan de Bude te verpatsen aan Herr Jürgen Neiniger, Wohnhaft Suite 14, Galeria Edificio Alfil 19, Avenido Ricardo in Marbella.
Nu is dus de vraag valide of die Jürgen een van boys achter de Dutch Investment Groep is. Of dat er toch sprake is geweest van een volwassen scam van Jaap om die eigenwijze Turk en andere schuldeisers het bos in te sturen. Zeg niet dat het niet kan. Dus een kamer kopen in Hoheleye? You’d better think twice. Stay tuned.
donderdag 27 oktober 2005
Tuurlijk. We hebben ons vaak kostelijk vermaakt met de avonturen van Jaap de Bode. Echt gelachen. Maar we mogen natuurlijk niet uit het oog verliezen dat ie heel wat goedgelovige luitjes her en der de boot heeft ingeholpen. En meneer Bouman waarschijnlijk tot wanhoop heeft gedreven. Meneer Bouman? Ja, de curator van Jaap’s ruïne.
Op 12 oktober jl. heeft hij maar weer eens een verslagje de wereld ingeschopt over zijn dwaaltocht door de talloze kerkers, spelonken en geheime gangen die het ingestorte bouwwerk langzaam maar zeker prijsgaf. Een wondere wereld vol Sunseekers, Maaspoorten, Butzbachen, etcetera, met hier en daar de naam van een bekende figuur uit deze kasteelroman. Zoals die van de wat enigmatische Hilversumse advocaat Victor Boitelle, of van een bekend begrip als RAM Holding van de soms rigoureus opererende ondernemer R.A. Maurits uit het rustieke Bosch en Duin (1). Als u nog eens wilt nagenieten, ga gerust uw gang.
Op 15 april 2006 mogen we de volgende editie van meneer Bouman’s “Quest for Jaap’s Holy Grail” verwachten. Wij zijn nu al vol blije verwachting. En het zal ons benieuwen wanneer er eindelijk eens een producent opduikt die van dit meesterwerk een film in elkaar hangt. Met aan het eind: “Stay tuned”.
(1) Zie voor een enerverende episode waarin beide heren figureren aflevering 133 van deze serie op de Followup-site.
woensdag 26 oktober 2005
Eerst was er in februari de vraag van de geachte afgevaardigde Krista van Velzen. Of de CIA in 1986 een rol had gespeeld bij de beslissing van het OM in Amsterdam om de “spionagezaak” tegen Abdul Qadeer Khan, de vader van de Pakistaanse bom, maar geen tweede ronde te laten beleven.
Zegt Piet Hein in antwoord op deze vraag dat hem na grondig dossieronderzoek niets was gebleken van CIA-activiteiten bij het nemen van die beslissing. Je zou dan toch zeggen dat ie in ieder geval het bewuste strafdossier heeft doorgenomen.\
Maar wat vertelde de vice-president van de Amsterdamse rechtbank Anita Leeser in september bij NOVA? Dat dat dossier uit de schappen van het Amsterdamse parket was verdwenen. In de lichte verwarring die daarna ontstond kwam het bericht dat het bewuste dossier over de houdbaarheidsdatum heen zou zijn geweest en te dien gebruikelijk was versnipperd.
Deze tegenstrijdige berichten waren voor ons aanleiding om ons in het artikeltje “Khaantjes” dd. 11 september af te vragen welk dossier Piet Hein dan in februari had gezien en of het daarna misschien in ongerede was geraakt? Of dat ie helemaal had niks gezien en maar wat uit zijn keurig gesteven boordje had zitten oreren?
Dus stuurden wij Krista een mailtje waarin wij wezen op de discrepantie tussen de uitspraken van Piet Hein en Anita. Was Krista enthousiast over en ze ging opnieuw Piet Hein te lijf. Netjes. Met vragen. Was het dossier nou weg of niet?
Gisteren sprak Piet Hein het verlossende woord. Het was weg. Piet Hein had in september iedereen bij de Rijksarchiefinspectie uit zijn lichte dommel gehaald. Maar nee hoor, noppes. Anita had gelijk. Het dossier was pleite. Al dan niet versnipperd.
Ach, kleinigheid. Kan gebeuren. Die Abdul heeft inmiddels de halve wereld op weg geholpen richting atoombom, maar in Nederland gooien we gewoon het dossier in de versnipperaar. Hoppa.
Blijven we nog wel zitten met de vraag hoe Piet Hein in februari erin is geslaagd om uit een verzameling snippers een antwoord te destilleren op de eerste vraag van Krista van Velzen.
dinsdag 25 oktober 2005
En wij vorige keer maar schrijven dat er in Nederland geen MPC-filiaal was. Was er wel. MPC Capital, gevestigd aan de Utrechtseweg in Hilversum sinds 1998. Dus toen in november/december 2003 de Luxemburgse dochter van de Duitse investeringsmoloch door het ijs zakte had de Robiniafakkel meteen kunnen worden overgenomen door MPC Capital. Om te kijken of voor de teleurgestelde hardhoutliefhebbers misschien nog een leuk fondsje stond te bloeien in ’t Gooi. Was ook toegezegd, maar tot nu toe geen nieuws. Wat je al gauw op de gedachte brengt dat MPC niet zo happig was om blijvend betrokken te zijn bij het
schemerige avontuur van Ties de Vries en zijn volgelingen.
En waarom zou je ook? Het gaat hartstikke goed met de Hilversumse geldzak. Vooral met de scheepvaartfondsen. Maar zelfs in de wat aarzelende vastgoedsector boert MPC er vrolijk op los. Althans volgens Jaap Wolters, een vroegere tandensmid die zich heeft bekwaamd in de stenenhandel. Nou, leuk voor Jaap en zijn maatjes (Ulrich en Ben), maar wel knap lullig voor de Robinia-club. En aangezien we altijd voor David in de weer zijn en nooit voor Goliath schreven we de volgende e-mail aan Jaap:
“Geachte heer Wolters,
Volgens door ons ontvangen informatie zouden investeerders van Robinia Gold na het echec van MPC Competence SICAV in Luxemburg eind 2003 door MPC Nederland worden opgevangen en begeleid bij het investeren in een nieuw fonds. Dat zou tot nu toe achterwege zijn gebleven. Mocht dat juist zijn, zou u ons dan kunnen zeggen waarom MPC het tot nu toe heeft laten afweten? Dit ten behoeve van de artikelenserie “De bomen en het bos” op onze website.”
Kijken of Jaap een paar gaatjes in het hardhout ziet. Stay tuned.
dinsdag 25 oktober 2005
Nog effe en er zitten straks zo rond de 2500 Nederlandse ijzervreters in Afghanistan. Waarvoor? Om de democratie te laten gedijen tussen de papavervelden. Hoe lang de jongens en meisjes van Henk Kamp (voortreffelijke achternaam trouwens in deze context) daar moeten blijven is niet duidelijk. Jaren? Eeuwen? Het heeft hier per slot ook wat langer gedauert dan een Zigarette voordat onze democratie sterk genoeg was om de ramp rond onze eigen two towers (Pim en Theo) met ijzingwekkende soepelheid te verwerken. En de opkomst van Balkenbende’s junta met de gelatenheid van een hele kudde Ioors over ons heen te laten komen.
In Afghanistan zijn er geen tekenen dat het daar allemaal wat sneller zal gaan. Een voorbeeld:
Op de eerste van deze maand ging ene Ali Mohaqiq Nasab, de uitgever van Haqooq-i-Zan (Vrouwenrechten), achter het gaas. Wegens uitingen van blasfemie in twee gepubliceerde artikelen. Die waren gericht tegen de wet die het mogelijk maakt om mensen dood te gooien met stenen als ze de euvele moed hebben te breken met de Islam, tegen de goede Afghaanse gewoonte om buiten de deur wippen door heren der schepping te bestraffen met 100 zweepslagen en tegen de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen waar het gaat om het afleggen van getuigenissen (de getuigenis van een vrouw is ongeveer net zoveel waard als een belofte van Gerrit Zalm).
Ach, denk je dan, met de elite van Henk Kamp in de buurt en al die democratisch gekozen volksvertegenwoordigers zal die Ali wel gauw weer terug zijn op de burelen van zijn vrouwenblaadje. Ja, houdoe. Ali kreeg van de kadi twee jaar voor zijn mik wegens zijn tegen de sharia indruisende artikelen. En denk nou niet dat Ali gewoon pech had omdat ie als kadi een of andere ouwe ingedutte tulband had getroffen aan wie de hele westerse democratiseringsgolf voorbij was gegaan omdat ie op een terp zat. Helemaal niet. De klacht tegen Ali kwam van de topadviseur van de ook al zo democratisch gekozen president Karzai. En via de chef van het Opperste Gerechtshof kreeg de kadi die met de zaak versus Ali werd opgezadeld te horen, dat ie die brutale uitgever in het gevang moest sodemieteren. En wat doe je dan als kadi? Juist. Die Taliban waren droef, maar dat zootje ongeregeld van Karzai kan er ook wat van.
Leuk hè, dat je als jongens en meisjes van stavast mee mag doen aan zo’n Operation Enduring Freedom? En het verdedigen van een democratie met een sharia-randje of andersom. Daar kan je mee thuis komen.
maandag 24 oktober 2005
Asjeblieft. Daar ga je met je goeie fatsoen. Ga je er een keer van uit dat een rapport van een Kofi-cornerleverancier wel zal deugen. Dat het gründlich is. Sta je meteen voor Jodocus. We mogen namelijk grote twijfels hebben over de juistheid van het tussenrapport van Detlev Mehlis, die een half jaartje geleden opdracht had gekregen om de moord op de Libanese premier Hariri uit te vlooien. Onze oosterbuur kwam min of meer tot de conclusie dat een stel Syrische geheimschrijvers betrokken waren geweest bij de aanschaf van Hariri’s ticket to Allah’s place. Onder wie een broer en een zwager van president Bashar al-Assad.
Leuk verhaal, dat Mehlis in het mondaine Marbella optekende uit de mond van de 42-jarige Zuheir al Siddiq, die zich telefonisch bij Kofi’s speurneus had gemeld. Lekker in het Spaanse zonnetje vertelde Zuheir dat zijn appartement in Chalda ten zuiden van Beirut als hoofdkwartier had gediend voor het complot om Hariri te kelen. Er waren volgens hem 7 Syrische jongens uit de cloak and dagger-sfeer bij hem aan het knutselen geweest samen met nog vier Libanese collega’s. Maar het besluit om de Libanese premier de lift naar de eeuwigheid in te duwen was in Damascus genomen. Zeker weten.
Op het oog dus Katze im Bakkie voor Mehlis. Ware het niet dat Zuheir een eersteklas zwendelaar bleek te zijn voor wie noch de Libanese noch de Syrische petoet terra incognita was. Nam niet weg dat hij een paar jaar geleden tegen een dochter van een Libanese politicus aanbumpte en met haar trouwde. Sindsdien leek het een stuk beter te gaan met Zuheir. In augustus van dit jaar belde hij zelfs uit Parijs naar zijn broer in Damascus dat ie miljonair was geworden. Of het telefoontje uit de Ritz, Intercontinental of iets anders hoogpoligs kwam is niet bekend. Maar voor hetzelfde geld belde de Syrische zwendelaar uit het Zwembad, het hoofdkwartier van de Franse geheimedienst, die Zuheir koesterde als de Mona Lisa.
Of hij inderdaad tot de status van miljonair was verheven hoeft geen fata morgana te zijn. Om begrijpelijke redenen werd hij na de moord op Hariri zwaar gestiekt door diens aanhang en dat stelde hem ondermeer in staat om eens lekker uit zijn kaffiyeh te gaan in Marbella. En te genieten van de gastvrijheid van de daar wonende Rifat al-Assad. De oom van de huidige Syrische president. Ooit het hoofd van de Syrische geheimedienst, maar eruitgekegeld door Bashar’s vader toen zijn intriges wat al te bar werden (1).
So far, so good voor Zuheir. Maar daar kwam vorige week maandag plotseling verandering in. Hij werd in Parijs gearresteerd. Aanvankelijk had de illusionist namelijk verteld dat hij een maandje voor de aanslag op Hariri de benen had genomen. Maar daar kwam hij op terug. Hij verklaarde namelijk eerder deze maand schriftelijk dat hij aanwezig was geweest bij het vuurwerk en als chauffeur gediend voor een paar van de complotteurs. Zuheir zit nu in de nor en het lijkt erop dat Mehlis’ rapport, dat vrijwel zeker morgen de aanleiding is voor de Amerikaanse regering om in de VN de zaak tegen Syrië op scherp te zetten, net zo hinkt als een grutto met een hamstringblessure. Niet dat dat wat uitmaakt voor de firma Bush & Blair Ltd., want in de casus van Irak heeft de informatie van en via Ahmed Chalabi (2) over Saddammeke’s WMD’s en diens contacten met de directeur van het Flying Circus ook tot het gewenste resultaat geleid. Nou, over een zwendelaar gesproken. Voor die Zuheir is best nog iets moois weggelegd in Damascus. Syria, here we come.
1. Zie voor Rifat op deze site onder andere aflevering 11 van de serie “Lubbers en de muzelmannenbom” dd. 13 oktober jl. en de artikelen “Neerland’s stille kracht” en deel 6 van “Het schaduwcommando van de prins” op de site van de Morgenster.
2. En grijp naar onze zoekmachine als u nieuwsgierig bent naar Chalabi. Niet te kort.
zaterdag 22 oktober 2005
Volgens een net uitgebracht rapport van de VN is Syrië verantwoordelijk voor het opblazen van de Libanese premier Hariri in februari van dit jaar. Omdat we nog steeds niet zijn toegevoegd aan de mailinglist van de Kofi-corner zijn we niet in de gelegenheid geweest om het bewuste rapport even door te nemen. Laten we ondanks die handicap eens aannemen dat de conclusie niet ver van de waarheid af ligt. Dan is dat ernstig. Maar om meteen te gaan brullen dat er sprake is van een nieuwe crisis in het Midden-Oosten is net zo belachelijk als een minigravure van Balkenende op je eikel laten aanbrengen.
Maar wat doet Condy Rice, de black magic woman van het Witte Huis? Die roept meteen dat we forse maatregelen tegen Syrië moeten nemen. Een boycot of zo. Want, zegt Condy, "aansprakelijkheid wordt erg belangrijk in de internationale gemeenschap”.
Oh? Is dat zo? Nou, mogen wij dan ook de VS aansprakelijk stellen voor de moorden op Patrice Lumumba, Salvador Allende en Ngo Dinh Diem? Om eens een triootje op te noemen.
Hm, Condy? Nee, we hebben het niet over herhaalde pogingen om Castro een enkele reis mausoleum te bezorgen. We hebben het niet over de aansprakelijkheid voor de overvallen op Grenada, Panama of Irak vrij naar Adolf. Over mensonterende praktijken in de Abu Graib-petoet of het lieflijke onderkomen in Guantanamo. Nee, puur en alleen over drie moorden op regeringsleiders die niet lekker lagen in Washington. Gewoon als voorbeeld. Kijk, mevrouw Rice, op het moment dat de VN zich daar in alle openheid over kan uitspreken en de VS de heat neemt, op dat moment mag je pas je scheur opentrekken over de aansprakelijkheid van Syrië voor de moord op Hariri. Eerder niet.
vrijdag 21 oktober 2005
Op 4 oktober jl. werd het door Jort Bretels als “poepchique” beoordeelde hotel Des Indes in Den Haag na een flinke opknapbeurt weer officieel heropend. Wij waren weer eens niet uitgenodigd, ondanks de door ons gratis geleverde p.r. (ondermeer in deze serie). Wij konden helaas dus ook niet beoordelen of de tot momenteel tot de Méridien-keten behorende luxe herberg inderdaad nog steeds het predikaat “poepchique” verdient of niet. Een van onze vaste lezers vond van niet. Hij schreef:
"Het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer lijkt verrassend goed te passen op het verhaal rond de renovatie van het Haagse Hotel des Indes. De plek waar koningen en keizers hebben overnacht en de beroemdste ballerina uit de geschiedenis stierf. Een gebeurtenis waar dit hotel zijn bekendheid aan dankt.
Veel mensen die bij de heropening waren riepen niet gehinderd door enige kennis van zaken dat het erg mooi was geworden ... Het had immers 35 miljoen euro gekost en daar mag je wat voor verwachten. Architect Garcia moet zich op dit moment een breuk lachen - terug in Frankrijk - over zoveel onbenul van de eigenaren die wel verstand hebben van geld vergaren maar niet van grandeur en chique, want wat zien we eigenlijk werkelijk?
Het hotel is geschilderd in een kakefonie van meestal donkere kleuren die het geheel veel doen weghebben van een salon op een cruiseschip of van een hotel dat niet zou misstaan in een voorstad van Las Vegas. Bij binnenkomst zien we links en rechts twee grote schilderingen die waarschijnlijk uit Taiwan komen. "Bob Rosswerk" wat ongetwijfeld voor een kapitale som op de rekening staat maar wat artistiek van nul en generlei waarde is. Leuke decoratie maar niet iets wat je in een vijfsterren hotel verwacht.
En op de parterre is kwistig met bladgoud gewerkt.Tenslotte moet je toch kunnen zien dat het een paar centen heeft gekost. Maar wie op de eerste verdieping goed rondkijkt ziet daar dat het bladgoud van het lijstwerk van zalen en kamers ordinair verguldsel uit een potje is. Misschien was het geld op?
Op de parterre zien we de Anna Pavlovalibrary. Je zou in een bibliotheek op z'n minst een paar boeken verwachten, maar die zijn er niet. Er is zelfs niet 1 boek in deze bibliotheek.
Wie echter op deze Muurkrant kijkt naar de achtergronden en connecties van de drie huidige eigenaren wordt wel iets duidelijk, namelijk dat een keurig oppassende Nederlander in zo'n localiteit weinig te zoeken heeft en er beter niet gesignaleerd kan worden.“
Ondanks deze goede raad gaan we als we toch in Den Haag zijn eens stiekem kijken of inmiddels toch een patatje oorlog of een broodje bal tot de cuisine van Des Indes zijn doorgedrongen (1). Het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan.
(1) Zie aflevering 4 van deze serie "schimmen achter Pim" op onze followuppagina's.
donderdag 20 oktober 2005
Wat moet je nou met die veilingmeester van het ministerie van Bestuurlijke Vernieuwing en Koninrijkrelaties? Die Alexander Pechtold? Roept weer eens iets en trekt dat dan kruipend en kwispelend weer in. Terwijl ie dit keer gewoon gelijk had. Want Balkenbende is een volbloed doemdenker. Maar dat word je natuurlijk ook wel als je de schoothond bent van de firma Blair & Bush Ltd. Het volk angstig maken en houden. Om allerlei draconische maatregelen te kunnen nemen en nog verder binnen te dringen in de privacy van de burgers. En zonder democratische toetsing oorlog te kunnen voeren. Geheel volgens het aloude Gladio-concept toen we die goeie ouwe commies nog hadden. En het lukt ook nog.
Wat gebeurde er allemaal niet toen een of andere vlasbaard van de door de AIVD tot mythische proporties opgeblazen Hofstadgroep in zijn kleine door de overheid verleende gebedsruimte iets boerde over een paar atoombommen in een verkeerstunnel in Baltimore?
Daar word je als gewone Big Mac-burger best bang van.
Idem als Donnie en Remmie besluiten de hele Hofstad af te grendelen bij de arrestatie van een groepje jeugdige onbenullen die de Koran menen te kennen. Volgens de zonnebrillen van de AIVD zou het groepje op zoek zijn geweest naar echte wapens, terwijl een simpele tegel ook wonderen kan verrichten. Kan allemaal niet verrekken. Met veel bombarie dranghekken, politiehuisjes, camera’s en geblindeerde auto’s voor de deur van alle fractieleiders zetten en de frightnight-commandeur van het jenevergilde voor de camera laten zeggen dat Pechtold beter zijn bek kan houden en vervolgens de zwaarbewaakte sauna van Gorredijk in laten duiken. Word je dan als gewone Kentucky Fried Chicken-liefhebber dan bang of niet? Dan word je bang.
Zo bang dat als je een onopgehokte hobbykip ziet die gewoon ergens aan de kant van de weg zijn maaltje wurmen verzamelt je gillend de dichtstbijzijnde apotheek binnenvalt om de hele voorraad antigrippines op te kopen om die ‘savonds na beelden van die gebaarde engerd uit Irak allemaal op te vreten.
En zo bang dat je een depressie van Piet Paulusma aanziet voor een tropische orkaan bij de Hondsbosse zeewering en het pand verlaat om je tentje op te slaan op de Holterberg. Waaruit je krijsend de benen neemt als om twaalf uur die klote sirenes gaan loeien omdat het de eerste maandag van de maand is. Kan die Pechtold niet premier worden? Of koningin?
donderdag 20 oktober 2005
Begin van deze maand zei dat machertje van Volksgezondheid, Welzijn en Sport in de Kamer dat ie geschrokken was. Geschrokken? Ja, van het gemak waarmee een paar hackers de patiëntengegevens van twee ziekenhuizen hadden kunnen lichten. Haast traditiegetrouw weet die kleine opdonder dat gebrek aan beveiliging van privacygevoelige data in de onder hem ressorterende reparatiebedrijven niet aan de te lage budgetten, maar aan een belazerd management. Dat moest beter volgens Hansje, want het kan niet zo zijn dat jan en alleman in je dossier kan zien dat je plasser er voor de show bij hangt of dat een deel van je geheugen is zoekgeraakt door het te hard poetsen van je laatste kiezen.
Gelukkig duwt dokter Hoogervorst ons volgend jaar niet alleen dat gezegende nieuwe zorgstelsel in ons gedarmte, hij introduceert dan ook ons electronische medisch dossier. Dat laatste gaat wel stapsgewijs gebeuren opdat er ook op dat gebied geen chaos ontstaat. Anders stapt ie op. Hans houdt niet van chaos. Ook niet op het gebied van de privacy.
Zo bracht hij onlangs het basisstation van zijn draagbare telefoon terug in een shop van de KPN op de Lange Poten in Den Haag. Dat ding was volgens Hans kaduuk en hij wilde een andere. Nou dat kon. Geen probleem. Hans vertrekt met zijn nieuwe basisstation onder zijn arm en het personeel van de shop stuurt diezelfde dag nog zijn ouwe apparaat werwaarts voor een APK. Niks aan de hand, denk je. Ja mis. Datzelfde personeel kreeg kort daarna een overdosis aan telefoontjes uit de hoogste hemel van de KPN. Allerlei belangrijke mieters vroegen waar dat bassisstation van Hoogervorst was gebleven en dat het als de sodemieterij teruggehaald moest worden. Zodra het op de Lange Poten was gearriveerd moest een van de personeelsleden het rapido en persoonlijk afleveren bij het Ministerie van Hansepans.
Paniek in de tent dus. Waarom is niet meteen duidelijk. Nou is onze kennis op het gebied van moderne electronica recht evenredig met dat van spruitjes en de tekst van bijsluiters zouden wat ons betreft citaten kunnen zijn uit de Dode Zee-rollen. Maar het zal toch niet zo wezen dat er in zo’n basisstation privacygevoelige gegevens zijn opgeslagen? Adressen en telefoonnummers van Hans zijn collega’s, zijn hoogste ambtenaren, zijn zakenrelaties en zijn intimi ? Holy shit. Straks ligt de hele boel op straat! Chaos.
We hadden een visioen vannacht: Hoogervorst nam zijn congé. Maar vanochtend sloeg de twijfel al weer toe. Is er een dokter in de zaal?
woensdag 19 oktober 2005
Naar aanleiding van dat briefje over Urs Barandun - van Wilhelm of Traudl, daar willen we af zijn - hebben we toch nog even onze plug in het contact van een van onze bronnen gestoken. Met de eigenlijk overbodige vraag of die onkreukbare Urs nou wel of niet die kreukbare dottore Leone kende. Bron:
“ ...Ik heb de heer Barandun bijvoorbeeld met eigen ogen samen gezien met Demetrio Leone in Zürich op 28 april 2004. De heer Urs Barandun ging er prat op dat hij een program manager was voor een zogenaamd high yield investment program. Als zijn “trader” noemde hij de heer Terlouw.
Die meneer Terlouw heeft een sinistere achtergrond en komt uit Australië. Tevens ontdekte ik een link met een bedrijf dat geregistreerd staat in Birmingham, Engeland met de naam Vanquish Investment / Vanquish Securities Ltd.”.
Je begint bij Anton “de monnik” Bruinsma en “legal counsellor” Geert Jan Dolk en voor je het weet zit je via Bakoe, Uithoorn, Zürich, Dubai en Birmingham in de binnenlanden van Australië.
Een spel zonder grenzen, waarbij af en toe de regels stevig worden bijgebogen. Tot de volgende etappe. Stay tuned.
woensdag 19 oktober 2005
Vandaag staat Henk Slebos voor de kadi in Alkmaar. Hij moet zich daar verantwoorden voor het verhandelen van strategische goederen aan Pakistan in de periode tussen 1999 en 2002. Die spullen waren bestemd voor het door Henk’s gabber Abdul Qadeer Khan aangelegde nucleaire pretpark in Kahuta.
Nou was het niet de eerste keer dat Slebos zich daaraan schuldig had gemaakt. En ook niet de laatste. Zo bleek hij na voornoemde periode ook nog in touw te zijn geweest om de Paki’s aan een partijtje Russische aluminium buizen te helpen via een vehikel in Zwitserland. Had onze eigenste AIVD een stokje voor gestoken. Goed hè? Maar wel een beetje mosterd na de maaltijd.
Want de Paki’s hebben de bom al. Net alleen dankzij Slebos maar ook dankzij de nijvere hulp van een stel Nederlandse wetenschappelijke bolleboffen, die vrolijk naar Pakistan heen en weer reisden zonder dat ze een strobreed in de weg werd gelegd. Noch door de BVD. Noch door de CIA. Integendeel (1).
Nou zullen wij de laatste zijn die Slebos willen onderbrengen in de religieuze categorie waartoe bijvoorbeeld Sint Nicolaas behoort , maar in wezen is dat juridische gezeik rond deze vriend van Abdul een gotspe. Voor zover wij weten zijn die in Delft opgekweekte studiehoofden door Justitie namelijk nooit op hun dure vestjes gespuugd voor hun optreden in Kahuta. Gelijke monniken, gelijke kappen? No way.
(1) Zie daarvoor ondermeer “Friends” dd. 26 januari 2004 en “Lubbers had gelijk” dd. 28 augustus 2005.
dinsdag 18 oktober 2005
In Irak moet je niet met een camera gaan staan te zwaaien, want dan loop je een goeie kans dat dat je laatste zwaai is geweest en overlijdt na een buitje “friendly fire”. Zo ver is het hier nog niet. Maar als een gebleekt Kamerlid al gaat roepen dat “verdachte” muslims zonder een fatsoenlijke juridische procedure voor onbepaalde tijd in het cachot moeten worden geflikkerd omdat ze dat in Israël ook doen, ontstaat er toch een gespannen sfeertje. Met name in Den Haag en omstreken.
Neem nou afgelopen zondag. Staat een persfotograaf voor zijn brood een redelijk nieuw appartementencomplex in de Pieterstraat, vlakbij Paleis Noordeinde, voor de eeuwigheid vast te leggen. Is klaar. Rijdt weg. Komt er uit de garage van dat complex een hele dikke kogelvrije Mercedes en rijdt achter de fotograaf aan. Politie. De fotograaf wordt staande gehouden en een keurig in het pijtje gehulde meneer vraagt aan hem waarom hij het appartementencomplex fotografeerde. Die antwoordt dat het complex zijn aandacht had getrokken omdat Hans van Breukhoven voor een deel eigenaar was. Samen met ondermeer vogels als Van Ham en Brinkel (1). Ooit in 2003 aangeschaft voor ruim 11 meloenen met een hypotheekje van een kleine meloen meer. Maar dat vertelde de fotograaf uiteraard niet allemaal aan die meneer met dat keurig pijtje.Wel vroeg ie waarom de politie tegenwoordig zo raar reageerde op iemand die gewoon op de openbare weg een foto stond te maken van een appartementencomplex in de Pieterstraat. Zei die meneer van de kogelvrije Mercedes dat zijn club daar een kantoortje had.
Kijk, en dat vond de fotograaf nou weer raar. Want ook al zou daar een kantoortje zijn van een politieclubje, nou en? Of is het een geheim clubje? Of gaat het om een safe house? Of - en dat is heel wat waarschijnlijker - woont daar iemand die bescherming geniet van de KLPD of zo? Weten we niet, maar die meneer had die fotograaf beter niet staande kunnen houden. Want nou gaan we juist zitten te dubben wie of wat er huist in dat appartementencomplex aan de Haagse Pieterstraat.
1. Deze zakenlieden komen alledrie voor in de serie “Schimmen achter Pim” op de Followup-site.
dinsdag 18 oktober 2005
Vrachtwagenchauffeur Cor J. stond voor niets. Zo verzorgde hij tijdens zijn indrukwekkende carrière logistieke hoogstandjes voor de Italiaanse mafia, maar even zo vrolijk was hij in touw voor de Mossad of het Nederlandse bedrijfsleven. Om eens een paar dwarsstraten te noemen.
In de eerste helft van de jaren zeventig was hij in dienst van de tegenwoordig beursgenoteerde vrachtvervoerder Frans Maas, maar rond 1976 stapte hij over naar de transportonderneming Stoof in Breda. Niet lang daarna gebeurde het volgende:
Cor: Het moet in 1977 zijn geweest toen ik delen van een kernreactor naar Portugal heb gereden. Met een dubbele oplegger en twee kranen.
KM: Hoe wist je dat het om delen van een kernreactor ging?
Cor: Dat stond op de papieren.
KM: Weet je wat de eindbestemming was?
Cor: Nee,dat weet ik niet. Ik moest die lading ophalen in de haven van Rotterdam en overbrengen naar een open terrein in de haven van Lissabon. Dat transport werd begeleid door een heel stel Nederlanders in onopvallende auto’s. Volgens mij waren het jongens van de genie, want ze wisten verdomd goed waar ze het over hadden. Het was wel een lange rit. Met een dubbele oplegger en zo’n zware lading schiet je natuurlijk niet erg op. Maar die jongens hadden voor de hele route vergunningen. We hebben nergens moeilijkheden gehad onderweg.
KM: Ben je vanwege deze klus later benaderd voor dat akkefietje op Cyprus?
Cor: Ik denk het. Ze wisten het in ieder geval wel. Maar ik zat niet meteen op Cyprus hoor. Dat kwam later. Eerst ben ik nog bij een paar vergaderingen geweest in hotel Gascogne in Eindhoven en een hotel in Antwerpen.
KM: Weet je nog wie daar bij waren?
Cor: Ik weet nog wel dat er een Duitse kapitein van een coaster bij was. Maar verder weet ik het niet meer. Ik had mijn papieren in mijn box weggeborgen, maar die zijn gejat. Ik weet nog wel dat mr. Diepenbroek van Trénité van Doorne bij die zaak betrokken was en een advocatenkantoor uit Rotterdam, Sjollema. Daarna ben ik een paar keer op Cyprus geweest.
KM: Om hoeveel mensen ging het daar?
Cor: Toch altijd wel een mannetje of dertig. Arabieren, Italianen.
KM: Herinner jij je wie de leiding had aan Nederlandse kant? Van Schaik? Lubbers?
Cor: Van Schaik zegt me niks, maar er was wel een Lubbers bij.
KM: Welke Lubbers? Rob? Paul?
Cor: Al sla je me dood.
KM: Wist je dat het om een nucleaire zaak ging?
Cor: Ja, natuurlijk. Het ging om een groot koelvervoer.
KM: Is het doorgegaan?
Cor: Dat weet ik niet, want ik liep tegen de lamp bij een smokkelzaak. En ik kreeg bezoek van drie heren van de Mossad.
KM : ?????
Cor: Ik stond te vissen bij de Beemsterbrug (1). Ze zeiden dat ik met die zaak moest stoppen, anders gebeurden er nare dingen. Ik heb toen gezegd dat ik voor de Mossad ook dingen had gedaan en dat ze dat konden navragen in Amsterdam, op het consulaat. Maar dat wisten ze. Daarom bleef het bij die waarschuwing. Maar ik ben me wel een ongeluk geschrokken.
Twee getuigen dus voor het “Cyprus-project” dat in 1984/1985 werd aangeroerd door Slobodan Mitric en voor premier Lubbers aanleiding was om agenten van de IDB het veld in te sturen. Al dan niet om verdere lekkages te voorkomen. Stay tuned.
1. De Beemsterbrug is gesitueerd in Purmerend.
maandag 17 oktober 2005
Stel, je hebt bij een fiscaal interbellum of anderszins een paar losse dukaten vergaard en je krijgt net op dat moment een folder in de bus of een gladde gozer aan de deur met een attractief investeringsplannetje? Dan kan je in je euforie bij een koppie leut gierend door de knieën gaan en zomaar een krabbel zetten onder een contractje. Vooral als dat plannetje ook nog goed is voor het milieu.
Dat gebeurde bijvoorbeeld in de casus van Robinia. Een zootje troep in de bus, geurende advertenties in de krant, een gladde gozer in je favoriete fauteuil. Het verhaal: je kon vet winst maken als je belegde in hardhoutplantages.Weliswaar op termijn, maar da’s altijd nog beter dan je dukaten in een ouwe sok te proppen.
Een heleboel mensen trapten erin. Kochten op aanraden van die gozer in hun fauteuil lapjes grond met gemiddeld zo’n 900 robinia’s. Die knopjes zouden in drie tranches worden gekapt. Na zes jaar, na 12 jaar en na 20 jaar. Na de kap van die eerste twee tranches kreeg je geen poen maar groene aandelen en na twintig jaar kreeg je dan de hele bups uitgekeerd minus vijf procent onderhoudskosten. Kostte die grap gemiddeld? Zo’n 38.000 ouwe guldens, want Duitenberg had zijn kind nog niet ter wereld gebracht. Als dat bedragje onverhoopt niet in je sok zat was dat ook geen probleem. Kon je een leuk hypotheekje krijgen. Veelal via de Direktbank.
Nou, we weten inmiddels hoe ruïneus alles is verlopen. De bewuste plantages werden anderhalf jaar geleden verpatst aan de onderneming van ene meneer De Vries. Meneer De Vries gaat dit jaar met zijn hele hebben en houden de bietenberg op. Piet Belasting in Goes strijkt nog een halve meloen euri op en verder ajuu paraplu. Er is niks meer te halen bij meneer De Vries. Je contractje blijkt ook al op een wrakke fundering te staan. Blijven over je groene aandeeltjes.
Die zijn verzorgd door MPC, een Duitse investeringsmaatschappij. Dat wil zeggen een Luxemburgse dochter. Die dochter ging vorig jaar om zeep. Niks aan de hand. De aandeelhouders zouden hun investering terugkrijgen. Wanneer is nog steeds niet duidelijk. Maar er gloort hoop, want MPC wil in Nederland een filiaal uit de grond stampen. Alleen jammer nou, ook in dit geval weet niemand wanneer.
Het lijkt op zwendel. Maar het is de vraag of we zomaar de hele prak met een kluitje Zeeuws Meisje op het bord van meneer De Vries kunnen schuiven. Want de rol van MPC lijkt ons ook scheisse en misschien is zelfs de bank direkt of indirekt bij dit schandaal betrokken. Dit verhaal krijgt een staart. Stay tuned.
maandag 17 oktober 2005
Kijk, wij wisten het met zijn allen al. Maar er zijn altijd van die diehards die een hoge pet op hebben van de firma Bush & Blair Limited. Ondanks alle bewijzen dat deze Angelsaksische onderneming net als die van Adolf indertijd zelf een paar stories in elkaar heeft gefrutseld om een excuus te hebben voor de oorlog in Irak. Staat hier zo’n geweldige oetlul van een Van Balen nog te roepen dat het Saddam zijn eigen schuld was. Had ie maar moeten voldoen aan de VN-resoluties. Wat nou VN-resoluties?!! Dit weekend is voor de zoveelste keer gebleken dat de firma B & B gewoon schijt had aan wat er in de Kofi-corner gebeurde.
Er is namelijk weer een geheim Downingstreet-memo opgedoken. Dit exemplaar dateert van 30 januari 2003 en is van de bevende hand van Michael Rycroft, de privé-secretaris en buitenlandadviseur van meneer Blair. Aanleiding was een telefoontje van meneer Bush waarin hij aan zijn mede-firmant mededeelde dat hij van plan was na Irak ook Saudi-Arabië, Pakistan, Iran en Noord-Korea naar de strot te vliegen. Omdat die landen in zijn verwarde optiek ook bezig waren met de aanmaak en de verspreiding van massavernietigingswapens. Dat was dus twee maanden voordat de voor Saddammeke fatale VN-resolutie werd aangenomen. Hé, Van Balen, ben je wakker?
Dit memo liegt er niet om, maar is daarnaast een bewijs dat firmant Bush dezelfde megalomane trekken vertoont als zijn grote voorbeeld uit de jaren dertig, veertig van de vorige eeuw. De grote suikeroom van het Bush-imperium. Meneer Bush moet wel een groot aandeelhouder van ProRail zijn. Anders kan je niet zo formidabel ontsporen. Want om aan te kondigen dat ie ook de Saudi’s en de Paki’s te lijf wil gaan is niet van deze wereld. En wij maar denken dat dat zijn trouwste bondgenoten zijn.
Mocht die malloot echt zijn plannen willen uitvoeren - en waarom niet? - dan zit ie wel met een probleempje. Hij heeft bij de geplande uitbreiding van zijn Lebensraum in het Midden-Oosten meer draagvlak nodig. Meer bondgenoten. Naties die hem blindelings volgen, of ie nou staat te liegen dat ie groen ziet of niet. En waar kan ie dan beter terecht dan in Den Haag, de stad van de likkertjes? Waarom denkt u dat Henk Kamp anders zo graag die kruisraketten wil op die fregatten? Voor crisissituaties? Waar dan? Toch niet voor de kust van Bergen aan Zee? Of op de rede van Urk? Tuurlijk niet. Henkie heeft ze nodig om de firma Bush & Blair Ltd. van dienst te zijn. In de Golf van Oman, de Gele Zee, de Rode Zee, de Baai van Maracaibo. Roept u maar. Henkie likt, Bush beschikt.
vrijdag 14 oktober 2005
Die mevrouw Verdonk liet vandeweek weer een paar vrolijke ballonnen op. Zo wil ze bijvoorbeeld een asielzoeker die voor het eerst een bos wortelen steelt of bij buurman naar binnen klimt meteen het land uit sodemieteren. Voordat zo’n alo een veelpleger wordt.
Een meerderheid van de Kamer is daar wel voor te porren, dus die ballon zal wel in de lucht blijven.
Dat geldt waarschijnlijk ook wel voor haar ballon om een aparte instantie in het leven te roepen die zich puur gaat bezighouden met dat eruit lazeren van bovengenoemde onverlaten. Want die jongens en meisjes van de IND hebben het nu veel te zwaar hè. Die hebben nu het hele pakket van binnenkomen tot uitpleuren en dat brengt brokken met zich mee, waarbij allerlei uitgeprocedeerde gelukzoekers veel te lang hier in luilekkerland blijven rondhangen. Dat wil Rita niet, dus moet er een nieuw dienstje komen.
Kortom Rita heeft ballen. En die laat ze als het moet ook zien. Zo heeft zij volgens welingelichte kringen zeer recentelijk haar secretaresse buiten de grenzen van haar ministerie laten zetten. Na 23 jaar trouwe dienst.
Geen wonder dat er binnen de VVD stemmen opgaan om de ijzeren Verdonk, die zelfs verstand van voetbal heeft, lijsttrekker te maken bij de volgende verkiezingen. Rita, de Nederlandse Predator.
vrijdag 14 oktober 2005
Als het kabinet akkoord gaat, willen minister Kamp en staatssecretaris Van der Knaap van Defensie vandaag aankondigen dat ze Tomahawkkruisraketten gaan aanschaffen. Daarmee wordt onze krijgsmacht "een speler in het hoogste geweldsspectrum". Staat de Tweede Kamer toe dat twee mannen, die overduidelijk worstelen met ernstige penopauzeproblemen, hele dure kruisraketten gaan aanschaffen?
Met wat pillen, of apparaten (vacuümpompjes), die via internet makkelijk in huis zijn te halen, kunnen de heren hun wapens toch veel goedkoper een stukje verlengen?
(zie bieslog van vandaag)
vrijdag 14 oktober 2005
Hoe is het met de twee pornoboeren George en Harold sinds we hen begin augustus in mineur achterlieten? Volgens omstanders niet best. Nadat de Chinezen van M-tel/Vodatel een tweede due dilligence hadden laten uitvoeren zouden ze definitief hebben geweigerd reddingsboeien in de plomp te gooien voor de steeds dieper weg zinkende Skene-boys.
Hoe hoog het Amsterdams Peil momenteel is moge blijken uit de recente verkoop van hun 2/3e aandeel in het artistieke café-restaurant Cobra op het Museumplein. Vooral de manier waarop. De Skenes waardeerden de zaak met de natte vinger op 1 meloen euro en wilden dus 7 ton van mede-eigenaar en stuwende kracht achter het etablissement, Arnold Michel. Zo niet, dan verkochten ze hun aandeel aan een andere belangstellende en dan was het 1/3e deel van Arnold net zoveel waard als een luxe drol à la carte. Slikken of stikken dus en naar verluidt heeft Arnold geslikt. Op de dag voordat de boel bij oom notaris geregeld zou worden zouden de boys van Skene nog even de kassa van Cobra hebben geplunderd. Tuurlijk, ze waren nog eigenaar. Maar chique? Mais non.
Verder zou Harold zijn pensioenrechten te gelde hebben gemaakt om zijn Ferrari aan de praat te houden en zou voor George thuis een avondklok zijn ingesteld. De stormbal is gehesen maar er is een orkaan op komst. Zo staat volgens insiders bij het Spaanse Teleservice Sa, een van de laatste melkkoeien van de Skenes, ene Pietro Fisco aan de deur te rammelen om te zien of er nog een koppie melk uit de slappe uiers is te trekken. En als Pietro voor lul blijkt te zijn gekomen zijn in Barcelona ook los nabos bien hecho (de rapen goed gaar). Net als in Nederland, want met rapido slinkende inkomsten, Westertorenhoge schulden en in ieder geval één rechtzaak in het verschiet wordt het uitzicht er niet vrolijker op. Helpers weg. Laatste ronde. Stay tuned.
donderdag 13 oktober 2005
Als er één was die exact van hoed en rand wist in de nucleaire affaire waarin Slobodan Mitric tijdelijk een rol mocht spelen dan was het wel “Giesberts”. Op de site van De Morgenster staat beschreven hoe de man die in januari 1985 bij Lubbers thuis de eisen van de Montenegrijnse karateka op tafel legde bij de niet zo zuinige affaire betrokken raakte. Hoe hij via de mega-zwendelaar Guido Haak in Libanon kennismaakte met de Palestijnse zakenman Hassan Zubaidi. En later ook met diens partner Rifat Assad, het toenmalige hoofd van de Syrische geheimedienst en de oom van de huidige Syrische president. Dat was op Cyprus. Want zowel Zubaidi als Assad maakten van meet af aan deel uit van de Middenoostelijke delegatie bij de opeenvolgende geheime besprekingen met de afvaardiging van het Nederlandse bedrijfsleven, waarover Mitric repte in zijn brieven aan premier Lubbers.
Wij zijn er nooit exact achter gekomen welke Nederlandse bedrijven (buiten Ballast Nedam en Hollandia Kloos die Giesberts noemde) allemaal wilden meesmikkelen van de geplande verrijkingsdeal met Urenco in de vorm van compensatieorders. Maar in onze moeizame dialogen met de Nederlandse intermediair vielen in de loop der jaren wel de namen van de twee luitjes die aan het hoofd stonden van de hebberige Nederlandse club: Van Schaik en Lubbers.
Over de vraag om welke Van Schaik het ging was Giesberts wat minder expliciet, maar uiteindelijk werd het duidelijk dat het om ir. J.J. van Schaik moest gaan, geen onbekende bij zowel Koninklijke Shell als bij het Amsterdamse ingenieursbureau Comprimo. Comprimo? Juist. Hetzelfde bedrijf dat in diezelfde jaren een stiekeme rol speelde bij de uitbouw van de nucleaire speeltuin van dr. Qadeer Khan in Pakistan.
Ook over de vraag welke Lubbers op Cyprus in het veld was toonde Giesberts zich weinig toeschietelijk. Wij suggereerden Rob, maar Giesberts noemde bij een enkele gelegenheid de naam van Paul (1). Jammer, maar door de begrijpelijke terughoudendheid van Giesberts zijn we daar niet echt uitgekomen.
Van Schaik en Lubbers werden op Cyprus gesteund door een leuke batterij van deskundigen. Het ging per slot niet om niks. Bij dit soort deals kon het in die jaren zwaar onder vuur liggende Iran, waarvoor het verrijkte uranium bestemd was, niet zomaar een kluitje poen naar Nederland overmaken en that’s it. Er werd een alleraardigst stelsel aan compensatieorders in elkaar gefrutseld voor een hele reeks Nederlandse bedrijven, die daarvoor bedragen zouden incasseren die ruim boven het normale plafond lagen. Wat er met de overflow moest gebeuren moge duidelijk zijn.
Dat de gefaseerde onderhandelingen niet gladjes verliepen is een understatement. Giesberts:
“Echt makkelijk ging het niet. Op een bepaald moment zag Van Schaik het niet meer zitten. Hij riep: “Wat moet ik hemelsnaam doen?” . Na intern overleg besloot hij alles af te laten ketsen. Paniek natuurlijk. De vergadering werd geschorst, maar na een tijdje toch weer voortgezet. Toen was er ruggespraak gehouden met de respectievelijke achterbannen en kon een nieuwe deal worden gesloten. Het waren even heel enerverende momenten”.
Hebben wij voor deze charade op Cyprus maar één bron. Nee, twee. De andere komt volgende keer aan het woord. Dus stay flabbergastedly tuned.
(1) Zie noot 1 van aflevering 10
woensdag 12 oktober 2005
Gaan we weer. Op 4 december 2003 besteedde het teeveeprogramma Netwerk aandacht aan de groenbeleggingsmaatschappij Groen Invest Nederland (GIN). Het bedrijf zette Robiniastekjes in de grond. Nee, niet in Costa Rica. Gewoon in Noord-Nederland. Robinia is een Europees soort hardhout (Pseudo Acacia) en als je de aanvechting had om je geld te beleggen in natuurproducten en daar toch een leuke winst uit wilde peuren dan kon je bij GIN uitstekend terecht. Daar leken de bomen namelijk de hemel in te groeien.
De Netwerkers maakten aan de hand van een stel rapporten uit 2000 echter duidelijk dat het bedrijf de beleggers had gelokt met overdreven winstverwachtingen en valse voorlichting waar het de verzekering betrof. Die zou namelijk berusten bij Nationale Nederlanden, maar naar aanleiding van diezelfde rapporten had de verzekeraar de polis van GIN afgekocht. Een polis overigens die volgens een paar getuigen het levenslicht had gezien dankzij het schuiven van een paar steekpenninkskes. Nationale Nederlanden ontkende de beschuldiging.
Hoe dit zij, Netwerk ging nog een stap verder om zijn case Rubiniahard te maken door het Research Instituut Alterra uit Wageningen nog eens aan GIN te laten ruiken. Volgens Alterra hadden de Noordnederlandse boomkwekers de winstverwachting met de factor honderd naar boven gekrikt en zag het somber in voor de 10.000 beleggers.
GIN is niet de enige beleggingsclub die zich in Nederland te buiten gaat aan het poten van Robiniaatjes. Ook de Stichting Robinia en en Robinia Gold doen dat. Maar met dat tweetal schijnt iets ernstigs gebeurd te zijn. Hij schrijft het volgende:
“ ... Robinia Gold, de maatschappij waarin particulieren participeerden en de grond en bomen aankochten is verkocht aan de heer Ties de Vries (www.tgdevries.nl) welke inmiddels failliet is verklaard. Telefoon wordt niet meer beantwoord. E-mails dus ook niet. Participanten kunnen fluiten naar de guldens/euri.
De curator heeft inmiddels bekend gemaakt (documentatie op verzoek beschikbaar) dat er niet veel meer te halen valt bij de heer De Vries. Gezien hier een smeergeld-affaire achter zit met een gerenommeerde club is dit misschien verder onderzoek door jullie speurneuzen waard.”
Doen we. Tot we worden ingehaald door de grote jongens van de msm (mainstream media) of de Consumentenbond. Maar dat is niet zeker. Stay tuned.
woensdag 12 oktober 2005
Er moet sprake zijn van een wereldrecord. Op het terrein van bestuurder beantwoordt vragen van burgers. Binnen een paar uur nadat wij gisteren ons mailtje stuurden aan de Amsterdamse wethouder Duco Stadig hadden we zijn reactie al binnen. Die luidde alsvolgt:
“Bij mijn weten heeft Het Oosten zich nooit ingelaten met twijfelachtige Russische partners en al evenmin met valutahandel”.
Dan zitten we dus met een dilemma. Onze bron (de Amsterdamse vastgoedondernemer) houdt stijf en strak vol dat hij het verhaal heeft opgedaan tijdens een tête à tête met de toen als wethouder figurerende Ton Hooijmaijers. Die hebben we in alle openheid gevraagd hoe het zat, maar die geeft daar in wezen geen antwoord op. Geheel volgens de zogenaamde regels die daarvoor gelden zijn we te rade gegaan bij Frank Bijdendijk, topdog van woningbouwcorporatie Het Oosten, en die ontkende mordicus. Sterker nog, hij dreigde met een kortgeding en een eventuele eis tot schadevergoeding.
Dat deed hij niet toen wij hem en zijn corporatie op 24 mei jl. voor het eerst in het licht zette. Hij liet wel meteen het abonnement op Kleintje Muurkrant cancellen. Pas op 11 oktober, gisteren dus, zo’n vier uurtjes na de missive van Duco arriveerde bij ons een herderlijk schrijven van mr. drs. S.J.M. Verhoeven dat wij onze trouwe lezers niet willen onthouden.
Dat liegt er dus niet om. Nou zijn wij niet al te schrikkerig van aard, maar gezien onze recente ervaringen en onze nog altijd niet echt rooskleurige financiële positie zullen we ons toch maar even in verbinding stellen met onze juridische adviseur. U hoort nog van ons. Stay tuned.
dinsdag 11 oktober 2005
Wij houden van zowel hom als kuit. Zeker als het gaat om een leuke story. Bijvoorbeeld of het verhaal over “Het Oosten goes Russia” dat het huidige Statenlid Ton Hooijmaijers heeft verteld aan een bekende Amsterdamse vastgoedondernemer nou juist is of niet. Ton zelf gaf daar geen uitsluitsel over en verwees ons naar de Amsterdamse wethouder Duco Stadig, die ondermeer Volkshuisvesting in zijn portefullie heeft. Wij weten een goede suggestie best te waarderen, dus schreven wij de volgende mail naar Duco:
“Geachte heer Stadig,
Op aanraden van uw voormalige collega Ton Hooijmaijers kloppen wij bij u aan met de vraag of het waar is dat woningbouwcorporatie Het Oosten zich ooit samen met twijfelachtige Russische partners heeft ingelaten met valutahandel ter versterking van de kas. Een initiatief dat door het Van Traa-team ontdekt zou zijn en onmiddellijk tot maatregelen zou hebben geleid.
Dit verhaal is aan het rollen gebracht door de heer Hooijmaijers zelf tijdens een tête à tête met een bekende Amsterdamse vastgoedondernemer. Desgevraagd heeft hij een en ander niet expliciet ontkend maar ons voor deze kwestie naar u doorverwezen, omdat volgens hem het onderwerp onder uw verantwoordelijkheid regardeerde.
Wij hebben over deze kwestie al het nodige gepubliceerd in de serie “Octopussy”, wat u kunt terugvinden in de afleveringen 163, 166, 168 t.m. 171 en 185 op onze website followup.
U bij voorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking...”
Hom? Kuit? We just love it! Stay tuned.
dinsdag 11 oktober 2005
Het moet u ergens zijn opgevallen. Soms raken luitjes zwaar over hun plas van ons schotschrift.
En dat beperkt zich niet tot het gebied tussen Kutjesveer en Lulletjeshuizen. Bij tijd en wijle gebeurt het ook buiten onze landsgrenzen. Zo ontvingen wij gisteren een anonieme mail uit Zwitserland. Een heel verontwaardigde Wilhelm of Traudl nam het op voor Urs Barandun, die in aflevering 28 van deze serie eventjes als figurant voorbijkwam.
Hoe zijn we aan die lelieblanke gozer gekomen? Nou, via ene Antonio Baggi en die hoorde weer thuis in de menagerie van Anton “de monnik” Bruinsma (de broer van dominee Klaas) en de tegenwoordig als legal counsellor door het leven gaande Geert Jan Dolk. Naar twee bronnen ons verzekerden stond Antonio in contact met ene dr. Demetrio Leone uit de Universitätstrasse in Zürich. Volgens een financieel expert “very bad news”, deze dottore. De Italiaanse Garda di Finanza zou staan te trappelen als het paard van Sinterklaas op een met zeep ingesmeerd dak om Demetrio aan zijn snijtanden te voelen. Maar volgens de anonieme apostel van Barandun zou zijn lichtend voorbeeld nooit in zee zijn gegaan met Leone. Goed, leest u eerst even zijn briefje, dan nemen wij een koppie.
Zo. Heeft u hem gelezen? Roerend hè? Maar Wilhelm of Traudl gaat bijvoorbeeld niet in op de door ons gemelde trade floor-strapatsen van Urs in de Verenigde Emiraten. Wel houdt hij/zij het voor mogelijk dat Leone ooit de gezalfde Barandun heeft benaderd. Nou, dat is ook zo. Maar we houden ons kruit nog even droog. Om het een beetje spannend te houden. Stay tuned.
maandag 10 oktober 2005
Het is dat we een zetje kregen uit België anders was het aftreden van de Waalse socialistische premier Jean-Claude van Cauwenberghe totaal aan onze aandacht ontsnapt. “Van Cau” zou eind vorige maand vooral zijn opgestapt omdat hij een baal tabak kreeg van het constante gezeik in de pers over zijn vermeende betrokkenheid bij de sterk naar fraude en corruptie riekende zaak rond la Carolorégienne. Een sociale huisvestingmaatschappij die er blijkens een officieel onderzoek een merkwaardige manier van boekhouden op nahield en waarvan bestuurderen wat al te makkelijk op kosten van de maatschappij leuke dingen deden. Daarnaast werden er ruime douceurtjes uitgereikt. Zo kreeg een techneut bijvoorbeeld bij zijn ontslag 450.000 ballen mee zonder dat de Raad van Bestuur daar weet van had. En daar vallen ze in België over.
Ook Van Cauwenberghe’s advocatenkantoor kwam onder gespreid vuur te liggen. Nou was Jean-Claude al sedert jaar en dag niet meer actief binnen dat kantoor, maar hij was wel vennoot gebleven. Oftewel: zijn kassa bleef rinkelen zonder dat ie er ene moer voor deed. Maar goed, dingen lopen zoals ze lopen. Van Cau’s advocatenkantoor bleek een aantal dossiers van La Carolorégienne te hebben behandeld en die activiteiten hadden in totaal zo’n 30.000 euro opgeleverd. Het lullige daarvan is dat alle sociale huisvestingsmaatschappijen in Wallonië, dus ook La Carolorégienne, onder de supervisie van het gewest vallen. In casu die van premier Van Cauwenberghe. En dat lijkt op belangenverstrengeling. Komt nog bij dat arbeiders van de huisvestingmaatschappij binnen werkuren klusjes opknapten voor bestuursleden en ... de vennoot van Van Cau.
Op het oog is de zaak tegen de premier net zo dun als Stan Laurel, maar met deze twee in wezen priegelige strootjes die voorhanden waren werd de Waalse premier toch geveld. En da’s raar. Of zouden er misschien meer lijken in Van Cau’s kasten gegroepeerd staan dan nu bij de lege melkflessen zijn gezet? Lijken die er ook dreigen uit te lazeren. Ja, dat zou heel goed kunnen. Want onze vriend komt voor in de parallelle Dutroux-files. En niet zo zuinig.
Zo zijn er verklaringen dat Van Cau ten tijde van zijn burgemeesterschap van Charleroi samen met Michel Wilgaut (het hoofd van de Waalse federatie van zorginstellingen) bezoeken aflegde aan de New Star en de Sapin Vert. Twee horecagelegenheden waar je meer kon doen dan alleen maar zuipen om je bestuurdersstress kwijt te raken. Op zich niks mis mee, maar Van Cau zou zich bij die visites niet hebben beperkt tot recht op en neer en er zouden ook twijfels zijn over de leeftijd van zijn wipjes. Toen de eigenaar van de Sapin Vert, Michel Piro, op het punt leek te staan daarover een flinke poep te laten waaien werd hij op 5 december 1996 om zeep gebracht. Kijk, dat is andere poep, uuuh ... koek dan die van La Carolorégienne. Maar daar hoor je niemand meer over.
Wie overigens echt nieuwsgierig is naar de zaak rond Piro en Van Cau adviseren wij terug te bladeren in deze serie naar de afleveringen 10 tot en met 13 op onze Followup-site. Smullen.
zondag 9 oktober 2005
Mitric vertelde veel over Fens, de toenmalige koning van de Haagse scene. Een deel daarvan had hij geput uit de verhalen van iemand die zakelijke contacten onderhield met “mooieTinus”: Frans de Wit, alias Pappa Blanca. Een koppelbaas die ook met Vrouwe Justitia had liggen rollebollen en daar niet ongeschonden vanaf was gekomen. Een van zijn cliënten zou Hollandia Kloos zijn geweest. Een bedrijf van de familie Lubbers dat werd bestierd door Ruud en Rob (1).
Nam niet weg dat Pappa niet alleen voor een tijdje op staatskosten mocht leven maar dat ie ook zo’n slordige tien miljoen piek moest ophoesten aan niet betaalde premies en belastinggelden. Juist. De Wit was Mitric’ tipgever in de uraniumzaak. En niet te vergeten in de achterliggende affaire: de geheime onderhandelingen tussen een afvaardiging van het Nederlandse bedrijfsleven en een niet zo vrolijke club uit het Midden-Oosten. En wat Mitric te weten kwam wist Tinus Fens al lang. Zoals eerder betoogd werd Fens ten tijde van het door premier Lubbers geïnitieerde onderzoek door IDB-agent Koos Mansveld en andere speurneuzen tweemaal voor zijn klus geschoten. Bij de laatste aanslag, op 17 december 1984, legde hij uiteindelijk het hete loodje (2).
Merkwaardigerwijs was er eerder dat jaar, op 28 augustus, nog een intimus van Mitric die op de hoogte was van de twee heikele affaires schielijk overleden. Dat was Kurt Görlitz, een vooraanstaand lid van een geheime organisatie onder leiding van Hans Teengs Gerritsen, de boezemvriend van prins Bernhard (3). Diezelfde week werd Mitric overgeplaatst naar Leeuwarden. Ondanks diens luidruchtige protesten. Mitric was bang dat ie daar vermoord zou worden in opdracht van een paar hoge mieters bij Justitie (4).
Om een beetje in de sfeer te blijven: op 20 november 1983 werd Cor Beets, eigenaar van een van de grootste helerscafé’s in Amsterdam, de Metro, in zijn woning boven de zaak vermoord. Twee Joegoslaven en een avontuurlijke inwoner uit het rustieke Noordhollandse dorp De Rijp werden aangehouden. Hoewel het moordwapen in de woning van een van de Joego’s in Purmerend werd teruggevonden kon het trio wegens gebrek aan bewijs al vrij spoedig weer frisse lucht opsnuiven. Volgens bromsnorren van de Centrale Recherche Informatiedienst (CRI) die regelmatig het oor te luisteren legden aan Cor’s telefoonverbinding en bij diens zakenconnecties was die samen met Braspenninx (een levende legende in de smokkelaarswereld van die tijd) bezig met een “enorme deal”. Inzet was een partij uranium die was opgeslagen in de haven van Antwerpen (5). Een beetje bloederig verhaal. Tijd voor wat leukere dingen. Stay tuned.
(1) Ruud en Rob Lubbers zorgden voor de dagelijkse beslommeringen van de onderneming tot Ruud eind 1982 premier werd. Vanaf dat moment zwaaide Rob in zijn eentje de scepter. Zij het dat de net over de Belgische grens wonende broer Paul stilletjes ook aan wat touwtjes zou hebben getrokken.
(2) Zie aflevering 5 van deze serie op de Followup-site.
(3) Zie vooral aflevering 6 van de verhalenreeks “Schaduwcommando van de Prins” op de site van de Morgenster. Een reeks die ook een plek vond op de inmiddels helaas gesloten site "De Gezonde Roker" van Theo van Gogh.
(4) Zie aflevering 8 van deze serie op de Followup-site.
(5) Zie voor Mitric’ verwijzing naar het aandeel van een Belgische ex-minister en een stel zakenlieden in de uranium-affaire aflevering 9 van deze serie op de Followup-site.
zaterdag 8 oktober 2005
Een man naar ons hart die Scott Ritter. De voormalige Amerikaanse marinier, die tussen 1991 en 1998 leiding gaf aan talloze speurneuzenteams van de VN in Irak. Op zoek naar Saddammeke’s voorraadje chemisch-biologische massavernietingswapens dat er niet meer was. Geen een of andere lowlife of complottenfriek van een schotschrift uit Den Bosch dus. En wat zei deze Scott Ritter gisteravond tijdens een speech voor de Chatham thinktank in Londen ondermeer?
“Tony Blair en George Bush hebben zich schuldig gemaakt aan het plannen en het voeren van een agressieoorlog. Ze zouden allebei kunnen worden opgepakt als oorlogsmisdadigers voor hun aandeel in activiteiten waarvoor wij in 1946 Duitsland hebben veroordeeld”.
Oftewel: Tony Blair en George Bush hebben volgens Ritter dezelfde misdaden begaan als Adolf, Hermann, Heinrich, Rudolf en de rest van de Nazi-roedel.
Dat is nog eens wat anders dan wat de Haagse likkertjes als Balkenbende, Van Balen en Verhagen afgelopen week voor de camera boerden naar aanleiding van de onverwachte slippartij van Bot. Die vonden de Anglosaksische inval in Irak en de Nederlandse politieke steun daaraan nog steeds terecht. En lulden net als hun baasjes in Washington en Londen niet meer over die massaverneukingswapens en de niet bestaande connectie tussen Snorremans en de zoon van de ouwe Laden.
Vooral Van Balen, ooit leider van de Leidse studentenweerbaarheid, rammelde flink met zijn sabeltje. Het was goed dat wij die dictator in Irak ten val hadden gebracht. Irak was vandaag de dag heel wat beter af dan tijdens het regime van Saddam. Nou, Hansepans mag zijn ziekenfondsie wel eens poetsen. Het is een kolerezooi in Irak met elke dag tientallen zoniet honderden doden, een vernietigde infrastructuur en een burgeroorlog voor de deur. Dankzij de met opgesexte inlichtingen gelegitimeerde inval van de firma Bush & Blair Ltd. En de steun van de Haagse likkertjes. Ritter? Zò’n peer!
vrijdag 7 oktober 2005
Even een opfrissertje. In deze roemruchte serie trok in mei en begin juni van dit jaar Ton Hooijmaijers voorbij. De voormalig wethouder van Economische Zaken in Amsterdam en tegenwoordig Gedeputeerde in de Staten van Noord-Holland op het terrein van Ruimtelijke Ordening, Financiën en Stedelijke Vernieuwing.
Wij benaderden hem per e-mail om wat meer aan de weet te komen over een story die hij entre-nous had verteld aan een bekende Amsterdamse vastgoedondernemer. Die story ging over een avontuurlijk initiatief van Frank Bijdendijk, topbestuurder van de redelijk imposante Amsterdamse woningbouwcorporatie Het Oosten. Frank zou zich in de jaren negentig samen met een paar niet al te koshere Russische partners in de valutahandel hebben begeven om zo de financiële basis van zijn stenenclub nog sterker te maken dan hij al was. Maar dat zou - nog altijd volgens Ton’s story - zijn ontdekt door het zogenaamde Van Traa-team van het hoofdstedelijke bromsnorrencorps. En dat betekende voor de inventieve Frank einde verhaal. Wat dit betreft tenminste. Want later zou hij opnieuw tegen het Van Traa-team opblunderen, nadat hij Het Oosten in een samenwerkingsverband had gemanouvreerd met de Haagse V en H-groep bij de financiering van de aankoop van een stel panden op de Wallen. Er waren twijfels over de herkomst van de V en H-poen, dus floot de gemeente de transactie af (1).
Hoe dit ook allemaal zij, Ton gaf geen antwoord op onze e-mail. Eerst omdat ie op vakantie was, daarna waarschijnlijk omdat ie het druk had. Meestal leggen wij ons hoofd dan niet meteen op onze gulp maar snuffelen we nog even verder, indachtig de bijbelse slogan “zoekt en gij zult vinden”. En wij vonden.
Zo had Ton bijvoorbeeld in zijn post-wethouderlijke periode alsnog een poging gedaan om de impasse rond het ADM-terrein te doorbreken door samen met de vorig jaar ruw van ons weggenomen eigenaar Bertus Lüske en diens advocaat Jos Fruytier (2) een bezoekje af te leggen aan het krakersbolwerk. In Bertus’ voiture. De poging was misschien loffelijk, maar mislukte jammerlijk.
Verder besteedden wij aandacht aan een affaire rond een paar panden aan het Rapenburg (3).
En laten we nou juist daarover gisteren toch een reactie van de geachte gedeputeerde Hooijmaijers krijgen. Lees en huiver.
Leuk hè? Alleen in wezen wéér niks over de story waarmee het allemaal begon: Het Oosten en de Ruskies. Het blijft bij een obligaat breedtepassje richting stofzuiger Stadig. Nou willen we Ton’s suggestie best opvolgen, maar we worden zonder enige twijfel door Duco de Russische toendra ingestuurd. Zonder troika en een paar liter wodka. Maar toch nastrovje Ton. Hik. Stay intoxicatedly tuned.
(1) Zie de serie “Schimmen achter Pim” aflevering 8 op de “Followup”-site.
(2) Zie voor hem “Honourable men” dd. 2 juni 2003 en het artikel “Terp van Tijn” op de site van “De Morgenster”.
(3) Zie aflevering 173 en 174 van deze serie.
donderdag 6 oktober 2005
Stond onze man van Buitenlandse Zaken gisteren even kritisch te zijn in de Tweede Kamer, maar even later sloeg de Gehorsamkeit weer toe. Dapper sprak hij eerder dat de informatie die het Kabinet gekregen had niet juist was. Daarmee zal hij bedoeld hebben dat het briefje van Tony Blair leugens bevatte. Alsof dat nieuws zou zijn, alleen in de ogen van Blair is de invasie een goede, rechtvaardige en noodzakelijke zaak geweest. Het moest gewoon.
Voor de andere vriend, die man uit het Casa Blanca blijkt het toch allemaal ietsje anders gelegen te hebben. Niks meer over het feilen van de inlichtingendiensten (alsof die niet gewoon zeiden: er is niks), maar ja, dat wilde George niet weten en dus zeker niet horen.
Horen doet hij wel meer, ook als anderen niks horen. Ja, de enige echte leider van de vrije wereld (POTUS, noemen zijn ondergeschikten hem) hoort stemmen. Stemmen van God, die hem zeggen wat te doen. Dat was de reden om Irak binnen te vallen volgens George.
Sterk verhaal? dit even lezen, of volgende week naar de BBC kijken.
donderdag 6 oktober 2005
Zoals gezegd duurde de vrijage tussen Mitric en de onder Lubbers’ ministerie van Algemene Zaken ressorterende Inlichtingendienst Buitenland meer dan een jaar. Maar hoe kwam die relatie tot stand? Dat was een brief die de ex-agent van Tito naar het Torentje stuurde en die de volgende ontroerende strofes bevatten:
“Een internationale organisatie die uitsluitend bestaat uit Islamitische, goed gesitueerde fanatici heeft ten doel koste wat het kost een aantal atoombommen te maken en die te laten ontploffen op het territorium van Israël. Deze organisatie had behalve geld verder niets. Zodoende was zij gedwongen experts in het buitenland te zoeken. Zo zijn zij in contact gekomen met enige Nederlandse en Belgische zakenlieden. Zo heeft het plan dat de fanatici hadden uitgedacht langzaam vorm gekregen. De organisatie is begonnen met het kopen van grondstoffen die noodzakelijk zijn voor de fabricage van atoombommen.
Ze hebben in de USA gekocht: 600 kilo Uranium-235, in Zwitserland vijf staven Uranium-235 en in België vijf staven Uranium-235.
Verder hebben ze tien vaten massa aangeschaft, die noodzakelijk is voor de totstandbrenging van de nucleaire koppeling. Later is gebleken dat deze massa niets anders was dan radio-actief afval, gestolen bij Philips-Eindhoven.
In juni/ juli 1981 heeft op het eiland Cyprus een ontmoeting plaatsgevonden tussen opdrachtgevers en aannemers. Bij die ontmoeting waren aanwezig:
Deze meeting is streng geheim geweest. Daar is het volgende besloten. Omdat al het materiaal dat de organisatie tot dan toe gekocht had niet geschikt was voor het maken van een atoombom werd een voorschot van 20 miljoen dollar betaald om geschikt materiaal aan te schaffen. Met dat geld is 60 kilo Uranium-238 (99,3 procent) in België gekocht. De leider van de groep die dit U-238 geleverd heeft is een ex-minister van de Belgische regering. Bij de transactie tussen kopers en verkopers is bemiddeld door een ambtenaar van Buitenlandse Zaken en Giesberts.
Interessant te vermelden is dat tijdens de meeting op Cyprus het doel van de aanschaf van het uranium is besproken: het maken van een paar atoombommen om die te laten ontploffen in Israël en Groot-Brittannië. Zodoende is Giesberts geschrokken maar hij kon niet meer terug. Giesberts heeft met mij contact gezocht en mij om raad gevraagd bij het zoeken naar een uitweg. Nadat ik Giesberts de garantie had gegeven dat ik nooit buiten zijn wil iets aan derden zou vertellen heeft hij mij alles uit de doeken gedaan. Wij zijn toen overeengekomen dat ik uit zijn naam zou onderhandelen met de Nederlandse regering.
F. Giesberts kan leveren:
Volgens F. Giesberts hebben de opdrachtgevers na het voorschot van 20 miljoen dollar in 1982 nog eens 100 miljoen dollar betaald in de vorm van:
”
b. Een aantal transporten van 10.000 kilo hash;
c. Een aantal transporten van 15.000 kilo marihuana;
d. Een aantal transporten van 50 kilo heroïne;
Totale groothandelswaarde 100 miljoen dollar.
Een merkwaardig soepje, waaruit in ieder geval blijkt dat de makers ervan niet al teveel wisten van de verrijkingsprocedure van uranium en het verschil tussen U-238 en U-235. Daarnaast is duidelijk dat Mitric en de enigmatische Giesberts elkaar eerder kenden dan door deze laatste werd gesuggereerd in aflevering 2 van deze serie (1). Maar voor de rest zaten er in het brouwsel toch een paar smakelijke ballen. Lubbers vond dat kennelijk ook en stuurde agent Mansveld naar de petoet om te zien of Mitric nog meer aromatisch te vertellen had. En dat had hij. Stay tuned.
(1) Zie de eerdere delen van deze serie op onze Followup-site.
donderdag 6 oktober 2005
Zo, dat was weer even raak onder de kaasstolp van die omhooggevallen veilingmeester Pechtold.
Eerst die genante drijfjacht om de Oostenrijkse koe weer in de Europese corral te krijgen. Na veel ongelukkige glijpartijen in de Alpenstront lukte het toch nog met een prikkie Kroatisch Straw en konden eindelijk de strijkages in de richting van de Turkse stier beginnen om die ook binnen de omheining te lokken. Met als voorwaarde dat ie zich een beetje netjes gedraagt en niet de bak met mensenrechten omtrapt of Cyprus op de horens neemt. Dat een ruime meerderheid van de Nederlandse bevolking de Turkse entree nog voor geen pan snert ziet zitten maakt op de luitjes onder de Haagse kaasstolp met aan het hoofd de charismatische Jan Peter Balkenbende net zoveel indruk als een motie van Geert Wilders om de prijzen van peroxyde te bevriezen. Lessen getrokken uit de blamage bij het referendum over de Europese grondwet? Of uit de opkomst van de kale Arturo Ui met zijn twee kuttenlikkertjes aan het begin van deze eeuw? Tuurlijk niet. Maar wees eerlijk dat vulgaire stemvee kan toch met geen mogelijkheid beoordelen wat goed is voor de toekomst van Europa of de postzegel die Nederland heet. Precies! Wat weet een koe van zondag?
En toen kwam gisteren dat afgekloven bot van Buitenlandse Zaken, die plotseling liet weten dat de beslissing om ten oorlog te trekken tegen Snorremans in Irak achteraf misschien niet verstandig was geweest. Meteen kaaskrummels als Van Baalen en Koenders in beweging. En Ben moest schielijk verklaren dat zijn tong geslipt was. Hij stond nog steeds volledig achter het besluit van de Nederlandse regering indertijd om de bezetting van Irak door de twee Angelsaksische kampioenen van de democratie at gunpoint politiek te steunen. Notabene een bezetting die werd gelegitimeerd door een stel door Bush en Blair opgesexte “bewijzen” voor de serieuze bedreiging die Snorremans betekende voor onze vrije wereld: hij was in het bezit van bio-chemische massavernietigingswapens die hij zo bij ons op de kaasstolp kon sodemieteren, hij had yellowcake van Niger gekocht om er een atoombom van te kleien en hij onderhield contacten met de hoogste baas van Osama’s Flying Circus. Alle drie niet waar. Gewoon ellendige smoezen van een criminele club van neo-conservatieven in Washington die alle oliegebieden in het Midden-Oosten onder zijn beheer wil krijgen en de rest van de wereld naar hun ideeën wil inrichten. Niet goedschiks dan kwaadschiks. Met methodes die niets te maken hebben met democratie, maar eerder met die van die Oostenrijke kunstschilder met dat Chaplinsnorretje. Met de politieke steun van de Nederlandse kaasstolpbewoners.
Alle publicaties over het vooraf ensceneren van 9/11 à la de Reichstagbrand of Pearl Harbour, de Downingstreet-memo, Plame-gate, de PNAC etcetera etcetera lijken aan de kaasschavers in Den Haag voorbij te zijn gegaan. En goeddeels ook aan de dames en heren van de mainstream media, wat in wezen zeker zo erg is. Je kan je niet verschuilen achter de weigering van Saddam om openheid van zaken te geven over zijn massavernietigingswapens. Hij had ze niet. Iets wat de VN-experts ook al naar voren hadden gebracht. Kortom, de oorlog in Irak was ILLEGAAL. Niet alleen achteraf, maar ook vooraf. Het zal ons benieuwen of dat nog ter tafel komt bij het spoeddebat in de stolp vandaag. Veel hoop hebben we niet. Gek hè?
woensdag 5 oktober 2005
Niet lang na zijn gedetailleerde brief aan Lubbers dd. 20 januari 1985 kwamen de in het geweer geroepen speurneuzen erachter dat Mitric wel een nucleaire klok had horen luiden maar niet precies wist waar de klepel hing. Dat was voldoende om de stormvlag te strijken en over te gaan tot damagecontrol. Oftewel het uitschakelen van loose cannon Mitric. Bijvoorbeeld tijdens het hoger beroep dat de woedende karateka had aangetekend in een zaak die door drie vrouwen tegen hem was aangespannen wegens verkrachting. Opmerkelijk detail: een van de vrouwen was de voormalige echtgenote van Mitric’ tipgever in de uranium-affaire.
De ex-agent van Tito ontkende de beschuldigingen met verve en beweerde dat het om een complot ging dat van overheidswege was geëntameerd om hem achter het gaas te houden en het hem op die manier onmogelijk te maken iets over de uranium-affaire naar buiten te boeren. Het was daarom niet verwonderlijk dat zijn toenmalige verdediger mr. H.C.W.F. Meijer in september van dat jaar probeerde om een paar figuren op de getuigenlijst te wurmen die niet direct te maken hadden met de verkrachting van drie dames. Dat waren achtereenvolgens:
“drs. R.F.M. Lubbers, Lambertweg 4, Rotterdam.
Deze kan verklaren dat hij in zijn hoedanigheid van minister-president in of omstreeks december 1983 opdracht heeft gegeven aan de onder het Ministerie van Algemene Zaken ressorterende Inlichtingendienst Buitenland contact te leggen met de heer S. Mitric, dat hij dit contact in persoon is blijven volgen, dat hij tevens opdracht gaf een onderzoek uit te voeren omtrent de persoon van S. Mitric, dat zijn Ministerie van Algemene Zaken op grond van de resultaten van dit onderzoek de overtuiging heeft gekregen dat door S. Mitric voornoemd geen verkrachtingen zijn gepleegd en dat hij vervolgens in of omstreeks januari 1985 via F. Giesberts opnieuw contact opnam met S.Mitric;
Mansfield (voorletters onbekend), althans een persoon die deze naam als de zijne gebruikt, p/a Directie Inlichtingendienst Buitenland, Plein 20, ‘sGravenhage.
Deze kan verklaren dat hij van drs. R.F.M. Lubbers, genoemd sub a, opdracht kreeg een onderzoek in te stellen naar de diefstal van een hoeveelheid plutonium, dat hij daartoe contact opnam met S.Mitric en vervolgens met hem veelvuldig contact gehad heeft over deze affaire, dat hij met S. Mitric tot een soort van transactie kwam op grond waarvan hij S. Mitric onder andere geld, verkrijging van Nederlanderschap althans van een vluchtelingenpaspoort, een garantie tegen uitwijzing uit het grondgebied van het Koninkrijk der Nederlanden, bescherming van S.Mitric tegen mogelijke represailles en een onderzoek ten gronde naar de tegen S. Mitric ingebrachte aangiften van gedane verkrachtingen heeft toegezegd;
Drs. J.P. Kieboom, Zeekant 99f, ‘sGravenhage.
Deze kan verklaren dat hij in of omstreeks de maanden november en december 1983 namens S.Mitric is benaderd, dat hij vervolgens contact legde met drs. R.F.M. Lubbers, dat laatstgenoemde op advies van Kieboom op voorstellen van Mitric inging en dat de Nederlandse regering een bedrag van 300.000.000 Westduitse marken leende aan de Palestiijnse Hassan Sabaidi.
Mr. F.G.J. van Os, Barnsteenhorst 370, ‘sGravenhage.
Deze kan verklaren dat en waarom hij poogde op de toenmalige raadsman van S.Mitric, mr. L.D.H. Hamer, op onrechtmatige wijze druk uit te oefenen, waarom hij drs. R.F.M Lubbers adviseerde geen afspraken met S.Mitric te maken, dat hij zei te kunnen bewijzen dat S.Mitric beweringen doet in strijd met de waarheid, dat hij opdracht gaf tot liquidatie van S.Mitric in het Huis van Bewaring te Leeuwarden en dat hij S.Mitric een verkrachter noemde;
Mr. H.W. van Hylkema, Prinses Margrietlaan 17, Voorburg.
Deze kan verklaren dat hij drs. R.F.M. Lubbers adviseerde geen contacten met S.Mitric te onderhouden, dat hij wist dat S.Mitric een verkrachter is - of, indien hij dit niet wist dat en waarom hij dit niettemin gezegd heeft - en dat hij opdracht gaf tot liquidatie van S. Mitric in het Huis van Bewaring te Leeuwarden;
Mr. G.P.H. van Doeveren, Norgstraat 67, ‘sGravenhage.
Deze kan verklaren dat hij in of omstreeks augustus 1983 de gedetineerde H. de Wolf in vrijheid liet stellen en waarom hij dit deed, dat hij drs. R.F.M. Lubbers adviseerde ervan uit te gaan dat S.Mitric liegt en dat de hoeveelheden uranium en plutonium waar Mitric het over heeft “waardeloos spul” zijn, dat hij S.Mitric een verkrachter noemde en naar alle waarschijnlijkheid dat hij vrouwen ertoe aanzette om tegen S.Mitric aangifte van verkrachting te doen”.
Hoewel voor Mitric blijkbaar plutonium en uranium één en hetzelfde is blijft er voldoende stof over om je stevig achter de flappers te krabben. Opdracht tot liquidatie? Een raadselachtige lening aan Hassan Sabaidi? Wat was dat allemaal?
Uiteraard zou je haast zeggen werden bovenstaande getuigen niet opgeroepen. Volgens de president van de rechtbank Wedeven en procureur generaal Ficq hadden ze geen mallemoer te maken met de verkrachtingszaak. Ondanks het wegblijven van de door hem gewenste hoge mieters probeerde Mitric tijdens de zittingen wel degelijk om de uranium-zaak toch te verbinden met de verkrachtingsaffaire. Vergeefs. Hij verloor de zaak en bleef achter het gaas. Wat niet wil zeggen dat van die uraniumzaak niets overbleef en dat het inderdaad ging om “waardeloos spul”. Stay tuned.
woensdag 5 oktober 2005
Misschien bent u ze vergeten in de beslommeringen van het dagelijks leven, maar ze zijn er nog, de heren en dames van het Project for a New American Century oftewel PNAC. De bedenkers van de imperialistische (sorry: ambitieuze) Amerikaanse buitenlandse politiek, zoals onder Bush uitgevoerd. Bekendste regeltje in hun rapport was wel dat er een nieuw Pearl Harbour nodig was om een en ander te realiseren. En gelukkig voor hen kwam dat er op 11 september 2001.
Sinds het debakel aan hun Oostfront in Irak zijn ze wat in de beknelling geraakt, maar niet getreurd er is een nieuw object voor hun aandacht: Europa. Het Committee for a Strong Europe (CSE), gelieerd aan de denktank waarin de voormalige Spaanse premier Aznar actief is, de FAES (Fondation pour l’Analyse et les Etudes Sociales). Er wordt heftig geworven onder conservatieven voor het ondertekenen van de verklaring (zie).
Onder de agenda liggen volgens de Franse journalist Meyssan gevoelige zaakjes als vrijhandelsovereenkomsten tussen de EU en de NAFTA en meer van dat moois (zie). We zullen ze nog wel tegenkomen in de kolommen van de kranten.
dinsdag 4 oktober 2005
Op 6 juli 2004 publiceerde de New York Times de open brief van Joe Wilson. Op 7 juli zat Colin Powell, de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken in het vliegtuig van de president op weg naar Afrika. Aan boord was ook president Bush.
Tijdens de trip had Powell een memo bij zich dat een maand oud was en waarin het State Dept. de eerder geuitte grote twijfels over het door Saddam aangekochte uranium uit Niger bevestigd zag door de uitkomst van het onderzoek van Wilson en door het feit dat de documenten vervalsingen bleken. Eén paragraaf van die memo was gekenmerkt met de S van secret. In die paragraaf stond de naam van Valerie Plame. Een week later rolde de naam van Plame door de pers. De vraag is nu of Bush zelf betrokken geweest is bij besprekingen over het lekken van de naam van Plame. (Doet allemaal wel erg denken aan het lekken van de naam van Dr David Kelly in Groot Brittannië. Wellicht dat George op zijn eigen wijze Tony wilde naäpen). De openbaar aanklager in de zaak in de VS heeft inmiddels de telefoongesprekken tijdens de vlucht van 7 juli opgevraagd.
Zal ongetwijfeld vervolgd worden.
dinsdag 4 oktober 2005
Als we de gegevens uit de brief van Slobodan Mitric aan premier Lubbers dd. 21 januari 1985 mogen geloven dan zou de kwestie rond het gestolen uranium en - zij het in mindere mate - de geheime onderhandelingen op Cyprus ruim een jaar hebben gespeeld. Vanaf december 1983 tot in ieder geval januari 1985.
Al vrij snel na zijn eerste oekaze aan het adres van Gemene, pardon Algemene Zaken zou Mitric volgens diezelfde gegevens in de Scheveningse petoet bezoek hebben gekregen van een agent van de onder AZ ressorterende Inlichtingendienst Buitenland (IDB). Het ging om Koos Mansveld, die zich bij Mitric introduceerde onder de naam Mansfield (leuk detail voor een boek van Thomas Ross of zo). In de daarop volgende maanden zou agent Mansfield talloze malen zijn gedetineerde informant hebben opgezocht. Eerst in Scheveningen en na 27 maart 1984 in de koepel in Haarlem.
Die bezoeken zouden bij de Montenegrijnse karate-expert de indruk hebben gewekt dat zijn informatie serieus werd genomen door de IDB. Nou kunnen we ons daar iets bij voorstellen, want noch in Scheveningen noch in Haarlem zou je ooit je koperen bruiloft willen vieren. Vraag is of bovenstaande schets van de gebeurtenissen een product was van de levendige fantasie van een gekooide ex-agent van Tito of de onverbloemde realiteit. Het laatste.
Dat kunnen we opmaken uit een verslag van een personeelslid van de Haarlemse nor, dat hij schreef toen Mitric eind juli 1984 naar Leeuwarden werd overgeplaatst. In dat verslag dat bestemd was voor zijn collega’s in de Friese hoofdstad schreef hij o.m. het volgende:
“Tijdens zijn verblijf hier mocht betrokkene zich ook weer in de belangstelling van de buitenlandse inlichtingendienst, ressorterend onder het Ministerie van Algemene Zaken, verheugen. De heer Mansfield, medewerker van die dienst, is hier veelvuldig bij betrokkene langs geweest. E.e.a. is gebeurd in overleg met Dhr. Van Hylkema en Dhr. Van Os, Officier van Justitie in Den Haag”.
Zoals het hoort - we varen vroeger wat volgzamer dan nu - hebben we ooit bij de RVD vragen over deze affaire door de bus gekieperd. Toenmalig hoofd van de ook al onder AZ vallende dienst, Hans van der Voet, erkende tot onze enorme verrassing dat een ambtenaar van AZ inderdaad bezoeken aan Mitric had gebracht. Verder wilde hij niet gaan. Van der Voet: “Ik kan u alleen maar zeggen dat het waar is”.
Zo, dan hoor je het eens van een ander.
dinsdag 4 oktober 2005
Afgelopen week werd ze vrijgelaten, de Amerikaanse journaliste Judy Miller, die in totaal zo’n 85 dagen in de bak zat omdat ze haar bronnen niet wilde prijsgeven (zie eveneens het actueeltje van gisteren - "likkertjes"). Kampioen van de vrije nieuwsgaring? Nou niet helemaal, want Judy Miller was één van de blaasbalgen van de media die de noodzaak van de Amerikaans/Britse inval in Irak rond trompetterden. Aan leugens geen gebrek dus. Vandaar dat veel van haar collega’s en een groot deel van de Amerikaanse journalisten haar verblijf in de bak niet zo hoog opnamen. Haar werk was eerder propaganda dan journalistiek te noemen.
Maar goed inmiddels is ze vrij, nadat ze verklaard had wie haar bron was: “Scooter” Libby , chefstaf van vice president Cheney. Maar ze had ook gesproken met Karl Rove, spinmeister van het Witte Huis, de man achter Bush.
De hele affaire betrof de vrouw van de Amerikaanse ex-diplomaat J. Wilson. Wilson werd belast met het onderzoek naar de mogelijke aanschaf van uranium door Irak in Mali. Al snel bleek dat de desbetreffende documenten grove vervalsingen waren en Wilson nam geen blad voor de mond. Hij had verwacht dat de oorlogspartij wel een toontje lager zou blazen, maar dat was niet het geval. Dus ... buitengewoon in dat soort kringen ... stapte hij naar de pers en deed verslag van onderzoek en resultaten, alsmede over de manier waarop de Bush-club hiermee omging. Dat werd hem in de kringen van de neoconservatieve globalisten rond Bush op zijn zachtst gezegd kwalijk genomen. Dus, afstraffen en terugpakken. Dat kon door te laten vallen dat mevrouw Wilson (meisjesnaam Valerie Plame) al jarenlang undercover CIA agente was en hij zijn benoeming voor dat onderzoek aan haar te danken had. De suggestie was duidelijk, het onderzoek van Wilson was allemaal doorgestoken kaart en de pro-oorlogspartij had gewoon gelijk. Mevrouw Miller was een van diegenen die als roeptoeter van de oorlogspartij fungeerden en zij maakte de naam van die agente bekend en dat is dus een misdaad in de VS.
Maar de vraag blijft wie er allemaal betrokken waren bij dat lekken van die naam. Dat is namelijk een criminele samenzwering, net een tandje verder op de schaal van de straffen.
Speculaties alom.
Eergisteren was er een van de vele talkshows op de Amerikaanse tv (op ABC om precies te zijn, met George Stephanopoulos) en daar werd gesuggereerd dat zowel de Amerikaanse president als de vice-president zelf direct betrokken waren bij het overleg om de naam van Valerie Plame te lekken naar bevriende media (zie). Dat kan nog interessant worden.
maandag 3 oktober 2005
Een klein berichtje op onze site doet soms wonderen. Meldden wij op 31 augustus nog dat het onlangs door Piet Hein Donnie voor ruim 900.000 pegels aangeschafte nieuwe woonhuis niet bewaakt werd, in die situatie is rapido verandering gekomen. Een bromsnorrenjeep, een bromsnorrenhuisje en een verzameling dranghekken moeten klonen van de Hofstadgroep of andere onverlaten buiten de deur houden. Kijk, dat zijn nog eens maatregelen.
Helaas hebben wij daarnaast met treurnis moeten constateren dat aan de permanente bewaking van Van Aartsen’s perceel een einde is gekomen. Wie daarover gaat weten we niet, maar wij achten deze ingreep knap naïef. VVD-hopman Van Aartsen is een van de topmensen van ons nationale anti-baardenbeleid. En loopt dientengevolge grote risico’s. Daarom eisen wij de terugkeer van het bromsnorrenonderkomen bij zijn woning. Al was het alleen maar om te voorkomen dat we straks opnieuw via de msm (mainstream media) wekenlang geterroriseerd worden met gejammer en geweeklaag over het verlies van een groot man.
maandag 3 oktober 2005
Harriet? Nooit van gehoord, is het een nieuwe orkaan? Harriet Miers is de nieuwe kandidate voor de lege baan van rechter in het Amerikaanse Hooggerechtshof. Een onbeschreven blad en geen rechter geweest, dus is de vraag of ze wel zwaar genoeg is voor deze baan, aldus de pers.
Nou onbeschreven is ze bepaald niet. Ze was betrokken bij het wegmoffelen van het schandaal rond de “diensttijd” van George Bush in de Nationale Garde. Ze werd door George ingehuurd toen hij zich aan het warmlopen was voor de presidentsverkiezingen van 2000 en ze kreeg daarvoor een bedragje van 19000 dollar. Haar taak was om het schandaal in beeld te brengen. Harriet werkte als juriste bij Locke, Purnell, Raine and Harrell van 1972 tot 1999
en had bedrijven als Microsoft en Disney in haar portefeuille. Bovendien was ze de privé jurist van George Bush. Ze volgde hem naar Washington en steeg in de rangorde op het Witte Huis. Haar laatste functie was die van Chief Legal Officier to the President. En, zoals gebruikelijk bij benoemingen van Bush, ook mevrouw Miers staat bekend om haar grenzeloze loyaliteit ten opzichte van George Bush.
Als dat alles zou zijn, dan liep het binnen de Amerikaanse verhoudingen wel los. Maar, Harriet was ook nog voorzitter van de Texaanse Lotto-commissie en laat die commissie nou net bezig zijn met het zoeken naar een nieuwe lotto-uitvoerder. De oude, Gtech, was betrokken bij een corruptieschandaal en de directeur van de Lotto wilde van het contract af. Dat gebeurde ook, maar ietsje later wilde de commissie plots van haar directeur af en kreeg Gtech een nieuw contract. Tijdens de rechtszaak van de oude directeur kwam aan het licht dat Gtech ervoor gezorgd had dat hij gewipt werd. De rechter gaf hem gelijk en hij toucheerde 300.000 dollar.
Er was echter één echte prijswinnaar, ene Ben Barnes, hij verwierf een miljoenenbedrag (23 miljoen dollar) van Gtech, omdat zijn contract werd verbroken. Ben was al jarenlang ingehuurd –pakweg 3 miljoen dollar per jaar- als lobbyist van Gtech. Maar Ben was meer, Ben was iemand die van de hoed en de rand wist van de diensttijd van George Bush. Ben had in kleine kring al laten vallen dat hij ervoor gezorgd had, op verzoek van Pa Bush, dat George zijn “diensttijd” niet al te lastig zou worden, en in elk geval geen Vietnam.
Dus Harriet zorgde ervoor dat George geen problemen kreeg rond zijn “diensttijd” en dit is haar beloning (Oja, voor de liefhebber deze site).
maandag 3 oktober 2005
Het ziet er naar uit dat op redelijk korte termijn slachtoffers gaan vallen onder de zwermen machiavelli’s die het Witte Huis bevolken. Aanleiding tot die veronderstelling zijn de berichten over de vorderingen van het justitiële onderzoek in de affaire rond Valerie Plame. De echtgenote van de Amerikaanse diplomaat Joseph Wilson IV die het lef in zijn donder had om dwars tegen de beweringen van de Bush-clan in zijn grote twijfels uit te spreken over Niger’s levering van yellow cake aan Irak ten behoeve van Saddammeke’s atoombom. Na later bleek terecht. Niger had niks geleverd en Irak had geen geheim nucleair programma. Laat staan dat het bezig was een chemisch-biologische ruiker in elkaar te flansen om ons via een Fleurop-raket in de bloemetjes te zetten.
Blauwzuur pissende ellendelingen uit de omgeving van Bush en Cheney lieten vervolgens aan een paar hondstrouwe perspaladijnen weten dat de vrouw van Wilson, Valerie Plame, een CIA-agente was. En die brachten dat naar buiten. De identiteit van een van die ellendelingen staat sinds kort voor de volle honderd procent vast: Lewis “Scooter” Libby. De stafchef van vice-president Dick Cheney. Je zou zeggen dat vriend Scooter normaliter voor het luik gaat. Want het openbaren van naam en toenaam van een in full swing zijnde CIA-agent is strafbaar. En niet zo zuinigjes. Er staat een maximum op van tien jaar. Vraag is of Scootertje op eigen houtje handelde of op instigatie van zijn hoogste chef. En zo ja, of hem daardoor alsnog een gang naar de kadi bespaard zal worden. Een buitengewoon smakelijke affaire dus, die voor de zoveelste maal aantoont dat er heel wat rotten is in the White House.
Maar de achterliggende affaire is nog veel smakelijker. Hoewel die kwalificatie eigenlijk rijkelijk ongelukkig is. Het krakkemikkig in elkaar gehangen “bewijs” dat Saddammeke bezig was met het kneden van een atoombom behoorde namelijk tot het opgesexte pakket van beschuldigingen dat voor de VS en Engeland de reden vormde om de oorlog te verklaren aan Baghdad. Hetzelfde geintje wat Hitler in 1939 flikte met Polen. Maar wat wil je als je familiekapitaal vol zit met Nazi-poen, die notabene her en der ook nog diep bevlekt is met Joods bloed.
En dat brengt ons waar we wezen wilden. De schoothonden-kennel in Den Haag met likkertjes als Jan Peter en Henkie is vliegensvlug achter die illegale oorlog gaan staan. Gedekt door hetzelfde leugenpakket. Pas toen duidelijk werd dat de hele zaak fake was gingen de likkertjes en hun baasjes in Washington en Londen op zoek naar een andere legitimering van de slachting tussen Eufraat en Tigris. Noem eens wat, de Koerden.
Tientallen jaren geen item. Alle Koerden waren lid van de “terroristische” PKK en dat waren linkse hufters, dus die mochten rustig worden uitgemoord. Voordat ze met hun klauwen aan onze olie kwamen. Nù is het ineens wel een item. En we sturen zelfs Fred Teeven naar Irak om te laten zien hoe hoog de mensenrechten bij ons in het vaandel staan. Misselijke windowdressing.
Neemt niet weg dat we fout zaten en zitten. Maar bij ons zal er geen scooter sneuvelen. Nog niet eens een driewieler. Nederland: het land van de likkertjes.
zondag 2 oktober 2005
Morgenvroeg, maandagochtend 3 oktober, is in een smalle strook in Portugal en Spanje en in het noorden en oosten van Afrika een ringvormige zonsverduistering te zien. Rechtstreekse beelden zijn dan hier te zien.
zondag 2 oktober 2005
Om druk op de ketel te houden stuurde Mitric na het bezoek van intermediair “Giesberts” op 21 januari een brief naar het huisadres van premier Lubbers, waarvan afschriften in de bus gleden van de Amerikaanse, Britse, Franse en Israëlische ambassades. De inhoud luidde alsvolgt:
“Excellentie.
In de eerste plaats mijn beste wensen in het nieuwe jaar. Door middel van deze brief wil ik mij tot u wenden met enige vragen. De inhoud van deze zaak zou u schade kunnen berokkenen indien deze niet juist zou zijn. Daarom heb ik besloten deze materie rechtstreeks aan u te doen toekomen. Het is niet in mijn belang u in welk opzicht dan ook schade te berokkenen.
1. Hebt u in december 1983 opdracht gegeven tot onderzoek inzake uraniumdiefstal?
Indien ja:
a. Hebt u de opdracht gegeven aan de inlichtingendienst van Algemene Zaken uit uw naam in januari 1984 met mij over deze zaak te praten?
b. Moest de ambtenaar van de inlichtingendienst AZ, de heer Mansveld, vanaf januari 1984 tot 20 juli 1984 uit uw naam met mij onderhandelen?
2. Heeft u uit uw naam opdracht gegeven om in De Telegraaf (korte mededelingen) dd. 19/6/84 de volgende advertentietekst te plaatsen?
“Martin, jouw halve joker is net zoveel waard als mijn halve joker. De grote industrieel heeft zeer grote belangstelling om onze joker samen te voegen. Groeten van Koos”.
Indien ja:
a. Was u bekend dat u met de plaatsing van deze advertentie akkoord bent gegaan met de door mij gestelde voorwaarden?
De grote industrieel is uw codenaam, bekend bij de inlichtingendienst AZ alsook bij mijn tipgever in wiens naam ik de hele transaktie met u heb gedaan.
b. Voorwaarden waren:
1. Verlening van de Nederlandse nationaliteit aan mij.
2. Betaling van 3 miljoen US dollar aan mij met dien verstande, dat 1 miljoen als voorschot à contant (die mocht ik naar Zwitserland brengen) en de rest via een schriftelijke garantie door een notaris aan mij wordt gegeven. Plus een half miljoen gulden contant voor de eerste kilo uranium.
3. Van u de schriftelijke garantie dat ik nooit buiten mijn wil aan Joegoslavië zal worden uitgeleverd.
4. Van u de schriftelijke garantie dat ik in deze affaire nooit vervolgd zou worden.
5. Dat alle belastingschulden van mijn tipgever volledig kwijtgescholden zullen worden (plm. 10 miljoen gulden).
6. Dat de naam van de tipgever nooit openbaar zal worden gemaakt aan derden.
7. Verlening van volledig nieuwe identiteit van mijn tipgever.
8. Toestemming van eenmalige invoer van goederen die in Nederland verboden zijn. Van belang, omdat deze zaken door landen in het Midden-Oosten als betaling worden gebruikt.
Het onderscheppen hiervan dient mede als bewijs.
Zoals u weet bent u akkoord gegaan met alle voorwaarden door de plaatsing van bovenstaande advertentie.
3. Is het waar dat op een spoedvergadering dd. 20 juli 1984 het volgende is besloten?
a. Dat u als minister president (tevens minister AZ) akkoord bent gegaan met mij de transaktie aan te gaan
b. Dat de minister van Buitenlandse Zaken tevens akkoord is gegaan met mijn voorwaarden.
c. Dat de minister van Justitie niet akkoord is gegaan.
Conclusie: Door het doen en laten van de minister van Justitie naar aanleiding van het optreden van zijn adviseurs, o.a. Officier van Justitie mr. Van Os is de hele affaire in de doofpot gestopt. Het risico dat dit uranium in handen kan komen van vijandige mogendheden en gebruikt zal worden tegen de staat Israël komt dan geheel voor uw verantwoording. Ook niet te vergeten de 10 vaten radio-aktief afval die bij Philips in Eindhoven zijn gestolen en verkocht dreigen te worden aan de IRA.
4. Kent u F. Giesberts?
5. Is F. Giesberts eind december 1984 bij u geweest?
a. Hebt u hem toestemming gegeven om met politiecommissaris Blaauw bij de inlichtingendienst AZ over de uranium-kwestie te praten?
b. Hebt u hem volmacht gegeven om verdere onderhandelingen inzake uranium met mij te voeren?
c. Hebt u de advertentietekst in de rubriek Korte Mededelingen in De Telegraaf die geplaatst moest worden via de heer F.Giesberts gekregen?
“F.Giesberts moet de plaats van Martin innemen. Sorry van halve joker. Dit was noodlottig voor hem. Het boek van 239 bladzijden wil de GROTE INDUSTRIEEL eerst lezen voor het definitief wordt uitgegeven. F.Giesberts heeft het halve aas al. De vazal van de grote industrieel heeft de andere helft.
M.Amman en filmster, trouwens ook grote madam, zitten in de uitgeverscommissie. Maak je geen zorgen. Je was en blijft de eenling. Je vriend, Frank Waterfoort”.
Meneer Lubbers, ik verzoek u vriendelijk doch dringend kontakt met mij op te nemen naar aanleiding van de eerder in deze brief vermelde feiten. Het is in ieders belang dat deze transaktie zo spoedig mogelijk tot een bevredigend einde zal komen”.
Je zal zo’n briefje krijgen net op het moment dat je knus samen met Ria een paar eitjes zit te tikken aan de ontbijttafel.
Overigens kennen wij zowel de identiteit van intermediair Giesberts als die van Mitric’ tipgever. Vooralsnog zien wij de noodzaak om hun namen prijs te geven niet zitten. Stay tuned.
donderdag 29 september 2005
Weet u het nog? Op 22 juni arresteerde een stel bromsnorren Nouredine en Soumaya, de Bonnie and Clyde van de Hofstadgroep, bij het Amsterdamse station Lelylaan. Ze werden al een tijdje achter de vodden gezeten. Vooral vanwege een telefoontje dat Soumaya had gepleegd met haar zuster, die in een apotheek in het Haagse Statenkwartier werkte. Die apotheek werd namelijk driftig gefrequenteerd door een hele bups luitjes die wat in de melk hebben te boeren op het Binnenhof. Zoals de commandeur van het Jenevergenootschap Remkes, VVD-kakker Van Aartsen, diens partijgenote Ali Cyaan Kali, de vertegenwoordiger van Pim’s gedachtengoed Eerdmans en nog een reeks blijkbaar niet al te gezonde ballonnenventers. Soumaya was zeer geïnteresseerd in de adressen van de Binnenhofstadgroep en zeker in die van de vier hierbovengenoemde blockbusters. Maar haar zuster wilde ze niet zomaar geven. In ieder geval niet over de telefoon. Uiteraard waren de luistersnorren zo blij als blik met het door hen afgelegde gesprek en niet lang daarna gingen Bonnie and Clyde achter het gaas. Einde verhaal.
Jammer, want daardoor hebben we nooit de identiteit kunnen achterhalen van de rest van de Binnenhofstadgroep die hun pillen, poeiers en zalfjes afhaalde bij de bewuste apotheek. Zou daar bijvoorbeeld ook Wim van de Camp bij horen? En zou Soumaya ook geïnteresseerd zijn geweest in het adres van deze gepokt en gemazelde fractiesecretaris van het CDA? Weten we niet. Zeker is wel dat zij dan het adressenbestand van de apotheek niet nodig had gehad. Want uit gegevens van Wim’s eigen website kunnen we niet alleen opmaken dat de hoender en de vrouw aan de kant stuiven als ie als een echte motormuis door ‘slands dreven dendert op een Harley Davidson Sturgis of een MV Agusta, maar ook dat ie op de Van Weede van Dijkveldstraat 40 in Den Haag woont.
Kan niet meer hoor Wim. Als je Donnie en Remmie tenminste geloven mag. Dus als de sodemieterij dat adres van je website. Straks krijg je ook bezoek van een door de AIVD onderschatte vlasbaard en dan zitten wij met zijn allen weer maanden lang met de peren. Kunnen we erop rekenen Wim? Bedankt.
donderdag 29 september 2005
Het kan raar lopen. Zo krijg je van mr. Adèle van der Plas een veer in het duisterse gedeelte van je imposante lijf en op dezelfde dag vergeet de meest gelezen krant van Nederland je credit te geven voor je pionierswerk.
Adèle deelde haar pluim uit tijdens de proforma-zitting in de zaak rond de Alkmaarse handelaar in mindbenders Jaap van der Heiden die alweer lichtjaren geleden vanuit zijn woonplaats met enige surplus aan lawaai naar hoger sferen verhuisde. Dit spectaculaire vervroegde afscheid zou volgens het OM na naarstig speuren van een koude kees-team zijn geënsceneerd door het duo Jan Femers (inmiddels ook al weer wat jaartjes emeritus) en Mink Kok, een cliënt van Adèle. Over beide avontuurlijke ondernemers hebben wij het nodige op het net geslingerd dat wellicht in de nabije toekomst nog een bescheiden rol gaat spelen bij de behandeling van de zaak.
Van het andere bericht dat wij in de aanhef noemden werden wij stevig ongesteld. De Financiële Telegraaf meldde gisteren namelijk dat de ING-top om de donder wel op de hoogte was van de identiteit van de “geheimzinnige koper” van het Kurhaus, die voor een dotje van 46 miljoen euro in februari 2004 het rijksmonument aan het Scheveningse strand overnam. Het ging om een consortium waartoe ook good old Willem Endstra behoorde. Tsjonge.
Verder meldde het van coryfeeën haast kapseizende vlaggeschip van de Nederlandse journalistiek dat er ook direct contact zou zijn geweest tussen Willem en de top van ING-Real Estate. Tsssss.
Al dat moois zou afkomstig zijn uit verklaringen van ING-managers tegenover speurneuzen van de AFM (Autoriteit Financiële Markten), het toezichtsvehikel van Docters van Leeuwen. Nou, dat is wel oud nieuws want dat staat bij ons al een stief jaartje op onze site in de roemruchte serie Octopussy.
Daarnaast had het zo gerenommeerde journalistieke bolwerk aan de Amsterdamse Basisweg nog steeds niks te melden over Benno Höss. En dat is verwonderlijk, want zoals wij al eerder schreven fungeerde hij als vertegenwoordiger van de vier Zwitserse families die zich in het zogenaamde consortium hadden verzameld. Benno is geen onbekende in het Nederlandse vastgoedwereldje omdat hij daar van zijn vrouwtje Marina Giori (de als schathemeltje bekend staande Swarovski-erfgename) wat mag goochelen met een paar losse meloenen. Liefst anoniem. Hoewel dat door ons spit- en graafwerk mogelijk wat moeilijker is geworden.
Kortom, we hebben in dit complexe geheel al het nodige in de schijnwerpers gezet en daar hadden we gaarne ook wat schouderklopjes voor willen ontvangen. Want niets menselijks is ons vreemd.
woensdag 28 september 2005
Middels een succesvol verlopen beroep op de Wet Openbaarheid Bestuur (WOB) zijn onlangs de EU-landbouwsubsidies beschikbaar gekomen uit de jaren 1999-2003. Via een zoekmachine kun je zoeken naar bedrijfsnamen, individuele landbouwers, ja zelfs op postcode kun je de database (160.000 subsieontvangers!) doorzoeken die zojuist beschikbaar is gekomen via dit internetadres.
Hartstikke interessant om door te nemen, wat opvalt is de enorme hoeveelheid gemeenten, provincies, waterschappen en het grote bedrijfsleven die zo behoorlijk wat graantjes meepikken uit de Europese subsidie-ruif. Het gaat om een totaal van 7.078.000.000 euro...
dinsdag 27 september 2005
Dat Loesje, het meisje van de vrolijk-kritische posters, ook actief
is in Den Bosch wist je vast al. Dat je zelf ook mee kunt doen wist je misschien niet. Aanstaande maandag kun je met dit Bossche
meisje kennis maken. Vanaf 20.00 uur ben je van harte welkom
op het Julianaplein 17. Na een korte introductie worden er, met
de speciale Loesje-schrijfmethode, Bossche Loesje-teksten
geschreven. Gratis, uiteraard. Dus neem je ergernissen, dromen
en inspiratie mee en kom maandag 3 oktober naar het
Julianaplein 17 in Den Bosch. Het Julianaplein is de rotonde op
de Koningsweg, nabij het station. Meer informatie over Loesje
in Den Bosch is te vinden op www.loesje.nl en je kunt mailen.
dinsdag 27 september 2005
Naar verluidt zijn er vergevorderde plannen om het Brabants Dagblad ingrijpend te gaan verbouwen. Nee. niet het gebouw (helaas), maar de krant. Welingelichte bronnen stellen dat eind volgend jaar het Brabants Dagblad niet alleen op tabloid formaat zal verschijnen (dat zou al eerder kunnen plaatsvinden) maar ook onderdeel zal zijn van de inmiddels in het westen van ons land bekende AD format. Ook de ‘zusterbladen’ van het BD zullen dat lot ondergaan. Afwachten maar.
vrijdag 23 september 2005
Hierbij het programma van de massale omsingeling van het Binnenhof zaterdag (morgen) vanaf 13 uur in Den Haag. De woede in het land over de kabinetsplannen is na Prinsjesdag alleen maar toe genomen. Het beloofd morgen dan ook een grote opkomst te worden. Uit 30 steden gaan bussen. Tot morgen rond het Binnenhof!
Podium op het plein voor de Tweede kamer
Omsingeling rond de Hofvijver
Podium op het plein
Dienst) en Afghaanse vluchteling (Prime), toespraak Fred Gersteling (Huurdersvereniging).
Meer informatie en buskaartjes bestellen via Keer Het Tij.
donderdag 22 september 2005
In het kader van de voortdurende afstoting van overheidstaken naar het bedrijfsleven (mantra: vrije markt, vrije markt, ruim baan, ruim baan: efficiency, deregulering, effectiviteit, winst) loopt de VS voorop. En - zoals New Orleans heeft bewezen - geeft een ineffective, blunderende, ingekrompen overheid snel de wederopbouwgelden aan het bedrijfsleven. De noodzakelijke kennis is door bezuinigingen verloren gegaan en een mens moet toch wat. Extra kassa!
En ja, mensen met lage inkomens, voor hen is het even moeilijk, vermoedelijk voor de rest van hun leven. Wie weet er nog dat al meer dan een jaar mensen in een met hekken afgesloten tijdelijk containerpark in Florida wonen, slachtoffers van een vorige orkaan. En, ja zonder eigen geld, dus dan geen wederopbouw. Maar, dit actueeltje gaat over onderwijs.
Community Education Partners is een bedrijf dat scholen voor speciaal onderwijs aan “lastige en moeilijk lerende” kinderen opzet. Ze krijgen tussen de 9.000 en 13.000 dollar per kind (twee maal de gewone overheidsbijdrage aan de school) van de overheid. Uiteraard betalen ze de leerkrachten aanzienlijk minder dan de CAO, en hebben het “schoolgebeuren” strak gereguleerd. Zo strak als een gevangenis. Het bedrijf komt uit Houston (toeval?) en kreeg een slechte pers toen kort na de start bleek dat ze gevangenisbewakers hadden ingehuurd als onderwijzers. Maar een bedrijf moet toch wat, niet? De meeste leerlingen zijn, zoals ze daar noemen van Black and Latino afkomst.
Een eerdere vorm van privatisering had het wat moeilijker in de VS, dat bedrijf richtte zich op middle class kinderen en ja die ouders gaan stemmen. Dat is aanzienlijk minder het geval bij kinderen uit de armere miljeus, die ouders willen wel vaak stemmen, maar worden buitengesloten.
Gevolg van dit soort privatisering is dat de gewone scholen aanzienlijk minder subsidie krijgen (want ja het komt allemaal uit één begroting) en dat de kwaliteit daar ook achteruit gaat. Zal wel niet lang duren of zulke initiatieven komen ook in ons land van de grond.
donderdag 22 september 2005
Stel je bent de echtgenoot (of echtgenote) van een minister president van een Europees land. Stel je wil een bijdrage leveren aan het realiseren van de politieke doelen van je partner.
Wat te doen? Antwoord:
Verzamel nagels en haren van jezelf en je partner, doe ze in een (leeg) jampotje en breng ze naar je eigen goeroe.
Die gaat er met een pendel over om de blokkades te ontdekken en om aan te geven wat het juiste tijdstip is om te handelen.
Vergezocht?
Nou volgens een landelijk ochtendblad (zie link) dus niet. O ja, voor de geïnteresseerde lezer: het gaat om Cherie Blair, de echtgenote van de welbekend Tony.
woensdag 21 september 2005
Dat er Britse soldaten in burger door Basra reden is niet zo vreemd. Verkenning zal het wel genoemd worden. Toch zijn een aantal zaken van de recente gebeurtenis onderbelicht gebleven. In de eerste berichten werd gemeld dat beide heren (foto) in een auto zaten, volgeladen met explosieven (hier en hier).
Bij de aanhouding ontstond een schietpartij waarbij één verkeersagent werd gedood en enkelen gewond.
Allereerst de politie. Gesteld wordt dat zij de twee gevangen soldaten hadden overgedragen aan één van de fundamentalistische milities. Maar, het democratisch gekozen bestuur in Basra bestaat alleen uit vertegenwoordigers van de politieke arm van één van de milities. De gekozen politici bepalen wel hoe er door de politie wordt opgetreden.
Dan de Britse soldaten. Gespeculeerd wordt dat zij of tot de SAS behoren of tot de nieuwe eenheid, het Special Reconnaissance Regiment. Dat is opgezet om de SAS te ontlasten.
De arrestatie vond plaats vlak bij de geplande demonstratie tegen de arrestatie van Sheik Ahmed Majid Farttusi en Sayyid Sajjad, leiders van de Sadr militie in Basra. Deze waren enkele dagen geleden onder verdenking van terrorisme gearresteerd door de Britten.
Maar, hoe zit het dan met de auto vol explosieven. Betekent dit dat sommige aanslagen (autobommen) gepleegd zijn door agents provocateurs, oftewel: Amerikaanse of Britse eenheden? Niet ongeloofwaardig. Immers, met de stijgende spanning tussen de VS en Iran kan de wijzende vinger naar Iran gaan als de aanstichter van al het kwaad. De bomaanslagen, net over de grens in Iran, zullen ook wel tot het pakket van noodzakelijke maatregelen behoren. Noodzakelijk om de oorlog uit te breiden tot Iran. De eerder deze zomer aangekondigde terugtrekking van Britse troepen is op de lange baan geschoven.
woensdag 21 september 2005
Gelukkig mogen de kippen hier weer naar buiten, kunnen ze nog van het mooie weer genieten. Kippen blij, diernevrienden blij, EU ministers blij. Maar, contact met trekvogels moet worden voorkomen, dus een netje over de kippenwei. Die trekvogels kunnen immers besmet zijn met H5N1, oftewel het vogelgriepvirus, en dat wordt via contact overgedragen. Maar ja, ook via poep en dat houdt een net niet tegen.
Ondertussen is in Jakarta de Ragunan-dierentuin gesloten vanwege besmetting en zijn enkele personeelsleden van de dierentuin en drie kinderen opgenomen met symptomen die wijzen op een H5N1besmetting. Dit nadat in juli drie mensen overleden aan de vogelgriep, en dat was naar alle waarschijnlijkheid overdracht van mens op mens. Inmiddels heeft de Indonesische regering toeristen opgeroepen om alert te zijn op verdachte symptomen, zoals diarrhee. Voor meer informatie over de griep kun je hier kijken...
dinsdag 20 september 2005
Vorige week gierde er nog een wervend spotje van de Koninklijke Luchtmacht over de buis. Met als veer in eigen reet dat ons bloedeigen flyin’ circus mede zorgdroeg voor de veiligheid bij de eerste democratische parlementsverkiezingen in Afghanistan. Dan zou je toch verwachten dat die hele meute van baarden en burka’s zich op de stembussen stort. Nee dus. Als ze de vijftig procent halen mogen ze blij wezen.
Volgens internationale waarnemers zijn er verschillende oorzaken. Zo waren er in het district Kaboel alleen al 340 kandidaten voor 33 zetels. Dat was dus ernstig zoeken geblazen als je coûte que coûte op je favoriet wilde stemmen. Daar kwam bij dat op die kandidatenlijst ook luitjes stonden die in de good old days vermoedelijk in de naam van Allah er flink op los hadden gemoord en gemarteld zonder daar ooit voor gestraft te zijn. Dat schept dus niet al teveel vertrouwen in de door onze luchtmacht beschermde democratie. Om verder nog maar te zwijgen over de dreigementen die het vrouwelijk kiesdeel her en der kreeg te verwerken.
Last but not least zouden de Afghanen na een jaar te hebben genoten van het bewind van hun democratisch gekozen president Karzai al fors de buik vol kunnen hebben gehad van de zegeningen van onze democratie. Het is er namelijk niet beter op geworden en de toekomst is helemaal onzeker. Onder druk van de “bevrijders” wil de marionettenregering-Karzai namelijk de papaverteelt elimineren en laat die teelt nou net zorgen voor de helft van ’slands inkomsten. En nou kan je misschien in plaats daarvan best een perceeltje uien of peen gaan beginnen, maar dat brengt hooguit een schamel bordje hachee of wortelstamp op tafel. Geen pecunia. Kortom, de bevolking blijft straatarm. Zogenaamde democratie of niet. En als de olie en gas in de aanpalende landen op is vertrekt onze luchtmacht en de rest van de NATO richting Amarillo onder aanvoering van Albert “the Mummy” West. En dan is alles weer zoals het was. O nee, ze kunnen wel hun stem uitbrengen.
zondag 18 september 2005
Zoals eerder in deze serie vermeld had Slobodan Mitric zijn kennis over de partij uranium die ergens rondzwierf, alsmede de nucleaire deal tussen een afvaardiging van het Nederlandse bedrijfsleven en een gemêleerd gezelschap uit het Midden-Oosten opgedaan bij zijn rondgang door een reeks penitentiaire instellingen. Maar vooral in Esserheem waar ook Tinus Fens, de grootvorst van de toenmalige Haagse penose, verbleef na een veroordeling wegens een gevalletje drugssmokkel.
In het vroege voorjaar van 1984 kwam “mooie Tinus” op vrije voeten. Blijkbaar vond niet iedereen dat dolletjes want in mei van dat jaar werd hij in het Haagse café “Petit Paris” al voor zijn klus geschoten door een paar jonge huurmoordenaars. Tinus was een taaie rakker. Hij overleefde de aanslag. Maar op 17 december luidde voor hem toch de klok. Een Noordafrikaan schoot hem van dichtbij door het achterhoofd.
Volgens krantenberichten uit die tijd was de schutter ingehuurd door twee andere toppers uit het Haagse wereldje: pornobaas “Henkie” Bartels en gok-expert Henk Rijstenbil. Tijdens de verhoren en het daaropvolgende proces ontkenden zowel de schutter als Rijstenbil alle beschuldigingen aan hun adres. Zij hadden alletwee geen moer met de moord te maken. Maar Bartels zong als prijskanarie. Gevolg: Bartels en Rijstenbil gingen voor lange tijd achter het gaas. De Noordafrikaan mocht vertrekken bij gebrek aan bewijs.
Een paar maanden na het vonnis werd Bartels wegens zijn broze gezondheid naar huis gestuurd. Dat bleek in Thailand te staan waar de niet zo piep meer zijnde ex-koning van de Haagse Geleenstraat nog vijf jaar de tijd doodde met een veel jongere tropische verrassing voordat hij naar hoger sferen verhuisde.
Vraag blijft of de dood van Tinus Fens inderdaad simpelweg voortvloeide uit een machtsstrijd tussen hem en het duo Bartels/Rijstenbil of dat er sprake was van een heel wat ingewikkelder scenario. Een scenario waarin de nucleaire kwestie waarmee Mitric zat te jokeren ook een rol speelde. Misschien een verlaat kluifje voor de verdediger van Rijstenbil, Gerard Spong. Stay tuned.
zaterdag 17 september 2005
In het land van de onbegrensde hebzucht is Vadertje Staat net zo gewenst als een soa. De overheid betekent immers regelgeving, controle, verspilling van belastinggelden, allemaal belemmeringen van de concurrentiepositie en de economische groei. Zo denken de dummies. De slimmies weten wel beter, de overheid heeft belastinggelden en die gelden kun je uiteraard sluizen naar die ondernemingen die daarvoor zijn, die diensten bieden waar een behoefte aan is. Kijk eens even naar de manier waarop enkele ondernemingen de “wederopbouw” van Irak weten te regelen, of de “wederopbouw” van New Orleans. Dit laatste uiteraard wel nadat enkele economische belemmeringen (zoals: het wettelijk minimumloon, milieuregels, bestemmingsplannen) gedurende die periode van wederopbouw buiten werking gesteld zijn. Uiteraard gaat dat niet gelijk op met het tijdelijk buiten werking stellen van soortgelijke regels die de geëvacueerden beschermen tegen een persoonlijk faillissement. Natuurlijk niet, daar is de overheid niet voor, eigen schuld dikke bult, had je maar een auto moeten hebben en een creditcard.
Maar dat adagium van "eigen schuld, dikke bult" gaat niet altijd op, ook niet op de aandelenmarkt. Recentelijk verscheen een rapport van een welbekende investeringsfirma in Canada, Sprott Asset Management.
Ze analyseren hoe de handel in aandelen op Wallstreet (en elders, zoals Japan) in omstandigheden van financiële paniek, stiekem (covert heet dat) door de regering wordt gemanipuleerd om de gevolgen van een mogelijke krach te verminderen. Dat staat allemaal haaks op het niet interveniëren in de aandelenhandel en op de rol van de overheid. Maar blijkbaar breekt nood dan wet. De kosten van die interventies, tja… die zijn voor de belastingbetalers.
Maar wie zegt dat zo’n stiekem ingrijpen alleen ten tijde van beurskrachs voorkomt? Tijdens verkiezingstijd wil een hoge beursstand ook nog wel eens invloed hebben op de kiezer. En wat betekent deze voorkennis voor de betreffende effectenbedrijven? Die hebben immers een bevoorrechte positie omdat ze kennis hebben van hun gewenste rol voordat het debacle plaatsvindt.
vrijdag 16 september 2005
Zit de Führer van de Verenigde Staten afgelopen woensdag bij de VN om daar zijn zegje te doen over de toekomst van de Koficorner en te luisteren naar toespraken die hem net zoveel interesseren als een neger in New Orleans. Schrijft ie plotseling een brieffie en schuift dat door naar Condy Rice, zijn minister van Buza. Maar net voordat ie dat doet schiet een fotograaf een paar plaatjes van dat brieffie. Blijkt er na uitvergroting te staan:
“Ik denk dat ik even moet pissen. Is dat netjes?”
Bedoelde George mee of ze het bij de VN not done vonden als ie tijdens een toespraak zijn hielen lichtte. Condy liet na lezing van het SOS-epistel kennelijk weten dat niemand het hem kwalijk zou nemen als ie even naar de retirade ging, want de prez stond even later op en draafde naar het schoteltje.
Het bericht werd na wat ethisch gezeik of je zo’n foto wel mag afdrukken wereldnieuws. Alsof George besloten had om islamiet te worden. Het zou leuk zijn geweest als de msm (mainstream media) net zo alert hadden gereageerd op het opzichtig uitblijven van maatregelen tijdens het clandestiene optreden van Osama’s Flying Circus op Manhattan en het à la Hitler ensceneren van de oorlog in Irak. Maar wat waar is, is waar. Een pisverhaal scoort beter.
donderdag 15 september 2005
Op 24 mei 1974 kreeg Indira Gandhi, de toenmalige premier van India, een telegram. Dat luidde: “The Buddha is smiling”. Vanwaar dat goede humeur bij die bolle? Een wetenschappelijk team had net daarvoor met succes de eerste nucleaire Hindu-bom tot ontploffing gebracht. Vandaar.
Iedereen “verrast”. Niet alleen de Amerikaanse en Canadese partners binnen het project, maar vooral buurman Boettho van Pakistan. Die beloofde de Paki’s meteen ook zo’n gadget. Al moesten zij er gras voor vreten. Want als hun aartsvijanden zo’n ding hadden konden zij niet achter blijven. Het vormde de opmaat tot ondermeer de Khan-affaire in Nederland.
Volgens de NRC van gisteren heeft de CIA zich met die affaire nooit ingelaten. Noch in de jaren zeventig, noch in de jaren tachtig. Een hele reeks deftige Nederlandse khanebraaiers plus een CIA-rapport uit die tijd moeten aantonen dat ex-premier Lubbers in Japan en bij Argos uit zijn nekharen had zitten te lullen.
Nou hebben wij geen hoge hoed op van die Agency, maar je hoeft die rubberzolen niks te vertellen over het verdeel- en heersprincipe. Als je India zijn gang laat gaan bij het maken van een bommetje terwijl je er met je snotkoker bij staat, kan je tegen de Paki’s niet zeggen “hoho dat mag niet” als die ook zo’n dingetje uit de etalage willen jatten. Al was het alleen maar vanwege het geo-politieke evenwicht in de regio, waar het toch al flink scheef dreigde te gaan door de groeiende macht van de communisten in Afghanistan.
Oorspronkelijk gokten de boys van Boettho op de plutonium-route via Frankrijk om aan een bom te komen. Maar dat ging net zo stroef als een Centurion in de Halvemaansteeg. En ze hadden haast. Dus kozen ze voor de parallelle uranium-route van Urenco. Duurde wat langer, maar was wel een stuk makkelijker. Mede dankzij de beroemde Hollandse koopmansgeest. En de CIA? Die wist van niks. Volgens de NRC.
Oh, en dat zoekgeraakte dossier van Khan? Niks aan de hand. Dat was gewoon over de houdbaarheidsdatum heen en daarom in de versnipperaar gegaan. Zo dat stoepje is weer schoon. Altijd die complottheorieën! Je word er niet goed van.
woensdag 14 september 2005
Aangezien de voorzieningenrechter aan Stichting De Stelling en haar bestuursleden middels het vonnis van 8 september (zie de rectificatie op de voorpagina van 't digitale Kleintje Muurkrant) op straffe van een dwangsom verboden heeft iets over het echtpaar Den Hartog-van Eenennaam te zeggen of te schrijven hebben we een flink probleem.
We zijn namelijk inmiddels veroordeeld tot een forse boete - betaling van 10.000 euro als voorschot op immateriële schadevergoeding - en we moeten de kosten van het kort geding betalen (nog eens bijna 1400 euro).
Iedereen die het goed met ons voor heeft vragen we hierbij om een paar eurootjes opdat wij met ons werk kunnen doorgaan. We moeten namelijk wel doorgaan...
Giften en donaties zijn over te maken op postbank 4920675 ten name van Stichting De Stelling te 's-Hertogenbosch. Bij voorbaat zeer hartelijke dank!
dinsdag 13 september 2005
In wezen was het eisenpakket van Slobodan Mitric vrij eenvoudig: gratie na aflevering van een monster uranium, een verblijfsvergunning, vrijwaring van de oorspronkelijke tipgever en storting van drie miljoen dollar op een Zwitserse bank, waarvan 1 miljoen vooruit. Verder verzocht de intermediair aan Lubbers bij de Britten te sonderen of die mogelijkheden zagen om Mitric “over te nemen”. Zowel wat huisvesting betrof als eventuele werkzaamheden voor een van de Britse snuffelorganisaties. Mocht men dat in Londen zien zitten dan zag Mitric dat graag bevestigd via een versleutelde boodschap op de advertentiepagina van De Telegraaf.
Vond Lubbers niet meteen een leuk idee. Ook het voorstel om Mitric vervroegd vrij te laten in ruil voor inlichtingen viel bij hem niet meteen in het gleufje. Maar na enig aandringen zei hij met dichtgeknepen ogen:
“Ach daar hoef ik niet voor te zorgen. Maar ik ken misschien wel mensen die geïnteresseerd zijn in zijn kennis en die hebben macht genoeg om zijn toekomst veilig te stellen”.
Uiteindelijk ging Lubbers zelfs akkoord met het plaatsen van een advertentie in De Telegraaf als aan de wensen van Mitric kon worden voldaan. De tekst daarvan luidde:
“F. Giesberts moet plaats van Martin innemen. Sorry van halve joker. Dit was noodlottig voor hem. Het boek van 239 bladzijden wil de GROTE INDUSTRIEEL eerst lezen voor het definitief wordt uitgegeven. F. Giesberts heeft het halve aas al. De vazal van de Grote Industrieel heeft de andere helft. M.Amman en filmster, trouwens ook grote madam, zitten in de uitgeverscommissie. Maak je geen zorgen. Je was en blijft een eenling. Je vriend, Frank Waterfoort”.
Kryptisch, maar niet onbreekbaar. M.Amman stond voor de Israëlische militaire inlichtingendienst, de filmster voor president Reagan, de grote madam voor premier Thatcher en de Grote Industrieel voor Lubbers. Het boek van 239 bladzijden was “Nederland’s mafia” dat Mitric had geconcipieerd. Maar wie was Martin, die volgens de tekst blijkbaar kort tevoren het hoekje was omgegaan omdat ie in het bezit was van de halve joker?
Logischerwijs kon dat er maar één geweest zijn: de op 17 december 1984 vermoorde Martinus Fens. Alias “mooie Tinus”, de ongekroonde koning van de Haagse penose en de hoofdpersoon uit Mitric’ meesterwerk. Stay tuned.
dinsdag 13 september 2005
Toch jammer. Denk je met bloemen te worden onthaald. Als de bevrijders van Irak. De kampioenen van de democratie. Vecht je je al twee jaar de blubber. Ben je ruim tweeduizend man kwijt. Om over het aantal gewonden maar te zwijgen. Irak ligt in puin. En na de eerste vrije verkiezingen komen in Baghdad dezelfde soort baarden aan de macht die sinds 1979 in Iran de dienst uitmaken. Dus daar word je even niet goed van.
Dat doen we dus de volgende keer even anders. Als we dan opnieuw iedereen wijs kunnen maken dat een of ander baardenland op het punt staat het vrije westen te verrassen met chemische of biologische rotzooi of erger, dan gooien wij meteen een paar kleine strategische atoombommetjes neer om dat te voorkomen. Zijn we af van langdurige oorlogen en grote verliezen. En hoef je niet te bewijzen dat die baarden die chemo-/bio-rotzooi inderdaad hadden. Want na een paar van zulke bommetjes wordt het verrekte moeilijk zoeken.
Nou kan je om het een beetje netjes te houden aan je partners in crime in Londen, Rome en Den Haag vragen wat die ervan vinden. Maar dat houdt de boel alleen maar op en wie heeft er behoefte aan ethisch geouwehoer? Vandaar dat we meteen maar zijn begonnen met de planning voor de aanmaak van die kleine bommetjes en het ontwikkelen van een strategie om dit soort “preemptive strikes” door de strot van de geachte afgevaardigden te rammen. Dat laatste zal niet al te moeilijk zijn. De meerderheid is toch wel vóór. God bless America.
maandag 12 september 2005
Mocht X, de intermediair van Slobodan Mitric, nog de nodige twijfels hebben gehad over de waterdichtheid van zijn afspraak met Jos Kieboom, dan werden die twijfels de volgende morgen volledig geëlimineerd. Hij trof Lubbers’ raadsadviseur inderdaad aan op de afgesproken plek: de bookshop van Donner, op de eerste verdieping van de Erasmus-universiteit. Of X op dat moment al wist wat voor functie Kieboom bekleedde is overigens de vraag.
Na wat obligaat geschuifel trokken de beide heren zich terug in een spreekkamer. Daar ontrolde X het eisenpakket van Mitric, dat in de voorafgaande periode herhaaldelijk was gewijzigd. Dit onder invloed van de in diens ogen trage verloop van de onderhandelingen.
Kieboom hoorde X geduldig aan en zei aan het einde van het gesprek: “Goed, ik weet het nu. Wacht nog even af. Ik bel je wel weer op en dan breng ik je naar iemand toe”.
Een paar dagen daarna, zaterdag 18 januari aan het eind van de middag, kreeg de intermediair Kieboom weer aan de lijn. Die vroeg hem of hij om zeven uur bij de Kralingse Golfclub wilde zijn. Daar zou hij X dan komen ophalen.
Keurig op tijd, zoals het hoort, ontmoetten de beide heren elkaar opnieuw. Dit keer op het parkeerterrein van de golfclub. Kieboom: “Nu zal ik je naar iemand toebrengen met wie je de zaak definitief kan regelen”. Ze reden door het betere gedeelte van Kralingen naar een flinke twee-onder-een-kap woning op de hoek van de Lambertweg en liepen in het donker over het tuinpad naar de voordeur die vrijwel meteen openzwaaide. Voor hij het wist stond X in een studeerkamer op de eerste verdieping. Samen met Kieboom. Een tel later maakte de bewoner van het huis zijn opwachting: Ruud Lubbers, de minister-president. En het gesprek nam een aanvang. Stay tuned.
zondag 11 september 2005
In februari van dit jaar stelde SP Tweede Kamerlid Krista van Velzen een paar vragen aan Piet Hein, Johan en Ben. Krista wilde ondermeer weten of de CIA een rol had gespeeld bij het opzouten van een nieuwe dagvaarding tegen de vader van de Paki-bom toen de oude was gesneuveld op een vormfout.
In zijn antwoord schreef Piet Hein mede namens zijn twee gabbers dat uit een dossieronderzoek niet was gebleken dat de CIA het OM onder schot had gehouden bij dat besluit. Dossieronderzoek? Welk dossier dan?
Wat zei die mevrouw Leeser, die binnenkort haar bef aan de wilgen hangt, afgelopen vrijdag bij NOVA? Dat het strafdossier van Khan bij het parket in Amsterdam verdwenen was. Nou geloven we haar op haar woord. Dus zitten we met een paar vragen.
zaterdag 10 september 2005
Zie je het voor je? Een shop met de laatste snufjes op electronisch gebied in een kleine stad. Hoort bij een hi-tech keten op dat terrein. Op een dag stuurt de hoogste baas van die keten een stageloper naar dat filiaal. Wel een beetje een Abdul-type. Maar een leuke gozer en erg ijverig. Al heel gauw is Abdul populair bij het hele personeel van de shop. En wat denk je wat? Na overleg tussen de hoogste baas en de filiaalhouder krijgt hij aan het eind van zijn stage een vaste aanstelling. Iedereen blij.
Dat duurt niet lang. Er beginnen uit het magazijn dingetjes te verdwijnen. Kleine dingetjes.
Maar toch. Op wie begin je dan te letten? Tuurlijk, op Abdul. Filiaalhouder Ruud laat hem een beetje in de gaten houden en ja hoor, eerste prijs. Abdul loopt te jatten.
Wat doet Ruud? Hij neemt contact op met de grote baas en vraagt of hij Abdul door een paar bromsnorren moet laten ophalen. Ja, dat komt misschien in het lokale sufferdje en nee, da’s geen reclame. En je krijgt misschien wat vragen van een bijdehand in de ondernemingsraad. Maar op zich is dat allemaal niet zo problematisch. De volgende dag zit het lokale sufferdje al om een paar makrelen en die bijdehand in de o.r. krijgt te horen dat ie beter zijn best moet doen omdat ie anders op de keien gaat. Dus zegt u het maar.
Zegt de grote baas tegen Ruud: laat die jongen gewoon zijn gang maar gaan. Kijken wij aan wie hij die spulletjes verkoopt en of hij bij een bende hoort. De volgende weken en maanden sleept Abdul een wagonlading aan hi-tech onderdelen voor een super ghetto-blaster de winkel uit. Onder het toeziend oog van een stel speurneuzen die de hoogste baas naar de kleine stad heeft gedirigeerd.
Abdul blijkt de spulletjes naar zijn geboorteland over te hevelen. Helaas, sinterklaas, aan het thuisfront hebben ze er niks aan zonder een fatsoenlijke handleiding. Probleem voor Abdul. De handleidingen zitten in een kast waar hij niet in kan. De grote baas grijpt in. Abdul krijgt een Duits exemplaar toegeschoven om in het Nederlands te vertalen. Een week daarop neemt ie de poten naar zijn geboorteland en krijgt daar de leiding over de bouw van een nieuwe fabriek van super ghetto-blasters. En wie schieten hem te hulp als de bouw wegens onverwachte technische moeilijkheden stagneert? U raadt het al. De grote baas en werknemers van Ruud. Langs een omweg waren ze al die jaren stiekem bezig geweest een nieuw franchisebedrijf uit het zand te trekken. Zonder dat de concurrentie daar weet van had.
Uiteraard raakt in het kleine stadje al snel bekend dat Abdul met de oosterzon naar zijn vaderland was teruggekeerd. En ach, hoe gaat dat in een klein stadje? Er zoemt al snel rond dat Abdul het nodige had gejat bij zijn baas. Het sufferdje krijgt er lucht van en zelfs het provinciale teeveestation komt in beweging. Een beetje vervelend voor het hi-tech bedrijf.
Dus besluit de grote baas Abdul voor de leeuwen te gooien. Kon ook makkelijk want die zat toch ergens in Verweggistan en was onbereikbaar voor de bromsnorren. Het schandaal wordt flink opgepompt, de ondernemingsraad schreeuwt gecontroleerd moord en brand en Ruud krijgt tussen neus en lippen door een brevet van onvermogen. Abdul wordt bij verstek veroordeeld wegens grootscheepse diefstal. Maar om hem binnenboord te houden wordt dat vonnis later dan weer herroepen via de vormfout-gambiet. End of story.
Tot Abdul jaren later de boel toch blijkt te hebben belazerd. Hij had spullen doorverkocht aan de concurrentie. En de opgewonden berichtgeving daarover biedt Ruud weer de mogelijkheid om zijn gram te halen. Hij brengt voorzichtig naar buiten hoe het allemaal is begonnen.
Gisteravond meldde het provinciale teeveestation dat Abdul’s strafdossier verdwenen was. Leuk nieuws. Alleen jammer dat de franchisehouder uit Verweggistan nog steeds een dief werd genoemd. Want als je met toestemming van de hoogste baas de winkel leeghaalt, ben je dan een dief? Nee toch?
vrijdag 9 september 2005
De intermediair (X) tussen toenmalig premier Lubbers en de gedetineerde Slobodan Mitric was niet toevallig gekozen. X was namelijk van meet af aan betrokken geweest bij de al eerder genoemde geheime onderhandelingen tussen de afvaardiging van het Nederlands bedrijfsleven en de club uit het Midden-Oosten over een nucleaire deal. En, een gelukkig detail, hij was op 4 augustus 1984 wegens een lullig akkefietje via een politiecel in Maassluis in het Huis van Bewaring in Rotjeknor terechtgekomen.
Na twee dagen kreeg hij bezoek van “rechercheur De Boer” die hem vroeg mee te willen werken aan een grote zaak die eraan stond te komen. Nou zat X daar toevallig toch, je verveelt je over het algemeen te pletter in de nor, dus hé waarom niet. Al een paar dagen daarna kreeg hij een nieuwe buurman, die vanuit de lieflijke petoet in Leeuwarden naar die van Rotterdam was overgeheveld. Mag u raaien wie dat was. Helemaal goed. Slobodan Mitric.
In de maanden daarna nam “Bob” Mitric zijn buurman in vertrouwen en vertelde hem dat hij bezig was met het in elkaar hangen van een deal met het Ministerie van Algemene Zaken. Hij wilde de nor uit in ruil voor het boven water tillen van een gestolen partij uranium. Zou X als intermediair willen optreden als ie weer buiten kwam? Nou, wilde X wel.
Twee dagen voor dat jaarlijkse gedoe over die stal in Bethlehem kwam X op vrije voeten. De eerste weken hoorde hij niks. Maar de eerste week van januari 1985 was nog niet om of hij kreeg een telefoontje. Of ie even bij Bob langs wilde gaan. Tuurlijk.
Volgens de licht geagiteerde Mitric was de zaak in een stroomversnelling gekomen en zou X worden benaderd door een paar luitjes die de deal over de streep moesten trekken. En jawel, diezelfde avond nog kreeg X telefoon. Een onbekende stem zei:
“Wij zijn de mensen waar Bob het vanmiddag over had. Wij willen even met je praten. Als je nu naar de hoek van de straat loopt, pikken we je daar op”. De intermediair schoot zijn jas aan, liep naar de hoek van de straat en stapte in een auto gevuld met twee gleufhoeden van Algemene Zaken. Na een kort ritje belandde het trio op de parkeerplaats van een restaurant en daar legden de jongens van AZ uit wat de bedoeling was. Of X wilde meewerken aan het oplossen van de zaak die Mitric had aangedragen. Nou zag X zijn geest meteen al weer zweven, want voor je het weet zit je opnieuw achter een kijkgaatje.
Maar AZ-ers staan bekend om hun overredingskracht en X ging aarzelend overstag. Hij werd netjes weer naar huis teruggebracht. Bij het roerende afscheid zei een van de gleufhoeden:
“Over twee uur word je gebeld”. En laat ie nou gelijk krijgen. Tegen twaalven ging bij X de telefoon: “Met Kieboom. Als u morgenochtend naar de Erasmus universiteit gaat kunt u me vinden op de eerste verdieping. Bij de bookshop van Donner. Daar praten we dan even verder”.
Lekker spannend hè? Het lijkt wel een film. Stay tuned.
donderdag 8 september 2005
Onze publicaties over dit dossier hebben blijkbaar nogal wat losgewoeld. Zo arriveerde een paar dagen geleden deze mail op ons bureel.
Nou is een tosti kaas best aangenaam, maar met een plakkie ham erbij is ie toch lekkerder. Dus vroegen we naar de identiteit van genoemde heren.
Kregen we deze mail op terug.
Dat wordt dus nog even zoeken, hoewel die TV-bons natuurlijk format-goeroe Bert van der Veer moet wezen.
Een ding is al wel duidelijk: die Mabel weet van wanten. Stay tuned.
donderdag 8 september 2005
Nog effe terug naar de heldere uitspraak van opoe Bush dat die in Houston bijeengedreven slachtoffers van Katrina eigenlijk nog goed af waren (1). De plotseling buitengewoon alerte msm-jongens die af en toe over de drempel van het Witte Huis mogen komen om voorgebakken vragen te stellen gingen er gisteren meteen tegen aan. Vroegen aan de perstoeter van de presidentiële stulp of Bush het eens was met zijn moeder. Zegt die leut met vingers:
“Ik denk dat haar uitspraak is gebaseerd op uitlatingen van een of meer personen die met haar hebben gesproken. Mensen die hulp nodig hadden, traumatische dingen hadden meegemaakt en een uiterst moeilijke tijd achter de rug hadden. En nu krijgen ze plotseling geweldige hulp in een paar toevluchtsoorden in Texas”.
Ja, ja, waar zo’n Katrina al niet goed voor is.
(1) Zie Bushies (1) van dinsdag jl.
woensdag 7 september 2005
Het veroorzaakte maar een rimpel in de msm (mainstream media). Lubbers’ uitspraak op 9 augustus van dit jaar dat de CIA van meet af aan op de hoogte was van de activiteiten van de Pakistaanse metallurg Abdul Qadeer Khan, de vader van de Pakistaanse atoombom. En dat de Agency er de voorkeur aan gaf hem zijn gang te laten gaan. Zogenaamd om zijn netwerk in kaart te kunnen brengen. Bullshit natuurlijk, maar goed. Nadat een paar luitjes van de huidige Balkenbende de ex-premier in wezen voor gaga verklaarden en Lubbers zelf niet met meer details kwam, verdween de story in de archieven. Ondanks het feit dat Ruud’s mededeling, waarop Krista van Velzen in de Tweede Kamer al had gepreludeerd, een formidabele impact had. Wij voelden ons eigenlijk knap belubberd en dat was niet voor het eerst.
We hebben namelijk al vaker gewezen op een andere nucleaire affaire waarmee de Kralingse womanizer te maken heeft gehad in zijn politieke carrière. In die context kreeg hij op de avond van 18 januari 1985 thuis bezoek van twee heren. Eén kende hij goed. Dat was Jos Kieboom, zijn eigen raadsadviseur. De ander kende hij niet. Het was een Rotterdammer, die als intermediair optrad voor de gedetineerde Slobodan Mitric, alias Karate Bob. Deze laatste had in de wandelgangen van de verschillende staatsinstituten die hij in de jaren tachtig successievelijk was doorgehobbeld verhalen horen fluisteren over een geheime nucleaire deal tussen een afvaardiging van het Nederlands bedrijfsleven en een gemêleerde delegatie uit het Midden-Oosten plus een daarmee gerelateerde diefstal van een forse partij uranium.
Mitric dacht te weten waar die uranium zich bevond en zocht via via contact met premier Lubbers. Die nam de zaak kennelijk zo serieus dat hij door Kieboom op 18 januari 1985 de al eerder genoemde ontmoeting met Mitric’ intermediair liet arrangeren. Daar rolde op 30 januari van de zijde van Mitric het volgende, door de intermediair onder woorden gebracht eisenpakket uit:
“Bij aflevering en accoordbevinding van het monster wordt de hechtenis van Mitric direct geschorst. Mitric en de door hem te benoemen personen worden dan direct verzocht te onderhandelen en hun eisen te formuleren aan de minister-president, Lubbers.
Alle door mij, X, aan Lubbers gestelde eisen t.w.
worden op voorhand gerealiseerd.
Voor wat betreft het bijzijn van vertegenwoordigers van vreemde naties, daarop wordt niet ingegaan”.
Niet misselijk dus, maar omdat de leverantie van het uranium-monster uitbleef werd uiteindelijk de hele zaak afgeblazen. Wat overigens niet wil zeggen dat de gestolen partij uranium niet bestond.
Het zou leuk zijn als Lubbers ook over deze affaire bij Argos of zo eens een boekje open doet.
Maar dan liefst van A tot Z. Anders blijven we raden.
woensdag 7 september 2005
In het land van de oneindige mogelijkheden, waar de rol van de overheid in de ogen van de regerende republikeinse partij nog steeds veel te groot is, wordt uiteraard veel nadruk gelegd op het particuliere initiatief. De overheid kan immers niet overal voor zorgen, en er moet nog verder bezuinigd en omgebogen worden. Dan is het uiteraard niet zo gek als de overheidsdienst die verantwoordelijk is voor de hulpverlening (de FEMA) op haar website een lijst publiceert van de charitatieve clubs.
Bovenaan de lijst staat het Rode Kruis. Op nummer drie staat Operation Blessing. Die club wordt geleid door ene MG Robertson, vice president is ene DiDi Robertson, verder is ene Gordon Robertson lid van het bestuur. So what?
Operation Blessing heeft een jaarlijks budget van een kleine 190 miljoen Amerikaanse dollars, onder andere overheidssubsidie om “faith based” welzijnsprojecten uit te voeren.
In de jaren negentig kwam Operation Blessing in het nieuws doordat zij gelden inzamelden om de Rwandese vluchtelingen in Zaïre te helpen. MG Robertson onderhield nauwe contacten met de toenmalige dictator van Zaïre, Mubuto. Dus dat zat wel goed. Nou, niet helemaal. Al snel bleek dat een deel van de ingezamelde gelden werd gebruikt om transportmiddelen voor een diamantmijn in Zaïre aan te kopen en te vervoeren. Die mijn was eigendom van het bedrijf African Development Corp. Eigendom van ene MG Robertson.
In de afgelopen jaren was MG Robertson de pleitbezorger op de christelijke radiozenders in de VS voor Charles Taylor, de toenmalige dictator van Liberia. Niet zo vreemd eigenlijk, want MG bleek eigenaar te zijn van enkele diamantmijnen in Liberia. Die had hij met steun van Charles Taylor kunnen kopen.
Nou en, toch gewoon een zakenman, die doet niet aan politiek.
MG Robertson is buiten de VS beter bekend als “Pat” Robertson, een gristen fundamentalistische dominee die recentelijk het nieuws haalde toen hij opriep tot het uit de weg ruimen van een bevriend staatshoofd in Venezuela.
Inmiddels heeft de FEMA haar website gewijzigd.
woensdag 7 september 2005
En wij maar denken dat het bij onze Oosteuropese lidstaten in spe een zootje is. Dat de boefjes daar vrolijk hun gang kunnen gaan en dat bijvoorbeeld een zaak als die rond Eddie de Kroes niet eens de kranten zou halen. Dat beeld blijkt niet helemaal correct. Neem nou Roemenië.
Vier jaar geleden vertrok een inwoner van Iasi, een metropool in het oostelijk deel van dat land, naar het buitenland om daar zijn geluk te beproeven. Komt ie na die vier jaar terug om zijn familie een hand te geven, wordt ie door de douane aangehouden en opgehokt in een kamertje met een kijkgaatje. De betrokken Roemeen stond namelijk op de internationale opsporingslijst. Reden? Voor hij zich buitenslands begaf had ie zeven kippen gestolen van zijn buurman. Hij mag nu 3 ½ jaar brommen. Jawel, 3 ½ jaar. Da’s effe wat anders dan steenrijk worden via jarenlange vleeszwendel en dan niet hoeven te zitten omdat je een vrijwaringsbrieffie hebt van een OM-bef. U nog een paar asperges?
dinsdag 6 september 2005
Het Engelse medische blad The Lancet publiceerde in haar nummer van 6 september een nieuwe theorie over het ontstaan van de gekke koeienziekte. Het BBC programma Newsnight besteedde er aandacht aan en toonde documenten die de theorie steunen. In het kort komt het erop neer dat fabrikanten van dierenvoer, in hun jacht naar dierlijke proteïnen om te verwerken, o.a. karkassen importeerden uit India. Deze werden daar vermorzeld en aan de West Europese fabrikanten verkocht. Maar de kwaliteitscontrole zou in India te wensen hebben overgelaten, want bij de dierlijke karkassen, die o.a. vanuit de oevers van de Ganges kwamen, zaten ook menselijke overblijfselen. Die werden keurig mee vermorzeld en tot grondstof voor dierenvoer verwerkt. Het Engelse Ministerie van Volksgezondheid zou op de hoogte zijn van deze menselijke overblijfselen in het voer. De theorie houdt o.a. in dat resten van mensen overleden aan de ‘normale’ vorm van de aandoening de trigger gevormd hebben van de variant welke via de koe op het bord terecht kwam. Interessant was dat op de documenten die getoond werden ook Nederland als importland van dergelijke grondstoffen (zo zullen we het maar noemen) is genoemd.
O ja, hier is een link.
dinsdag 6 september 2005
In aflevering 3 van deze serie dd. 26 augustus 2005 maakten wij al eens melding van het bestaan van een financiële overeenkomst tussen het duo Koole/Schorsy van Heimdaal SA en ons aller Geurt, die de “uitkoop” van laatstgenoemde behelsde. Het ging om een bedragje van 3 miljoen euro, te betalen in drie jaarlijkse termijnen, plus nog wat maandelijks te schokken rente (10.000 euro per maand) en wat zekerheidsstellingen.
Nou staan wij natuurlijk bij sommigen bekend als liefhebbers van complottheorieën en bij anderen weer als notoire relnichten. Daarom zijn wij innig verheugd wat documenten te kunnen tonen die betrekking hebben op bovenstaande overeenkomst en die eens temeer aantonen hoe luchtig soms wordt omgesprongen met geld van investeerders. Lees en huiver. En stay tuned.
dinsdag 6 september 2005
Junior heeft het niet van een vreemde. Waarschijnlijk van zijn moeder. Tijdens de tournee die haar man en Bill Clinton sinds kort maken om geld bij elkaar te harken voor het herstel van New Orleans en omstreken kwam opoe Bush in het Astrodome van Houston namelijk tot een uitspraak die zo van haar zoon kon zijn. Desgevraagd zei Barbara in een uitzending van National Public Radio dat bijna iedere evacuée die zij tot dan toe in het stadion had gesproken van plan was naar Houston te verhuizen. So far, so good. Maar ze voegde eraan toe:
"Wat ik hoor -en dat is wel een beetje beangstigend- is dat zij allemaal in Texas willen blijven. Iedereen is zo overdonderd door de gastvrijheid. Veel van de mensen hier in de arena hadden trouwens toch al bijna niets, dus eigenlijk is dit uuuuh nog niet zo beroerd voor ze”.
Je zal zo’n dynasty-moedertje hebben. God bless America.
maandag 5 september 2005
Weer wat kleurrijk materiaal over Geurt. Uit het inlichtingenwereldje. Daarvoor gaan we terug naar het woelige jaar 1992. Geurt woonde toen samen met ene Fie in een op twijfelachtige wijze verworven riante villa in Ermelo. Fie bleek een veel oudere vrouw te zijn die helderziend was en zich tevens tebuiten ging aan zwarte magie. Of deze geestelijk leider van Geurt door het ritueel kelen van de rijkelijk aanwezige kippen in de buurt invloed verwierf bij de lokale bromsnorren zullen wij waarschijnlijk nooit aan de weet komen. Maar feit is wel dat op een bepaald moment, toen de spanningen tussen Geurt en Etienne Urka cs. de kritieke massa naderden en de bedekte wederzijdse bedreigingen aan duidelijkheid weinig te wensen over lieten, binnen het korps der snorren een ernstige gebeurtenis plaatvond.
De afluisteroperatie van al dit moois die vanuit Apeldoorn werd gecoördineerd kwam namelijk knarsend tot stilstand door het ingrijpen van de lokale, gereformeerde chef van de technische recherche. Die haalde tijdens een weekend de stekker eruit.
Was het de ontwijding van de dag des heren? Was het de pesthekel die de technische chef koesterde tegenover de boys van de Centrale Inlichtingen Dienst? God van de zwarte kousen mag het weten, maar de taps bij Geurt stonden stil.
Drie dagen daarna werd Edwin van Houten, een jong gabbertje van Geurt, ‘snachts naar diens villa gedirigeerd om een schop op te halen. Ze moesten een lading koper die ze net op de kop hadden getikt ergens begraven en daar hadden ze die schop voor nodig. Althans zo luidde het verhaal dat later de ronde deed. Toen Edwin de garage weer uitreed werd hij op de oprit van Geurt’s villa geliquideerd met een salvo waarmee de varkensstand op de Veluwe meteen weer op peil zou zijn geweest.
The wrong man on the wrong place at the wrong time? Kan. Maar andere scenario’s zijn ook denkbaar. Al snel kwam bijvoorbeeld het gerucht naar buiten dat Edwin op Soestdijk klusjes uitvoerde voor de toen nog niet tot het corps der missing men toegetreden hoofdbewoner. Edwin kon in optiek hebben behoord tot de bekende “mannetjes” van de Prins. Werd uitereraard heftig ontkend door de gleufhoeden van de Veiligheidsdienst van het Koninklijk Huis.
Net als het bericht dat een hofmeester van de Koninklijke Marine die tot het personeel van Soestdijk behoorde eveneens van tijd tot tijd zijn opwachting maakte in Geurt’s residentie. Maar die ontkenning was uiteindelijk niet meer vol te houden toen na controle van de taps bleek dat de hofmeester (Philippo?) niet alleen af en toe vanuit Geurt’s place naar Soestdijk belde maar ook kostbare wijnen uit Prins Bernhard’s kelder meetorste om Geurt’s papillen te kietelen (1).
Vraag is of de gesprekken met de hofmeester ook door Geurt werden vastgelegd voor het nageslacht. Onze wakkere incasso-directeur in spe was in die jaren namelijk al druk in de weer met een diplomatenkoffertje vol afluisterapparatuur. Zelfs tijdens de gesprekken met een “gouden koppel” van de CID die in hem een topinformant vermoedden. Of tijdens séances met notarissen waarbij Geurt vaak een gun op het bureau legde om ze wat vlotter te laten verlopen (2).
Sinds kort weten de vaste lezers van onze sites dankzij onze Fecundo-revelaties dat Geurt zich nog steeds ongestraft kan bedienen van dit soort praktijken om zijn doel te bereiken. Je zou daaruit een geweldige complottheorie kunnen melken. Maar dat zou koren op het windmolentje van AT-5 zijn en bij het Parool zou de term ufologen weer door de toiletten gieren. Laten we ons dit keer maar eens wat bescheiden opstellen. Wij willen ook wel eens serieus worden genomen. Stay tuned.
(1) Voor andere merkwaardige, al dan niet door hem zelf geëntameerde contacten tussen prins Bernhard en de Nederlandse mob zie ondermeer: “Mabeltje” (6) dd. 3 oktober 2006 in deze rubriek en het artikel “Beursfraude” (5) op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 322 dd. 18 juni 1998.
(2) Veel van die séances werden door heren van het AT vastgelegd, soms zelfs in een aangrenzende kamer. De tapsnorren merkten pas na het vertrek van Geurt door de transpiratie onder de deftige neus van de bewuste notaris dat deze tijdens het onderhoud voortdurend in de loop van een gun had gekeken. Aangifte doen? Lachen.
zaterdag 3 september 2005
Pardon reeds. Wat een commotie weer gisteren bij RTL Boulevard. Bram Moszkowicz was pisnijdig op het Openbaar Ministerie. Dat had volgens hem aan Het Parool het nodige laten lekken over een gesprek dat ooit zou hebben plaatsgevonden op zijn kantoor. Tussen Willem Endstra en Willem Holleeder. Daarbij zou Holleeder een gun tegen het hoofd van Endstra hebben gehouden om een flink aantal meloenen te scoren. In het gezelschap van drie sombere Joegoslaven. Maar daar was volgens Bram geen ruk van waar. Nou ja, van dat gesprek wel.
De rest was kul. En hij zou samen met Holleeder uitvogelen of en welke stappen ze tegen deze berichtgeving zouden kunnen ondernemen.
Wat zurig hobbelde AT 5 achter de gebeurtenissen aan en meldde tussen neus en lippen dat het verhaal al sedert eind juni op een website staat. “Deze website is echter deels gestoeld op complottheorieën”, aldus AT 5.
Die jongens en meisjes van die geweldige zender bedoelden Kleintje Muurkrant maar konden dat kennelijk niet door de strot krijgen. Geeft niet hoor. We worden wel vaker voor ufologen uitgemaakt. Maar wees eerlijk, dit staaltje complottheorie was zo gek nog niet.
Want wij benaderden inderdaad op 29 juni jl. maître Moszkowicz schriftelijk met de vraag of bovenstaande gebeurtenissen juist waren (1). Nooit antwoord op gehad, terwijl wij toch een ruime mogelijkheid bieden om ons de oren te wassen op ons welbekende discussieforum.
Nou ja, volgende keer beter. Toch wel een leuk succesje. Hm? Stay tuned.
(1) zie aflevering 178
vrijdag 2 september 2005
In de verslaggeving tot nu toe op de journaals van de Nederlandse publieke en commerciële tv’s ontbreekt de politieke context van de ontbrekende opvang na de ramp, laat staan de ombuigingen in de investeringen rond de dijken.
Een aardig overzicht van hoe de Bush club de publieke rampenopvang heeft geregeld, via de politieke vrienden kunt op hier vinden. Wat valt hieraan toe te voegen? Trouwens, hoe staat het in Nederland met de rampenbestrijding? Donner of Remkens of Balkendinges?
donderdag 1 september 2005
Een team hulpverleners uit Canada werd door de staat Louisiana verzocht om te assisteren bij de overstromingsramp in New Orleans. Het Vancouver Urban Search and Rescue (USAR) zou op woensdag het vliegtuig nemen. Ook een speciale eenheid van Canadese militairen, het Distaster Assistence Response Team (DART) zou snel volgen (zie hier en hier). Echter, het ging niet door, het Amerikaanse Homeland Security weigerde hen toegang tot de VS omdat Homeland niet in staat was te checken of er geen van terrorisme verdachte personen langs deze weg de VS binnenkomen. Het officiële Canadese bericht was dat de autoriteiten in Washington in staat van massale verwarring verkeren. Alsof dat laatste iets nieuws is.
donderdag 1 september 2005
Een onbekend aantal doden, grote materiële en economische schade; mensen die misschien pas na maanden weer terug kunnen naar de restanten van hun huis. Iedereen zal de beelden van de gevolgen van de orkaan Katharina in de zuidelijke staten van de VS gezien hebben.
De enorme wateroverlast is het gevolg van het breken van enkele dijken bij Lake Pontchartrain, en aangezien de stad New Orleans een meter of twee onder het waterpeil ligt zal die wateroverlast nog wel even duren. Het is niet de eerste keer dat de stad getroffen wordt door een orkaan. Na een overstroming in 1995 besloot het Amerikaanse Congres om een soort Deltaplan uit te voeren; kosten ervan tot nu toe zo’n 500 miljoen Amerikaanse dollars. Het geheel werd uitgevoerd door het “Army Corps of Engineers”. Enkele jaren geleden moest er nog voor een kleine 250 miljoen aan werk worden uitgevoerd, maar er was ondertussen iets veranderd in de wereld. De gelden van de federale overheid stokten en het Corps of Engineers maakte al snel duidelijk wat de oorzaak was: Homeland Security, de oorlog in Irak en de belastingvermindering. Herhaaldelijk is gepubliceerd wat de gevolgen voor de regio zouden zijn als er geen geld meer zou komen. Desondanks besloot de regering Bush om in 2004 nog verder te korten op het budget Stemmen in het Congres om toch gelden voor de bescherming van de streek vrij te maken vielen op dovemansoren in het Witte Huis, sterker, voor het komende jaar werd nog verder bezuinigd. Alles keurig verslagen door de media. Om de vrijheid te brengen moeten offers gebracht worden zegt Bush altijd. Dus: geen geld voor dit Deltaplan. Bovendien was de helft van de Nationale Garde van Louisiana naar Irak gestuurd, waardoor er onvoldoende materiaal en menskracht beschikbaar is om te helpen. Goede reden om te zeggen: bring the troops home.
O ja voor de liefhebbers, dit.
donderdag 1 september 2005
De quotes uit het gesprek tussen vliegveld Niederrhein-pionier Hans van de Lande en incasso-expert Geurt Roos in de vorige aflevering heeft een levendige belangstelling opgewekt. Maar onze bron had nog wel wat meer op zijn lever. Ondermeer wat er met de 250 ruggen is gebeurd die Geurt beurde na zijn licht onreglementaire incasso-gesprek met de doodsbange Van de Lande. Daar schreef onze bron het volgende over:
“Maar er is meer. Ook heb ik een document waarin het niet onaanzienlijke bedragje van 200 ruggen zoals Geurt dat zegt wordt overgeschreven op de rekening van Jaap de Bode. Dus Geurt heeft 50 ruggen verdiend met 20 minuten praten. Geen slecht inkomen voor een man die niet meer kan dan mensen rippen en afpersen.
Hij heeft die telefoon (1) van Jaap gekregen omdat er een apparaat in zat wat afluisterapparatuur kon storen. Nou dat had de billenmaat van Jaap begrepen, alleen moet je wel verbindingen verbreken als je klaar bent met bellen.
Het is hoogst interessant te horen hoe Geurt te werk gaat. Over lijken dus. Met zijn “soldaten” bedoelt hij zijn bajesvriendjes met wie hij 12 jaar lang een intieme verhouding. Bij gebrek aan vrouwen was het Geurt niet vreemd zich te laten verwennen door schandknapen die voor hun veiligheid veel doen in de bajes.
Ook is het hoogst interessant hoe de Veluwse kampers zich voorbereiden op een hernieuwd weerzien met Geurt. Wij herinneren ons nog dat een aantal jaren terug Geurt gezellig met zijn vriendin Ans onderweg was en zij getrakteerd werden op een heel stel blauwe bonen die niet allemaal hun doel hebben gemist. De reden hiervan was een ripdeal. Het ging over een toch wel heel luxe auto, een Rolls namelijk.
De verspreider van de blauwe bonen zit nu al een poosje op staatskosten en zou wel eens op korte termijn met verlof kunnen gaan. Geurt zou God dankbaar zijn als deze persoon toevallig een ongelukje zou krijgen in het hotel. Maar tot op dit moment is dat zeker nog niet het geval.
De innige relatie die de informant erop nahoudt met de politie in Amersfoort wordt hem ook niet in dank afgenomen in de penosewereld. En men vergeet ook niet hoe een Turk een aantal maanden geleden door een opzetje van Geurt zwaar in de problemen is gekomen en nu ergens op staatskosten verblijft.
De penose weet waar het schip lek is. Zo is daar een bekende Joegoslaaf Y die nog een kist appelen met Geurt te schillen heeft.
Ook als bodyguard van wijlen Klaas heeft Geurt buiten de pot gepist en vandaar dat hij uit de organisatie is geknikkerd zonder oprotpremie. Ik heb mijn informatie van binnen en buiten de muren en sta borg voor de authenticiteit ervan. Stay alert. Want er komt meer.”
Is dat een boeiend inkijkje in de incassowereld of niet? Wij zijn benieuwd naar de volgende bijdrage. Oh, en mocht u op bovenstaande willen reageren, ons discussieforum staat dag en nacht open. Censuur wordt nooit toegepast, maar het moet wel een béétje netjes blijven. Stay tuned. Of alert. Is ook leuk.
(1) zie vorige aflevering
woensdag 31 augustus 2005
Je zou het haast vergeten met je buik in de zon en een pilsje erbij. Die zogenaamde dodenlijst.
Naar men zegt samengesteld door de F-side van Mohammed United. En daar zouden dan naast voor de hand liggende luitjes als hare majesteit Ayaan I en die peroxyde-boy bijvoorbeeld ook Balkenbende himself, neocon Van Aartsen en Piet Hein op staan. Dus die worden bewaakt. Ook hun huis. Door een stel bromsnorren in een hokkie op palen. En rigoureus blijkens een bericht uit de journalistieke samenleving dat ons gisteren bereikte.
Als je namelijk het huis van de premier op de kiek neemt loop je een goeie kans om na aftocht een wat anoniem uitziend autootje achter je kont aan te krijgen met een paar platte petten erin. Plotseling verschijnt dan uit het niets een motormuis met een zwaailicht en word je klem gereden. En vervolgens word je gevraagd of je het huis van Balk voor de eeuwigheid hebt vastgelegd of misschien voor een kortere periode. Het is hun werk, maar gelukkig begint een eenvoudige Nederlander in het wild het gelukkig allemaal weer als poppenkast te zien.
Met Piet Hein is er overigens iets bijzonders aan de hand. Op 18 april kocht hij niet ver van zijn bewaakte onderkomen voor 920.000 pegels een ander huis met een hypootje van iets meer dan een miljoen. En verhuisde. Nou zou je denken dat de bromsnorren hun hokkie ook verplaatsen. Niet. Het nieuwe paleisje van Piet Hein wordt niet bewaakt!!!! Dan welt bij ons in een onbewaakt ogenblik meteen de prangende vraag op: Is Piet Hein van de dodenlijst afgehaald? Wat weet hij, wat wij niet weten? Kan iemand in de Kamer daar eens een vraagje aan wijden? Tussen die over de rimpelvullers en Veerman in? Dank u.
woensdag 31 augustus 2005
Het duurde even, maar jawel. Het orkest heeft het vaandel gevolgd. Gisteravond zagen we de door ons in deze serie al in een eerdere fase geportretteerde André Kahn en Mabel van den Dungen door het beeld schuiven bij NOVA. Als een van de onderdelen van het totaalpakket dat donderdag aan de orde komt bij de pro forma-zitting in de zaak tegen Izhtak Meiri. Brokkenpiloot Erik de Vlieger pakte voor het eerst na zijn door Justitie geredigeerde downfall weer eens flink uit en kondigde tussen de regels een tsnunami aan.
Vanochtend arriveerde de eerste golf, verpakt in de Telegrof. Het gaat om grote delen uit het dossier dat door meneer Zwinkels en diens nijvere trawanten over De Vlieger is aangelegd. De bewijzen tegen de tien maanden geleden nog als grootondernemer door het leven fietsende post-Provo blijken net zo dun als de portemonnee van een steuntrekker na een diner in het Amstel-hotel.
De Vlieger’s exposé van zijn dossier betekent een nouveauté in justitieland. Tot nu toe was nog nooit een verdachte tot een dergelijke stap overgegaan.
U weet het, wij houden wel van dit soort geintjes. Hou daarom deze rubriek in de gaten. Want wij gaan eind deze week in de zaak die tegen ons is aangespannen ook nog even knallen met de ballen. Stay tuned.
dinsdag 30 augustus 2005
Wij maakten in de vorige aflevering al melding van het bestaan van een teepje waarop te horen zou zijn was hoe directeur G. Roos van het incassobureau Universe International de bij New World Products in het krijt staande Hans van de Lande bewerkte om even rapido over de brug te komen. Inmiddels heeft onze informant in deze ons wat meer duidelijkheid verschaft. Hij mailde het volgende:
“Ik heb de vraag gekregen mijn geluidsfragmenten beschikbaar te stellen. Om diverse redenen lijkt mij dat niet verstandig, omdat er ook namen genoemd worden van personen die ik niet in een onveilige situatie wil brengen.
De opname is door Geurt zelf gemaakt. Even voor het bezoek aan Hans van de Lande heeft hij nog gebeld met diverse personen en hij heeft blijkbaar niet in de gaten dat zijn telefoon nog open staat. Maar ik wil u details uit dit enerverende gesprek niet onthouden.
H. is Hans van de Lande, G. is Geurt Roos.
Het gesprek begint.
H.: Mijnheer, wat kan ik voor u doen?
G.: Ik wil mijn poen. 500 ruggen die je nog schuldig bent aan New World.
H.: Wat heeft u daarmee te maken?
G.: Ik ben Geurt Roos van Universe International. Ik heb een machtiging om namens J. de Bode dit geld te innen.
H.: Ik heb zoveel geld niet en ik vind het vreemd dat ik hier niet over word geïnformeerd.
G.: Ik denk dat u mij niet begrijpt. Ik wil poen. En vandaag. 500 ruggen.
H.: Maar zoveel kan ik nooit betalen.
G.: Betalen moet je. En nu.
H.: Ik kan dat niet.
G.: Ik denk dat u niet weet wie ik ben. Maar dat kan ik u wel even laten weten. Mijn soldaten zijn op dit moment in Kalmthout en brengen zo even een bezoek aan jouw familie.
H.: Maar ik heb zoveel geld niet beschikbaar.
G.: Hé klootzak, ik ga je neuken als je nu niet betaalt. Neuken zal ik je, lul.
Er valt een stilte in het gesprek en opeens hoor je een luide klap op een tafel of iets van een hard voorwerp.
H.: Maar zo hoeft het toch niet mijnheer Roos. Ik, ik weet niet wat ik nu kan doen.
G.: Alles klootzak. En snel. Ik heb poen nodig. Ik ben al vijf maanden aan het werk voor niets en nu wil ik mijn poen. Anders ga ik je neuken en je wijf ook, begrijp je?
H.: Mag ik even bellen om te zien hoeveel ik zou kunnen betalen?
G.: Ja, maar vertel niet dat ik hier ben want anders lopen mijn soldaten nog even bij je vrouw langs.
H.: Nee, ik vertel niets.
Er wordt gebeld en er vallen namen die ik hier niet vermeld, maar de toon is heel nerveus.
H.: Ik kan misschien 250 betalen, maar wel via mijn advocaat.
G.: Begrijp je me niet? 500 ruggen moet ik hebben.
H.: Ik kan nu 250 betalen.
G.: Wanneer?
H.: Morgen heeft u het binnen.
G.: Als ik het morgen niet heb ga ik je zo hard neuken en zal je geen dag meer rustig slapen.
H.: Waar moet ik het naar over laten maken?
G.: Hier heeft u een gironummer van Universe International.
H.: Maar giro duurt langer.
G.: 250 ruggen morgen op mijn rekening, klootzak. Ik zal J. de Bode vragen of hij akkoord is met dit bedrag. Anders kom ik elke week tien ruggen halen.
Geurt pakt blijkbaar zijn telefoon en ziet dat de lijn nog open is en begint te vloeken. De verbinding wordt verbroken”.
Nou hebben incassobureaus over het algemeen al geen beste naam. Maar Universe International is kennelijk toch wel een zeer bijzonder specimen binnen deze branche.
Meer uit dit mateloos interessante herderlijk schrijven presenteren wij u in de volgende aflevering. Stay flabbergastedly tuned.
maandag 29 augustus 2005
Over dubbele moraal gesproken. Staat er afgelopen zaterdag toch een ronkend stuk in De Telegrof over Chris Thunnessen. Je wil het niet weten. Oh, je wil het wel weten. Goed.
Er stond boven “Baas over badplaats” met nog wat leuke eye-catchers als “Kijkduin dankzij multimiljonair veilig en schoon”, “Eigen beveiliging houdt criminelen op afstand” en “Politiebureau staat werkloos leeg”.
Het verhaal ging over de successtory van Beachresort Kijkduin. Een stukje Haagse kust waar het goed toeven is dankzij onze Chris, die het in 1993 kocht voor het lullige bedragje van 11,5 miljoen euri. Omdat de politie alleen in de zomermaanden af en toe een man met een paard over het strand laat hobbelen heeft de Shirley Bassey-fanaat zelve de beveiliging ter hand genomen. Althans, hij huurt samen met een stel pachters voor ruim een half miljoen euri per jaar een beveiligingsbedrijf in. Om het gajes af te schrikken. Verder heeft Chris gokhallen, McDonald’s en Burger King buiten de deur gehouden omdat die volgens hem het verkeerde krokettenpubliek zouden aantrekken. Kortom, Kijkduin moet het Nederlandse Knokke worden. Maar wel een Knokke zonder gokken.
Nou zouden wij als we in het maatje 43 van Chris zouden staan zeker niet graag onze badplaats willen vergelijken met Knokke. Al was het alleen maar vanwege burgemeester Lippens en diens activiteiten als kindervriend (1). Maar dat een law en order-krant als de Telegrof bijna paginagroot een huisjesmelker als Chris portretteert als een onbevlekte ontvangenis gaat ons IQ teboven. Bij de krant moet toch zeker de nodige kennis zijn opgeslagen over de wat minder deftige praktijken van de Metterwoon-baas uit het recente verleden. En zo niet dan raden we de luitjes aan de Basisweg aan deze serie even door te bladeren op onze Followup-site. Stay tuned.
(1) zie de serie “Adel verplicht” op de Followup-site.
zondag 28 augustus 2005
In 1989 was Dick Cheney, in wezen de belangrijkste component van het blindegeleidenkoppel dat verantwoordelijk is voor de huidige kolerezooi in de wereld, minister van Defensie van de regering Reagan/Bush. In dat jaar kreeg hij een rapport onder zijn snuffer van een jonge medewerker van het Pentagon, Richard Barlow. Conclusio van dat rapport: Pakistan was bezig met het in elkaar flansen van een muselmannen-atoombon.
Cheney vond het een vaginarapport, maar wist dat het waar was. Barlow voelde zich door zijn jongeheer gepierct toen er met zijn werkstuk niks gedaan werd en bleef aandringen op maatregelen, voor het te laat was. Maar het was al te laat. Want niet alleen waren de Paki’s al lekker op weg bij het kleien van een bommetje onder leiding van pappa Abdul Qadeer Khan, ze prolifereerden er toen ook al vriendelijk op los in de richting van andere gretige landen als Iran en Noord-Korea. Zoals veel later bleek. Toen Barlow door zijn aanhoudend gezeik allang was ontslagen.
Waarom kwam zijn rapport bij minister Cheney op een rotsige bodem terecht? Redelijk eenvoudig. De VS waren bezig F-16’s aan de Paki’s te verpatsen voor zo’n 1,4 miljard dollar en dan komt gehark in het Congres over een atoombom knap ongelegen. Bovendien was die verkoop ook strategisch belangrijk, omdat de Paki’s nodig waren als een korstje brood voor een mus na duizend vlieguren zonder catering. Zij vormden de belangrijkste schakel in de strijd die de CIA zij aan zij met de fanatieke baarden van de Taliban en Osama’s Al Qaida voerde tegen de Ruskies, die zonder te kloppen bij buurman Afghanistan waren binnengestommeld.
Eigenlijk was het nog erger: Reagan en Bush deden net of hun feestneuzen bloedden bij de zogenaamd stiekeme aankopen van heikele spulletjes die de Paki’s in de VS deden om verder te kunnen kleien aan hun fabriekje dat Allah zijn bom moest bezorgen. Al was het alleen maar om een middelvinger in de lucht te steken als hij toevallig Shiva, Brahma of hoe die Hindu-boys ook allemaal moge heten tegenkwam. Overigens werden die aankopen grotendeels betaald met de opbrengsten van de heroïne-handel. Maar als je in die jaren tachtig de commies een voet wilde dwars zetten kon je nog wel eens een scheve schaats rijden zonder ergens bij Bartlehiem door een bromsnor van het ijs te worden gehaald.
Die “laissez-faire”- houding was in het voorafgaande decennium al ontstaan in Nederland. De toen nog vrij jeugdige Abdul kreeg van al zijn vrienden die hij met name aan de TH in Delft had verzameld alle benodigde info en daadwerkelijke steun om aan het karwei in Pakistan te beginnen. En dan bedoelen we niet zwartepiet Slebos uit de kop van Noord-Holland die nu nog steeds achter zijn vodden wordt gezeten voor zijn aandeel in de uitverkoop van leuke nucleaire spulletjes. Wij bedoelen meer wetenschappers als Burgers, Brabers en Barendregt en ondernemingen als ingenieursbureau Comprimo, die in Pakistan een actieve rol hebben gespeeld om de kunst van het atoombom-kleien over te dragen. Tegen een redelijke vergoeding uit de heroïnepot. En blijkens de mededeling van ex-premier Lubbers op 9 augustus jl. onder het toeziend oog van de CIA.
Het zou interessant zijn om te weten of de drie brave wetenschappers en Comprimo op de hoogte waren van het meeneuzen van de Amerikaanse regenjassen. Of erger nog: of zij daarmee in contact stonden en er rapport aan uitbrachten. En of de bijzondere kamercommissie onder leiding van de huidige commissaris van de koningin Ter Beek ooit tegen dit soort narigheid is aangeblunderd in de ruim zes jaar die ze heeft besteed aan haar onderzoek naar de affaire-Khan. Kan iemand dat eens vragen? Christa van Velzen of zo.
zaterdag 27 augustus 2005
De Telegraaf besteedt vandaag een halve pagina aan het overlijden van Tonio Hildebrand. Een van de beste vrienden van de koninklijke missing man, maar tegelijkertijd ook “al 25 jaar de secretaris van de Hell’s Angels”. Een link waarvan de leiding van de veiligheidsclub van het Koninklijk Huis toch bij tijd en wijle flinke transpiratie in de bilnaad moet hebben gehad.
Maar er was meer. De krant van law and order noemt namelijk nog een rijtje namen op van luitjes die als vrienden van Tonio door het leven gingen. Om er eens een paar op te noemen:
Luigi Prins, Jan Wieger van der Linden, Jaap Kroonenberg, Willem Smit, Frans Afman en René Klawer.
Over de eerste vijf heren hebben we hier en daar al eens een alleraardigst boekje opengedaan.
Zo bleek Luigi zich bijvoorbeeld gelieerd te hebben met een fiscalist waar een verdachte odeur omheen hing (1), Jan Wieger gebruik te maken van een niet zo feestelijke meneer uit Wassenaar (2), ”ome Jaap” Kroonenberg bij leven in het circuit bekend te hebben gestaan als financier van ondeugende middelen (3), Willem Smit een zakelijke relatie te hebben onderhouden met de financiële illusionist Haddou Levi (4) en Frans Afman in contact te hebben gestaan met Licio Gelli’s P2 (5).
Eené Klawer kwam tot nu toe niet in onze annalen voor. Naar verluidt gaat het om de directeur van de huidige reisgigant TUI, die in zijn Neckermann-tijd er al vrolijk op los barterde met tegoedbonnen van zijn reisclub in de zwoele optrekjes van Yab-Yum. Zijn grote gabber is Pietro Tramontin. Het baasje van het Amsterdamse reclamebureau DDB, die in voornoemd glijhuis ook menige duit in het zakje deed en inmiddels getrouwd is met de ex van Haico Endstra, de broer van Willem (6). Een angstig kleine wereld, waarin avonturiers van zowel boven- als onderwereld vaak als vrienden door het leven gingen.
Dat blijkt nog eens temeer uit het feit dat de ex van de door De Telegraaf ook al als vriend van Tonio opgevoerde modehandelaar Oger Lusink vóór haar liaison met Oger de vriendin was geweest van Evert Tweehuizen, de informant van OvJ Fred Teeven (7).
We lijken nu wel erg sterk op Stan Huygens. Maar dan wel anders. Waar het “hemelen” van een BN-er al niet toe leiden kan.
(1) zie in deze rubriek “Luigi en Erik” van 7 mei 2003.
(2) zie het vijfde deel van “Niek’s world” van 27 mei 2005.
(3) volgens welingevoerde kringen verstrekte ome Jaap ook hypotheken aan leden van de Italiaanse mafia.
(4) zie ondermeer aflevering 49 van de roemruchte serie “Octopussy” van 15 januari 2004.
(5) zie “Irangate aan de Maas” op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 325.
(6) Willem was geen vriend van Tonio. Hij haalde de secretaris van de Hell’s Angels ooit stevig onderuit in het barretje Hilton toen deze Willem’s moeder had beledigd.
(7) zie de serie “Transparant” op de Followup-site.
zaterdag 27 augustus 2005
In de Verenigde Staten vindt met enige regelmaat een debat plaats over het bloggen en dan met name over de vraag of nieuwsbloggers wel journalisten zijn en of ze zich wel aan de afgesproken regels houden en meer van dat moois. Ten dele ingegeven doordat het aantal krantenkopers laten we maar zeggen stagneert. Sommige (lokale) kranten hebben erop gereageerd door in hun electronische edities ruimte open te houden voor blogger-bijdragen. Nu zijn er in de afgelopen paar jaar een aantal in de VS geruchtmakende zaken hetzij aan het licht gebracht door bloggers (Cannon affaire bij voorbeeld) of verder uitgespit door nieuwsbloggers. Deze laatsten voelen zich de opvolgers van de ‘muckrakers’, de journalisten die aan het begin van de vorige eeuw de vieze verborgen zaakjes van de economische, politieke en criminele werelden publiek maakten. Eén van de belangrijkste stelregels was: wantrouw wat je als waarheid gepresenteerd wordt en doe zelf kritisch onderzoek.
Een recent voorbeeld van dat kritisch onderzoek, wat simpel door de gewone media verricht had kunnen worden, heeft betrekking op de gegevens rond de Londense bomaanslagen van 7 juli 2005. Volgens de politie namen de verdachten van de aanslagen een trein uit Luton en werden ze daar en in het Londense station door de bewakingscamera’s gefilmd. Maar als dat zo is: hoe zit het dan met dit?. Goede vraag.
vrijdag 26 augustus 2005
Het is lang stil geweest rond deze affaire, maar dankzij wat nieuwe informatie van trouwe lezers kunnen we weer eens leuk uitpakken.
Zo vernamen wij dat op 18 oktober 2005 de eerste termijn vervalt van een nog niet al te gedateerde financiële overeenkomst tussen het duo Koole/Schorsy van Heimdaal SA en Geurt Roos, de oud-enforcer van Klaas Bruinsma. Aan de orde is de “uitkoop” van Geurt voor het eenvoudige bedrag van 3 miljoen euro. Te betalen in drie jaarlijkse termijnen.
Voor eenvoudigen van geest als wij betekent een en ander dat Geurt een paar meloenen in Heimdaal had zitten en die nu wel weer eens terug wil zien.
Komt nog bij dat de incasso-expert een maandelijkse rentevergoeding zou ontvangen van 10.000 euro. Niet slecht voor een dag in de week.
Als borg voor de nakoming van de overeenkomst zouden de bedrijfsbezittingen van Heimdaal in Costa Rica dienen, aangevuld met een villa ter plekke en een landingsstrip. En vooral dat laatste is een intrigerend onderwerp voor de ufologen onder ons.
Of Geurt zich in de afgelopen jaren naar behoren heeft gekweten van de rol als incasseerder van uitstaande vorderingen is maar hoe je het bekijkt. Een van onze bronnen schreef bijvoorbeeld dat hij in het bezit was geraakt van een bandopname waarop de in het krijt staande Hans van de Lande door Roos werd aangespoord 250.000 euro te schokken (1). Quote:
"Die meneer Roos is wel een vriendelijk persoon. Teksten als “ik ga je neuken” of “en nu betalen” zijn veel voorkomende uitspraken”.
Ook andere details van deze insider zijn niet te versmaden:
“... Ons aller vriend Geurt Roos schijnt een intieme verhouding te hebben met de blauwe brigade waar hij graag op bezoek gaat als er in de penozewereld weer wat op stapel staat.
Er schijnen wat groot uitgevallen woonwagenbewoners in de omgeving van de Veluwe bijzondere interesse te hebben voor Geurt. Het zou iets te maken hebben met wat kostbare automobielen. In het verleden zijn er al wat blauwe bonen rondgestrooid die niet allemaal hun doel hebben gemist.
Nu weten we dat Geurt voor zijn bemiddeling bij Hans van de Lande de lieve som van 50.000 flappen heeft ontvangen van Jaap de Bode. Er zijn ondernemingen die het voor een stuk minder willen doen”.
Zeer verheffend dus allemaal. En wij hebben dan ook onmiddellijk onze informant gevraagd of hij ons voornoemd bandmateriaal ter beschikking zou willen stellen. Voor studiedoeleinden. Een mens wil zich altijd graag een beetje ontwikkelen. Stay tuned.
1. zie Octopussy 129 en 130 op de followup-site.
donderdag 25 augustus 2005
Dankzij de verhelderende bijdrage van diamantair André Kahn met betrekking tot een van de dossiers die door Justitie zijn aangelegd over de muscle-praktijken van Izhtak Meiri weten we inmiddels iets meer over Mabel van den Dungen (1). De ravissante expert op het gebied van communicatie die er kennelijk niet tegen opziet opposanten de mond te snoeren door het sturen van al dan niet gewapende sombere heren. Volgens André Kahn vloeit deze rigoureuze
methodiek voort uit een traumatische gebeurtenis in Mabel's jeugdjaren binnen de familiekring. Sindsdien zou zij de heren der schepping minachten en ze uit wraak graag willen kwetsen.
Nou zijn wij geen zielknijpers, maar we kunnen André wel een beetje volgen. Mabel groeide namelijk niet op in een milieu waarin beertje Carrington populair was. Zo waren haar vader cq. haar broer betrokken bij de uitbating van het beruchte Amsterdamse penozecafé "De Blauwe Druif" waar verhalen de ronde deden die voor een opgroeiend meisje educatief gezien weinig verheffend waren. Dat ze tegenwoordig figuren als Meiri, een paar Antillianen of de broer van een bekende in Thailand overleden enforcer (oude buurjongens van Mabel) op pad stuurt om een geschil met de heer Kahn te beslechten is dus niet zò vreemd.
Overigens maakt ze niet altijd gebruik van deze methode. In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Soms volgde zij bijvoorbeeld de normale justitiële weg om voormalige aanbidders definitief uit haar galactica te stoten. Zoals bij een nog steeds behoorlijk in de kluiten zittende vastgoedboer uit Amsterdam-Zuid, die naar verluidt enorm kickte op de bij Mabel in gebruik zijnde lingerie. Nadat hij was verbannen begon hij haar te stalken. Vond Mabel wat minder en zij zocht contact met een afdeling bromsnorren. De vastgoedboer bracht vervolgens een nachtje door in een officiële kleine ruimte en zag vervolgens verder af van zijn pogingen om opnieuw met Mabel en haar intrigerende ondergoed in contact te komen.
Dit soort details zullen hoogstwaarschijnlijk niet aan de orde komen bij de pro forma zitting in de zaak Meiri op 1 september aanstaande. Maar we zijn er haast zeker van dat dit niet de laatste berichtgeving is over deze affaire. En zeker niet als het aan OM-bef Zwinkels ligt. Stay tuned.
1. Zie ons discussieforum
woensdag 24 augustus 2005
Naar aanleiding van het artikel “Hoe een schoonmaakster de Somalische Jeanne d’Arc werd” in de september-editie van Must-magazine is een lichte pleuritis uitgebroken in de kerk van Theo (1). Met name de in het artikel voor het voetlicht getrokken Karel Gabler, boezemvriend van Van Gogh en webmaster van diens historische site “De gezonde roker”, werd in gestrekte draf niet goed en deponeerde op 22 augustus jl. een heftig verweerschrift op vetvetvet.web-log. Hij geeft daarin toe de bron te zijn geweest van de blijde mare dat de perceptie van Theo’s film Submission in wezen plaatsvond ten huize van de Leidse hoogleraar Paul Cliteur. In aanwezigheid van hare majesteit Ayaan Hirsi Ali en een stel neocons van de VVD. Hij had dat verhaal verteld aan journalist Ton Biesemaat, die het vervolgens op zijn site zette als onderdeel van een artikel over de moord op Van Gogh (2). Op verzoek van Gabler was de naam van Cliteur geschrapt om te voorkomen dat die eventueel bezoek zou krijgen van een Bouyeri-kloon.
Het artikel leverde geen rumor op in de casa van Theo’s vrienden- en kennissen. Ook niet bij Gabler. Pas nadat het mirakel van Leiden opnieuw aandacht kreeg in Must-magazine en de namen van Cliteur en andere leden van de anti-baardsekte gewoon werden genoemd trok Karel aan de noodrem. Hij zou op een bepaald moment Biesemaat niet hebben vertrouwd en het hele verhaal over de geboorte van Submission in de eenvoudige stal van Cliteur hebben verzonnen om te zien wat de gretige journalist ermee zou gaan doen. En wat deed die? Die liet het in Must-magazine ploffen. Had Karel toch maar mooi gelijk gehad. Die Biesemaat was niet te vertrouwen. Dat ie de naam van Cliteur had gebruikt om Biesemaat ten val te brengen was natuurlijk niet zo netjes. Maar waar gehakt wordt is het woensdag. Sorry Paul.
Een treurig verweer, dat meer dan tien mijl bezijden de waarheid ligt. En dat van de zijde van iemand die tot nog toe gold als een van de naaste discipelen van Theo van Gogh, ridder zonder vrees of blaam. Jammer Karel.
1. Het artikel staat eveneens in volle glorie op de site van de Morgenster
2. Zie tonbiesemaat.nl
woensdag 24 augustus 2005
De identificatieplicht die op 1 januari 2005 van kracht geworden is, heeft inmiddels tot 40.000 boetes geleid. De identificatieplicht leidt vooral tot veel ergernis als er naast een boete voor een klein vergrijp zoals door rood lopen of fietsen zonder licht, ook nog een boete wordt uitgeschreven voor het niet bij zich dragen van een identiteitsbewijs. Tot juli werden circa 34.000 boetes uitgedeeld waarvan drieduizend aan jongeren onder de 18 jaar. Volgens het Centraal Justitieel Incassobureau is er tot 30 juni 591.000 euro aan boetes geïncasseerd waarvan 45.500 euro van minderjarigen. De rest van de bekeuringen moet nog worden betaald. In juli zijn 6220 bonnen uitgeschreven. Dat maakt het totaal 40.462. Ook stopt de politie mensen die niet terstond een identiteitsbewijs kunnen tonen veel te gauw in de cel.
Bij de invoering van de identificatieplicht stelde Minister Donner dat het alleen om een toonplicht ging. Omdat op vordering van een bevoegd ambtenaar iedereen terstond een identiteitsbewijs moet laten zien wordt er impliciet alsnog een draagplicht opgelegd. In andere landen met een toonplicht zoals Duitsland en Luxemburg worden personen zonder identiteitsbewijs in de gelegenheid gesteld dit alsnog op te halen, in Nederland wordt meteen een boete opgelegd. Inmiddels hebben 11.942 gedupeerden besloten naar de rechter te stappen. Naar aanleiding van deze klachten stelt de Nationale Ombudsman een onderzoek in. Eind september behandelt de Utrechtse rechtbank 250 zaken ineens. Ook is er voor gedupeerden de mogelijkheid om een klacht in te dienen bij het Europese Hof in Straatsburg omdat de Wet op de uitgebreide Identificatieplicht in strijd is met Art. 8 EVRM. Er is namelijk niet onderzocht of de gestelde doelen met minder ingrijpende maatregelen konden worden bereikt.
Klachten tegen de identificatieplicht kunnen worden ingediend bij het Meldpunt Misbruik Identificatieplicht. Ook bestaat de mogelijkheid om je voor 15 euro per jaar te verzekeren tegen de boete als gevolg van de identificatieplicht (Meer informatie hier en hier)
dinsdag 23 augustus 2005
Zo langzamerhand wordt duidelijk dat Jean Charles de Menezes doodgewoon is vermoord. Door luitjes van een speciale Britse legereenheid. Omdat ie op hetzelfde adres woonde als een vervaarlijke muslim-terrorist. Achteraf bleek zelfs dat laatste niet waar te zijn, maar achteraf kijk je een koe in haar derde oog (1).
Na de moord werd er flink op los gelogen door de autoriteiten onder aanvoering van sir Ian Blair, topbrass van Scotland Yard. Om de moord van een croquant legaal laagje te voorzien. Toen dankzij een lekkage de waarheid naar buiten kwam werd het oude adagium van Rijk de Gooyer van stal gehaald: foutje, bedankt. De familie in Brazilië kreeg bezoek van een hoge Britse bromsnor met een financiële surprise in feestverpakking om het leed te verzachten en verder moesten we de hele zaak maar vergeten. Bedrijfsongevalletje. Of toch niet helemaal?
Toch niet helemaal. In 1988 werden drie ongewapende leden van de IRA op Gibraltar doodgeschoten. Door speciaal opgeleide Britse legerboys. In broad daylight. Oké, in dat geval ging het wel om actieve leden van een bommen-en-granatenclub. Maar de taktiek was dezelfde. Geen arrestatie en een normale rechtsgang. Nee, schiet ze voor hun klus dan zijn we mooi van ze af en ze kosten de gemeenschap verder ook niks. Zoiets van het mag niet, maar het werkt wel. En als het onverhoopt nodig is liegen we de zaak dicht.
Feit is gelukkig wel dat de Britse main stream media (msm) niet helemaal op hun rug liggen en wel degelijk aandacht besteden aan dit soort praktijken van de overheid. Even ter vergelijking: Na de moord op Theo van Gogh bleek de dader lid te zijn van de door de AIVD dag en nacht gemonitorde Hofstadgroep. Desondanks kon meneer Boyeri op zijn gemak de dagelijkse gangen van Theo nagaan en hem op de dag zijns oordeels bloedig afmaken. Toen er wat indringende vragen kwamen over het opvallende falen van de regenjassen werd als een van de redenen naar voren gebracht dat er een plukje afluistermateriaal per ongeluk was gewist. En dat ze daardoor net de aanwijzing hadden gemist dat de plannen van Bouyeri de fase van kritische massa hadden bereikt. Het is te ellendig voor woorden. Nou zou je zeggen dat dit soort dingen kaassie is voor de onderzoekskanonnen bij de msm. Maar die krijgen blijkbaar net zoveel ruimte als de kippen in Barneveld. Gewoon opgehokt.
1. Zie ook de artikeltjes over “De dood van Jean Charles de Menezes” van 16 en 18 augustus jl.
maandag 22 augustus 2005
We hebben de laatste tijd nogal wat aanvaringen met luitjes over wie wij hebben geschreven. De een komt met een kortgeding aanzeilen, de ander wil een rectificatie. Zo zou de indruk kunnen ontstaan dat we maar voor onze mallemoerskont artikeltjes produceren. Voor kicks.
Is niet zo.
Vorige week beschreven wij een paar scènes uit de oorlog tussen diamantair Adré Kahn, publiciste Mabel van den Dungen en de Israëlische spierenbundel Izhtak Meiri zoals die naar ons toe waren gewaaid uit een van de dossiers van OM-bef Michiel Zwinkels. Daar kregen we vandaag een reactie op (zie ons discussieforum) van André Kahn zelf. En niet zo zuinig. Mabel heeft volgens hem niet alleen Meiri op hem afgestuurd maar ook nog andere duisterlingen. Onder wie een paar Antillianen die hem een pistool op het hoofd zetten met het verder vriendelijke verzoek zijn strafklacht tegen Mabel in te trekken. Verder nog iets uit de OM-keuken over kok Zwinkels en de dramatische jeugd van Mabel. Boeiend, zeer boeiend allemaal. Een echte aanrader.
vrijdag 19 augustus 2005
De eerste maatregelen om een mogelijke vogelgriep pandemie in Nederland te voorkomen zijn inmiddels genomen: de kippen gaan op stal, dan wordt de kans op de overdracht door trekvogels voorkomen. Vorige week is de ziekte gearriveerd aan de grens van Europa, in Chelyabinsk. In de afgelopen dagen is bekend geworden dat ook ten Westen van de Oeral massale sterfte onder vogels is voorgekomen. Maar het is nog niet bekend of de vogelgriep hiervan de oorzaak is (zie).
Tot op heden is er in Europa nog geen mens gestorven aan de gevolgen van het (snel muterende) griepvirus influenza A (H5N1), in tegenstelling tot Azië. Maar als H5N1 zich weet te verbinden met een menselijk griepvirus dan is een wereldwijde pandemie werkelijkheid geworden met volgens experts een te verwachten aantal van 50 miljoen doden. Zoals we in ons vorige artikel schreven blijkt uit experimenteel onderzoek in Nederland dat ook de kat de vogelgriep kan overdragen. Mocht er een pandemie uitbreken dat zal dat gevolgen hebben voor de kattenstand in Nederland, waaronder instortende verkopen van kattenvoer.
Onlangs hebben financiële analisten in Canada gewaarschuwd voor de economische gevolgen van zo’n pandemie: een economische depressie. De aandelenmarkt is net zo griepgevoelig als niet gevaccineerde mensen, aldus één van hen. Zakelijke en toeristisch vliegverkeer (en alles wat daar me samenhangt, zoals de hotel en horecasectoren), verzekeringsmaatschappijen, de voedingsindustrie. de exportindustrie zullen allen direct de gevolgen van een epidemie voelen. Maar daar blijft het niet bij; de huizenmarkt zal instorten (meer aanbod dan vraag in verband met een groot aantal sterfgevallen), en de bestedingen zullen rampzalig dalen, met alle gevolgen van dien. Voor de investeerders onder de lezers, die een rustig weekend willen hebben: hier en hier.
donderdag 18 augustus 2005
Op die cruciale momenten, als het er werkelijk om gaat om de burgers inzicht te geven in wat een overheid doet, dan is de standaardreflex van diezelfde overheid: “niks aan de hand, vertrouw op ons”. Oftewel: droom rustig verder, bemoei je niet met ons. Of het nu gaat om ambtenaren of politici, dat is zo ongeveer de eerste zin die over de lippen komt. Ook in dit geval, want de dood werd zowel door de hoogste politiechefs, ministers en Tony Blair himself afgedaan als een “unfortunate accident”, dat binnen de “context van een noodzakelijke, gerechtvaardigde en noodzakelijk beleid had plaatsgevonden”. Dat beleid wordt ook wel shoot to kill genoemd, maar dat ligt niet zo lekker in de mond.
Onmiddellijk na de dood van -of beter gezegd- de moord op De Menezes kwam het hoofd van Scotland Yard (Sir Ian Blair) in actie om te voorkomen dat er een onafhankelijk onderzoek werd verricht naar de omstandigheden waaronder De Menezes werd doodgeschoten.
Dezelfde dag nog probeerde hij het Engelse Ministerie van Binnenlandse Zaken zover te krijgen dat er een intern politieonderzoek zou moeten plaatsvinden en geen onderzoek door de “Independent Police Complaints Commission”. Het argument van deze Blair (geen familie van de andere) was dat de nationale veiligheid in het geding was. De IPCC was juist voor dergelijke onderzoeken ingesteld, met name omdat er een groot aantal geruchtmakende rechtszaken van de laatste pakweg dertig jaar. De daarbij behorende veroordelingen bleken gebaseerd op -laten we het genuanceerd noemen- “slordig politiewerk” Ongenuanceerd heet het: vervalsen van “bewijzen”, afdwingen van verklaringen, achterhouden van dossiers voor de verdediging en meer van dat moois. Allemaal keurig afgedekt door interne onderzoeken van de politie zelf. Vier dagen na de moord kon de IPCC aan het werk gaan bij het metrostation. Uit de gelekte documenten blijkt overigens dat niet de politie, maar het leger in eerste instantie verantwoordelijk was voor een deel van de operatie, het Special Reconnaissance Regiment.
woensdag 17 augustus 2005
Op zaterdag 20 augustus aanstaande wordt met een demonstratie tegen racisme herdacht dat in 1983 in Amsterdam Kerwin (15 jaar) door een neo-nazi werd vermoord wegens zijn zwarte huidskleur. De herdenking vindt sindsdien ieder jaar plaats. Vanwege de recente racistische incidenten in Nederland wordt dit jaar aan de herdenking een nieuwe impuls gegeven. Artiesten als Def Rhymtz, JK van Idols en rapster Bad Brya zullen bij de start van de demonstratie om 19 uur op de Dam in Amsterdam optreden. Vervolgens gaat de demonstratie naar het Vondelpark, waar vanaf 20.30 uur bij het standbeeld Mama Baranka een kranslegging is, met gospelkoor Harmonized en dichters. De herdenking wordt dit jaar georganiseerd door een samenwerking van de stichting Vrienden van Kerwin, de organisatie Samen tegen Racisme en Anti Fascistische Actie (AFA). In de oproep schrijven ze: "Twee-en-twintijg jaar na de racistische moord op Kerwin worden nog steeds mensen om hun huidskleur bedreigd, mishandeld en soms vermoord. Nazi's demonstreren openlijk op straat. Moslims worden het slachtoffer van racisme en brandstichtingen van moskeëen en scholen. En 'allochtonen' en 'autochtonen' worden in de politiek en de media tegen elkaar opgezet met racistische uitspraken".
Het volledige programma van de demonstratie en de herdenking met alle sprekers en bands is te vinden op samentegenracisme.nl of kerwin.nl
woensdag 17 augustus 2005
Nederlandse burgers kunnen nu een meter omsingeling van het kabinet adopteren. Op zaterdag 24 september om 13 uur wordt het Binnenhof in Den Haag massaal omsingeld. Nederlandse kiezers zullen op de zaterdag na Prinsjesdag, hand in hand het kabinet de rug toekeren. De omsingeling zal meer dan een kilometer lang zijn. Nu al kunnen (groepen) burgers een deel van de omsingeling adopteren. Iedere persoon die zich aanmeld krijgt 1 meter de ruimte bij de omsingeling rond het Binnenhof om zijn grieven over het kabinet zichtbaar te maken. Aanmelden kan via "keer het tij".
"Twee jaar Balkenende II maakt meer kapot dan je lief is". De omsingeling past in een reeks acties rond Prinsjesdag die het platform Keer het Tij sinds haar oprichting in 2002 organiseerde tegen de verharding van het klimaat in Nederland en het beleid van de regering Balkenende. Afgelopen jaar deden 50.000 mensen mee aan de Keer het Tij demonstratie. Bij het platform zijn 500 maatschappelijke organisaties aangesloten, waaronder studenten-, migranten, vakbonds-, patienten-, milieu-, andersglobaliserings-, politieke- en culturele verenigingen. Samen
hebben de samenwerkende organisaties bijna een half miljoen leden.
dinsdag 16 augustus 2005
Op 22 juli werd Jean Charles doodgeschoten door de Londense politie (of SAS?) op een metrostation. De verklaringen van de politie waren dat hij zich verdacht had gedragen, over het tourniquet gesprongen was, een dikke jas droeg en meer van dat moois.
Nu is gebleken -dankzij eigen onderzoek van de Engelse tv-zender Channel 4- dat er van de verklaringen van de politie weinig overblijft. Zijn dood blijkt een aaneenschakeling van blunders bij de politie te zijn geweest.
Hij gedroeg zich niet verdacht, kwam normaal lopend het station binnen, was niet over het tourniquet gesprongen, droeg geen dikke jas en begon hard te lopen omdat de trein net binnenreed zodat hij hem kon halen. Toen hij wilde gaan zitten in de trein werd er “politie” geroepen. Jean Charles stond op en liep naar de agenten. Eén van hen pakte hem bij zijn armen en duwde hem terug op de zitplaats, toen werd er tien keer op hem geschoten, hij werd in de schouder geraakt en zeven keer in het hoofd. De overige kogels misten hem. Zie Channel4
dinsdag 16 augustus 2005
Op 1 september aanstaande moet Turi Vaccaro voor de rechtbank in Breda verschijnen. Zijn "ontwapeningsactie" was op 10 aug jongstleden op de vliegbasis Woensdrecht waar hij twee F16's onklaar heeft gemaakt. Hij is een ploegschaaractivist. Ploegschaaractivisten beroepen zich op de bijbeltekst van Jesaja: "En zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen en de oorlog niet meer leren".
De F16's op Woensdrecht stonden daar om opgeknapt te worden voor hun oorlogstaak.Ze worden onder andere geschikt gemaakt voor het gooien met atoombommen die op de vliegbasis Volkel liggen. Daar liggen twintig atoombommen met ieder de kracht van veertienmaal de atoombom op Hiroshima. Turi Vaccaro maakt zich bezorgd om de toekomst van zijn dochter en van alle kinderen op onze aarde en hij heeft dat met deze ontwapeningsactie meer kracht gegeven dan hij met woorden gekund zou hebben.Ter ondersteuning van zijn ploegschaaractie willen we graag met zoveel mogelijk mensen bij de rechtzaak zijn. Ook is het fijn als je post krijgt als je opgesloten zit.
Zijn adres: Turi Vaccaro, p/a huis van bewaring "De Boschpoort", Nassausingel 26, 4811 DG, Breda. De rechtzaak op donderdag 1 september vindt plaats om 10.50 uur aan de Sluissingel in Breda. Hij moet voorkomen bij de politierechter en die kan tot één jaar gevangenis opleggen. Aanklacht is "vernieling" (artikel 350) verzwaard met "vernieling vliegtuig" (artikel 352). Alle informatie is te vinden op vredessite.nl
maandag 15 augustus 2005
Wat een ellende voor al die vakantiegangers op Heathrow, vele duizenden mensen wachtend voor een plaats naar de zon of huis. De zoveelste keer dat British Airways in de vakantiemaanden werd getroffen door een wilde staking. Ging het de vorige keer om problemen met het eigen personeel, nu betrof het een dochteronderneming. De geluiden van veel passagiers liegen er niet om en uiteraard gaan de commentaren over de economische schade voor de vliegmaatschappij, het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel bij de stakers, het stakingsrecht en de ellende voor de getroffen mensen.
Aardig dat een Engelse krant in elk geval de hand wist te leggen op het interne strategisch plan van het betrokken bedrijf om zoveel mogelijk personeel af te laten vloeien en te vervangen door goedkopere werkkrachten uit Oost Europa (zie).
Het bedrijf heeft inmiddels ontkend dat het dit plan ook in de praktijk wilde toepassen. Even afwachten of dit nieuws ook breed wordt uitgemeten.
maandag 15 augustus 2005
De Gemeente Amsterdam heeft de brave burgers vandaag opgeroepen hen te helpen de staking van de vuilnislieden te breken door de vuilsniszak(ken) stinkend en wel binnen te houden.
Dit om het imago van Amsterdam pretstad niet aan te tasten zeker niet tijdens de horeca manifestatie Sail Amsterdam.
Vuilnislieden verdienen onze achting
vuilnislieden verdienen altijd te weinig
dus kwak die zak voor je eigen en hun gemak.
zondag 14 augustus 2005
(open brief aan Verdonk)
U beslist over leven of dood. U heeft laten weten zich niet
"medeverantwoordelijk" te voelen wanneer een van de hongerstakers zou komen te overlijden. U zult vast opgelucht zijn dat deze mensen liever de eer aan zichzelf houden dan dat zij zich naar de door u opgerichte slachtbank, die 'terugkeerbeleid' heet, laten leiden.
Deze mensen zien geen andere weg dan deze, die zij nu gekozen hebben. Het alternatief is de dood in Iran, voorafgegaan door gevangenschap en martelingen. Een feit, dat indien het hier bekend zou worden nadien, zonder twijfel tot uw definitieve ondergang als minister zou leiden.
Ik zei het al, u zult opgelucht zijn. Nu geeft u toch simpelweg de
hongerstakers zelf de schuld? Niettemin ziet dat alles er niet zo netjes uit, en dus stuurt u uw bloedhonden van de IND op deze mensen af om hen onder druk te zetten, en hen voor te liegen, en niet alleen hen, maar ook het Nederlandse volk met berichten als zou de hongerstaking zijn beëindigd. Slaapt u gerust verder, burgers...
Gelooft u nu werkelijk dat deze mensen veilig zijn daar in Iran? Of bent u zo overtuigd van uw doofpot machine dat u denkt dat hun dood daar zou kunnen worden afgedekt of goedgepraat? Hoe het ook zij, in mijn ogen bent u een onmens, iemand die haar verantwoordelijkheid niet wil inzien, althans deze niet publiekelijk wenst toe te geven.
U denkt kennelijk dat een mens alleen maar voor de dood van een medemens verantwoordelijk is, als hij of zij eigenhandig de strop hanteert, maar zo ligt dat niet. Wie mensen de dood indrijft, vermoordt hen. Wie mensen uitlevert om te worden gemarteld en opgehangen, vermoordt hen. Om uw eigen woorden te gebruiken: "Als je dat niet wilt zien, dan krijg je het nooit door". U krijgt het dus nooit door, zo lijkt het. U heeft bij uzelf zulke grote oogkleppen opgezet, dat u er hulp bij nodig zult hebben om ze weer af te krijgen!
Intussen worden de Nederlandse wetten zodanig gemodelleerd dat het gebruik maken van je vrijheid van meningsuiting al genoeg kan zijn voor een aanklacht wegens bedreiging of het goedpraten van of het aanzetten tot ...? Ja, tot wat eigenlijk? Tot verzet, protest? Het verkrijgen van inzicht? Het zou niet moeten mogen! Maar in werkelijkheid bent u het zelf, u en Donner en Balkenende en consorten, kortom de Nederlandse staat, die zich schuldig maakt aan bedreiging, chantage, en het goedpraten van de terreur tegen vluchtelingen, maar alweer, ook hier gaat het op, net als bij moord: die wetten gelden niet voor u. Dat heeft u goed geregeld.
Welnu, dan gelden ze ook niet voor mij, en ik kan u verzekeren: ik zal u met mijn woorden aan blijven vallen. U en uw beleid, alles waarvoor u met uw kabinet staat; de normen en waarden van het recht van de sterkste, van hen die zich in de meerderheid wanen.
Vooralsnog ontbreekt het me niet aan woorden, zoals u merkt. Ik hoop dat dit zo blijft. Net zoals dat ik hoop dat die vijf mensen uit Iran de mensen in ons land zullen kunnen wakker schudden uit de droom dat het met de rechten van vluchtelingen in ons land zo goed gesteld is. En bovenal dat hen dat lukt vóór het voor hen zelf te laat
is. Ik gebruik het woord 'vluchtelingen'. Vluchtelingen ja, door u liever asielzoekers genoemd, of uitgeprocedeerden, of illegalen. Alles om tweespalt te zaaien, onduidelijkheden op te roepen, te kunnen criminaliseren. Vluchtelingen. Zoals zovelen die volgens u met onbekende bestemming zijn vertrokken, maar in realiteit door u de illegaliteit ingeschopt rondzwerven. Ik vraag me af wat er geworden is van de mensenrechten. Vrijheid om je te vestigen waar je wilt, waar je niet in armoede hoeft te leven, of in oorlog, waar je niet blootstaat aan vervolging om je mening, geaardheid of religie.
Heeft het zin steeds e-mails te blijven sturen aan een minister die niet eens verantwoording wenst af te leggen over dit alles? Vast niet. Toch blijf ik het doen. Want wat anders? Ik heb al bij u voor het ministerie van justitie staan protesteren, en op het plein voor de tweede kamer, bij het slavernijmonument, maar overal steekt u even hooghartig hetzelfde praatje f, of geeft geheel geen thuis, aan niemand overigens, op vakantie of niet. Ik zal er in elk geval voor zorgen dat andere mensen wel lezen, wel horen, wel luisteren. En ik zal hen oproepen u hoe dan ook de waarheid te zeggen.
Onderstaand gedicht mag, nee, wil ik dat u zich persoonlijk aantrekt. Wie over levens beslist, dient zich namelijk te realiseren wat dit inhoudt voor betrokkenen, en hoe het moet zijn wanneer een ander over zijn of haar eigen leven zou beslissen. Het ziet er dan ineens heel anders uit, nietwaar? Beangstigend is het om je lot in handen van anderen te weten, jarenlang. Denkt u daar eens over na. Misschien zult u dan begrijpen dat op een dag genoeg genoeg is geweest en daarmee wil ik tot slot nog zeggen: neemt u de hongerstakers en hun motieven serieus. Neemt u de reden voor hun vlucht serieus. Er zijn nu eenmaal grenzen aan hoever je kunt gaan in de vernedering van mensen, de mishandeling, uitsluiting en opsluiting, en met de dood is die grens bereikt.
Er Zijn Nu Eenmaal Grenzen
Er zijn nu eenmaal wetten
Er zijn nu eenmaal grenzen
Er zijn nu eenmaal rechters
Er zijn nu eenmaal ministers die tirannen zijn en zich beroepen op
democratie
Er zijn nu eenmaal gemartelden
Er zijn nu eenmaal verkrachtten
Er zijn nu eenmaal gevluchtten
Er zijn nu eenmaal ministers die tirannen zijn en zich beroepen op
democratie
Er is nu eenmaal honger
Er liggen nu eenmaal lijken
Er zijn er nu eenmaal ziek
Er zijn nu eenmaal ministers die tirannen zijn en zich beroepen op
democratie
Er zijn er nu eenmaal die scheermesjes slikken
Er zijn er nu eenmaal die we liever doen stikken
Want dat is nu eenmaal zo afgesproken
Want er zijn er nu eenmaal voor wie een leven niets waard is, zoals
een minister die een tiran is en zich beroept op democratie
Er zijn nu eenmaal wapens
Er is nu eenmaal geweld
Er vallen nu eenmaal doden
Dat is nu eenmaal zo, en eens zullen doden vallen onder
ministers die tirannen zijn en zich beroepen op democratie
Want er zijn nu eenmaal wanhopigen
Er zijn nu eenmaal protesterenden
Er zijn er nu eenmaal die niets anders meer zien
dan ministers die tirannen zijn en zich beroepen op democratie
En er zijn er nu eenmaal die geen woorden meer hebben voor
een minister die een tiran is en zich beroept op democratie en
die zegt dat er nu eenmaal doden vallen
Joke Kaviaar
zondag 14 augustus 2005
Afgelopen week waren er meer dan honderd activisten bijeen gekomen tijdens het "Prekär Camp 2005, om te discussieren en actie voeren rond de thema's "precarity", en de invloed van arbeid op het dagelijks leven en sociale bewegingen, vlakbij Lüchow, ten noord oosten van Hamburg.
Afgelopen woensdag hebben activisten van het kamp een kantoor van de lokale sociale dienst ontruimd. Volgens de actievoerders staan de lokale autoriteiten erom bekend een onmenselijk beleid te voeren naar aanleiding van de onlangs ingevoerde nieuwe Duitse arbeids- en uitkeringswetgeving. De volgende dag (afgelopen donderdag) heeft de politie een inval gedaan vanwege een zogenaamde oproep voor "criminele daden" op de website van het precair actie camp. Het is nu duidelijk geworden dat het gaat om een verwijzing op de website naar het woord "Yomango" (Spaans voor "ik steel"), de anticonsumerings-levensstijl, vooral populair in Spanje. De kantoren van het Duitse anti-nucleaire maandblad "Anti-Atom-Aktuall" zijn ook getroffen door de inval. De medewerkers van het blad hebben in een verklaring duidelijk gemaakt dat er onmogelijk gewerkt kan worden, omdat al hun computers en boekhouding in beslag is genomen. Sommige activisten zeggen dat de politie bewust de kantoren van dit tijdschrift is binnengevallen in een poging media-activisme te criminaliseren. Daarbij komt dat Anti-Atom-Aktuell een prominente uitgave is binnen de anti-nucleaire beweging in Duitsland. De inval wordt door sommigen beschouwd als een algehele aanval op 'anti-nucleair Duitsland'. Begin juli deed de Duitse politie ook een inval in de kantoren van LabourNet een Duitse website die zich richt op thema's rond werkloosheid, sociale zekerheid en flexwerk.
Papieren van de Duitse justitie wijzen op het feit dat op de website de term "'Yomango" gebruikt is en dat er tijdens het programma van het kamp gepraat wordt over een Yomango-actie. Ongeveer dertig politiemensen hebben uren lang het hele huis gefilmd en doorzocht. Yomango (als het populaire spaanse kledingmerk Mango) is een merknaam dat meer een levenswijze probeert uit te stralen, dan bepaalde kleding probeert te verkopen. Yomango, heeft een kettingreactie van acties ontketend als onderdeel van de consuminderende levensstijl. Sommige spreken van een toename in repressie ten aanzien van alternatieve media. In de afgelopen twee jaar zijn de servers van Indymedia UK en Indymedia Bristol in beslag genomen. Ook kwam de italiaanse server Autistici erachter dat de autoriteiten daar encrypties had verkregen om toegang te krijgen tot emailverkeer (verklaringen: [1] [2]) en mogelijk tot alle informatie op de servers.
vrijdag 12 augustus 2005
(Open brief aan de staatssecretaris van VROM, Pieter van Geel)
Het is gewoon te gek voor woorden dat Pieter van Geel "ecoheffing" op spaarlampen gaat voorschrijven (uit de Telegraaf van gisteren). Het is dezelfde Pieter van Geel (en zijn voorgangers) die met miljarden euro's aan overheidssubsidie geheel Nederland heeft vergiftigd met maar liefst 13 miljoen kilogram arseen en 30 miljoen kg chroom VI (zie de vele artikelen van ondergetekende in onderandere Kleintje Muurkrant) en die nu met miljarden euro's aan overheidssubsidie (Mep-subsidie) via groene stroom en green bricks vanuit Nederland de gehele wereld tot in China aan het vergiftigen is. Hoe Pieter van Geel daarbij te werk gaat kunt u zien in het volgende blokschema met een tiental TV uitzendingen.
Hoe Pieter van Geel miljoenen kilogrammen gevaarlijk afval (geïmpregneerd afvalhout) omtovert tot schone zuivere biomassa kunt u hier lezen. Dat hij dat opzettelijk doet blijkt onderandere uit het feit dat hij al een jaar lang weigert te reageren op mijn brief briefvan 16 augustus 2004 aan hem hierover.
Dat hij nu samen met zijn CDA partijgenoten Hanja Maij Weggen en haar dochter Marit Maij met miljarden euro's aan overheidssubsidie de gehele wereld tot in China aan het vergiftigen is kunt u hier lezen.
Pieter Van Geel is dan ook wettelijk verplicht om -voordat hij ecoheffing op spaarlampen zet- eerst de miljarden euro's aan overheidssubsidie op geïmpregneerd hout, groene stroom en green bricks stopt en juist daarop Ecoheffing verplicht voorschrijft.
Na 13 jaar lang mijn grondrechten te hebben afgenomen, door nooit meer inhoudelijk te reageren op mijn brieven over dit onderwerp aan u en aan uw voorgangers, wordt het nu toch wel heel erg hoog tijd dat u op deze e-mail aan mij een feitelijk helder inhoudelijk antwoord geeft en aan mij de grondrechten weer teruggeeft.
Uiteraard ben ik gaarne bereid om dit alles in een persoonlijk overleg met u feitelijk helder toe te lichten. Graag verneem ik per kerende email uw reactie hierop, met vriendelijke groeten, Ing A.M.L. van Rooij
woensdag 10 augustus 2005
De vol in bloei staande veertiger Mabel van den Dungen gaat als lekker wijf door het leven. Verder schijnt zij bij tijd en wijle een roze wolk aan haar reet te hebben hangen, een stel teevee-formats de wereld te hebben ingeslingerd, voor Nieuwe Revu en Quote in de ring te zijn geweest, iets te doen aan het imago van Dirk van den Broek en je te kunnen coachen als je problemen hebt met je communicatie. Een duizendpootje dus, die Mabel. En voor heren met een beetje poen een wannahave.
Een van die heren was André Kahn. Het redelijk gevulde zie-de-maan-schijnt-door-de-bomen-baasje van Amstel Diamonds, die onder de voorbijgangers ook al eens Abraham heeft gezien. André was ooit voor Mabel gevallen als een piano van een wolkenkrabber. Of dat helemaal wederzijds was vermeldt het sprookje niet.
Diamonds mogen dan een girl’s best friend zijn, ze zijn geen garantie voor iets langdurigs als er een kerel aanhangt. Mabeltje en André kregen dan ook ruzie. Geen gewone, een ordinaire, waarbij naar verluidt zelfs klappen vielen in het Olympisch Stadion. Op zich, gezien het sportieve karakter van de lokatie, geen slechte keus om te matten, maar chique is wat anders.
En het ging bij die gelegenheid niet eens om de eindsprint, want na die woelige finale volgde nog een flink stel verbale etappes, waarbij de geur van de vismarkt nooit ver weg was.
Mabel begon de situatie knap genant te vinden en klaagde hier en daar haar nood bij andere aimants en/of bewonderaars, onder wie Izhtak Meiri. Een Israëlische spierbundel die wereldberoemd is geworden in de randstad en omstreken door zijn rol als vermeende afperser van brokkenpiloot Erik de Vlieger.
Ridder Izhtak raapte de witte zakdoek van Mabel op, belde André en kondigde aan dat ie even bij de diamantair langs zou komen om hem een afknapbeurt te geven. Guess what? Bleken de bundel en de honderd karaat elkaar te kennen. Amsterdam is een dorp en zeker als het gaat om het oude volk. De vrede tussen Izhtak en André werd ter plekke getekend. Het werd het begin van een wat hechtere relatie tussen beide heren, gepaard gaand met vele telefonades en gesprekken in slok- en smikkeltenten...
Dat maakte de situatie tussen de twee ex-geliefden er echter niet makkelijker op. De strijd werd met niets ontziend elan voortgezet en mondde zelfs uit in processen-verbaal en officiële aanklachten. Nog niks aan de hand, maar Meiri, de Dritte im Bunde, werd door de Amsterdamse bromsnorrenbrigade fanatiek afgelegd en afgeluisterd vanwege diens andere kunststukjes. Dat leidde er haast automatisch toe dat ook de vriendenkring van Kahn het slachtoffer werd van de onstuitbare ijver der koddebeiers en hun gesprekken terechtkwamen in de tapverslagen van het inmiddels uit zijn krachten gegroeide dossier over het droevige naspel van een verloren liefde. Kahn hels, vriendenkring hels, Mabel hels en Meiri de zwartepiet. En vooral dat laatste schijnt ongezond te zijn.
Regisseur van deze warboel was OM-bef Michiel Zwinkels, die ondermeer bekendheid geniet door tegen een mof een boete van duizend euro te eisen omdat die zijn hond “zonder redelijk doel” pijn had gedaan. Conclusio: als je wel een redelijk doel hebt mag je je hond wat Michiel betreft kennelijk een flink pak ros geven.
Op het oog dus een wat ongevoelig heerschap die Michiel, maar volgens insiders niet waar het de charmes van Mabel betreft. Hij zou haar al ettelijke malen bij zich hebben ontboden. Ambtelijk uiteraard. Mogelijk ligt in die stille adoratie de reden voor Zwinkels om een dergelijk flutdossier coûte que coûte aan te houden. Het beroerde is echter wel dat de bijbehorende tapverslagen inmiddels de afdeling journalistiek hebben bereikt. En u weet, wij houden er wel van om voor de muziek uit te lopen. Nou nog even zien of het orkest het vaandel wil volgen.
dinsdag 9 augustus 2005
Blijkbaar voelt Ruud Lubbers zich nog steeds zwaar in het kruis genaaid omdat ie op moest zouten bij de VN wegens wat goedbedoelde kneepjes in het vlees van een medewerkster. En blijkbaar heeft ie ook de pest gekregen aan de Amerikanen. Anders is de babbel die hij vanochtend in het programma Argos hield nauwelijks te vatten. Die babbel ging over Abdul Qadeer Kahn. De vader van de Pakistaanse atoombom die in de jaren zeventig zijn carrière in Nederland begon als metallurg. En spion. Althans, dat predicaat kreeg hij door de Haagse kliek en de msm (mainstream media) indertijd opgeplakt en hij werd dan ook in de jaren tachtig na veel fours and fives in absentia wegens Bondpraktijken veroordeeld.
Volgens Ruud hadden ze Abdul al vroeg in het snotje en wilden ze hem best wel achter het gaas mieteren. Maar de CIA vond het volgens Ruud leuker om Abdul zijn gang te laten gaan. Om te kijken hoe dat Pakistaanse spionagenetwerk in elkaar zat. En dus lieten ze hem lopen. Met alle gevolgen vandien.
Leuke story, maar wat moeten we dan met de uitgebreide hulp die Abdul in de loop der jaren kreeg van Nederlandse geleerden en bedrijven bij de opbouw van de nucleaire fabriek in Kahuta, waar de Paki’s vanaf day one actief waren om een muzelmannenbom te maken. Deden die Nederlanders dat om een informatiepositie op te bouwen ten behoeve van de CIA?
Net als bij de IRT-affaire. De onverlaten dapper helpen bij de invoer van lekkernijen om zo het netwerk in kaart te brengen. Maar als je vervolgens geen hol doet met de verzamelde info is zo’n operatie net zo zinloos als Seedorf een penalty laten nemen. Tenzij CIA de Paki’s ruim baan gaf om het geo-politieke evenwicht in de regio te herstellen. Zoiets van India heeft een atoombom, dan motten we Pakistan in godesnaam ook maar zo’n ding gunnen.
Maar dat hebben we vanochtend niet gehoord. Eigenlijk was het ondanks alles toch weer: tuut, tuut, tuut, de groetjes van Ruud.
maandag 8 augustus 2005
Ja, nou weten we het wel. Sadammeke had geen massavernietigingswapens en geen banden met Al Qaida. Maar waarom staken Bush en Blair dan toch Hitler naar de swastika met die inval? Dat was Snorremans’ eigen domme schuld. Had die zeldzame Babylonische eikel in september 2000 maar niet moeten besluiten om geen dollars meer voor zijn olie te accepteren maar euro’s. Omdat ie vond dat de waarde van de dollar net zo hard achteruit rende als een jachtluipaard vooruit. Ja hé, Snorremans, wel in de pas blijven lopen. Voordat je het weet loopt die hele achterlijke OPEC-meute erachteraan en staat je hele geleende hebben en houwen op de tocht. Maar Snorremans stak zijn middelvinger in de lucht. En dus vatten belanghebben als Bush en Cheney al voor zij met slinkse middelen in het pluche waren gemanouvreerd het euvele plan op om Irak te bezetten. Op grond van opgesext inlichtingenmateriaal en botte leugens. Met notabene begrippen als vrijheid en democratie als schaamlappen.
De Irakese olie en de petro-dollar zijn voorlopig gered. Dat de prijs zo langzamerhand een genocidaal karakter krijgt zal iedereen in de twee Angelsaksiche financiële centra New York en Londen zijn reet roesten. De slimme en nu ook tactisch nucleaire bommen worden zelfs al weer opgepoetst. Nu om Iran te bevrijden. Want ook dat land is van plan de petro-dollar te verwisselen voor de petro-euro en zelfs een eigen oliebeurs uit de grond te pompen, die gaat concurreren met identieke beurzen in New York en Londen.
Zeg, zijn die baarden nou helemaal belazerd of hoe zit het? Hup, meteen wordt de msm (main stream media) volgestampt met berichten dat Iran nog één piefje en één palletje verwijderd is van een atoombom en voor welk doel dan ook bereid is om die met DHL mee te geven. En er volgen aanslagen van Al Qaida met een haarbleekmiddel en uitgeperste citroenen, de schepen van ons bloedeigen Sail moeten amechtig door het IJ laveren om alle zure dieptebommen te ontwijken en in de States worden voorbereidingen getroffen een vuile bom te laten ontploffen in de kelder van het Hudson Institute als Leon de Winter net bezig is met een lezing over Theo van Gogh. Dit alles ter voorbereiding van de volgende stap. Een invasie van Iran.
Zwaar kut is wel dat in het afgelopen weekend de Saoedische regeringsboernoes uit hun tent hebben geboerd dat ze van plan waren zo’n 360 miljard dollar die ze in het buitenland hebben geïnvesteerd (waarvan 215 in de VS) te willen terughalen naar Ryadh en omgeving. Om hun eigen infra-structuur te verbeteren en de financiële invloed van de dollar en het Pond terug te dringen. Nou, ze moeten effe wachten tot we klaar zijn met Iran. Maar ze kunnen wel alvast hun borst nat maken met ezelinnenmelk. Terug naar de woestijn met die jurken.
Nog een paar jaartjes en we brengen Albert West opnieuw tot leven en sturen die mummie dan met een Bavaria-tap achter zijn reet op tournee door het hele Midden-Oosten. Is this the way to Amarillo? No stupid, to Bali, Casablanca, Istanbul, Madrid, London and ... who knows.
zaterdag 6 augustus 2005
Op zaterdag 24 september om 13 uur wordt het Binnenhof in Den Haag massaal omsingeld. Het is genoeg geweest met het harde beleid van dit kabinet, dat volgens onderzoek nog maar door negentien procent van de bevolking wordt gesteund! Daarom zullen we, op zaterdag na Prinsjesdag, hand in hand het kabinet massaal de rug toekeren. Twee jaar Balkenende II heeft meer kapot gemaakt dan ons lief is. Enorme bezuinigingen hebben de sociale voorzieningen uitgehold. De aanvallen op de georganiseerde solidariteit hebben de klok vele jaren teruggezet. Onder dit kabinet is de kloof tussen rijk en arm, oud en jong, autochtoon en allochtoon toegenomen. Dit kabinet van waarden en normen heeft weinig respect getoond met het op straat zetten van duizenden vluchtelingen, het doorgaan met kernenergie en het ongemoeid laten van al maar stijgende topsalarissen terwijl de uitkeringen verder onder druk komen staan. Daarom hebben vier op de vijf Nederlanders geen vertrouwen in dit kabinet. Daarom hebben duizenden mensen deel genomen aan protesten tegen het kabinetsbeleid. Op 2 oktober vorig jaar demonstreerden 300.000 mensen in Amsterdam. Op 24 september aanstaande willen we opnieuw ons ongenoegen over het kabinet laten horen door het Binnenhof met een massale menselijke keten te omsingelen. Zie ook keer het tij
vrijdag 5 augustus 2005
Misschien eindelijk weer eens wat goed nieuws voor het door het Evert Hingst-virus geplaagde Amsterdamse advocatenkantoor Toenbreker. Wat lezen we namelijk vanochtend op het internet? Dat Siegfried Verbeke op Schiphol in de kraag is gevat. De Belgische publicist loopt een goeie kans om aan Duitsland te worden uitgeleverd. Er is vorig jaar namelijk een internationaal aanhoudingsbevel uitgevaardigd door een Duitse onderzoekbef omdat Siegfriedje in het openbaar de holocaust in twijfel trekt. Ondermeer op grond van het ontbreken van ashopen en het in zijn ogen te kleine volume van de gasovens.
Deze gasexpert heeft in het verleden al meer juridische zeperds geïncasseerd vanwege het verspreiden van zijn wetenschappelijke bevindingen. Ondermeer in 1996 toen hij in Den Haag een boete van vijf roodjes kreeg en een half jaar voorwaardelijk. Dat laatste lijkt hij in ieder geval voor zijn mik te krijgen en wellicht dus gevolgd door een uitwijzing via Elteren of Tudderen.
Voor je verdediging heb je normaliter een advocaat nodig. Niet makkelijk te vinden in dit soort manische gevallen. In Den Haag werd Siegfried indertijd terzijde gestaan door mr. C.N.M. Dekker van het advocatenkantoor Toenbreker. Mogelijk dat hij daar opnieuw zijn heil zoekt. Vandaar onze licht optimistische aanhef.
vrijdag 5 augustus 2005
Dat is effe wat. Blijken die vier oetlullen van 7/7 die bommen te hebben gemaakt van dat spul waarmee Geert Wilders zijn haar bleekt. Kan je in elk winkelcentrum met een Kruidvat (hihi), een Etos of een andere snoepwinkel voor dames gewoon kopen. Verder hebben ze een paar citroenen uitgeknepen, een beetje gehusseld en de mix in de vriezer gezet. Schijnt iets explosiefs op te leveren.
Weten we dankzij mededelingen van een meneer van de New Yorkse politie. Dank u. Zijn we meteen van dat geouwehoer af dat het om exclusief militair materiaal ging. Maar zitten we wel met de vraag wat voor materiaal die Britse bromsnorren en regenjassen later nog hebben aangetroffen in de kofferbak van de auto die de muslimbabes hadden achtergelaten in een parking in Luton. Was dat nog een voorraadje peroxyde en een netje citroenen? Of waren het die bollen eaudecologne waarmee De Telegraaf ooit is komen aanzetten? Of haarspray met een paar biefstukken van vorig jaar? Een pot zure haring met wat aceton?
Of is dat hele bericht uit New York weer de zoveelste deceptie? Om berichten over veel ergere dingen de kop in te drukken? Waarom wordt al die rotzooi door allerlei officiële woordvoerders naar buiten gebracht? Om de angst erin te houden? En zo allerlei maatregelen te kunnen nemen die wij normaliter nooit zouden slikken? En de discussie te smoren over opgesexte inlichtingen die een oorlog met Irak moesten rechtvaardigen? We zullen in de komende tijd nog “lots of crap” over ons heen krijgen. Wij zijn er klaar voor.
donderdag 4 augustus 2005
Nederlanders in het buitenland. Het kan soms tot heel bizarre beelden leiden. Wie herinnert zich niet hoe Willem Alexander bij de Spelen van Atlanta met zijn dikke reet stond te hossen met die hockeymutsen? Onvergetelijk. Maar het leverde hem wel een plekkie bij het IOC op.
Een recenter voorbeeld is het optreden van een Nederlandse militaire ploeg in Pol-e Khomri in Afghanistan. Die maakte ter plekke een fantastische videoclip van de oude hit “Is this the way to Amarillo?”. En wij maar denken dat die jongens en meisjes daar dagelijks tot de tanden gewapend achter een zootje opstandige baarden aan zitten, die ons soort democratie niet motten. No way. Hossen met die hap. Maar het leverde ze wel een optreden van Albert West op. Wie? Jaaa, heel grappig.
“Appie” heeft diezelfde ouwe hit weer tot leven gewekt op een commercial van Bavaria. En nou gaat die Brabantse mummie met 2000 kratten bier naar Afghanistan om daar bij de Nederlandse elite-troepen de stemming erin te houden tot die zogenaamde vrije verkiezingen achter de rug zijn.
Eén regel van die hit kan zelfs een Afghaanse opoe in een burka meezingen. Dat is:
“Jalalalalalalala, Jalalalalalalala, Jalalalalalalala, where sweet Mary still waits for me”.
Maar democratie of niet, dat zal opoe wel niet mogen zingen van de dorpsoudste of de mullah. Te westers hè. Maar als Appie er nou eens van maakt:
“Jalalalalalalabad, Jalalalalalalabad, Jalalalalalalabad, where TNT still waits for me”?
Klinkt hetzelfde en je hebt nog een goeie kans dat Appie een vette hit scoort in Kabul en de wijde omgeving. De video-clip is er al.
woensdag 3 augustus 2005
Van een eersteklas bron vernamen wij gisteren dat de Jaguar waarmee George Skene eind jaren negentig Barcelona onveilig maakte werd geconfisqueerd door een paar kort van stof zijnde vertegenwoordigers van Willem Endstra. Blijkbaar ter delging (al dan niet gedeeltelijk) van een schuld die de pornoboer nog had bij de toen nog alive and kicking door het leven struinenende Endstra.
Al een paar maanden leidt Jonathan Tobing, de advocaat van Willem’s voormalige levensgezel Anita Schults, een paar actievelingen van het Nederlandse journalistengilde bij de neus rond met het aanbod van een stel dossiers uit het woelige verleden van good old Willem, die eigendom zouden zijn van Anita.
Vraag werd zo langzamerhand: Waren die dossiers er nou of waren ze er niet? En stond daar dan iets over Skene in? Wij grepen naar ons oude vertrouwde paardenmiddel, de e-mail. Wij schreven aan Jonathan iets deftiger dan gebruikelijk het volgende:
“Geachte heer Tobing,
Eind jaren negentig werd op indicatie van de heer Willem Endstra de Jaguar waarmee pornoboer George Skene in Barcelona rondzoefde geconfisqueerd vanwege een nog openstaande schuld.
Gezien het feit dat uw cliënt Anita Schults een vriendin is van mevrouw Skene en daarnaast zegt over dossiers te beschikken, zou ik graag van u willen weten of u erachter kunt komen hoe hoog de schulden waren die de heer Skene bij de heer Endstra had uitstaan voordat de laatste te vroeg van ons werd weggenomen. Dit in verband met een geconcipieerd artikeltje ten behoeve van de serie “Skenes van achter de coulissen” op onze website”.
Wij ontvingen vrij snel Jonathan's alsvolgt luidende antwoord:
“In de dossiers die ik tot heden ben tegengekomen staat werkelijk niets over de heer Skene. Het gaat hier denk ik dan ook om een bedrijfsschuld en geen privéschuld van de heer Skene aan wijlen Endstra. Ik kan u dus niet antwoorden”.
Dat is duidelijk. Jonathan beheert dus wel degelijk dossiers van Anita, maar die hebben kennelijk meer betrekking op privé-aangelegenheden uit het verleden. Skene was puur zakelijk. Maar nooit geschoten, nooit een gat in de voordeur. Stay tuned.
woensdag 3 augustus 2005
Guess what. Haroon Rashid Aswat, de man die verantwoordelijk wordt gehouden voor het in elkaar hangen van de aanslagen in Londen op 7/7 is al jarenlang een belangrijke informant van de Britse rubberzolen-organisaties MI 5 en MI 6. En dat is hij al sedert de jaren negentig toen hij en zijn Al Mujahirun-groep door de boys van MI 6 werden geworven. Om samen met de geallieerden de rechten van de moslims in Kosovo te verdedigen tegen die boeven van Milosevic.
Haroon’s prijsvechtersclub, die wat later gewoon te boek stond als onderdeel van Al Qaida (1), zou verder nog in 1995 door MI 6 zijn ingehuurd om Khadaffi voortijdig een enkeltje Allah te bezorgen. Het plan mislukte, maar het gaat om de goede intentie.
In november 1999 verhuisde Haroon naar de Verenigde Staten om samen met de uit Seattle afkomstige Ernest James Ujaama, die hij in Londen had leren kennen, een terroristenschooltje te beginnen in Oregon. Je moet toch wat omhanden hebben.
Toen in de periode na 9/11 het schooltje werd geruimd gingen een paar leergierige lieden achter het gaas. Maar vriend Haroon niet. Die bleek untouchable te zijn en als een bullett stiekem naar Zuid-Afrika te zijn overgeheveld op het moment dat zijn aanwezigheid in Seattle wat al te genant werd.
Daarna werd er zogenaamd driftig naar hem gezocht. Was ie dood, was ie levend? Hij was levend. In mei/juni van dit jaar zou de Zuidafrikaanse speurneuzenbrigade hem in het snotje hebben gekregen. Tijd om terug te gaan naar Londen. Problemen bij de douane? Hoe bedoelu? Nou, hij werd toch gezocht door de CIA in verband met dat schooltje? Wel opletten als we iets proberen uit te leggen, ja! Goed, nadat Haroon volgens de laatste officiële Britse berichten dus in recordtijd de aanslagen van 7/7 zou hebben had georganiseerd vertrok hij weer. Naar verluidt met onbekende bestemming.
Merkwaardig allemaal? Nou, niet echt. Ook in de talloze stories rond 9/11 kwamen mistige dwarsverbindingen boven water tussen personeel van Osama’s Flying Circus en de Amerikaanse regenjassenbrigades. In Madrid bleken de explosieve Marokkanen over nuttige verbindingen te beschikken met de Spaanse zonnebrillen en in Den Haag werd de Hofstadgroep facilitair bijgestaan door de masterminds van de AIVD. Of praten we nu over twee totaal verschillende dingen? Hoe het antwoord op die vraag ook mag luiden, wij laten ons geen sprookjes vertellen. Zelfs niet door Leon de Winter.
1. Vrij vertaald “de bron” of “de database”. Naar believen invullen.
dinsdag 2 augustus 2005
Waar gehakt wordt zijn houthakkers in de buurt. Dat was ook zo toen in het Skenebos de bomen nog tot in hemelse sferen groeiden. Een van die houthakkers was de in Laren woonachtige boekhouder Wim van Giersbergen. Wij ontvingen over hem ondermeer de volgende informatie:
“Von Giersbergen reed voor zijn transformatie van creatief financieel nono tot cavia-melker in de hoogste versnelling en alle flitspalen negerend ook nog even SnelPak Transport BV (in Zaandam, red.) in record tempo richting schroothoop na zijn illustere marionetten-loopbaan bij THI”.
De term caviamelker krijgt gestalte bij een bezoek aan Van Giersbergen’s eigen website waarop hij laat blijken dat hij zijn capaciteiten op het gebied van groeikapitaal ten dienste heeft gesteld aan de uitbreiding van zijn huisdierenstapel, waaronder een paar cavia’s.
Op onze vraag of de voormalige THI-illusionist verantwoordelijk was voor Curacao-constructies waarmee George Skene de heren van de belasting bij de neus probeerde rond te leiden, kregen wij ten antwoord:
“Met de blauwe enveloppenbrigade in het kielzog moest El Georgo natuurlijk een klapgijpje maken. Koers werd inderdaad geplot naar zijn Pensionado Hacienda op het zonnigste deel van ons Koninkrijkje. Dit werd echter niet georkestreerd door marionet Von Giersbergen. Bij de setup was hiervan was hij dus niet betrokken, bij het latere onderhoud ervan wel. Voor zijn Capo voerde hij aldus een mislukt toneelstukje op om de Fiod-speurneusjes op de foutepakken-mouwen te spelden dat King George het minimale aantal dagen per jaar over deze bult in de oceaan regeerde en er zijn dagelijkse shot pina colada’s slempte om in Nederland niet de verplichte 06-procentjes af te hoeven dragen.”
Kortom, Wim moet een heleboel weten over de meloenen die George naar de West en Zalm mag weten waar nog meer heeft gesluisd om die vervolgens mogelijk achter een credit kaart te laten verdwijnen. Onze haast journalistiek aandoende bron suggereert weliswaar dat de FIOD daar ooit achter is gekomen. Maar dat bij die gelegenheid àlle meloenen werden gepraaid is waarschijnlijk net zo’n illusie als het lekkere wijf achter de stem op een 06-lijn. Stay tuned.
maandag 1 augustus 2005
Goed, we hebben hem nog niet die Roland E. Arnall. Zijn benoeming tot Amerikaans ambassadeur in Wassenaar moet nog door de Senaat worden gejast. Maar dat moet geen probleem zijn, want hij doneerde in totaal zo’n slordige 6 miljoen dollar om George Wacko in het Witte Huis te houden.
Nou hoefde Roland daar niet voor in het kerkenzakje te grutten. Roland is loaded. Maar hij is dat niet erg netjes geworden. Zijn melkkoe Ameriquest en een hele reeks kalveren hebben zich namelijk tot in het zeer recente verleden schuldig gemaakt aan praktijken waar menig Godfather jaloers op zou zijn. Zijn veestapel is gespecialiseerd in het lenen van geld aan mensen bij wie de bodem van de schatkist in zicht cq. bereikt is. Of na enig slinks aandringen denken van ach, we doen er nog maar een leninkje bij. Vaak in de vorm van hypotheken. Tegen uiterst gunstige voorwaarden, zoals dat heet.
Dat laatste viel vaak vies tegen en leek hier en daar zelfs op loansharking. Bovendien werd er intern door Roland zoveel druk op zijn cowboys gelegd om te scoren dat er op de ranch zelf de piramidale sfeer van een boiler-room ontstond, waarbij leningen alleen op papier bestonden. Geen gezond bedrijfje. Maar Roland werd er wel miljardair mee.
Er kwam de laatste tijd wat tegenwind. De zich gedupeerd voelende cliënten groepten samen in het portiek van een stel advocaten en de pers maakte zich meester van de soms stinkende affaires. Om langslepende rechtzaken en vunzige publiciteit te voorkomen heeft de in Holmby Hills bij LA residerende boer Arnall onlangs ter compensatie al honderden miljoenen in de richting van zijn cliëntèle gesluisd. En de populaire braadhaan uitgehangen door het Simon Wiesenthal Center in Californië te stieken, de Major Baseball League te sponsoren, in de pauze van de Super Bowl het antieke popidool Paul MacCartney te laten optreden omdat die niks meer met tieten heeft en op te draaien voor de kosten van een nieuwe tour van de Rollating Stones door de Verenigde Staten. Kortom, de inmiddels 66-jarige Roland E. Arnall is een schoolvoorbeeld van een geslaagde Amerikaan. Eentje die niet zou misstaan in Wassenaar.
Komt nog bij dat de ambassadeur in spe ook nog lid is van het Committee on the Present Danger. Een groep van bekende en minder bekende hardliners die de huidige buitenlandse politiek van het blindengeleide-duo Bush/Cheney volledig ondersteunt.
De club dateert van 1950 en fungeerde in de decennia daarop als denktank in de strijd tegen de rode posse van Jozef en Mao. Na de val van de Muur en het einde van het Oostblok leek het Committee een anachronisme te worden. Maar dankzij het slim gedogen (of erger) van een optreden van Osama’s Flying Circus op Manhattan beschikten wij plotseling weer over een gemeenschappelijke vijand en bloeide het Committee weer op. Voor een deel samengesteld uit leden van Ronald Reagan’s gestaalde kader, onder wie George Shultz, Jeane Kirckpatrick, Robert Mac Farlane en Edwin Meese. Aangevuld met ondermeer James Woolsey (ex-opperhoofd van de CIA) en luitjes van nauw met de CIA en het Pentagon gelieerde instellingen als de Heritage Foundation en het Hudson Institute (1).
Dus als er één als geroepen komt in Den Haag dan is het Roland E. Arnall wel. Kan ie ons voorgaan in onze verbitterde strijd tegen de vervaarlijke Muzelmannen. Een moderne Karel Martel (2) of Jan Sobieski (3). Onder zijn eigen ferme slogan: “Do the right thing”.
1. Onze beroemde schrijver en columnist Leon de Winter is een Adjunct Fellow van het Hudson Institute. Leuke binnenkomer bij een van Arnall’s kenningsmakingsfeestjes. Of misschien kennen ze elkaar al.
2. Sloeg in het jaar 732 de ongelovigen terug bij Poitiers.
3. Sloeg in het jaar 1683 de ongelovigen terug bij Wenen.
zondag 31 juli 2005
Er is vooral in de alternatieve Brits/Amerikaanse pers heel wat gesteggel geweest over het bericht van Associated Press (AP) dat Bibi Netanyahu, de Israëlische minister van Financiën, op 7/7 vantevoren was gewaarschuwd door de Mossad om in zijn Londense hotelkamer te blijven. Omdat er terroristische aanslagen in de pijplijn zaten. Bibi vertoefde op dat moment in de Britse hoofdstad om ten overstaan van honderden zakenpiefjes een speech te houden over investeren in Israël.
Aanvankelijk werd door een woordvoerder van de Israëlische ambassade toegegeven dat Netanyahu een paar minuten voordat de bommen in de metro afgingen (waarvan één haast onder zijn kont op Liverpool Street Station) inderdaad was gewaarschuwd. Later werd het van officiële zijde stijf ontkend.
Het lijkt een beetje op de berichten na 9/11 op Manhattan. Toen kwam naar buiten dat een paar werknemers van het Israëlische instant message-bedrijf Odigo, die ergens in de Twin Towers hun werkplek hadden, een paar uur van tevoren waren gewaarschuwd voor de op handen zijnde voorstelling van Osama’s Flying Circus. Van officiële zijde wat schoorvoetend wel erkend. Wie verantwoordelijk was voor de message weten we nog steeds niet.
Zoals door ons al eerder voor het souffleurshokje is gebracht had het it-bedrijf Comverse ten tijde van 9/11 al redelijk grote invloed binnen Odigo. Later nam de Israëlische onderneming het kleine maar fijne Odigo zelfs lock, stock and barrel over. Comverse stond in de Amerikaanse pers toen al lang en breed in een kwaaie walm omdat de Israëlische onderneming verdacht werd van spionage. Mogelijk om van dat geouwehoer af te zijn werd vervolgens de frontnaam veranderd in Verint (1).
Terug naar Londen. Sinds september 2004 werkt het Londense Metronet Rail, dat verantwoordelijk is voor het onderhoud van de infrastructuur van de ondergrondse inclusief de treinen, stations, tunnels en bruggen, samen met een Israëlisch bedrijf om de veiligheid binnen het netwerk te verbeteren. De naam van dat bedrijf? Verint Network Video Solution.
Het is verantwoordelijk voor de video-apparatuur die niet alleen wordt gebruikt bij het in de gaten houden van de miljoenen passagiers op de perrons, maar ook van strategische plekken in de tunnelbuizen en in de Londense binnenstad. Cat in the little tray zou je zeggen. Het kan niet anders of Verint was op 7/7 ook betrokken bij de anti-terroristische oefening van Visor Consultants die exact op dezelfde plekken en exact op dezelfde tijd werd gehouden toen fictie werkelijkheid werd.
Als we ervan uitgaan dat Bibi wel degelijk vooraf werd gewaarschuwd voor naderend onheil dan worden de contouren zichtbaar van een wat ingewikkelder plot dan ons tot nu toe over die aanslagen is voorgehouden. Maar dat zijn we zo langzamerhand wel gewend.
(1) Zie onze serie Comverse op de Followup-site.
zaterdag 30 juli 2005
Donderdagavond serveerde de Amerikaanse televisiezender ABC in het programma Nightline een interview met Shamil Basajev. De Tsjetsjeense rebellenleider die al jaren strijd voert tegen de Russen om ze het land uit te wurmen. Daarbij vallen afschuwelijke spaanders. Zoals bij de gijzeling van een school in Beslan vorig jaar. Toen werden 338 mensen over de kling gejaagd, waarvan de helft kinderen waren.
Basajev kwam tijdens het vraaggesprek onderandere met de volgende opmerkelijke uitspraak: “Ik geef toe, ik ben een bandiet, een terrorist. Maar hoe noem je de Russen dan?”
De Ruskies waren des duivels over de uitzending van ABC, de Amerikanski’s hielden tot nu toe stijf de kaken op elkaar. En Ted Koppel, de presentator van het programma, verdedigde de uitzending met een bekend adagium: “Vrijheid van meningsuiting heeft waarde omdat het ons toegang garandeert tot impopulaire mensen die het onacceptabele nastreven”.
Dat biedt vrolijke perspectieven. Binnenkort mogen we van ABC dus interviews verwachten met alle directieleden van Osama’s Flying Circus. En hoe mooi zou het dan niet zijn als Bin dan bijvoorbeeld zegt “Ik geef toe, ik ben een bandiet, een terrorist. Maar hoe noem je de Amerikanen dan?”
Eens zien hoeveel minuten Koppeltje dan nog voor ABC werkt ondanks de vrijheid van meningsuiting die ons toegang garandeert tot impopulaire mensen die het onacceptabele nastreven. Go for it, Ted!
donderdag 28 juli 2005
Hè, hè. Eindelijk wat reacties op deze serie (1). Met onder andere de vraag wat die in godesnaam te maken heeft met Bouta. Heel juist. Zo goed als niks. Vandaar ook in de titel de term bandstoten. Omdat uit het bewuste tussenrapport van Copa waaruit wij citeerden zonneklaar blijkt dat de aan de zaak werkende koddebeiers weliswaar een alleraardigst organogrammetje in elkaar konden draaien maar nooit rechtstreeks de ballen van Desi in het vizier kregen. Wat in wezen toch het doel van het hele onderzoek was.
Overigens zijn wij blij met de correspondentie, want er zitten een paar nuttige suggesties bij over een aantal lieden die blijkbaar de Copa-boys hebben gevoed met informatie die op zijn zachtst gezegd rijkelijk gekleurd was. Lieden die wij niet kenden. Een mooie aanleiding om ook deze serie weer eens een boost te geven. Hopelijk with a little help of our friends. Stay tuned.
(1) kijk maar eens onder de discussieknop rechts op de voorpagina 't Kleintje
dinsdag 26 juli 2005
Wij hebben al eens gesuggereerd dat de vier die verantwoordelijk worden gehouden voor de afzichtelijke gebeurtenissen op 7/7 misschien deelnemers waren aan de anti-terrorisme oefening die Visor Consultants had georganiseerd in de Londense metro. Nou kan je dat meteen afdoen als ufologisch gedreutel in de ruimte. Maar er staan nog al wat vragen open. Waarom trokken de vier heren bijvoorbeeld een parkeerkaart voor hun auto als ze toch van plan waren een zelfmoordactie te ondernemen? Waarom kochten ze voor het verdere traject naar de binnenstad retour-tickets als ze toch van plan waren een enkeltje Allah te nemen? Waarom had geen van de vier een afscheidsbriefje geschreven voor de achterblijvers? Al was het maar een verknipt schrijfsel à la de Dode Slotervaartrollen van Mohammed Bouyeri. Dachten ze dat het om nepbommen ging in hun rugzak, geleverd door Visor Consultants in het kader van de oefening? En nog een leuke: welke firma of overheidsinstantie had Visor Consultants ingehuurd voor het toneelstuk dat op exact dezelfde tijd en exact dezelfde locaties werd ingehaald door de werkelijkheid?
Theoretisch geneuzel allemaal? Analyze this. De FBI wil om een beetje bij te blijven uiteraard ook graag een beetje oefenen en daarbij liefst de werkelijkheid zo dicht mogelijk benaderen. Om een beetje knappies voor de dag te kunnen komen als fundamentalistische baarden of ander schorriemorrie de openbare orde weer eens verstoren.
Op de academie in Quantico, Virginia, hebben ze daarvoor recentelijk een hele zooi nieuwe scenario’s ontwikkeld. Maar voor het naspelen daarvan heb je mensen nodig die niet al te klunzig een terrorist, een bankrover, een moordenaar, maar ook een slachtoffer of een getuige kunnen neerzetten.
Vorige maand hebben de Feds zich dan ook tot een aantal firma’s gewend met de vraag of die zo’n zestig luitjes konden leveren die voor een jaar (met een optie van nog vier) die rollen op zich konden nemen. Geen onsoortig baantje als je van Law and Order houdt.
De onverlaten in bovengenoemd rijtje zullen tijdens de oefeningen worden voorzien van een nepwapen of een nepbom als het script dat vereist. Anders slaat het allemaal wel erg als cunt on dick. Vooral omdat de oefeningen digitaal worden vastgelegd ter lering en vermaak van de studenten. Helemaal niks mis mee natuurlijk. Logisch zelfs. Een soort reality-teevee.
We mogen met een geruste pacemaker aannemen dat wat in de States op dit terrein gebeurt ook gemeengoed zal zijn in andere westerse landen. In Engeland bijvoorbeeld. Bij Visor Consultants, om eens wat te noemen. En dan zitten we meten weer in een tobbe met vragen. Wie zitten er achter die club? Wie had die club ingehuurd? Gebruikte Visor Consultants burgers voor de oefening op 7/7? Werden er opnames gemaakt van die oefening en zo ja waar zijn die dan? Hoe komt het dat we na de gebeurtenissen op 7/7 alleen maar lulverhalen hebben gehoord over het verleden van de vermeende daders, inclusief de excessieve aankoop van reukwater, en verder een merkwaardig mislukte copycat-aanslag en het beestachtig doodschieten (“sorry”) van een onschuldige Braziliaan hebben meegemaakt? Nee, dit is geen retorische vraag. Stay tuned.
maandag 25 juli 2005
In aflevering 3 dd. 20 juli jl. maakten we melding van een oefening die volgende maand op het programma staat bij de Joint Task Force Civil Support op Fort Monroe. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat de bemanning van Osama’s Yellow Submarine een nucleair vehikel van 10 kilo-ton in Virginia tot ontploffing heeft gebracht. Blijkbaar houdt niet alleen Bruce Willis rekening met een armageddon.
Dat laatste blijkt eveneens uit een artikel van 22 juli in het blad The American Conservative, een twekelijks magazine voor conservatieven die het niet eens zijn met de fascistoïde politiek van Bush en zijn neocons.
Een quote uit het bewuste artikel van intelligence-analist Philip Giraldi:
“Het Pentagon heeft op instructies van het bureau van vice-president Dick Cheney de United States Strategic Command (Stratcom) opdracht gegeven een plan te ontwerpen dat in werking moet treden als opnieuw een terroristische aanval op de Verenigde Staten à la 9/11 zou worden gepleegd. Het plan impliceert zware luchtaanvallen op Iran waarbij zowel conventionele als tactische nucleaire wapens zullen worden ingezet. In Iran bevinden zich meer dan 450 strategische doelen waaronder een enorm aantal plekken waar vermoedelijk wordt gewerkt aan de ontwikkeling van atoomwapens. Veel van die doelen zijn uitermate versterkt of bevinden zich ondergronds en zijn door conventionele wapens niet uit te schakelen. Vandaar de nucleaire optie.
Zoals in het geval van Irak hangt de respons niet af van de vraag of Iran echt betrokken is bij de terroristische actie tegen de Verenigde Staten. Verschillende hoge officieren van de luchtmacht die een rol spelen bij de planning zouden naar verluidt ontzet zijn over de implicaties van hun werkzaamheden - dat Iran zonder directe aanleiding wordt geconfronteerd met een nucleaire aanval - maar niemand is van plan om zijn carrière op de tocht te zetten door bezwaar te maken”.
Het zal ons benieuwen of er nog een ontbijtje in zit voor onze charismatische voorganger en onze NATO-boer alvorens de hel losbreekt boven Teheran en omstreken.
zondag 24 juli 2005
Die Joseph Darby moet gaan uitkijken. En zeker niet met een rugzak de bus instappen. Kon ie wel eens voorzien worden van een paar extra uitlaten. Wat heeft Joseph namelijk in zijn onschuld ooit gedaan? Hij leverde in april 2004 bij de Amerikaanse legerleiding een vrachtje foto’s en video’s in van de opwekkende martelpraktijken in de Irakese Abu Ghraib-gevangenis. Die had ie beter boven een gaspitje kunnen houden. Want een paar van die opnames sijpelden naar buiten en meteen was de berenboot aan. En daar bleef het niet bij. Vanaf die tijd liggen allerlei communistische softies uit de contreien van Amerikaanse mensenrechten- en veteranenorganisaties te zeiken dat de rest ook openbaar moet worden gemaakt. Die Darby wordt bedankt. Oetlul.
Nou zijn alle pogingen om op grond van de Freedom of Information Act die beelden boven water te trekken goddank allemaal gestrand. Dankzij de man die het front van de war on terror heeft verplaatst naar de landen van herkomst. Die heeft die linkse slapjanussen al een paar keer het bos ingestuurd. Het laatst op 22 juli. Waarom? Domme vraag. We kunnen toch moeilijk laten zien hoe in totaal zo’n honderd gevangengenomen kinderen daar werden gemarteld en misbruikt. Volwassenen moet kunnen. Wie onze democratie niet wil kan een stroomstoot voor zijn ballen krijgen. Maar kinderen ligt wat moeilijk. En het gaat toch al zo vagina in Irak. Dus geen beelden meer in de pers van wat er allemaal in die petoet is gebeurd.
Zand erover. Dat hebben ze daar gelukkig genoeg, dus dat zit mee. Stel je voor dat Al Jazeera beelden van dat geknoei met die koters uit zou zenden, dan kan je nergens meer voor een prik met je all inclusive reet op een Egyptisch of Turks strand gaan liggen kleuren of onder water de vissen de schubben uit hun lijf laten schrikken. Om maar te zwijgen over de mogelijkheid dat je exclusieve appartementje in Dubai de lucht ingaat. Nee, nee, Abu Ghraib is voorgoed taboe. Einde verhaal.
zaterdag 23 juli 2005
Toen in de jaren tachtig en negentig de geheimzinnige groepering RaRa Nederland verraste met een niet onaanzienlijk bomtapijtje ontstond er wel wat reuring in het Haagse kippenhok. Maar niet de blinde kippendrift van tegenwoordig die al ontstaat als er bijvoorbeeld weer iemand gevonden is die vijf jaar geleden drie maanden in Pakistan heeft doorgebracht in het huis van de opoe van een voormalige uitbater van een tankstation, waar een Afghaanse toerist die nu al twee jaar geniet van de branding van Guantanamo regelmatig zijn auto laafde.
Gelukkig hebben we één minister die zijn kalmte bewaart en niet toegeeft aan de gekte van de dag. Hij spoelt gewoon zijn lijf regelmatig door, gaat naar de sauna, pakt een lekker wijf als het zo uitkomt en brengt zijn vakanties door in tropische landen. Heb je tenminste zo min mogelijk gezeik aan je kop.
Toen 10/4 ‘snachts ontbrandde in de Haagse Antheunisstraat zou hij ruwweg tussen 03.00 en 09.00 niet bereikbaar zijn geweest. So what?
Toen op 26/12 van het vorig jaar een tsunami rond de hele Indische Oceaan kustgebieden teisterde zat onze minister in Thailand. Net als nog een heel stel Nederlanders. Maar niet meteen als een door de bliksem getroffen weerhaan gaan kijken of hij iets kon doen. Gewoon niks van je laten horen. Kalmte kan je redden. Pas als ze in Nederland gaan zitten te kutten over de vraag waarom hij niet stante pede met een paar laarzen aan door het getroffen Thaise gebied is gaan baggeren is het vroeg genoeg om even je gezicht te laten zien op een desolaat strandje. So what?
Nu hier in Nederland via de opmerkelijk actieve media de spanning dagelijks wordt opgevoerd met de suggestie dat Amsterdam binnenkort hetzelfde lot wacht als Londen omdat Balk en Henk zonodig dappere jongens en meisjes naar Irak en Afghanistan moesten sturen, is onze Groningse vriend weer op zoek naar een tropische verrassing. Mocht vandaag of morgen echt de pleuris uitbreken in de tram op het Damrak, de bus bij Sloterdijk of de metro bij het Amstelstation dan ligt de minister heerlijk in het zonnetje van het Braziliaanse Fortaleze. So what?
vrijdag 22 juli 2005
Volgens mensen die het weten kunnen is de dag niet ver meer waarop de gebroeders George en Harold Skene een cautie in hun mik krijgen geschoven. Dat zou betekenen dat het gerechterlijk vooronderzoek is afgerond en de twee pornoboeren binnen afzienbare tijd voor de kadi worden gesleurd wegens mijneed, fraude, valsheid in geschrifte en oplichting. Word je niet euforisch van.
Er is toch al weinig reden om eens ouderwets de bloemen buiten te zetten. Want niet alleen is de Chinese deal van de baan, na al het schudden aan het laatste Spaanse geldboompje begint dat ook ernstig dorre takken te vertonen. En je wil toch coûte que coûte je status van succesvol ondernemer handhaven met een respectabele villa onder je kont, een navenante voiture, een ruime garderobe, de mogelijkheid tot het aanschaffen van exquise geneugten, het slaan van een balletje etcetera etcetera.
Wat doe je onder deze licht deplorabele omstandigheden? Je snuffelt eens rond in je overigens snel slinkende vrienden- en kennissenkring. Om te zien of zij niet iets leuks in de aanbieding hebben. In het geval van George zou recentelijk zijn oude gabber Reinout Oerlemans in beeld zijn gekomen (1). Na John de Mol momenteel de succesvolste ondernemer op het media-matras.
Er zou binnen diens onderneming Eyeworks gekeken worden of er geen formatje voor de oude pornoboer te vinden is. Punt is, op welk gebied? Soft porno zou je zeggen. Hoewel het natuurlijk wel lullig is om iemand die net zijn hijglijn-imperium naar de lommerd heeft gebracht nou juist op dat terrein aan de slag te laten gaan.
Media zou ook misschien een optie zijn. George heeft ooit een fax-krantje op de markt geslingerd dat Nederlanders in den vreemde van nieuws uit hun thuisland moest voorzien.
Werd geen doorslaand succes, maar nooit geschoten nooit een gat in je ochtendblad.
Zou mode niks voor hem zijn? Onze grootondernemer is ooit eens voor de kwelbuis verschenen als hotemetoot van Elite Nederland, ondermeer verantwoordelijk voor een enorme modeshop in het Amsterdamse Magna Plaza (2). Nou viel het interview in de alcohol en met de shop ging het ook magna fout, maar hij kent mede dankzij zijn echtgenote Saskia het wereldje wel een beetje en zoeft nog regelmatig over de P.C. Hooftstraat (3).
Toch moeilijk hè? Om zo’n man in een formatje te wringen. Maar het is wel loffelijk van Reinout om George de helpende hand toe te steken. That’s what friends are for. Stay tuned.
(1) Voor Reinout zie ook aflevering 1 op de Followup-site
(2) Zie voor de connectie van Elite met de illusionist Haddu Levi aflevering 114 van Octopussy op de Followup-site
(3) Voor Saskia zie ook aflevering 2 op de Followup-site
donderdag 21 juli 2005
Op dit moment zijn nog zeven personen in hongerstaking uit protest tegen de behandeling van uitgeprocedeerde asielzoekers in het Vertrekcentrum ter Apel. Hun situatie is zorgwekkend. Directe aanleiding voor de hongerstaking was het feit dat een aantal Iraniërs uit het vertrekcentrum opgepakt werd en in vreemdelingendetentie gezet werd. Maar de hongerstaking is vooral ook een protest tegen de leefomstandigheden in het Vertrekcentrum, de onduidelijke procedure die gevolgd wordt, en de opstraatzettingen aan het eind van de termijn.
Wij ondersteunen de eisen van de hongerstakers, en vragen de verantwoordelijke minister hier snel positief op te antwoorden. Daarom komen wij op vrijdag 22 juli (morgen dus) om 14.00 uur samen bij het ministerie van Justitie in DenHaag. We zullen luisteren naar verhalen van mensen die in ter Apel zijn geweest en de reactie van politici hierop. Ook zullen we een petitie aanbieden.
De hongerstakers eisen:
donderdag 21 juli 2005
Short selling is in de financiële wereld iets verkopen wat niet van jou is en dat later goedkoper terug kopen. Het verschil is dan je winst. Kan je bijvoorbeeld doen met aandelen, staatsobligaties, maar ook met geld. Als je tenminste wat kluiten om handen hebt.
In de dagen voorafgaand aan het optreden van Osama’s Flying Circus op 9/11 werd er abnormaal aan short selling gedaan in de aandelen van United Airlines (UA) en Air America (AA). En laat het Circus op 9/11 nou net toestellen van die twee luchtvaartmaatschappijen gebruiken. Dat was dus kassa voor de shortsellers. Wie dat waren? Weten we niet. De Amerikaanse autoriteiten ook niet? Jawel, maar die willen dat niet naar buiten brengen.
Dat kan twee dingen betekenen. Of het spoor leidt naar Osama’s Al Database (1) en dan maak je niets bekend om het onderzoek naar die notoire baardenclub niet in gevaar te brengen. Of het spoor leidt naar grote jongens uit het financiële circuit en dan zit je al gauw met de vraag hoe die wisten dat Al Database de toestellen van UA en AA zou gebruiken voor zijn act op Manhattan. En dat wil je uiteraard ook niet graag kwijt, want dan overkomt de hele saga rond 9/11 hetzelfde als de Twin Towers.
In de dagen voorafgaand aan de aanslagen van 7/7 op het Londense openbare vervoer werd er abnormaal aan short selling gedaan in het Britse Pond. In pakembeet tien dagen tijd denderde het Pond zes procent naar beneden ten opzichte van de dollar. Dat is op jaarbasis eventjes honderd procent. Komt onder normale omstandigheden gewoon niet voor. En vóór het optreden van Osama’s Commuters Posse waren de omstandigheden normaal.
Ook hier dus kassa voor de shortsellers. Wie dat waren? Weten we niet. De Britse autoriteiten ook niet? Die zouden het redelijk snel kunnen weten. Maar dan? Juist. Hetzelfde laken een zondags pak.
Kijk, da’s even wat anders dan al die rimram over Atta en zijn boys of een paar misleide sukkels uit Leeds. Dit is de real stuff.
(1)zie het artikeltje "Al Database" dd. 9 juli 2005.
woensdag 20 juli 2005
De Amerikaanse Joint Task Force Civil Support gaat in augustus een oefening houden. Jawel. En wat voor één!! Op Fort Monroe aan de kust van Virginia gaan ze doen of er een schip een Amerikaanse haven is binnengestoomd met een fris atoombommetje van tien kilo-ton aan boord. En - u voelt hem al aankomen - luitjes van Osama’s Yellow Submarine proberen dat bommetje dan van boord te smokkelen en het tot ontploffing te brengen.
God helpt ons de brug over met dit soort oefeningen. Op 9/11 was NORAD (de North American Aerospace Defense Command) ook bezig met een praktijkles tegen het kapen van vliegtuigen door muzelmannen die van plan waren de toestellen te parkeren in een stel interessante Amerikaanse gebouwen. En wat denk je wat er gebeurt? Juist.
Op 7/7 is de firma Visor Consultants om half negen ‘sochtends net bezig met een oefening waarbij ze ervan uitgingen dat muzelmannen bommen zouden laten ontploffen in een paar Londense metrostations. Wat denk je dat er gebeurt? Juist. (1)
Stel je voor dat er in Virginia tijdens de voorgenomen oefening van de Joint Task Force echt een buitenmaatse paddestoel omhoogschiet? Dan zal het niet lang duren of er komt naar buiten dat een paar muslimkadetten van de Iraanse zeevaartschool “Met Allah Onder Zeil” de aanslag hebben gepleegd onder leiding van een Saoedische neef van Abdul Qadeer Khan vermomd als parlevinker. Dat schreeuwt om repercussies vrij naar de ideeën van het Republikeinse Congreslid Tom Tancredo.
George Wacko overlegt een paar dagen met Tony B. Liar, doet een ontbijtje met de schrik van Capelle a.d. IJssel en Jap de Hoep Skeffer, houdt een onbegrijpelijke toespraak voor de VN en laat vervolgens boven Mekka, Medina en Mashad paddestoelen verrijzen waar die dingetjes in Nagasaki en Hiroshima stukjes konijnenbrood bij waren. We zullen die baarden even leren wie de baas is op deze aardkloot.
En owee als een koppel jihadjememaars zich daarna vergrijpt aan het Vaticaan. Dan is pas echt de boot aan.
(1) zie eerste deel van Oefeningen dd. 12 juli jl.
maandag 18 juli 2005
De honger naar vrijheid is sterker
De honger naar vrede is sterker
en daarom
niet meer dat stuk brood
niet meer een hap van een appel
te nemen
Hongerstaking
Want zo onbreekbaar
is de vrijheid niet
Het is een kruik,
gebakken klei,
gevuld met water, leven
Een barst erin is licht
ontstaan, niet te herstellen
Het kan lang duren
voor die kruik
uiteenvalt, geruisloos,
doordrenkt
met wat hij koesterde
Verzopen nu
Dan is ’t met repareren
gedaan, niet na te vertellen
Daar kan een mens niet op wachten
die zich in de strot geknepen voelt
Vraag niet waarom dus
niet meer die voorgekookte rapporten
niet meer dat voorgekauwd verbaal
te nemen
Hongerstaking
Want zo onwrikbaar
is de vrede niet
Het is het oor
van die kruik,
dat als het loslaat
niet langer de kruik laat
bestaan, geen houvast meer
Zo snel in stukken
kan de kruik ook liggen
Als door een granaat
geraakt
In scherven
Dan is ’t met redeneren
gedaan, geen keuze meer
Het is voordien de mond te sluiten
de lippen op elkaar te persen
Op de vraag waarom
het beter is zo te sterven
Het beter zo is te gaan
zal wat gezegd worden?
Met leven is het gedaan
Met wachten is het gedaan
Met hoop is het gedaan
Met terugslaan is het gedaan
Met hulp roepen is het gedaan
Met troost zoeken is het gedaan
Met procederen is het gedaan
Met protesteren is het gedaan
Met de rede is het gedaan
Met vergeten is het gedaan
Met ogen toedoen is het gedaan
Met vluchten is het gedaan
Met beslissen is het
straks gedaan
want er is nog één ding
Het is het laatste dat nog te staken valt
De honger naar vrijheid is sterker
Joke Kaviaar / 16 juli 2005
solidariteit met hongerstakers in VC Ter Apel
(zie oproep voor manifstatie van vanavond)
zondag 17 juli 2005
Lekker partijtje, dat Forza Italia. Op 6 juli jl. namen we Berlusconi’s nationalistische squadra al eens op de korrel in verband met de affaire rond de DSSA, die zulke dankbare herinneringen oproept aan de P2-shit en de zogenaamde Rode Brigades (1).
Vandaag kunnen we met vreugde melden dat een van de founding fathers van de partij, Marcello dell’ Utri, tot negen jaar petoet is veroordeeld wegens sterke banden met de Siciliaanse club van capo di tutti capi Bernardo Provenzano.
Vond Marcello ballen en hij ging dus in hoger beroep. Het duurt wel weer een stief kwartiertje voor de boezemvriend sinds jaar en dag van Silvio en diens broeder Paolo opnieuw voor de kadi mag verschijnen. Als de DSSA en andere sinistere vehikels tenminste in de tussentijd niet de betrokken onderzoekrechters hebben gedemonteerd à la Falconi/Borsellino.
Zal ons toch benieuwen of dat onderzoek ook nog iets blootlegt over de connectie tussen het imperium van de Berlusconi’s en Dell’Utri met dat van Willem Endstra (requiescat in pace), René Colthof en Klaas Hummel. Want ons hemd is nu eenmaal nader dan onze tuxedo (2).
(1) zie aflevering 2 van “De gladiolen bloeien weer”.
(2) zie zowel voor de Dell’Utri- als de Endstra-connectie de serie “Hahaha” op de Followupsite.
vrijdag 15 juli 2005
Het is weer eens zover. De leuke gouden handdrukken zijn weer nodig. Op het ministerie van Binnenlandse Zaken zijn zeer recent twee topambtenaren, van de soort die meer verdient dan een minister, de laan uitgestuurd vanwege alcoholisme.
Nou ja, de laan uit. De een is in een pre-vut regeling met wat gouden randjes gestopt en de ander heeft een vrije opdracht tot het organiseren van symposia en zo gekregen. Opgeruimd staat netjes. Sneu, ach de heren Hans Siepel en Jaap van der Ploeg zul je er niet over horen klagen, althans niet buiten Schlemmer.
Nou ja, alcoholisme. Ze drinken zelf niet, althans dat mag geen naam hebben, maar ze hadden de euvele moed het drankgebruik, en 36 andere blunders, van hun baas en hun ministerie aan te kaarten. Dat is niet slim; dat is: wieberen.
Misschien moet de AIVD maar eens ingrijpen. Ze zijn daar net bekomen van allerlei lekkages van hun eigen medewerkers en hun minister. Gaat diezelfde minister morgen weer lekken, nee niet van de alcohol, maar gewoon in causerietjes bij Paul Rosenmuller. Causerietjes over terreurnetwerkjes in Nederland (10 of meer) en over aantallen gevaarlijk terroristen (meer dan enkele tientallen).
Heeft iemand Bin al gefaxt dat hij nog even moet wachten alvorens hij Nederland op de korrel neemt? We moeten nog wat vlekjes wegwerken. (Zand)
vrijdag 15 juli 2005
Tot nu toe zijn pas elf van de inmiddels 54 slachtoffers van de Londense bomaanslagen met zekerheid geïdentificeerd. Maar het is ook een hell of a job om uit al die brokstukjes iets met zekerheid te definiëren.
De autoriteiten hebben al wel vastgesteld wie die vier muslims waren die de projectielen bij zich droegen in een rugzak. Maar die hadden Allahzijdank hun identiteitskaart bij zich en dan wordt het allemaal een stuk makkelijker.
En het wordt zelfs een eitje als ze vrijwillig tegen een leuke vergoeding meededen aan de anti-terroristische oefening van Visor Consultants (1). Allicht dat de leiding van die firma je naam en adres vraagt. Want mocht de politie je per ongeluk aanhouden met een nepbom in je rugzak (onderdeel van de oefening) dan kan Visor Consultants dat meteen kortsluiten met de bromsnorren in kwestie.
Ook erg makkelijk voor de geheime clubs van Tony B. Liar. Kan je als de gelegenheid zich even voordoet wat explosieve rotzooi op die adressen neerpleuren. In de badkamer of zo, onder bed en natuurlijk wat in de auto waarmee die jonge schurken naar Londen kwamen. Klaar is case. Maar nou zijn wij natuurlijk notoire ufologen.
(1) Zie aflevering 1 dd. 12 juli jl.
donderdag 14 juli 2005
Vandaag legt onze premier ter nagedachtenis van de 52 doden van 7/7 in Londen een krans bij de Britse ambassade in Den Haag. En dan worden we geacht met zijn allen twee minuten stil te zijn. Geen moeite mee.
In Irak zijn inmiddels tienduizenden burgerslachtoffers gevallen ten gevolge van een illegale oorlog. Kijken wanneer onze piëteitsvolle roerganger overgaat tot een kranslegging om ook die doden te gedenken. Wij zullen opnieuw stil zijn. Geen moeite mee.
woensdag 13 juli 2005
William Rodriguez verdiende tot 9/11 zijn dagelijkse hamburg