vrijdag 31 december 2004
Mocht u het even gemist hebben: het gaat niet goed met Dutchbird. De kluiten vliegen je buizen van Eustachius binnen. Maar hoe het nou echt zit met die chartervogel weten we nog steeds niet. Ondanks een als een vloot Toepolevs ronkende artikelenreeks over directeur Harm Prins, die een tijdje in een zweethokje mocht plaatsnemen binnen het kader van een onderzoek naar witwassen en andere onoirbare praktijken. Over kortstondig eigenaar Erik de Vlieger, die net als gewone mensen plotseling in de clinch lag met Piet Belasting en het goochelboek van vernuftig ondernemen in Nederland uit zijn hoofd blijkt te kennen.Over partner Niek Sandmann, de onderkoning van Bonaire, die naast alle sores deze maand ook nog eens het verlies van zijn privétoestel moest verwerken na een vluchtje Colombia vice en bijna versa. Over accountantsbureau Deloitte en Touche dat zichzelf schijnheiliger dan de Paus heeft verklaard, maar dat nog niet zo lang geleden door de geschiedenis en Rob Boon werd ingehaald. Kortom, het zicht is slecht en het is maar de vraag of een veilige landing in het verschiet ligt.
Om nog maar te zwijgen over een andere complicerende factor. Dat is die zogenaamde derde partij, die ook al recht zou hebben op de aandelen Dutchbird. Dankzij onze hardnekkige snuffeltocht in de Fecundo-krochten zijn we erachter gekomen dat die partij wordt vertegenwoordigd door Rob van de Rhee, die vooral opereert vanuit Libanon en ook nog over een stekkie in Zwitserland beschikt. Heeft ook al een moeilijk jaar achter de rug door een brief encounter met avontuurlijk ondernemer Jaap de Bode en financiële perikelen met zijn inmiddels aan de dijk gezette advocaat Victor Boitelle. We hadden het Robbedoes al eens eerder gevraagd* hoe dat nou zat met Dutchbird. Jammer, maar helaas daar wilde hij niks over zeggen. En ook op ons verzoek van 29/12 ging hij niet in. Hoewel hij in een nabeurt nog wel geheimzinning aankondigde dat wij binnenkort verdere informatie konden verwachten over het onfrisse spel rond Dutchbird. Wij zijn er alvast eens goed voor gaan zitten. Wij houden wel van vuurwerk.
* zie de afleveringen 125/126 van Octopussy dd. 8 en 9 november jl
donderdag 30 december 2004
Nein. We hebben nog geen antwoord gehad uit Sankt Gallen. Maar misschien denkt die mr. Frischknecht iedereen die Ballen. En is ie lekker in de sneeuw aan het prikken met elke avond een metertje Glühwein om alle narigheid van het afgelopen jaar weg te spoelen. Of gaat ie er dagelijks op uit om met een verrekijker de bewegingen gade te slaan van een van de laatste gespikkelde Zwitserse kaasduikers. Want onze Stephan is als hotemetoot van de Naturfreunde Schweiz al jaren zeer begaan met het behoud van flora en fauna tussen de bergenen bankkluizen.
Edoch, het kan ook zijn dat ie zich een gipsvlucht is geschrokken van onze mail en nu koortsachtig probeert om het Specht-project zo snel mogelijk over de streep te trekken. Niet alleen uit humanistische overwegingen, maar ook en vooral om er zelf wat wijzer van te worden. Want allemaal erg leuk, die "pro bono", maar Stephan werkt niet voor die Geige der Katze.
Nou zijn wij echte drammers dus gooiden we er nog maar eens een mailtje tegenaan:
"Sehr verehrter Herr Frischknecht.
Laut unserer zuverlässigen Quellen sind Sie heutzutage fieberhaft beschäftigt die finanzielle Probleme Ihres deutschen Klientes Herr Friedrich Adolf Specht zu lösen. Sie würden das tun als Bevollmächtigter der schweizerischen AG Immo Invest, ein Geschäftsvehikel aus dem bunten Vorrat Ihres Klientes. Sie würden dabei zusammenarbeiten mit der Union Bancaire Privée in Genf und eine düstere Firma auf Zypern.
Wir möchten gerne wissen ob unsere Wiedergabe richtig ist und inwieweit die niederländische Staatsanwaltschaft informiert ist über Ihre Anstrengungen in dieser Richtung oder gar nicht interessiert ist wie die Schuld Ihres Klientes bezahlt wird."
Zo. Leuk voor bij de Ölkugel en de Perignon. Zum Wohl Stephan.
woensdag 29 december 2004
Wel, wel, wel. Da’s effe interessant. Zien we daar gisteren ineens berichten verschijnen in de internationale pers dat Nederlandse inlichtingentekkels eind jaren zeventig en nog een keer in de jaren tachtig op het punt stonden dr. A.Q. Khan te arresteren. De Pakistaanse “atoomspion” die door een heel stel Nederlandse bedrijven en experts zo ijverig is geholpen bij het in elkaar knutselen van de islamitische atoombom. Maar wat gebeurde er? Na overleg met de rottweilers van de CIA lieten onze tekkels Kaantje gewoon lopen. Ze kregen namelijk te horen dat de boys uit Langley hem nauwlettend in de kieren hielden omgegevens te verzamelen over zijn netwerk. Nou, daar zijn we in de loop der jaren lekker mee opgeschoten.
Want inmiddels beschikken de Pakies al lang en breed over een alleraardigst explosief exportproduct, dat voor een redelijke prik her en der in naburige medina’s in de aanbieding werd gepleurd en zelfs belangstelling trok uit Noord-Korea. Vooral omdat Washington vanaf januari 1980, toen de Ruskies Afghanistan binnenvielen, prioriteit gaf aan een gemoedelijke verhouding met Islamabad om de Afghaanse vrijheidsstrijders van geavanceerde wapens te kunnen voorzien. Moesten die mohammeds natuurlijk wel voor betalen, desnoods in natura. Vrachtjes hero of zo. Een paar baaltjes hash. En dan konden die rottweilers met wat stiekem afgeroomde winsten uit de verkoop van die rotzooi in Europa de boel bij de buren in Nicaragua weer in brand steken.
Geo-politiek van de bovenste plank in de Wallstreet-winkel dus. Alleen het pakte wat lullig uit. Goed, de Ruskies kregen hun eigen Vietnam, wij een Afghaanse aflevering van First Blood en het democratisch gekozen bewind in Nicaragua een gelaarsde trap onder zijn hol. Maar daarna zaten we wel met zijn allen opgescheept met een islamitische bom, een voor zo ver we dat kunnen inschatten eenmalig optreden van Osama’s Flying Circus in Manhattan, een oorlog in Irak en een moord op de Middenweg. Om eens een emmertje leeg te gooien. Tuurlijk, belangen zijn net aardschollen. Af en toe botsen ze en dan krijg je soms een tsunami. Maar om het eenvoudig te houden: hadden we die Kahn niet gewoon in zijn kraag moeten grijpen?
dinsdag 28 december 2004
In deze dagen vol stille nachten, vakanties, schranspartijen, ploppen der kurken, vroegtijdige vuurpijlen etcetera mis je wel eens bericht dat aandacht verdient in deze kolommen. Zo ook een van 18 december (schaamrood giert over onze kaken) uit Het Parool. Daar stond in dat ene Hugo K., oprichter van het Euro Greenmix Fund, voor 18 maanden achter het gaas gaat en verder een boete van een ton euro mag schokken. En waarom? Omdat ie volgens een bef van het Amsterdamse gerechtshof “op geraffineerde en gewetenloze wijze mensen geld afhandig heeft gemaakt”. Hugo had namelijk een reeks goedgelovigen overgehaald tot het investerenin bosbouwprojecten in Costa Rica. Goed voor de ecologische huishouding in de wereld en goed voor de portemonnee van de beleggers. Mijn liefje wat wil je nog meer? Zou je zeggen.
Maar er kwam van dat project geen hardhout terecht. Nou niet bepaald een uit de kluiten gewassen mirakel, want via slinkse wegen liet Hugo poen van de beleggers naar eigen rekeningen druppelen. En best wel flinke druppels. Dus de beleggers kregen aan het eind van de rit helemaal noppes. Treuriger nog: ze konden zelfs naar hun inleg fluiten. Als ze daar tenminste nog zin in hadden. Böse Menschen haben keine Lieder, niet waar?
Die Hugo K. was natuurlijk Hugo Krop, de hoofdpersoon van deze serie. Meldt Het Parool nog in de nastoot dat onze vriend in een eerder stadium al een prominente rol had gespeeld in de beruchte TextLite-affaire, waarbij ook een flink aantal beleggers zwaar onder zijn waterlinie getroffen raakte (zie eerdere afleveringen van deze serie op de Followup-site). Dat Hugo zich samen met zijn jeugdvrienden Arend Terhorst en Edmond V.S. al in de jaren zestig en zeventig bezighield met handel in deregulerende producten die van huis uit heel wat meer poen genereren dan bosjes hardhout vermeldde de krant niet. Wij wel. Onlangs bereikte ons zelfs het bericht dat er een connectie zou hebben bestaan tussen Hugo en de in 1993 nogal slordig overleden Charlie Wong* . Mochten we daarover nog een paar intrigerende details vernemen dan bent u de eerste. Stay merrily tuned.
* zie voor hem de serie “Transparant” op de Followup-site en aflevering 5 van de serie “De achterzijde van het Beursschandaal” op de site van De Morgenster.
maandag 27 december 2004
Wij houden er wel van om bij iemand een bommetje onder de kerstboom te leggen als het zo uitkomt. Daarom zonden wij op de Eerste Kerstdag de volgende e-mail naar de Zwitserse advocaat Stephan Frischknecht in Sankt Gallen:
“Sehr verehrter Herr Frischknecht,
Ich bin beschäftigt mit einer journalistischen Ermittlung nach Herrn Friedrich Adolf Specht, verurteilt in den Niederlanden wegen Betrug in November 2003. Die Verurteilung enthaltete untermehr die Zahlung von 20 Million Euro.
Ende Februar 2004 drohte Herr Specht in Schuldhaft genommen zu werden bis er diese Summe ausgespuckt hatte.
Sie sollten dann versucht haben 4 Million auf zu sammeln um daszu verhüten. Aber vergebens. In August vollziehte sich das Drama.
Im weiteren Verlauf dieses Jahres sollte Herr Specht trotz seiner Schuldhaft dank Ihrer Bemühungen mit einem Privatjet (Citation VI) dennoch von Schiphol nach Alte Rhein geflogen sein um die Sache zu regeln. Sie sollten dabei “pro bono” gehandelt haben.
Ich möchte gerne wissen ob Ihre Anstrengungen erfolgreich waren und Herr Specht und seine Frau Hannelore in voller Freiheit Weihnachten zusammen durchgebracht haben .“
Nou, daar moet onze Stephan toch erg blij mee zijn geweest. En hij verdient het. Want waar vind je nog een advocaat die bijna een jaar lang het vuur uit zijn sneeuwschoenen loopt om gratis en voor niks een internationale zwendelaar en witwasser buiten de petoet te houden?
En bij het Nederlandse OM zelfs toestemming lospeutert om zijn cliënt een paar maal naar Sankt Gallen te laten vliegen? Je zou bijna zeggen dat onze oude vriend Specht en Herr Frischknecht gemeenschappelijke belangen hebben. Kijk en dan liggen de Kerstkaarten weer heel anders.
Als we antwoord krijgen van Stephan hoort u het van ons. Stay happily tuned.
vrijdag 24 december 2004
Nieuwe bezems hebben de eigenschap schoon te vegen. Wordt gezegd. Dat geldt blijkbaar ook voor B.J. Koole. De nieuwe Lord of Fecundo, die zich al eens eerder tot ons heeft gewend (zie aflevering 136 dd. 7/12/04). Kortgeleden ontvingen wij opnieuw een gespierde e-mail met de suggestie die in onze kolommen op te nemen. Nou daar gaat ie dan:
"Geachte lezer,
Als bestuurder heb ik in de week voor mijn vertrek naar Costa Rica twee stukken ingezonden naar Stelling.nl. echter deze zijn niet verschenen (misschien niet zo spannend).
Ik ben 17-12-2004 teruggekomen uit Costa Rica met het aandelenbezit en de gespecificeerde bescheidenvan de plantages in Costa Rica en Nicaragua, groot 22 hectare. Al deze bescheiden zijn op naam gesteld van B.J. Koole per datum 15-12-2004 bij de notaris Munjos te Costa Rica. Derhalve kunnen we spreken van een goed resultaat.
Deze gehele operatie heeft niet meer dan zeven weken geduurt en heeft minder gekost dan de gelden die ene Manuel Suurs en Hr. De Bode hebben meegenomen. Deze boodschap is nu persoonlijk aan Manuel Suurs en openlijk gericht. Manuel je hebt je niet aan je afspraak gehouden om de 470.000 euro terug te storten en nu kom ik ze halen. Ik ga jou alles afnemen zoals ik je heb toegezegd. Derhalve start ik de zaak nu op en dit is geen waarschuwing maar een belofte. Ik zou beginnen een uitkering aan te vragen want als ik met je klaar bent heb je deze nodig en de tijd die je nodig hebt om een uitkering te krijgen is gemiddeld tien weken. En weet ik werk snel dus ik kom en haal terug. Jij bent de eerste in de rij. Ik spreek je snel.
Zo, nu weet een ieder die met zijn vingers in de suikerkom heeft gezeten wat hem of haar te wachten staat. Ik haal terug wat u heeft onttrokken aan alle investeerders.
Hoogachtend B.J. Koole
Bestuurder en aandeelhouder."
Het lijkt erop dat onze Manuel een probleempje heeft. Ook al omdat de door hem in de arm genomen financier Karel Timmermans een internationale oplichter is die zo’n anderhalf jaar geleden in hoger beroep drie jaar cel voor zijn mik kreeg en zich sindsdien buiten de greep van de Nederlandse Justitie heeft gehouden. Het Fecundo-drama is misschien ooit op redelijk
niveau van start gegaan, maar is vooral de laatste tijd op een piste terechtgekomen waar voortdurend lawines, wolven en ijsberen dreigen. Stay tuned.
woensdag 22 december 2004
Een paar jaar geleden verscheen er - tot grote ontzetting van vele leden van de rechterlijke macht - een digitale lijst nevenfuncties en antecedenten van rechters en plaatsvervangend rechters. Onder die plaatsvervangend rechters zitten heel veel juristen en advocaten. Ook over deze beroepsgroep is nu een alfabetische antecedentenlijst op internet gepubliceerd. Daarin staan meer dan 28000 juristen opgesomd. Check je goedbetaalde belangenbehartiger, doe er je voordeel mee!
dinsdag 21 december 2004
Mark Palmer is een voormalig Amerikaans ambassadeur in Hongarije en blijkbaar bovendien ook al kampioen voor vrijheid, democratisering en mensenrechten. Hij heeft onlangs het boek “Breaking the Real Axis of Evil: How to Oust the World’s last Dictators by 2015” geschreven. Een handleiding hoe ondemocratische regeringen ten val gebracht kunnen worden door People Power.
Gezien de successen van de methode in Servië, Georgië, Ukraïne wordt het beschouwd als een alternatief voor gewapende militaire interventie. Blijkbaar een les van Irak en in lijn met de geruchtmakend politieke opvattingen van de omstreden beleidsadviseur voor buitenlands beleid van de EU, Cooper, dat de geciviliseerdewereld met 2 maten moet meten in het omgaan met failed states en terreurregimes (zie artikel "van Pax Brittannica naar Pax Americana" in Kleintje Muurkrant 379).
Zo heeft zelfs het rechtse Amerikaanse Committee on the Present Danger de meerwaarde van de demokratische revolutie ontdekt. In een recent advies aan de Amerikaanse regering over het te voeren beleid inzake Iran (zie hier) komt het onderandere met de volgende adviezen: Heropen de Amerikaanse ambassade in Iran; zorg voor meer culturele, wetenschappelijke en professionele uitwisseling; Amerikaanse NGO’s moeten toestemming krijgen om in Iran te opereren; zorg dat jonge Iraanse activisten seminars over actievoeren kunnen volgen in de VS en elders op de wereld.
Tja, kunnen ze de lessen van de demonstraties in Seattle tegen de WTO top analyseren en leren toepassen. De vraag is natuurlijk of na die democratische omwenteling een strijd van de bevolking tegen de voor hen onvoorziene gevolgen van privatisering en deregulering, of hoe de afbraak van collectieve voorzieningen genoemd mag worden, dezelfde steun krijgt. Die kans lijkt klein.
dinsdag 21 december 2004
Marc Almond doceert nu moderne geschiedenis aan het Oriel College in Oxford. In een vroeger leven was hij actief bij het steunen van democratiseringsbewegingen in het toen nog communistische Oost Europa. Hij beschouwt zichzelf als een strijder uit de Koude Oorlog.
Teleurgesteld door de massale armoede en opportunisme in de voormalige oostbloklanden vindt hij het tijd om een boekje open te doen. Almond smokkelde persoonlijk tienduizenden dollars naar OostEuropese dissidenten en was één van de velen die dat deden. Er bestond een netwerk van allerlei stichtingen en liefdadigheidsorganisaties die bij elkaar miljoenen dollars achter het ijzeren gordijn smokkelden om deactiviteiten van dissidenten mogelijk te maken. In de jaren tachtig portretteerden de media de Praagse dissidenten als onbaatzuchtige academici, die door hun acties aan de bedelstaf gebracht werden. Dit terwijl ze maandelijks zo’n 600 dollar ontvingen. Nu zitten ze vooraan bij de nieuwe Europese politieke elite.
Of neem bijvoorbeeld Adam Michnik die nu een groot aantal media in Polen bezit met een waarde van zo’n pakweg 400 miljoen Amerikaanse dollars. Vroeger actief in de ondergrondse pers van Solidariteit, maar wel betaald door de CIA.
Volgens Almond werd de “people power” aanpak geboren in 1953 om Mossadeq in Iran ten val te brengen en her en der ingezet om het westen onwelgevallige regimes aan te pakken. Nu dus in de Ukraïne. Maar wat gebeurt er met de bevolking als het regime weg is, daar staan weinigen bij stil en zeker de media niet.
Wat te denken van de massale werkloosheid, het ongeremd handelen met voorkennis, groei van de georganiseerde criminaliteit, prostitutie en oplopende sterftecijfers?
maandag 20 december 2004
De privatisering van het geweldsmonopolie van de staat verloopt in relatieve stilte. Nu heeft de privatisering van nutsbedrijven, openbaar vervoer, gezondheidszorg (waaraan over niet al te lange tijd kan worden toegevoegd: het onderwijs) niet die betere dienstverlening opgeleverd waarmee ze aan de bevolking werd verkocht. Maar ja, binnenkort zijn er nog maar weinig economen die überhaupt weten dat er zoiets als nutsbedrijven bestonden. En wat de kiezer betreft: het heeft gewoon een nieuw monopolie opgeleverd waarover de burger niks meer te vertellen heeft. Zoals gebruikelijk in de democratie is dit alles uiteraard geen onderwerp van de verkiezingsprogramma’s geweest; de ideologievan het overhevelen van publieke taken naar de private sector staat immers ver boven verkiezingsprogrammas van partijen.
Eén van deze groeisectoren is die van de private legers, oftewel: huurlingen. Hiermee lijkt een forse stap gezet in de richting van privatisering van conflicten. Het biedt politici aan het thuisfront allerlei voordelen, geen gezeur over de troepen terug, geen reportages over treurende nabestaanden, of onderzoeken naar “collateral damage”, gebruik van verboden wapens of ander geneuzel. Nee, het is gewoon een dienst die ingekocht wordt en that’s it.
De regering Blair zag die voordelen al enige jaren geleden en in de beste tradities van “new” labour kwam ze met een discussiestuk voor publieke inspraak: Private Military Companies: Options for Regulation". Blijkbaar is de keuze niet: compleet verbieden van dergelijke legers, of het bestaan ervan negeren; maar gewoon: de markt haar werk laten doen.
zondag 19 december 2004
Op 12 oktober schreven we het eerste deel en werd het bedrijf “Custer Battles” hier geïntroduceerd. De reden was dat er gedonder in de VS was onstaan over de kosten die door bedrijven in rekening gebracht worden voor “beveiligingswerk” in Irak. Dat is geen taak van het Amerikaanse leger maar van ingehuurde bedrijven. Outsourcen en privatiseren, dat alles onder de kreet dat het dan efficiënter en goedkoper gaat. Custer Battle had weliswaar weinig ervaring met de beveiligingsbranche, maar verwierf toch het contract om de luchthaven van Baghdad te beveiligen. Voor een miezerige 16 miljoen Ameikaanse dollars.
Ze hadden ook alander klussen gedaan in het bevrijde Irak, zoals het omwisselen van de oude dinars (met de kop van Saddam) voor de nieuwe (zonder). Van beveiligen hadden ze niet zoveel verstand, maar van creatief boekhouden wel. Via valse facturen, “fake”zusterbedrijven op de Kaaiman eilanden en in Libanon, en nog veel meer van dat moois, werden de “bedrijfskosten” opgeschroefd. Inmiddels is de zaak voor de Amerikaanse rechters. En, naar de mening van de verdedigers van het bedrijf zijn er nog heel veel ander voordelen verbonden aan outsourcen en privatiseren: de Amerikaanse wetten gelden niet voor de situatie waarin Iraakse gelden gebruikt worden. Een belangrijke zaak, want als dit erkend wordt dan vervallen alle juridische procedures tegen fraude, mismanagement en hoe die zakkenvullerij dan ook genoemd mag worden; want het betrof gelden die door de tijdelijke Coalition Provisional Authority (CPA) werden verstrekt. En dus is niet de Amerikaanse regering of de Amerikaanse belastingbetaler de dupe maar de Irakese en ja, in dat geval geldt de Amerikaanse wet- en regelgeving uiteraard niet. De 20 miljard Amerikaanse dollars die door de CPA zijn uitgedeeld verkeren in een soort niemandsland, tenzij de CPA beschouwd wordt als een verlengde arm van de Amerikaanse regering.
zaterdag 18 december 2004
Ongeveer een jaar geleden alweer hebben we in Kleintje Muurkrant een kritisch artikel gepubliceerd over CSA (Centre for Self Awareness and Personal Development) met haar hoofdkwartier in 's-Hertogenbosch, dat artikel is hier te vinden. Ondertussen hebben daarop een heel stel mensen op onze Kleintje-discussie-site gereageerd en het zou kunnen dat menmsen die regelmatig onze webpagina's bezoeken en/of uitsluitend het papieren Kleintje lezen niet in de gaten hebben welke richtingen dat allemaal uitgaat. Daarom de nu volgende leestip.
donderdag 16 december 2004
David Blunkett heeft de pijp aan Tony gegeven. De druk op de minister van Binnenlandse Zaken om op te zouten was te groot geworden. Vooral het misbruiken van zijn positie om de kinderjuffrouw van zijn vloermat Kimberley Quinn versneld een visum te bezorgen heeft hem genekt. De Britse pers heeft bij de val van de minister een grote rol gespeeld. Zo gaat dat daar.
Zo gaat dat hier niet. Dat de prins der Nederlanden tijdens zijn actieve vertegenwoordigers-carrière her en der heeft rondgenaaid was voor onze nette pers taboe tot hij zelf postuum met een paar resultaten daarvan opde proppen kwam. Nu is de eerste foto van een Amerikaanse tuinarchitecte ineens tussen de vijftig- en honderdduizend euro waard. Wat ons bij de vraag oproept hoeveel de foto’s van de wipmatches tussen die drie “foute” dames en onze minister van Binnenlandse Zaken zouden opbrengen. Toch eens vragen aan die bijdehandjes van de zogenaamde roddelbladen. Puur academisch hoor, want we hebben die foto’s natuurlijk niet.
En als we ze wel hadden gehad zouden onze bladen ze toch niet hebben gepubliceerd. Wij doen dat niet hè. Wij doen dat in een dossier en stoppen het voor honderd jaar weg. Droevig.
woensdag 15 december 2004
Zegt die missing man nog even gauw dat ie nooit met het plan heeft rondgelopen om Juliana te laten opnemen in de psychiatrische afdeling van de Ursulakliniek wegens storing in de ruimte onder de tiara. Maar wat zegt mr. C.L.W. Fock, de sinds 1999 al missing zijnde oud-secretaris-generaal van Algemene Zaken? Dat in het kamp van Bernhard met figuren als de ministers Beyen, Staf, Mansholt en Klompé ten tijde van de Hofmansaffaire serieus werd gedacht aan het ontoerekeningsvatbaar verklaren van de koningin. Dan konden ze haar laten opnemen in de Ursula, Beatrix laten opvolgen en Bernhard dan alsnog Statthalter latenworden. Zij het in een andere setting. Wie had er gelijk? Gek, wij denken eigenlijk Fock. Om voor de hand liggende redenen.
Het was in die periode oorlog binnen de paleismuren. De opvattingen van duif Juliana en havik Bernhard zouden diametraal tegenover elkaar hebben gestaan en die controverse zou op de spits zijn gedreven door Greet die Bernhard ervan zou hebben beticht in de knip van Juul te hebben gezeten. Hij was zo kwaad dat hij per ongeluk een zaadlozing kreeg in de Verenigde Staten waaruit een tuinarchitecte ontsproot. Je moet het geloven willen. Misschien kan professor Schrage daar nog eens een boekje over opendoen in de toekomst.
Overigens droeg Fock ook al vroeg de nodige kennis over het andere Statthalter-verhaal. Zo kreeg hij ergens in 1950 bezoek van twee dames: de voormalig verzetsstrijdster Mieke Strooband en de voormalig caféhoudster Jeanette Kamphorst. De laatste kwam Fock waarschuwen dat de vroegere dubbelspionne Leonie Brandt op het punt stond met een manuscript naar Keulen af te reizen voor een ontmoeting met een Duitse uitgever. Dat manuscript bevatte vele details over het geheime leven van prins Bernhard, waaronder het verhaal over de brief die ZKH op 24 april 1942 naar Adolf zou hebben gestuurd met het aanbod om de boel hier namens de Führer te runnen. Kamphorst kon het weten want Leonie had bij haar thuis het manuscript uitgetikt.
Fock hoorde het verhaal aan en beloofde de zaak te zullen regelen. En dat gebeurde ook. Leonie’s materiaal werd inbeslaggenomen. Inclusief het manuscript. Waar dat is gebleven?
Fock mag het weten.
woensdag 15 december 2004
We keren terug naar Piet van Haut. De Belgische Heer Olivier, die in de loop der jaren zoveel onzin heeft uitgekraamd om de aandacht op zichzelf te vestigen dat niemand hem meer gelooft als ie wel de waarheid verkondigt. Niet over Dutroux in het Amsterdamse pedo-circuit (inmiddels bevestigd door Bart van W.*) en niet over de corruptie bij de rijkswacht van Knokke. Over dat laatste gaat ook het tweede gedeelte van de brief aan de brigade-commandant van Neufchâteau die wij gisteren zo kundig in tweeën knipten. Daar gaat ie:
“ ... Het is ook zo dat eerste wachtmeester Luc Corionen Frankie Deygers mij melding maakten als ik niet naar hun wil luister en de verhoortekst wil tekenen dat ik nooit meer uit de gevangenis zou geraken en dit mede door het toedoen van de brigade-commandant Ronald de Maertelaere, verbonden aan de rijkswacht te Knokke.
Ik wil u ook in kennis stellen dat er reeds sinds augustus 1998 een onderzoek loopt tegen de drie genoemde personen, verbonden aan de rijkswacht te Knokke. De onregelmatigheden die sinds zeer veel jaren gebeurd zijn door de rijkswacht te Knokke heb ik via een schrijven en persoonlijk gesprek overgemaakt aan eerste opperwachtmeester Freddy Vervaet, verbonden aan de rijkswacht te Brugge. Deze heeft mijn schrijven overgemaakt aan het Parket te Brugge.
Ik heb ook een schrijven gericht aan het Personeelsbeheer van de rijkswacht te Brussel die mij een antwoord gaf dat alles wordt onderzocht en indien nodig de nodige stappen zullen genomen worden nopens de genoemde personen.
Ik blijf erbij dat ik beschik over zeer belangrijke informatie betreffende Marc Dutroux. Ik ben getuige van het feit dat Marc Dutroux vroeger in het Boudewijnpark (pretpark Dolfinarium te Brugge) minderjarige meisjes en jongens aanwees en meenam via het toedoen van Jo Lintel die zetelde in het bestuur van het Boudewijnpark te Brugge.
Er werden ook pornobanden gemaakt waarop ik als minderjarige te zien ben. Met andere woorden: ik kan dus bewijzen wat ik momenteel neerschrijf! Ik vertel niets anders dan de enige en de juiste waarheid en wil dan ook dat ik op een normale manier kan verhoord worden. Ik zou dus opnieuw verhoord willen worden en wil ook hebben dat u dit schrijven of een kopie ervan zal overmaken aan de heer onderzoeksrechter die belast is met dit onderzoek.
Ik herhaal nogmaals dat ik volledig achter de inhoud van mijn eerste schrijven sta en die bevestig. Ik werd verplicht zogezegde verklaringen af te leggen en te ondertekenen die niet stroken met de werkelijkheid en dit in opdracht en door het toedoen van de rijkswacht te Knokke.
Ik hoop dat u het gepaste gevolg kan geven aan dit schrijven en hield eraan u hiervan in kennis te stellen en teken met de meeste hoogachting,
Piet van Haut”.
Wat van dit initiatief van Piet terecht is gekomen is ons niet bekend. Waarschijnlijk niks. Maar dat er iets vreselijk mis is met de rechtsgang in Knokke is wel waar. Zelfs als je de getuigenissen van Regina Louf en de andere X-getuigen door een fijnmazig zeefje haalt blijft er nog voldoende drab over om bijvoorbeeld eindelijk eens over te gaan tot het verhoren van burgemeester Lippens en diens Fortis-broer. Voordat de boel verjaard is. Stay tuned.
* zie de vorige boeiende aflevering van deze serie Brieven uit de nor van 7 december 2004.
woensdag 15 december 2004
Dat noemen ze debatten. Ratelt die meneer met dat valhelmkapsel en die ziekenfondsbril uit Capelle aan de IJssel dat ministers gerust hun ruzies op straat mogen uitvechten. Moet kunnen omdat het tijdens de paarse periode ook kon. Rare vrijbrief maar soit. Dus als Donner en Remkes met elkaar rollebollen over competenties is dat volgens die sprekende pop met die horrel oirbaar. Maar waarom vraagt dan niemand uit de Kamer-corral bijvoorbeeld of het juist is dat Remkes geen coördinator is geworden van het anti-terreurbeleid omdat ie te vaak alcoholische versnaperingen achteroverslaat? En dat ie ritmische oefeningen heeft gehouden met drie damesvan wie de achtergronden niet je dat waren (nee, geen kwartet voor zover wij weten). En dat de AIVD een deel van die vijfhonderd nieuwe agenten moet reserveren om Johan te behoeden voor verdere onverstandige escapades.
Waarom vraagt niemand dat? Waarom vraagt niemand zich af of een dergelijke “loose canon” eigenlijk wel de baas kan zijn van een ministerie dat zich in het brandpunt bevindt van onze schaduwgevechten tegen de baarden? Ter verdediging van onze eigen normen en baarden, pardon waarden. Hik.
Of is het adagium van de in 1995 overleden journalist Wim Klinkenberg “zet de meest chantabele mensen op de hoogste posten en je bent de baas in dit land” nog steeds valide?
Wat was dat ook weer met die secretaris-generaal van Justitie? En met dat Nederlandse koekoeksei dat in de nieuwe Europese Commissie is gedropt? Om maar eens een paar recente voorbeelden te noemen. Moet je nou echt een kale nicht zijn om dit soort vragen te durven stellen? Jezus! Mohammed!*
* doorhalen wat niet verlangd wordt.
dinsdag 14 december 2004
Als de autoriteiten echt willen dat je opzout dan krijgen ze dat over het algemeen wel voor elkaar. Nadat Jos van der Meer opnieuw meneer Belasting zijn gebit in het zand had laten zetten bij een conflict over te weinig afgedragen sociale lasten, werd hij niet veel later - op papier althans - toch uit de Rotterdamse prostitutiescene verdreven. Omdat in zijn glijhuizen te vaak dames met onjuiste papieren werden aangetroffen. Nou had onze Jos om eens wat te noemen wel "goeie" paspoorten in de aanbieding, maar als je je daarvoor eerst scheel moet wippen bedenk je je weltwee keer.
Toch was het niet voortdurend kommer en kwel. Van tijd tot tijd organiseerde de inmiddels in het rustieke Belgische Kapellen residerende vastgoedboer feestjes in zijn eigen clubs, waarbij de aanwezige dames en heren konden snorkelen tot ze Rotterdam aanzagen voor een lekke doedelzak. Wie bij dit soort festiviteiten aanwezig waren weten we jammer genoeg (nog) niet, maar uit pr-oogpunt moet Jos toch behoorlijk hebben gescoord.
Mogelijk heeft dat een rol gespeeld rond het trekken van "de kies" aan de ‘sGravendijkwal. Een ruïne die de gemeente Rotterdam graag opgeruimd zag om er te kunnen starten met de bouw van redelijk luxe appartementen.
En er gaan meer geruchten. Zo zou Van der Meer ook bezig zijn met het verwerven van aantrekkelijke pandjes in Delfshaven. Op schootsafstand van de Keileweg waar straks geen zak meer te doen is omdat de tippelzone gaat sluiten. Je bent ondernemer of je bent het niet.
Wij hebben de laatste film van Theo van Gogh, een politieke thriller over de dood van Pim Fortuyn, nog niet gezien. Maar we eten een filmblik op als dit soort elementen in de plot voorkomen. Toch zijn we er haast van overtuigd dat ze voor Binnenlandse Zaken en Justitie een belangrijke reden zijn geweest om niet al teveel aandacht te besteden aan de beveiliging van Fortuyn. Je moet er toch niet aan denken dat iemand die gefinancierd wordt door lieden uit de kring van een moordgozer als Jos van der Meer premier wordt! Hm? Stay tuned.
dinsdag 14 december 2004
Iedereen het intermezzo van 7 december al een beetje verwerkt? Niet gering hè? Dankzij Bart van W. weten we nu dat Piet van Haut niet uit zijn boordje converseerde. Piet zat inderdaad diep in de organisatie van Karel ("Alex") van Maasdam en verrichtte er zelfs administratieve activiteiten. Hij mag dan af en toe de waarheid wel twee beetjes bijbuigen, op dit punt was hij helemaal betrouwbaar. Vraag is welke namen, naast die van de BN-ers die Van W. in zijn e-mail opvoert als habitué’s van Boys Club De Amstel, indertijd Van Haut’s administratie opsierden. En wat die metzijn kennis heeft gedaan.
Een andere surprise was Van W.’s bevestiging dat Dutroux zich inderdaad ook in Amsterdam heeft gemanifesteerd. Ook dat spreekt in Van Haut’s voordeel. Maar door zijn af en toe elkaar tegensprekende verklaringen was in 1999 toen hij zijn brieven schreef aan de commandant van de gendarmerie van Neufchâteau de toon al gezet: Van Haut lulde maar wat.
Neemt niet weg dat hij na zijn eerste brief van 6 januari 1999 wel degelijk serieus bezoek kreeg. Bijvoorbeeld een maand later, op 5 februari. Naar aanleiding daarvan schreef hij de dag erop het volgende aan zijn favoriete commandant:
"U zal zich wel herinneren dat ik begin januari 1999 u een schrijven heb gericht in verband met de heer Marc Dutroux. Het is zo, dat ik vrijdag 5 februari 1999 bezoek heb gekregen van de heer Luc Corion en Frankie Deygers, verbonden aan de rijkswacht te Knokke als eerste wachtmeester.
Ik werd door deze twee eerste wachtmeesters verplicht de brief die ik jullie geschreven heb naar de rijkswachteenheid Neufchâteau volledig in te trekken. Ik diende te verklaren dat ik dergelijke brieven schrijf om uit de eenzaamheid te kunnen komen en het bezoek te kunnen verkrijgen van een politiedienst.
Ik diende ook te verklaren dat het sterker is dan mezelf en dat ik het niet kan laten om dergelijke brieven te schrijven. Ik heb dus verplicht moeten meedelen dat alles wat ik geschreven heb gelogen is.
Ik mocht ook geen afschrift, kopie ontvangen van het afgenomen verhoor en verkreeg ook het dossiernummer niet. Met de nieuwe wet Franchimont is het normaal gezien voorzien dat je een kopie kan krijgen.
Ik werd dus verplicht verklaringen te ondertekenen die ik helemaal niet heb afgelegd. Het is zo, dat er o.m. personen betrokken zijn bij de pedofiele zaak van Marc Dutroux die vroeger door het toedoen van de rijkswacht te Knokke beschermd werden, daar ze ook in aanraking kwamen met verkrachtingen van minderjarigen.
Deze persoon werd dankzij en door het toedoen van de rijkswacht te Knokke niet aangehouden. Het gaat hier om de persoon Cafmeyer die woonachtig is te Knokke."
Zo. Om het spannend te houden gaan we morgen verder met dit epistel van Van Haut. Want spannend is het. Wie tot ònze habitué’s behoort weet zich uiteraard nog als de dag van gisteren de artikelen voor de geest te halen die wij in deze context over de gebroeders Lippens hebben geschreven. Ook Knokkenaren. Van adel zelfs. De een is burgemeester, de ander de hoogste baas van Fortis. Niet gelezen? Dan bevelen wij u van harte de serie "Adel verplicht" aan op de "Followupsite". Verplichte kost voor de lekkerbekken onder u. Stay tuned.
maandag 13 december 2004
Het is een hellend vlak, een minister die over verstandig en onverstandig begint. Een beetje slimme minister doet dat dan ook niet.
De Betuwelijn dat lijkt het toppunt van een verstandige beslissing. Evenals steun aan Lenie ’t Hart of het goed inwerken van Kahn. Of het JSF besluit; het uitstellen van rekeningrijden; het blijven toestaan van het gebruik van gewolmaniseerd hout; het bouwen in uiterwaarden; of de blunders rond de ESF. Allemaal sublieme voorbeelden van het verstand waar Brinkhorst aan refereert. De volstrekte desoriëntatie van het OM inzake Bouterse, hash, tunnelvisies, Erik O of AIVD bewijsmateriaal is ook ontsproten aanHaags verstand.
Verstandig, zelfs extreem verstandig, is het extreme gedoogbeleid inzake de rol van de Mossad in Nederland; de Israëlische wapenhandel via Nederland en het samenwerken met Comverse.
Gedogen is verstandig. Falend beleid maskeren is verstandig. Den Haag barst van het verstand. Hoe verstandig is het bijbeunen van Kok? Het handje van Lubbers? Gouden handdrukken? Kersenhouten toiletpotten? Marmeren deurklinken?
Bernhard was niet echt op zijn briljants toen hij Greet inhuurde. Overigens, maar dit terzijde, wat moet Beatrix met 42 in ‘bernhard-groen’ gespoten Ferrari’s.
Waar zouden de buitenverblijven van de bouwheren zijn zonder al die verstandige beslissingen van mincapabele, slapende dan wel corrupte bestuurderen? Hoe verstandig is het om Breda te laten HSL-len. Of om de zwemtunnel te gunnen aan een onervaren bouwer, of om zomaar in de rondte te gaan slachten als er een beestje ziek wordt, of om te doen alsof we een integratiebeleid hebben, of…… pfffff. Het gaat mijn verstand allemaal te boven.
Verstandig was die ex-chauffeur van Brinkhorst die iedere keer als de minister zei haal me morgenvroeg maar op, vroeg waar dat ditmaal wezen moest.
Tot slot. Was het verstandig van Beatrix om met een gebroken been uit de Algarve terug te vliegen terwijl ze volgens de RVD in Italië op vakantie was?
Zand
PS
Bij deze biedt Kleintje Brinkhorst een opfriscursus ‘inburgeren’ aan met speciale aandacht voor de modules: verstand; gedogen; wenselijke corruptieniveaus; scheiding van kerk en staat; scheiding van regenten en staat; en vrijheid van meningsuiting.
maandag 13 december 2004
In de afleveringen 5, 7 en 14 hebben wij hem al een paar keer bescheiden geportretteerd: Jos van der Meer. Vastgoedboer en een goede vriend van Eddie “Pink Panther” de Kroes, die toen het erop aankwam over zulke goeie contacten bij Justitie bleek te beschikken. Verder onderhield Jos redelijk warme betrekkingen met collega Chris Thunnessen. Ook al een vastgoedboer die landelijke bekendheid verwierf als Shirley Bassey-likker. Wij brachten deze drie eminente Pimsteuners bij die gelegenheid in verband met de handel in softdrugs, zij het dat we toen ook al een licht prostitutiesausje over onze Jos uitserveerden. En juist over datlaatste onderwerp ontvingen wij vandaag boeiende correspondentie. Daaruit leerden wij ondermeer dat Van der Meer zo rond 1996 in de Rotterdamse prostitutie opdook. Eerst als dikbetalende cliënt, korte tijd later als eigenaar van een als een paardenleut groeiend aantal sekstenten. Zo nam hij de Mayfair over, de Ritz, The Office en Je t’aime.
De Ritz was afkomstig uit de boedel van de Miljardair, het lieflijk opperhoofd van de gelijknamige bende, die een tijdlang een van de grootste organisaties van Europa was op het gebied van de vrouwenhandel. The Office moest na enige tijd weer zijn deuren sluiten wegens, jawel, vrouwenhandel en Je t’aime werd doorverkocht aan een zetbaas, die in gezelschap van zijn bedrijfsleider, diens collega bij de Ritz en nog een stel heren uit de branche in 1998 achter het gaas ging wegens ... vrouwenhandel. Word je allemaal niet vrolijk van.
Jos bleef bij dit alles buiten schot en een plotseling oplaaiend conflict met meneer Belasting sloot hij ook al winnend af. Je vraagt je af of al dit soort informatie ook bij Binnenlandse Zaken in het dossier-Fortuyn terecht is gekomen en of dat aanleiding is geweest tot een wat lakse houding bij de AIVD waar het de beveiliging van Fortuyn betrof. Academisch gedreutel? Misschien wel. Daarom gaan we in de volgende aflevering gewoon weer door met Jos. Want je kan wel speculeren tot je een ons weegt, het helpt voor geen kwartje. Stay tuned.
maandag 13 december 2004
In maart 2003 bracht het Britse blad Private Eye een wat jolig bericht naar buiten. Zo jolig, dat de redactie er in het meest recente nummer opnieuw gewag van maakte. Begin 2003 zocht een inwoner van de Londense wijk Mayfair contact met minister Blunkett van Binnenlandse Zaken met een klacht. Of hij niks kon doen aan de overlast in de straat waar de bewoner zijn stulpje had. Ben je een sloeber uit Westend kan je het schudden met je klacht en word je vriendelijk verzocht je te laten nakijken. Maar woon je in Mayfair wil het blijkbaar nog weleens lukken. Blunkett gaf namelijk opdracht aan de Metropolitan Police om de zaak tot op de bodem uit te zoeken. Het ging ook niet om een kleinigheid. Twee jongens deden nondeju geregeld aan “belletje trek” en daar moest paal en perk aan worden gesteld. Er gingen een paar dienders op pad en die vonden al redelijk snel uit dat het ging om twee leerlingen van de St. George basisschool. Die kregen een flinke schrobbering. Wat dacht je wat! Case closed. Bewoner tevreden. Of liever: bewoonster. Het was Kimberley Quinn. De hoogpolige vloermat van de minister van Binnenlandse Zaken, die hem wat later verzocht om haar kindermeisje met gezwinde spoed een visum te bezorgen.
Ze blijven aan de overkant dus zagen aan de poten van David’s ministerszetel. Met zijn allen. En wij staan daar in ons eentje een beetje lullig met een figuurzaagje te frummelen om de stoel van Remkes te demonteren. Ongelofelijk. Straks gaat ie misschien weer naar Thailand. Op Kerstreces. Nou maar hopen dat er een flink koppel AIVD-ers meegaat, want anders moeten we straks van Zand weer horen dat ie daar met een juf aan het knoeien is geweest die zowel deel uitmaakt van Osama’s inner circle als van een hero-exportbedrijf in Bangkok. Lekker dubbel op. Laten we samen bidden onder de boom. Stay tuned.
zondag 12 december 2004
Raoul Berthaumieu verhuisde met zijn ouders in 1958 vanuit België naar Canada. Zijn vader verzamelde daar de nodige pegels met een batterijfabriek en de import van auto’s. Toen hij ziek werd nam zijn zoon het van hem over. Raoul boerde niet beroerd, maar zag het na een tijdje toch niet meer zitten in Canada en trok naar Californië. Daar stapte hij in de wereld der louche financiën. Hij kreeg drie bankjes onder zijn beheer en breidde zijn activiteiten uit naar Oost-Azië. Beginjaren negentig liep het voor het eerst fout en belandde hij in de petoet. Daar ontmoette hij nuttige kennissen,die op hun beurt ook weer kennissen hadden. Zo raakte hij thuis in het milieu van de grote zwendelbaronnen, die via zogenaamde boilerrooms op grote schaal waardeloze aandelen de lucht inpompten, ongedekte promesses uitgaven, kleine banken opkochten, die gebruikten om een stoot avontuurlijke gelden wit te wassen en ze vervolgens met een miljardenschuld achterlieten. Raoul en zijn vrouw (de advocate Sylvie Sainlez) werden daarbij dikke mik met figuren als Rakesh Saxena, Sherman Manzur, Tariq Ahmad, Regis Possino en ... Adnan Khashoggi, de vriend en buurman van Felice Cultrera.
Nadat dit Ocean 8-team midden jaren negentig ervoor had gezorgd dat de Bank of Commerce in Bangkok de gedaante aannam van de ruïne van Brederode en haar achterliet met een zwart gat van meer dan 2 miljard dollar, stapte het kort daarna de lobby van de General Commerce Bank in Wenen binnen voor hetzelfde kunstje. Die ging voor 1 miljard het schip in.
Zoals gezegd maakte het team bij die operatie gebruik van de waardevolle diensten van de Investment Bank Luxembourg. Dezelfde bank die de was deed voor de boys van Air Holland en hun Surivrienden. De top van IBL werd door de oh zo deftige Maurizio Sella haastig op straat gekeild en één ervan belandde meteen in de petoet. Samen met Raoul Berthaumieu en een paar katvangers. De nieuwe staf moet de boel weer wat oppoetsen onder leiding van Bruno Agostini. Een onbevlekte gozer? Natuurlijk niet. In het recente verleden dook hij bijvoorbeeld op in een artikel van Le Monde waarin hij tot een van de sleutelfiguren van het inmiddels onder de wol gestopte Parmalatschandaal werd gebombardeerd. Zo werkt dat in Italië. Of moeten we zeggen in Europa? Stay tuned.
vrijdag 10 december 2004
September 2002 kreeg onze sprekende pop uit het Torentje een brief van Tony Blair. Voor his eyes only. Mocht ie dus met niemand over lullen. Het ging om de overval op Saddam à la Gleiwitz. Net als Adolf zoek je een smoes en je valt een land binnen. We nemen maar aan dat Balkie die brief ook echt gekregen heeft. Want wat meldt het Financieel Dagblad? Dat een stel onverlaten systematisch de brievenbussen heeft geleegd van het Haagse appartementencomplex waar ook Jan Peter zijn kamp heeft opgeslagen. En als het zo uitkomt pyjamasessies houdt met de boys van devakbeweging. Nou zou het alleen maar gaan om bankafschriften, maar we kunnen ons voorstellen dat de boefjes in het geval Balk aandacht hadden voor de hele reut. Even de inhoud noteren en wegwezen. Hoe lang die operatie heeft geduurd is nog niet naar buiten geheveld, maar het zal je gebeuren dat zo’n briefje van Tony Baloney is gecopieerd. Niet aan denken. Om nog maar te zwijgen over andere opties. Niet dat we gelòven dat Jan Peter in de voetstappen treedt van onze ondeugende minister van Binnenlandse Zaken. Maar als je Lodewijk de Waal 's nachts al over de vloer hebt, dan is alles mogelijk. Waarden en normen of niet.
vrijdag 10 december 2004
Op vrijdag 12 november jl. meldde onze columnist Zand voor het eerst dat minister van Binnenlandse Zaken Johan Remkes van tijd tot tijd wat slordige keuzes maakt als hij op zoek gaat naar een dame voor een paar gezamenlijke hoogstandjes. De toch al zwaargeplaagde jongens van de AIVD hadden geconstateerd dat “ome Loeks” bij twee gevallen de heuvel had bestegen van partners met drugsconnecties en eenmaal van een exemplaar die een jihadclub in haar mobieltje had opgeslagen. Voor een minister van Binnenlandse Zaken elders in de EU minimaal een zaak die brede aandacht zou krijgen in de mainstream pers. Naaralle waarschijnlijkheid gevolgd door een Marche Funèbre voor de carrière van de betrokken minister.
Zo niet bij ons. Om allerlei redenen die ons tot nu toe duister zijn gebleven werd onze toch niet zo kinderachtige openbaring gewoon doodgezwegen. Misschien gaat het in dit soort gevallen om een afspraak tussen de RVD en de mainstream pers. Zoiets van “Kan gebeuren jongens, maar Johan zal in het vervolg beter uitkijken. Zand erover”. En de heren van de AIVD hebben de drie dames stevig op het hart gebonden verder hun lippen op elkaar te houden.
Is overigens vaker gebeurd. Toen journalist Rob Vuurens zich bij ons meldde met vragen over deze kwestie vertelden wij hem in het voorbijgaan iets over het min of meer analoge geval van voormalig Minister van Defensie Henk Vredeling. Ook hij gorgelde nogal eens met alcohol en ook hij drapeerde zijn pantalon menigmaal over een vreemde stoelleuning om hem eens flink van jetje te geven. Althans volgens rubberzolen van de militaire inlichtingendienst uit dat mobielloze tijdperk van het kabinet Den Uijl, waarin ze soms handenvol werk hadden om de drift van de minister te beteugelen cq. om de schade te beperken. En waarbij ze soms gebruikmaakten van de irreguliere assistentie van het schaduwcommando van de Prins* .
Een van de dames met wie Henk het paradijs betrad was volgens de speurneuzen Viola Enkelaar ofwel Viola van Emmenes ofwel Viola Holt.
Dat was kaassie voor Rob Vuurens die met het hele verhaal inclusief de Remkes-inleiding de manager van Viola benaderde. Het enige dat hij tot nu toe wist los te wurmen was dat Henk een huisvriend van de Enkelaars was geweest en in die hoedanigheid wel eens overnachtte in huize Enkelaar. Op een logeerbed. Wat doet de manager? Die belt de AIVD, vertelt meneer Van Steen wat ze heeft gehoord en vraagt hoe dat nou zat met Viola en Henk. Van Steen wist van niks. En zo hoort het ook. Maar belt daarna wel als een dumdumkogel met Vuurens en vraagt hem of hij inzage heeft gehad in een paar dossiertjes van Remkes. Is dat lachen of is dat huilen? Dat is humor. Stay tuned.
* Zie de serie “Het schaduwcommando van de prins” op de site van De Morgenster en in Kleintje Muurkrant 337 tot en met 342
donderdag 9 december 2004
Coca-Cola en Pepsi moeten hun klanten in India voortaan waarschuwen dat er pesticiden in hun cola zitten. Het Indiase hooggerechtshof verplicht de twee bedrijven om over een gepaste tekst op hun etiketten na te denken. De advocaten van de frisdrankgiganten hadden aangevoerd dat er onmogelijk een vast cijfer kan worden geplakt op de giftige stoffen in Indiase cola. Maar het hooggerechtshof staat de bedrijven alleen toe te vermelden dat de hoeveelheid pesticiden onder de gevarengrens blijft. De mensen hebben het recht te weten wat ze drinken, luidt het oordeel.
De twee Amerikaanse colamerken hebben in de jaren negentig bijna dehele Indiase frisdrankmarkt veroverd. Maar in augustus vorig jaar veranderde dat succesverhaal opeens in een nachtmerrie. Toen maakte het Centre for Science and Environment (CSE), een milieugroep uit New-Delhi, bekend dat in India geproduceerde Coke en Pepsi een niet onaanzienlijke dosis bestrijdingsmiddelen bevatten. Het grondwater en de suiker die de bedrijven gebruiken, zijn onder meer verontreinigd met Lindaan, DDT, Chlorpyrifos en Malathion. Die residu's kunnen bij het productieproces blijkbaar niet helemaal verwijderd worden. Bestrijdingsmiddelen als Lindaan en DDT zijn in Europa al lang verboden. Lindaan kan onder meer lever en nieren aantasten. Het Indiase parlement en verscheidene scholen verboden prompt de verkoop van de twee frisdranksoorten in hun kantines. Ook het Central Food and Technological Research Institute (CFTRI) - een openbare instelling - vond bij latere tests in alle flesjes Cola en Pepsi hoge hoeveelheden Lindaan. Die antireclame maakte een einde aan de zegetocht van de twee colamerken in India. Later kregen de twee bedrijven ook nog eens de wind van voren omdat verscheidene van hun vestigingen enorme hoeveelheden grondwater verbruiken, wat ten koste gaat van de landbouw in de buurt. De zaak maakt duidelijk dat India met een groot grondwaterprobleem zit. Coca-Cola en Pepsi zeggen dat ze het water dat ze voor hun frisdranken gebruiken, meermaals zuiveren en toch niet alle residu's weg krijgen. "Dat wijst op een extreem hoge vervuiling met pesticiden", zegt Sudhirendra Sharma, een waterexpert die als adviseur voor de Wereldbank en de Verenigde Naties werkt. Volgens Sharma hadden Indiase beleidsmakers al lang een einde moeten maken aan het zware gebruik van pesticiden in de landbouw. Zie www.cseindia.org en www.indianet.nl/in-cola.html
woensdag 8 december 2004
Vanaf het moment dat de ploeg van de met Willem Endstra cs. verbonden Jaap de Bode zich triomfantelijk een weg baande naar de hoogste posities bij investeerdersvereniging Fecundo boterde het niet echt met penningmeester Manuel Suurs. Dat moge bijvoorbeeld blijken uit een mailtje waarmee secretaris L.K. op 10 augustus van dit jaar Manuel verraste en waarin ondermeer Londen en het raadselachtige Ghana werden opgevoerd *.
Een paar citaten daaruit:
“Beste Manuel,
Afgelopen zondag stuur je mij een sms-bericht dat Ghana en Londen weer op de rit staan.
Van Danny begrijp ik dat vandaag pas de via hem in Ghana bekende advocaat de zaak in behandeling heeft genomen. Die zaak heeft hij gisteren pas in handen gekregen.
Daarnaast blijkt een aantal personen -ons verder ook bekend- dat de heer Karel Timmermans aan de hand van door jou in jouw hoedanigheid van penningmeester van Fecundo verstrekte informatie “geld aan het lenen is” op basis van “het reddingsplan NWC e.o.”.
Op basis van de aan de heer Timmermans (ik citeer) “toekomende, gegarandeerde gelden, bekend bij de heer E. Suurs” wordt nu dus geld geleend, wat wij conform een afspraak van 4 augustus jl. binnen het bestuur van Fecundo niet meer zouden doen”
Op 16 augustus doet K. er nog een schepje bovenop:
“ ... Jij hebt nooit de interesse gehad om de gelden van de heer Timmermans volledig te gebruiken voor alle leden/intermediairs. Alleen degenen die jou zouden helpen. Ik wil je wijzen op de gelden die jij vanuit Fecundo hebt gebruikt voor deze constructie met Timmermans en de toezegging dat dit geld terug zou komen op 6 augustus staat ook. Die laatste datum is nu voorbij en jij moet een oplossing vinden.
Ik zal het voormalige bestuur eveneens vragen of zij jouw verhaal in Ghana en Londen met de heer Karel Timmermans als oplossing zagen en of daarover een afspraak binnen het bestuur aanwezig was”.
Inmiddels weten we dat het Londense en ook dus het Ghanese zwaard in begin deze maand nog steeds boven het hoofd van Manuel Suurs bengelden. We vragen ons nu toch in gerede af wie nou eigenlijk die Timmermans is en wie met Fecundo-poen grote sigaren heeft opgestoken in Londen en Ghana of all places. Stay tuned.
* Zie ook aflevering 134 dd. 2/12/04
dinsdag 7 december 2004
Opnieuw wordt er een poging ondernomen Fecundo uit de sinaasappelenpulp te trekken. Veel enthousiasme hebben de initiatiefnemers niet aangetroffen bij de investeerders. Maar na de zeperds van de Jaap de Bode cs. is dat natuurlijk wel begrijpelijk. Aan iemand zijn giegel kan je niet zien of ie betrouwbaar is. Maar goed, de nieuwe Fecundo-leiding zocht onze hulp als intermediair via de volgende mail:
(Soest 7-12-2004)
Geachte lezer,
Ik heb met verbazing de laatste maand de verschillende reacties gelezen in uw media. Ik vind het nu tijd dat bekend gemaakt mag worden wie er de afgelopen maand alle inspanning heeft verricht om medede belangen van de investeerders veilig te stellen. Inderdaad waren er voldoende gieren boven het lijk en elke keer is er een flinke hap uit het lijk gevreten. Onze organisatie heeft de opdracht van een handvol investeerders aanvaard te onderzoeken hoe dit heeft kunnen plaats vinden. Welnu, de bijdrage die een deel van de investeerders heeft gedaan is op zeer onverantwoorde wijze besteed. Met name speculatie, depotstellingen aan Boitelle en transacties die niet het doel hadden de investeerder uitzicht te bieden op resultaat. Als organisatie hebben wij de afgelopen maand volledig in de anonimiteit kunnen werken aan het herverkrijgen van de posities in Costa Rica. Wat voor de volle 100% is gelukt binnen twee weken, te weten met ingang van 22 november 2004.
Wij hebben echter gemeend de overige investeerders in de gelegenheid te stellen zich aan te sluiten bij onze acties. Dat is ons zwaar tegengevallen vandaar dat wij ook het bestuur van Fecundo hebben overgenomen om de belangen van de investeerders te kunnen behartigen. Echter, tot op de dag van vandaag is het kassaldo Fecundo 100 euro en het bank saldo 1200 euro's. Onze opdrachtgevers hebben gemeend dat wij een heilloze strijd aan het voeren zijn het lijk te reanimeren. Na voldoende studie is gebleken dat de positie in Costa Rica ruim voldoende perspectieven bied om de zaak te reanimeren. Ik heb voldoende aanwijzingen dat het met de volledige achterban van de vereninging 100% haalbaar is de stuctuur weer rendement vol te herplaatsen bij alle belanghebbenden. Maar zonder steun van alle belanghebbenden kan het eenvoudigweg niet zo zijn dat iedereen meelift op het resultaat dat wij nu hebben bereikt. Vandaar dat ik nu een oproep plaatst in dit medium om een ieder die het belangrijk vindt belang te hebben bij haar investering dit ook daadwerkelijk uitvoert overeenkomstig de gemaakte afspraken. Wij hebben voldoende aanwijzingen om een ieder die zich tijdens haar bestuursperiode van Fecundo onverantwoord heeft opgesteld aansprakelijk te houden voor mismanagement.
Alle andere acties die wij als organisatie zullen ondernemen om gelden die in het verleden verdwenen zijn, houden wij liever nog voor ons. Wij zullen u via dit medium publiekelijk op de hoogte houden en de leden van Fecundo kunnen via de website informatie verkijgen. Voor dit moment vinden wij het voldoende u met deze informatie te voorzien.
Hoogachtend,
St Furia,
St Mars,
St Waarborg Furia,
St Fecundo.
B. J. Koole (bestuurder).
Ja, je weet het niet. Het kan vriezen, het kan dooien. Net als buiten. Het enige dat we kunnen doen is de vinger aan de navel houden. Vooral om te zien of de bad guys inderdaad de rekening krijgen gepresenteerd. Stay tuned.
dinsdag 7 december 2004
Fasten your seatbelts. Krijgen we daar een reactie op onze voorafgaande artikelen in deze serie. Dat wil je niet weten. Of eigenlijk: dat wil je wel weten. Daar komt ie:
“Geachte redactie,
Eind jaren tachtig was Piet van Haut actief als “administratief medewerker” van Karel van Maasdam, woonachtig Insulindeweg 106/D. Hij verstrekte hand en spandiensten voor bovengenoemde. Ook figureerde hij in pornofilm(s) met minderjarigen, waaronder ik, opgenomen in recreatiepark De Eemhof. Rohypnol en cocaïne waren het toverwoord dat iedereen liet schitteren als Brad Pitt. Om later geconfronteerd te worden met het materiaal dat bij tegenwerking opgestuurd zou worden naar ouders. Ook deslachtoffers werden gechanteerd en gemanipuleerd.
Deze film kwam tot stand in samenwerking met de heer Lothar Glandorf, die hiervoor de materiaaltjes leverde, allen veertienjarigen. Het transport werd geleverd door “Duitse Willie”, een pedofiel die tegen betaling jongens ronselde o.a. op het Centraal Station en DE kinderprostitutiestraat van Nederland, de Paardenstraat (nabij het Rembrandtplein) te Amsterdam.
De Festivalbar was in die tijd de “place to be” voor pedofiel Nederland. Professor Van Rhoon, Ed van Thijn en heren van Justitie wisten deze plek zonder navigatiesysteem feilloos te vinden. Na een paar drankjes werden de heren ook vrolijk om de hoek geëscorteerd, waar zich toevallig een “clubje” (te weten Boys Club de Amstel) had gevestigd die indertijd gerund werd door de heer Kröner.
Een zakenpartner van hem werd geliquideerd in de jaren ’90, een kennis van de Dominee, die daar ook regelmatig kwam. Paul de Leeuw en Eddy (de spreekbuis van Cash en Carlo) e.a. vertoefden hier ook graag. André van Duin liet zich hier ook graag rectaal onderzoeken.
Maar goed ... terugkomend op Piet van Haut. Deze fantasierijke karikatuur kwam ook op de proppen met ene Marc, later bekend als het Monster van België. Deze Marc had contacten met Duscedo, het imperium van de heren Tukkers en consorten. Met aan de touwtjes van het marionettenbeeveetje Charles Geerts. Je weet wel. Die ja. Scala had in die tijd een bloeiende handel die onderandere verkocht werd in de Utrechtsestraat. Er schijnt ook ergens een bewakingsvideootje te liggen van deze videotheek, waarin de heer Salomonson, bekende voor ingewijden, hier een aantal videootjes koopt voor een van zijn cliëntèle. Een familielid daarvan is vrij recent overleden.
Deze bandjes werden graag bekeken op de Keizersgracht 497. Het liefst in een donkere kamer die niet bedoeld was voor het ontwikkelen van foto’s. Ik kan het weten...
Stay tuned en happy Christmas,
Bart van W.
Ex-cabaretier/schrijver.”
Wij hebben voor we deze mail aan de openbaarheid prijsgaven nog aan Bart gevraagd of wij zijn identiteit moesten beschermen. Dit was zijn antwoord:
“Na de aanslag op mijn leven is het in bepaalde kringen niet meer geheim dat ik anonieme beschermde kroongetuige ben geweest. Afdrukken dus. En die rechtzaak tegen de Staat der Nederlanden komt er toch wel, als mijn advocaat (mr. Martin de Witte) de gefinancierde rechtshulp rondkrijgt tenminste. Dus vroeg of laat kom je toch wel in de media. Laat maar komen. Ik ben niet bang meer...
MvG (met vriendelijke groet)
Bart van W.
maandag 6 december 2004
Het schandaal rond de Britse minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett wordt elke dag verder opgepompt. Volgens de Sunday Telegraph van gisteren zouden twee van zijn topambtenaren op 13 augustus rond de tafel hebben gezeten met zijn hartewens Kimberley Quinn en haar kleine batterij advocaten. Die ambtenaren waren respectievelijk Jonathan Sedgwick, David’s belangrijkste privé-secretaris, en John Toker, het hoofd van de Britse RVD. Vooral de aanwezigheid van die laatste is een staaltje buiten boord plassen van David en daar zijn natuurlijk ook weer vragen over gesteld. Of die berichten juist waren.
Inzet van het gezellig samenzijn zou de erkenning vanKimberley zijn gewest dat haar huwelijk met meneer Quinn in wezen een lege doos was. Die erkenning zou David’s wettelijke positie ten opzichte van zijn kinderen versterken. Haar advocaten zouden volgens het blad de onderhandelingen nauwkeurig hebben vastgelegd. En die zo nodig, waarschijnlijk tegen een frisse vergoeding, met de nodige fanfare naar buiten dragen. Gezellig dus, dit gehannes over de hoofdjes van de kinderen. Van wie er een zelfs nog achter Kimberley’s navel huist.
We beginnen een beetje op die ouwe Romein te lijken die steeds maar riep dat Carthago vernietigd moest worden. Nou zijn we er niet op uit om Johan Remkes te vernietigen, maar we zouden toch wel heel graag willen weten waarom de scabreuze escapades van ónze minister van Binnenlandse Zaken niet voor het voetlicht worden getrokken. Waar ze thuishoren gezien de politieke impact. Of moeten we soms in het Engels gaan schrijven om gehoor te krijgen? Stay tuned.
maandag 6 december 2004
Toch leuk als je af en toe eens voor de muziek uitloopt. In het artikel “Holland Overzee” van 27 februari 2000 op de site van de Morgenster maakten wij al melding van de niet zo frisse praktijken van de in Nederland gevestigde Indoverbank. Een dochter van de Bank Indonesia die in handen is van de centrale overheid in Djakarta. Indover zou volgens dat artikel via een listige contructie meer dan een miljard dollar hebben uitgeleend aan bedrijven die onder controle stonden van de familie Suharto.
Wat brengt het FEM Business vandaag naar buiten? Dat Indover al jarenlang corrupt is.De bank heeft zich ondermeer schuldig gemaakt aan het verstrekken van leningen op grond van politieke of persoonlijke voorkeuren. Daarnaast hebben de directieleden zichzelf nog een heftig potje zitten te verrijken en handelde de Raad van Commissarissen in kilo’s machtsmisbruik. Het werd zelfs zo bar dat de Nederlandsche Bank in de jaren negentig een paar keer bij Indover aan de noodrem is gaan hangen.
Het Indonesische OM kan de dochter van de centrale bank niet voor de kadi trekken omdat er geen rechtshulpverdrag bestaat tussen Nederland en haar voormalige wingewest. Zelfs documenten die nuttig zouden zijn voor het afronden van het onderzoek kunnen de Indonesische snuffelaars vergeten. Fijn om bij zo’n bank te werken. En zo lucratief.
Het FEM beschikt overigens over een bloemrijk dossier. Dat wordt dus smullen in de nabije toekomst.
maandag 6 december 2004
Als alles volgens planning verloop wordt Joesjenko bij de volgende verkiezingen in Oekraïne verkozen tot president. Er moet nog veel gevlagd, gezongen, gesproken en geyelld worden. Er moeten nog heel wat gamellen met voedsel, koffie, soep, glühwein en andere versnaperingen worden aangerukt. Kratten vol medicijnen, slaapzakken en ander gerief worden aangesleept. Maar het zal lukken. De democratie zal zegevieren.
Waar al die steun vandaan komt? Uit ons vrije westen. Van buitengewoon democratische clubs als USaid, Freedom House en natuurlijk het Open Society Institute van George en Mabel. Schrijft de Guardian: “Joesjenko kreeg instemming van het westen en een vloed aan geldstroomde binnen bij groepen die hem steunen. Van de jeugdorganisatie Pora tot aan verschillende websites van de oppositie”. Of de neo-nazigroepring Una-Unso ook poen heeft gekregen is aan twijfel onderhevig. Maar het doel heiligt de middelen, dus je weet maar nooit. Una-Unso heeft de lieflijke swastika als symbool gekozen en zich daarmee eveneens achter Joesjenko geschaard. De reden daarvoor ligt mogelijk in het feit dat Joesjenko en zijn steeds vaker in beeld komende blonde loodsvis vorig jaar ernstig hebben geprotesteerd tegen de sluiting van de socialistische krant Silski Visti. De regering besloot tot die maatregel nadat in de krant een artikel was verschenen waarin stond dat 400.000 Joden deel uitmaakten van de Duitse invasiemacht die in 1941 Oekraïne. De toekomstige president en zijn aanhang kraaiden dat de regering met die sluiting de oppositie monddood wilde maken. De vrijheid van meningsuiting was met voeten getreden!
Ja, zo kan je het ook zien, hoewel zo’n zware maatregel wat ons betreft ook te ver gaat. Maar wij hebben makkelijk lullen. Bij ons dreigt geen democratische overval van figuren als George en Mabel. Het is overigens wel vreemd dat we dit soort dingen nooit horen van de grote grijze geitenbrijer van de NOS. Nou ja, vreemd.
maandag 6 december 2004
Heel wat heisa bij de haantjes. Er is een tas met semtex verdwenen van vliegveld Charles de Gaulle. Die semtex is zonder ontsteking niet gevaarlijker dan een doos met chocola. Aldus een Franse woordvoerder. Maar het lullige is dat het spul in de tas was gestopt door een vlijtige anti-terrorisme eenheid en dat die tas vervolgens tussen een hoop bagage was verstopt. Om snuffelhonden te trainen. Jammer maar hélas, de honden waren verkouden en roken niks. Tas weg, semtex weg. Nu zijn die bijdehante hanen bang dat een of andere toerist straks ergens in de wereld door de douane wordtaangehouden met een tasje semtex. Nou, dat is een optie. Erger wordt het als de tas per ongeluk in verkeerde handen is gevallen. En nog erger als de tas bewust is weggetoverd in de richting van een groepje baarden. Zeg eens wat, om iets uit te lokken of zo. Zien we ufo’s? Waar kwam de springstof vandaan die in Madrid werd gebruikt om Al Qaida op de Europese kaart te zetten? Juist. Zouden nou dezelfde krachten aan het werk zijn geweest om zo’n onbenul als Gijs de Vries tot Europees coördinator op het gebied van het baardenterrorisme te benoemen? Je moet er niet aan denken. Is er nog een bakkie koffie? Doe maar lekker sterk.
zondag 5 december 2004
Wel twee artikelen gisteren in De Telegraaf over “Tongo”. De justitiële operatie waarbij de kleurrijke organisatie van de voormalie Air Hollandbaasjes Gruythuysen en Van Dormael werd opgeblazen. Uit een Marowijne aan processen verbaal destilleert de krant het spannende verhaal van een stel Surinamers dat contact zocht met een paar directeuren van een vleugellamme Nederlandse luchtvaartmaatschappij en de handen aan de pomp sloegen om poedergeld via Engeland en Luxemburg van een legale tint te voorzien. En zo de luchtvaartmaatschappij voor een crash te behoeden en daarnaast nog een paar leuke eurocenten te verdienen.
Meestal worden dit soort lieden door de vlijtigste Bernhardwasserettevan Nederland “drugsbaronnen” genoemd. Zelfs een meneer van eenvoudige komaf die ooit werd gearresteerd achter een bord zuurkool en met Studio Sport op de buis ontving dat predikaat. Gelukkig onthield de krant zich ditmaal van deze gewoonte. Maar ook van het adagium “Follow the Money”. Oh zeker, in een op pagina twee weggestouwd artikeltje wordt gemeld dat er sprake was van sporttassen vol avontuurlijke poen die in parkeergarages van hand tot hand gingen. En zelfs de voor Kleintje Muurkrantlezers al vertrouwde Raoul B. wordt opgevoerd. “Een persoonlijke vriend van de beruchte wapenhandelaar Khashoggi”, die in de VS en Oostenrijk een paar wandaden achter de rug had. Maar dat was het wel. Daarna keren we terug naar het pagina-grote artikel waarin plotseling zelfs Willem Endstra weer eens van stal wordt gehaald en diens rol bij het van de grond trekken van het vliegveld Niederrhein. Niets over de Luxemburgse bank die bij dit gebeuren een cruciale rol heeft gespeeld en die in kringen die het weten kunnen wordt vergeleken met de Pakistaanse Bank of Criminals and Crooks International (BCCI). Niets over Maurizio Sella en eigenlijk ook niks over Raoul Berthaumieu, Adnan Khashoggi en Felice Cultrera. De echte baronnen. Misschien komt het nog. Stay tuned.
zaterdag 4 december 2004
Het is niet zo verwonderlijk dat de snuffelbrigade van het Rotterdamse OM geen enthousiast onthaal kreeg in Luxemburg bij het navlooien van de witwasconstructie die Air Holland in de lucht hield. Allereerst omdat het nogal genant is dat het spoor naar filialen van de Italiaanse Banca Sella leidde met aan het hoofd Maurizio Sella, president van de Italiaanse en Europese bankiersvereniging en gedoodverfd minister van Financiën in Berlusconi’s toekomstdromen.
Maar daarnaast had het team de assistentie nodig van Carlos Zeyen, de substituut die speciaal is aangesteld voor de bestrijding van dit soort geintjes. En Carlos heeft geen onbevlekt verleden.Daarmee is hij geen uitzondering in het OM-wereldje. Wij kunnen in Nederland ook zo iemand opnoemen die menig scheve schaats op het ijs heeft gezet. Soms zelfs na een nacht lichte vorst. Carlos behoort echter tot een wat hoger echelon. Hij is bijvoorbeeld dikke mik met Adnan Khashoggi, de handelaar in internationaal ongerief, en diens loodsvis in ruig financieel water Raoul Berthaumieu. Beide heren hebben sterke banden met de Investment Bank Luxembourg, een van de Luxemburgse vehikels van Maurizio. Begrijpelijk dus dat Zeyen niet erg happig was toen de jongens uit Rotterdam graag even in de boeken van die bank wilden neuzen. Weliswaar over een lullig gevalletje witwassen van Nederlands poedergeld maar voor je het weet zit je met grotere peren. Kom je misschien terecht bij een andere vriend van Adnan die vlakbij hem woont in Marbella en in stilte vaak met hem samenwerkt: Felice Cultrera. Een capo van Nitto Santapaolo’s Siciliaanse mafia-familie die eveneens handelt in internationaal ongerief.
Het is niet waarschijnlijk dat we daar iets over horen als de twee boys van Air Holland en hun avontuurlijk gevolg voor de kadi worden getrokken, maar het is wel interessant. Vooral om te weten hoe deze heren zich nou juist tot die bank in Luxemburg hebben gewend. Hoe wisten ze dat ze daar terecht konden? Stay tuned.
zaterdag 4 december 2004
We gaan verder met de verklaring die Piet van Haut op 21 juni 1996 aflegde tegenover de Belgische politie en concentreren ons daarbij op Jo Lintel, bestuurslid cq. directeur van het Boudewijnpark in Brugge, en de Nederlander “Alex” Maasdam:
“ ... Ik weet dat ik over de Insulindeweg in Amsterdam heb verteld [aan An Holvoet, red.] en dat er pornografische films worden gemaakt met minderjarigen. Ik heb voormeld adres bezocht en tijdens mijn bezoek heb ik de identiteitskaarten van de minderjarigen opgevraagd en deze opgezocht in het CSB. Ik heb vastgesteld dat er drie minderjarigen aanwezig waren die als vermist geseindstonden. Ik weet nog dat er een zeker Steven bij was. Daarenboven was er een Dolf van der Meerschout. Lintel die ik zojuist citeerde kwam ook op voormeld adres. Hij ging er minderjarigen ophalen. Lintel heeft mij dat destijds verteld.
In voormelde instelling in Amsterdam heb ik ook minderjarige meisjes gezien. Ik heb voor deze meisjes ook een controle gedaan. Ik vertelde aan de uitbater van voormelde instelling dat ik aan de hand van hun identiteitskaart politiecontrole kon vermijden. Ik zou de kinderen afsignaleren.
Het adres van de Insulindeweg heeft relaties met een bar “Man to Man” in de Spuistraat. Het betreft tevens een pedofielenbar.
U vraagt hoe het juist ging in beide bars. De klanten belden Lintel, Cafmeyer of André van Volksem. De klanten kwamen dan de kinderen ophalen aan een van de twee bars.
U vraagt mij of ik een relatie ken van Sneeckers die altijd in een lange witte lederen jas liep. Ik ken zijn naam niet. ... Ik heb Maasdam eens laten nazien op het CRI en hij zeker dertig maal gekend voor pedofilie. Hij is er ook voor veroordeeld ... Maasdam hield zich bezig met het transport van de kinderen. Ook in het buitenland zoals Duitsland en Polen.
U vraagt mij of ik op de hoogte was van het feit dat er kinderen ontvoerd werden om te introduceren in de pedofiele wereld. Ik heb zojuist geantwoord dat ik er heb aangetroffen in de Insulindeweg. Deze minderjarigen waren zowel gevluchte minderjarigen als ontvoerde minderjarigen. Dat is vooral uit België dat de minderjarigen ontvoerd worden. Ik vermoed dat Sneeckers en Maasdam nog steeds aan hun activiteiten in verband met pedofilie bezig zijn. Ik telefoneerde verleden jaar naar Maasdam. Hij vroeg mij toen of hij uit Nederland kon weggaan met het vliegtuig. Ik heb toen via het CRI gecontroleerd of hij niet gesignaleerd was. Hij was niet gesignaleerd. Ik heb hem daarna ingelicht dat hij wel gesignaleerd was”.
Van Haut mag voor velen louter een fantast zijn die zijn politiecontacten schromelijk overdrijft, zeker is wel dat Georges “Jo” Lintel begin 1997 achter het gaas ging. Wegens pedofiele activiteiten.
zaterdag 4 december 2004
Onze vorige aflevering beëindigden wij met de volzin: “Soms kan een muis een olifant op gang brengen". Of het nou die muis is geweest of die olifant is niet helemaal duidelijk, maar een investeerder van het eerste uur klom boos in zijn digitale piano en schreef ons de volgende mail:
“Tegen onze gewoonte in om deze roddelrubriek te vullen toch een kleine reactie. Jammer dat de voetnoot van de redactionist weer een foute veronderstelling neerlegt (zie 134). Zoals zoveel foutieve veronderstellingen, wat dit muurkrantje tot een waardeloze infobron nivelleert.
Als ik het team van bestuurders mag geloven is alles(met name de centjes) onder controle. Mogelijk spreken wij toch van een geluk bij een wat ongelukkig aflopende actie die vanuit een te goeder trouw ondernomen inzet is voortgekomen. Geweldige druk wordt er nu gelegd om toch maar over dit geld te kunnen beschikken. De gieren komen op de buit af. Geen middel wordt onbenut gelaten. De eieren worden bewaakt met eigen leven. Alles wat er is, is en blijft van de investeerders.
Het geld wat mr. Boitelle op derdenrekening gestort heeft gekregen t.b.v. actie voor het leveren van de bezittingen van de heren Schorsy en Ansems aan de investeerders is door mr. V. Boitelle nog steeds niet verantwoord aan de stichting Fecundo. Inmiddels is hier al diverse malen om gevraagd. De heer Boitelle wordt dus ook verantwoordelijk gehouden. Er moet nu maar eens overlegd worden wat hij met dit geld van de investeerders heeft gedaan !!! Op dit moment blijft hij ernstig in gebreke !!! De bedragen die in Costa Rica zijn betaald van de derdenrekening zijn keurig verantwoord uitgegeven voor o.a. salarissen om o.a. TNA van een faillissement af te houden.
Inmiddels is/was de heer K. (voor zover bekend) de laatste penningmeester van Fecundo en derhalve is het aan hem om de boeken aan het einde van het jaar in orde te maken. Ik begrijp dat Manuel Suurs de staf al had overgedragen aan hem. Volgens de huidige inschrijving is de voorzitter, secretaris en penningmeester nemen zij deze verantwoordelijke taak nu op zich. Voorlopig zal het gereserveerde kapitaal of teruggaan naar de investeerders of wordt het direct naar Costa Rica overgemaakt omdat het feitelijk daar thuishoort. Dit alles in overleg met de investeerders. De huidige bestuurspersonen van Fecundo zijn nu nog NN.
Voor wat de investeerders betreft : “Eerst leveren en betalen bij de notaris”. Niemand kan dat betwisten !!! Alle overige roddels en kwaadsprekerij zijn niet relevant”.
Deze hartekreet was ondertekend met “een investeerder van het eerste uur. HIPO”. Maar de mail was verstuurd vanaf het adres manuel@elsuvest.nl. Nou zijn wij een waardeloze roddelrubriek, maar dat is wel het adres van Manuel Suurs. De voormalige penningmeester van Fecundo, die zonder twijfel met zeer goede bedoelingen maar zonder overleg met de investeerders van ruim 1 ½ ton zo’n 3 ½ ton probeerde te maken via een valutahandelaar in Londen. Plus nog wat andere leuke emolumenten. Bovendien is er als we goed zijn geïnformeerd nog sprake van een Ghanees avontuur, maar wij willen ook graag even de benen strekken in het weekend, dus volgende week meer daarover. Stay tuned.
zaterdag 4 december 2004
De twee directeuren van het in 2002 gecrashte automatiseringsbedrijf Landis Kuiken en Bus hebben gisteren voor de kadi een behoorlijke zeperd opgelopen. Door geknoei met personeelsopties ten behoeve van zichzelf en de rest van het management kregen ze van de Amsterdamse bef Maarten Mastboom drie maanden nor voor hun mik. Plus drie maanden voorwaardelijk en een boete van 20.000 euro. Hoppa. De heren waren erg geschokt want ze waren zich van geen kwaad bewust. Dat wordt dus een hogerberoepje.
De zaak kreeg behoorlijke aandacht in de pers. Vooral ook omdat vier oud-commissarissen eveneens door Maarten werden bedacht. Zij kregen60 tot 120 uur taakstraf omdat ze niet hadden ingegrepen toen de malversaties plaatsvonden. Integendeel zelfs, ze hadden via dezelfde truc ook uit de ruif gesnoept.
Een van hen was Adriënne Vrisekoop. Advocaat en voormalig Eerste Kamerlid van D’66. Zoals gebruikelijk negeerden onze serieuze collega’s de berichtgeving van Kleintje Muurkrant over deze achtenswaardige dame. Want wat meldden wij in aflevering 72 en 74 van de serie Octopussy? Dat Adriënne onderandere jarenlang zakelijk gelieerd is geweest met mr. Abraham Zeegers, die op zijn beurt weer dikke mik was met de ons ontvallen Willem Endstra en door Justitite verdacht wordt van betrokkenheid bij de wasserette van de Curaçaose grootpooier Giovanni van Ierland. Een fenomeen dus, deze meesteres in de rechten. Maar niks daarover in de mainstream-pers. Die had het te druk met het witwassen van prins Bernhard.
vrijdag 3 december 2004
Gisteren werd nieuwe olie op het vuur gegooid dat al meer dan week geleden is opgelaaid rond de Britse minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett. De Filippijnse kinderoppas van de door David begeerde Kimberley Quinn heeft namelijk ook een boekje opengedaan over de manier waarop zij ver binnen de wettelijke termijn een verblijfsvergunning versierde. Tegenover de Britse pers vertelde zij dat ze een brief van Binnenlandse Zaken had gekregen waarin werd aangekondigd dat het nog wel een jaartje kon duren voor ze een visum kreeg. Ongerust had ze de brief aan haar werkgeefster laten lezen. Die zei toen dat zeeen vriend had die de zaak wel even zou regelen. Een paar dagen daarna was die zaak voor de bakker. Die vriend kan niemand anders zijn geweest dan Dave. En dat houdt in dat hij stevig naast de bril heeft staan te kletteren. Uiteraard daarbij gesecondeerd door een paar hoge jongens van zijn ministerie. Old boys currant-loaf.
Hoe anders is het gegaan met het vuur dat door onze columnist Zand is ontstoken rond onze eigen minister van Binnenlandse Zaken. Johan heeft volgens hem naast een reeks onschuldige dames tussen de lakens er ook paar afgewerkt die respectievelijk binnen de invloedsfeer van drugskartels en de jihad thuishoorden. De AIVD heeft dat keurig geboekstaafd en houdt zijn hart vast voor meer van dit soort exercities. Al dan niet in Johan’s geliefde Thailand, in Brazilië, de Saunastate in Gorredijk of god mag weten waar. Nu zelfs de zogenaamde roddelpers zich met volle overgave op prins Bernhard heeft gestort zal het Zandvuur wel stilletjes doven. Volgende zaak.
donderdag 2 december 2004
Hoe merkwaardig er is omgesprongen met het geld dat investeerders belegd meenden te hebben in een stel sinaasappelgaarden in Costa Rica moge blijken uit een rondschrijven van voormalig Fecundo-hotemetoot Manuel Suurs dd. 28 november jl. Manuel schrijft:
“Hierbij een uitleg van mij Manuel Suurs inzake de gebeurtenissen zoals die zich de afgelopen maanden hebben afgespeeld m.b.t. de pogingen uw investering bij de NWC veilig te stellen. Ik zal zo kort en duidelijk mogelijk een toelichting geven op e.e.a. zodat er geen misverstanden of andere roddelpraatjes de wereld in worden geschreven.
Maand mei: Door mij werd actie ingeluid en gevraagd aan alle investeerdersom 3500 euro te lenen aan FECUNDO voor reddingsactie te financieren. De financiering was nodig om, middels een overeenkomst aangegaan door Fecundo (waarvoor ik gemachtigd was) en VenF Insurance (Jaap de Bode), alles van NWC “schoon” in eigendom te verkrijgen. Dus zonder beslagen, crediteuren etc. etc. Met deze 3500 euro zou ca. 2,3 miljoen euro opgehaald kunnen worden. Er moest betaald worden aan de heer mr. V. Boitelle van advocatenkantoor Houtsmuller Boitelle te Hilversum op diens derdenrekening. Van die rekening zou betaald worden aan betrokkenen voor onze reddingsoperatie. Echter, vele investeerders en ook intermediairs gaven geen gehoor aan deze actie. Vanuit dit gegeven dreigde de overdracht van alle bezittingen van NWC te Costa Rica uit onze handen te glippen. Voorts had ik inmiddels een rekening geopend in Costa Rica via mevrouw mr. Carmen Bolanos om direct geld daar te deponeren voor de eerste behoeften. Dit was niet de bedoeling zei VenF. Vanaf dat moment was er argwaan naar de oprechtheid van VenF. Immers, het geld was toch voor Costa Rica bestemd voor...
Mevrouw Carmen Bolanos heeft 105.000 euro op de rekening gehad en deze benut voor directe kosten van TNA in verband met de doorstart. Hiervoor kan zij verantwoording afleggen middels een leningovereenkomst met TNA.”
Nou klinkt allemaal niet onredelijk, maar dan gaat Manuel verder:
“Maand juni/juli: Omdat de opgehaalde gelden niet voldoende bleken om de overeenkomst met VenF volledig te kunnen afwikkelen (men zou gefragmenteerd zaken aanleveren zoals openstaande vorderingen en o.a. een hypotheek etc. etc.) kwam ik op zekere dag medio juni via Frank Rasenberg in contact met Karel Timmermans. Met deze persoon, nadat ik e.e.a. geverifieerd had bij o.a. Justitie, en nadat Frank mij vertelde dat deze persoon zijn integriteit in orde was vroeg deze om een lening. Deze lening zou beloond worden met een verdubbeling van de lening en verkrijging van een crediet van 2,8 miljoen dollar tegen een zeer lage rente.
Met de gelden van deze lening moest er zaken gedaan worden in Londen waaruit genoemde Karel Timmermans (bemiddelaar in valuta) de kwestie voor Fecundo kon financieren”.
Dat zag er aanlokkelijk uit en Manuel leende dan ook 2 ton euro aan Karel, waarvan er 174.500 daadwerkelijk werd opgenomen. En wat denk je wat? Die poen is tot op de dag van vandaag niet uit Londen teruggekomen. Ook niet na wat stevig aandringen. Laat staan dat Fecundo ooit heeft kunnen profiteren van de haringen die Timmermans voor de neus van de vroegere penningmeester liet bengelen. En daarmee liep de deal met VenF ook op de klippen.
Soms kan een muis een olifant op gang brengen. Stay tuned.
donderdag 2 december 2004
Volgens de verklaringen van Piet van Haut uit 1999 waren Marc Dutroux en Jo Lintel verantwoordelijk voor zijn gedwongen entree in de wereld van de jongensprostitutie. Maar op 21 augustus 1996 vertelde hij tegenover de politie het volgende:
“Naar aanleiding van de televisiebeelden welke ik onlangs gezien heb inzake de ontvoering van de minderjarige meisjes Julie, Melissa en anderen heb ik diverse brieven naar uw diensten geschreven. Terzake wens ik de inhoud van deze brieven nader toe te lichten.
Vooreerst wens ik u te verwijzen naar mijn verklaring welke ik op 24 juni 1996 heb afgelegd in aanwezigheid van uw collega’svan de BOB Seraing, verbonden aan de Luikse cel Julie en Melissa.
In de loop van 1986 verliet ik mijn ouderlijke woning, Johan Daisnestraat te Gent. Ik was toen 16 jaar oud. Ik was op dool en nam dan maar de trein naar Amsterdam, waar ik in het Centraal Station aankwam. In de hall werd ik aangesproken door een manspersoon die mij meelokte naar zijn voertuig. Hij beloofde mij iets te eten te geven in een of ander restaurant.
Ik nam plaats in zijn voertuig welke geparkeerd stond aan de achterzijde van het station. Het betrof een voertuig van het merk Nissan van grijze kleur, klein model, voorzien van een Nederlandse nummerplaat. Hij reed met mij naar het adres te Amsterdam, Insulindeweg 106/D, alwaar een zekere Alex Maasdam, alias Alex Muller, woonachtig is. Alex Maasdam is titularis van het abonneenummer 020-6922683.
Aldaar kwam ik in een circuit terecht van minderjarige, verdwenen en ontvoerde Belgische kinderen (zowel jongens als meisjes). Hieronder bevonden zich ook een beperkt aantal verdwenen, ontvoerde Nederlandse kinderen.
Wij kregen er te eten. Wij dienden deel te nemen aan pornografische opnames. Uit de opgenomen videobanden zal men duidelijk kunnen waarnemen dat deze opnames zeker gebeurden in de woning van Alex Maasdam”.
In deze verklaring dus geen Dutroux en geen Lintel. Maar wat had Van Haut op die 24ste juni 1996 tegenover de BOB ondermeer verklaard?
“ ... Ik meen mij nu te herinneren dat ik destijds aan Holvoet* vertelde dat ik een goede relatie had met Jo Lintel, zijnde de directeur van het Boudewijnpark in Brugge die zich bezighield met minderjarigen. Ik had gezegd dat hij minderjarigen ontving om er foto’s van te maken. Ik meldde haar dat omdat Holvoet destijds opzoekingen deed in deze materie. Ik wist deze inlichtingen van Lintel doordat ik hem bezocht bij hem thuis. Ik heb toen een kast gezien die uitpuilde van video’s waarop minderjarigen stonden. Ik heb Lintel leren kennen doordat ik wist dat Lintel zich ophield met minderjarigen. Ik heb hem toen gecontacteerd om de rijkswacht van Knokke terzake in te lichten. Ik wens u te melden dat ik de politiediensten graag dergelijke zaken ter kennis geef”.
Wel, wel, daar komt Knokke weer eens aan bod. De stad van de gebroeders Lippens**. Even een time out. Stay tuned.
* Van Haut verwijst hier naar An Holvoet. Komen we in een later stadium nog op terug.
** Zie de serie “Adel verplicht” op de Followupsite.
woensdag 1 december 2004
Aan het hoofd van het Sella-imperium staat Maurizio Sella. Geen kleine gozer in de financiële wereld. Hij is namelijk zowel president van de Italiaanse als van de Europese bankiersvereniging en Berlusconi zou hem graag tot minister van Financiën willen bombarderen. Nou is dat laatste in veler ogen geen pré, maar we schenken Maurizio voorlopig nog even het voordeel van de twijfel. Zij het met moeite, want de gebeurtenissen in Florida en Luxemburg geven wel degelijk te denken.
Het door ons in deel 1 opgevoerde filiaal van de Sella-bank aan de deftige Boulevard Royale nr. 3 in de Luxemburgse hoofdstad speeldenamelijk niet alleen interessante een-tweetjes met haar van witwassen verdachte zusteronderneming in Florida, maar ook met de Investment Bank Luxembourg (IBL). Eveneens een instituut dat voor de volle honderd procent onder de Sella-paraplu thuishoort en momenteel door de autoriteiten wordt doorgelicht. En niet uitsluitend vanwege de rol die de bank heeft gespeeld bij het witwassen van de cokegelden die daarna bij Air Holland werden binnen gepompt.
Al in 2002 kwam de IBL in beeld in verband met haar rol bij de ineenstorting van de General Commerce Bank in Wenen, die een ravage opleverde van 1 miljard dollar. Die rol bestond ondermeer uit de enthousiaste ondersteuning van een lawine promesses van de hand van een hele goede klant van de IBL: de Belg Raoul Berthaumieu, alias Lee Sanders. Achteraf bleken diens promesses niet een kwartje waard te zijn. Niet echt om van verbazing achterover te pletteren want Berthaumieu stond daarvòòr ook al te boek als een uiterst kundige flessentrekker die in de meeste gevallen close samenwerkte met een man die in de recente geschiedenis een belangrijke rol speelde bij het Lockheedschandaal en de Iran-Contraaffaire: Adnan Khashoggi. Stay tuned.
woensdag 1 december 2004
Het is al weer maanden geleden dat de mishandeling van Irakese gevangen in de Abu Graib gevangenis de koppen van de kranten haalde. Onderzoek hier en daar, “consternatie” in de media, rechtszaakje tegen wat onder’knuppels’ en klaar is kees. Eh, nou niet helemaal. Vandaag bericht de Washington Post dat in december 2003, maanden voordat het schandaal van Abu Graib losbarstte, er een onderzoeksrapport over mishandelingen aan de Amerikaanse legerleiding was overhandigd. Dat was lang voordat het publiek geconfronteerd werd met de foto’s van Abu Graib.
Dat eerdere onderzoek stond onder leiding van kolonel S.A. Herrington, niet bepaald een doetje want hijwas betrokken bij het beruchte Phoenix programma in Zuid Vietnam. Daar werden systematies mensen, verdacht van betrokkenheid bij het verzet, geliquideerd. De gedachte was dat iemand die in staat was om nieuwe leden voor het verzet te werven gevaarlijker was dan iemand die gewapend verzet pleegde. Kortom: de politieke infrastructuur van het verzet moest vernietigd worden.
Herrington’s rapport beschreef de gebruikelijke gang van zaken bij arrestatie en detinering van Irakese gevangenen door het Amerikaanse leger. Maar hij kwam ook met een tweede zaak, die het nieuws niet gehaald heeft.
Task Force 121, bestaande uit leden van Special Operations (zoals SEALS, Special Forces, leden van Delta Force , US Rangers) en CIA’ers, was op zoek naar Massa Vernietigings Wapens. Zij hadden, volgens Herrington, systematisch gevangenen mishandeld en een geheim ondervragingskamp in Irak opgezet. Er loopt nu al maanden een onderzoek naar het gedrag van dergelijke eenheden, maar de publicatie ervan is vertraagd. Ook dat onderzoek zal het cirkelvormig archief wel ingaan.
woensdag 1 december 2004
Eén gulp in de hand is altijd beter dan tien in de lucht. In Engeland is mede dankzij Tony “Balony” Blair besloten het onderzoek naar Kimberley Quinn’s beschuldigingen aan het adres van minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett te beperken tot één onderwerp. Dat David zijn tortel heeft meegenomen naar Spanje voor een heerlijke vakantie op kosten van de belastingbetaler komt niet aan de orde. Dat hij haar heeft voorzien van onreglementaire treinkaartjes evenmin. Dat hij haar ouders van exclusieve informatie heeft voorzien over een terroristisch hersenspinsel ook niet. En dat hij een politieagent voor haar deurhad laten zetten toen de 1 mei-viering wat uit de klauwen liep is blijkbaar ook niet interessant genoeg.
Wat wel wordt nagevlooid is Kimberley’s bewering dat haar kinderoppas door persoonlijk ingrijpen van vriend David wel erg snel een verblijfsvergunning kreeg. Sneller in ieder geval dan luitjes die niet over een werkgeefster beschikten met wie naughty Dave met enige regelmaat het bed liet kraken. Hoewel er nog steeds schrille stemmen opgaan om de zaak op een hoger plan te tillen of zelfs voor de kadi te trekken, zal het hierbij wel blijven. Een sisser.
Maar het is altijd nog meer dan wat hier in Nederland gebeurt. Het is wel lollig dat we dankzij een slippertje van woordvoerder Van Steen nu weten dat de AIVD een paar dossiertjes heeft aangelegd over ónze minister van Binnenlandse Zaken. Maar wat is de inhoud daarvan? Heeft Johan, zoals onze columnist “Zand” reveleerde, inderdaad deelgenomen aan een paar wedstrijden ritmische gymnastiek met een paar verdachte jongedames? En wat voor gevolgen hebben die wedstrijden gehad? Heeft Johan nog iets gelispeld onder de bedrijven door dat niet voor vreemde oortjes bestemd was? Of zijn er misschien beelden geschoten van die wedstrijden die beter niet in verkeerde handen terecht kunnen komen? Mogen we nu eindelijk weten of Johan al doende de veiligheid van de Nederlandse staat in gevaar heeft gebracht? Toch prangende vragen dachten wij. Maar tot nu toe alleen maar een bulderende stilte aan het Haagse front. Terwijl wij toch aanzienlijk meer niveau hebben dan Knevel. Onbegrijpelijk.
woensdag 1 december 2004
Oud-eigenaar Cees van Dormael achter het gaas. Oud-directielid Paul Gruythuysen achter het gaas. Een paar van hun financiers achter het gaas. Pensioengeld pleite. Naar schatting 25 miljoen euro aan cokegeld rondgepompt. Lekker chartermaatschappijtje dat Air Holland.
Wanneer het onderzoek van het OM precies is begonnen weten we niet, maar het is in ieder geval al wat jaartjes geleden. Misschien was de verdwijning van het pensioengeld van de pakembeet 200 personeelsleden in 2002 een extra booster voor het openbaar gebefte om eens wat fermer te neuzen in het wel en wee binnen het vliegende vehikel van Van Dormael, die Betere Bedden heeftgekend dan het exemplaar waarop hij zich momenteel in slaap probeert te hijsen. Die pensioenpoen bleek te zijn weggestouwd via het bedrijfje Stand van Zaken van Gruythuysen. Een maecenas van de Nijmeegse ijshockeyclub Flame Guards. Moet leuk zijn om met gevonden florijnen de puck te laten rondvliegen.
Hoe dit zij, het Rotterdamse OM ging er flink tegenaan. Volgens onze Italiaanse bronnen ging het onderzoeksteam ook op bezoek in Luxemburg om uit te vogelen in hoeverre Gruythuysen en ene Gadjoe Shardanand betrokken waren bij witwassen van drugsgeld, oplichting en valsheid in geschrifte. Om nou te zeggen dat de Nederlandse befjes ruimhartige hulp kregen van hun Luxemburgse collega’s is wat veel gezegd. Dat had zijn reden, maar daarover later meer. De speciale aandacht van de Rotterdamse delegatie ging uit naar het filiaal van de Sella Bank in de Luxemburgse hoofdstad, die binnen de context van deze affaire levendige contacten onderhield met haar zusteronderneming in Miami. Die was al eens een tijdje in het snotje gehouden door de FBI, omdat de bewuste Sella-vestiging een vroeger staflid van de Sudameris-bank had ingehuurd voor het onderhouden van de zakelijke contacten met de Colombiaanse cliëntèle. En de Sudameris-bank verspreidde in het niet zo verre verleden dezelfde geur als Witte Reus. Vandaar de belangstelling van de Feds. Maar nadat Sella de ex-functionaris van Sudameris met de tickertape had meegegeven trokken zij zich terug. Misschien wat te schielijk naar later bleek. Stay tuned.
dinsdag 30 november 2004
Toen Piet van Haut zijn brief naar Neufchâteau stuurde zat hij in voorarrest op beschuldiging van 49-voudige oplichting en nog een paar gevalletjes valsheid in geschrifte of misbruik van vertrouwen. Op de zeventiende van die maand kreeg hij daarvoor vier jaar gevangenisstraf voor zijn mik.
Tijdens zijn pleidooi probeerde Piet’s advocaat een lans voor zijn cliënt te breken door te wijzen op diens liefdeloze jeugd die hem ertoe had gebracht om al op veertienjarige leeftijd van huis weg te lopen. Wat daarna volgde hield ook niet over en ten bewijze daarvan zwaaide beftekkel Vermassen met de hoes van “Pissing boys, brilliantboys” waarop Piet in zijn nakie stond afgebeeld samen met een andere jongen*.
Na de periode waarin hij tot prostitutie werd gedwongen en zich had schuldig gemaakt aan een paar onbeduidende akkefietjes ontfermde een bemiddelde dame in Knokke zich over hem. Helaas, in 1988 pleegde die bemiddelde dame zelfmoord en Piet stond platzak op de keien. Hij bestelde nog wel voor 100.000 francs een paar tuiltjes bloemen om de begrafenis van zijn weldoenster wat op te fleuren. Ze werden nooit betaald en terughalen had geen zin. Piet was toen twintig en stond aan het begin van een avontuurlijke carrière die hem herhaaldelijk achter het gaas bracht en hem landelijke bekendheid verschafte.
Van Haut hield er bijvoorbeeld van om in dure maar onbetaalde voitures rond te rijden, banken en verzekeringsmaatschappijen voor flinke bedragen lichter te maken en gratis in hotels te verblijven waar een gewone sterveling niet eens een bakkie leut durft te bestellen. Puur voor de kicks maakte hij als “zoon van een sjeik” een testvluchtje met een door de KLM afgeschreven Boeing, stalkte teeveesterren, bestelde 100 Porsches, trad op als “sponsor” van de Miss Belgian Beauty contest en deelde daarbij niet betaalde mobieltjes uit aan de kandidates, etcetera, etcetera. Piet was een fantast, maar tegelijkertijd beschikte hij over informatie en technische faciliteiten die goede contacten met allerlei politiediensten suggereerden. Vandaar dat zijn eerste epistel over zijn wederwaardigheden met Dutroux cs. door de autoriteiten met nogal gemengde gevoelens was ontvangen. Niettemin startten ze wel een onderzoek naar de beschuldigingen aan het adres van Dutroux, Jo Lintel en Alex Maasdam. Over die laatste had hij trouwens in 1996 al eens een smerig boekje opengedaan toen hij was opgesloten in een psychiatrische instelling in Gent. En daarover gaat onze volgende aflevering. Stay tuned.
* zie Piet’s relaas daarover in deel 1 van deze serie.
dinsdag 30 november 2004
Kimberley Quinn-Fortier is een Amerikaanse. Met een zoontje van twee dat Quinn van zijn achternaam heet maar mogelijk door minister David Blunkett bij elkaar is gewipt. In ieder geval is Kimberley’s koter zo Brits als het maar zijn kan, maar ze wilde hem een Amerikaans paspoort bezorgen toen er een vacantie in Frankrijk op de agenda stond. Samen met haar David, de Goliath onder haar beddensprei. Dus aan wie vraag je om dat even te regelen? Kind kan de was doen. Blunkett ontkent het. Net als haar verhaal dat hij ervoor zorgde dat een politieman voor haar deur werdgezet tijdens de wat roerige 1 mei demonstraties.
Maar hij heeft ondertussen al wel moeten erkennen dat hij zijn ex-geliefde treinkaartjes bezorgde die normaliter voorbehouden zijn aan de echtgenotes van Kamerleden. Verder gaf hij toe dat hij de appetijtelijke Kimberley regelmatig liet ophalen door zijn chauffeur en zijn limo van het ministerie van Binnenlandse Zaken voor ritmische oefeningen in zijn stulp in Derbyshire. Het mag niet maar het werkt wel. En tenslotte moest hij door de knieën voor haar revelatie dat hij haar ouders had gewaarschuwd voor een ophanden zijnde terroristische overval op het vliegveld van Newark in New Jersey toen zij op het punt stonden daarheen te vliegen.
Een man beleeft wat als ie achter zijn apparaat aanloopt. Dat moet onze eigen minister van Binnenlandse Zaken ook hebben vastgesteld bij zijn trips naar Thailand, Johan’s favoriete vakantiebestemming, en Brazilië. En niet te vergeten bij het paalzitten van een stel dames van verdacht allooi, wat door onze columnist “Zand” met een paar zwierige pennenstreken zo fraai aan de openbaarheid is prijsgegeven. Alleen de reactie op zijn artistieke bijdrage is tot nu toe uitgebleven. Maar dat hoort ook zo in een land met een gelijkgeschakelde pers.
dinsdag 30 november 2004
Het hele westerse media-circus is weer opgetrommeld hoor. Inclusief de grote grijze geitenbreier van het NOS-journaal. Om ons in te pompen dat het een rotzootje is geweest bij de verkiezingen in Oekraïne. Er is massaal geknoeid met stembiljetten om die vuilak van een Janoekovitsj aan de macht te houden. Die hielenlikker van Moskou. Die boef heeft in zijn jeugd al een tankstation overvallen en een rijke meneer beroofd. Toen deugde hij al niet. Hij heeft zijn tegenstander, Joesjenko, laten vergiftigen en hem buiten de massamedia gehouden. Smerige schooier met zijn gore nomenklatura. We willen de democratie in Oekraïne. Zelfs onze eigen sprekende pop in Den Haag zei in aanwezigheid van Putin en met de hand van zijn Amerikaanse meester in zijn reet dat de verkiezingen ondemocratisch waren verlopen. En dat we dat niet kunnen accepteren. Ooit hem zoiets horen zeggen over de verkiezingen in de Verenigde Staten? Nee. Kan ook niet natuurlijk vanwege die hand.
Inmiddels heeft de Britse afdeling van de Internationale Helsinki Federation of Human Rights die in het pro-westerse deel van Oekraïne heeft gecontroleerd of alles kosher verliep bij de verkiezingen gerapporteerd dat ook daar stevig is geknoeid. Ten faveure van onze “democratische” kandidaat Joesjenko. En dat premier Janoekovitsj in de media daar nauwelijks aan de bak was gekomen. Het nieuws dat Joesjenko vergiftigd zou zijn tijdens een ziekenhuisopname bleek thuis te horen in de kolommen van de Fabeltjeskrant en dat zijn verleden brandschoon was, nou nee. Want ook Joesjenko behoorde jarenlang tot dezelfde nomenklatura als zijn huidige politieke tegenstander en was in het recente verleden als topbankier en later minister betrokken bij het laten verdwijnen van minimaal 600 miljoen dollar aan westerse hulp. Hij behoorde tot eenzelfde soort kliek die in het Rusland van Jeltsin binnen tien jaar de hele boel heeft leeggehaald. In naam van de democratie.
Net als bij die andere zo wonderwel georkestreerde vreedzame revolutie in Georgië gaat het gewoon om een ordinaire machtsstrijd tussen Moskou en Washington. Niet alleen om de politieke invloedsfeer maar vooral om het beheer van de pijpleidingen die de Kaukasische olie naar het westen laten stromen. De rest is gelul.
En wij maar elke avond kijken naar de grote grijze geitenbreier van de NOS en de rest van de Film van Ome Willem. met hun eenzijdige gedreutel over de heroïsche strijd van Joesjenko’s oranje aanhang in Kiev. Joesjenko is een held, Jaroekovitsj een schurk. Kijk, Dittrich, dat bedoelen we nou.
maandag 29 november 2004
Er waart in de Britse pers ook een andere versie rond over de affaire tussen de minister van Binnenlandse Zaken Blunkett en Kimberley Quinn-Fortier. Die behelst dat de uitgeefster van de Spectator de hitsige gijlaard na drie jaar gewoon bij de lege melkflessen had gezet maar dat hij zich dat niet had laten welgevallen. Bovendien zou hij het recht hebben opgeëist om zijn (!) kinderen van tijd tot tijd te zien nadat een DNA-test positief voor hem zou zijn uitgevallen.
Kimberley werd daar even niet goed van en verzocht haar ex-geliefde om een time out. Maar Blunkett stond ijzerenheinig op zijnrechten en zou haar kribbig hebben laten weten: “Ik heb de wet aan mijn zijde. En ik kan het weten, want ik heb die wet gemaakt”.
Tijd voor mrs. Quinn om op zoek te gaan naar een zwakke plek onder Blunkett’s gordel. Per saldo geen onbekend terrein voor haar. Zij kwam naar buiten met een heikele story die nog ernstige gevolgen kan hebben voor de politieke carrière van Remkes’ Britse tegenvoeter.
Hij zou er namelijk persoonlijk voor hebben gezorgd dat Kimberley’s Filippijnse kinderoppas een verblijfsvergunning kreeg ruim binnen de termijn van vier jaar die daarvoor staat. Blunkett moet “fuck” hebben gedacht, maar omdat dat niet meer van toepassing was bleef hem niks anders over dan wat triestig het verhaal te ontkennen. Niettemin is door de oppositie al om een officieel onderzoek gevraagd, dus de muziek dreunt nog wel even door.
Kijk, wij zouden ook graag zo’n deuntje willen laten horen. Met name over die drie verdachte dames die met Johan Remkes gekofferd zouden hebben en waarover bij de AIVD een paar overrijpe dossiertjes zouden liggen. Nou, vandaag eerst maar eens een flinke winterwortel halen en vanavond extra hard zingen bij de verwarmingsbuizen. Je weet maar nooit.
maandag 29 november 2004
Zo. Even een frisse neus gehaald. We gaan verder met deel 2 van Piet van Haut’s eerste epistel aan de brigadecommandant van de gendarmerie in Neufchateau.
“ ... Ik diende mij eerst met nog andere minderjarige personen te laten misbruiken door Marc Dutroux, Jo Lintel, Alex Maasdam, een Nederlander, en nog andere personen. Daarna werd ik vervolgens gebracht naar een sexshop te Sluis in Nederland waar talrijke hooggeplaatste personen kwamen. Ondermeer voorzitter Jean-Pierre Palms van de rechtbank uit Hasselt.
Ik wil benadrukken dat ondermeer ik en honderden andere kinderen jaren terug door Marc Dutroux en Jo Lintel en nog andere personen werdenmisbruikt en waar pornofilms gemaakt van werden. Het is dan ook zo dat heel wat ouders die het Boudewijnpark bezochten kunnen getuigen dat ze hun kinderen te goeder trouw aan Jo Lintel toevertrouwden, die lid is van de Raad van Bestuur van het Boudewijnpark te Brugge en daar ook verantwoordelijk was en instond voor de publiciteit van het pretpark.
Hierbij wens ik gerechtelijke vervolging en wens ik een klacht neer te leggen tegen Marc Dutroux. En dit wegens aanranding op de eerbaarheid, verkrachting, wederrechtelijke ontvoering, gevangenneming en misbruik van openbaar gezag. Ik wil mij ook burgerlijke partij stellen en ook een klacht instellen tegen de andere genoemde personen en onbekenden.
In naam van de andere misbruikte kinderen wil ik ook nadrukkelijk een klacht neerleggen tegen Marc Dutroux en onbekenden.
Ik kan daadwerkelijk deze verkrachtingen bewijzen daar er pornobanden van bestaan waar ik op de hoes van de band sta, terwijl ik op een wc zit met andere minderjarige personen en helemaal naakt.
Ik wil heel deze zaak uit de doeken doen en het ganse scenario verklaren hoe alles gebeurd is in het verleden.
Ik wil hebben dat dit schrijven ondermeer wordt overgemaakt aan de onderzoeksrechter die belast is met dit onderzoek en wil ook hebben dat een copie van dit schrijven wordt overgemaakt aan mijn advocaat Jef Vermassen, Wichelsesteenweg 42, 9340 Lede.
In de hoop adjudant dat u spoedig gevolg kan geven aan dit schrijven hield ik eraan u hiervan in kennis te stellen en teken met de meeste hoogachting,
Piet van Haut”.
Op het eerste oog zou je zeggen dat Piet een bakje gefundenes Fressen op het bureau van de Brigadecommandant had gedeponeerd. Maar op het tweede diende zich de nodige twijfel aan.
Stay tuned.
zondag 28 november 2004
Nu we het toch over Engeland hebben: minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett ligt zwaar onder vuur. Hij blijkt namelijk drie jaar lang een affaire te hebben gehad met Kimberly Fortier, de uitgeefster van het weekblad The Spectator. Kort voor ze aan de scharrel gingen was Kimberly in het huwelijk getreden met Stephen Quinn, de uitgever van Vogue. Een ménage à trois dus zonder dat Quinn daar overigens iets van wist. Waar gewipt wordt vallen spaanders. Dit keer in de vorm van twee kinderen. Volgens Kimberly zijn ze allebei van Blunkett. Tony Blair’s steun en toeverlaat in destrijd tegen het gebaarde gevaar op Brits grondgebied heeft inmiddels een batterij advocaten op de affaire gezet die Kimberly dagelijks bestoken met lange brieven. Allemaal met dezelfde bottomline: de koters kunnen niet van de minister zijn. Inmiddels is besloten tot een paar DNA-testjes om een eind te maken aan de discussie die sinds kort ook de krantenkolommen teistert.
Hoe lullig steekt zo’n sappige zaak af tegen gelijkgeaard nieuws uit Den Haag. Onze columnist “Zand” kan rustig roepen dat Nederland’s baardbestijder nummer 1 een zuipschuit is en zich tussen de lakens manifesteert met dames van verdacht allooi. En wat gebeurt er? Geen moer. Zo gaat dat in Nederland. Het wachten is op een roddelblad. Net als bij de story over Melkert’s adoratie voor leren attributen. Van die luitjes in Nieuwspoort heb je nu eenmaal niks te verwachten.
zondag 28 november 2004
Het Europese Hof in Straatsburg heeft beslist dat Europese troepen die op een controlerende missie zijn in het buitenland -doe eens wat: Iraq en Afghanistan- vervolgd kunnen worden wegens het schenden van de mensenrechten als ze burgers koeieneren of een enkeltje hiernamaals bezorgen.
Met name voor de Britse troepen is dat nou geen nieuws om de Union Jack voor te hijsen. Over een paar dagen moet het Hooggerechtshof in Londen namelijk uitspraak doen over een gevalletje marteling en moord in Basra waarvan een hotelreceptionist en nog dertig andere burgers in Basra het slachtoffer waren. Het OM beroept zich op deWet op de Mensenrechten en de Europese Conventie op dat terrein.
Het Britse Hooggerechtshof moet dus met de billen bloot en zal daar moeite mee hebben. Ook al vanwege de leeftijd van de betrokken pruikendragers. En dat geldt uiteraard eveneens voor andere Europese landen die zwaarbewapende jongens en meisjes naar Iraq en Afghanistan hebben gestuurd om onze democratie op te leggen en die verrekte imams duidelijk te maken dat ze ook vrouwen de hand moeten schudden. Het is dat er geen hard bewijs is dat die Erik O. die Iraakse plunderaar echt voor zijn klus heeft geschoten, anders zou hij in hoger beroep nog een zwaar pijpje CO2 kunnen roken.
Het zal ons benieuwen of Straatsburg ook nog eens met een uitspraak aan komt zetten over een ander heet hangijzer in de problematiek rond het gebied waar de film “Revenge of The Mummy” binnenkort zal worden opgenomen met Geert Wilders in de hoofdrol. Dat is de vraag of Europese troepen wel mochten meedoen aan een aanvalsoorlog op bij elkaar gelogen gronden. Wat die Oostenrijkse schilder met dat Chaplin-snorretje indertijd bij een vergelijkbaar geval toch behoorlijk is kwalijk genomen. We laten ons verrassen.
zaterdag 27 november 2004
Op 6 januari 1999 ontving de brigadecommandant van de gendarmerie in Neufchâteau een brief uit het penitentiair complex van Brugge. Hij was afkomstig van Piet van Haut, een avonturier met een fantasie en een reputatie waarbij die van Arie Olivier verschrompelen tot pygmeeënspiegeltjes. De brief had betrekking op de zaak Dutroux en luidde alsvolgt:
“Geachte heer brigadecommandant,
Hierbij wil ik u uitdrukkelijk vragen dit schrijven over te maken aan de onderzoeksrechter die belast is met dit onderzoek. Ik heb de eer u in kennis te stellen van hetgeen ik weet van genoemde persoon Marc Dutroux.
Jaren geleden was ik getuige daarik Marc Dutroux zeer regelmatig zag in het Boudewijnpark te Brugge. Het betreft een pretpark voor kinderen, nadergenoemd Het Dolfinarium. Marc Dutroux werd daar uitgenodigd door een lid van de Raad van Bestuur met de naam Jo Lintel, die vroeger leraar was te Brugge en veel contact onderhield met kinderen.
Het is zo dat de heer Lintel, Jo iedere week meerdere kinderen uitnodigde om bij hem thuis wat opknapwerkjes te doen in de tuin. Hij nodigde deze kinderen uit nadat Marc Dutroux een keuze had gemaakt uit de spelende kinderen in het pretpark te Brugge.
Gezien Jo Lintel het vertrouwen won van de ouders van deze kinderen kon hij voor elkaar krijgen dat deze kinderen van minderjarige leeftijd op woensdagmiddag bij hem thuis in zijn privéwoning zo gezegd werkjes mochten opknappen voor wat zakgeld.
De werkelijkheid was dat er pornografische films werden gemaakt van deze kinderen die uitgedeeld werden aan pedosexuelen. Bij deze uitdeling waren o.m. André van Volgsem, Leon Cafmeyer en nog andere personen aanwezig.
Ook ik ben het slachtoffer geweest van Jo Lintel en Marc Dutroux. Ik werd door tussenkomst van genoemde personen ontvoerd naar Amsterdam waar ik terecht ben gekomen bij Alex Maasdam, alias Alex Muller, Insulindeweg 106 D te Amsterdam. Aldaar werd ik bedwelmd met medicatie en diende ik mee te draaien in een pornofilm. Ondermeer werd de pornofilm Pissing boys, briljant boys nr. 16 of 17 gemaakt van mij en werd deze film wereldwijd verkocht. Ook nog andere minderjarige personen hebben meegedaan aan deze film en kwamen uit België”.
We worden even misselijk. Het tweede deel van deze brief volgt binnenkort. Stay tuned.
vrijdag 26 november 2004
Momenteel wordt op initiatief van voormalig EU-commissaris Frits Bolkestein (lid van de liberale Nederlandse VVD) een ontwerp van richtlijn (Europese wet) besproken over het vrije verkeer van diensten binnen de Europese Unie. Via StopBolkestein.org kunt u een petitie tegen deze dienstrichtlijn tekenen.
Als deze Europese richtlijn wordt goedgekeurd, zou dat tot gevolg hebben dat alle diensten binnen het Europa van de 25 voortaan als gewone economische producten worden beschouwd. Zo zouden essentiële sectoren als cultuur, onderwijs, gezondheidszorg en sociale zekerheid onder dezelfde regels van economische concurrentie vallen als koopwaar. Een dergelijke evolutie zou onvermijdelijk tot een afbraak vande wettelijke pensioenstelsels, de sociale zekerheid en de gezondheidszorg leiden, ten voordele van geprivatiseerde systemen. Ze zou ook de deregulering van onze onderwijssystemen betekenen en het einde inluiden van elke vorm van culturele diversiteit. Bovendien zou de toepassing van deze richtlijn tot gevolg hebben dat de werknemersrechten zoals ze zijn vastgelegd in de nationale wetgeving van de EU-staten, in vraag worden gesteld.
Al in maart van dit jaar trokken een aantal politieke partijen en diverse nationale en Europese instanties (verenigingen, vakbonden enz.) aan de alarmbel. Ze riepen alle progressieve krachten op om zich te bundelen om dit ontwerp van richtlijn, synoniem van sociale afbraak, te bestrijden.
Ondanks die initiatieven lijkt de grote meerderheid van de EU-lidstaten vandaag voorstander van een snelle goedkeuring van dit richtlijnontwerp. Aangezien het om een besluit gaat waarvoor geen unanimiteit is vereist, kan geen enkele regering en a fortiori geen enkele politieke partij deze richtlijn op eigen kracht tegenhouden.
Alleen een sterke mobilisatie van de civiele maatschappij binnen de Unie kan een dergelijke evolutie tegengaan.
Het is de hoogste tijd om in actie te schieten. Het Nederlandse EU-Voorzitterschap wil namelijk op 25 en 26 november in de Mededingingsraad een eerste verkennend debat houden over het ontwerp van richtlijn.
We vragen u dan ook om via StopBolkestein.org duidelijk NEE te zeggen tegen een Europa van sociale afbraak door de elektronische petitie te ondertekenen en door deze boodschap op grote schaal te verspreiden.
vrijdag 26 november 2004
Naar aanleiding van de heisa rond de uitspraak van imam Van de Ven dat hij de dood van Geert Wilders op zijn verlanglijstje had staan is De Volkskrant de boer op gegaan in de Tweede Kamer en legde de parlementaire veehouders de volgende historische uitspraak van Theo van Gogh voor uit een van zijn columns op het internet. Die uitspraak luidde:
“Als iemand kanker verdient is ’t Paul Rosenmöller, de hopman van politiek correct Nederland; mogen de cellen in zijn hoofd zich tot een juichende tumor vormen ... Laat ons pissen op zijn graf”.
Dit verbaal stukje geweld dateerde uit 2001en in tegenstelling tot de huidige commotie rond Van de Ven’s natte droom veroorzaakte Theo’s hartewens indertijd geen enkele maatschappelijke rimpeling. Zeker niet onder de warme lampen van de Haagse legbatterij. Hoe kon dat, vroeg De Volkskrant zich af en stelde die vraag aan een paar bekende agrariërs. Die zeiden dat zo’n uitspraak nù niet meer zou kunnen, na alles wat er gebeurd is. Van de Ven heeft dus gewoon te laat zijn verlanglijstje ingeleverd. Als ie in 2001 in het programma van de de gristelijke jihadleider Knevel om het schielijk overlijden van de peroxyde Beethoven had gebeden was er niks aan de hand geweest.
Een van de benaderde mestproducenten moest natuurlijk weer genuanceerd doen. Dat was Boris Dittrich, de Wien van de laatste 66 Democraten. Boris:
“... er is ook een groot verschil tussen een column op het internet van Van Gogh en de honderdduizenden mensen die de boodschap van Van de Ven deze week rauw op de televisie krijgen voorgeschoteld”.
Dat geeft ruimte voor de veronderstelling dat je wat de onverschrokken voorvechter van mensenrechten op Cuba* betreft hem bij Knevel nog net een boer mag noemen, maar op het internet dus vrolijk een boerenlul.
Hé Boris, wakker word’n mien jong. Het internet wordt door heel wat meer dan die paar honderddduizend believers in Knevel als het belangrijkste middel beschouwd om dagelijks aan rauwe informatie te komen. Daar hebben ze die platgekookte kost van de mainstream-pers allang niet meer voor nodig. Het is geen ’66 meer, kerel. Je moet even de hark door je hersens halen.
Dit was een uitzending van de RVU en kwam in de plaats van een item van Rob Muntz. Goedemorgen
* zie de serie “Kuifje op Cuba”, gepubliceerd tussen 17 en 29 oktober op deze site.
vrijdag 26 november 2004
"Vanaf 1 januari 2005 geldt de identificatieplicht. Iedereen van 14 jaar en ouder moet dan een geldig identiteitsbewijs bij zich hebben. Zo maken we Nederland veiliger en kan criminaliteit makkelijker worden bestreden. Alleen paspoort, rijbewijs, identiteitskaart en vreemdelingendocument zijn geldig. Heeft u nog geen identiteitsbewijs? Vraag er een aan bij uw gemeente."
Deze 'Nederland veilig' advertentie die met enige regelmaat in alle kranten verschijnt is ronduit misleidend. In de wet op de uitgebreide identificatieplicht die op 1 januari 2005 in werking treedt staat nergens dat we verplicht zijn altijd een identiteitsbewijs bij ons te dragen. In juridische termen is er eenbelangrijk verschil tussen ''toonplicht" en "draagplicht". Een toonplicht wil zeggen dat je verplicht bent om een identiteitsbewijs te tonen, een draagplicht betekent dat je ook verplicht bent altijd een identiteitsbewijs bij je te dragen. Deze draagplicht werd kort voor het wetsoverleg uit de regeringsverklaring geschrapt. In de wet staat "terstond tonen", doen we dat niet dan kunnen we een boete krijgen van (maximaal) 2250 euro. De SP maakte Donner tijdens het overleg terecht het verwijt dat hij zich verstopt achter oneigenlijke regelgeving. Minister Donner gaf uiteindelijk toe dat het verschil moeilijk is uit te leggen. In de "Nederland veilig" campagne doet men daar dan ook geen moeite voor. In een persverklaring noemt de in Londen gevestigde burgerrechtorganisatie Privacy International het misleidend en immoreel om mensen met overheidsvoorlichting te laten geloven dat men wettelijk verplicht is altijd een identiteitsbewijs te dragen. In de postbus 51 folder is het niet veel beter gesteld. "Zorg dat u altijd een identiteitsbewijs bij u hebt". Automobilisten moeten volgens de folder een rijbewijs en een paspoort dragen. "Als u uw rijbewijs moet inleveren, bijvoorbeeld wegens te hard rijden of alcoholgebruik moet u zorgen dat u zich met een paspoort of identiteitskaart kunt identificeren." Het heeft er alle schijn van dat er verwacht wordt dat we ons aan de inhoud van advertentiecampagnes gaan houden, in een rechtstaat kan dat echter nooit de bedoeling zijn!
donderdag 25 november 2004
Kent u “De zwarte hand”? Nee, wij ook niet. Maar op 22 november jl. kregen wij een geheimzinnig mailtje van die club. Dat had betrekking op de Umwelt van Jaap de Bode. Nou zijn wij voorzichtig met stories van onbekende herkomst. Dus checkten we hier en daar of het ijs dik genoeg was. Leek ons van wel. Dus willen wij u de inhoud van het mailtje dat hier en daar een wat Kameleon-achtig karakter draagt, niet onthouden:
“Een fantastisch verhaal wat jullie schrijven. Dat dit nog in Nederland kan plaatsvinden. Door jullie toedoen zijn we met enkele vrienden aan het rechercherengegaan en zijn tot waanzinnige ontdekkingen gekomen. Het begon allemaal toen wij een keer in Werkhoven een ruzie op straat zagen. Een meneer in een grote Mercedes stond op straat te schreeuwen tegen een meneer in een mooie snelle Audi 6. De Audi-meneer schreeuwde tegen de Mercedes-meneer “als je zo doorgaat krijg je geen rooie cent meer van mij”. De Mercedes-meneer zwaaide met een pistool en zei “dat zullen wij nog wel eens zien”. Nu werkt mijn vader bij de politie en wij kwamen erachter dat de Mercedes-meneer uit Bosch en Duin kwam. De heer Maurits.
Nu heb ik een neefje die daar ook woont en die kwam erachter dat die meneer heel veel geld heeft en een beetje zigeunerachtig is. De meneer in Werkhoven woont samen met mevrouw De Vries en daar woont meneer De Bode ook. Heel toevallig ben ik op jullie site een keer gekomen doordat wij een artikel over misdaadbestrijding moesten maken op school. Door meneer Endstra kwamen we meneer De Bode tegen en zodoende zijn wij gaan rechercheren en alle artikeltjes van jullie houden wij in de gaten.
Al lezende kwamen wij erachter dat meneer De Bode niet zo goed in zijn spelling is en wij verwonderden ons dat hij toch iedere keer zo slim kon zijn om zoveel geld van zakenmensen te krijgen. Om zoiets te doen moet je toch wel over geld beschikken. Hoe komt hij daaraan? Dit hebben wij ontdekt. Het gaat volgens ons alsvolgt. Die meneer Maurits geeft iedere keer geld aan die meneer De Bode om zijn plannetjes te betalen. Maar wie verzint toch elke keer de plannetjes? Nou daar zijn wij ook achter gekomen.
Heel vaak ziet mijn neefje in Bosch en Duin een andere meneer bij die meneer Maurits. Door zijn auto zijn we erachter gekomen dat hij advocaat is in Hilversum. Misschien weet u het nu ook. Pas geleden schreef u over meneer Van de Rhee van Dutchbird. Deze heeft een advocaat en dat is meneer Boitelle. Het zijn gewoon allemaal dikke vrienden. Alleen meneer Maurits is volgens mij niet een echte vriend van meneer De Bode.
Die meneer Boitelle kan heel goed plannen verzinnen en brieven schrijven. Dat kunnen advocaten zegt mijn vader. Meneer De Bode niet. Dus volgens ons is meneer Boitelle de baas van meneer De Bode. En meneer Maurits schiet meneer De Bode geld voor vorde plannen van meneer Boitelle”.
Of de conclusie van “De zwarte hand” correct is kunnen we (nog) niet helemaal beamen. Maar alle namen waarmee de hand hierboven strooit komen inderdaad voor in onze Fecundo-files. Het einde is dus nog lang niet in zicht. Stay tuned.
woensdag 24 november 2004
In de periode voor zijn gewelddadig verscheiden op 17 mei van dit jaar probeerde Willem Endstra nog in allerijl aan de eisen van zijn minder deftige cliëntèle te voldoen. Het ging om heren uit de avontuurlijke sector van de economie die hun zuur verdiende eurocentjes bij Willem hadden gestald. Om ze om te zetten in vastgoed en andere versnaperingen. Mogelijk omdat er in het circuit steeds meer berichten opdoken dat het justitiële net zich rond Willem begon te sluiten wilden genoemde heren liefst stante pede hun inleg terug. En als dat even niet ging dan namen ze ook genoegen metwaardevolle objecten.
Willem reisde van hot naar her om poen los te wrikken en zo de druk van de ketel te halen. Zo dook hij op in Israël. Naar verluidt om het Amsterdamse Confectiecentrum ten tweede male te verpatsen. Dat lukte niet maar hij bezorgde de daar ook rondzwalkende Nina Brink in het voorbijgaan wel een spontane hartverzakking door zich wat amoureus met haar secretaresse te verpozen.
De druk nam toe. Onder andere van de zijde van een clubje handelaren in roesmiddelen dat zich ooit om verschillende redenen in het zuiden van Spanje heeft gevestigd. Dat noopte Willem tot een paar trips naar het Venezolaanse Isla Margarita. Daar zou hij namelijk eigenaar zijn van een prettig luxe jachthaven, waar die van IJmuiden schril bij afstak. Verkoop was blijkbaar geen optie, want de jachthaven zou door Willem lock, stock and barrel zijn overgedragen aan het gezellige clubje Nederlanders uit Zuid-Spanje.
Het mocht Willen niet baten. Hij werd ondanks al zijn nerveuze inspanningen toch vroegtijdig ingehaald door een afgekloven man met een zeis en een zandloper.
woensdag 24 november 2004
In het Nederlandse vastgoedwereldje zoemt sinds kort een alleraardigst verhaal rond, waarin Eddie de Kroes een hoofdrol vervult. De rose panter met zijn voorliefde voor bubbels en asperges zou via zijn kanalen bij Justitie en de inzet van een detectivebureau bewijzen in handen hebben gekregen van een afluistercampagne door een snuffeldienst van de politie. Die campagne zou gericht zijn tegen een flink aantal Haagse vastgoedondernemers. Bekende en minder bekende. Daartoe zouden naast De Kroes ondermeer behoren: Ed Maas, Hans van Veggel, Gerard van As, Joop van Ham en Peter Hilders. Het merendeel maakte deel uit van het peloton schimmen achterPim Fortuyn en was betrokken bij de financiering van de LPF*.
Pikant detail: Van As is parlementariër en sedert begin oktober van dit jaar zelfs fractievoorzitter van de tot uitdragerij getransformeerde exponent van Pim’s gedachtengoed.
De zoektocht naar het bewijsmateriaal zou een flinke patat geld hebben gekost. Nou beschikken genoemde heren ondernemers misschien over voldoende pecunia om het hele dossierstalletje van mevrouw Justitia leeg te kopen, maar het schept bij de buitenstander misschien enige verwondering dat “het schandaal” nog niet via een bekend ochtendblad naar buiten is gedragen. Al was het alleen maar vanwege het profijtbeginsel. Uit taktische overwegingen zouden de Haagse vastgoedboys publicatie echter voor zich uit hebben geschoven tot het moment sûpreme zich voordoet. En met name Eddie de Kroes is zoals wij weten een meester in timing als het gaat om het tevoorschijn halen van een smoking gun.
* zie de serie "Schimmen achter Pim”op de Followup-site.
dinsdag 23 november 2004
Na de herverkiezing van Dubya is de weg vrij voor ingrijpende verbouwingen binnen de VS. Zoals het nieuwe opperhoofd van de CIA in een (gelekte) brief aan de medewerkers stelde: het doel van ons is om de regering te steunen. En de benoemingen liegen er niet om, het volgende departement dat wordt aangepakt zal Buitenlandse Zaken zijn.
Maar in het dagelijkse leven gaat dit soort strijd ook door en één van de thema’s is “bescherming van het huwelijk”. Pardon, bescherming van wat? Ja, het huwelijk moet beschermd worden tegen aanslagen zoals het homo-huwelijk. Maar dat is npg niet alles: devolgende thema’s in dit verband zijn bestrijding van ongehuwd samenwonen, van echtscheiding en als absolute topper, bestrijding van kinderloosheid.
Ongelooflijk? Kijk eens hier.
Er is nog wel wat meer te verwachten van de mullah’s uit het Midden-Westen. Zoals een nieuw voorstel inzake abortus, verstopt in een wetsvoorstel dat nog moet worden goedgekeurd. De New York Times van 20 november jl. meldt dat door een wetswijziging het mogelijk moet worden om abortussen zo goed als onmogelijk te maken. Het komt erop neer dat ziektekostenverzekeraars, ziekenhuizen en andere dienstverleners kunnen ‘kiezen’ om buiten de bestaande deelstaatregelingen te werken. Dan hoeven ze geen abortuscounseling of abortusingrepen te verrichten.
maandag 22 november 2004
Afgelopen vrijdag was het dan zover. Eindelijk de zitting in de civiele procedure die vastgoedondernemer Klaas Hummel ooit eens had aangespannen tegen NOVA en De Telegraaf nadat de voormalige buddy van Willem Endstra een kortgeding had verloren.
Het ging in het geval van NOVA om een uitzending van 3 september 2002. Daarin kwam ondermeer het in sommige kringen zo populaire opkrikken van vastgoedprijzen aan de orde. Als voorbeeld diende het horecapand “Het Hulsbeek” in Oldenzaal dat op één dag drie keer werd doorverkocht tegen onwaarschijnlijk hoger wordende prijzen. En dat leek op zijn minst net zo verdacht als eentemidden van een koppel kippen poserende vos.
Voorts bleek het duo Willem en Klaas bij vele transacties binnen deze context nauw samen te werken met ene Bertus Pijper. Een hotemetoot van het Bouwfonds dat als dochter van de ABN/AMRO een flinke speler was (en is) binnen het Nederlandse vastgoedwereldje.
Justitie had ook naar dit soort praktijken van Endstra cs. een onderzoek ingesteld en de weerslag daarvan was terug te vinden in het dossier-Buizerd. Zowel NOVA als De Telegraaf bleken over die gegevens te beschikken en met name Klaas Hummel was daar behoorlijk pissed off over. Hij was in zijn visie door de televisierubriek en de krant ten onrechte in een kwaad daglicht gesteld en zou zakelijk een behoorlijke opsodemieter hebben gehad door de publicaties. Zo was bijvoorbeeld zijn comfortabele contacten met Bertus en het Bouwfonds in ongerede geraakt.
Klaas ging op zoek naar rectificatie en schadevergoeding via het al genoemde kortgeding. Toen hij daarbij aan het kortste eind trok ging hij niet meteen bij de pakken poen neerzitten. Hij startte een civiele procedure waarbij niet alleen NOVA en De Telegraaf als instituut maar ook de persmuskieten zelf alsmede de door hen aangepeilde experts (!) hoofdelijk aansprakelijk werden gesteld voor de schade die Klaas geleden zou hebben.
Begin november bereikte die procedure critical mass. Snuffelaars van de rijksrecherche waren zelfs op pad gestuurd om te achterhalen waar de betrokken journalisten hun exemplaren van het Buizerd-dossier vandaan hadden. De spekzolen suggereerden dat de stukken afkomstig moesten zijn van het advocatenkantoor van Brammetje Moszkowicz. Maar de persjongens gaven niet thuis.
Dezelfde vragen kwamen opnieuw aan de orde bij het aan de zitting voorafgaande onderzoek van de rechter-commissaris, die notabene ook de journalisten had opgeroepen. Hun advocaten wisten de bewuste vragen echter vantevoren al te torpederen door met succes te verwijzen naar het verschoningsrecht. De zitting leek daardoor sterk op een herhaling van zetten. En het ziet er dus naar uit dat Klaas binnenkort met zijn plas naar de dokter kan.
Overigens zou het contact tussen Hummel en het Bouwfonds inmiddels weer spic en span zijn ondanks Bertus Pijper’s vertrek met stille trom. Prima Klaas. Terug naar de good old days en laat de pers voortaan maar gewoon lullen jongen.
maandag 22 november 2004
Danito Anderson was openbaar aanklager in Venezuela. Was, want onlangs werd hij door een bomaanslag vermoord. Anderson was bezig met een geruchtmakend onderzoek naar de achtergronden van enkele bomaanslagen in Caracas van februari vorig jaar. Die aanslagen golden de Colombiaanse en de Spaanse ambassades. Uit zijn onderzoek bleek dat hierbij Venezolaanse militairen betrokken waren, die ook een rol gespeeld hadden bij de mislukte staatsgreep tegen Chavez en die herhaaldelijk gezegd hadden elk middel te zulle gebruiken om deze regering weg te krijgen.
Twee verdachte militairen waren naar de VS gevlucht en de Venezolaanse regering verzocht om uitlevering. Zoals te verwachten weigerdede VS dit.
Eén van hen werkt nu samen met een van de vele anti-Castro clubjes in Florida, die aanslagen plegen in Cuba.
Een ander object van onderzoek van Anderson was de National Endowment for Democracy (NED), een Amerikaanse club gefinancierd door het Amerikaanse Congres en het State Department om de Amerikaanse democratische waarden te verspreiden. Een overzicht van wat door het NED gefinancierd wordt in Venezuale kunt U hier vinden.
Amerika beschermt dus weer eens mensen die betrokken zijn bij het plegen van een aanslag in het eigen land tegen een democratisch gekozen regering.
maandag 22 november 2004
Niet de moord op Fortuyn maar die op Theo van Gogh was de in dank afgenomen kans voor de Haagse neocons onder leiding van de als Liberaal vermomde Van Aartsen om ons een paar hete aardappelen voor te schotelen. Zoals daar zijn:
Rapide uitbreiding van het aantal AIVD-ers.
En uitbreiding van de bevoegdheden van de AIVD. Er worden bijvoorbeeld al vlijtig advocaten, een enkele minister, een enkele ambassadeur, zakenlieden, journalisten, muhammeds, crimi’s en fanatieke verbreiders van links en rechts gedachtengoed afgelegd. Maar dat is niet voldoende. Ook verkopers van gebedsmatjes, producenten van pitabroodjes, de voorzitter van de sjiitische halmabond, Geert Wilders-aanhangers, bestuursledenvan de pro-besnijdenisfederatie en Allah mag weten wie nog meer staan op het verlangslijstje.
Het door de woelmuizen verzamelde inlichtingenmateriaal krijgt meer gewicht bij allerlei rechtszaken. Zelfs als de muizen verwervingsmethodes hebben gebruikt die voor geen meter door de wettelijke beugel kunnen worden geperst.
Snelle uitbreiding van het politieapparaat.
En uitbreiding van de bevoegdheden van de politie. We kunnen bijvoorbeeld binnenkort weer vertrouwde geluiden als “Ausweis bitte” verwachten. Wie niet aan het bevel kan voldoen krijgt een leuke prent. Verder kunnen de platte petten je letterlijk in je kruis tasten als ze denken dat je daar iets illegaals hebt zitten naast je normale Lego-attributen.
Mocht de politie mensen tekort komen door het hoge aantal kermissen, festivals, rondjes om de kerk, risicowedstrijden, Ahoyconcerten, begrafenissen, de TT, koninklijke rondritten, onderduikende politici, opduikende kroongetuigen, fietsers zonder bel en andere toestanden die Orange Alert veroorzaken dan moet een beroep kunnen worden gedaan op het leger, dat inmiddels in Bosnië, Afghanistan en Irak voldoende ervaring heeft opgedaan om daar waar nodig krachtdadig op te treden. Bij vermoeden van plundering mag er geschoten worden. Vindt Maxime Verhagen, die vorige week op zolder zijn sabeltje terugvond dat hij op zijn vijfde was kwijtgeraakt.
Wat in de jaren tachtig honderdduizenden mensen op de been bracht interesseert nu blijkbaar niemand een broodje bal. Het ziet er dus naar uit dat we, zij het met enige vertraging, opgezadeld worden met kruisraketten. Kunnen geen atoombommen in. Zegt Henk Kamp. Maar misschien is een paralyserend biochemisch stofje ook wel efficiënt genoeg bij de volgende fase van Washington’s moderne versie van de kruistochten.
Een groep van negen “prominenten”, onder wie de door ons indertijd zo aanbeden ex-minister Roelf de Boer van Verkeer en Waterstaat, heeft ervoor gepleit om bij een alarmerende situatie als het vervaarlijk uit de bocht zeilen van onze kroonprins op de Uithof of erger alle macht te concentreren bij Balkenende. Een plaksnorretje wordt inmiddels in gereedheid gebracht om onze premier een wat martialere uitstraling te bezorgen en hij krijgt een cursus volksmennen bij de LOI.
En wat doet het Tokkie-electoraat als we De Hond mogen geloven? Dat gaat achter een man staan die na het zien van Frightnight nooit meer zijn haar in de plooi heeft gekregen. En alleen maar demagogisch loopt te blèren dat er straks een halve maan op het Koninklijk Paleis zal prijken in plaats van een blote meneer met een wereldbol. Dat hij ondertussen driftig blijft meewerken aan de Haagse operatie om datzelfde electoraat te beroven van zijn broodbeleg valt blijkbaar niemand op. Een land krijgt wat het verdient.
zondag 21 november 2004
In aflevering 2 van deze serie op vrijdag 12 november jl. ruimden wij een plek in voor een column van “Zand”. Een regelmatige scribent in onze papieren uitgave. Daarin bracht hij naar buiten dat de AIVD van tijd tot tijd zandzakken voor de deur van het Ministerie van Binnenlandse Zaken moest gooien. Om te voorkomen dat er al teveel shit naar buiten sijpelde over minister Johan Remkes. Shit die betrekking had op diens vrij overvloedige gebruik van alcoholica en het rollebollen met appetijtelijke dames. Tot die dames behoorden volgens “Zand” ook twee sirenes uit de sferen van eenstel drugskartels en een derde zou zich zelfs verslingerd hebben aan de diepe roerselen van de jihad.
Geen wonder dus dat een aantal vertegenwoordigers van de main-stream pers zich op pad begaven om “Zand” uit te graven om zo meer aan de weet te komen over de drie duistere babes van Remkes. Een van hen was de vliegende reporter Rob Vuurens die namens Nieuwe Revu opereerde. Rob belde ons afgelopen week op met de vraag of wij hem in contact wilden brengen met “Zand”. Leek ons in verband met diens privacy niet zo verstandig. Gisteren, rond een uur of een, belde hij ons opnieuw. Hij vertelde dat hij net daarvóór telefonisch benaderd was door Vincent van Steen, woordvoerder van de AIVD. Die had Rob gevraagd of hij AIVD-dossiers over minister Remkes in zijn bezit had. De dienst was bang voor grote koppen in de Nieuwe Revu.
Naar eer en geweten ontkende Rob dat hij over welk Remkes-dossier dan ook beschikte. Wel gaf de journalist toe bezig te zijn met een nader onderzoek naar de achtergronden van het “Zand”-artikel en stelde de logische vraag hoe Van Steen bij hem terecht was gekomen. Dat wilde de AIVD-snuffelaar niet zeggen. Hij erkende in de loop van het gesprek wel dat hij het artikel in Kleintje Muurkrant gelezen had.
Een ding is zeker: die aflevering was raak. En aan de hand van bovenstaande gebeurtenis zijn ook de volgende vragen valide:
Waarom houdt de AIVD-dossiers bij van minister Remkes?
Zijn er recentelijk AIVD-dossiers over minister Remkes verdwenen cq. gecopieerd?
Worden journalisten als Vuurens afgeluisterd cq. in de gaten gehouden?
Wordt Kleintje Muurkrant in de smiezen gehouden?
Leuke vragen voor Kamerleden die eindelijk eens af willen van dat gezeik over muslims en godslastering. Stay tuned.
zaterdag 20 november 2004
Amerikaanse burgers die buiten hun landsgrenzen zijn geboren kunnen geen president worden. Dat staat in de grondwet. Vooral in Republikeinse kringen is nu een beweging op gang gekomen die daar verandering in wil brengen. Ook burgers die niet in the land of the free zijn geboren maar wel al heel lang over een Amerikaans paspoort beschikken moeten president kunnen worden. Op het oog geen onrechtvaardige gedachte ware het niet dat de aanleiding tot het propageren ervan wat minder eerzaam is. De Republikeinen willen namelijk de inmiddels tot gouverneur opgeblazen anabolicus Arnold Schwarzenegger liefst al over vier jaar als hoofdbewoner vanhet Witte Huis installeren. Als opvolger van de huidige ramp.
Gek? Nee. President George Wacko Bush stamt uit een familie die tergend rijk is geworden met de steun aan Adolf Hitler*. Een Oostenrijker net als Schwarzenegger. En wat zegt Arnie over Onkel Adolf?
“Ik had bewondering voor Hitler. Hij was een kleine man die het heeft gemaakt dankzij zijn verbale vermogen. Dat is belangrijk, weet je. De woorden die we gebruiken brengen respect bij en andere zaken”.
Over vrijheid van meningsuiting gesproken. Zo ver zijn we hier nog niet, maar er wordt aan gewerkt. Nog een leuke uitspraak van de terminator in die richting:
“Ik zag Amerika en ik dacht: daar hoor ik thuis. Daar kan ik nummer één worden ... Ik droomde ervan dictator te worden of zoiets"
Moet er mayonaise bij?
Verder steunde Conan de barbaar indertijd Kurt Waldheim door dik en dun toen de Oostenrijkse secretaris-generaal van de VN door de mand viel als voormalig lid van Hitler’s Schutzstaffel. Blijkbaar heet Arnold’s Ehre ook Treue.
Arnie zou dus een perfecte opvolger zijn van de grote geitenlezer, die naar het voorbeeld van de grote Duitse roerganger een smoes in elkaar hing om een land binnen te vallen en het met de grond gelijk te maken. En via de beproefde strategie van de spanning binnen de eigen landsgrenzen een controle-apparaat uit de grond stampt dat de vergelijking met het Reichssicherheitshauptamt moeiteloos doorstaat. Prelude tot het Vierde Rijk.
* Zie de serie Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk" op de Followup-site.
vrijdag 19 november 2004
Gisteren was de als Pipo de Clown door het land trekkende premier Balkenende op bezoek bij Prins Bernhard op Soestdijk. Na afloop roemde Balk tegenover het journaille de vitaliteit van de Prins, ondanks diens niet zo zuinige ziekte. Volgens onderzoekjournalist Ton Biesemaat was er nog iemand die gisteren geconfronteerd werd met die opmerkelijke vitaliteit van de Prins. Toen Pipo, pardon Jan Peter, namelijk was opgezouten belde de Prins op hoge poten NIOD-medewerker Gerard Aaalders. De Prins had zich weer eens kwaad gemaakt. Ditmaal over het recent verschenen stripboek “Agent Orange” waarin zijn lidmaatschap van de nazipartij (NSDAP) ter sprake wordtgebracht. In het boek is het lidmaatschapsbewijs zelfs afgedrukt. Aalders had dat epistel gevonden in de National Archives in Washington en had dat in 1996 naar buiten gebracht in zijn boek “De affaire Sanders”. Kortom: oude wijn in nieuwe kruiken. Maar net als met de uit 1944 daterende affaire King Kong die van grote invloed was bij het mislukken van de Operatie Market Garden krijg je de Prins er nog steeds heel makkelijk mee op de antieke kast.
Dwars tegen alle bewijslast in ontkende hij tijdens het telefoongesprek met Aalders op hoge toon dat hij ooit lid was geweest van de NSDAP. Nou ja, telefoongesprek. Het had meer iets weg van een monoloog. Aalders kreeg geen kans tot een echt weerwoord. “Houd uw mond” luidde het bevel. En u weet Befehl is Befehl.
Overigens, wie nu de originele stukken over Bernhard’s NSDAP-lidmaatschap in Washington wil zien heeft een probleem. Althans, dat ondervonden researchers van het AVRO-programma “Hoge bomen” die de documenten die Aalders had ontdekt niet meer konden terugvinden. Maar dat gebeurt wel vaker en niet alleen aan de overkant van de plas.
vrijdag 19 november 2004
Wat gaat het toch allemaal snel bij Fecundo. Op 25 october jl. stonden de kapitaalverstrekkers nog op de stoelen van het Nieuwegeins Business Centrum om hun nieuwe leider Jaap de Bode toe te juichen. Hij zou ze als een moderne uitgave van Mozes naar het beloofde land leiden. Voorspoed en geluk zouden hun deel zijn. En de sinaasappelen in hun Costaricaanse tuin van Eden zouden overvloedig uit de bomen rollen. Moesten ze nog wel even zes ton euro bij elkaar harken om aan de overkant van de plas de tuin binnenboord te houden.
Inmiddels heeft Moos de Bode alweeraan zijn stutten getrokken. Ruim twee weken na zijn triomfantelijke intocht. Ook de door hem ingehuurde tollenaar Robert van de Rhee verdween schielijk uit beeld. Ze lieten hun volgelingen en een Hilversums advocatenkantoor in lichte verwarring achter. En wat Jaap’s (en indertijd Klaas Bruinsma’s) strong man Geurt Roos verder heeft uitgespookt onttrekt zich even aan onze waarneming.
Wat is er gebeurd? Waar was al deze poespas voor nodig? Als we een paar ingewijden mogen geloven zat er zo’n zes ton euro in de kas van Fecundo. Om de zaak op korte termijn weer op de rails te krijgen. De kas is leeg en met een beetje goede wil kan de uitgave van één ton boekhoudkundig dichtgemetseld worden. De rest is foetsie. Wordt nog een hele klus voor curator Jan Wind om uit te vogelen wie wat achterover heeft gedrukt. Vooral omdat het wemelt van de kwijtingen. Oftewel iedereen die eventueel heeft lopen te graaien is afgedekt voor de mogelijk kwalijke gevolgen daarvan.
Bovendien heeft vriend Wind nog steeds niet de beschikking over een groot deel van de boekhouding uit de voorafgaande jaren toen New World Products nog onder leiding stond van Jan Schorsy. In die periode zou een bedrag van ruwweg 13 à 15 miljoen zijn weggeraakt.
Als wij de kapitaalverstrekkers een goede raad mogen geven: nooit meer op stoelen gaan staan om volksverlakkers toe te juichen. Je komt van een koud Business Centrum thuis. Stay tuned.
donderdag 18 november 2004
Met de huidige perikelen in Irak in het achterhoofd besteden we nog een keer aandacht aan de verklaringen van economisch hitman John Perkins. Dit keer over de eliminering van de democratische gekozen president Omar Torrijos van Panama. Perkins:
“Omar Torrijos had de Kanaalovereenkomst [voor de overdracht op termijn van het Panamakanaal aan Panama zelf, red.] gesloten met Carter. Het goedkeuringsbesluit haalde het in het Congres maar kantje boord. Met een meerderheid van één stem. Het was een enorm hete aardappel. En Torrijos ging daarna gewoon door op het ingeslagen pad en onderhandelde met de Japanners over de aanleg van een nieuwkanaal op zeeniveau. De Japanners waren ook bereid de boel te financieren. Daarmee streek Torrijos wel tegen de haren van Bechtel Corporation in. Bechtel stond onder leiding van George Schultz en Caspar Weinberger was toen topadviseur. Toen Carter eruit werd gekegeld (ook een interessant verhaal hoe dat precies in zijn werk is gegaan), toen hij de verkiezingen verloor, en Reagan zijn entree maakte met Schultz als minister van Buitenlandse Zaken en Weinberger als minister van Defensie waren ze pisnijdig op Torrijos. Probeerden hem over te halen de Kanaalovereenkomst te heroverwegen en de gesprekken met de Japanners af te laten breken. Hij weigerde dat heel beslist. Hij was een man van principes. Ondanks zijn problemen. En dus kwam hij om toen zijn vliegtuig brandend naar beneden kwam. Veroorzaakt door een met explosieven volgestopte taperecorder. Ik was in Panama. Ik had met hem gewerkt. Ik wist dat ons werk als economische hitmen niets had opgeleverd. Ik wist ook dat de jakhalzen hem aan het insluiten waren en het volgende ogenblik explodeerde zijn vliegtuig door een taperecorder met een bom. Ik weet zeker dat de CIA toestemming heeft gegeven en een heleboel Latijns- Amerikaanse onderzoekers zijn tot dezelfde conclusie gekomen. Uiteraard hebben we daarover in ons eigen land nooit iets vernomen”.
Zoals gezegd Perkins werd door Washington overgehaald een boek over zijn werk op te zouten. Tot hij na 9/11 besloot alsnog alles op papier te zetten. Geen lieve jongen. Geen lief boek. Maar wel uiterst interessant. Voor zover wij dat kunnen beoordelen.
donderdag 18 november 2004
Wij snappen het niet helemaal. Bij een paar eerdere gelegenheden beweerde Rob van de Rhee, de grote jongen achter de geheimzinnige Libanese onderneming Rofuda S.A.L., dat hij zich had teruggetrokken uit het Nederlands/Costaricaanse sinaasappelgebeuren. Het waarom was duidelijk als je Robbedoes geloven mag: Hij had er even aan gesnuffeld en rook iets rottigs. Maar over het hoe hebben we hem niet gehoord. Want dat moet toch ook ergens officieel zijn beslag hebben gekregen. Op papier. Wij beschikken namelijk sinds kort over de notulen van een vergadering die op 1 september jl. werd belegd in Den Haag. Daarbij zat het bestuurvan de stichtingen Mars, Furia en Waarborg Furia met vriend Robbie om de tafel. Aan het eind van die notulen staan de volgende roerende strofes:
“Vervolgens stelt de voorzitter aan de orde het aftreden per heden van alle huidige bestuurders van de stichting en de benoeming van Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon, Ras Beirut Makdissi Street (postadres POB 13-5707) tot enige bestuurder van de stichting onder voorwaarde van volledige kwijting en decharge door de nieuw benoemde bestuurder van de stichting aan de aftredende bestuursleden voor hun gedragingen in hun functie van bestuurder van de stichting.
De voorzitter stelt vast dat alle bestuursleden instemmen met dit voorstel zodat dit voorstel met algemene stemmen is aangenomen en de thans zittende bestuursleden zijn afgetreden en Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon is benoemd tot enig bestuurder van de stichting en dat voor deze optreedt de heer R.v.d.Rhee.
De voorzitter draagt het voorzitterschap over aan de heer Van de Rhee die formeel besluit het ontslag van de bestuursleden aan te nemen en hen volledig kwijting en decharge te verlenen voor hun gedragingen als bestuurder van de stichting.
De (nieuwe) voorzitter vraagt of iemand gebruik wil maken van de rondvraag; daar dit niet het geval blijkt te zijn sluit de voorzitter de vergadering”.
Daarmee was Rofuda i.c. Rob v.d. Rhee de baas geworden over het hele hebben en houden van de drie stichtingen. En dan kan je wel makkelijk zeggen dat je je teruggetrokken hebt, maar hoe dan? Tenzij Robbedoes Rofuda inmiddels stiekempjes voor een leuk bedragje heeft overgedaan aan andere geïnteresseerden. Noem eens wat: aan Jaap de Bode cs. Zullen we Robje toch eens vragen. Stay tuned.
woensdag 17 november 2004
Wat we nou weer hoorden in de wandelgangen. Onze minister van Binnenlandse Zaken zou overwegen om zelf over een paar weken de pijp aan Maarten te geven. Of aan Henk Kamp, die de voorkeur van Van Aartsen zou genieten. Ons peerd van ome Loeks zou zijn vertrek hebben uitgesteld omdat we dat misschien zouden uitleggen als een mea culpa voor de dood van Theo van Gogh. Verder zouden zijn collega’s niet erg content zijn geweest met zijn urenlange onbereikbaarheid toen in het Haagse Laakkwartier een hele bups aan speciale eenheden van allerlei pluimage zich samentrokken om een stel fundamentalistische,half ontklede heren naar buiten te sleuren. En dan waren er nog zijn mallotige poging om Roger Vleugels met een feitelijk Berufsverbot op te schepen, zijn licht overmatig heffen van het glas en zijn affaires met een paar dames van wie de AIVD een stille beroerte kreeg. Kortom Johan ligt niet bijster lekker meer aan de boorden van de Hofvijver en daarom zou hij aan zijn stutten willen trekken voor hij een rotschop onder zijn hol krijgt. Onze zegen heeft ie.
woensdag 17 november 2004
Dinsdag 25 oktober. Elf uur 'savonds. Het is stil in de Haagse Delistraat. Hier en daar houdt een teevee nog een paar vermoeide ogen in bedwang. Iemand trekt zijn sloffen aan voor een laatste rondje met de hond, die al nerveus zijn natte neus door de koude brievenbus naar buiten drukt. Ergens op twee hoog schuift een al wat kalende ambtenaar naast zijn stille vrouw tussen de al jaren kille lakens. Honderd meter verderop gaat een wekker af. Een bom vernielt de Delistraat. De dreun zoekt golvend zijn weg door de buurt. Auto-onderdelen en glas keren kletterend terug op straat.Daarna was het er even stiller dan het ooit was geweest.
Het bleek om een aanslag te gaan op de woning van de Spaanse consul-generaal J. Gil Catalina. Niemand raakte gewond. Een regelrecht mirakel.
Een paar dagen daarna, ongeveer op hetzelfde tijdstip, ontploften opnieuw bommen in Den Haag. Nu in het Spaanse handelsbureau aan de burgemeester Patijnlaan en in het portaal van het Spaanse arbeidsbureau in de nabijgelegen Riouwstraat. Pas een kleine veertien dagen daarna verscheen een communiqué waarin een totaal onbekende splintergroepering van de Baskische afscheidingbeweging ETA de aanslagen opeiste. Door de vele discrepanties in de verklaring werd er echter door insiders weinig geloof aan gehecht. En in officiële Haagse kringen ging met ervan uit dat het om crimineel getinte acties ging.
De vraag in hoeverre de Spaanse premier Felipe Gonzalez die mening deelde bleef onbeantwoord. Wel besloot hij nog in diezelfde maand november om alle officiële transacties van Parretti/Fiorini in Spanje met onmiddellijke ingang te bevriezen. Op zes december, even voor half acht 'sochtends, sloegen aan het Lange Voorhout twee granaten in de voorgevel van de woning van de Spaanse ambassadeur M. Sassot. Ze bleken te zijn afgevuurd vanaf het dak van een dichtbij geparkeerde auto door middel van een automatisch werkend ontstekingsmechanisme. Ook deze aanslag werd logischerwijs opgeëist door dezelfde ETA-groepering. Maar opnieuw werd er in de Haagse topechelons weinig geloof aan gehecht. Gezien de rijke bommen- en granatenervaring die in de groep Parretti/Fiorini voorhanden was niet onterecht. Stay tuned.
woensdag 17 november 2004
Nou zijn we dankzij de huidige verzameling Haagse regeringsklunzen al een tijdje nauw verbonden met de wat gewelddadig uitvallende presentatie van onze democratie in Irak. Compleet met uitroeiing van de Soennitische stemgerechtigden bij de verkiezingen in januari 2005. Op grond van hun aantal toch al veroordeeld tot de oppositiebanken, maar het is wel makkelijk als je een stel lastige vliegen al vantevoren kan uitschakelen.
Maar we zitten met nog een ander probleem: de Koerden. Die zouden als bevolkingsgroep eindelijk eens een wat zelfstandiger bestaan willen hebben na de verkiezingen. Als een soort bonus voor hun hulp bij de eliminatie vanSnorremans. Niet onredelijk zou je zeggen. Maar helaas ziet buurman Turkije dat niet zo zitten. Die vreest dat er dan langzamerhand een Koerdische staat van de grond komt en dat ie dan weer gelazer krijgt met zijn eigen Koerdische bevolkingsgroep.
Begin oktober gooiden premier Erdogan en de Generale Staf van het Turkse leger er een vergadering tegenaan. Bij een lekker bakkie Turkse prut bespraken ze een plan om begin 2005 het noorden van Irak binnen te vallen met 40.000 man om gesteund door tanks en helicopters kampen van de PKK met de grond gelijk te maken. Altijd handig om de hele Koerdische bevolkingsgroep als PKK aan te duiden, dan hoef je niet uit te zeven wie wie is als de zuiveringen eenmaal aan de gang zijn.
Op 27 october jl. werd de operatie tot iets kleinere proporties teruggebracht. Twintigduizend man moest genoeg zijn. Vraag was alleen nog wanneer gaan we op jacht? Eigenlijk hadden de Turkse sterren en strepen meteen al erop los willen slaan, maar de Amerikanen hadden nog wat bezwaren. Nou moeten die natuurlijk als het erop aankomt hun bek houden want die zijn zelf ook op eigen houtje Snorremans gaan scheren. Maar goed voor de lieve vrede wachten ze nog even.
Bovendien zit er op 17 december nog een Europese top in de pen en dan moet je weer van alles gaan uitleggen aan die wijsneuzen in Brussel. Net nu alles zo keurig op de rails staat voor de toetreding tot de EU na een boek vol brave beloftes om de mensenrechten te respecteren. Je hoort er ineens helemaal bij en je krijgt ook meteen veel meer begrip voor je problemen. Bijvoorbeeld van zo’n soepstengel als Balkenende. Vandaar ook dat één seintje genoeg was om dat PKK-kamp in Liempde op te rollen. Op 17 december toch eens vragen of we niet wat Nederlandse hulp kunnen krijgen als we in Irak orde op zaken gaan stellen. Staat misschien wat netter. En dan doet hun BBE meteen ook wat ervaring op in het veld. Goed idee. Salam aleikum.
dinsdag 16 november 2004
Oh, oh, dat was me toch een schandaal hè? Met die Nederlandse sergeant majoor die eind vorig jaar een Irakees al dan niet voor zijn klus schoot toen die met zijn tengels aan wat voorraden zat. Nou, Amerika heeft nu zijn eigen Erik O. Na een moskee in een buitenmaats vergiet te hebben omgeturnd troffen een paar Amerikaanse soldaten binnen een vijftal zieltogende mohammeds aan. Eentje deed net of ie dood was en toen de Yankees even een andere kant opkeken zou hij een pistool hebben geheven om zijn reis naar Allah nog wat eervoller te maken. Althans dat wasde versie van een van de Amerikaane hellraisers die de betrokken Irakees bliksemsnel van dichtbij door zijn pannetje schoot.
Jammer nou. Hij deed dat voor een camera en meteen was de grizzly los. Er wordt nu uitgeplozen of de Irakees inderdaad met een gun lag te spelen of dat hij een mug van zijn neus wilde slaan. Mocht ie ongewapend zijn geweest dan zwaait er wat voor de hellraiser. Die heeft zich dan schuldig gemaakt aan een oorlogsmisdaad. Hypocriet als de pest natuurlijk, want er zijn bij de lovely war van George Dumbya al meer dan honderdduizend burgerslachtoffers het laatste hoekje omgegaan na een inval die sprekend leek op die van de moffen in Polen in 1939. Snorremans was niet in het bezit van massavernietigingswapens en onderhield geen contacten met de Saoedische directeur van het Flying Circus. Om dan zoveel heisa te maken over één soldaat die een overtollig gaatje aanbrengt in het hoofd van één mogelijk ongewapende Irakees is gewoon een gotspe.
dinsdag 16 november 2004
Zo, daar heb je het gelazer in de glazen wodka tonic. Eerst wordt de redactie van Buitenhof namens de hupse minister van Binnenlandse Zaken Remkes verzocht om nooit meer Fringe-uitgever Roger Vleugels als commentator in te huren. Omdat ie een wat minder welgevallig standpunt innam ten aanzien van de Flying circus voorstelling op 9/11. En vorige week werden Barend en Van Dorp benaderd door Remkes’ AIVD met de vraag of ze Vleugels wilden weren uit hun babbelbox. BVD weigerde aan het verzoek van de AIVD te voldoen. Maar de boodschap is duidelijk.: Vrijheid van meningsuiting? Remkes’ass.
dinsdag 16 november 2004
Nee, nog niks gehoord van havenbaron en vliegveldmarkies Hans van de Lande. Nou staan wij bekend als een wat ongeduldig zootje ongeregeld, dus zijn we om die reputatie waar te maken alvast maar verder gegaan op de ingeslagen weg. Wij vonden uit dat een deel van de half miljoen euro die de magnaat uit Kalmthout had geleend van NWP besteed was aan een Triqual 65. Dat is een luxe jacht dat een paar geleden op de markt is gezet door Zijlmans Jachtbouw BV in Drimmelen.
Lekker schuitje. Het ploegt volgens de folder ongestoord voort bij windkracht acht en golven vanvier meter dankzij het vermogen van 460 pk. Als al dat water om je heen je dertig vadem de strot uitkomt kan je lekker de luxe teevee aanzetten om naar Harry Mens te loeren, de beursberichten, iets bloots of andere horror. Mocht een meeuw je verrassen met een flink eindproduct van zijn stofwisseling geen nood. Je kan je bezwadderde kledij meteen in de luxe wasmachine proppen en na een rondje witte was ook nog in de luxe droger. En ergens in de middle of nowhere onverwachts stil komen te liggen is zeer onwaarschijnlijk met 3800 liter diesel aan boord. Verder is de droom van Zijlmans voorzien van een luxe barretje aan boord, een luxe L-vormige keuken compleet met luxe vaatwasser, vier luxe electrische kookpitten, een luxe oven, een luxe magnetron en ruime koelvoorzieningen voor de Moët en de kalfslapjes. Daarnaast beschikt de golvenkliever nog over drie luxe hutten waar je je hoofd te rusten kan leggen na weer een vermoeiende dag. Mag zo’n bootje kosten? 845.000 euro exclusief BTW. Een krats.
Op de meest recente lijst van verkochte occasions van Zijlmans staat één Triqual 65 uit het bouwjaar 2002/2003. Of dat het door Hansepans en zijn kornuiten als Triple A gedoopte exemplaar is weten we niet. Hebben we uiteraard wel gevraagd aan Zijlmans. Maar ook daar bleef het net zo stil als de Loosdrechtse plassen na zonsondergang.
Het is dus mogelijk dat de erven NWP onder wie Jaap de Bode inmiddels toch hun poen van Hans hebben gekregen. Maar andere, minder welvoeglijke scenario’s zijn natuurlijk ook nog denkbaar. Je zal je spaargeld in NWP hebben belegd. Zoals het er nu naar uitziet kan je zelfs een roeiboot wel op je buik schrijven. Stay tuned.
dinsdag 16 november 2004
Op 1 november jl. meldden wij al onder het kopje “Sirtaki” dat de Griekse regering al sedert 1997 de boel in Brussel heeft besodemieterd met vervalste financieel-economische begrotingen. Volgens de officiële opgaves voldeden de nazaten van Zorba keurig aan hun drie procent-verplichting waarvoor Gerrit Zalm drie keer per dag zijn gebedskleedje uitrolt. In werkelijkheid gingen ze vele procenten over de schreef. Naar nu pas blijkt wisten ze dat in Brussel al sinds 2000. Dus Gerrit ook. Desalniettemin heeft onze kleine lachebek, die als het hem behaagt gewoon schijt heeft aan een motie van een Kamermeerderheid, acht jaar lang genoeglijkmet zijn Griekse collega samengewerkt. Zo gaat dat in die kringen.
Vanmorgen stond op teletekst dat Europees commissaris Almunia van Monetaire Zaken in verband met deze kwestie de Grieken voor het Europese Hof van Justitie wil scheuren. Zal wel een natte droom blijven. En is in ieder geval mosterd na de feta.
dinsdag 16 november 2004
Mene tekel. Nu de moord op Theo van Gogh via de pers is geboekstaafd onder het hoofdje terrorisme staan ze in Den Haag trillend in de startblokken om een flink deel van onze democratische verworvenheden te cremeren. Oké, we zullen de blurb van fou pédaleur Donner dat je voortaan niemands geloof meer in verband mag brengen met een veetentoonstelling maar als een bedrijfsongeval beschouwen. Maar de algemene roep om de AIVD te laten groeien van L naar XL en bovendien de bevoegdheden van die snuffelaars uit te breiden is heel wat ernstiger. Ter wille van de bestrijding van hetfantoom dat “het terrorisme” heet en zich hier alleen nog maar heeft gemanifesteerd in opgesexte dossiers over een Mohammed Bèèè en zijn kennissenkring moet namelijk een deel van onze privacy sneuvelen.
Om in de pas te blijven lopen met die mafketel in het Witte Huis werd gisteravond al gesuggereerd dat er een apart iemand moet komen met een eigen instantie om aan de dreiging van het terrorisme het hoofd te kunnen bieden. Een Homeland Security Department. Als dat doorgaat moet je op Schiphol vier uur voor vertrek al aanwezig zijn. Maar dat is het ergste niet. Als je op de een of andere manier even niet in het putje valt bij de nomenclatura rond de Hofvijver mag je erop rekenen dat je hele hebben en houden minimaal in de gaten wordt gehouden. Zeg niet in een kroeg dat je Balkenende op zijn poot wil stampen of dat Remkes zijn leut wat slordig buiten de deur hangt, want dat kan je op een huiszoeking komen te staan van een stel heren die net getraumatiseerd zijn teruggekeerd van hun illegale verblijf in Camp Smitty. Bezint eer ge begint.
In 1982 ontplofte in een Joodse buurt in Parijs een forse bom. President Mitterrand riep kort daarna een speciale anti-terreureenheid samen die grote bevoegdheden kreeg. In de loop der jaren werd zowat toute Frankrijk afgeluisterd, inclusief de politieke tegenstanders van Mitterrand. Na 22 jaar touwtrekken is nu eindelijk het proces begonnen tegen 12 luitjes die bij de operaties van deze dienst betrokken waren. De aanklacht heeft als zwaartepunt “inbreuk op de privacy”. De Fransen noemen het hun eigen Watergate. Goddank, cq. Allahdank, cq. Buddhadank, gebeurt in Nederland alles vijftig jaar later. Maar we weten in ieder geval wat ons te wachten staat.
maandag 15 november 2004
Als je in Amerika tot de klasse van rijke stinkers behoort hoef je maar aan een paar touwtjes te trekken en het voetvolk gaat in draf om je wensen te vervullen. Zelfs als het om illegale wensen gaat. Zo wist James E(ars) Ferrell, een grote gasboer en heler van gestolen kunst, onlangs een beftekkel in Ohio te bewegen tot het uitvaardigen van een bevel tot eliminatie van Michel van Rijn’s website. Aldus geschiedde. Maar het was wel fucking illegaal. Dat mogen we opmaken uit artikelen over het schandaal in het Nederlandse internetmagazine Netkwesties* en haar Britse tegenvoeter The Register**.
Onze kunstmusketier lag even uitgeteld in het struweel, edoch vermande zich gezwind. Hij liet zijn site overhevelen naar Nederland en bedient zich nu van deze website (www.michelvanrijn.nl) die onder de hoede staat van XS4ALL.
Niet gespeend van de irritante arrogantie die Amerikaanse rijke stinkers eigen is nam Ferrell het gerenommeerde Nederlandse advocatenkantoor Houthoff Buruma in de arm om XS4ALL tot de orde te roepen. Een terechte keus. Vorig jaar october behoorde Houthoff Buruma namelijk tot het uitgelezen gezelschap van advocatenkantoren die de zogenaamde Big Brother Award kregen uitgereikt wegens het regelmatig “helen” van gestolen informatie door Mariënwijk. Een in handelsgegevens gespecialiseerd snuffelbureau dat onder valse voorwendselen informatie over mensen verzamelde bij ministeries, banken, verzekeringsmaatschappijen etcetera.
De term “helen” was afkomstig van de bekende publiciste Karin Spaink die deel uitmaakte van de jury. Spaink heeft in het recente verleden ook de nodige juridische heisa gehad toen zij gegevens van de Scientology-club op het internet deponeerde. Die gegevens waren afkomstig van een rechtzaak in de VS. Dus in principe openbaar. Niettemin eisten de mindbenders via de rechter dat Spaink de bewuste gegevens van de site af moest halen op grond van het auteursrecht. Spaink claimde vrijheid van meningsuiting en kreeg gelijk.
Het door Spaink in de hoek gezette Houthoff Buruma heeft inmiddels contact opgenomen met XS4ALL. Naar verluidt ondanks het feit dat bij het advocatenkantoor grote twijfel heerst over de haalbaarheid van Ferrell’s eis om de kunstmusketier ten tweede male het zwijgen op te leggen. Wij houden de vinger aan het oor. Stay tuned.
* Zie het artikel Amerikaanse magnaat snoert Michel van Rijn de mond" van Peter Olsthoorn, Netkwesties dd. 5 november 2004.
** Zie het artikel "The case of the incredible, disappearing website" van Lucy Sherriff, The Register dd. 12 november 2004.
maandag 15 november 2004
Het bedrijfsleven staat niet bepaald bekend om democratie, vrijheid van meningsuiting en openheid. Als het gaat om schandalen, dan zijn het vaak actiegroepen, klokkenluiders of onderzoekers die ervoor zorgen dat zaken bekend worden. Denk aan bij voorbeeld de schandalen rond asbest en uit de farmaceutische industrie met het geheim houden van bijwerkingen. Als het aan de Amerikaanse industrie ligt komt daar binnenkort een einde aan. In het land van de onbegrensde mogelijkheden wordt de vrijheid van meningsuiting begrensd, of op zijn minst geïntimideerd.
Enkele jaren geleden verscheen het boek “Deceit and Denial: The Deadly Politics of Industrial Pollution” van G. Markowitzen D. Rosner. Het boek is grotendeels gebaseerd op interne documenten uit de industrie in de periode van 1950 tot 2000. Inmiddels hebben meer dan 20 chemische bedrijven besloten om schrijvers van recensies van dit boek voor het gerecht te dagen, als getuigen in een rechtszaak rond de mogelijke gezondheidsschade van een chemische stof.
Het hebben van een mening is gevaarlijk, zeker als die afwijkt van “wat goed is voor het bedrijfsleven”.
maandag 15 november 2004
Voor een nieuwe episode uit het drama rond New World Products moeten we terug naar aflevering 103. Een lange mail van een geïnteresseerde en goed geïnformeerde lezer dd. 13 juli 2004. Daarin stond ondermeer het volgende:
“ ... Bovendien bevindt New World Products zich juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer”.
Bedoeld wordt de oh zo dynamische Rotterdamse havenbaron Hans van de Lande. Primus interpares op het Duitse vliegveld Laarbruch, waarover wij ooit in de serie IJ, IJ nog zo gevoelig hebben uitgepakt in verband met Willem Endstra*. Wat had de in het rustiekeBelgische Kalmthout wonende Hansepans te maken met de NWP? Nou, volgens onze onvolprezen bronnen zou hij in ieder geval nog voor een slordige half miljoen euro in het krijt staan bij de erven van de gekapseisde onderneming. Die poen zou hij in het vroege voorjaar van 2003 hebben geleend en nooit hebben terugbetaald. Tijd voor een mailtje aan de baron via zijn bedrijf Ridderhaven Container Terminal in Ridderkerk.
“Geachte heer Van de Lande,
Ons is ter ore gekomen dat u in 2003 een bedrag van 500.000 euro zou hebben geleend van het inmiddels gefailleerde New World Products. De erven van deze onderneming zouden in de afgelopen maanden vergeefs bij u hebben aangeklopt voor terugbetaling. Wij zouden graag ter wille van een stukje geschiedschrijving in de serie Octopussy op onze website van u willen vernemen in hoeverre u destijds bemoeienissen had met het reilen en zeilen van NWP en of onze informatie betreffende genoemde lening correct is”.
Af en toe is het hartverwarmend om curatortje te spelen. Stay tuned.
* Zie de serie IJ, IJartikelen.
zondag 14 november 2004
Aan:
De Minister President van het Christelijke en Democratische Koninkrijk der Nederlanden.
De Regering van het Christelijke en Democratische Koninkrijk der Nederlanden.
De Parlementariërs van het Christelijke en Democratische Koninkrijk der Nederlanden.
Jihad avant la lettre,
Herinnert u uzelf weleens terwijl u collaboreert met die Anglo-Amerikaanse massamoordenaren, waar zijn dan uw waarden en normen?
En durft u in te zien in 't licht van elke dag hoe 't recht der sterksten 't mensenrecht verkracht in Guatanamo Bay en in de straten van Falujah?
Waar blijft u toch met uw waarden en uw normen waar het de machtigen betreft en geeft u ene jota terwijl het mensenlijke handvestonderin uw laden ligt te kermen onder 't vileine stof dat u verzamelt?
Hoe gaat u eigenlijk om met die vrijheid van uw godsdienst als u medewerkt aan 't vermoorden van de kinderen van Mohammed?
Wanneer voelt u dan die balk in uw oog, als u 't versplinterd kruis ontwaardt dat evenzo Semitische Palestijnen moeten dragen, om zijnentwil, die Semitische Joodse God, die ook de uwe is?
Waar gaat u toch met uw gedachten als u met die mensenslachters een neo holocaust creëert, gisteren vandaag en morgen?
En waar is dan toch uw mededogen, ja waar is dan toch uw Christelijke aard?
Hoe telt u uw zegeningen uit de chaos van het kwade zaad dat u verspreidt, hoe denkt u te oogsten?
Herinnert u uzelf weleens, terwijl u kruipt en blundert in dat donkere witte huis, waar de massamoordenaren heersen als de Himmlers Goebels en Eichmans van deze tijd, en waar zijn dan toch uw normen of waarden?
En durft u dat te zien in 't licht van elke werkdag en gaat u dan des zondags rusten?
Waar is uw waarheid dan te vinden dan in de hel van het vermoordde mensenrecht de afgeslachtte kinderen en vrouwen?
En, hoe groot is daarin dan uw schuld?
Jacob Roodenburg (zondag 14 november 2004)
zondag 14 november 2004
In gezelschap van een paar collega’s trok “economic hitman” John Perkins beginjaren zeventig naar Saudi-Arabië, het invloedrijkste lid van de OPEC. Daar was een goede reden voor. De OPEC schroefde in die tijd namelijk de export van olie terug om een wat nettere barrelprijs af te dwingen. Bij ons resulteerde dat ondermeer in het knusse sluiten van de gordijnen en een autoloze zondag. Maar in de Verenigde Staten ontstonden in die tijd files bij de tankstations en dat is voor elke bewoner van het Witte Huis het sein om maatregelen te nemen. Desnoods rigoureuze.
Perkins cs. wisten met hetHuis van Saud een deal te sluiten. Die hield in dat de directie van de zandbak de verdiende petrodollars zou terugsturen naar de VS en ze omzetten in Amerikaanse staatsobligaties en andere waardepapieren. Met de renteopbrengsten daaruit werden dan Amerikaanse ondernemingen ingehuurd om de Saudische infrastructuur en de urbanisatie een gezicht te geven. Uiteraard moest het Huis van Saud dan wel zorgen dat de olieprijs acceptabel bleef voor Washington. Nou, dat kwam dickforeachother en uit erkentelijkheid zorgde de VS ervoor dat de koninklijke geiten ... hoeders op hun troon konden blijven zitten.
Perkins en zijn kompanen probeerden dezelfde truc met Saddam Hussein, maar die bleek wat moeilijker in het gareel te houden. Perkins:
“Als het scenario van de economische hitmen op de klippen loopt roepen we de hulp in van de jakhalzen. Dat zijn lieden die met steun van de CIA proberen om een coup of een revolutie van de grond te trekken. Als dat ook niet werkt plegen ze gewoon aanslagen. Of proberen het. In het geval van Irak konden ze niet doordringen tot Saddam Hussein. Zijn bodyguards waren te goed en hij had doubles. Dan treedt fase drie in werking. Wij sturen onze jonge mannen en vrouwen eropaf om te doden en gedood te worden. En dat is wat wij op het ogenblik doen in Irak”.
Toch leuk zo’n kijkje in de keuken. Wie niet luisteren wil moet voelen. Wil een land niet door de economische knieën dan vermoorden we gewoon een regeringsleider. En als dat niet lukt verzinnen we een of andere reden om dat land binnen te vallen en schieten we gewoon de hele boel aan puin. Met assistentie van een paar bondgenoten. Die krijgen dan aan het eind van de rit ook een lekker kluifje. Waarde en normen? Moet je aflevering 3 eens lezen. Stay tuned.
vrijdag 12 november 2004
Tsjongejonge. Wat liep die Van Aartsen met zijn sabel te rammelen voor het debat van gisteravond. Als Remkes niet fatsoenlijk kon uitleggen waarom Theo van Gogh onbeschermd over straat fietste dan kon zijn eigen minister van Binnenlandse Zaken opzouten. Allemaal Haags gelul natuurlijk. Window dressing. De uitleg van Remkes was net zo warrig als het haar van Theodor Holman bij windkracht 10. En wat gebeurde er? Remkes mocht blijven!!
Blijkbaar had niemand even de moeite genomen om naar onze site te kijken. Dan was misschien een beetje duidelijk geworden waarom Remkes gisteren zo warrig was. Maar we beloofden nogiets meer en wat we beloven doen we. Zand, de man die in Kleintje Muurkrant de columns verzorgt, stuurde ons zijn nieuwe geesteskind toe. Een column over vriend Remkes, die alsvolgt luidde:
De Remkes Groupies, yeah, yeah
De man met een rotschop in de benen; de man die alcohol en werk moeiteloos kan combineren; de man die kampioen is in het voor zijn beurt spreken; de man die nog meer lekt dan de medewerkers van zijn eigen AIVD; die man die blijkt onweerstaanbaar voor vrouwen. Niet allemaal, maar toch wel genoeg voor een flinke optocht.
Kleintje is, uiteraard, de laatste om dit op zijn Balks of Dons te veroordelen. De man is single, niet echt relevant maar prettig voor Balk. Promiscuïteit is een deugd dan wel een privé-aangelegenheid. Toch moet deze column geschreven worden. Het loopt namelijk de spuigaten uit. Weekendje Brazilië, weekendje Thailand, allemaal meerderjarige dames, dat wel. Maar welke dames, daar draait het om. En dat ook nog terwijl de wereld en zeker Nederland in brand staan.
Wat die gezellige ontmoetingen staatsgevaarlijk maakt is dat in een mengsel van beddengoed, alcohol en voor de beurt praten door de AIVD bij herhaling dames ontdekt zijn die niet vanwege de lust op een rotschop zaten te wachten, maar omdat ze als werknemer van een drugkartel (2x) en als werknemer van de Jihad (1x) gewoon aan het werk waren.
Een beetje met afgeklemde tenen loopt de AIVD nu de dames en aanstaande dames van het hoogste lek van Nederland voortdurend te screenen. Een staatsgevaarlijke minister die zelf object van onderzoek bij de AIVD blijkt te zijn, geeft leiding aan de strijd tegen de Jihad.
Maar goed, privé is privé, zand erover.
Zand
Wein, Weib und Gesang dus. Zelfs als de pleuris is uitgebroken. Een land krijgt wat het verdient.
donderdag 11 november 2004
Terwijl de wereld in beslag wordt genomen door de dood van Yasser Arafat, oordeelde de Israëlische regering de omstandigheden vanochtend ideaal om “atoomspion” Mordechai Vanunu te arresteren. Vanunu werd afgelopen voorjaar vrijgelaten, na achttien jaar in een Israëlische gevangenis te hebben gezeten, omdat hij foto’s en informatie aan de Britse Sunday Times gaf, aan de hand waarvan specialisten konden bewijzen dat Israël over een kernsarsenaal beschikt.
Een van de voorwaarden bij de vrijlating van Vanunu was dat hij zich niet door buitenlandse kranten mocht laten interviewen. Maar Israël is als kernmacht veel te gevaarlijk voor Vanunu om zich aan deze bepalingte houden. Zo liet hij zich al snel interviewen door de in Londen gevestigde Arabische krant “Al-Hayat”. Daarbij waarschuwde hij dat Israël in een tweede Tsjernobyl kan veranderen, als er niet snel wat gedaan wordt aan de verouderde kernreactor in Dimona. Bovendien baarde Vanunu veel opzien door en passant te melden dat de joodse staat meer weet van de moord op de Amerikaanse president John F.Kennedy in 1963. Dergelijke uitspraken werden Vanunu ernstig kwalijk genomen door de Israëlische regering. Er was direct na het interview in Al-Hayat dan ook al sprake van dat Vanunu gearresteerd zou worden wegens het schenden van de voorwaarden van zijn vrijlating (zie Kleintje Muurkrant nummer 394). Vanochtend was het dan zo ver. Een groep van 30 Israëlische veiligheidsagenten bestormde het terrein van de Anglicaanse kerk in Jeruzalem om de tot het christendom bekeerde Vanunu te arresteren. Daarbij joegen zij met hun wapens de aanwezige pelgrims en geestelijken de stuipen op het lijf. Bisschop Riah beklaagde zich erover dat de heiligheid van de Sint George kathedraal naar zijn mening was geschonden. Hem werd te verstaan gegeven dat Vanunu in Petach-Tikwa wordt vastgehouden.
donderdag 11 november 2004
Surprise. Wij ontvingen gisteravond van het geroyeerde en toch weer niet geroyeerde Fecundolid Aart Stroober de volgende, nog redelijk verse e-mail van Jaap de Bode:
“Geachte intermediairs en/of betrokkenen,
Sinds het laatste intermediairoverleg van 4 november jl. en de bij mij niet bekend zijnde ledenvergadering van afgelopen zaterdag 6 november, georganiseerd door deels het bestuur van Fecundo en een aantal intermediairs, is het mij duidelijk geworden dat het door mij gewenste vertrouwen in mij als persoon niet langer aanwezig is.
Zowel mijn mede-bestuursleden als een meerderheid van de betrokken intermediairs als een groot aantal investeerders heeft mij de kennis gegeven geen verder geloofte hebben inzake het behalen van een goede afloop onder mijn regie.
Van mijn zijde kan ik u berichten dat de wijze van handelen van verschillende personen ook een weloverwogen reden is geweest voor mijn besluit.
Ik heb dan ook heden doen besluiten om alle activiteiten voor Fecundo te staken. Mij als persoon per direct te doen terug te trekken als voorzitter van de vereniging Fecundo.
Alle taken en de daarbij behorende bescheiden welke de functie van voorzitter met zich meebrachten te doen overdragen aan het bestuur.
Voor eventuele vragen kunt u zich richten tot de heren Suurs en K.
Met vriendelijke groet,
Jaap de Bode”.
Zo. Jaap dus exit. Aan het nieuwe bestuur nu de taak om orde te scheppen in de vooral financiële chaos. May the force be with them.
Wat ons betreft: wij hebben nog een paar interessante losse eindjes en die zouden wij nog graag in de nabije toekomst een plekje willen geven. Stay tuned.
donderdag 11 november 2004
Staat er in het eerste nummer van het nieuwe maandmagazine “Must” het artikel “Steeds meer zatlappen in de Kamer”. Een citaat daaruit:
“Van de minister van Binnenlandse Zaken Johan Remkes is bijvoorbeeld bekend dat hij dagelijks rond het middaguur een alcoholische versnapering tot zich neemt. Dat zou de voornaamste reden zijn geweest dat niet hij, maar de minister van Justitie Jan Piet Hein Donner coördinator van de terreurbestrijding werd”.
Zo. Hoor je het eens van een ander. Gewogen en te licht bevonden. Maar dat een zuipschuit verantwoordelijk is voor de AIVD kan dus kennelijk wel door de beugel. Hoewel, de veiligheidsdienstenmaken zich daarover natuurlijk wel zorgen. En naar wij uit betrouwbare bron vernamen is het heffen van het glas niet de enige reden tot zorg over het functioneren van Remkes. Maar daarover hoort u binnenkort meer. Stay tuned.
woensdag 10 november 2004
Weet u wat een economic hitman is? Nee hè? Tot voor kort wisten wij het ook niet. Maar er is in de VS een leuk boekje verschenen: “Confessions of an economic hitman”. En daar staat zo’n beetje alles in over wat zo’n hitman doet. Geschreven door ene John Perkins die de afgelopen veertig, vijftig jaar in die functie actief is geweest en inmiddels walgt van zijn leven vol macht, geld en sex.
In 1982 begon hij aan zijn confessies die werden opgedragen aan twee presidenten: Omar Torrijos van Panama en Jaime Roldos van Ecuador. Alletwee cliënten van hem. Alletwee een jaareerder omgekomen bij “vliegtuigongelukken”. Perkins werd echter door de Amerikaanse autoriteiten overgehaald zijn memoires niet op papier te zetten. En dat herhaalde zich nog een paar keer toen Perkins’ vingers begonnen te jeuken naar aanleiding van leuke evenementen als de eerste Golfoorlog, Somalië en 9/11. Maar nu is zijn opus magnum toch af.
Perkins was een hot shot bij de onderneming Chas. T. Main in Boston. Die verzorgde enorme leningen aan arme landen. Leningen die ze nooit konden terugbetalen. Een van de condities bij zulke deals was daarom dat ze negentig procent van het geleende bedrag moesten uitgeven aan orders voor Amerikaanse bedrijven. Bechtel of Halliburton om eens wat te noemen. En die bouwden dan electrische installaties, havens, wegen etcetera. De winsten kwamen terecht bij de rijkste Amerikaanse families, de arme landen bleven met torenhoge schulden zitten.
Perkins: “Dus als we meer olie willen hebben gaan we bijvoorbeeld naar Ecuador en we zeggen: Kijk je kan je schulden toch niet terugbetalen, geef jullie regenwouden maar aan onze oliemaatschappijen. Die regenwouden zijn rijk aan olie en we zijn nu bezig daar naar binnen te trekken en het regenwoud van de Amazone te vernietigen”.
De eerste economic hitman was volgens Perkins de CIA-agent Kermit Roosevelt, die beginjaren vijftig in Perzië met miljoenen dollars een coup financierde. Daarmee kwam de democratisch gekozen regering van dwarsligger Mossadegh ten val. De sjah nam het roer over en die voldeed met graagte aan alle Amerikaanse financieel-economische wensen. Het enige lullige aan het hele gebeuren was het feit dat Roosevelt een CIA-agent was. Als dat toen was uitgekomen zou de falafel gaar zijn geweest. Daarom werden later burgeremployé’s als Perkins het veld ingezonden om het pad te effenen. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
woensdag 10 november 2004
In 1986 verwierf het listige Italiaanse Sasea-duo Parretti/Fiorini de Spaanse toerismeholding Melia International. Het was hun eerste, grotendeels door Crédit Lyonnais Bank Rotterdam (CLBN) gefinancierde optreden op de Iberische markt. Het jaar daarop veroverden zij de controle over de vastgoedgroep Renta Immobiliaria. Via de kersverse Nederlandse holding Renta Immobiliaria International BV rondden zij vervolgens in de Verenigde Staten de overname af van de zwaar in de schulden zittende filmmaatschappij Cannon. Tot dan toe had die onder leiding van twee voormalige Israëlische para’s staande onderneming zijn broek kunnen ophouden dankzij de financiële bretels die door CLBN-directeur en Hollywood-contactman Frans Afman werdenaangereikt.
De overname van Cannon door de Italianen werd gefinancierd door een lening van 250 miljoen dollar van CLBN en 100 miljoen van Renta. Dat laatste bedrag was bestemd voor de aankoop van Cannon’s vastgoed. Maar daarnaast onttrokken Parretti en Fiorini nog eens 45 miljoen dollar aan Renta voor de verwerving van een pakket preferente aandelen Cannon. En juist die transactie veroorzaakte niet alleen heel wat rumor in de Spaanse casa’s maar ook enige ongerustheid bij de Spaanse autoriteiten. Grootschalige kapitaalsuitvoer stond onder zware controle en in Madrid begon het vermoeden post te vatten dat in het geniep miljoenen van Renta via CLBN en nieuwe holdings en BV’s in de Benelux hun weg vonden naar Sasea. Ondermeer om de penetratie in de internationale filmwereld te bekostigen. Een politieonderzoek wees al snel uit dat Parretti en Fiorini in Spanje samenwerkten met twee uitgeweken leden van de Italiaanse mafia die gezocht werden in verband met een paar enorme fraudezaken. Verder bleek uit internationale gegevens dat het Sasea-duo zelf ook geen onbesmet verleden had. In Madrid groeide de onrust. Maar ook in Nederland. Stay tuned.
woensdag 10 november 2004
Op 4 november jl. ontvingen wij een mailtje van een verontwaardigde Manuel Suurs. De penningmeester a.i. van Jaap de Bode’s investeerdersclub Fecundo. Door de stortvloed aan informatie in deze affaire zijn we tot nu toe niet toegekomen aan Manuel’s weeklacht. Dus nu dan maar. Hij schreef het volgende:
“Wat een kul en wat een onzin. Wat een roddelrubriek. Het lijken wel een stel oude wijven.
Ik zal bij uitzondering een kort bericht toevoegen aan deze kul. Ik woon nu nog officieel in Griekenland. Ben geen Griek maar gewoon Nederlander. Ik heb geen bezittingen en ik ben een arme donder. België isverleden tijd. Ik vertoef bij tijd en wijle in een gehuurd appartement in Den Bosch. Bedrijfsnaam is Elsuvest BV en staat normaal in de KvK. Dit is een franchise onderneming en de franchisers zijn allemaal Nederlanders en altijd bereikbaar. Ik heb geen belastingschuld en ik ben nimmer met Justitie in aanraking geweest. Spijtig genoeg zaken gedaan met NWC in het verleden. Spijtig genoeg noodgedwongen in kontakt gekomen met ene J de B. Animator van vereniging Fecundo.
Geschorste penningmeester van Fecundo na onmin met J de B. Jammer maar helaas. Voorvechter voor investeerders van NWP. Indien u nog meer wil weten en het is niet persoonlijk en kwetsend dan zal ik antwoorden”.
Nou wilden we ons net aan een zalvend antwoord gaan wijden op Manuel’s hier en daar wat cryptische mailtje toen we werden verrast met de volgende oekaze van zijn hand aan L.K., secretaris a.i. van Fecundo, en een aantal andere belanghebbenden:
“Inmiddels is er weer heel wat water door de zee gegaan met betrekking tot de afwikkeling van het NWC-probleem.
Zoals bekend is de voorzitter van Fecundo naar Costa Rica geweest om het voor alle investeerders te regelen. Echter de afspraken zoals die gemaakt werden binnen het bestuur van Fecundo zijn daar niet conform uitgevoerd. Wat is het geval?
Rofuda NV, een partij die de voorzitter binnengeloodst heeft, zou alles gaan regelen, waarna bevoegdheden zouden worden overgedragen aan de investeerders, met name het nieuwe bestuur. Aan te wijzen door de leden van Fecundo. Bijvoorbeeld 3 à 5 “wijze” onpartijdige derden (waaronder advocatuur). DIT IS NIET GEBEURD!!!!
Het bestuur van Fecundo heeft zich tot op dit moment niet aan haar woord gehouden. Ik ben als penningmeester en bestuurslid op het verkeerde been gezet. Kortom tot op heden voor de gek gehouden. Een eerder voorstel inzake verdeling van eigendommen anders dan naar de investeerders werd door mij gepareerd.
Echter vanaf dat moment heb ik de knip op de portemonnee gehouden omdat er aanwijzingen waren dat niet meer aan de voorwaarden van afspraken werd voldaan. Men is voortgegaan met besturen en vergaderen zonder mij. Ik weerleg ook alle genomen beslissingen in die periode. Ook zijn er geen notulen overhandigd. Derhalve was ik volslagen verrast over o.a. het onderwerp met betrekking tot de polissen en niet de verkrijging van eigendommen. Voorts de 6% die betaald moest worden.
Het zal u niet zijn ontgaan dat tijdens de vergadering van 25 oktober 2004 door mij gezwegen werd. Ik wacht op de notulen en zal daar mijn kommentaar op geven inzake de onregelmatigheden. Die zullen eerst moeten worden gepresenteerd. Dus nog even wachten voordat...
Als de bezittingen naar elders gaan is het risico van de stopzetting (beslissing eigenaar) van rente of huurpenningen weer levensgroot aanwezig. Let wel: denk goed na alvorens u tekent voor uw polis en de voortzetting van uw rechten !!!!! Zo die er tenminste zijn. Of dat u kiest voor eigendomsrechten. In beide gevallen vraagt Fecundo 6% bijdrage. Waarvoor????
Ik laat mijn investering alleen via de notaris regelen !!!! Het wordt dan ... objectief gecontroleerd. De situatie wordt dan ook bij de notaris duidelijk of een en ander wel kan”.
Voor ons zijn sommige passages misschien abacadabra, duidelijk is wel dat de penningmeester al een tijd geen inzage meer heeft gehad in het financiële goochelwerk van Jaap en de zijnen. Dat was uiteindelijk de aanleiding tot bovenstaand schrijven. Uit de wandelgangen hebben wij vernomen dat Suurs afgelopen maandag zich als bestuurslid van Fecundo heeft laten schrappen bij de KvK. Suurs neemt afstand, Van de Rhee neemt afstand*, Geurt Roos waart rond. Zijn die investeerders nou op hun achtersinaasappel gevallen of niet?
* Zie de vorige aflevering.
woensdag 10 november 2004
Zegt die Wouter Bos dat onze premier de afgelopen week onzichtbaar was. De afgelopen week?????!!! Vanaf de allereerste dag leek ie al meer op iemand die na zonsondergang Capelle aan de IJssel onveilig maakte als de vader van Casper dan op de schipper naast God die we in het post-Fortuyn tijdperk nodig hadden (en hebben). Vandaar dat het ons nooit heeft verwonderd dat zijn eerste kabinet al na 86 dagen dezelfde weg ging als de aardappelschillen van MacCain. Hij was er gewoon niet. Hij werd pas zichtbaar in de Efteling. Tussen de andere sprookjesfiguren en fantomen. En we menen hemook heeeeeeel flets te hebben waargenomen bij een ontbijt met de grote geitenlezer in het Witte Huis. Gelukkig heeft die ervaring met het zien van dingen die er niet zijn, dus stonden we bij die gelegenheid niet collectief voor lul.
Verder leken we toch iets substantieels waar te nemen bij het afwerken van Floris en Mabel Wippe Smit (met dank aan Theo). Maar in hoogtijdagen van de inmiddels bijna tot cold case afgekoelde affaire rond Margarita had Jan Peter weer zijn vertrouwde vierde dimensie opgezocht en had je als belangstellende een sixth sense-brilletje nodig om zijn gedaante in beeld te krijgen. Zo was het ook al ten tijde van de LPF-implosie en zo is het nu ook weer bij de formidabele commotie na de dood van Van Gogh.
Toen we op last van Washington met zijn allen op zoek moesten naar onze eigen jihad greep Johan Remkes naar het meest voor de hand liggende middel: uitbreiding van de AIVD. Dus die grootafnemer van zonnebrillen en rubberzolen ging in grote haast op zoek naar verse krachten. Liefst luitjes die je rustig met een Palestijnse sjaal om de islamitische wei in kon sturen zonder meteen te eindigen als een pikant worstje bij de islamitische slager.
Waar gehakt wordt valt wel eens een halve maan. Onder de neo-Bonds bleken wat minder betrouwbare lieden te zitten die stiekempjes geheime informatie in de brievenbus lieten glijden bij mohammeds die onder verdenking stonden van slinkse praktijken. En tot die verdachte club zou ook de moordenaar van Theo van Gogh hebben behoord.
Leiderdorp in last. Maar Leiderdorp niet alleen. Ook Remkes, de imitatione boa constricti, die meteen naar voren verdedigde door collega Donner als een lege fietsband af te schilderen. Slappe hap. Remkes siste tussen twee slokken door dat hij het wel had geweten als hij coördinator was geweest van het anti-terreurbeleid in plaats van Donner. Morgen tijdens het debat over de moord in de Linnaeusstraat zal blijken of dat voldoende is om zijn carrière als minister te vervolgen.
En waar is het astrale verschijnsel uit Capelle bij al dit gekrakeel? Hij zit weer in zijn eigen dimensie. Aan het hoofd van zijn schaduwkabinet.
dinsdag 9 november 2004
Nee. Helemaal fout geïnterpreteerd. Die mail van Rob van de Rhee in de vorige bijdrage. Het zat heel anders en Robbedoes liet ons dat alsvolgt weten:
“Op uw website heeft u de tussen ons uitgewisselde e-mail correct en integraal doorgegeven. Mijn dank daarvoor. Echter, uw interpretatie is onjuist. Het korte “snuffelen” deed ik aan het NCW-project, niet aan Dutchbird. Vrijwel onmiddellijk nadat mij duidelijk werd dat het hier (NCW dus) toch op zijn zachtst gezegd een niet geheel heldere affaire betrof heb ik er volstrekt afstand van genomen. Met alle vergaderingen en mij overigens voorts onbekende stichting Fecundo ben ik niet op de hoogte. Dat ik nog recentelijk mede via Rofuda S.A.L. als redder in de nood zou zijn geëtaleerd verneem ik thans voor het eerst en is pertinent onjuist. Nimmer is door mij een vergadering in dit verband bijgewoond. Ook de door u genoemde Geurt Roos is mij volslagen onbekend. Ik zal mij hieromtrent laten informeren, desnodig kom ik hier nog op terug. Wellicht had ik eerder van het bestaan van uw site moeten weten, doch mijn reukvermogen is geheel intact.
Dutchbird is een ander verhaal. Sinds april van dit jaar eis ik (en niet Rofuda) middels een juridische procedure nakomst van een overeenkomst tot levering van de aandelen in die luchtvaartmaatschappij. Ik reken op uw begrip dat ik hierover geen verdere mededelingen kan doen zolang deze zaak onder de rechter berust, hoezeer ik dat ook zou willen. In ieder geval is uw conclusie “dat wij die zaak (Dutchbird) niet zien zitten” absoluut onjuist. De acquisitie past in de overige luchtvaartbelangen van de groep. Helaas kan ik over dit punt thans geen nadere mededelingen doen. Ik meende u bovenstaande nadere uitleg niet te moeten onthouden.
Met vriendelijke groet,
Robert van de Rhee”.
Hoe het nou precies zit met de samen met advocatenkantoor Houtsmuller-Boitelle ingestelde bodemprocedure versus Dutchbird, dat onlangs op de valreep nog een overname door de zogenaamd linkse hemelbestormer Eric de Vlieger zag afketsen, horen we nog wel eens. Maar wat vriend Rob debiteert over zijn gesnuffel aan NCW en Fedunco staat in schril contrast met wat Japie de Bode zijn leden voorschotelde in zijn herderlijk schrijven van 13 september jl., dat wij in extenso hebben vermeld in aflevering 119.
Daarin stond bijvoorbeeld dat het Fecundobestuur zich in arren moede had gewend tot een kapitaalkrachtige onderneming uit Beirut om de zaak in Costa Rica op poten te houden. Binnen dat kader werden per 1 september de bestuurlijke bevoegdheden van de stichting Mars, stichting Fura, stichting Waarborg Furia en Parque Guell S.A. overgedragen aan Rofuda. Er moest nog wel wat due dilligence gepleegd worden en er moesten nog wat sinaasappelen worden gemonsterd in Costa Rica maar de leden zouden toch in oktober zo’n beetje horen hoe de vlag erbij stond. Oh, en by the way, mocht de overname stranden dan zou vriend Rob er niet voor terugdeinzen om een claim van 100.000 euri neer te leggen bij bovengenoemde stichtingen of hun bestuurderen persoonlijk. Wegens gemaakte kosten en de tijd die Rob in het project had gestoken. De betrokken bestuurderen zagen ineens water branden en verlieten daarop bliksemsnel het schip.
In ieder geval van juli tot en met september van dit jaar trokken Van Rhee en De Bode samen op. Dat Robbie nu zegt dat Fecundo hem onbekend is gek. En dat hij abusievelijk als redder in de nood werd gezien nog gekker. Wij komen zeker op de kwestie-Van de Rhee terug. Inclusief de geldperikelen van de vertegenwoordiger van het “kapitaalkrachtige” Rofuda in Beirut. Stay tuned.
maandag 8 november 2004
Uit vrijgegeven documenten is onlangs gebleken dat de Verenigde Staten serieus heeft overwogen Noord-Korea op een paar atoombommen te tracteren als dat land Zuid-Korea zou binnenvallen. Nee, nee, geen lichtjaren geleden maar in 1998. Als onderdeel van “scenario 5027” oefenden 24 F14-E bommenwerpers er tussen januari en juni van dat jaar flink op los boven Seymour Johnson Air Force Base in North Carolina. Met dummies, dat wel.
Daar ging overigens een ander plan aan vooraf. In 1994 overwoog de regering-Clinton om hetzelfde “preemptive” kunstje uit te voeren als George Dumbya Bush jaren later bij Irak. Of daarbij ook werd overwogen omdesnoods wat nucleaire presentjes te droppen vermeldt de story niet. Wel werd nog naar buiten getild dat de VS in 1998 de atoombommen niet vanuit een depot in Verweggistan naar Zuid-Korea hoefden over te tillen. Er lag namelijk nog een voorraadje in dat land zelf. Ondanks het feit dat het officieel al sinds 1991 daar was weggehaald.
Gezien het schizofrene gedachtengoed van Dumbya en de lamlendige houding die talloze regeringsleiders aannemen als ze mogen aanschuiven bij een ontbijt op het Witte Huis, mogen we ons hart nu al vasthouden voor de dingen die komen gaan. Maar ja, moeten die communistische spleetogen maar luisteren naar wat er gezegd wordt. Zo simpel is het.
maandag 8 november 2004
In aflevering 123 verscheen in de Fedunco-saga de als redder in de nood geëtaleerde Rob van de Rhee in beeld. Een in Beirut residerende Nederlander, die als we goed zijn geïnformeerd ook nog een stulpje heeft in Zwitserland en in Laren. Geen kleine knager zo werd ons gesuggereerd, wiens hulp wel vaker werd ingeroepen bij reddingsacties. In het recente verleden bijvoorbeeld bij Dutchbird dat eveneens in de belangstelling stond cq. staat van de bij ons wat uit beeld geraakte Eric de Vlieger. Wat kan je anders doen dan het gewoon te vragen als je nieuwsgierig bent naar de connectietussen Van de Rhee en Dutchbird? Dus stuurden we hem de volgende mail:
“Ten behoeve van een artikel in de serie Octopussy op onze website zou ik graag van u willen weten hoe uw connectie met Dutchbird in elkaar zat. Heeft u wellicht eerder dit jaar een poging ondernomen deze vliegtuigmaatschappij over te nemen? Of had u een vordering op Dutchbird?”
Het antwoord van Rob kwam snel:
“In antwoord op uw vraag, welke gelet op uw artikel kennelijk is ingegeven door het NCW-project, bericht ik u slechts heel kort - na daartoe gevraagd te zijn - naar dit project te hebben gekeken. Na ampel onderzoek heb ik destijds besloten hier vanaf te zien. Van het verdere verloop van de gang van zaken ben ik niet op de hoogte. Er is dan ook geen enkel verband met de door u gevraagde luchtvaartonderneming.
Ik vertrouw u hierdoor voldoende te hebben geïnformeerd en verblijf.
Met vriendelijke groet,
R. v.d. Rhee.”
Als we de mail dus juist interpreteren heeft Rob mede namens andere investeerders dus aan Dutchbird gesnuffeld om te zien of een overname interessant was. Na die snuffelseance zag hij die overname niet zitten. Wat later ging hij wel in zee met Jaap de Bode, die als dat nodig is Geurt Roos op pad stuurt om dwarsliggers de wacht aan te zeggen. Mogelijk dat Rob’s neus wat dicht zat toen hij aan Fedunco snuffelde. Stay tuned.
maandag 8 november 2004
Nu iedereen zo langzamerhand op zoek lijkt te zijn naar de noodrem en de strategie van de spanning ook hier effect begint te krijgen, is het misschien aardig om terug te keren naar de tijd toen er nog èchte bommen ontploften in het land waar brede rivieren traag door oneindig laagland gaan. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Toen Spaanse instellingen in Nederland, een paar ministeries, een uitgeverij en het huis van een staatssecretaris plotseling verschijnselen van hyperventilatie vertoonden. Al Qaida was nog niet uitgevonden, dus moesten we het doen met RaRa, ETA en Eef Hoos. De eersteen de laatste zijn uit en te na aan bod geweest in de pers van die jaren. Maar over die gevalletjes ETA is eigenlijk heel weinig soesa geweest. Vreemd, want er was een duidelijke connectie tussen de RaRa-affaire en die van de Baskische afscheidingsbeweging. En dat was Sasea. Een oeroude Geneefse beleggingsmaatschappij van het Vaticaan die in de jaren tachtig nieuw leven werd ingeblazen.
Aan de balg stonden ook een paar Nederlandse ondernemingen: de CLBN (Crédit Lyonnais Bank Nederland, voorheen Slavenburg) en NORO. Die laatste club was in 1975 opgericht en bestond uit beleggingsvogels van een bonte pluimage zoals Rotterdamse havenbaronnen, kranteneigenaren, koffiebranders, auto-importeurs, een oud-minister van Defensie en naar verluidt zelfs het Koninklijk Huis. NORO stond onder leiding van SHV-magnaat John Fentener van Vlissingen, die later door RaRa het vuur zo na aan de schenen werd gelegd dat hij zijn Macro-vestigingen in Zuid-Afrika van de hand deed.
Een bank die naast de CLBN actief was bij het opblazen van de Sasea-ballon was de Seychelles International Bank, waarachter een stel louche Italiaanse lieden schuilgingen, die niet terugschrokken voor onorthodoxe methodes om hun macht uit te breiden. Lieden ook die òf tot de loge P2 behoorden òf tot de mafia. Allebei kon ook. De meest prominente onder hen waren Florio Fiorini, Giancarlo Parretti, Roberto Memi, Mario Ricci en Francisco Pazienza. Een verzameling om in te lijsten. Stay tuned.
vrijdag 5 november 2004
Wakker worden met de kop "Gij zult niet doden" vanochtend in de Volkskrant. Welk een domheid van de Rotterdamse burgemeester Opstelten en de lokale bromsnor om deze tekst van de muur te laten verwijderen. De bijbehorende beelden drongen zich tijdens het lezen vanzelf op. Voor diegenen die alles gemist of te weinig fantasie hebben zijn die beelden nu online beschikbaar. Kijk en huiver! Welk een ongelooflijke domheid der regenten! Neem een krijtje en schrijf "Gij zult niet doden" naast je huisdeur.
vrijdag 5 november 2004
De kamer van Eric Mattheeussen aan de Kammenstraat 29 in Antwerpen bestond uit een winkel in brocant met daarachter een kamer en een keukentje. Beneden was een kelder en boven nog een paar ruimtes die Eric in gebruik had. De kamer achter de winkel stond vol dozen en de drie vertegenwoordigers van Justitia noteerden daarover het volgende:
“In deze dozen bevinden zich onderandere duizenden foto’s van kinderen. Deze foto’s zijn blijkbaar gewone foto’s, meestal aangezichten van kinderen.
In andere dozen honderden foto’s van lijken van kinderen, dikwijls in de meest gruwelijke poses. Veel van deze foto’s zijn zelf gemaakt, andere foto’s zijnin opdracht gemaakt door andere fotografen.
In sommige dozen vinden wij een soort “boekhouding” met beschrijving van de handeling die betrokkene heeft verricht om deze foto’s van lijkjes te kunnen nemen. Betrokkene heeft een soort van nummering aan deze foto’s gegeven zodat hij de beschrijving kan terugvinden in zijn “boekhouding”. Deze beschrijvingen staan genoteerd in ongeveer een vijftigtal schriften, telkenmale met een relaas hoe het kind is overleden, persoonsgegevens van het kind en de ouders of familieleden en akties en contacten welke betrokkene heeft genomen om de foto te kunnen nemen. Ook is de datum van overlijden en de leeftijd van het desbetreffende kind uitdrukkelijk vermeld.
In enkele dozen vinden wij kinderporno. Het betreft honderden boekjes duidelijk gemaakt voor pedofielen. De meeste boekjes dragen de titel “Lolita”. Er zijn ook exemplaren van het tijdschrift “Incest”. De lectuur vertoont duidelijk penetraties van volwassenen bij dikwijls zeer jonge kinderen, alsook zeer onwaarschijnlijke pedofielenfantasieën.
In andere dozen vinden wij negatieven van kinderlijkjes. Ook deze zijn geklasseerd volgens jaar en per minderjarige.
Wij vinden tevens enkele kaften waarin betrokkene krantenartikels bijhoudt van geruchtmakende verdwijningen zoals “Kim & Ken”, “Julie en Melissa” en dergelijke alsook enkele artikelen over pedofilie. Zo heeft betrokkene ook artikelen uit de krant betreffende “Van Geloven” in deze kaften steken, alsook vele overlijdensberichten van kinderen. Ook steken in deze kaften persartikelen van enkele opmerkelijke pedofielenprocessen.
Tevens vinden wij foto’s van overleden kinderen in de concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog.
Bij een eerste nazicht van de negatieven van de foto’s van kinderlijkjes stellen wij vast dat het overgrote deel opgebaarde kinderen betreffen. Zeer dikwijls zijn het foto’s van kinderen in een lijkzak, de kinderen nog hevig bebloed, met close-ups van de verschrikkelijke verwondingen.
Wat bij opstellers als zeer pervers wordt ervaren is dat bij sommige fotosessies wij vaststellen dat bij de eerste foto’s door betrokkene genomen de kinderen gekleed opgebaard liggen, doch dat betrokkene bij de verdere fotosessie ervoor zorgt dat de kinderen gedeeltelijk ontbloot worden, zodat hun borsten geheel of gedeeltelijk worden ontbloot.
Bij het bekijken van de negatieven stellen wij tevens vast dat betrokkene de lijkjes gedeeltelijk manipuleert om voor hem interessante foto’s te kunnen nemen.
Bij het bekijken van de foto’s kunnen wij vaststellen dat betrokkene deze praktijken reeds ongeveer 30 jaar toepast”.
Was Mattheeussen een eenzame pedofiele idioot? Of had hij een klantenkring voor dat fotomateriaal? En hoe zat het met zijn Neo-Tantra connectie met Marcel Hofmans, de uitbater van La Piscine, waar zich orgieën afspeelden en Nihoul geen onbekende was? Heeft het justitieel apparaat deze connectie opgemerkt en zo ja wat er is vervolgens gebeurd? Stay tuned.
vrijdag 5 november 2004
Fijn. We hebben er een tijdje aan moeten werken maar nu hebben wij eindelijk ook onze eigen kleine jihad. Binnen onze eigen grenzen. Compleet met een dodenlijst vol namen die zelfs iemand met de IQ van een boomkikker had kunnen samenstellen. Heel zelden is de afgelopen dagen gerefereerd aan het voortraject. Alleen het Journaal besteedde aandacht aan de vondst van Amerikaanse teeveebeelden bij een paar verdachten die in Amsterdam zijn opgepakt. Nachtelijke beelden vanuit Amerikaanse gevechtshelicopters die in Iraakse steden op de gok mensen wegmaaien die in een straat lopen. Inmiddels zijn bij dat maaien meer dan 100.000 Irakeseburgers gedood bij een oorlog die in aanleg was begonnen om het regime van Saddam Hussein te elimineren. Omdat het volgens Washington beschikte over de middelen om ons een buitengewoon onaangename pakjesavond te bezorgen. En omdat het steun verleende aan het internationaal terrorisme dat onder leiding stond van Osama bin Laden. Noch van het een noch van het ander is na de inval op eigen houtje enig bewijs gevonden.
Bovendien is het regime van Saddam Hussein ooit door de CIA in het zadel geholpen en daarna door het westen in dat zadel gehouden via de opbouw van een leger dat voorzien werd van de allerlaatste snufjes op wapengebied. Inclusief biochemische rotzooi die Saddam in staat stelde Koerden en Iraniërs een giftig koekje van onderandere Nederlands deeg te bezorgen*. Om nog maar te zwijgen over de assistentie die het westen heeft verleend bij de training en bewapening van Osama’s keurtroepen in Afghanistan en de hartverwarmende samenwerking tussen westerse militaire adviseurs en diezelfde keurtroepen bij de islamitische heilige oorlog in Bosnië en Kosovo.
En wij zitten nu plotseling met een stel tovenaarsleerlingen, die net zo lang naar teeveebeelden uit Irak hebben zitten staren tot ze bijna Allah zelf hoorden roepen dat ze een jihad moesten beginnen in Amsterdam-Oost. Een van hen kon toen niks anders bedenken dan Theo van Gogh dood te schieten. In de hoop zelf tot martelaar te worden verheven door de politie. Dat gebeurde niet. Maar dezelfde Haagse politici die zo dapper achter het besluit van Washington stonden om ten oorlog te trekken in Irak produceren nu zeven kleuren stront en roepen om het hardst dat er iets gebeuren moet. Nou, daar hebben ze gelijk in.
* zie de serie “Melchemie revisited” op de “Followup”-site.
donderdag 4 november 2004
De in Londen gevestigde internationale burgerrechtorganisatie Privacy International heeft de wet op de uitgebreide identificatieplicht opnieuw scherp veroordeeld, dit na aanleiding van de postbus 51 campagne die in november begint. In die campagne probeert de overheid ons ervan te overtuigen dat we altijd een identiteitsbewijs bij ons moeten dragen maar die verplichting staat niet in de wet. Er wordt alleen gesproken van een toonplicht en terstond aanbieden. Directeur Simon Davies van Privacy International noemt het daarom misleidend en immoreel om met een overheidscampagne mensen te laten geloven dat ze verplicht zijn altijd een identiteitsbewijs bij zich te dragen. Naar demening van Davies weet minister Donner heel goed dat het een regelrechte uitdaging zou zijn voor het Europese Hof als de draagplicht in de wet zou worden genoemd. Privacy International stelt ook dat de uitgebreide identificatieplicht voor kinderen vanaf veertien jaar in strijd is met art. 16 van het VN Verdrag voor de Rechten van het Kind. Davies: "Er is geen enkel excuus om kinderen te verplichten altijd identiteitspapieren bij zich te dragen".
Het wetsvoorstel kreeg al de nodige kritiek van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak, de Orde van Advocaten, de Nationale Jeugdraad en zelfs de Raad van State. Het College Bescherming Persoonsgegevens noemde het wetsvoorstel, net zoals Privacy International, in strijd met art. 8 EVRM. Ook de sanctie voor het niet kunnen tonen van een ID bewijs krijgt veel kritiek. Nu de wet per januari ingaat is het wachten op de eerste confrontatie om een rechtzaak aan te spannen bij het Europese Hof.
donderdag 4 november 2004
Welke risico’s mensen lopen die via de media hun mening luid en duidelijk kenbaar maken is ons dezer dagen op extreme wijze weer eens duidelijk geworden. De conclusie dat de vrijheid van meningsuiting niet door iedereen gelijkelijk gewaardeerd cq. gerespecteerd wordt en daardoor onder druk staat is haast een eufemisme. Dat ondervindt op dit moment ook kunstmusketier Michel van Rijn. Hij is in een slag op leven en dood gewikkeld met James Ferrell. Een grote gasboer uit Kansas, die ondermeer zijn poen vrolijk belegt in gestolen kunst uit Europa en het Midden-Oosten zonder dat ie daarvoor ook maar in debuurt van een kadi wordt gesleept.
Van Rijn is inmiddels al een paar jaar bezig om met name de FBI voor de wandaden van Ferrell te interesseren. En dan met name vanwege diens uiterst louche contacten in de Bekaa-vallei, waar zowel de Syrische mafia als de Hezbollah een machtspositie innemen. Maar ondanks een Rocky Mountain aan bewijzen dat Ferrell een boef is, grijpt de FBI hem niet bij de propaankladden. Gebeurt vaker met rijke stinkers in het door de junta van Bush bestuurde land of the free.
Net als wij bestrijdt Van Rijn de draken via het internet. Dus ook deze draak uit Kansas met zijn vervaarlijke oren. Een listige draak, dat wel. Hij heeft nu namelijk langs nog onbekende, maar zeker illegale weg de site van de musketier uit de lucht laten halen, waardoor tegelijkertijd diens e-mail verkeer is lamgelegd.
Volgens public affairs officer Judith van Erven van Xs4all staan ze bij Van Rijn’s provider vooralsnog voor een raadsel hoe dit kunststukje is uitgevoerd en duurt het nog even voor de boel weer hersteld zal zijn. Maar daarna kunnen Ferrell en andere onverlaten hun hemd weer opspelden. Want ondanks het feit dat zijn gangen in Londen nauwlettend in het oog worden gehouden laat Van Rijn laat zich de bek niet snoeren. Door welke draak dan ook.
donderdag 4 november 2004
Afgelopen weekend hebben een paar mensen van het eerste uur van het Costaricaanse NWP-project bezoek gehad. Van een flink uit de kluiten gewassen meneer in een eveneens flink uit de kluiten gewassen Mercedes. Die meneer vroeg uit naam van Jaap de Bode of ze zo vriendelijk wilden zijn om hun oppositie tegen het reddingsplan van het Fecundo-bestuur op te zouten. Een van de mensen die werden benaderd is inmiddels ondergedoken. Overdreven?
Misschien. Maar wel begrijpelijk. De bezoeker in de Mercedes was namelijk Geurt Roos. De vroegere bodyguard van Klaas Bruinsma, die zichzelf “het blok beton achter Klaas” noemde.
Of wij Geurtnu als het blok beton achter Jaap moeten beschouwen is nog niet echt duidelijk. Maar dat juist hij binnen de Fecundo-context op pad wordt gestuurd is wel een teken van hoe laat het is. Stay tuned.
donderdag 4 november 2004
Dood de hond en je bent van de rabies af
(bekend Latijns-Amerikaans gezegde)
Orlando Urdaneta is een Venezolaan. Een bekend acteur. Iemand die geen blad voor de mond neemt. Iemand ook die geen aanhanger is van de democratisch gekozen president Chavez. Op 25 oktober jl. verscheen hij in het praatprogramma “Maria Elvira confronteert” van de teevee-zender Canal 22 in Florida. Daarin zei vriend Orlando ondermeer dat bij de laatste Venezolaanse presidentverkiezingen op 15 augustus van dit jaar op grote schaal was gefraudeerd. Hij riep de oppositie op dat niet te nemen en zich krachtdadig te verzetten tegen de president. Over hethoe had hij kennelijk goed nagedacht.
Urdaneta: De enige oplossing is om hem dood te schieten.
Maria Elvira: Hoe?
Urdaneta: Geef iemand een geweer met een telescoopkijker en het is gebeurd.
Maria Elvira, een beetje uit het veld geslagen door het antwoord weet niets meer te verzinnen dan: En wat mag het volk daarna verwachten?
Urdaneta: Als het volk orde wil, geef ik het orde.
Zo. Goedemorgen. Als u denkt dat meneer Urdaneta door die uitspraken in aanvaring is gekomen met een paar somber kijkende ordehandhavers van de geitenlezer slaat u alweer naast het laminaat. Toch wel lekker dat je in het beloofde land gewoon alles kan zeggen. Vrijheid van meningsuiting in zijn volle consequentie. Nu we toch zo op de Amerikaanse toer zijn moeten wij zulke dingen hier ook kunnen roepen. Bij Barend en Van Dorp of zo. Schiet Bush voor zijn raap. Steek Balkenende overhoop.Gooi Bos in de plomp met een stuk beton. Zet de hele Koran op de rug van Ali. Geef Wilders een permanent met 220 Volt. Zoiets is toch zalig. Waar wachten we nog op?
woensdag 3 november 2004
Op 23/8/1996 verklaarde Jurgen van Offelaer uit Wijneghem het volgende:
“Vorig jaar kwam mijn zusje om bij een verkeersongeval waarbij een man inreed op een groepje van twee vrouwen en vijf kinderen. Terwijl mijn zusje in het mortuarium lag kwam een man zich aanbieden om foto’s te nemen. Wij hebben een klacht ingediend en de persoon werd aangehouden. Bij huiszoeking ...”.
De persoon in kwestie was de op 25/9/1936 in Etterbeek geboren Eric Mattheeussen. En zijn adres? Kammenstraat 29 in Antwerpen! Op datzelfde adres was Neo-Tantra gevestigd. De onderneming/secte van Marcel Hofmans, uitbater van de Etterbeekse club La Piscine waar jarenlang orgieënplaatsvonden en Nihoul over de vloer kwam. En waar volgens lokale bestuurderen en politie-kopstukken nooit sprake was geweest van sex met kinderen.
Jurgen van Offelaer had overigens gelijk. Er was een huiszoeking. Op 25/11/1995 om vijf over drie staan er drie mannen voor de deur van Kammenstraat 29: officier van de gerechtelijke politie Jan van Aelst, eerste wachtmeester Paul Livens en eerste wachtmeester Leo Tinck. Ze hebben een huiszoekingsbevel bij zich. Zij bellen een paar keer aan, maar er wordt niet open gedaan. Dan geven zij sleutelmaker Randelhoff opdracht de deur open te breken. Terwijl hij daarmee bezig is wordt de deur plotseling toch geopend en staat de van grafschennis verdachte Mattheeussen voor hun neus. De drie wetshandhavers maken zich bekend, tonen het huiszoekingsbevel en gaan naar binnen. Wat ze daar voor liederlijkheden aantroffen komt in de volgende aflevering aan bod. Stay tuned.
woensdag 3 november 2004
Even terug in de tijd:
“Op 1 september [2004] laat de directeur van New World Products, J.Schorsy, aan Kassa weten dat er een ondernemer is gevonden die de bezittingen in Costa Rica wil overnemen en ook de, misschien wat aangepaste, verplichtingen tegenover de investeerders. Twee dagen later bleek dat deze ondernemer vooralsnog niet naar buiten treedt, omdat hij eerst de boeken van de ondernemingen rond New World Products goed wil bestuderen.
De curator van New World Products, J.Wind gaat er vooralsnog van uit dat hij gaat over alle bezittingen van de ondernemingen rond New World Products en dat dus eventuele doorstartplannen zijngoedkeuring moeten hebben”.
Aldus de website van het VARA-programma Kassa, dat ook de nodige aandacht heeft besteed aan de NWP-affaire. Wie was de geheimzinnige ondernemer die mogelijk bereid was de failliete boedel, inclusief alle uitgedoofde sterren en nova’s uit de investeerdersgalactica, over te nemen? Dat kan niemand anders zijn geweest dan de man die zich schuilhoudt achter de door ons boven water getrokken sinaasappelenpers Rofuda S.A.L. uit Beirut en zoals wij vermeldden begin september even een kijkje is gaan nemen in Costa Rica en volgens De Bode cs. zag dat het goed was*. Volgens een van onze informanten is deze Rofuda-boy het project binnengesleept door Fecundo-secretaris a.i. L.K., die in het verleden met een miljoenenschuld naar de kloten zou zijn gegaan bij een minder gelukkig afgelopen project rond de opera Aïda en wiens broers eigenaar zijn van de fameuze disco Brothers in Bunnik.
Hoe dit ook zij, inmiddels zijn we erachter gekomen dat het niet gaat om een of andere duistere Libanees, maar om de Nederlander Rob van de Rhee, die zijn domicilie heeft gekozen in de riante Biarritz Building aan de South Mouheydin Nsoulistreet nummer 3 in de dure wijk Ain el-Teana. Klinkt leuk. Kijken of we over deze meneer nog iets meer naar boven kunnen wurmen. Stay tuned.
* zie aflevering 119 dd. 28 oktober jl.
dinsdag 2 november 2004
Theo van Gogh is niet meer. Opnieuw is een markante figuur uit de Nederlandse samenleving voor altijd de mond gesnoerd met kogels. Of je het eens bent met iemand of niet, kogels zijn nooit een alternatief voor argumenten. Theo gaf al jaren ongezouten zijn mening over de Islam en de Islamieten zoals hij die zag, waarbij hij extreme termen niet uit de weg ging. Blijkbaar kan dat niet meer in Nederland.
De dood van Theo zal zonder twijfel aanleiding worden tot de roep om een verdere versterking van het repressieve apparaat. Inclusief de afbraak van het recht op privacy.Of dat de juiste weg is om aan vreselijke uitwassen als de moord op Theo van Gogh het hoofd te bieden zal de toekomst moeten uitwijzen. Nù zitten we weer met een hol gevoel in onze maag en zullen in de komende dagen vertwijfeld naar het nieuws staren. Dag Theo.
dinsdag 2 november 2004
Yes. Wat zeiden we? Camp Smitty wordt in maart volgend jaar niet opgedoekt*. Tenminste als het aan Ben Bot ligt. Die zei gisteren tegen de makke Kamerschapen dat de Nederlandse fine fleur in Irak blijft als zich onvoorziene omstandigheden mochten voordoen of als de wereld daarom vraagt. Welke wereld bedoelt Ben nou? De derde wereld? De tweede wereld?
De weldenkende wereld? Of de wereld die door Bush senior werd aangekondigd en waaraan junior nu zo fraai vorm geeft met zogenaamde preemptive strikes. Ordnung muss sein. En Washington bepaalt hoe die orde eruit ziet. IJverig gesecundeerd dooreen handvol andere naties, waaronder Ben’s own country.
Vandaar ook dat Ben ineens begint te roepen dat de Hezbollah een plekje op de lijst van terroristische organisaties moet krijgen. Mochten de schapen daarmee inblaten dan fungeert Den Haag voor de zoveelste keer als echoput van Washington: “Who is our robot? Bot, Bot, Bot, Bot.”. Alleen is die robot nog niet helemaal fine getuned. Dat bleek toen hij twee kinderpornoboeren stiekem in staat stelde hun gerechte straf in Brazilië te ontlopen. Maar Ben zit nog binnen de garantie dus er kan in de White House-fabriek nog zonder al teveel kosten aan wat piefjes en palletjes worden gefrutseld. Nee, die Ben die komt er wel.
* zie “Moeilijk” van 15 oktober jl.
dinsdag 2 november 2004
Het ziet er niet naar uit dat het ooit nog goed komt tussen sunseeker Jaap de Bode en de Fecundo-kritische Aart Stroober. Dat kunnen we met enige zekerheid opmaken uit de laatste mails tussen beide heren van 29 oktober jl.
Toen schreef Jaap:
“Geachte heer Stroober,
Dit is het laatste email wat wij aan u besteden. Ik verzoek u contact op te nemen met uw intermediair.
De wijze van ons handelen, het niet verstrekken van de volmacht door u en het stellen van eisen is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden.
Ook de reactie van heden is daar weer een bevestigingvan.
Ik kan u tevens melden dat wij geen betalingen van welke intermediair dan ook zullen accepteren als het gaat om een lidmaatschap.
Wettelijk kunnen wij hier geen enkele kracht uit halen.
Mijn excuus voor de stelling.
J.J. de Bode
Voorzitter.”
Aart Stroober schreef terug:
“Eindelijk bent u duidelijk: “De wijze van ons handelen (...) is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden”. Ik ben het daarmee van harte eens. Hebt u ook al over een mogelijke oplossing gedacht? Anders heb ik een idee: volgens de conceptnotulen zijn de plantages in Costa Rica nodig aan onderhoud toe. Onkruid wieden en bemesten. Wellicht is dat werk dat u beter ligt?
Met vriendelijke groeten
Aart Stroober”.
Nee, dat komt nooit meer goed. Maar wie denkt dat de bodem van de gifbeker daarmee in zicht komt slaat de laminaat mis. Als de mene inderdaad tekelt op de manier waarop wij dat interpreteren komt er nog heel wat shit deze kant op. Dus stay tuned.
dinsdag 2 november 2004
Op 1 juni 1995 gingen de deuren van La Piscine op slot. Tijdens een routine-onderzoek zouden de Belgische autoriteiten namelijk plotseling hebben ontdekt dat eigenaar Marcel Hofmans niet over alle benodigde vergunningen beschikte. Maar al dat wippen, glijden en schommelen had Marcel geen windeieren gelegd. En hij bleef erop zitten tot er tegen de schaal werd getikt. Zo zette hij bijvoorbeeld op 12 juli 1996 de NV MIS op de wereld. Een onderneming met een kapitaal van 5 miljoen Bfrs. en een toepasselijke naam. In hoeverre daar ook iets mis mee was hebben we overigens nog niet kunnen ontdekken.
Bij voornoemd onderzoek kwam eveneens boven water dat Hofmans een woning had in het Marokkaanse Casablanca. Altijd makkelijk als je eens onverhoopt de kuierlatten moet nemen. Daarnaast bleek hij mede-oprichter te zijn van Neo-Tantra. Een onderneming zonder doel die was gevestigd in La Piscine en later bedacht werd met een andere naam: Centre Communautaire Tantriste.
Het ging in wezen om een secte die zich verdiepte in een oosterse leer over spirituele sex waarbij je vooral moest denken om je ademhalingstechniek. Had je die eenmaal boven de knie dan kon je het moment suprême lekker lang uitstellen en als het eindelijk zo ver was kon je je hele lijf van kruin tot voetzool extatisch laten meegenieten. En dan liefst een paar keer achter elkaar. Een beetje vergelijkbaar met de propaganda die Koot en Bie indertijd maakte voor het goed kauwen van voedsel. Als je dat deed kon je met je spermastraal iemand door je open raam van zijn brommer spuiten.
Vanaf april 1994 was Neo Tantra niet meer actief. In een proces-verbaal van 2 september 1996 staat vermeld dat het adres van de secte van Hofmans is verplaatst naar Antwerpen. Naar de Kammenstraat 29 om precies te zijn. Dat was zeker niet zonder betekenis en verre van grappig. Stay tuned.
maandag 1 november 2004
Gerrit Zalm is een mierenneuker als het gaat om begrotingstekorten. Dat ondervinden wij met zijn allen dagelijks. Gerrit bezuinigt zich de blubber om maar asjeblieft binnen de Europese norm van drie procent te blijven. En dan gaat Bea nog even bezorgd staan te doen dat wij niet meer zo enthousiast zijn over Europa. Maar die heeft makkelijk lullen. Haar portemeknip wordt van die verrekt autocratische club in Brussel echt niet platter. Die van ons wel. Het ziet er naar uit dat volgend jaar vier landen over die norm van drie procent heen hupsen: Duitsland, Portugal, Italië en Griekenland. Gerrit, diegisteren met zijn collega’s op onze kosten zaten te confereren in Luxemburg, vond dat zorgelijk. Nog zorgelijker was het bericht dat Griekenland al vanaf 1997 de boel heeft belazerd. Zowel voor de toetreding tot Europa dus als in de jaren daarna zou de boekhouding zijn opgesext. En niet achter de komma, maar gewoon ervóór. Dat is onlangs boven water gekomen, maar echt veel ruchtbaarheid is daar niet aan gegeven.
Gerrit wilde blijkbaar wel van naad en kous weten voordat hij naar Luxemburg trok, want op 7 oktober ging hij in Den Haag lekker op onze kosten zitten te smikkelen met de voormalige (!) Griekse minister van Financiën. Glaasje exquise wijn erbij. Houdt Gerrit van. Bovendien had hij acht jaar met de goede man samengewerkt, dus dan mag er wel een kurkje sneuvelen.
De voormalige Griekse minister ontkende uiteraard dat er grof met de boeken was geknoeid. Daarmee zal voornoemde kous -al dan niet met naad- wel af wezen. En wij maar keurig in de pas lopen en bezuinigen tot we groen zien. Hè, Gerrit? Je moet gewoon de boel besodemieteren man. Net als de Grieken. Vindt niemand echt erg. Wij ook niet. Hoppa. Sirtaki!!!.
maandag 1 november 2004
Aart Stroober nam het niet. In antwoord op het herderlijk schrijven van Jaap de Bode* stuurde hij de Fedunco-voorzitter ad interim de volgende mail:
Beste Jaap de Bode,
Welke acties bedoelt u in uw mail van 28-10-2004 (1.58 u.)?
Welke van de door mij gestelde vragen zorgen voor ongeloof en bij wie?
Gelooft u door de door mij gestelde vragen zelf niet meer in “het reddingsplan”?
U hebt zelf gezegd tegen de aanwezige investeerders (25-10-2004), toen vanwege de tijd niet iedereen aan de beurt kon komen om zijn of haar vraag mondeling te stellen (en daar heb ik getuigenvoor): “stelt u uw vragen gerust per mail”.
Als er veel vragen komen is het wellicht verstandig een lijst op de website te plaatsen met veel gestelde vragen (en antwoorden).
Wat het niet accepteren van mijn lidmaatschap betreft:
Mijn intermediair maakte mij lid buiten mijn medeweten om. Ik gaf aan het mandaat van Fecundo niet te kunnen ondertekenen vanwege “punt 6”. Mij werd gevraagd door de heer K. het mandaat toch te tekenen na het dóórkruisen van de punten 2 tot en met 6.
Zowel de heer K. als mijn intermediair drongen zelfs aan op deelname mijnerzijds in het bestuur van Fecundo! Een mail van L.K.:
“Geachte heer Stroober,
Zou u zich niet kandidaat willen stellen om als secretaris van de vereniging op te gaan treden?
Ik wil dit specifiek aan u vragen in het licht van de reeds bij u aanwezige dossierkennis, uw visie op een reddingsplan of het ophalen van gelden bij eventueel verantwoordelijken en uw kennis van de Nederlandse taal.
Met vriendelijke groet,
L.K.
Interim secretaris”.
Hoe kan nu ineens na het stellen van een aantal vragen mijn lidmaatschap geweigerd worden? We leven toch niet meer in de Middeleeuwen?
Inmiddels heb ik de notulen van 25-10-2004 ontvangen. U hebt het in die notulen over genomen besluiten. Tijdens het nemen van de besluiten, zeer laat op de avond, had ik met mijn intermediair een discussie. Onder andere over het feit, dat ik niet aan de beurt kwam om mijn vragen te stellen en dat ik dientengevolge op dat moment geen mening over voorgestelde besluiten kon geven. Nu blijkt dat er kennelijk zeer ingrijpende besluiten zijn genomen, nota bene waar ik bij stond. Zijn de “groene stemformulieren” wel schriftelijk ingevuld en ingeleverd? Want voor bijvoorbeeld het bekrachtigen van het vereniging zijn moest een blaadje in de lucht gestoken worden om aan te geven of men voor of tegen was.
En dan nog:
Hoe heb ik door het stellen van vragen het reddingsplan in gevaar gebracht?
Met vriendelijke groeten
Aart Stroober.
Leuke vereniging dat Fecundo. De voorzitter a.i. gooit de bomen dicht als een aspirant lid te kritische vragen stelt. En de secretaris a.i. probeert datzelfde aspirant lid de bek te snoeren door hem binnen te halen als secretaris. Onder de slogan: if you can’t beat them, join them.
Maar het einde van deze treurige soap is nog niet in zicht. Dus stay tuned.
* zie de vorige aflevering.
maandag 1 november 2004
Zegt de directeur van het Flying Circus een paar dagen geleden tegen het Amerikaanse volk:
“In tegenstelling tot wat Bush zegt en claimt dat wij de vrijheid haten, laat hij ons dan eens vertellen waarom wij Zweden niet hebben aangevallen”.
Wat liet het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken gisteren weten? Dat het over “bedreigende informatie” beschikt over mogelijke aanslagen in de Baltische landen en SCANDINAVIË. Amerikaaanse burgers in die gebieden werd aangeraden extra waakzaam te zijn en drukke plekken als winkelcentra en openbaar vervoer te mijden.
Osama geeft een voorzet, Bush peert hem binnen.
vrijdag 29 oktober 2004
Maak je niet vaak mee. Na een langdurig telefoongesprek met Liduine Zumpolle over haar trip naar Cuba samen met Boris the Savior en die mevrouw uit de Balkenbende beantwoordde zij direct daarna onze mail van vanochtend. Kijk, zo hebben we het graag.
Al was het schriftelijke antwoord in voorzichtige termen gesteld. De tekst luidde:
"zoals gezegd ken ik jullie blad Kleintje Muurkrant (nog) niet; maar wat niet is kan nog komen. Hierbij zal ik je vragen chronologisch beantwoorden.
- Ik heb geen uitspraken van Dittrich op TV gezien, geen nieuws en geen Barend en van Dorp (beroerd programma) of andere programma's; lasalleen de kranten.
- Dittrich kwam afgelopen zomer van vakantie terug uit Cuba; had op de ambassade dissident Oswaldo Paya van Proyecto Varela (mijn voornaamste counterpart op Cuba sinds begin jaren '90 tijdens mijn werk bij Pax Christi) ontmoet en bracht materiaal van hem voor mij mee.
Als vakantieganger was Dittrich geschrokken van de situatie in Cuba waarmee hij voor die tijd onbekend was. Daarop vertelde ik Dittrich van ons plan om al in afgelopen Juli een internationale parlamentaire delegatie te sturen naar Cuba; dit ter herdenking (13 Juli 1994) van het feit dat het dit jaar precies tien jaar geleden was dat een veerboot met 71 vluchtelingen aan boord door de Cubaanse overheidschepen opzettelijk tot zinken werd gebracht: 41 doden. Een op straffe van gevangenisstraf doodgezwegen trauma in Cuba. De schepen waarmee de moordpartij werd uitgevoerd, zijn van een Nederlands bedrijf dat al jaren zaken doet met het regime, niet zelden met behulp van exportsubsidies. Nederland is momenteel voorzitter van de EU en wordt geacht haar stem in Brussel luid te laten klinken ten behoeve van de Cubaanse dissidenten.
Volop reden voor een publiek debat over de ethiek van zaken doen met uiterst repressieve regimes als het Cubaanse: in overleg met ons had Bert Koenders van de PvdA er al eerder bij het kabinet op aangedrongen exportsubsidieregelingen voor dat land te staken. Hij was dan ook oorspronkelijk degene (als Nederlandse vertegenwoordiger in een bredere EU delegatie) die ik als Stichting Cuba Futuro (CF) had uitgenodigd mee te gaan. Maar Juli is een slechte tijd; iedereen op vakantie. Toen kwam het plan de missie alsnog later dit jaar, tijdens Kamerreces (half oct.) uit te voeren. Echter, toen moest Koenders plots naar crisisgebied Dafur (Sudan). Een andere geschikte (buitenland-) kandidaat bleek de PvdA in die periode niet te kunnen leveren. Dittrich(D66) en Ferrier (CDA) hadden belangstelling voor de zaak en konden wel. Ook de mij goed bekende Spaanse parlamentarier Moragas (PP) die zich al jaren met Cuba bezighoudt, kon zich in die tijd vrijmaken en nam de uitnodiging aan.
Het inhoudelijk programma werd door CF bepaald, in samenwerking met counterpart Oswaldo Paya. Op verzoek leverde de Nederlandse ambassade organisatorische hand- en spandiensten.
Ferrier (buitenlandwoorvoerder CDA en bekend met Latijns Amerika zaken) en Dittrich (fractievroozitter D66 en buitenlandwoorvoerder) zijn door CF gebriefd en van dossiers voorzien.
Ofschoon ik alles in stilte en met grote voorzichtigheid had voorbereid, bleek onze komst toch bij de Cubaanse autoriteiten bekend, en wel door de Spaanse pers die op de dag van vertrek Moragas' voorgenomen bezoek aan de Cubaanse dissidenten bekend had gemaakt. Een dictatoriaal regime als Cuba ziet dit als een openlijke provocatie en vanuit hun optiek kunnen ze niet anders dan 'vijanden van het volk' de toegang weigeren (officiele reden: 'jullie zijn geen toeristen, maar komen politiek bedrijven'). Moragas echter was de 'trigger'. Hadden we als Nederlanders ons niet in zijn gezelschap in de fuik laten lopen; dan hadden we waarschijnnlijk zonder problemen het door mij wekenlang voorbereide programma problemen kunnen uitvoeren.
Door de dienstdoende veiligheidsfunctionarissen zijn we correct behandeld en na enkele uren op hetzelfde vliegtuig teruggezet. Air France had eerder dergelijke uitzettingen op standplaats Cuba meegemaakt en gaf ons een vorstelijke eerste klas behandeling.
Niet afgesproken is wie na terugkomst in Nederland woordvoerder zou zijn. Over persoonlijk optreden in de pers geef ik geen commentaar. Het belangrijkste is dat de zaak van Cuba nationaal en internationaal aandacht krijgt; in Brussel is het nu een cruciaal politiek moment.
Persona non grata ben ik in Cuba sinds ons eerste officiele (Pax Christi) bezoek aan Cuba: begin jaren negentig. Het totalitaire regime dwingt mensenrechten activisten en anderen die zich bekommeren om het lot van de bevolking en de vreedzame oppositie een steun in de rug willen zijn, om als toerist het land in te komen. Officiele mensenrechten organisaties worden in Cuba nooit toegelaten.
Vriendelijke groet,
Liduine Zumpolle
Cuba Futuro
vrijdag 29 oktober 2004
Wij hebben ons in het recente verleden herhaaldelijk verbaasd over het gemak waarmee Fecundo-voorzitter Jaap Jan de Bode ondanks zijn roerig verleden zijn leden achter zich weet te krijgen. Terwijl ze toch echt niet allemaal in Hamelen wonen. Komt dat voort uit de overweging een halve sinaasappel altijd nog beter is dan een lege schil of zou het de schrik voor de guillotine zijn? Want Jaap is rigoureus als het om dissidenten gaat binnen zijn roedel. Lastige vragen zijn niet aan hem besteed. Die beantwoordt hij bijvoorbeeld als volgt:
“Geachte heer Stroober,
Vanaf het begin aan schaadtu met uw akties de doelstelling van Fecundo. Nu ook weer stelt u vragen die door veel ongeloof zorgen. Stelt u zich eens voor dat wij van alle 750 investeerders een dergelijke vragenlijst zouden moeten gaan beantwoorden.
Wij hebben uw 35 euro, die niet door u maar door uw intermediair is betaald, teruggestort aan uw intermediair en zullen u niet als lid accepteren.
Het lijkt ons beter dat u uw ingeslagen weg om op eigen houtje de oplossing te vinden voort zet”.
Een vereniging mag dan als een democratisch vehikel worden beschouwd, geheel in de geest van de Balkenbende heeft Jaap schijt aan de bijbehorende regels en gaat zijn eigen gang. Kritische vragen? Oplazeren. Ja maar meneer de voorzitter ... Bek houden. Klasse Jaap. Zo hou je je leden onder de duim. Stay tuned.
vrijdag 29 oktober 2004
Liduine Zumpolle zet zich al jaren in voor een Cubaanse glasnost. Eerst via Pax Christi, sinds eind 2003 via de Europese stichting Cuba Futuro. In die jaren is zij een paar keer op het eiland geweest en heeft contacten gelegd met bekende en minder bekende dissidenten. Daarnaast spoort zij westerse bedrijven die daar actief zijn aan om het likken van de kont van Fidel en zijn regime te staken. Lofwaardige arbeid, zij het met een hoog Quichote-gehalte.
Liduine organiseerde onlangs de trip die zoveel rumor in casa veroorzaakte en Boris Dittrich in staat stelde zich plotseling op Schiphol en bij Barenden Van Dorp te profileren als de redder van Cuba.
Boris had afgelopen zomer op het gebied van mensenrechten in het land van Baardmans een formidabele kennis opgebouwd tijdens een drie weken durende vakantie waarin hij ondermeer vaststelde dat legio kinderen zich daar lijfelijk aanboden. Verder zou hij in contact zijn geweest met Oswaldo Paya, een dissident van het eerste uur. En hij zou Oswaldo toen beloofd hebben rond 17 oktober terug te komen. Voor een herdenking van de overval op de veerboot Remolcador* met een tuil blommen en het uitdelen van T-shirts. Knap naïef voor de leider van een clubje democraten dat besloot toe te treden tot ons huidige autocratische kabinet om de LPF de weg te versperren, maar soit. Per saldo paste Boris voortreffelijk in het programma van Liduine’s Cuba Futuro. Die houdt zich namelijk ondermeer bezig met “het organiseren van bezoeken aan het eiland van experts, die de dissidentie terzijde kan staan naar een vreedzame politiek overgang”. En hé, als er één expert is dan is het Boris wel. Toch bekroop ons enige twijfel over de vraag of het verhaal van Boris wel helemaal klopte. Wij zijn nou eenmaal geboren zwartkijkers maar kijken zelden teevee. Wij hadden namelijk Liduine niet gezien op de buis, maar dat kon te maken hebben met onze groeiende afkeer van beeldbuisjournalistiek. Wij richtten ons dus tot Liduine met de volgende e-mail:
"Liduine,
Ten behoeve van de artikelenserie Kuifje op Cuba op onze roemruchte website zouden wij graag van je willen weten of Dittrich’s schildering van de gebeurtenissen zoals verwoord op Schiphol en bij Barend en Van Dorp geheel overeenkwam met jouw ervaringen als organisator. Daarnaast vragen wij ons af:
- Op welke gronden heb je besloten Dittrich mee te nemen? Was dat naar aanleiding van zijn vakantie-ervaringen en wat kiekjes misschien? Of beschouwde jij hem echt als een expert?
- Hoe is het contact met Dittrich tot stand gekomen en was hij eerste keus?
- Hebben jullie gezamenlijk besloten om Dittrich te laten optreden als woordvoerder na de terugkeer op Schiphol?
- En ben je na deze escapade persona non grata geworden op Cuba?"
En nou maar wachten. Altijd weer spannend.
* Zie "Torpedo aan bakboord" aflevering 13 van gisteren.
donderdag 28 oktober 2004
Om lekker bescheiden te blijven: wij waren er al heel vroeg bij met de vaststelling dat het met dat bedrijfje van die Koentje Damen niet goed ging. En dat dat de kop ging kosten van een ferme bos werknemers. Vooral omdat Koentje de tanden van Dracula ING in zijn nek heeft zitten en door de grote geldschieter nu wordt uitgekleed. Het gaat trouwens niet alleen om werknemers op de werfvloer. Ook in de hogere echelons vallen bladeren van de hiërarchieboom. Financieel directeur Doornekamp is inmiddels ook vertrokken. Naar verluidt uit eigen beweging, maar tussen de regels hoort God haarbrommen.
Koentje is in de problemen gekomen na de overname van een Oekraïense scheepswerf waar een verborgen vlekje aan zat. Maar dankzij een “banksconsortium” kan ie sinds kort gelukkig weer wat ruimer ademhalen. We hoeven niet te raden wie in dat consortium de meeste babbels heeft. Waar Damen is, is Dracula.
Neem bijvoorbeeld Cuba. Daar opereren zowel de shipyard als de bloedbank. En het gaat daar naar omstandigheden best redelijk. Damen bouwt en herstelt schepen van de Cubaanse vissersvloot. Heel vreedzaam dus. Dat het regime daar die schepen soms inzet bij operaties die niks met kabeljauw te maken hebben kan Damen in wezen niet helpen. Zo werden wij er door een trouwe lezer op gewezen dat tien jaar geleden een paar van die schuitjes assisteerden bij de van elke zweem van Marxisme gespeende aanhouding van de gekaapte veerboot Remolcador met ruim zeventig vluchtelingen aan boord. Vrouwen en kinderen werden met hogedrukspuiten van het dek geblazen en verdronken, wat Boris Dittrich op 17 oktober nog wilde herdenken met blommen op de golven en wat gelegenheids t-shirts. Kon Koen allemaal niks aan doen. En dat is ook zo als zijn corvetten straks worden gebruikt om van Papoea’s en Atjehers visvoer te maken. Er moet winst gemaakt worden. En als dat inhoudt dat je ook met een baardaap, een bamibal of Dracula onder de lakens moet, dan moet dat maar.
donderdag 28 oktober 2004
In den beginne was er Mars. Een stichting die onder leiding van ene J. Hinloopen de belangen van de investeerders in de water makende Costaricaanse citrusplantages van de onderneming TNA veilig zou stellen. Maar Mars kon zijn broek niet omhoog houden en zocht financiële steun. Toen verscheen deus ex machina De Bode op het toneel met een veel aantrekkelijker ogend reddingsplan. Hoe een en ander verliep kunnen we destilleren uit een brief van Hinloopen van 13 september jl.:
“Nadat het bestuur van onderstaande stichtingen op de bijeenkomst van 2 juni 2004 in Hoevelaken duidelijk werd dat de aanwezige investeerdersin overgrote meerderheid vertrouwen uitspraken in de plannen van de heren J.J. de Bode en M. Suurs zijn kort na deze vergadering beide heren aan het werk gegaan om een reddingsplan uit te werken. Stichting Mars heeft daarbij pas op de plaats gemaakt om de heren niet voor de voeten te lopen.
In de periode daarna hebben veel investeerders hun steun betuigd aan VVI Fecundo, waarvan het bestuur nu wordt gevormd door bovengenoemde personen en de heer L.K. Inmiddels heeft een grote meerderheid van de investeerders zich ook door middel van een mandaat gebonden aan deze vereniging.
Temeer daar de heren De Bode en Suurs om ons overigens niet bekende redenen het door hun beoogde reddingsplan niet op eigen kracht hebben doorgezet, ontstond voorkeur om medewerking te verlenen aan een overname door een kapitaalkrachtige partij met belangen in de agrarische sector. Maar dan wel onder voorwaarde dat een gekwalificeerde meerderheid van de investeerders hieraan eveneens wilde meewerken. Het bestuur van VVI Fecundo heeft in belangrijke mate aan deze voorwaarde voldaan.
In vervolg daarop hebben alle bestuurders van onderstaande stichtingen hun bestuursfunctie per 1 september overgedragen aan deze partij, te weten Rofuda S.A.L. gevestigd in Beirut in Libanon, met een vertegenwoordiging in Nederland. De overdracht is vervroegd om reden dat in Costa Rica afgelopen week grote betalingen verricht moesten worden. Was dat niet gebeurd, dan zou het faillissement in Costa Rica niet meer afwendbaar zijn geweest.
De vertegenwoordiger van Rofuda zal deze week een bezoek afleggen aan de plantages in Costa Rica om nader onderzoek te doen naar de eigendommen en schulden van de Costaricaanse vennootschappen. Rofuda geeft er de voorkeur aan om dit uitgebreide onderzoek in rust te volbrengen. Na afronding van dit onderzoek zal deze vertegenwoordiger naar verwachting in oktober de investeerders nader informeren over zijn bevindingen. Wij hopen dat deze overname voor u als investeerder een redelijke uitkomst zal bieden.
Bij VVI Fecundo als uw investeerdervereniging en belangenbehartiger kunt u vanzelfsprekend altijd uw vragen kwijt. Na verzending van deze mail heeft het secretariaat van Stichting Mars in Den Haag haar werkzaamheden beeïndigd. Voor eventuele vragen verzoeken wij u zich daarom verder tot VVI Fecundo te wenden.
Met vriendelijke groet,
Namens het voormalig bestuur van:
Stichting Mars / Stichting Furia / Stichting Waarborg Furia / Parque Guell S.A.
Jan Hinloopen.”
Dus als we het goed begrijpen is de Libanese onderneming Rofuda (naar verluidt een fabrikant van sinaasappelsap) de grote geldschieter en in wezen dus de baas van die wirwar aan clubs en stichtingen die geacht werden en worden de droom van de vertwijfelde investeerders in stand te houden. Vraag is dan meteen: wat voor voordeel heeft zo’n sinaasappelenpers bij het drijvend houden van een schip met een gat onder de waterlinie? Als je voldoende poen tot je beschikking hebt om een verzameling plantages in Costa Rica op de been te houden dan heb je zo’n club van leeggehaalde certificaathouders niet nodig. Je laat gewoon de boel failliet gaan en neemt voor een sinaasappel en een ei de hele boel over. Liefdadigheid is meestal niet de voornaamste drijfveer binnen deze handel. Dus wie of wat gaat er schuil achter Rofuda? Stay tuned.
woensdag 27 oktober 2004
Net als andere grote banken heeft de ING een eigen snuffelbrigade. Die moet er ondermeer op toezien dat zich onder de cliëntèle geen al te ordinaire boeven ophouden die het keurige imago van de geldzak wat teveel in discrediet zouden kunnen brengen. Uiteraard wisselt zo’n club gegevens uit met justitie en is dus tijdig op de hoogte als ene meneer Endstra om eens iemand te noemen zich op hellend vlak bevindt. Wat doen die bancaire snuffelaars dan?
Juist. Die waarschuwen hun financiële afdeling en in dit geval ook hun afdeling Real Estate dat meneer Endstra vermoedelijk gaat glijden en dathet maar beter is de zakelijke connectie af te bouwen. Liefst wel op beschaafde wijze. Dus wat doet een hotemetoot als Hein Brand van de financiële ING-branche? Die gaat eens een vorkje prikken met Jan Doets, destijds het baasje van Real Estate. Lekker smikkelen in een leuke ambiance ergens aan de Amstel en wat lullen over Willem en het weer. Achteraf weten we dat Doets de subtiele waarschuwingen met betrekking tot Endstra in de wind sloeg en zijn carrière schipbreuk leed ter hoogte van het Kurhaus in Scheveningen. Maar achteraf kijk je een koe in haar gerief.
Hoe Hein het varkentje van Jaap Jan de Bode heeft gewassen weten we helaas niet. Maar volgens onze onvolprezen bronnen had Jaap Jan indertijd niet alleen bij Rob Wijnmalen’s RABO Eemnes een geldbron aangeboord, maar ook bij de ING. Zonnig detail: Hein en Rob kenden elkaar. Ooit misschien ook eens een vorkje geprikt in een leuke ambiance aan de Amstel die niet tot target was gebombardeerd door het oppercommando van het legionella-bataljon. Want ook de bancaire wereld in Nederland is klein. Net zo klein als de kans dat je belegging in een Costaricaanse citrusplantage winst oplevert. Stay tuned.
woensdag 27 oktober 2004
Officier van Justitie Fred Teeven was tijdens zijn wat kort uitgevallen politieke carrière een voorstander van grotere transparantie in de manier waarop ons land wordt bestuurd. A la Pim Fortuyn. Geen achterkamertjespolitiek meer. Onze zegen had ie wat dat betreft. Maar we weten allemaal wat daarvan terecht is gekomen. Geen hout. Integendeel het is met die hinkende specsaver aan het stuur zelfs nog erger geworden.
Of Fred die grotere transparantie ook voor ogen had bij de manier waarop bijvoorbeeld het justitieel apparaat tewerk gaat is heel andere ketellapper. Op dat terrein geeft ie blijk van wat minder transparante opvattingen.Zo maakt hij bijvoorbeeld graag gebruik van Amerikaanse methodes bij het achter het gaas draaien van avontuurlijke dames en heren. Methodes die af en toe niet helemaal stroken met onze wetgeving. Het doel heiligt de middelen soms bij Fred. Zo stond hij bijvoorbeeld aan de wieg van het begeleid in- en doorvoeren van roesmiddelen, wat net als in de Verenigde Staten tot grote ongelukken heeft geleid. Verder maakt hij graag deals of pre-deals met jongens van de vlakte om andere jongens in een langzaam vollopend gastverblijf te proppen en staat hij sympathiek tegen het verschijnsel van anonieme (kroon)getuigen.
Wij hebben in deze serie als voorbeeld van Fred’s elastieken opvattingen over wat kan en wat niet kan binnen de opsporing van onverlaten het geval van Evert Tweehuizen in het voetlicht gezet. Een echte Jordanees die al heel lang meegaat in het wereldje en er niet voor terugdeinst om samen te werken met snuffeldiensten als de Amerikaanse DEA (Drugs Enforcement Administration, de CIA, de CRI, de IRT en wetshandhavers als Fred. Tot wederzijdse tevredenheid.
Die coöperatie dreigde even te crashen in juni 1996 toen de rol van Evert bovenkwam in een gevalletje coke en wat kilootjes marihuana. Hij nam de benen en kwam zowel op het nationale als internationale verlanglijstje terecht. Hoewel dat laatste aan veranderingen onderhevig was. Via via kwam Evert op Ibiza terecht en dankzij beelden van talloze partyposses weten we wat daar al jaren tot de folklore behoort. Kaassie voor Evert dus. En end of story zou je denken. Iedereen gelukkig. Maar het liep even anders.
Plotseling ging kortgeleden de mare dat Evert weer terug was in Amsterdam. Dat kon maar een ding betekenen. Een deal. Of een pre-deal. Er viel een echoloze stilte na onze eerdere publicaties. Tot we deze week van een eigen krooninformant vernamen dat Evert volgens bronnen uit het wereldje momenteel ergens in de buurt van de Koninginneweg in Amsterdam-Zuid zou wonen. Waar precies is nog niet transparant. Maar stay tuned.
dinsdag 26 oktober 2004
Nou, daar heb je het gegooi al in de Cuba libre. Boris en dat Surinaamse vrouwtje uit de Balkenbende hebben hun hielen nog niet gelicht of de dollar komt in het strafbankje van die ouwe baard terecht. Per 8 november geen dollartransacties meer in zijn paradijs. En mocht je nog wat van die greenbacks over hebben dan mag je die best wisselen voor een bundel peso’s, maar je betaalt wel tien procent commissie. Nou zal dat de gewone Cubaan een salchichon zijn, want die verdienen omgerekend gemiddeld zo’n 6 dollar per maand en hebben dus niks te wisselen. Maarvoor de dollarwinkels, waar alleen het bevoorrechte personeel van buitenlandse ondernemingen als ING en Damen Shipyards hun boodschapjes kunnen doen, is het even slikken. Of stikken.
En dat is niet het enige zorgelijke nieuws binnen deze context. Boris is namelijk na zijn nummertje geschokt zijn op Schiphol en bij de strenge maar oh zo selectieve Wat en Halfwat van RTL 4 verdorie nog bedreigd ook. Terwijl hij tijdens zijn zomervakantie in een door hem zelf gegraven kuil op het strand van Varadero heldhaftig met een dissident had zitten babbelen en toen afgesproken had om in oktober terug te komen. Dan is het er niet zo warm. Godschristus, wat een onbenul. We weten niet wat er inmiddels met de betrokken dissident is gebeurd. Maar er is een goeie kans dat ie begraven ligt in de kuil van Boris. Zo gaat dat in een dictatuur. Maar om zo populair te moeten worden op het Binnenhof en omstreken is van een formaat waarvoor boer Koekoek zich indertijd zou hebben geschaamd.
dinsdag 26 oktober 2004
In de vorige aflevering citeerden wij al uit de verklaring van Mary Porsont. Ex-werkneemster van de sexclub La Piscine in Etterbeek, waar organisator Jean-Michel Nihoul af en toe ook een steentje bijdroeg aan de feestvreugde. Vandaag gaan wij op dezelfde voet voort. Op weg naar dingen die je niet voor mogelijk houdt. Mary:
“In de club die gerund werd door een zekere Eric heb ik magistraten ontmoet, advocaten van het Hof van Assisen, gendarmes, politieagenten, agenten van de parketpolitie, maar ook chirurgen, en anderen mensen met geld. Er werden regelmatig orgieën georganiseerd. Maar zonder deelname van minderjarigen. De eigenaar was Marcel [Hofmans] en die was weer gelieerd met ene Yvan, een bierbrouwer. Ik ben in maart 1996 in de club begonnen. Op de begane grond was het een gewoon café, de club was op de eerste etage. Je werd lid voor 1000 francs per jaar en je betaalde 2000 bij elke entrée. Vier drankjes, sauna, zwembad en de rest inbegrepen. Er lagen overal matrassen om uit je bol te gaan met wie voorhanden was. Ik heb er ongeveer twee maanden gewerkt.
In juli 1996 heeft Eric mij via Richard de Groot benaderd met de vraag of ik zijn zaken wilde behartigen in La bleu nuit in Floreffe, omdat hij in het buitenland een paar zaken wilde openen. Ik heb dat geweigerd omdat hij me voorstelde ook mijn zoon van dertien mee te nemen. Ik heb in dat halve jaar dat ik in La Piscine werkte geen pedofiele activiteiten meegemaakt. Maar ik heb er wel genoeg gehoord over de bizarre sexuele voorkeuren van zogenaamde hooggeplaatsten en dat er mogelijkheden waren om orgieën met kinderen te organiseren.
Een zekere Eric en Nina vroegen me om die hooggeplaatsten die bij ons in La Piscine kwamen en hun telefoonnummer achterlieten te benaderen voor speciale avondjes. Vooral Nottebaert maar ook heel wat ministers bleken zeer geïnteresseerd in dat soort avondjes. Bij de vakbond en de Socialistische Partij heb ik trouwens veel gehoord over hun sexuële voorkeuren... ”*.
Dat liegt er allemaal niet om. Jammer alleen dat Mary het in sommige gevallen bij de voornamen hield. Niettemin is er nog wel iets meer te vertellen over La Piscine en eigenaar Marcel Hofmans. Stay tuned.
maandag 25 oktober 2004
Open brief aan Jaap Jan de Bode
"Geachte heer de Bode,
Met veel interesse heb ik de serie "Octopussy" gelezen en met name de laatste 10 a 15 delen.
Met name de door u ingezonden brief deed mij besluiten toch mijn bijdrage te leveren aan deze serie.
Neen, niet anoniem, geen moddergegooi, maar een eerlijke, ondertekende e-mail.
Ik, als oud-medewerker van "Resort-Hotel Hoheleye" weet nog precies hoe alles begon...
Op een dag werd ik voorgesteld aan jou... Je had grootse plannen met een leegstaand pand in Winterberg-Hoheleye...
Alles leek in orde, je beloofde me een leuk salaris en verder leek ook alles dik in orde...
Om een langverhaal heel kort te houden, van alle beloftes is niets overgebleven.. .een fiasco, een nog meer vervallen hotel, en geen salaris... natuurlijk verwees je ons daarvoor naar uw zakenpartner de heer Jacques van Wijk, die was tenslotte verantwoordelijk voor de salarissen... Beetje jammer daar jij het was die ons heeft aangenomen en onder genot van een biertje een leuk salaris heeft besproken...
Maar goed, na het lezen van de diverse artikelen op deze website snap ik natuurlijk waar het probleem ligt!
U bent natuurlijk ontzettend druk en kunt gezien de lijst met vele BV's onmogelijk het overzicht bewaren!
Bereikbaar bent u niet, tenminste niet op de 3 mobiele telefoonnummers die wij destijds van u hebben gekregen. Maar, gezien uw bijdrage aan deze site ga ik ervan uit dat u dit wel leest...
Welnu, voor alle zekerheid, je bent vergeten ons (medewerkers Resort-Hotel Hoheleye) een aantal maandjes salaris te betalen, om precies te zijn, 6 maanden...
Ik heb voor mijzelf (en mijn vriendin) even een korte berekening gemaakt, gewoon in euro's, zonder haken en ogen..
Ik kom uit op een bedrag van 16.000 euro exclusief Btw
Natuurlijk geef ik je voor de zekerheid even mijn bankrekeningnummer daar ik ervan uitga dat de boekhouding van RH inmiddels verdwenen is....
IBAN: DE44 4165 1770 0051 5604 15
SWIFT-BIC: WELADED1HSL
Account holder: Martin Bazuin
Nou, ik hoop dat ik je geheugen heb opgefrist, al hoor ik ergens in mijn achterhoofd de woorden "Hopen is voor hen die de realiteit vrezen..." ...
met vriendelijke groeten,
Martin Bazuin (info@easy-hosting.de)
maandag 25 oktober 2004
In de Dutroux-affaire speelt de Etterbeekse sexclub Dolo een voorname rol. Van daaruit opereerde namelijk Jean-Michel Nihoul. En er leefde bij het gemeentebestuur blijkbaar veel waardering voor zijn confidentiële arbeid ten behoeve van de lokale beau monde en haar behoefte om van tijd tot tijd eens stevig uit de broek te gaan. Anders valt niet te begrijpen hoe hij een paar geweldige orgieën kon organiseren in het bij Namen gelegen kasteel Faulx-les-Tombes, dat eigendom was van de gemeente Etterbeek*. Maar ook minder ver van huis was hij buiten de Dolo organisatorisch actief. Bijvoorbeeld in een andere Etterbeekse glijinrichting aan deKazernestraat 15: La lune des Pirates. Later weer werd omgedoopt in La Piscine. Eigendom van ... Marcel Hofmans, de voormalige werkgever van de door ons uitgebreid geciteerde Jacqueline Smolders.
In de zogenaamde Dutroux-files die wij tot onze beschikking hebben zit ook een weinig verhullende verklaring van een werkneemster van La Piscine, Mary Porsont, die dateert van 26 september 1996. Een gecomprimeerd citaat daaruit is nooit weg:
“Ik heb tussen januari en mei 1993 bij de vakbond SETCa in Nijvel gewerkt met de heer Richard de Groot. Aan het einde van mijn contract kwam ik weer zonder werk te zitten. Op 2 januari 1994 kreeg ik weer een baantje bij de Socialistische Partij in Brussel bij meneer Jean-Michel Nottebaert. Ik heb daar tot augustus 1995 gewerkt op het Dinantplein in Brussel. In die tijd vroeg meneer Nottebaert hem te vergezellen naar de kelder waar ik tegen betaling zijn masochistische behoeftes moest bevredigen. Hij vroeg me nooit om sex met hem te bedrijven. Hij wilde alleen maar pijn lijden. De kelderruimte leidde zowel naar de parkeergarage als naar de bibliotheek waar zich de archieven van de partij bevinden. Ik heb aan zijn verzoeken voldaan omdat ik niet genoeg geld verdiende om mijn gezin te onderhouden.
In die periode bij de Socialistische Partij ben ik door Richard de Groot eveneens voorgesteld aan meneer Roger Labarbe, die toen nationaal voorzitter was van de SETCa. De Groot had me gezegd dat hij een vriend had die graag aan orgieën wilde deelnemen. Ik zou er goed voor betaald worden. Om die reden ben ik met hem meegegaan en ontmoette Labarbe in een hotel in de Rue des Bergers. Vervolgens ben ik samen met De Groot in zijn auto gestapt en zijn we naar St. Trond gereden naar een zaak die de Hoeve Bornedries heette. Een club voor partenerruil die volgens De Groot en Labarbe toebehoorde aan Guy Coeme**. Zij hadden er lol in om mij bezig te zien met andere aanwezigen, terwijl zij zich vermaakten met andere dames. Wij zijn daar regelmatig met zijn drieën geweest. Maar heel wat frequenter in een privéclub die toentertijd La lune des Pirates heette ...”.
Dankzij schuimende berichten uit Den Haag van een paar jaar geleden weten we dat de inmiddels naar Washington verhuisde Ad Melkert niet vies was van het kletsen der zwepen maar in België kunnen die socialisten en vakbondsbonzen er ook wat van. Chantabiliteit? Hoe bedoelt u? Meer van dit moois? In de volgende aflevering. Stay tuned.
* zie de verklaring van Jacqueline Smolders in aflevering 16 dd. 22 oktober jl.
** Guy Coeme was ooit minister van Defensie. Ging in de jaren negentig wegens financiële manipulaties en valsheid in geschrifte twee maal voor schut. Het eerste had te maken met frauduleuze partijfinanciering, het tweede met de Augusta-Dassault-affaire.
maandag 25 oktober 2004
Nog eentje op de valreep. In zijn integraal eerder in deze kolommen opgenomen verklaring beweerde Fedunco-directeur Jaap Jan de Bode ondermeer dat hij in zijn woelige loopbaan nooit failliet is gegaan*. Persoonlijk misschien niet, maar wat te denken van het volgende lijstje:
J.J. de Bode Management BV i.l. handelend onder de naam J.J. de Bode Management BV en De Bode Groep.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.
Bode Vastgoed BV.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J. W. Bouman, CMS Derks Star Busman.
J.J. Autosport BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CMS Derks Star Busman.
Sunseeker Superyachts Benelux BV handelend onderde naam Sunseeker Superyachts.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.
Butzbach Benelux BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.
B & B Trading BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.
Bernardi BV handelend onder de naam Bernardi.
Flevolaan 13-B, Weesp.
Curator mr. J.V. Maduro, Benthem & Keulen Advocaten.
Jaro Vastgoed BV.
Brinklaan 126, Bussum.
Curator mr. L.D. Hazenberg, Blauw, Tekstra, Uding Advocaten.
De Maaspoort Holding BV.
Konijnenberg 1, Breda.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.
Het gaat bij bovenstaand lijstje niet allemaal om gevallen uit Jaap’s grijze verleden. Zo is Butzbach Benelux BV bijvoorbeeld pas twee maanden geleden in de berm gezet. Goedgelovig als wij soms zijn nemen wij direct aan dat Jaap goede bedoelingen heeft met Fedunco, maar of de betrokken leden van de club volledig door hun directeur zijn ingelicht over diens nogal hobbelig zakelijk verleden is weer een andere kwestie. Stay tuned.
* zie aflevering 115 dd. 22 oktober jl.
zondag 24 oktober 2004
Ollabolla. Het is alweer een jaar geleden dat we ons eerste schot loste in deze serie. Met een mail aan Kommer Damen van de gelijknamige Shityards. Over het Indonesische corvetten-project, dat toen op het punt stond een fles champagne tegen de boeg te krijgen. Het hele spul wordt voor 95 procent gefinancierd door bevriende relaties van ons: de RABO-bank en de ING. Riskant? Voor geen euroduit. Atradius, de exportkredietverzekeraar van Neerland’s schip van staat dat wij met zijn allen drijvende houden, zorgt voor afdekking van het risico.
Mocht die gordel van nepsmaragd dus niet kunnen of willen betalen, geen nood:wij passen wel even bij. Wat is per slot een half miljard dollar nou helemaal per hoofd van de bevolking?
Gisteren werd op de AmsterDam tegen Kommer’s project gedemonstreerd. Omdat die corvetten door Djakarta zouden worden gebruikt bij het etnisch-religieus schoffelprogramma in de archipel. En tegen de rol van de twee voornoemde banken. Die protesterende jongens en meisjes laten zich blijkbaar niet zomaar bij de voorgevel nemen. Want je kan als RABO-bank best een eenvoudige van geest in Kameroen de jungle insturen met prietpraat over het oh zo mooie coöperatieve karakter van je geldzak, in Nederland weten gelukkig nog heel wat luitjes wel beter. En dat de ING respect voor de mensenrechten laat opnemen in zijn Business Principles is gewoon een mega-gotspe. Dooie letters. Als je versnaperingen als landmijnen, clusterbommen, uraniumprojectielen, kernwapens en dan nu weer corvetten financiert ben je ernstig gederailleerd in de ruimte onder je kruin als je tegelijkertijd mensenrechten in je vaandel voert. Erken gewoon dat je die rotzooi financiert om er poen aan te verdienen. Erken gewoon dat Kommer geen flikker te vertellen heeft in zijn eigen winkel en dat jij beslist welke artikelen er deze week weer in de aanbieding worden gemieterd. Dan heb je ballen.
Oh, voor we het vergeten. In de wandelgangen hebben we vernomen dat rond de Kerst het kindeke Boris in Irian Djaja en Atjeh zal verschijnen om te zien hoe het daar staat met de mensenrechten. In de planning is opgenomen dat hij na door de autoriteiten daar tijdelijk te zijn geïnterneeerd, verlost van zijn paspoort en gefilmd op 27 december geschokt verklaringen zal afleggen op Schiphol en bij Barend en Van Dorp.
vrijdag 22 oktober 2004
Aan alles komt een eind. Dus ook aan de verklaring van Jacqueline Smolders over de adembenemende activiteiten in het eerste glijpaleis van Marcel Hofmans, Le Stanley.
Van pornofilms naar orgieën naar kunstjes met honden en naar erger. Onder bescherming van de Brusselse politie. Maar eerst dus nog even iets over een vriend van de graag uit haar négligé glijdende echtgenote van IBM-topper Pypers, die later wellicht vanwege haar ritmische kwaliteiten zo’n leuke baan kreeg bij de Europese kliek in Brussel. Een citaat:
“ ... Mevrouw Pypers was een vriendin van dokter Claude Michaux. Hij bouwde een villa in Ukkel of Woluwe. Bijde inhuldiging ervan had hij de genaamde “Emilienne” versierd als een slagroomtaart en de genodigden dienden haar volledig af te likken. Deze inhuldiging draaide snel uit op een orgie en de leden van de club begaven zich geregeld naar deze villa om deel te nemen aan dergelijke sexfeesten. Op een dag werd “Emilienne” naakt aangetroffen toen ze aan het liften was langs een autoweg in de Waalse regio. Ze werd aangetroffen door de Rijkswacht en tot Claude Michaux gebracht. Hij heeft ze kort daarop aan de deur gezet maar niemand heeft ze ooit nog gezien. Toen wij naar haar vroegen zei men ons dat ze naar een of ander hippiekamp was vertrokken. Het zou eventueel wel mogelijk zijn dat ze vermoord werd maar dat is mijn eigen opinie. Ik kan er geen bruikbaar element aan toevoegen.
De club Le Stanley werd afgebroken rond de jaren 1971 – 1972. De club verhuisde dan naar de hoek van de Violettestraat en “manneken pis”. De naam van de club veranderde eveneens en droeg de naam van een bloem. Ik denk dat het “Orchidee” was. Hij vestigde zijn club daar ook op de eerste verdieping van het pand. Ik ben er zelf maar een keer geweest, maar dezelfde aard van activiteiten werd er verdergezet. Marcel Hofmans vertelde mij dat hij steeds Brussel koos als vestigingsplaats omdat hij daar de nodige bescherming genoot en niet lastiggevallen werd omtrent de aard van de activiteit binnen de club. Hij vreesde echter wel de Rijkswacht en ik vermoed dat hij van die kant niet dezelfde bescherming genoot. Daarna is de club verhuisd naar de Kazernelaan te Etterbeek, en weer onder een andere naam. Ik herinner mij de naam van de club op die plaats niet en ik ben er trouwens nooit geweest. Marcel Hofmans zelf zei me dat er toch iets veranderd was in de bescherming van hemzelf en zijn club en dat het in Etterbeek opnieuw veel gemakkelijker zou zijn. Ik ken geen namen van mensen die hem in feite op een constante manier bescherming boden. Ik weet wel dat het steeds om zeer belangrijke mensen ging zij het door hun afkomst, hun rijkdom of hun sociale positie. Ik spreek dan over politiekers, leger- en politietopfunctionarissen, rechters en parketmagistraten.
Ik wens u te melden dat niettegenstaande de clubs van Marcel Hofmans steeds van naam veranderden hij steeds uitnodigingen of oproepen deed naar zijn leden onder de termen “Les anciens de Stanley”, “Soirée moambe et simba pour les anciens de Stanley”. De laatste die ik heb gezien loopt zo ongeveer 5 a 6 jaar terug en het was een oproep voor oudejaarsavond door te brengen in een kasteel in de provincie Namen”.
Hoewel we uiteraard graag wat zouden willen filosoferen over dat kasteel in Namen zien we wat dit verhaal betreft meer brood in de gemeente Etterbeek en de club in de Kazernelaan. Daarover meer in de volgende aflevering. Stay tuned.
vrijdag 22 oktober 2004
Je raad het niet. Kregen we gisteren een herderlijk schrijven van niemand minder dan Jaap de Bode. De voorzitter van de Costaricaanse citrusvereniging Fecundo. Jaap ging ervanuit dat we geen moeite zouden hebben met het plaatsen van zijn hartekreet. En dat is ook zo. Ja, ja, we weten het: wel erg toevallig net nu D-day nadert en Jaap over een paar dagen een hele verzameling wantrouwige beleggers in Nieuwegein over de streep moet trekken*. Die allemaal zitten te wapperen met de uitgeprinte artikelen van deze Kleintje Muurkrant-site. Maar dat is geen beletsel om Jaap’s gebed zonder end toch een plekjete geven. Hij schreef het volgende:
“Mijn heren en of dames,
Met verbazing lees ik telkens jullie verkregen info. Ik moet stellen dat het krantje mij een leuk initiatief is gebleken, alleen denk ik dat de bronnen zo af en toe een beetje teveel hun fantasie de loop laten. Ik moet jullie dan ook melden dat het ten schande maken van bepaalde personen jullie waardigheid doen afbreken. Ik zal jullie even bijpraten:
Over het RABO-debacle nog even gesproken kan ik jullie melden dat op het moment dat ik voor de eerste maal het kantoor van Eemnes binnen wandelde er een geheel nieuwe wereld voor mij open ging. Met welk gemak haalde ik daar de miljoenen weg. Ik wil wel vermelden dat iedere offerte en ieder daarop volgende lening, hypotheek of krediet gewoon op het u wel bekende RABO papier werd afgesloten. Wijlen Rob Wijnmalen was bankier in hart en nieren en na een succesvolle carrière in Eemnes geparkeerd. Middels interne mails, dus binnen de RABO-bank, werd mij al snel duidelijk dat er de nodige onrust heerste op het hoogste niveau. Mijn groei die ik doormaakte gedurende de jaren 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 waren waanzinnig. Van een eenvoudig sportinstructeur tot een gevierd zakenman met een aardig imperium. De basis van het succes lag in het kopen van risico projecten, vaak leegstaand onroerend goed, en dan met behulp van de eigen ondernemingen een opwaardering realiseren en door verkopen met de nodige winst.
Toen Rob kwam te overlijden deden zich al snel allerhande verhalen de ronde, moord, opzet, zag geen uitweg meer, weet ik wat niet. Binnen een paar dagen, en dat is niet zo moeilijk in een dorp als Eemnes, kwamen ook daar de verhalen al los. Hij was een verdomd graag geziene figuur. Ik begreep al snel dat mijn tijd nog wel zou komen. Ik bankierde bij 1 bank, stond garant voor alles enz. enz. Moet zeggen had toen nog een hoop vrienden.
Op verzoek van de tijdelijk directeur van Eemnes werd ik ontboden op het hoofdkantoor te Utrecht, alwaar mij een eenvoudige vraag werd gesteld: Mijnheer De Bode wij willen ons geld terug. Lachend liep ik naar buiten, ik heb toch hypotheken en kredietovereenkomsten, ik betaal de rente en ben niks achter dus wat zou ik me ongerust maken. We nu, surprise, want een krediet kunnen ze zonder reden doen opvragen en wel met een termijn van drie maanden.
Gezien het feit, dat onze gehele onroerend goed portefeuille als een paraplu vast hing aan de kredieten, legde men vrij snel beslag op alle bezittingen.
Na veel onderhandelen tussentijds besloot men al wel om op een aantal grote projecten wat borden te plaatsen. Iets van executie verkoop. Wel nu, dat maakt de waarde niet beter.
Voorbeeld. Ik kocht een boerderij in Eemnes, aan de Wakkerdijk, voor 1,5 miljoen, sloop te de gehele binnenkant en de tuin, kosten 100.000, en maakte een plan voor verbouwing. De boerderij kostte mij toen zeg met alle kosten erbij 1,7 miljoen. Op het moment dat de RABO-bank er beslag op legde, een bord executie verkoop plaatste, deed de taxerende makelaar voor de RABO-bank de opmerkelijke taxatie dat de waarde niet meer dan 1 miljoen zou bedragen. Ha ha de eikels. Het pand was inmiddels besmeurd, gezien het feit dat het een pand was uit de portefeuille van De Bode, lees crimineel, wilde niemand het meer kopen en uiteindelijk heeft de RABO-bank het zelf maar gekocht op de veiling om te voorkomen dat Eemnes te veel verliezen zou maken. Je dient dan even rekening te houden met het feit dat ik denk voor het debacle een stuk of dertig van die dure jongens op dezelfde wijze had gekocht, verbouwd en lees een aantal miljoenen heb verdiend.
Voorbeeld 2 is mijn eigen huis aan de Arubalaan te Hilversum. Een huis dat door mij gekocht werd voor 5 miljoen, dat ik met een kleine 200 vierkante meter heb uitgebreid tot 650 vierkante meter vloeroppervlak, met alle luxe die je maar kan bedenken. Een huis wat in de verkoop stond ten tijde van het ongeval voor 7,8 miljoen en waar door de RABO-bank de borden werden opgespijkerd met executie verkoop, in de mooiste wijk van Hilversum.
Uiteindelijk hebben ze, RABO Utrecht, ook dit huis maar van RABO Eemnes gekocht.voor de somma van nog geen drie miljoen. Ik ben er nu bijna drie jaar weg en het huis staat er nog precies bij zoals door mij achter gelaten. Een ieder die het wil kopen moet verklaren dat hij het niet koopt voor mij, met mij, met mijn geld, met mijn kennis, geen banden met mij heeft, weet ik wat niet al. Beetje vreemd voor zo’n grote bank tegen zo’n kleine jongen. Hi hi.
Toen bleek dat ze onze volledige bezittingen op deze manier aan het kapot maken waren en de schuld bij mij legde kan ik je vertellen dat zelfs voor de rechter ik ze nog het verzoek heb gedaan om te komen tot een deal. Ik wilde alles geven, vertellen en oplossen maar dan wel een leven na de dood.
In de tussentijd had ik mij wat verdiept in de regeling schuldsanering privé personen. Prachtige regeling. En met de wetenschap dat ze mijn kop wilden, RABO dus, heb ik me laten toetsen en ja hoor geen probleem. Gezien het feit dat de RABO-bank geen recht had om beslag te leggen op een groot aantal bezittingen, niet aan hun verpand dus, heb ik in korte tijd een groot deel liquide gemaakt en via een andere bank vrijwel alle crediteuren betaald. Nanananana.
Inmiddels loopt mijn sanering goed, heb weinig vrienden meer, weinig feestjes meer, en werk aan de toekomst. En ik moet zeggen dat ik me heerlijk voel. Zij het dan tot de dag dat jullie weer een beetje onzin vermelden. Maar ach jullie weten ook niet beter. En natuurlijk zit ik niet stil. Maar dat vertel ik jullie volgende keer.
Oh ja even nog, ik heb geen schulden, zij het dan aan de bank, geen vijanden, zij het dan die een beetje zielig zijn, ben nooit failliet geweest, heb geen strafblad en op dit ogenblik zelfs een hele groep vrienden oftewel de investeerders in NWC. Deze investeerders zijn de dupe geworden maaaaaar die ga ik helpen. Leuk toch. Maar dat vertel ik de volgende keer en oh ja sorry voor de foutjes”.
Zo hè, hè. Stoep is schoon zou je zeggen. Maar Jaap zeilt wel erg makkelijk om de vloot onderwerpen heen die wij eerder in deze serie te berde brachten. Dat ie de RABO-bank een zeperd geeft heeft onze volle sympathie, maar we lezen bijvoorbeeld niks over zijn verbinding met witwasser Robert ter Haak en diens Sunseekers, niks over Bekkering & Westra, niks over ridder Tijs van het kasteel in Eemnes, niks over zijn huurders in de Rotterdamse Pasha-disco en niks over het hotel in Hoheleye. Maar misschien horen we dat eens bij een volgende gelegenheid. Na D-day. Stay tuned.
* zie de afleveringen 112 en 113 van 15 en 18 oktober jl. van deze serie Octopussy.
donderdag 21 oktober 2004
Kreeg onze Londense kunstmusketier Michel van Rijn me daar toch een vuile mail van Lambert Vegter en Willem Tijssen. Nou, nou, nou. Wie Lambert en Willem zijn? Twee ouwe jongens uit de amusementsindustrie. Vegter was bijvoorbeeld medeverantwoordelijk voor het tranendal dat ons werd bezorgd door Vicky Leandros, Costa Cordalis, Freddie Breck, Dave, Jackpot, Tumbleweeds en meer van die knallers, maar verdient nu zijn brood als baasje van het Hilversumse videoproductiebedrijf EMC TV. Net als Willem die zichzelf tegenwoordig in de markt prijst als “event engineer” en ondermeer zaken doet in het zo idyllische Liberia. Een echte marketingman, die ooit zijn schouders zette onder het gedenkwaardige project van Rigid Airship Design, dat in 2001 op figuurlijk wijze de Hindenburg achterna ging. In dat nieuwe vliegende bolknak-initiatief participeerden ook twee zakenlui die momenteel een dipje doormaken: Joep van den Nieuwenhuizen en Robert Jan Doorn.
De onlangs bijna door een stel Colombiaanse schuldeisers ontvoerde Robert Jan had tevens een flinke financiële vinger in het Jelle de Boer-project. Zoals we al schreven had Jelle een Vincent van Gogh-tic en voelde zich daarom gedreven om op matsmarkten etcetera alle tekeningen en schilderijen waarop ook maar één aardappeleter of een meneer met een pleister op zijn oor stond afgebeeld op te kopen. Je weet immers nooit. Toen na wat omzwervingen Jelle’s hobby-restanten in Nederland terugkeerden nam Robert Jan een aantal objecten daaruit als een soort zekerstelling in bewaring. Je weet immers nooit. Inmiddels is Doorn al weer jaren geleden naar Curacao verhuisd en weet niemand waar zijn deel van Jelle’s meesterwerken is gebleven.
Mede naar aanleiding van een artikel in Het Parool meldde Michel van Rijn een en ander op zijn door de internationale kunstwereld met Argusogen bekeken site. Dit tot groot verdriet van Lambert en Willem die de kans dat ze de poen die ze in Jelle’s matsverzameling hadden gestoken ooit nog zouden terugzien als sneeuw voor een straalkacheltje zagen verdwijnen. Ze gaven Van Rijn dan ook op hoge poten te verstaan zijn publicatie als de donder van zijn site te halen omdat hij met zijn lastercapagne:
“ ... volgens ons niet alleen de normen van fatsoen heeft overschreden maar ook schade heeft aangericht aan dit project en feitelijk mede met Het Parool “karaktermoord” gepleegd op de goede naam en faam van de stichting en alle betrokkenen”.
Misschien is die “goede naam en faam” wat al te dik aangebracht gezien het toch niet helemaal onbesproken verleden van de Belgische voorzitter van de club*. De kunstmusketier wacht een proces als hij de sommatie van het EMC-duo naast zich neerlegt. Naar verluidt ligt hij daar nu al nachten wakker van en slikt hij kalmeringstabletten. Stay tuned.
* zie aflevering 1 van 13 oktober jl.
donderdag 21 oktober 2004
Boris was al geschokt voordat hij daar keurig gladgestreken bij Barend en Van Dorp kond van deed. Geschokt over de toestanden op Cuba. Waar volgens Boris jongens en meisjes open en bloot hun lijf en leden aanboden en de klikcultuur vele malen verfijnder was dan in de natte dromen van George Wacko en Piet Hein. Dat had onze bij die gelegenheid casual uitgedoste Boris vastgesteld tijdens een vacantie van drie weken op dat Deo-vergeten eiland. Nou ja, Deo-vergeten. Niet helemaal. Want Boris is koud vertrokken of Fidel maakt een formidabele smakker en breekt wat botten in een knie eneen arm. Als dat geen omen is dan vliegen bij ons de braamstruiken spontaan in brand. En als Fidel eenmaal zijn ticket voor de laatste reis aan de balie van Heaven Airlines heeft afgehaald kan Cuba eindelijk een democratie worden. Hoopt Boris vurig. Kunnen ze daar hun eigen president kiezen net als in Afghanistan, ontstaat een nieuw paradijs voor de handel in roesmiddelen, keren de erven Meyer Lanski weer terug om een bosje casino’s te reanimeren, kan je wippen voor een eurocent, kan je in aanvaring komen met een doodseskader, kan Damen Shipyard eindelijk oorlogstuig bouwen in plaats van vissersschepen, kan de ING daar eindelijk ook eens wat fatsoenlijke winsten maken en blijft de bevolking net zo arm als in de rest van Latijns-Amerika. En die weet al heel lang dat het geen flikker uitmaakt of je wordt gebeten door een communistische baardaap, een kapitalistische Wacko of een gekozen burgemeester.
woensdag 20 oktober 2004
Belofte maakt schuld. Dus bulldozeren we vandaag verder in de verklaring van Jacqueline Smolders. De jassenjuffrouw van Marcel Hofmans’ club Le Stanley in de Brusselse Rue de l’ Evêque:
“ ... Hofmans sprak mij dan ook over een bijbehorende activiteit van de club die zou plaatsvinden op de tweede verdieping van het pand. Het zou daar gaan over foto- en filmamusement. Het was uiteraard in de pornosfeer. Er werden daar sexfuiven en orgieën gehouden. Soms brachten ze grote honden naar boven op die verdieping en ik vermoed dat men er bestialiteiten mee uithaalde. Hij liet zelfs een rood flikkerlicht installeren opdie tweede verdieping die werd aangezet via een knop achter de bar op de eerste verdieping indien er een controle van de Rijkswacht zou plaatsvinden. Van de politie had hij blijkbaar niets te vrezen. Hij had blijkbaar enkel schrik voor de Rijkswacht.
In de club was er een lid die ik niet bij naam kende maar die over een privévliegtuigje beschikte. Hij vloog naar Zwitserland om de pornofilms te halen voor Le Stanley. Ik weet dat deze films van Zweden werden overgevlogen naar Zwitserland waar het bedoelde lid ze ging ophalen. Op een dag, eind 1969, is dit vliegtuig neergestort boven de provincie Namen met al het pornomateriaal aan boord. De politie is tussenbeide gekomen en al het pornomateriaal werd inbeslaggenomen. ‘s Avonds had Marcel Hofmans echter alle copieën van de films in zijn bezit, dankzij de tussenkomst van vermoedelijk belangrijke personen uit de gerechterlijke sfeer van Namen.
In de club Le Stanley was ook een zwart meisje achter de bar tewerkgesteld. Toen ik de beelden zag van de advocate van Nihoul meen ik haar herkend te hebben. De gelijkenis is zeer treffend. Ik bedoel uiteraard de advocate Barankaya. Het meisje dat achter de bar werkte had de bijnaam Fifi. Ze zat in haar eerste jaar universiteit en zocht wat geld bij te verdienen. Ik weet niet welke studie zij volgde."
Jacqueline bedoelde uiteraard Virginie Baranyanka die ooit te berde bracht dat cliënt Nihoul geen enkele pedofiel kende en samen met de advocaat van Dutroux de rug van onderzoeksrechter Connerotte brak met een spaghettistengel. Er volgt nog veel meer zwijnerij. Dus stay tuned.
woensdag 20 oktober 2004
Om de stortvloed van "negatief nieuws" uit Irak te beperken geeft het United States Central Command zo regelmatig "beter" nieuws door aan de pers. Een van die "betere" berichten was van 28 september jongstleden:
“MOSUL, Iraq – Multi-National Forces, in cooperation with Texas A&M University, Colorado State University, Kansas State University and the World Wide Wheat Company will distribute more than 1,000 pounds of wheat seeds to Iraqi farmers located in the Ninevah Province by October. (...) To help this area’s wheat yields meet demands, leaders from the World Wide Wheat Company in Arizona began meeting with agriculturalists from TexasA&M, KSU and CSU to determine what wheat species would best survive Iraq’s arid climate. They chose several winter wheat variants from Arizona because the state’s climate is very similar to Iraq”.
Tja, geweldig hè? Blijkbaar hebben die boeren in Irak nog nooit graan verbouwd en hebben ze dringend hulp nodig. Voor het gemak wordt vergeten dat er in Irak al landbouw plaatsvond voordat er een pyramide in Egypte gebouwd was.
Maar onder dit bericht ligt een iets diepere waarheid. Volgens de door Paul Bremner afgekondigde en door geen Irakese regering te wijzigen "grondwet", Coalition Provisional Authority Order 81: Patent, Industrial Design, Undisclosed Information, Integrated Circuits and Plant Variety Law (volledige tekst is hier te vinden) is het verboden om eigen zaaizaad te hebben en wordt er eigendomsrecht op zaaigoed geïntroduceerd: plant variety protection. Dit is een soort patent op nieuw ontwikkelde zaden. Gewoon zaad voldoet niet aan de specificaties hiervoor, wel het zaad dat door de grote transnationals wordt geproduceerd. Kortom open deuren voor Monsanto, Syngenta, Bayer en Dow Chemical. Bovendien kan Irak zo lid worden van de WTO. Kortom, een kleine stap voor het land, een grote stap voor economische uitbuiting, sorry eh ontwikkeling...
Positief nieuws dus.
woensdag 20 oktober 2004
De internationale onderneming Elite Models is naar eigen zeggen al dertig jaar bezig met het ontdekken van tijdloze schoonheid en het lanceren van supercarrières. Het gaat dan om jongedames die met hun hele hebben en houden of een deel daarvan op de cover van een of ander blaadje komen te staan, op de teevee een nieuw stukkie zeep mogen aanprijzen of met vaak merkwaardig gerangschikte vodden iemands visie op mode mogen uitdragen onder het speurend oog van een zootje nouveau riche. Er zijn meisjes die dat leuk vinden en hun moeders ook. Wat is wijsheid?
Maar er zijn in het recenteverleden over het grootste modellenbureau ook een paar dingetjes in de pers geweest die minder glorieus waren. Zo was er de merkwaardige uitglijer van het Nederlandse supermodel Karen Mulder, die vertelde dat ze besprongen was door prins Albert van Monaco en na haar revelaties in een drugskliniek terechtkwam. En in Michael Gross’ boek “Model, the ugly business of beautiful women” staan ook dingen die menig moeder in de armen van een psychiater zouden jagen. Verder is het Amerikaanse filiaal van Elite begin dit jaar in staat van faillissement verzeild geraakt naar aanleiding van een proces over geheime prijsafspraken. Kortom, het is geen koe zonder vlekjes.
Toen wij dan ook van een lezer vernamen dat de als omstreden en in jongens-ondermekaar- kringen als “vrouwenhandelaar” * te boek staande zakenpief Haddi Haddu Levi contacten zou onderhouden met de top van de Nederlandse branch van Elite Models sprongen wij in de touwen. En wij stuurden een beheerst mailtje aan het adres van directeur Jeroen van de Mast. Het luidde alsvolgt:
“Ons is ter ore gekomen dat er tussen hetzij de organisatie Elite Models hetzij u persoonlijk en de heer Haddu Levi zakelijke contacten zouden bestaan. Er leeft bij ons een intense belangstelling voor het doen en laten van deze vindingrijke zakenman. Daarom zouden wij graag ten behoeve van een artikel over deze kwestie op onze website van u willen weten of bovengenoemde mare juist is of van elke waarheid gespeend”.
Een directeur van een bedrijf dat zo nauw samenwerkt met De Telegraaf zal zonder twijfel een vertegenwoordiger van de pers niet bonkend aan de deur laten staan. Zelfs niet als het om een Kleintje gaat. Dachten wij. Stay tuned.
* zie aflevering 43 tot en met 49 van Octopussy.
dinsdag 19 oktober 2004
Toegegeven: in de zogenaamde Dutroux-files is zoveel smeerlapperij opgeslagen dat het al heel veel tijd vergt om er een beetje wegwijs in te raken. Laat staan om allerlei uiterst boeiende details met elkaar te verbinden. Neem nou de geschiedenis van de club “Le Stanley” in de Brusselse Rue de l’Eveque nr. 15. Een uitspanning waar je naar hartelust lekker uit je blote bol kon gaan. Als je tenminste de formidabele verklaring van Jacqueline Smolders mag geloven, de vroegere juffrouw van de vestiaire van de club, die in vroeger dagen zowel in Belgisch Congo als in Tunesië had gewoond.
Als inleidingtot een meer dan gruwelijk verhaal een licht gecomprimeerd citaat uit die verklaring van 18 maart 1997:
“ ... Le Stanley was gelegen op de eerste en tweede verdieping van het pand. De club werd uitgebaat door Marcel Hofmans en een zekere Norbert. Ik weet dat ze beiden in deze periode werkzaam waren bij IBM te Brussel. Ik was zelf net terug in België na een vijfjarig contract te hebben volbracht als lerares in Tunesië. Ik zocht uiteraard werk. Ik vond er wel bij de Verzekeringen Zürich te Brussel en ik verdiende 9000 francs netto per maand. Op een dag zag ik een oproep staan in een kroniek van een soort streekkrant. Deze was gericht aan alle kolonialen die terug uit Belgisch Congo in België waren. Er werd gevraagd om de opening van een club “Le Stanley” bij te wonen. Marcel Hofmans was een vriend en ik wist dat ik eventueel via hem aan een beter betaalde job zou kunnen geraken. Het feest begon om 20.00 uur en we kregen gratis champagne tot 23.00 uur. Na dit uur moesten we de champagne zelf betalen en dit à rato van 3000 francs per fles. Ik heb er zelf geen betaald, want met 9000 francs per maand kon ik mij dat niet veroorloven. Maar er waren genoeg mensen met geld die mij gerust lieten meedrinken. Marcel Hofmans zocht vooral naar de mensen met geld en die vooraanstaande functies hadden. Magistratuur, hogere gegradeerden van politie en leger, dokters, adelen enzovoort.
Rond middernacht werd pas duidelijk hoe de bedoelingen waren in de club. Mevrouw Pypers of Piepers of Pipers die ik kende begon op de bar een striptease te doen. Toen ze gans naakt was kwam er een tweede vrouw van achter de bar tevoorschijn die met haar sexuele handelingen begon uit te voeren voor iedereen. Er kwamen al snel nog twee mannen zich in het spektakel mengen en ze bedreven seks met elkaar voor alle genodigden. Ik maak u er attent op dat mevouw Pypers de naam van haar echtgenoot droeg. Deze man was een topfiguur bij IBM te Brussel. De vrouw die eveneens naakt van achter de bar kwam noemde zich Emilienne. Mevrouw Pypers was sindsdien een actieve deelneemster aan de vele orgieën die georganiseerd werden vanuit de club. Ze kreeg later een voorname job bij de EEG waar ze thans nog altijd werkt”.
Nou werken er bij het Europees optrekje in Brussel wel meer dames met een bewogen achtergrond, maar daar hebben we het nu niet over. In de volgende afleveringen volgen wij aan de hand van de ontboezemingen van Jacqueline Smolders de interessante carrière van de uitbater van Le Stanley, Marcel Smolders. Stay tuned.
dinsdag 19 oktober 2004
Gisteravond hobbelde genoeglijk deel 2 van de BVD-film over het scherm*. Een heel stel vroegere gleufhoeden babbelden er lustig op los over hun successen. Zoals het oprichten en runnen van hun eigen op China gerichte Marxistisch Leninistische Partij Nederland. Inclusief een clubblad dat ze elke maand met orthodoxe rimram moesten volschrijven. Dat deden ze met zoveel overtuigingskracht dat het hele spulletje vanuit China en Albanië werd gesponsord en hun jeugdige partijleiding in Bejing kon aanschuiven voor het velolbelen van een loempia in gezelschap van de Chinese nomenclatula. Veel informatie werd daar niet uit gepeurd. Hooguit hoe minister van Buitenlandse ZakenTsjoe-en-lai zijn stokjes vasthield, dat ie goed was voor zijn konijnen en wat ie van Delfts blauw vond. Allemaal voer voor de analisten van de Company in Langley. In Leidschendam hadden ze er geen moer aan.
Maar het belangrijkste deel van de uitzending was gewijd aan de actie “Stop de Neutronenbom”. Een kind van de toenmalige CPN-leider Joop Wolff. En gek hè, zijn naam kwam maar één keer voorbij. In verband met een reisje naar de DDR. Een reisje? Joop zat in die tijd herhaaldelijk in de DDR. Dat zou te maken hebben gehad met de financiering van de actie. Maar zelfs binnen de CPN wist eigenlijk niemand wat Joop daar precies bekokstoofde.
En met wie. Merkwaardig dat de pratende hoofden van de BVD daar gisteravond met geen woord over repten. Nou ja, merkwaardig. Toch ook weer niet. Want dan hadden ze ook moeten vertellen dat ze Joop volledig in hun knip hadden. Lock, stock and barrel. Vanwege Joop’s pedofiele strapatsen**. Chantage? Natuurlijk. Maar wat moet je anders als je vanuit Langley wordt gedirigeerd?
* Zie voor commentaar op deel 1 “Geheim (1)” van 12 oktober jl.
** Zie het artikel “Wolff in de klem” op de site van de Morgenster.
maandag 18 oktober 2004
Op 19 mei 2002 werd de zwaargewonde Michael Meiring uit zijn ziekenhuisbed in Davao City in de Philippijnen gelicht door medewerkers van de FBI en op transport naar de VS gezet. Michael (67) was gewond geraakt bij een ontploffing in zijn hotelkamer, veroorzaakt door explosieven die hij bij zich had. Zelf had hij verklaard dat een man een handgranaat in zijn kamer gegooid had. Het feit dat Michael zo plots verdween - met hulp van de FBI - deed allerlei alarmbellen rinkelen en al snel gingen er geruchten dat hij voor de CIA werkte. Zelf had hij altijd gezegd datCIA voor hem betekende “Christ in Action”.
Een jaar later (juli 2003) brak er in Manilla een muiterij uit onder een aantal officieren van het leger. Zij beschuldigden de militaire top en de regering ervan onder één hoedje te spelen met de VS (operatie Greenbase) om een grotere Amerikaanse aanwezigheid (legerbases en troepen) in de Filippijnen mogelijk te maken en de weg vrij te maken voor Amerikaanse investeringen in de olie- en gaswinning. Terugkeer van Amerikaanse troepen ligt zeer gevoelig op de eilanden, maar in het kader van The War on Terror was de militaire steun van de VS in een paar jaar gestegen van 2 naar 80 miljoen dollar per jaar en bovendien waren er al Amerikaanse Special Forces actief in de strijd tegen de Abu Sayyaf groep op Mindanao.
In het kader van Operatie Greenbase, een lokale variant van de Italiaanse strategie van de spanning, werden op Mindanao bomaanslagen gepleegd en bommeldingen gegeven. Zo zou de aanslag op het vliegveld in Davao (met 38 doden) op het conto van deze operatie komen, verder werden er wapens door het leger verkocht aan de rebellen; werd de ontsnapping van Al-Ghozi (een bommenspecialist van Jama al Islamija) uit de gevangenis ‘geregeld’, en zou een nieuwe serie aanslagen gepleegd gaan worden. De soldaten stonden niet alleen met hun beschuldigingen, enkele dagen voor de muiterij werd door religieuze groepen, advocaten en hulporganisaties een onderzoeksgroep ingesteld om de bomaanslagen te onderzoeken. De regering zegde toe een en ander te onderzoeken en de soldaten gingen terug naar de kazernes.
maandag 18 oktober 2004
Medewerkers van het Pentagon denken te weten waarom het hen niet gelukt is om Bin Laden te vinden. Dat komt doordat hij een schuilplaats heeft gevonden waar:
* je, als je geld hebt, makkelijk kan binnenkomen
* niemand je kan herkennen of herinneren
* niemand zich zal realiseren dat je plotseling verdwenen bent
* niemand zal bijhouden wanneer je komt of gaat
* je geen enkele verplichting of verantwoordelijkheid hebt
Die Pentagon medewerkers vragen zich nog steeds af hoe Bin Laden het te weten kwam dat dit allemaal kan bij de Alabama Air National Guard.
(Uit het boek Deserter: George Bush’s Waron Military Families, Veterans, and his past geschreven door Ian Williams en uitgekomen bij uitgeverij Nation Books)
maandag 18 oktober 2004
Sprak Fedunco-voorzitter Jaap de Bode bij een vorige gelegenheid nog over een surpriseparty op 28 oktober aanstaande*, van een aandachtige lezer vernamen we dat die happening een paar dagen eerder plaatsvindt. Op 25 oktober in het Nieuwegeins Business Center. Daar gaat Jaap ten aanschouwe van zijn trouwe ledenschaar een wit konijn uit zijn Costaricaanse hoed toveren. Met naar het zich laat aanzien als assistent Manuel Suurs, de directeur van het adviesbureau Elsuvest aan de Bordeslaan 43 in Den Bosch**.
Niemand zal van het bordes af rollen bij de vaststelling dat Suurs Holding BV eveneens op dat adres is gevestigd.Minder voor de hand ligt wellicht het feit dat je daar ook terecht kan voor het boeken van een leuke vakantie op het Griekse eiland Levkas in een paar wat Spartaans aandoende villa’s in het gehucht Spiti Anemos. Eigendom van een soort lokale coöperatie als je de tekst op de website www.levkas.nl tenminste voetstoots geloven mag. Oh, en als je wat overtollige eurocenten tot je beschikking hebt kan je met hulp van Manuel en zijn staf op Levkas ook een lapje grond kopen. Mocht daar nog geen pandje op staan dan is Manuel graag bereid om zijn expertise in de strijd te kieperen bij de realisering van je vermetele droom om daar zelf een huis te bouwen. Het is net Rivella: je moet het durven.
Een echte international die Manuel: een Bude in Den Bosch, een postbus in Vught, een woonplaats in België, een sinaasappelentoestand in Costa Rica en een onroerendbedoening op Levkas. Kleurrijk baasje. Stay tuned.
* zie aflevering 112 van Octopussy dd. 12 oktober jl.
** zie voor een alleraardigste portrettering van Suurs aflevering 103 dd. 16 september jl.
zondag 17 oktober 2004
Als Kamerlid kan je niet alles weten. Neem nou de mensenrechten op Cuba. Gaat het belazerd mee. Dissidenten worden de petoet ingeslingerd nog voor ze hun kolf boven het maïsveld verheffen. Weten we uit een Matterhorn aan artikelen en docu’s. Zelfs als je de propaganda eruit zeeft blijft er nog genoeg shit over om Baardmans een dikke onvoldoende te geven en voor straf hem te verbieden sigaren te roken op het schoolplein. Maar Boris Dittrich wist dat blijkbaar niet. Die gaat met een collega onbenul uit de crew van John Silver Balkenbende en een Spaanse parlementaire intermediair op een toeristenvisumnaar Havanna. Om achter een baal suikerriet eens even lekker te bij lullen met een paar goed verborgen dissidenten. Over een referendum voor een gekozen burgemeester of zo. En dan misschien daarna samen nog wat uit te waaien op Varadero Beach. Op Cuba hadden ze het Europese trio al in de kieren voordat ze dat visum aanvroegen. Want die Gestapo daar is niet op zijn achterkepie gevallen. Grijpt Boris cs. na aankomst bij de kladden of iets anders dat voorhanden was, neemt ze hun paspoorten af, gaat ze staan te filmen voor een remake van “For whom the bell tolls" en stuurt ze na wat heen en weer bellen retour. Staat die Boris op Schiphol toch een partij verbijsterd te wezen. Gaat meteen Brussel verzoeken om de handelsbetrekkingen met Cuba op een laag pitje te houden. Lekker puh. En Ben Bot gaat de Cubaanse ambassadeur nog even een schrobbering geven. Wat denkt die Baardmans wel!!
Je zou denken dat de ladderkous daarmee af was. No way. Volgende week vertrekt Boris wéér naar Cuba. Naar Guantanamo. Daar schijnen een heleboel mensen in de petoet te zitten zonder dat ze iets uitgevreten hebben. Oké, het zijn Islamieten, dus eigenlijk hebben ze er een beetje om gevraagd. Maar ze hobbelen daar al een paar jaar geblinddoekt rond en hebben nog steeds geen advocaat. En da’s een schending van de mensenrechten. Boris wil graag eens met die jongens babbelen. Maar dat wil ie de autoriteiten daar natuurlijk niet aan hun gok hangen. Dus gaat ie daarheen op een toeristenvisum. En owee als ie ook daar bij de kladden of anderszins wordt gepakt, zijn paspoort wordt afgenomen, gefilmd wordt voor een remake van “The man who knew too little” en weer onverrichterzake naar huis wordt gestuurd. Dan gaat ie subiet weer verbijsterd staan te wezen op Schiphol en Brussel vragen de handelsbetrekkingen met de Verenigde Staten op een laag pitje te zetten. Lekker puh. En Ben Bot gaat de Amerikaanse ambassadeur nog even een schrobbering geven. Wat denkt die George W. Wacko wel?
We zijn gezegend met dit soort Kuifjes.
zaterdag 16 oktober 2004
Minister Brinkhorst, van EZ en D'66, hield een onthullende speech over de maatregelen die hij noodzakelijk acht om de Lissabondoelstellingen te verwezenlijken. De laatste tijd is er in Nederland veel te doen over de aantasting van ons sociale zekerheidsstelsel. In regeringsvoorstellen staat niet alleen het huidige pensioenstelsel op de tocht en wordt de zorg verder uitgekleed. Ook zal er veel wijzigen op het gebied van arbeidsrecht en secundaire arbeidsvoorwaarden. Zo staan een langere werkweek, lonen onder het minimum, inperking van instemmingsrecht van ondernemingsraden, versoepeling van ontslagbescherming, en afschaffing van CAO's per bedrijfstak op de Haagse agenda. Vorige week schetste ministerBrinkhorst van Economische Zaken het kader waarin dit alles past: een nieuw Europees sociaal stelsel dat gemodelleerd is naar Amerikaanse systeem.
Brinkhorst sprak op 7 oktober jongtsleden in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Europese Concurrentie Raad op een bijeenkomst van de 'hervormingsgezinde' Lissabon Council-denktank in Brussel waar hij zijn gehoor voorhield dat de EU zonder ingrijpende wijziging van het Europese sociale model geen kans maakt om in 2010 de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld te zijn.
Hij beschreef hoe de EU sinds het begin van de negentiger jaren achterloopt op de VS wat betreft productiviteit en economische groei. Het Bruto Nationaal Product per hoofd van de bevolking van bijna alle Europese lidstaten is veel lager dan dat in de VS. In zijn visie moet dat veranderen: "We moeten een versnelling hoger en onze agenda aanpassen gericht op hogere economische groei, meer werkgelegenheid en meer concurrentiekracht", aldus de minister. De ingrijpende maatregelen die daaruit voortvloeien betreffen ondermeer een verdere flexibilisering van de arbeidsmarkt. Het sociaal zekerheidsstelsel dat Brinkhorst daarbij voor ogen heeft, is gemodelleerd naar het systeem dat de VS hanteert: 'Hire and Fire'. Ter geruststelling voegde hij toe, dat het een model zal zijn dat "de Europese keuzes weerspiegelt". Het niveau van het Europese sociale zekerheidsstelsel zal nog steeds hoog zijn, "maar niet zo hoog als nu". Die Europese modus zal begin volgende maand aan de orde komen op een bijeenkomst van de Concurrentie Raad van de EU-lidstaten. Een commissie onder leiding van Wim Kok doet dan aanbevelingen over het weer vlot trekken van de groeiagenda van de Unie. Naar verluidt is een belangrijke aanbeveling dat de lidstaten de vrijblijvendheid laten varen en een nationaal actieplan vaststellen met concrete maatregelen en sluitdata. Daarop zullen de staten dan kunnen worden 'afgerekend'. Gezien de instelling van het kabinet Balkenende en de opstelling van het gros van de Nederlandse politieke partijen valt te verwachten dat de waarborgen ten aanzien van minimumloon, ontslagrecht, ondernemingsraden en CAO's onderuit zullen gaan. En dat een dergelijk Nederlands actieplan op Europees vlak in goede handen is bij ex-vakbondsman Kok...
(dit berichtje hebben we overgenomen van globalinfo.nl)
vrijdag 15 oktober 2004
Balkenende is ontslagen!
vrijdag 15 oktober 2004
De Randstad, Vlaanderen en het Ruhrgebied zijn de meest met
stikstofdioxide vervuilde gebieden ter wereld. De door auto's, vliegtuigen en bedrijven uitgestoten stof, die smog veroorzaakt en de longfunctie van mensen aantast, levert een "serieus
probleem" op voor de bevolking, zegt het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). De in 2002 gelanceerde Europese milieusatelliet Sciamachy straalde anderhalf jaar lang beelden door van de vervuiling door stikstofdioxide op onze planeet. Wetenschappers van de universiteit in het Duitse Heidelberg stelden daarvan een kaart samen. Ook de Povlakte in Italië en Noordoost-China kampen met ernstige NO2-vervuiling. Schrik en kijk naar dezekaart.
vrijdag 15 oktober 2004
Volgens Rend Rahim, de Irakese ex-ambassadrice in de VS is het uiterst twijfelachtig of de verkiezingen in haar land wel kunnen doorgaan. Die zijn gepland voor januari maar mevrouw Rahim voorziet grote obstakels. Nog afgezien van de veiligheidssituatie, want die is nog zo hopeloos dat de Nederlandse jongens en meisjes zeker nog tot 2010 in Camp Smitty en wijde omgeving zullen moeten rondbanjeren. Nee, zij ziet als grootste probleem het gebrek aan technische faciliteiten. Rend zegt het niet zo expliciet, maar ze bedoelt natuurlijk dat er nog te weinig verwijderbare inkt is aangevoerd en dat de raampjes waarop laterde stemmen moeten worden geteld ook nog niet in voldoende mate aanwezig zijn. En onze Rend wil rond de verkiezing van Allawi natuurlijk niet dezelfde ellende als in Afghanistan. Anders komt meteen weer het woord verkiezingsfraude om de hoek kijken. En dat wil ze natuurlijk niet. Moeilijk hoor om zo’n democratie in te voeren. Sterkte Rend.
vrijdag 15 oktober 2004
Wij hebben bij een eerdere gelegenheid al eens de vereniging Fecundo uit het souffleurshokje getrokken*. De reddingsboei die Jaap de Bode naar een groep NWC-investeerders heeft toegeworpen die dreigen te verzuipen in de Golf van Nep en Fraude voor de kust van Costa Rica. Of die boei van voldoende kwaliteit is om de slachtoffers boven water te houden moet duidelijk worden op 28 oktober aanstaande. Althans, dat menen we te kunnen concluderen uit een knorrige mail van Fecundo-voorzitter Jaap aan een ongeruste drenkeling. Die mail luidde alsvolgt:
“Uw diverse verzoeken aan de heer R.van D.** inzake NWC zullen inderdaad onbeantwoord blijven.In plaats van te roeren in het verleden, waarmee ik u trouwens veel succes wens, kunt u uw energie beter richten op de toekomst. Het gebruiken van berichten van een site die bemand wordt door personen die voor hun woord en daad niet naar buiten wensen te treden lijkt me nu niet de oplossing om te komen tot het terug krijgen van uw betaalde geld aan Vicus/Wiedus. Gezien het feit dat u op diverse fronten dit kenbaar maakt en u hiermee blijk geeft geen vertrouwen te hebben in uw voorzitter, stelt bij mij de vraag, bent u slechts lid geworden om te pesten en te jokken ... of is het tijdverdrijf, want dan verzoek ik u toe te treden tot het bestuur van Fecundo.
Ik adviseer u dan ook om uw lidmaatschap te doen beëindigen.
Op 28 oktober zullen wij onze leden doen verbazen over wat bereikt ... en dat hebben we zeker niet aan u te danken!
Ik mag aannemen dat u mijn motivatie kunt begrijpen alwaar ik verwacht dat u er geen begrip voor zult kunnen opbrengen...
Veel succes met uw modder gegooi...“.
Een voorzitter die zulke pennenvruchten het licht laat zien moet toch van voldoende niveau zijn om een flink aantal meloenen binnenboord te houden. Of niet soms? Nog een kleine twee weekjes. Dan weten we het. Stay tuned.
* Zie Octopussy aflevering 102 en 103.
** Zowel de geadresseerde van de mail als de persoon die De Bode in zijn mail noemt hebben wij om privacyredenen niet bij naam en toenaam opgevoerd.
donderdag 14 oktober 2004
Op 10 september jl. maakten wij melding van een open brief in het Eindhovense magazine Soeps. Afkomstig van ene Alex. Die verdiende ooit als “werkstudent” een zakcentje bij in het Anne Frankplantsoen in Eindhoven. Daarbij had hij meermaals kunnen constateren dat secretaris-generaal Joris Demmink net als de veroordeelde Fons Spooren daar een regelmatige bezoeker was en niet om de lokale eenden te aanschouwen. Dit in tegenstelling tot wat Demmink altijd had beweerd. Volgens Alex kwam de secretaris-generaal niet op de fiets maar met een BMW van het Ministerie van Justitie. Ten bewijze van zijn stelling schreef Alex nogdat hij had kennisgemaakt met de chauffeur van de hoge Haagse functionaris. Dat was een meneer Mosterd.
Inmiddels hebben wij uit Haagse bronnen vernomen dat die meneer Mosterd inderdaad jarenlang als chauffeur werkzaam is geweest op dat ministerie. Is geweest, want Mosterd is al enige tijd geleden vrij plotseling overleden. Overigens had hij naar verluidt groeiende morele problemen met zijn nauwelijks als dienstreis te registreren ritjes Eindhoven vice-versa.
Alex zou inmiddels niet meer in de Brabantse ville lumière vertoeven, maar verhuisd zijn naar Amsterdam. Het is een waakvlammetje onder de story rond Joris, maar hij brandt nog wel.
donderdag 14 oktober 2004
Zo geleidelijk aan druppelen er weer berichten binnen over de couppoging in Equatoriaal Guinea. Reeds eerden hebben we aangegeven dat er sprake zou zijn van nauwe betrokkenheid van Spanje bij de couppoging van maart jongstleden. Door Guinea werd gemeld dat er een tweetal Spaans oorlogsschepen met 500 militairen aan boord voor de kust opdoken.
De coup zou zijn gefinancierd door een aantal gefortuneerde lieden, voornamelijk afkomstig uit kringen van de Britse Conservatieve Partij. De namen die opdoken zijn: Mark (Scratcher) Thatcher, Jeffrey Archer, Ely (Smelly) Calil, David Hart, Greg Wales. Deze "venture kapitalisten" zouden hun investeringen ruimschoots terugverdienen, de nieuweregering zou hen belonen met olie exploitatierechten (olieconcessies). Als marketingleuze werd het "herstellen van de mensenrechten" gehanteerd. Voor het vuile werk werden (uiteraard) huurlingen ingehuurd. Dit gebeurde door een oude kennis, Simon Mann (een van de oprichters van ‘Executive Outcomes’ en samen met Tim Spicer daarna 'Sandline International'). Het bleek een onderneming met een te groot risico, de huurlingen werden aangehouden en de zaak kwam in de openbaarheid. Het vliegtuig (een aangepaste Boeing 727-100 cargo met registratienummer N4610) dat gebruikt werd om de huurlingen te transporteren was vertrokken van de Pope Air Force Base in de VS, basis van het 427th Special Operations Squadron, een joint venture van de Amerikaanse luchtmacht en de CIA, gespecialiseerd in het invliegen van commando-eenheden in vijandelijk gebied en in ‘counter-insurgency’ operaties. De vraag is nu of er vliegtuigen van dit squadron boven Guinea vlogen op de geplande datum. Dat zou betekenen dat er Amerikaanse politieke steun voor de inval was verkregen. Reeds eerder was bekend dat over een mogelijke coup overleg had plaatsgevonden in Londen en in Washington.
Het Zuid Afrikaanse onderzoek naar de betrokkenheid van Mark Thatcher heeft uitgewezen dat hij in de dagen voor de coup tenminste 5 telefoongesprekken voerde met Greg Wales. In dezelfde periode klom Jeffrey Archer op zijn beurt in de telefoon om te praten met Ely Calil. Archer ontkent overigens nog steeds elke vorm van betrokkenheid. Hij heeft nooit schuld bekend, ook niet voor de zaak waarvoor hij veroordeeld was.
woensdag 13 oktober 2004
Toen de penoze nog schavurken waren en hun voeten veegden alvorens ze je pand leeghaalden, koddebeiers tezamen met stropers en smokkelaars een pintje dronken en bij elke bezetting van een ministerie door ons reikhalzend werd uitgekeken naar weer een nieuw ibm-bolkop-lettertje - toen verscheen Kleintje Muurkrant nummer één. Ondertussen naderen we 't vierhonderdste nummer en hebben we ons - in deze dagen van up- en downloaden en dagelijks stijgende bezoekersaantallen op onze website - laten verleiden door een commercieel reclamebureau om een abonnementenwervingscampagne op internet te organiseren. Aangezien het aantal nieuwe abonnees een beetje tegenvalt willen we de bezoekersaantallen daarlaten klimmen door jullie te verwijzen naar deze Kleintje-advertentie-website. Neem een abonnement op Kleintje Muurkrant en kies een gratis boek! Nu of nooit. Maar niet allemaal langskomen anders zijn we zo door onze boeken heen en trouwens - al te veel nieuwe abonnees zorgen voor nog langere raap- en vouwavonden...
woensdag 13 oktober 2004
Minister Remkes, EU Commissaris Bolkestein en ex-korpschef Vogelzang zijn genomineerd voor de "Big Brother Awards" 2004 in de categorie personen. Met de award worden personen, bedrijven en overheden te kijk gezet die zich het afgelopen jaar te buiten zijn gegaan aan het controleren van burgers en afbreken van hun privacy. Uit de in totaal 12 nominaties (verdeeld over vier categorieën) komt een duidelijke trend naar voren. De overheid legt zich meer en meer toe op het verzamelen en verwerken van grote hoeveelheden 'zachte' informatie over onverdachte burgers.
"Geschrokken van de kabinetsplannen om meer af te luisteren, uw vingerafdrukken in het paspoortte zetten en uw passagiersgegevens te delen met de VS? Doe eens wat terug", aldus de oproep die Bits of Freedom eerder deze maand verstuurde. De deskundige jury heeft haar keuze voornamelijk gebaseerd op de vele inzendingen van het publiek die daarop volgden.
Remkes is genomineerd voor zijn voorstellen om de inlichtingendiensten meer bevoegdheden te geven op het gebied van afluisteren en data-mining, Bolkestein voor het sluiten van een overeenkomst met de VS waarin de EU zijn privacy-wetgeving opschort om zo de overdracht van passagiersgegevens aan de VS mogelijk te maken en Vogelzang voor zijn voorstel om foto's van veelplegers op internet en in buurtkrantjes te publiceren. In de categorie bedrijven en instellingen zijn genomineerd: Interpay (voor het verkopen van adresgegevens van rekeninghouders ten behoeve van direct-marketing door goede doelen), het cameratoezicht op Amsterdam centraal station (voor het inzoomen op borsten en kapsels van voorbijgangers, zoals blijkt uit een recent proefschrift over cameratoezicht) en Digidoor (een project van basisscholen in Almere om de dossiers van leerlingen online toegankelijk te maken voor scholen in de regio zonder veel na te denken over beveiliging en privacy).
In de categorie overheden zijn genomineerd: de politie Amsterdam (voor het nogal creatief omgaan met de privacy; een kaartspel van veelplegers en het sturen van ansichtkaarten aan aan jongere -vermeende- veroordeelden), het CWI (voor het heimelijk meekijken bij het surfen door werkzoekenden en het online zetten van cv's met persoonlijke informatie van werkzoekenden) en het ministerie van Binnenlandse Zaken (voor de stroom aan voorstellen die het makkelijker moeten maken informatie van inlichtingendiensten te gebruiken in strafzaken en zachte informatie tussen overheidsinstellingen te delen).
In de categorie voorstellen zijn genomineerd: biometrie in het paspoort (digitale vingerafdrukken in ieder paspoort die verzameld en opgeslagen zullen worden door andere landen), de bewaarplicht verkeersgegevens (een plan om alle bel- en surfgedrag van iedereen één tot drie jaar lang te bewaren) en de identificatieplicht in de gezondheidszorg (iedereen moet een paspoort meenemen bij bezoek aan een ziekenhuis waardoor toegang tot de gezondheidszorg voor kwetsbare groepen zoals illegalen onmogelijk wordt).
De jury van de Big Brother Awards bestaat uit advocaat Christiaan Alberdingk Thijm, jurist Lodewijk Asscher, hoogleraar computerbeveiliging Bart Jacobs, jurist Bert-Jaap Koops, adviseur Fred Eisner en publiciste Karin Spaink. Op zondagavond 24 oktober worden de winnaars bekend gemaakt tijdens een uitreiking in Paradiso, Amsterdam, gepresenteerd door columnist Pieter Hilhorst. Met de Big Brother Awards wil Bits of Freedom duidelijk maken dat privacy geen abstract begrip is dat uitsluitend betrekking heeft op anderen. Door de dieptepunten van het afgelopen jaar op een rij te zetten wordt privacy herkenbaar en bespreekbaar. Bits of Freedom is een Nederlandse organisatie die opkomt voor privacy en digitale burgerrechten.
Meer informatie over de nominaties en de uitreiking op deze website.
woensdag 13 oktober 2004
Op 14 december 2001 checkte Michael Meiring weer eens in bij de hotelbalie van het Evergreen Hotel in Davao City op de Filippijnen. Meiring was de afgelopen 10 jaar een vaste gast van het budget hotel. Zijn vaste verblijfplaats was Calimino, Los Angeles in de VS en zijn inkomsten verdiende hij, volgens eigen zeggen, met het zoeken naar goud en andere schatten. Bij zijn bagage zaten 2 zware metalen kisten. Tussen eind december 2001 en april 2002 ontploften er bommen in verschillende steden op de Filippijnen. Deze werden geclaimd door verschillende groeperingen, zoals de Christian Lumad Nationalist Army. Op 21april 2002 was er een bomaanslag in General Santos City, daarbij werden 15 mensen gedood en 55 gewond. Op 16 mei was er een explosie in kamer 305 van het Evergreen Hotel. Hotelgast Micheal Terence Meiring werd zwaar gewond afgevoerd naar het ziekenhuis. Op 19 mei werd de zwaar gewonde Meiring door twee medewerkers van de FBI weggehaald uit het ziekenhuis en terug naar de VS gevlogen.
Enkele maanden later werd bekend dat onderzoek had uitgewezen dat de explosie gebeurde toen Meiring bezig was om een bomaanslag op het Evergreen Hotel voor te bereiden. Bij het onderzoek kwam een identiteitskaart aan het licht van het Moro National Liberation Front waarop een foto van Meiring, met naam en geboortedatum. Verder bleek dat Meiring in gesprekken had laten doorschemeren dat er meer bomaanslagen zouden volgen. Daar zou de Jama al Islamija achter zitten.
woensdag 13 oktober 2004
Een lekker vet artikel in Het Parool van gisteren. Ging over de kunstverzameling van ene Jelle de Boer, die zich in 1970 berooid hemelwaarts begaf. Hij had decennia lang op matsmarkten, veilingen, braderieën en andere plekken waar mensen hun rommel uitstallen voor een prik een groeiende bult tekeningen en schilderijen verzameld die volgens hem best eens van Vincent van Gogh konden zijn. Onder het credo: nooit geschoten altijd een oor. In 1966 komt het tot een expositie in Amsterdam, gevolgd door eentje in het Zwitserse Luzern. Door een technisch foutje in de aankondiging wordt daar de hele boel geconfisqueerd. Erstond namelijk nergens dat de collectie uit stukken bestond die nog niet door experts als echt waren gekwalificeerd. Na een potje juridisch touwtrekken van 35 jaar keerde de inmiddels al flink gedecimeerde collectie De Boer in 2002 naar Nederland terug. Dankzij een groep investeerders die de rechten hadden gekocht van de weduwe De Boer.
Tot die groep weldoeners behoorde ondermeer de hier en daar als beroepszwendelaar aangemerkte Robert Jan Doorn*, die direct na aankomst een deel van de verzameling in onderpand nam om zijn investering veilig te stellen. Doorn verwarmt zijn knoken tegenwoordig op Curacao en daarmee is ook dat deel van De Boer’s erfgoed foetsie.
Eind vorige maand presenteerde de groep, die zich inmiddels het predikaat Stichting Jelle de Boer heeft aangemeten, de restanten van de collectie in New York. Volgens de voorzitter van de stichting ging het niet om het geldelijk gewin maar om vast te stellen of er onder de bullen van Jelle zich misschien toch nog wat waardevols bevindt. Daar zijn dure testjes voor nodig en dat hebben de boys van Jelle’s stichting even niet. Langs deze weg proberen ze dus nieuwe investeerders te vinden met wat lefkapitaal. Aldus in a nutshell de voorzitter van de club: de Belg Sander Hagesteijn. Sander Hagesteijn? Waar zijn we die naam eerder tegengekomen?
Nou, bijvoorbeeld bij een paar clashes voor de Raad van de Journalistiek. Aanleiding daartoe waren een artikel in het Algemen Dagblad (“BV List & Bedrog”) en in de Nieuwe Revu (“Cees en Ko, robijnen en verdwenen schilderijen”) begin 2000. Ze hadden betrekking op de malafide praktijken van Cees de Mooij en Ko van der Kolk, waarvoor ze de zogenaamde Gravenborgh Groep uit Capelle aan de IJssel als vehikel gebruikten. Compleet met stromannen, een sprookjesbos aan satelliet-BV’s en een liaison met het door Joego’s gedreven incassobureau Platiti (“betalen”). Directeur van het inmiddels failliet verklaarde Gravenborgh was in die tijd ene Sander Hagesteijn. Adres: Antoon van Dijkstraat 20 in Antwerpen. Wij verorberen ter plekke onze harde schijf als dat niet dezelfde Sander is. Of we zetten onze computer op de stoep.
* zie het artikel "Achterzijde van het beursschandaal / deel 3" op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 320.
dinsdag 12 oktober 2004
Aangezien de Italiaanse justitie het blijkbaar, samen met de Zwitserse, nodig heeft gevonden zonder uitleg 24 indymedia-websites uit de lucht te laten halen *, leek het me gepast om ze dan ook maar mijn computer toe te doen komen. Ik kan er toch niks meer mee, aangezien er (bij wijze van spreken) door hun toedoen alleen nog maar ranzige of suffe of commerciële onzin op het net te vinden is. Zoals het hen - en hun wapenbroeders in de rest van de beschaafde landen - eerder al lukte met radio en tv (zie voor achtergrondinfo alle 120 indy-sites of
Wel eerst je harde schijf eruit, hé...
Dit alles dus woensdagmiddag 13 oktober, 15.00 uur, tegenover
Vijzelstraat 79, Amsterdam. En als je geen ouwe bak of monitor meer in de weg hebt staan, zijn er vast mensen die dit lezen die er meer dan een hebben of kun je nog even het grofvuil langs.
Overigens hebben we eerder bij dat gebouw in de gang gestaan, ook al wegens repressie tegen globaliseringsactivisten, zie zie foto's.
* zie eerder berichtje "Indymedia-servers in beslag genomen door FBI" van 10 oktober jongstleden.
dinsdag 12 oktober 2004
Voor de zoveelste keer is er gedonder in de VS over de kosten die door bedrijven in rekening gebracht worden voor “beveiligingswerk” in Irak. Dat is geen taak van het Amerikaanse leger maar van ingehuurde bedrijven. Outsourcen en privatiseren, dat alles onder de kreet dat het dan efficiënter en goedkoper gaat. Haha. Recentelijk verscheen een onderzoeksrapport waarin werd voorgerekend dat wat de “wederopbouw”van Irak betreft van elke bestede dollar er 72 cent naar bedrijven gaat (overhead, winst, smeergelden) en 28 cent wordt besteed aan concreet werk door die bedrijven. Kassa!
Nu is er gedonder rond het bedrijf “Custer Battles”, eigendom vaneen ex-kandidaat voor het Huis van Afgevaardigden, Republikeins uiteraard. Het bedrijf blijkt weliswaar weinig ervaring te hebben met de beveiligingsbranche, maar verwierf toch het contract om de luchthaven van Baghdad te beveiligen. Voor een miezerige 16 miljoen Amerikaanse dollars.
Ze hadden ook al andere klussen gedaan in het bevrijde Irak, zoals het omwisselen van oude dinars (met de kop van Saddam) voor nieuwe (zonder). Van beveiligen hadden ze niet zoveel verstand, maar van creatief boekhouden wel. Via valse facturen, “fake”zusterbedrijven op de Kaaiman eilanden en in Libanon, en nog veel meer van dat moois, werden de “bedrijfskosten” opgeschroefd. Door toeval (per ongeluk werd een spreadsheet van het bedrijf achtergelaten op een vergadertafel) werd ontdekt dat de hele operatie van het omwisselen van de Iraakse dinars het bedrijf zelf een bedrag van 3.738,592 dollar had gekost, maar de rekening voor de gemeenschap was ietsje hoger, anmelijk 9.801.550. Het verschil is kassa.
In een ander geval werd door Custer Battles een landingsplaats voor helicopters aangelegd, kosten voor het bedrijf 95.000 dollar maar voor de belastingbetaler 157.000 dollar. Voor oudedagsvoorzieningen, gezondheidszorg, sociale woningbouw is er geen geld, maar voor het outsourcen en privatiseren wel. Goh het lijkt Nederland wel.
dinsdag 12 oktober 2004
Als je wat voorstelt in het wereldje van handelaren in uppers en downers kom je vroeg of laat voor het probleem te staan waar je met je poen heenmoet. Je kan je meisje niet eeuwig met luxe lorren verrassen of tachtig keer per jaar all inclusive je lijf en leden laten bakken in een resort op een of ander harakiri-eiland. Uiteindelijk kom je toch via allerlei listige constructies bij een bank terecht. Liefst een grote. En -we hebben het hier al vaak gezegd- die zorgen voor een hartelijke ontvangst en zetten je in de bloemen. Als je het tenminste eenbeetje kien speelt en je genoeg euri tot je beschikking hebt. No sweat.
Neem bijvoorbeeld de Amsterdamse Bulldog. Die begon in 1975 met de verkoop van softdrugs in een coffeeshop op de Oudezijds Voorburgwal nummer 90. In de jaren daarna breidde het concern zich gestaag uit met twee andere vestigingen op de Oudezijds en verder op het Leidseplein, de Singel en de Spuistraat. Annex werd nog een low budget hotel voor jongeren geopend en de lokale ijshockeyclub behaalt hallicunerende successen dankzij Bulldog-sponsoring. Niks mis mee.
Uiteraard heb je om ‘savonds een beetje knap in slaap te zeilen bij dit soort grote zaken krediet nodig bij je bank. In casu de ABN/AMRO. Volgens betrouwbare bronnen heeft De Bank wel heel veel vertrouwen in de bedrijfsvoering en de potentie van de Bulldog. Vergeleken met ondernemingen van gelijke grootte in branches buiten de roesmiddelensector heeft de Bulldogkennel namelijk een vier keer zo groot krediet. Dat is geen gedogen meer. Dat is gewoon pamperen. Maar geld stinkt niet. Zelfs niet naar een wietje.
dinsdag 12 oktober 2004
Aardig die vooruitgang in het genetisch onderzoek, ook al omdat men hiermee kan vaststellen of betrokkene wel voor de desbetreffende werkzaamheden geschikt is. Aldus een wetsvoorstel bij onze oosterburen ("Gesetzentwurf zur Gendiagnostik"). Officieel gaat het om zoiets als het testen op kleurenblindheid bij sollicitanten voor buschauffeur of iets dergelijks. Maar voordat je het weet wil de hypotheekverstrekker zo’n test. Of je ziektekostenverzekeraar. Ondertussen zijn er in Duitsland al gevallen bekend waarin betrokkenen een baan geweigerd werd omdat ze zich niet aan een dergelijke test willen onderwerpen. Zoals een lerares die zich niet wilde laten testen op een erfelijke ziekte. Zijwon haar beroep, maar ja, als het dadelijk per wet geregeld wordt, dan ligt het ietsje anders.
dinsdag 12 oktober 2004
Interessant hoor, gisteravond op teevee. En dan bedoelen we natuurlijk niet dat zinloze gedreutel over de grootste Nederlander. Nee, we hebben het over het eerste deel van een film over de BVD. De voorganger van die club die overal bommen ziet maar er nooit een kan vinden. Je vraagt je af wanneer ze in Leidschendam eindelijk weer eens gaan neuzen in het Gladio-handboek en zelf voor een paar Islamitische onverlaten zorgen die hier en daar een lontje aansteken. Of gewoon te rade gaan bij de dirty tricks-desk op de Amerikaanse ambassade. Net als in de good old days toen zesamen met een hele legbatterij van de CIA de commies te lijf gingen. Met afluisterpraktijken, infiltraties, het verspreiden van lulverhalen, het bezoeken van werkgevers, etcetera etcetera. Maar geen chantage, meneer, dat deden we niet. Wij willen er een lieve duit onder verwedden dat er sprankelende filmpjes en foto’s zijn van een pandje aan de Amsterdamse Spuistraat waar heren zich konden manifesteren als kindervriend*. En die beelden werden niet gemaakt voor het opsexen van een personeelsfeestje.
Buitengewoon boeiend was het verhaal hoe de BVD een splijtzwam binnen de CPN creeërde, de Socialistische Werkers Partij. In wezen de basis voor de latere PSP. Het brengt je haast onwillekeurig naar gebeurtenissen van recente datum toen plotseling een kale dandy aan het politieke firmament verscheen en een populistische partij van de grond trok. Financieel gesteund door langs avontuurlijke weg in goede doen geraakte ondernemers**. De dandy, ook al een kindervriend, kreeg een formidabele aanhang en voorspelde premier te worden. Bovendien was hij mordicus tegen de aanschaf van de Amerikaanse Joint Strike Fighter. Normaliter ruim voldoende voor een beetje geheimedienst om minimaal eens een stevig potje te infiltreren. En als het heel vervelend werd tweedracht te zaaien binnen de nieuwe partij opdat ie uit mekaar zou donderen. Om de actie van een “lone nut” nog maar buiten beschouwing te laten. Dat het zo snel zou gaan had misschien niemand verwacht, maar de opkomst en neergang van de LPF vertoont verdacht veel trekken van die van de CPN. Over vijftig jaar horen we hoe het zat.
* zie “Wolff in de klem” op de site van de Morgenster.
** zie de serie “Schimmen achter Pim” op de Followup-site.
maandag 11 oktober 2004
De afgelopen week werd er op diverse Amerikaanse weblogs al druk gespeculeerd dat president George Bush bij zijn debatten met John Kerry, maar ook bij andere gelegenheden, gebruik maakt van een ontvangertje, dat hem informatie influistert die hij in het debat kan gebruiken. Cannonfire-blog wees op een geheimzinnige bobbel op Bush' rug, die de ontvanger zou kunnen
herbergen, en op iets in zijn linkeroor dat op een miniatuurluidsprekertje leek. Verder viel op dat de president
regelmatig voordat hij sprak even stilviel en in de verte staarde,
alsof hij ergens naar luisterde, en dat zijn toon erg wisselde.
Bovendien zou het merkwaardige uitlatingenverklaren - zo viel Bush bij het debat in Miami naar Kerry uit met de woorden "now let me finish!" op een moment dat hij helemaal niet geinterrumpeerd werd.
Al in juni van dit jaar, bij de D-Day herdenking in Frankrijk, was het
sommige televisiekijkers opgevallen dat de microfoon van Bush ook een andere stem leek op te pikken, die zijn tekst uitsprak al voordat de president hem zelf uitsprak, zie dit filmpje". Dit werd door medewerkers van de republikeinen afgedaan als een 'pre-echo', een technisch verschijnsel dat soms optreedt bij satelietverbindingen. Uit beelden van dat optreden bij de D-Day herdenkingen, die nu zijn
verschenen op het weblog van de engelsman Max Christian blijkt echter zonneklaar dat de president zijn teksten woordelijk krijgt ingefluisterd door een geheimzinnige stem. Waar deze stem de woorden "I look forward to working with president Chirac" zonder hapering dicteert, brengt president Bush ze even later hakkelend naar buiten, zodat duidelijk is dat hier geen sprake kan zijn van een pre-echo.
Men gaat er van uit, dat de geheimzinnige spreker Bush' adviseur en campagneleider Karl Rove is, die hem al meer dan tien jaar begeleidt in zijn politieke bliksemcarriere. De ontdekking roept veel vragen op. In hoeverre loopt de president aan de leiband van anderen, en hoever reikt de macht van mensen achter Bush, zoals Karl Rove? Het Amerikaanse Salon.Com vroeg zich al af "Do we really have a Milli Vanilli president?". Terwijl deze affaire zich ontvouwt, zijn er al aansprekende namen als
"Promptergate" en "Wiregate" voor bedacht. Er is inmiddels een speciale site verschenen die geheel aan de ontdekking gewijd is.
zondag 10 oktober 2004
Uit Volkskrant Magazine van gisteren, zaterdag 9 okt: "Op tafel komt een gedicht van ene Joke Kaviaar, van internet geplukt. Het is een "Dis op het nietszeggend ik" bestaande uit 15 coupletten: Geef me kogels om te mikken/zodat niemand hoef te stikken (...) Word je boos Verdonk nu, bang?/ Nou dat duurt niet meer zo lang/want ik doe pang! En kijk je rillen/ Ik doe pang en kijk je gillen."
Verdonk: "Ik kende dit niet. Ik ga er over praten met mijn veiligheidsadviseur en zal aangifte doen als daar aanleiding toe is....
Ochgut, wederom die misplaatste arrogantie en neiging tot censuur. Net nu de manifestatie Stop Deportaties NU in de Groote Weiver te Krommenie op 23 oktober aanstaande is en de bundel "Paspoort Voor De Stateloze" van Joke Kaviaar op het punt staat uitgegeven te worden door Uitgeverij Het Zinkend Schip. Een aantal stukken van haar hebben eerder in Kleintje Muurkrant gestaan, zie onder andere de hierbovenbedoelde "Dis op het nietszeggend ik", "Groeten uit Holland" en bijvoorbeeld Stop de deportaties! Een statement tegen de stilte.
zondag 10 oktober 2004
Afgelopen donderdag 7 oktober is de Ahimsa server in beslag genomen door de Amerikaanse politiedienst FBI. Ahimsa is een belangrijke server binnen het wereldwijde Indymedia netwerk. Meer dan twintig websites zijn getroffen, waaronder de meeste Belgische Indymedia’s: Antwerpen, Luik, Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen. Donderdagnamiddag ontving het kantoor van Rackspace in de VS een dagvaarding, waarin verzocht werd om de hardware van Indymedia in Londen over te maken aan de autoriteiten. Rackspace voorziet meer dan twintig Indymedia sites van webruimte vanuit haar kantoor in Londen. Door in te gaan op de dagvaarding, zijn wereldwijd meer dan twintig onafhankelijke nieuwssites verdwenen van hetinternet.
Aangezien de dagvaarding aan Rackspace en niet aan Indymedia was gericht, zijn de redenen voor deze actie nog onbekend voor Indymedia. Aan vrijwilligers van Indymedia verklaarde Rackspace dat “ze Indymedia geen enkele informatie over de dagvaarding konden geven”.
Tegelijkertijd werd een tweede server ontmanteld die via het internet meerdere radiozenders, BLAG (Linux distributie), en een handvol andere projecten van streaming radio voorzag. De laatste maanden zijn we getuige geweest van meerdere aanvallen op onafhankelijke media door de regering van de VS. In augustus gebruikten de geheime diensten een dagvaarding in een poging om Indymedia New York City plat te leggen net voor het Republikeins Congres, door de IP logs van een Internet Service Provider in de VS en in Nederland op te vragen. Vorige maand sloot de Federal Communications Commission verschillende lokale radiozenders in de VS. Enkele weken geleden verzocht de FBI om een artikel op Indymedia Nantes te verwijderen, omdat een Zwitserse undercover agent op de foto stond. Nu sluiten de Amerikaanse autoriteiten dus Indymedia websites over heel de wereld. De lijst van getroffen lokale media centra: Ambazonia, Uruguay, Andorra, Polen, Western Massachusetts, Nice, Nantes, Lille (Rijsel), Marseille, Euskal Herria (Baskenland), Liege (Luik), Oost- en West-Vlaanderen, Antwerpen, Belgrado, Portugal, Praag, Galicië, Italië, Brazilië, Verenigd Koninkrijk, Duitsland en de globale Indymedia Radio site.
Indymedia is een netwerk van onafhankelijke alternatieve mediacollectieven, ontstaan tijdens de anti-globaliseringsprotesten tegen de WTO in Seattle 1999. Sindsdien zijn overal ter wereld “onafhankelijke media centra” ontstaan, als kanaal voor berichtgeving van uit de buik van de anti-globaliseringsbeweging. Door het ‘open publishing’ systeem van de Indymedia sites, verdwijnt het onderscheid tussen lezer en journalist. Iedereen kan artikels, fotoverslagen, audiomateriaal of video’s publiceren. Het spreekt voor zich dat Indymedia zich niet laat muilkorven door het optreden van de FBI.
Lees het laatste nieuws over deze censuurpoging.
zondag 10 oktober 2004
Normaal gesproken denken we laat maar lullen als er over onze berichtgeving wordt geschreven in de mainstream pers. Maar soms staat er zo’n onzin in dat we het toch niet kunnen laten. Neem nou De Journalist. Dat is een weekblaadje dat “de media verslaat”. Onderwerpen die binnen de media voor beroering zorgen kan je daar terugvinden. Stond er in de editie van 8 oktober een artikel van ene Henk Willem Smits onder de kop: “Witwassen van criminele informatie”. Klinkt leuk, wat het ook mag zijn. In de aanhef van zijn artikel meldt Henk Willem:
“Zowel topcriminelen als politierechercheurs proberen journalisten voor hun karretje te spannen. Zo zou de politie De Telegraaf hebben ingezet om tweespalt te zaaien binnen de Hells Angels. En drugshandelaren zouden de media gebruiken om hun welgevallige informatie te verspreiden”.
Nou, lekker introotje van Henk Willem. Maar daar blijft het wel bij. Want wat schrijft ie verder?
“Het vermoeden dat criminelen proberen informatie wit te wassen rees in augustus weer. De website van het krakers nieuwsblad Kleintje Muurkrant publiceerde verslagen van door de Criminele Inlichtingen Dienst (CIE) afgeluisterde telefoongesprekken*. De tapverslagen stammen uit 2000 en beschrijven dat de vermeende hasjkoning Norbert Stok meer weet over de liquidatie van topcrimineel Sam Klepper. In potentie levensgevaarlijke informatie”.
Als we dat boeiend stukje proza dus goed begrijpen is er in de kennissenkring van Henk Willem het vermoeden gerezen dat criminelen via onze website informatie witwassen. Waar haalt zo’n jongen het vandaan, hè? Maar goed, dat blaadje moet ook vol. Ter ondersteuning van zijn relaas vraagt de buitengewoon vindingrijke scribent vervolgens aan een stel kanonnen uit de misdaadjournalistiek om commentaar. Onder wie John van den Heuvel, kanon van De Telegraaf en Beau’s babbelbox. Die buldert ondermeer het volgende:
“... op Kleintje Muurkrant ontbreekt het kader. Een strafdossier is ordners en ordners dik. Daaruit citeren vraagt om de grootste zorgvuldigheid”.
John heeft vrienden bij de politie. En wat wisten die via hem in De Telegraaf te wurmen?
Dat “Big Willem” van Boxtel, tot voor kort de grote roerganger van de Hells Angels, voor een paar losse kwartjes de kaars van Willem Holleeder hadden willen uitblazen met een bom. Samen met Willem P. en Willem de M., twee andere leden van de brommerclub. Op verzoek van de ons inmiddels ontvallen Willem Endstra.
De Telegraaf van gisteren:
“In De Telegraaf van zaterdag 25 september 2004 werd een artikel geplaatst onder de kop “Hoe desperaat is Big Willem?” In dit artikel is te lezen dat Willem P. ondermeer zijn eigen betrokkenheid bij een moordcomplot op Willem Holleeder telefonisch zou hebben bekend.
En dat hij daarvoor door Endstra al 250.000 euro uitbetaald zou hebben gekregen als voorschot. De Telegraaf kan dit onvoldoende aannemelijk maken. Willem P. heeft inmiddels verschillende malen kenbaar gemaakt op geen enkele wijze betrokken te zijn geweest bij enige geplande moordaanslag, noch daaromtrent enige wetenschap te hebben gehad, noch deze te hebben erkend”. Ondertekend met “De hoofdredactie".
Lekker zorgvuldig dus. En in potentie levensgevaarlijk. Toch? Henk Willem?
* zie de afleveringen 87 tot en met 91 van "Octopussy" op de Followup-site.
zaterdag 9 oktober 2004
Het Center for Public Integrity ("Investigative journalism in the Public Interest"), publiceerde op haar website het legeronderzoek naar de misstanden in de Abu Ghraib gevangenis bij Baghdad. De bijlagen van het zogenaamde “Taguba rapport” waren tot nu toe geheim. Ze maken duidelijk dat de ondervragingsmethoden en de dood van gevangenen onder leiding van de militaire inlichtingendienst plaatsvonden, zonder dat er hierbij sprake was van voldoende toezicht. Die bijlagen kunt U hier vinden.
vrijdag 8 oktober 2004
Peter “Kuifje” de Vries zei het zelf al: het optreden van Joost Tonino grenst aan “voorwaardelijke opzet”. Want je mag als bef na in de twaalfde ronde down te zijn gegaan tegen de oude vechtmachine Dirk “Click” de Groot je nooit meer echt lekker hebben gevoeld, een welgevulde laptop bij de vulles zetten roept minimaal vraagtekens op. Ja, maar d’r zat een virus in, zegt Joost. Dat moet dan een virus zijn geweest dat vriendelijk was voor taxichauffeurs. Want een meneer uit die logistieke sfeer kon hem gewoon openen en lekker in de bestanden neuzen. Onderandere over Taxi Centrale Amsterdam. Daarbij komt ie tot de conclusie dat het apparaat van Joost is en wat doet ie? Hij gaat niet terug naar de plek waar ie hem heeft gevonden om te zien of daar in de buurt ene Tonino huist. Of naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Nee hij belt Kuifje en vraagt of die ene Tonino kent. Nou die kende Tonino wel. Dus wat doet het taxilicht? Die brengt de laptop naar Kuifje. En die heeft dan een leuke surprise bij de eerste uitzending van zijn nieuwe reeks programma’s. Voor reclame hoeft ie nauwelijks te zorgen. Zelfs de eenzame fietser komt gratis in actie en verklaart tegenover de Kamer dat hij de oude vriend van Cor van Hout hoog heeft zitten. Kat in het bakkie. Half Nederland aan de buis.
“Voorwaardelijke opzet?”. Wie dat allemaal voetstoots aanneemt gelooft ook dat Sneeuwwitje al zeven kleine gaatjes in haar maagdenvlies had voor ze aan het rollebollen sloeg met die prins.
donderdag 7 oktober 2004
In de vorige aflevering van deze serie schreven wij al dat een lid van het Observatieteam dat indertijd de gebroeders Langeberg van TCR in de kieren hield een proces verbaal heeft gebaard waarin ondermeer stond dat minister Neel Kroes was waargenomen in de zwarte Mercedes van een van de Langebergjes. Die PV is om het netjes te zeggen in ijle lucht opgegaan. Maar dat was niet alles.
Volgens ingewijden is er namelijk in het tweede bedrijf van de affaire in de jaren negentig een ander “TCR-team” aan het snuffelen geweest, waarbij ook de dienst recherchezaken van het Ministerie van VROM betrokkenwas. Door een analist van CRI is in 1994/1995 aan de hand van het voorradige onderzoeksmateriaal een rapport samengesteld en vervolgens toegezonden aan de Officier van Justitie die met de TCR-zaak was opgezadeld. Zo hoort het. In dat rapport kwam naar voren dat niet alleen de gebroeders stevig naast de pot hadden gekletterd maar dat ook een koppel politici en Rotterdamse havenbaronnen het niet droog hadden gehouden. Het mag duidelijk zijn dat onder die bewuste politici Neel een prominente plaats innam.
Al vrij snel kreeg de betrokken analist thuis een telefoontje. Nee, niet van de OvJ. Van Arthur Docters van Leeuwen. Het ex-BVD-hoofd dat door Winnie Sorgdrager niet zo lang daarvoor tot procureur generaal was benoemd en het later zelfs tot superbef zou schoppen. Arthur verzocht de analist om alle politieke narigheid uit het rapport weg te poetsen. Inclusief de close encounters of the first kind tussen Neel en meneer Langeberg. De CRI-analist dacht eerst nog dat het om een geintje van zijn collega’s ging. Maar al gauw bleek dat het menens was. Dus ging hij opnieuw aan de slag. Wat moet je? En zo kreeg de OvJ een nieuwe analyse waar hij het verder dan maar mee moest doen.
Inmiddels was de oorspronkelijke analyse met alle politieke shit gestolen uit de bureaula van het TCR-team. De ploegleider was witheet, riep de hele club bij elkaar en vroeg of iemand het rapport achterover had gedrukt. Stilte. De ploegleider deed vervolgens aangifte. Onderzoek bracht verder niks aan het licht, maar de analyse bleek later gewoon bij het ministerie van Verkeer en Waterstaat te liggen. Maar uiteraard niet in de leesmap in de bezoekruimte. Als iemand zich geroepen voelt om een kopietje te sturen. Graag. Stay tuned.
woensdag 6 oktober 2004
Gelukkig wordt er ook in België actief meegelezen. Toen we het dus de laatste keer hadden over Christian van Thillo en de geringe kans dat in de bladen van zijn Persgroep de gebroeders Lippens ooit net zo geportretteerd worden als in onze kolommen vanwege Christian’s lidmaatschap van de Club Lorraine, werd er meteen alert gereageerd. Dat mailtje luidde alsvolgt:
“Vergeet Rik de Nolf niet van Roularta, eigenaar van VTM. En wie maakte Regina Louf belachelijk? Juist VTM. Onze Rik is ook bij de belangrijke Lotharingers”.
En da’s helemaal juist. Rikske is ook lid van Stéphan Jourdain’s Lotharingse genootschap. Moet de grafelijke gebroederstoch een comfortabel gevoel geven. Stay tuned.
woensdag 6 oktober 2004
Zo, dat was even een flink gebeier bij Netwerk gisteravond. Verscheen daar een klokkenluider met een stukje boekhouding dat er niet om loog. Marijke Vos meteen streng kijken en een hoogleraar riep foei. Blijken namelijk de producenten van betonnen straatstenen ook geheime prijsafspraken te hebben gemaakt. En wie waren weer de pineut? Wij. Want we blijken met zijn allen teveel betaald te hebben voor hele stukken straat en stoep. Dat geeft toch een rotgevoel als je ‘sochtends je hond uitlaat. Bijna een aanmoediging om hem er eens extra op te laten schijten. Maar wees eerlijk, het verrast je helemaalniet meer. De hele bouw is gewoon zo corrupt als Berlusconi en dat weten we al lang. Krijgen we natuurlijk op zeker weer een diepgaand onderzoek, wordt er hier en daar een directeur op zijn vestje gespuugd en vervolgens kijken we weer naar de Championsleague. Moet zo’n onderzoek daarom maar achterwege blijven? Om de dooie dood niet. Wij willen zelfs graag nog even een drupje olie op het vuur gooien en verwijzen naar onze eerdere betonnen berichtgeving van 19 februari en 7 april van dit jaar onder de titel “Bim Bam”. Daarin pakten wij bescheiden uit over prijsafspraken in het wereldje van producenten van prefab betonplaten, bouwstaal en cement. Bij die laatste categorie lichtten wij naar aanleiding van berichten in de mainstream pers ook nog even de mogelijke rol van Rinus Platschorre uit. De echtgenoot van de huidige minister van Verkeer en Waterstaat Karla Maria Henriëtte Peijs, ex-koningin van de bijbaantjes en grootgraaier in Brussel. Verder zijn we niet gekomen. Maar we zijn gewend tegen betonmolens te vechten.
woensdag 6 oktober 2004
Wij zijn van plan om zaterdag onze nationale driekleur te laten wapperen. Dan worden namelijk in Afghanistan de eerste democratische presidentsverkiezingen gehouden en dat is een feestje waard. Want wij hebben daar ook geholpen bij het binnen brengen van de democratische fakkel. Goed, het is allemaal doorgestoken kaart en die Karzai wordt gewoon gekozen omdat hij zo keurig doet wat Washington hem opdraagt, maar anders zou je daar al die tijd helemaal voor Jan Lul met je Apaches hebben rondgevlogen. Je zal aan het thuisfront toch een béétje moeten uitleggen waarvoor we zo nodig honderden miljoenen in eenbodemloze Afghaanse put pleuren. En nù kan je gewoon zeggen: voor de democratie. Nou dat vindt zelfs de cliëntèle van Febo prachtig. Bovendien compenseren we die uitgaven natuurlijk stiekem met wat handel in allerlei opiaten die je daar voor een redelijke prik op de kop kan tikken. Maar dat vertellen we natuurlijk niet aan die frikadellenvreters.
Allah volente kunnen we in januari wéér de vlag uitsteken. Dan worden de eerste vrije verkiezingen in Irak georganiseerd. Alweer mede dankzij onze inzet. Allawi, onze filiaalhouder in spe loopt nu al driftig rondjes door de wereld en schudt overal handen. Was ook wel even nodig, want er waren berichten dat ie zes geblinddoekte gevangenen in een petoet standrechtelijk had doodgeschoten tijdens een bliksembezoek. Dat kan je moeilijk democratisch uitleggen, dus gewoon stijf ontkennen en handen schudden. Iraaks zand erover. En idem over Allawi’s verleden. Oké, hij was een prominent lid van Saddam’s Baath-partij en ja hij heeft erg actief meegeholpen om Saddam aan de macht te helpen. Natuurlijk, hij heeft in de jaren zeventig toen hij naar Londen was verhuisd jarenlang voor de geheimedienst van die snor gewerkt. En Irakese tegenstanders gemold. Nou en? Dat is toch geen reden om hem niet als democratisch leider naar voren te schuiven? Integendeel zelfs. Want je hebt voor de verdediging van de democratie iemand met ballen nodig. Iemand die waar iedereen bij is desnoods een paar weerloze gevangenen neerknalt en ervoor zorgt dat de Irakese olie tegen een schappelijk prijsje onze kant opkomt. Niet zeuren. Want wie zeurt krijgt een Allawi-beurt. Of bezoek van de AIVD.
dinsdag 5 oktober 2004
In mei en juni van dit jaar schreven we in deze rubriek over de dood van generaal Abed Hamed Mowhoush. De generaal onderging meer dan twee weken intensief verhoor waarbij CIA personeel betrokken was, alsook leden van Operational Detachment Alpha van de Amerikaanse Special Forces. Tijdens zijn laatste verhoor trokken twee soldaten van de 66th Military Intelligence Company een slaapzak over hem heen, alleen zijn voeten staken er nog uit. Daarna rolden ze hem over de grond. Eén van de folteraars ging op de borst van Mowhoush zitten en legde zijn handen over de mond van de generaal. Die overleedtijdens z’n ‘ondervraging’. Chief Warrant Officer Lewis Welshofer is één van de twee, de ander is Chief Warrant Officer Jeff Williams. De andere betrokken soldaten zijn: Sergeant 1 William Sommer en Specialist Jerry Loper. Alle vier zijn gisteren in staat van beschuldiging gesteld, verdacht van moord en plichtsverzuim. De maximumstraf is levenslang, zonder dat kwijtschelding van straf mogelijk is.
dinsdag 5 oktober 2004
Om even met de draaideur in huis te vallen: Op 3 juli en later nog eens op 28 juli 2003 richtte mr. Jurjen Pen, de advocaat van de toen al met financiële problemen worstelende Willem Endstra, zich schriftelijk tot de Bestuursdienst van de gemeente Amsterdam. Die dienst heeft niks te maken met lijn 7, maar is met zijn meer dan 500 ambtenaren de spin in het web van het gemeentelijk bestuursapparaat. Pen’s brief behelsde in het kort de volgende vragen:
1. staat de heer Endstra op een zwarte lijst?
2. zo ja, waarom?
3. waarop stoelt het beleid ten aanzien vande heer Endstra?
4. op welke plaatsen bevinden zich dossiers over de heer Endstra?
5. heeft de gemeente contact gehad met derden over de heer Endstra?
6. zo ja, zijn daarover dossiers aangelegd?
Op 19 augustus 2003 kreeg Pen eindelijk antwoord van ene meneer R. Osterwald, een noeste hotemetoot van deze dynamische dienst. Hij schreef het volgende:
“Door afwezigheid in verband met mijn vakantie heeft de beantwoording van uw brieven van 3 en 28 juli vertraging opgelopen. Hiervoor mijn excuses.
In uw brief van 3 juli stelt u dat uw cliënt in zijn zakelijke activiteiten zou worden gehinderd door standpunten en initiatieven van de gemeente Amsterdam.
Aangezien u niet aangeeft om welke zakelijke activiteiten het gaat en op welke wijze de heer Endstra daarin door de gemeente zou worden gehinderd is het voor mij niet mogelijk hier verder op in te gaan.
Voor zover mogelijk zal ik de door u gestelde vragen beantwoorden:
Het bestaan van de zwarte lijst binnen de gemeente is mij niet bekend. Dit betekent derhalve dat uw cliënt door de gemeente Amsterdam niet op een dergelijke lijst is geplaatst en ook niet wordt aangemerkt als een persona non grata. Evenmin bestaat er naar mijn weten ten aanzien van uw cliënt een gemeentelijk beleid”.
De brief is ondertekend door burgemeester Job Cohen. Dus als we het epistel juist interpreteren zou Job dus niet geweten hebben wat voor zaken Willem deed. Mankeert hij iets tussen zijn flappers of hoe zit het? Wat bespreekt hij eigenlijk tijdens zijn onderonsjes binnen de Driehoek met het OM en de top van zijn koddebeiers? De kwaliteit van de koffie?
Dat Ronald Koeman moet oplazeren? Infiltratie bij die kutmarokkanen? Willem deed in stenen en Job zou dat niet geweten hebben? Hij huurde notabene een pand van Willem op de Dam!* Nou ja, hij. De gemeente. En daar was Job toen al ruim en breed van op de hoogte.
En wat die zwarte lijst betreft. Wij hebben vernomen dat die wel degelijk bestaat en in een aparte kamer op de tweede verdieping van de Stopera netjes achter slot en grendel is opgeborgen.
Verder zou er volgens Job’s broddel aan Pen ook geen sprake zijn (geweest) van een gemeentelijk beleid in verband met het blokkeren van Willem’s zakelijke activiteiten. Nou kijk je wel uit om dat volmondig te erkennen, want je hebt zo een schadeclaim aan je scherp gestreken pantalon. Maar volgens welingelichte kringen hebben met name de ABN/AMRO en de ING wel degelijk bezoek gehad van een paar gemeente-boys met het dringende consigne hun zaken met Willem af te bouwen. Jan Doets, het toenmalige baasje van ING Real Estate, lapte dat consigne aan zijn maatschoen en dat was naar alle waarschijnlijkheid de reden voor zijn pre-pensioen.
Burgemeester Cohen zou zo pissed off zijn geweest over de deals die Doets en Endstra nog sloten na de gemeentelijke oekazes dat hij overwoog om aan de ING een reprimande uit te delen. Maar gemeentelijk beleid? Meneer hoe komt u erbij?
Volgens de site van de Bestuursdienst zijn er bij dat door Job uitgestippelde beleid drie kernwaarden valide: actief, open en integer. Zo, da’s effe lachen. Stay tuned.
* zie Octopussy aflevering 98 dd. 29 augustus jl.
maandag 4 oktober 2004
Vandaag gaan we terug naar aflevering 5 van deze serie. Daarin maakten we melding van het blad Eventail van de uit een rijke stenenfamilie afkomstige Stéphan Jourdain. Dat blad had een zeer bezoedeld verleden waarin een hele reeks onappetijtelijke figuren uit het rechtse coup-milieu als Van den Boeynants, Van Kerkhoven, Breydel en De Bonvoisin figureerden. Verzameld in alleraardigste clubs als Cercle des Nations en CEPIC. Of Jourdain dat glorieuze recente verleden in ere wil herstellen is de vraag. Maar hij houdt wel van dit soort exclusieve clubs. Zo richtte hij in 1998 de Club van Lotharingen ook wel Club deLorraine op. Gevestigd in 't Ukkelse kasteel Fond’Roy, dat hij voor een prik had overgenomen van de erven Mobutu. De tot zijn voetzolen corrupte Congolese dictator die via de door hoge Belgische en Amerikaanse complotteurs geïnitieerde moord op de linkse, edoch democratisch gekozen premier Patrice Lumumba tussen midden jaren zestig en midden jaren negentig van zijn land één groot kerkhof maakte. Stéphan verzamelde in deze club de fine fleur uit het gazon van 't Belgische financieel/economische wereldje. De graven, burggraven, baronnen, ridders en een enkele prins vliegen je om de oren. Plus een hele zooi general managers, CEO’s, advocaten, administrateurs etcetera.
Opvallende namen in deze speciale context? Jawel. Zo behoort een meneer Boas van Asco Industries tot de gerenommeerde leden. Founding father van deze wapenhandelfirma was Roger Boas. Volgens een rapport van de gerechtelijke politie uit 1988 werd deze Roger naast prins Albert, rijkswachtgeneraal Beaurir, Paul vanden Boeynants en Charly de Pauw gechanteerd vanwege hun sexuele strapatsen*. Het zou daarbij vooral gaan om videobeelden die waren gemaakt van sexparties in een villa in St.-Genesius-Rode waaraan ook minderjarigen deelnamen.
Het verbaast je eigenlijk nauwelijks om een hele reeks namen van de familie De Pauw in de ledenlijst aan te treffen, aangevuld met die van een telg uit het geslacht Vanden Boeynants. En het wordt bij ons helemaal warm van binnen als we op de namen van Leopold en Maurice Lippens stuiten. Maurice is zelfs lid van het erecomité. Wat dat ook mag zijn.
Je vraagt je af of al die nette mensen van de Club Lorraine nou niks weten van deze historische onsmakelijkheden uit het album van de betrokken families? Zouden ze nooit iets daarover hebben gelezen in boeken of in artikelen in De Morgen of zo? Oh, nu we het toch over hebben, weet u wie ook lid is van het erecomité van Lourdain’s keurige gezelschap? Christian van Thillo. Van de Persgroep. De huidige eigenaar van ondermeer De Morgen. Gelukkig maar dat ie geen invloed heeft op de inhoud van de krant. Anders zou je nooit meer iets lezen over dit soort zaken. Toch? Stay tuned.
* zie ook het hoofdstuk “Lavi en Boas” van het artikel “Irangate aan de Maas” op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 325.
maandag 4 oktober 2004
Het bevrijde Afghanistan, waar aanstaande zaterdag democratische verkiezingen worden gehouden, heeft een goede oogst gehad. Dat is van belang voor de economie. ’t Is alleen wat pijnlijk dat het bij die goede oogst vooral om papaver gaat, grondstof voor hèt exportproduct: heroïne. Het gaat zo goed dat het areaal aan landbouwgrond waarop papaver verbouwd wordt in een jaar tijd is gestegen van 80.000 naar 100.000 hectaren. Door de chaos in dat land zijn de grenzen nauwelijks bewaakt; goed voor een booming export business. Inmiddels beslaat deze export, zo wordt geschat, tussen de 40 en 60 procent van het Bruto NationaalProduct. Volgens de Intelligence Unit van het blad ‘the Economist’ was de opbrengst vorig jaar tussen de 1 en 2,3 miljard Amerikaanse dollars. Dat is precies gelijk aan het bedrag dat aan buitenlandse hulp op de donorconferentie in Berlijn aan Afghanistan was toegezegd. Uiteraard zijn niet de boeren de grootste verdieners eraan, maar anderen. De krijgsheren, de dealers en de financiële instituten.
Neem Colombia, waar de productiekosten van coke zo rond de 50/55 euro's per kilo liggen en de prijs in de VS zo ongeveer 400/425000 euro's. Da’s niet niks. Logisch dan ook dat enkele jaren geleden de toenmalige voorzitter van de New York Stock Exchange Richard Grasso op zakenreis naar de FARC in Colombia trok “to bring a message of cooperation from American financial services”. (lees hier een uitgebreid verhaal over de manier waarop banken, andere financiële instellingen en sommige overheidsdiensten tot over de oren in de narcogelden zitten).
Maar inmiddels is Irak ook een booming market geworden voor drugsmokkel en gebruik. Niet zozeer voor heroïne, maar vooral voor de synthetische drugs, amfetamines zoals Captagon. Volgens berichten van het Amerikaanse leger worden met name in Centraal en Noord Irak grotere hoeveelheden drugs en de productiemiddelen ervoor gevonden. Zal de globalisering wel zijn, want onder Saddam was dat land tamelijk drugsvrij.
maandag 4 oktober 2004
Sinds 1991 wordt de Ig Nobel prijs toegekend; een prijs die mensen eerst moet laten lachen en dan aan het denken zetten. De lijst van prijswinnaars is indrukwekkend, kijk eens hier.
Eind september zijn de prijzen voor 2004 uitgereikt, naar ons idee is de Ig Nobel prijs voor economie dit jaar de moeite waard om onder de aandacht van een breder publiek gebracht te worden.
De prijs voor economie 2004 is toegekend aan het Vaticaan voor het ‘outsourcen’ van gebedsdiensten van de VS naar India. Aangezien het aantal katholieke priesters in de VS sterk afneemt is het aanbod quadienstverlening beperkt en dus duur. In India is dit niet het geval, vandaar dat dergelijke verzoeken (meestal) via het Vaticaan naar India gaan waar de lokale prijs voor een gebedsdienst enkele centen is.
maandag 4 oktober 2004
Afgelopen weekend wist de NRC te melden dat Anthony Godett, de scheepstoeter van de Frente Obrero Liberashon (FOL), en een paar belangrijke partijgenoten in 2002 en 2003 ruim een meloen aan Antilliaanse guldens smeergeld hadden ontvangen in de aanloop naar de verkiezingen. Het grootste gedeelte van dat koninklijke bedrag zou afkomstig zijn geweest van Antillen BV. Een dochter van de ook al Koninklijke Wegenbouw Stevin (KWS) dat zelf weer een kind is van de Koninklijke Volker Wessels Stevin (KVWS). De top van het bedrijf kon zijn handen niet wassen in een teiltje onschuld, want ze was op de hoogte vande smeerboel.
Op 25 november 2002 werd directeur Henk de Vos in verband met deze affaire gearresteerd. Hij verklaarde dat de op dat moment aan het roer zittende politici op Curacao poen hadden gekregen uit de zwarte kas om een contractje veilig te stellen voor de uitbreiding van het wegennet rond vliegveld Hato. Zowel Henk als de betrokken politici gingen tijdelijk achter het gaas *. Merkwaardig is wel dat Anthony Godett, wiens naam ook op Henk’s lijstje van smeerkezen voorkwam, toen buiten schot bleef en pas nu bij de vodden wordt gegrepen. Net zo merkwaardig overigens als het niet vervolgen van de heren in charge bij de KVWS. Zoals bijvoorbeeld de koninklijke zakkenvuller Dick Wessels die indertijd zo keurig op tijd zijn formidabele knot WOL-aandelen verkocht, terwijl de kleine beleggers massaal hun poen kwijt raakten.
Zoals bekend mag worden verondersteld was de wild bunch van Anthony Godett eveneens betrokken bij een schandaal rond het wip-emplacement Campo Alegre van de in de petoet zuchtende Giovanni van Ierland. Vriend Giovanni zou smeergeld hebben betaald om Zuidamerikaanse werkneemsters te vrijwaren voor de visumplicht. Bovendien zou zijn glijpaleis als wasserette hebben gediend voor het witten van opbrengsten uit de handel in roesmiddelen, waarbij de Nederlandse advocaten Zeegers en Rieske logistieke bijstand zouden hebben verleend. Met name Zeegers koesterde nauwe banden met de ons ontvallen Willem Endstra. In wezen een collega van Dick Wessels in de stenenwereld. En zo zie je maar, hoe dicht de schollen van de witte en de zwarte financiële wereld tegen elkaar aanliggen. Geen wonder dat zich af en toe een aardbeving voordoet. Stay tuned.
* zie eerder in deze Kleintje Muurkrant Actueel-rubriek de artikeltjes “Cool” (1 en 2) dd. 10 en 12 december 2002.
zondag 3 oktober 2004
Gelezen in De Telegraaf van gisteren. Kop: “Politie zet spionnen in bij vijandige groepen”.
Tekst: “De Amsterdamse politie gaat mensen opleiden die als verkenner kunnen opereren om zoveel mogelijk belangrijke informatie bij de “vijand” vandaan te halen. Deze leden van het korps zullen in burgerkleding werken en de ogen en oren zijn van de mobiele eenheid (ME) in de hoofdstad. De nieuwe politiespionnen zullen vooral worden ingezet op een nieuwe doelgroep waarover men officieel niets wil vertellen”.
En wij maar dubben wie in godesnaam die nieuwe vijand is. Maar even verderop schiet het artikel ons te hulp:
“De spionnen moeten zich alseen kameleon kunnen gedragen en zich onopvallend bewegen. Zij krijgen ook kledinggeld om bijvoorbeeld een Palestijnse sjaal te kopen om zich aan te passen aan het wereldje waarin ze zich begeven“.
Kennelijk worden kosten noch moeite gespaard. Het wiemelt dan ook van de kandidaten voor de nieuwe V-mannbanen. Allemaal alo’s die gratis zo’n sjaal willen hebben. Of een tulband. Of ze ook wordt geleerd hoe ze hun geloofsgenoten moeten aanzetten tot terroristische activiteiten om aldus te kunnen aantonen dat we de vijand zeer serieus moeten nemen, vermeldt het artikel niet. Maar moet toch zeker niet worden uitgesloten. Bijvoorbeeld het parachuteren van homo’s van hoge gebouwen zonder parachute of het maken van een nepbom om de Friese paarden voor de Gouden Koets een rolberoerte te bezorgen. In die geënsceneerde gevallen krijgt de ME dan tijdig een seintje en gaat over tot het demonteren van de woningen van de onverlaten, die zelf bliksemsnel worden afgevoerd naar Guantanamo. Het is dat we nog witter zijn dan Geert Wilders, anders zouden wij ons ook aanmelden. Het moet toch een fantastische ervaring zijn om uitgedost als Arafat een shoarmatent binnen te schuiven en het personeel af te leggen onder het genot van een broodje kebab. En je een beetje Bond te voelen. James Bond.
zondag 3 oktober 2004
In Nederland maken we de laatste tijd aan den lijve mee wat het betekent als je inlichtingenclubs de vrije ruimte geeft. Als je een familielid in Marokko hebt die van dezelfde geitenhoeder melk betrekt als de oudtante van een vermeende volgeling van de Flying Circus-directeur kan je alvast je hemd opspelden. Want je mag erop rekenen dat je in de kieren wordt gehouden door de AIVD. En als je dan per ongeluk in een telefoongesprek zegt “breng die bommen maar” dan dendert er meteen een peloton ME bij je binnen dat voldoende is om twaalf interlands te beveiligen. Terwijl jealleen maar gek bent op zure bommen en je verre neef net een heel stel potten heeft geritseld. Of je tijdens een tukje in de Sovjet-Unie terecht bent gekomen. Pure paranoia.
Dat brengt ons op de mail die wij stuurden aan de oermoeder van Veronica: Tineke de Nooy. Met de vraag of zij ooit iets gemerkt had van de activiteiten van geheimediensten toen zij als ambassadrice van “Kinderen van Tsjernobyl” tussen de Ruskies vertoefde. Zij schreef het volgende terug:
“...Dat er met de Stichting “Kinderen van Tsjernobyl” iets mis was, was duidelijk. Niet de Nederlandse afdeling hoor, maar de Oekraiense. Het was allemaal zeer corrupt. Maar op die verhalen zit je niet te wachten. Alhoewel we in 1990 toen we live vanuit Moskou gingen uitzenden (12 redactiemensen van “Tineke” en 52 man camera-licht-geluid-shaders-makeup-kleedsters van de NOS en live muzikanten) allemaal het gevoel hadden dat we afgeluisterd werden. Op het laatst wisten we niet meer of we nu paranoïde werden of dat het werkelijk allemaal gebeurde. Maar een feit was wel dat alles werd gecontroleerd wat we deden (Gorbatsjov was nog president). Onze kinderen kwamen trouwens uit Kiev en de Tsjernobyl slachtoffertjes uit Minsk werden door de EO naar Nederland gehaald. Die hadden ook een soort vacantieprogramma opgezet. Maar die kinderen logeerden bij gastgezinnen en die van ons in Gran Doradoparken met gastouders waarvan er één meestal Russisch sprak (ja alles is natuurlijk verdacht als je deze verhalen leest)” .
Kijk, aan zo’n samenleving wordt gewerkt door de heren Donner en Remkes van het Reichssicherheitshauptamt in Den Haag. Op bevel van Obergruppenführer John Ashcroft.
En dat alles ter bestrijding van de Islamieten. De nieuwe communisten.
zaterdag 2 oktober 2004
Het commentaar van Madelon de Keizer, een of ander personeelslid van de NIOD-begraafplaats, op de nieuwe revelaties over Putten van journalist Ton Biesemaat was: “Ach er staat zoveel op het internet”. Da’s waar. Stond er maar zoveel in de mainstream media van heren als Christian van Thillo. Maar om mevrouw De Keizer opnieuw tot een dergelijk intelligent commentaar te bewegen citeren wij hieronder uit een artikel van mr. K. de Graaf. Oftewel Kas de Graaf, een “mannetje” van prins Bernhard na de oorlog, die ondermeer ervoor zorgde dat kwalijke berichten over onze grote leider van de Binnenlandse Strijdkrachten de kopwerden ingedrukt. Kas, een ex-NSB-er, was lid geweest van de uiterst linkse verzetsgroep CS 6. Toen de hele organisatie praktisch was uitgeroeid nam hij in Duits uniform en met bijbehorende Duitse papieren de benen naar de overkant. Daarbij geassisteerd door Christiaan Lindemans, alias King Kong. Het verraad van CS 6 werd later toegeschreven aan George Ridderhof , alias George van Vliet. Een V-mann van de Abwehr die na de oorlog de doodstraf kreeg. Doden spreken niet.
Bij zijn verzetswerk werd hij geïnstrueerd door een “Brits”agent: Gerrit Reede, alias George Brandy, alias Oom Gerrit *. Een dubbelagent die ten behoeve van zijn Duitse opdrachtgevers al in het begin van de oorlog een hele verzetsgroep achter het prikkeldraad hielp. Na de oorlog werd hij tot vijftien jaar veroordeeld. Rijkelijk weinig. Maar naar verluidt was Reede dan ook in het bezit van een kopie van Prins Bernhard’s brief aan Hitler van 24 april 1942.
Hoe dit ook zij, in de eerste helft van de jaren vijftig werd Reede vroegtijdig op vrije voeten gesteld. En wat schreef mr. Kas de Graaf daarna op 5 mei 1956 doodgemoedereerd in het blad van Voormalig Verzet Nederland over CS 6? “...Te eniger tijd - in 1942, ’43 en begin ’44 trof men in de kern ondermeer de volgende namen aan: Kastein, Katan, Pooters, Van Mierloo, Boissevain (3 maal), Van Couwelaar, Simon-Thomas, Van Blommestein, Verleun (2 maal), Sluring, Ponger, Sluyter, Remiens, Koreman, Frijda, Prinsen Geerligs, Romein, Sanders, Bangma, Kalshoven, Celosse, Van Gulik, Van Gilzen, Pleyte, Geul, Reede, Cost-Budde, Tonnet, Bergsma, De Graaf, dan wel de illegale pendants”.
De naam van de man die verantwoordelijk was voor het verraad van de hele groep, wellicht in opdracht van zowel de Britten als de Duitsers, gewoon midden tussen die van vermoorde kameraden zetten is een formidabele gotspe. Over deze materie zijn we trouwens nooit iets tegengekomen in schrijfsels van NIOD-medewerkers. Of in de mainstream media. En naar alle waarschijnlijkheid zal dat in de toekomst ook niet gebeuren. Want ach, er staat zoveel op het internet. Hm? Madelon?
* zie voor recente berichten over deze schaduwfiguur “Market Garden” van 20 september jl. en “Putten” van 1 oktober jl.
vrijdag 1 oktober 2004
Uit een onderzoek van Bits of Freedom naar de klachten procedure bij Nederlandse internetproviders blijkt dat 7 van de 10 ongegronde klachten honoreren en websites verwijderen. Juist omdat providers met één druk op de knop teksten kunnen blokkeren, vormt de lakse omgang met klachten een ernstige bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting op internet.
Voor het onderzoek heeft Bits of Freedom een tekst uit 1871 uitgekozen van Multatuli (pseudoniem van Eduard Douwes Dekker) en bij 10 verschillende providers online gezet. Vervolgens heeft de fictieve 'juridisch adviseur van het E.D. Dekkers genootschap', Mr. Johan Droogleever, via een gratis Hotmail adres een klachtgestuurd aan de providers. In 70% van de gevallen bleken de providers de tekst te verwijderen, zonder verder te kijken naar de pagina of de twijfelachtige herkomst van de klager.
Het auteursrecht op werken verstrijkt 70 jaar na de dood van de auteur. Douwes Dekker overleed in 1887. Sinds 1957 behoren al zijn werken dus tot het publieke domein. Deze basiskennis van het auteursrecht blijkt helaas niet aanwezig bij de meeste internetproviders. Vooral bij zakelijke providers zou je verwachten dat zij de belangen van hun klanten zwaar laat wegen. Maar alle drie de geteste zakelijke hostingproviders (Active 24, iFast en Yourhosting) verwijderden de website, één zelfs binnen drie uur. Ook twee gratis toegangsproviders, Tiscali en Wanadoo, verwijderden de tekst zonder verdere vragen aan de klager. De drie geteste betaalde toegangsproviders (Demon, Planet Internet en XS4ALL) hanteerden een procedure met een schriftelijke vragenlijst. Demon en Planet Internet verwijderden de tekst na ontvangst daarvan. Alleen XS4ALL bekeek de website daadwerkelijk en constateerde dat het werk tot het publiek domein behoorde. UPC liet weten geen klachten te accepteren van een niet-verifieerbaar Hotmail adres en liet de tekst ook staan. Freeler reageerde in het geheel niet op de klacht en deed niets. Conclusie: een Hotmail adres volstaat dus om een website te verwijderen.
Onder Europese regelgeving hoeven providers niet actief alle informatie te controleren, maar moeten na een klacht wel zelf beoordelen of een website onrechtmatig is. Aan die beoordeling en aan de verdere procedure zijn geen verdere regels verbonden. Uit het onderzoek van Bits of Freedom blijkt nu dat deze zelf-regulering in de praktijk leidt tot cowboy-rechtspraak. Bits of Freedom pleit daarom voor een precieze afbakening van de aansprakelijkheid van providers, en een concrete invulling van de klachten procedure. Kijk hier voor een verslag van het onderzoek.
vrijdag 1 oktober 2004
Met veel geschetter en gekletter werd onlangs de slag om Arnhem uit 1944 herdacht. We hebben toen gewezen op het merkwaardige feit dat nergens gewag werd gemaakt van het verraad van operatie Market Garden, waardoor de geallieerde aanval zo’n dramatische afloop kende *.
In deze dagen worden de macabere gebeurtenissen van zestig jaar geleden in het Gelderse Putten herdacht. Na een aanslag op een hoge SS-er even buiten het dorp volgde op 1 oktober een Duitse razzia waarbij 2000 Wehrmachtsoldaten en SS-ers betrokken waren. Zeven burgers werden ter plekke afgemaakt, honderd huizen gingen in vlammen op en 661 jongens en mannenwerden weggevoerd. In totaal 552 van hen keerden nooit terug. Srebrenica avant la lettre. Na de oorlog werden twee Duitse soldaten voor de gruwelijkheden gestraft. Hun superieuren bleven buiten schot. Zowel figuurlijk als letterlijk.
De NCRV heeft over de gruwelijke gebeurtenissen een documentaire in elkaar laten hangen waarvan deel 1 inmiddels is uitgezonden en deel 2 op 4 oktober een plekje in de programmering heeft gevonden. “Op de drempel van het grote vergeten”. Er is vijf jaar aan gewerkt. Niettemin lijken de makers inderdaad het nodige te zijn vergeten. Maar het is maar waar je naar zoekt. Bijvoorbeeld naar vragen als waarom juist in die regio de overval werd gepleegd die de aanleiding vormde voor de razzia? Was het toevallig dat de knokploeg bestond uit linkse verzetsstrijders maar onder leiding stond van een andersdenkende? Was het hele gewelddadige scenario een uitvloeisel van operatie Silbertanne, die volgens dubbelagent Gerrit Reede in de Amsterdamse Mozes en Aäronkerk door topfiguren van de SD en de Abwehr samen met Britse agenten in elkaar was gezet **? Wie was Fritz Fullriede en wat gebeurde er met hem na de oorlog? Etcetera, etcetera. Mocht uw nieuwsgierigheid zijn gewekt dan helpen wij u graag over de drempel door te verwijzen naar de website van Ton Biesemaat.
* Zie het artikeltje “Market Garden” eerder in deze rubriek 20 september jl.
** Bij die operatie werden in 1943/1944 op het oog lukraak gekozen Nederlanders door de Duitsers of hun Nederlandse handlangers vermoord. Als represaille voor dodelijke aanslagen van de zijde van het linkse verzet. De organisatoren van Silbertanne hoopten daarmee dat verzet een slechte naam te bezorgen bij de Nederlandse bevolking.
donderdag 30 september 2004
Gisteren werden twee van de zes Islamitische fanatiekelingen die verantwoordelijk waren voor de bomaanslag van 12 oktober 2000 op de USS Cole ter dood veroordeeld. De rest van de club kreeg vijf tot tien jaar gevangenisstraf. Bij de aanslag die werd uitgevoerd met een bootje vol explosieven in de haven van Aden kwamen 17 Amerikaanse militairen om het leven en raakten meer dan veertig man zwaargewond.
Op 8 juni 1967 werd de USS Liberty ter hoogte van de Sinai door vliegtuigen van onbekende origine meer dan een uur lang beschoten. Verder werd het schip getroffen door een torpedo.
34 Amerikaanse militairenwerden gedood, 171 raakten gewond. Na een diepgaand onderzoek bleek het om een Israëlische aanval te gaan. Jerusalem bood zijn verontschuldigingen aan en zei dat er sprake was van een foutje. Volgens andere lezingen was het een poging om de schuld in de schoenen van Egypte te schuiven waarmee Israël op dat moment in oorlog was. In de hoop dat de VS zich daadwerkelijk bij Israël zou aansluiten. President Lyndon Johnson begroef de affaire. Niemand kreeg de doodstraf. Niemand ging achter het gaas.
* zie ook het artikeltje “Misleid” dd. 23 oktober 2003.
donderdag 30 september 2004
Afgelopen zondag was alles nog rustig aan het front in Bilthoven. Ondanks onze publicaties bleven de outfits van Jaap de Bode op het adres Julianalaan 4 op het oog gewoon doorfunctioneren*. Maar de stormbal was wel degelijk gehesen. Want Jaap houdt er niet van als zijn uitvalsbases al te bekend raken. Hoe is het mogelijk zou je zeggen. Afgelopen dinsdag bleken Jaap en zijn gevolg de hele boel te hebben ontruimd en met de noorderzon of een ander hemellichaam te zijn vertrokken.
Dat gevolg bestond ondermeer uit Joyce de Vries, Ron Schouren en Esther de Bode. Alledrie niet alleen persoonlijk maarook zakelijk nauw met onze rekenmeester verbonden. Joyce deelt namelijk al een paar jaar de sponde met Jaap en is op papier het baasje van V & F Insurance.
Ron was op papier eigenaar van V & F Systems en woont samen met Esther, de zuster van Jaap, die als telefoniste/receptioniste de talloze schuldeisers moest afpoeieren. Een knus familiebedrijf dus. Onder leiding van een man die zich altijd presenteert als miljonair die op geen duppie hoeft te kijken, nog steeds rondtuft in een Mercedes, maar in werkelijkheid geen cent te makken heeft. Wat heet! Jaap is ooit de bietenberg opgegaan en failliet verklaard, waardoor hij officieel zelf geen zaakjes meer mag regelen. Anders grijpt zijn niet onaanzienlijke Hilversumse curator Derks Star Busmann onverbiddelijk in. Althans, zo zijn de spelregels. Ergo, deze prins der duisternis heeft zijn naasten erg hard nodig om ter hoogte van Werkhoven het hoofd boven het Kromme Rijnwater te houden. Het zal ons benieuwen waar Japie nou weer opduikt. U hoort nog van ons. Stay tuned.
* zie op de Followup-site aflevering 102 dd. 15 september 2004 van deze serie "actueeltjes" met als titel "octopussy.
woensdag 29 september 2004
Aanstaande vrijdag ligt het boek “In dienst van de BVD” in de schappen. Geschreven door ex-agent Frits Hoekstra. Helemaal aan het eind van zijn ontboezemingen zijn zes pagina’s gewijd aan de affaire rond de Duitse graaf Soltikov. Een voormalige Abwehr-agent die qq. volledig op de hoogte was van het plan 3 F. Een plan dat dateerde uit de tweede helft van de jaren dertig en ondermeer voorzag in de installatie van prins Bernhard als Hitler’s “Statthalter” in Nederland. Liefst langs vreedzame weg. Het liep anders en de prins belandde aan de overkant van de plas. Toen in april 1942 deDuitsers op het toppunt van hun macht waren (*) schreef de prins volgens na-oorlogse geruchten die hun oorsprong vonden bij voormalige medewerkers van de Abwehr een brief aan de Führer. Daarin solliciteerde hij alsnog naar de job zoals die was vastgelegd in 3 F.
Na de oorlog ging Soltikov aan de slag als journalist. Om te voorkomen dat hij uit de school zou klappen klaagde de familie Lippe Biesterfeld hem aan wegens zijn vermeende rol bij de arrestatie van twee Duitse officieren die beiden daarna door het Nazi-regime over de kling waren gejaagd. Daar bleek geen hout van te kloppen en Soltikov wenste een behoorlijke schadevergoeding. Er kwam met Bondskanselier Adenauer als intermediair een overeenkomst tot stand. De familie zou over de brug komen zodra ze daartoe in staat was en Soltikov zou niks naar buiten brengen. Tenminste, niet zolang Juliana aan het roer was.
De betaling bleef echter wel erg lang uit en eind jaren zeventig (!) had Soltikov er schoon genoeg van. Hij schreef een lang en zeer gedetailleerd artikel over de affaire voor het Duitse magazine Quick. De adrenaline van de hoofdredacteur raakte danig op hol en hij besloot dan ook een kopie van het artikel naar een kennis in Amsterdam te sturen. Om te vragen of hij juridisch gelazer kon verwachten als hij het publiceerde. Die kennis was een journalist die hand en spandiensten verleende aan BVD-agent Hoekstra. Niet moeilijk te raden hoe het advies aan de Quick-boy luidde. Niet omdat de inhoud persé onjuist zou zijn, maar vanwege het staatsbelang. Vervolgens kwam het artikel bij professor Lou de Jong terecht. De beheerder van de Riod-begraafplaats. En daar ligt het nu nog.
Maar daarmee was de kous niet af. Op 19 april 1980 startte de journalist Igor Cornelissen in Vrij Nederland met een artikelenserie waarin het 3 F-verhaal van Soltikov alsnog uit de doeken werd gedaan. Op de dertigste van die maand nam Beatrix het roer van haar moeder over. Verder gebeurde eigenlijk niks. Zoals gebruikelijk.**
* dit in tegenstelling tot wat prins Bernhard onlangs beweerde in De Volkskrant.
** zie voor meer over deze affaire de afleveringen 4 en 5 van “Het schaduwcommando van de Prins” op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 340 en 341.
Verder verschijnt naar verwachting in november van dit jaar het boek “De Soltikow-affaire” van de journalist Ton Biesemaat (zie zijn internetpagina's)
woensdag 29 september 2004
AIPAC wil aantonen dat de leiding van het FBI onderzoek naar Israëlische spionage antisemitisch is en dat de hele spionage-affaire een kwestie van antisemitisme is.
Adam Ciralsky is de jurist wiens aanstelling bij de CIA niet werd verlengd. Zijn naam dook onlangs op als “bewijs” voor een antisemitische houding van de (huidige) FBI medewerker (en voormalige CIA contra spionageman) David Szady, die het onderzoek naar AIPAC en de Israëlische spionage in de VS leidt.
Volgens Ciralski werd die aanstelling niet verlengd omdat hij joods was en tot de joodse religie behoorde. Hij diende klachten in, zowel intern als extern, maardat leidde tot niks.
Tja, het gezichtsvermogen van Adam lijkt wat aangetast door de smeltende boter op zijn hoofd. Immers Adam was tot twee maal toe door de mand gevallen met een leugendetectortest. Hem werd gevraagd of hij geheimen doorgegeven of verkocht had aan een Israëli. Tijdens ondervragingen had Ciralsky bezwaar gemaakt tegen dit soort vragen.
Volgens de CIA had Ciralsky geen open kaart gespeeld voor wat betreft zijn relatie met twee mensen die zowel de Amerikaanse als de Israëlische nationaliteit bezaten. Beiden werkten in de Israëlische bewapeningsindustrie en hadden waarschijnlijk banden met de Israëlische inlichtingendienst. Volgens Bill Harlow, toenmalig hoofd “Public Affairs” van de CIA wilden zij toen alles in de openbaarheid brengen, maar de advocaten van Adam Ciralsky wilden dat niet. Verder verwees Harlow naar een eigen onderzoek naar de klachten van Ciralsky door de Inspecteur Generaal, door verschillende leden van het Amerikaanse congres en door derden. Geen van allen vond een aanleiding om het ontslag te herzien.
Adam heeft een rechtszaak tegen het ontslag ingediend, waarin hij de CIA beschuldigt van anti joodse discriminatie en onwettig ontslag. Hij kan bogen op een statement van de voormalige CIA direkteur Tenet, die verklaarde dat in dit geval de contraspionage afdeling tactloos, niet professioneel en niet terzake had gehandeld. Maar, opnieuw aanstellen, dat zat er niet in.
woensdag 29 september 2004
Nog wat plezante details uit het arsenaal aan anonieme brieven waar procureur-generaal Michel Bourlet naar heeft gevraagd kunnen misschien geen kwaad.
Op 20 september 1996 zitten Régina Louf en de BOB-er Patriek de Baets voor het eerst tegenover elkaar. Tijdens de eerste verhoren valt voor zover wij weten nog nergens de naam Lippens. Maar op het parket in Brussel was begin september van dat jaar al wel een anonieme brief binnengekomen waarin de burgemeester van Knokke en de hoogste baas van Fortis worden opgevoerd als “sexuele monsters” *.
Het briefje dateert van 5 september 1996 en is verzonden uit Drogenbos, een stadje onder de rook van Brussel. Het epistel wordt op 11 september doorgestuurd naar procureur-generaal Anne Thily in Luik. Die stuurt het met het oog op het onderzoek in de zaak Dutroux op 18 september door naar Bourlet. De p.g. in Brussel zal het verder geen speciale behandeling hebben gegeven. Er kwamen zoveel anonieme brieven binnen.
Er volgt in october of november (de datum was blijkbaar moeilijk vast te stellen) opnieuw een briefje dat de gebroeders beschuldigt van haast onbeschrijfelijke pedo-praktijken. Eenvoudige in het Frans gestelde briefjes vol taal- en tikfouten, al dan niet bewust.
Begin december van dat jaar arriveren dan twee anonieme briefjes die beiden op 3 december in Brussel op de post zijn gedaan. Duidelijk afkomstig van een andere afzender. Kennelijk een insider die behoorlijk de pest heeft aan met name Maurice Lippens. Hij meldt namelijk dat een uiterst belangrijk dossier over de pedofiele strapatsen van Maurice aan zes magistraten is overhandigd en dat die er allemaal niks mee willen doen bij gebrek aan bewijs. Een hoge bestuurder van de Société Générale is volgens de schrijver op de hoogte van de gore avonturen van Maurice maar durft daar niks over te zeggen. Hetzelfde geldt voor de grote baas van Tractebel. In die tijd Philippe Bodson, een vriend van Maurice.
Verder weet de briefschrijver nog te melden dat Maurice die tot dan toe geen titel droeg in de adelstand zal worden verheven ** en dat de gebroeders worden gechanteerd.
Nou, erg fijn om te weten allemaal, maar geen aanleiding om de Lippens-boys eens even apart te nemen in een zweetkamertje. Maar zo gaat dat met hoge heren. Stay tuned.
* zie aflevering 13 van deze serie "adel verplicht" op de "followup"site.
** Maurice werd in juli 1998 inderdaad tot “graaf” gebombardeerd.
dinsdag 28 september 2004
Hoppa, Paul van Buitenen op zijn kanes. Beweerde dat Neel Kroes de Tweede Kamer had voorgelogen. Waarmee dan? Door te zeggen dat ze de baasjes van Tanker Cleaning Rotterdam (TCR) niet persoonlijk kende. Maar volgens Van Buitenen is er een politierapport waarin wordt vermeld dat Neel was waargenomen in de zwarte Mercedes van en met een van de Langebergjes. Alleen Paulus de boskabouter had dat politierapport niet in handen. Iemand die het gelezen zou hebben had hem kond gedaan van de inhoud ervan. Dat is uiteraard te weinig om Neel in de dangerzone te drukken. Ja maar, zei Paul, hetrapport bestaat echt. En volgens ingewijden is dat ook zo.
Het gaat om een proces-verbaal dat ooit is opgemaakt door een lid van een OT-team (OT = ObservatieTeam) dat in die tijd op de lip van de Langebergjes zat in verband met de verdenking dat zij zich schuldig maakten aan zware milieudelicten*. En die verdenking bleek juist te zijn. Het bewuste proces-verbaal kwam echter niet in het dossier-TCR terecht. Waarom moge duidelijk zijn. Stay tuned.
* De inzet van dat OT hield zonder twijfel verband met het onderzoek van de Rijkspolitie onder leiding van overste De Maat. Een dag nadat die tegenover Neel en haar secretaris-generaal gewag had gemaakt van het onderzoek bleken de gebroeders Langeberg er ook van op de hoogte te zijn. Zie deel 1 van deze serie dd. 17 augustus jl.
dinsdag 28 september 2004
Komende zaterdag 2 oktober gaan tienduizenden in Amsterdam de straat op om te demonstreren tegen deze regering. Zij zijn terecht boos dat er wordt gekort op hun lonen, op hun (pre-)pensioenen en sociale zekerheid. Maar hoe zit het met al die mensen wiens arbeidsomstandigheden niet eens ter sprake komen? Flexwerkers, zwartwerkers en migranten... Wij zijn krantenbezorgers, nachtportiers, postsorteerders en
winkelmedewerkers. Wij richten deze oproep aan afwassers, telemarketeers, serveersters, koks, sexwerkers, freelancers, vakkenvullers, decorbouwers en orderpickers...
Steeds meer van ons bevinden zich in "geflexte" relaties; in onzeker, tijdelijk of onregelmatig werk. De meesten van ons hebben nog nooit nagedacht over ons prepensioen, maardat is omdat we op zoveel andere manieren genaaid worden. Oké, flexibel werk heeft zijn voordelen... soms gaan baantjes gauw vervelen, en heb je de vrijheid weer iets anders te zoeken. Maar elke dag afwachten of je wel kan werken; het uitzendbureau of je baas die je elk moment bij het oud vuil kunnen zetten; niet betaald worden als je ziek bent, onmogelijke werktijden... Flexwerkers zijn niet minder afhankelijk van hun werk dan anderen. De grootste banengroei in Nederland is in geflexte omstandigheden. De groep die op permanente basis tijdelijke werk heeft neemt hand over hand toe. Willen we echt onze levens slijten in zulke baantjes? In callcenters, supermarkten of de catering, dag na dag reclamefolders bezorgen of kantoren schoonmaken tot je rugpijn hebt? Is dit rechtse kabinet - dat uitkeringen voor jongeren wil afschaffen - het probleem, of is het deze economie van eindeloos werk? Wij eisen de vrijheid om minder en flexibel te werken, maar met dezelfde sociale rechten als full-time werkers.
Om al deze redenen stellen we voor om in de demonstratie van 2 oktober een levendige parade te vormen van rebelse flexwerkers. Een flexblok, niet alleen om bepaalde figuren uit hun ministersstoelen te schoppen, maar om simpelweg te laten zien dat we er zijn, kinderen van de flexibilisering, brandstof van de nieuwe economie.
Dus voel je je geroepen, kom dan op 2 oktober en zoek het flexblok op. We verzamelen op het Beursplein om 11 uur tussen de Beurs van Berlage en de Bijenkorf. Kom niet in het zwart, maar in honderd kleuren; kom in je werkkleren, of met je collega's; wees creatief en brutaal - spijker je toetsenbord op een stok, beschilder je horeca-kloffie, en neem je graffiti-gear mee naar de demo! We zijn flexibel, maar we buigen niet!
(meer informatie via aga@squat.net)
dinsdag 28 september 2004
Waar een kernramp al niet goed voor is. Jaren na de catastrofe in Tsjernobil op 26 april 1986 kwam een hulpprogramma tot stand waarbij ondermeer kinderen uit dat gebied een vakantie in allerlei Westeuropese landen mochten doorbrengen. Om even de ellende te vergeten. Als ze met de bus naar huis terugkeerden kregen ze van hun gastheren en gastdames een bult aan liefdevolle hebbedingen mee. En foto’s natuurlijk. Veel foto’s. En microfilms. Microfilms? Jawel. De busmaatschappij was namelijk ingehuurd door de FSB (vroeger KGB) om spionagemateriaal naar Rusland over te hevelen in de bagage. Eenmaal terug in Tsjernobil werd het materiaalter hand gesteld aan een FSB-agent die in het Orbita-hotel in Minsk verbleef. En die zorgde er dan weer voor dat het bij Alpha 1 in Moskou terechtkwam. Een beveiligingsfirma met personeelsleden die ooit zogenaamd uit de KGB waren gegooid, maar vrolijk verder rommelden voor de FSB.
Een van die personeelsleden werd in de jaren negentig gerecruteerd door Norbert Juretzko. Een werknemer van de Duitse spekzolenfirma Bundes Nachrichten Dienst (BND) die hem de codenaam Rubezahl bezorgde. U begrijpt al waar dit verhaal heengaat. Rubezahl vertelde het hele verhaal aan die meneer van de BND en leverde hem het bijbehorende micro-materiaal.
Het was een ernstig verhaal, à la Le Carré. Het spionagemateriaal was namelijk afkomstig van een hoge mol in de Britse spionageorganisatie MI 6 en had betrekking op een hele bups Britse spionnen die overal in de wereld actief waren en wat ze precies uitspookten. Plus de namen en covernamen van hun “handlers” die van tijd tot tijd op bezoek kwamen.
Nou zou je zeggen, kat in het bakkie. Kon die Duitse spekzool mooi zijn collega’s van MI 6 waarschuwen dat ze een mol in huis hadden en die konden dan een klem zetten. Nee, nee, zo werkt dat niet. Want als ie dat deed kwam zijn bron bij Alpha 1 en de rest van zijn eigen netwerk in Moskou en omstreken in gevaar. Dus liet de BND de zaak jarenlang op zijn beloop. Tot in 1998 de grote klok werd geluid. Of de Britse mol gevangen werd is daar later niet aangehangen. Waar een kernramp al niet goed voor is.
dinsdag 28 september 2004
Nee, helemaal noppes. Geen mailtje van Jacobes van Wijk. Terwijl ie toch behoorlijk pissed off was over onze artikeltjes waarin zijn naam werd genoemd in verband met het Resort-Hotel van Jaap de Bode. Wij hadden hem vooraf moeten vragen hoe het precies was gegaan dan zou zijn gebleken dat ook hij door Jaap in het pak was gestoken en rijp was voor slachtofferhulp. Vond Jacobes.
Nou was het gekke, dat hij reageerde op een mailtje aan Wouter Klaassen. Zijn maatje bij de BV Dices. Toen althans. Op het gevaar af dat wij opnieuw een reprimande krijgen probeerden wij langseen andere weg in contact te komen met Wouter. En met de volgende vragen:
"Geachte heer Klaassen,
Vorig jaar was u betrokken bij de verwerving van een hotel in Hoheleye ten behoeve van vastgoedhandelaar Jaap de Bode. Zou u ons ten behoeve van een of meer publicaties op onze website kunnen vertellen hoe dat in zijn werk is gegaan en of uw BV Dices daarbij schade heeft geleden?
Verder gaat onze interesse uit naar wanneer en hoe u kennis heeft gemaakt met De Bode. Had dat enige connectie met New World Companies en was de heer De Bode al eerder dan in het jaar 2003 betrokken bij de goede daden van NWC in Costa Rica?"
Leuk naïef mailtje met wat adders onder de citrusvruchten. Het zal ons benieuwen van wie we nu weer antwoord krijgen.
maandag 27 september 2004
Zeker en vast. Regina Louf heeft ooit tegenover de politie de beide Lippens-boys aangewezen als kinderverkrachters.
Zeker en vast. Regina Louf heeft ooit tegenover de politie verklaard dat haar uitbater Tony Vandenbogaert bij verschillende exhibities waarbij sprake was van kinderverkrachting door hooggeplaatsten een camera hanteerde.
Zeker en vast. De politie heeft bij Tony Vandenbogaert brieven in beslag genomen die handelden over de gebroeders Lippens.
Zeker en vast. De beide heren zijn door de politie nooit verhoord over deze zaken.
Van 7 tot en met 10 oktober aanstaande vindt er in Knokke, waar graaf Leopold Lippens sinds jaar en dag burgemeester is, een ontmoetingplaats onder het hoofdje “Leaders meet & greet”. Daar kunnen toppers uit de Belgische private en publieke sfeer ditmaal drie dagen lang met elkaar informeel ouwenelen over de wisselwerking tussen bedrijfsleven en overheid. Dat gaat je natuurlijk niet in de kouwe kleren zitten en er is dus ook gelegenheid om eens even lekker te relaxen via een potje golf op de course van Leopold, een gokje in het casino, een zeiltochtje voor de kust, een partijtje tennis, een saunaatje, een bommetje in het zwembad, een slokje in de pianobar, een dansje, een lijntje coke in de badkamer en een al dan niet volwassen sexuele versnapering tussen de lakens. Hoewel die laatste twee mogelijkheden niet zijn opgenomen in het officiële programma.
De officiële opening wordt verzorgd door Leopold zelve en er zullen naar het zich laat aanzien naast Didier Bellens (CEO Belgacom), Johnny Thijs (CEO De Post), Harry Bowen (professor in de internationale Economie & internationaal zaken doen), Wim Moesen (ook al professor in de Economie) en generaal August van Daele (chef-staf van de Belgische strijdkrachten) ook drie ministers als spreker opdraven: Serge Kubla (Waals minister van Economie, Begroting, Ruimtelijke ordening, Wetenschap en Technische Innovatie), Dirk van Mechelen (Vlaams minister van Financiën en Begroting, Ruimtelijke ordening en Technische Innovatie) en Johan vande Lanotte (vice-premier en minister van Begroting en Overheidsbedrijven).
Vooral de deelname van de laatste drie beschouwen wij als een gotspe. Wij zouden niet graag ingeleid worden door een burgemeester die op zijn minst in een pedofiele reuk staat. Maar wij zijn ook geen leaders die relaxed meeten en greeten. Stay tuned.
maandag 27 september 2004
Had een ferm teevee-debat moeten worden, gisteren bij Buitenhof. Over de vraag of de parlementaire pers tegenwoordig te veel achter de waan van de dag aanloopt en nauwelijks oog meer heeft voor de diepere achtergronden van het spel in Den Haag. Als die er al zijn. Maar Klaas de Vries en Kees Lunshof gingen elkaar te lijf als twee bewoners van een verzorgingstehuis bij een slap spelletje pingpong. Zonder net. Zonder zuster.
Ten bewijze van de stelling dat de pers in Den Haag teveel achter hypes aanholt voerde het toch gerenommeerde Kamerlid De Vries aan dat de kranten recentelijkniks te melden hadden gehad over de zijns inziens buitengemeen interessante discussie in de Kamer over de rechtsstaat. Het schaamrood vliegt ons boordje in, want ook wij hebben dat item gemist. Maar we begrijpen best dat een dergelijk onderwerp voor een sociaal-democraat als Klaas een golf van adrenaline veroorzaakt. Per slot word je niet voor niks uitgenodigd voor een koppie thee bij de globalisten van Bilderberg, die een beeld van de rechtsstaat voorstaan dat het onze nooit zal worden. En je neemt ook niet voor niks deel aan een seance van de WACL (World Anti Communist League). Een “linkse” meneer bij de WACL! Een club die onder de slogan “in een rechtsstaat is alles pas recht als alles rechts staat” mede-verantwoordelijk was voor jarenlange moordpartijen van doodseskaders in Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika.
Klaas is gewoon een onvervalste law and order man en gaf daar vlekkeloos gestalte aan toen na hij de moord op Pim Fortuyn als minister van Binnenlandse Zaken zich buitengewoon heeft uitgesloofd om de schade voor de Staat der Nederlanden beperkt te houden en de moord geheel toe te schrijven aan een “lone nut”. Als bijvoorbeeld een Ferry Mingelen, die volgens De Vries vaak niks te melden heeft, nou eens gewoon als onderwerp de carrière van Klaas de Vries op de agenda zet, dan komt de parlementaire pers misschien eens los van het imago achter hypes aan te draven...
Oh ja, wat vond Kees Lunshof eigenlijk? Kees vond het eigenlijk wel meevallen. Die vond de pers niet zo hyperig. Goed, sommige onderwerpen halen de krant niet, maar dat is een kwestie van selecteren. Je hebt de beschikking over een gelimiteerde ruimte en je moet rekening houden met de lezer. Want vindt die leuk? Nou Kees, wij vonden Mabelgate bijvoorbeeld wel leuk. Maar De Telegraaf, met Kees als adjunct-hoofdredacteur, was daar heel erg voorzichtig mee. Pas toen het om Edwin de Roy van Zuydewijn ging werd er vol gas gegeven. Was dat nou een kwestie van selectie of is De Telegraaf trouw aan het koningshuis tot in den doet? Of komt het gewoon, zoals wordt beweerd, omdat Kees een innige relatie had (heeft) met Felix Rhodius, de kabinetschef van de Koningin? Kijk, dat weten we niet. Ferry! In de touwen jongen.
zondag 26 september 2004
Wij kregen niet zo lang geleden de tip dat Cor “Voorkennis” Boonstra uit het bij ons zo populaire Belgische ’s Gravenwezel* een storende factor is geweest bij het voorbakken van de UWV/AM-deal. Als hotemetoot bij vastgoedreus AM zou Cor een voorstander zijn geweest van het idee om de UWV een nieuw plekje te geven in Schiedam in plaats van op de Rotterdamse locatie die Hans van Veggel en Coentje van Oostrom voor ogen stond. Dus het gesteggel binnen AM hoeft zich indertijd niet beperkt te hebben tot de bonus van 3 miljoen die was beloofd aan een accountant van PricewaterhouseCoopers om de prijs van Van Veggel’s Multi Vastgoed naar beneden te krikken. Ook het een-tweetje tussen Van Veggel en Van Oostrum kan een rol hebben gespeeld. Die laatste twee leken de strijd te hebben gewonnen toen Cor de vlag streek bij AM, maar diens UWV-idee had bij de commissarissen blijkbaar ergens tussen de oren toch wortel geschoten. En krijg het er dan nog maar eens uit.
Maar wat lazen we eergisteren? Dat Rotterdam en Schiedam de handen ineenslaan voor de ontwikkeling van de gebieden Schieveste en het aanpalende Nieuw Mathenesse. De beide buurgemeenten bezitten negentig procent van de te bebouwen grond. Dus kunnen ze even vooruit en wellicht meeknutselen aan een mooie symbiose tussen het plannetje van Cor en dat van Hans en Coentje. Moet er nog wel even hier en daar wat gekleid en gemacrameed worden. Maar met een beetje goeie wil komen Hans en Coentje er samen met burgemeester Opstelten wel uit. Een vorkje wil wel eens helpen. Stay tuned.
* zie bijvoorbeeld de serie over kindervriend Axel Vervoordt op de Followup-site.
zaterdag 25 september 2004
Uit welingelichte kringen vernamen wij dat iemand bezig is met het schrijven van een boek.
Erg vlot schijnt het niet te gaan en er zou ook nog geen uitgever zijn gevonden. Dat moet toch niet al te moeilijk zijn als het boek eenmaal een beetje in de steigers staat. Het gaat namelijk over een reeks ins en outs uit het leven van de Oranjes. Met nog niet eerder naar buiten gebrachte sappige details. De schrijver van deze bestseller in spe? Edwin de Roy van Zuydewijn. Wordt het toch nog gezellig.
vrijdag 24 september 2004
Even terug in de tijd. In de eerste helft van 2001 publiceerden wij onder bovenstaande titel een frisse over Guido Haak*. Een internationale oplichter van de buitencategorie die volgens ingewijden een speciale band heeft met de vroegere minister van Buitenlandse Zaken Schmelzer.
Guido was in de jaren zeventig al betrokken bij buitengewoon intrigerende affaires in het Midden-Oosten door zijn zakelijke contact met de tegenwoordig in Damascus huizende Palestijnse zakenman Hassan Zubaidi**.
Later maakte hij nog furore met het achterover drukken van een hoopje meloenen van het Britse Leger des Heils samen met een paar associé’s van de Amerikaanse mafia en zoog hijhet laatste bloed uit de Nederlandse franchisehouder van Weight Watchers, een dochter van de Amerikaanse dikmaker Heinz.
Aanleiding tot deze serie waren zijn zwendelpraktijken onder de vlag van de Britse techno-onderneming Waterfields. Hij raakte daarbij in aanvaring met luitjes die als het om zaken gaat er niet voor terugdeinzen even lijfelijke druk uit te oefenen. Guido zag zich genoodzaakt aan zijn stutten te trekken en zijn activiteiten te verleggen naar Denemarken en Rusland. Die activiteiten hielden verband met het recyclen van huisvuil en een zootje agressieve stoffen die bergenhoog opgestapeld zouden liggen in het zuiden van Rusland. Althans, tot voor kort. Want toen een stel schuldeisers wat al te nadrukkelijk aan hem begonnen te schudden verbrak Guido alle verbindingen en verdween. Naar verluidt is opnieuw de jacht op hem ingezet. Als er nieuws is, hoe grimmig ook, hoort u dat van ons. Stay tuned.
* Zie "Guido's kunstjes" op de Followup-site.
** Zie "De achterzijde van het beursschandaal", deel 2 en 3, "Steekspel rond een uraniumdeal” en "Neerland’s stille kracht” op de site van de Morgenster.
vrijdag 24 september 2004
Nee, nee. Nog niks van het Bourlet-front. Maar wel een mail van een zeer goed ingevoerde Belgische lezer naar aanleiding van aflevering 22. Van de inhoud ervan vielen wij niet stijl achterover tussen de piranha’s. Integendeel. Het gaf ons het gevoel op bekend terrein te zijn. De tekst luidde ondermeer:
“Als ik jullie tekst goed begrijp en juist interpreteer, zou er o.a. bij Tony van den Bogaert op 20/01/97 een huiszoeking hebben plaatsgevonden. Ik denk dat je deze bewering eens moet checken, want bij mijn weten heeft er maar één huiszoeking plaatsgehad bij Tony en dat was nadat Regina Louf (op22 januari 1998) haar anonimiteit opgaf. En die huiszoeking had plaats op 29/01/1998. Uit de inventaris van die huiszoeking blijkt niet dat er toen bij Tony iets als brieven in verband met de Lippens werd aangetroffen. Wel merkwaardig in verband met de inbeslaggenomen goederen op 29/01/98 is, dat twee telefoonboekjes met adressen en telefoonnummers die in beslag werden genomen bij Tony tot op heden spoorloos blijken te zijn”.
Onze bewering dat Viviane Lefèvre en Tony van den Bogaert op 20/01/97 onverwacht bezoek kregen en dat er bij die beide invallen anonieme brieven over de kindvijandige strapatsen van de gebroeders Lippens waren aangetroffen is afkomstig uit een uitvoerige officiële lijst onder het hoofdje “Cellule Neufchâteau: Gestion des Saisis”.
Nou kan het zijn dat iemand een slechte nacht achter de rug had en wat slordig is geweest bij het samenstellen van de lijst. Maar het verschil tussen 20/01/97 en 29/01/1998 is te groot om van een vergissing te kunnen spreken. Bovendien verschilt het aangetroffen en vervolgens uit het zicht gemanouvreerde materiaal ook sterk. Verwarring alom dus. Mogelijk en al dan niet bewust geïntroduceerd om alle speurtochten naar de grote jongens in de in elkaar overlopende dossiers van Dutroux en de X-getuiges vroegtijdig in de berm te drukken.
Maar omdat we ons niet kunnen voorstellen dat de Cellule Neufchâteau de Lippens-brieven zelf heeft uitgevonden en Viviane en Tony op losse gronden heeft aangewezen als de bronnen ervan, blijven we verder in de inhoudelijke juistheid van de lijst geloven. Trouwens, procureur des Konings Bourlet ook. En hé, misschien vinden zijn jongens in de map met de brieven ook een paar telefoonboekjes. Waar geen geloof is, verliest de pater zijn soutane. Stay tuned.
donderdag 23 september 2004
Het FBI onderzoek naar AIPAC en de Israëlische spionage in de VS wordt geleid door ene David Szady. Dat zal U wel niks zeggen. Hij heeft geruime tijd voor de CIA gewerkt als hoofd van de Counterespionage Group (CEG) en was toen betrokken bij een zaak waarin sprake was van religieuze discriminatie tegen een CIA medewerker. Dit was Adam Ciralsky, een jurist die begin december 1996 bij de juridische afdeling van de CIA begon. Enkele dagen later ontstonden er twijfels aan de loyaliteit van Ciralski en werd hij onderwerp van intern onderzoek. Volgens Ciralski omdat hij joods was en totde joodse religie behoorde. Hij diende klachten in, zowel intern als extern, maar zijn contract werd niet verlengd. Volgens voormalige collega’s zou er binnen de CIA sprake zijn van antisemitisme. Het spook van Pollard, die als enige Amerikaan in de bak zit (landverraad) wegens spionage voor Israël, en het verhaal dat er behalve Pollard een mol binnen de CIA zou zitten waarde in die tijd heftig rond. Szady werd in 2000 door president Bush benoemd tot hoofd van de National Counter Intelligence Board en vertrok daar in 2002 om bij de Counter Intelligence van de FBI te gaan werken.
Nu duikt zijn naam op met de geur van anti semitisme, terwijl hij belast is met het FBI onderzoek naar Israëlische spionage. FBI directeur Robert Mueller kan hierover meepraten. Hij was in de jaren zeventig werkzaam bij het kantoor van de Openbaar Aanklager in San Francisco en in de jaren negentig als Openbaar Aanklager aldaar. Vandaar dat hij op de hoogte was van de zaak tegen de Anti Defamation League (ADL) die eind jaren tachtig begin jaren negentig anti-apartheid en pro-Palestijnse demonstranten in Californië bespioneerde. Roy Bullock, toen hoofd van de ADL in San Francisco, bespioneerde Amerikaanse burgers, legde dossiers over hen aan, gaf deze dossiers onder andere door aan de Israëlische en de Zuid Afrikaanse (apartheids) regering. De zaak kwam voor de rechter en in 2002 regelde de ADL schadevergoedingen met een aantal aanklagers.
Zie eveneens het artikel over AIPAC "Likoedgate en de Iraanse bom" in het zojuist verschenen 395ste (papieren) Kleintje Muurkant...
donderdag 23 september 2004
Een vrolijk bericht op de website van De Telegraaf vandaag. Over Interpay. Dat is een onderneming die in Nederland zorgt voor het afhandelen van het betalingsverkeer en is eigendom van de banken alhier. Wat blijkt die club stiekem te hebben gedaan? Tegen betaling adressen van klanten verpatsen. Aan charitatieve instellingen. Aan de hand van de banknummers van die klanten. Of Interpay ook aan instellingen met minder charitatieve bedoelingen als advocatenkantoren, detectivebureaus, incassobureaus, koevoetverenigingen of flessentrekkerscoöperaties tegen een kleine bijdrage privéadressen verstrekt vermeldt de reportage niet. Maar de privacy van de burger is tegenwoordig toch al aan ernstige erosie onderhevigdoor het ongelooflijke gezeik over het internationale terrorisme. Dus dit kan er nog wel bij. Tenzij je overgaat op het hawala-systeem.
En dat brengt ons op de inhoud van de eerste twee deeltjes uit deze mini-serie van 17 en 22 augustus 2003. Daarin meldden wij dat binnen de organisatie van Interpay een Israëlische firma actief is: Amdocs. Een onderneming die door Amerikaanse snuffelorganisaties in verband werd en wordt gebracht met spionage voor het moederland *. Leuk bedrijfje dus dat Interpay. Kan je mee lachen. Wat Kamervraagjes misschien?
* Zie onze serie “Comverse” op de Followup-site.
donderdag 23 september 2004
Zoals vermeld in onze vorige bijdrage kregen Viviane Lefèvre en Tony Vandenbogaert allebei op een dag onverwacht bezoek van de politie. Die dag was om precies te zijn 20/1/1997. De invallen vonden plaats naar aanleiding van verklaringen van de X-getuigen en leverden interessant materiaal op. Zo werden bij Viviane een zonder twijfel boeiend foto-album en een paar niet ondertekende brieven in beslaggenomen.
Een van de brieven begon met: “Heeft betrekking op graaf Leopold Lippens en Maurice Lippens”. Een ander met: “De tijd verstrijkt ...”. Op een bijbehorende enveloppe stond: aan de eerste president van het Hof van Appèl, Place Poelart 1,Brussel 1000.
Ook bij Tony worden een foto-album en een stel niet ondertekende brieven geconfisqueerd. We nemen aan dat die brieven in ieder geval voor een deel synoniem waren aan die van Viviane, want ze hadden min of meer dezelfde aanhef: “Heeft betrekking op Maurice en de graaf” en “De tijd verstrijkt ...”. En ook hier een enveloppe met als adressant de president van het Hof van Appèl.
Maar blijkens de opschriften van een paar andere enveloppes had Tony kennelijk nog meer mensen in gedachten die in zijn ogen op de hoogte moesten worden gebracht van de exercities van Maurice en Leopold: de procureur des konings in Brussel en diens substituut.
Uiteraard werden de vondsten van de Lippens-juweeltjes door de petten keurig vastgelegd en wel in proces-verbaal 100729/00. Zonder enige twijfel per ongeluk werden ze vervolgens ondergebracht bij de camionvracht aan “niet relevante” stukken van het dossier Dutroux. Opgeslagen op een schietbaan van de gendarmerie in Neufchâteau. In 2000 werd het vlekje weggewerkt en keerden ze veilig terug in de files van de X-getuiges, die op dat moment door de pers voldoende waren afgebrand. Of ze daar nog steeds liggen is de vraag. In ieder geval heeft Procureur des Konings Bourlet ze opgevraagd. En dat is al heel wat. Stay tuned.
woensdag 22 september 2004
Zoals eerder vermeld waren vorig jaar de heren Wouter Klaassen en Jacobes van Wijk betrokken bij de door Jaap de Bode geïnitieerde overname van Clubhotel Rembrandt in Winterberg-Hoheleye. Naar later bleek bestond die medewerking ook uit het opstellen van een reddingsplan voor de Bude die Jaap van Dagistan Dalkiran zou overnemen. Dat gebeurde onder het hoofdje van de firma Dices. Dus wij op speur naar die club. Via de site van de SIDN (Stichting Domeinregistratie Nederland) vonden we een vestiging ervan aan de Zwanenburgwal in Amsterdam en via de KvK aan De Stelling (geinig) in Noordwolde. Wij besloten er eenmail aan te wagen gericht aan Wouter Klaassen.
“Ten behoeve van een of meer artikelen op onze website zou ik graag van u willen weten of het juist is dat u indertijd samen met de heer Jacobes van Wijk een reddingsplan heeft opgesteld vor Resort-Hotel Hoheleye. Een hotel dat tot de verworvenheden van vastgoedhandelaar Jaap de Bode behoorde.
Tevens zou ik graag van u willen vernemen wat uw onderneming i.o. ten doel heeft en wellicht synoniem is aan de gelijknamige groep in Noordwolde."
Nou, toch een net briefje zou je zeggen. We kregen geen antwoord van Wouter maar wel van Jacobes. Of we hem even wilden bellen. Nou hebben we daar een hekel aan, want als je daarna citeert uit zo’n gesprek krijg je vaak later te horen dat het zó niet gezegd was of zó niet bedoeld. Dat lieten wij Van Wijk weten en die schoot meteen in de derde versnelling. Hij vroeg zich af waarom wij deden wat we deden en stelde vraagtekens achter de manier waarop. Wij deden hem de suggestie aan de hand in een mail aan ons te laten weten waar wij eventueel de mist in waren gegaan met onze berichtgeving. En dat wij zijn reactie uiteraard zouden publiceren. Of Jacobes daartoe overgaat is nog niet duidelijk. Wel liet hij weten dat hij zou hij laten onderzoeken wat onze artikelen voor consequenties voor hem zouden kunnen hebben en of gerechtelijke vervolging op zijn plaats zou zijn. Ook al omdat hij zich als slachtoffer van De Bode beschouwt en niet als gabber. Böse Menschen haben keine Lieder. Kijken of Jacobes als ie wat is afgekoeld alsnog de juiste toon kan vinden voor een reactie. Stay tuned
woensdag 22 september 2004
De echte oorlogshelden zijn natuurlijk degenen die niet gaan. In de Verenigde Staten zijn er steeds meer jonge mensen die weigeren zich voor het oliekarretje der neoconservatieven te laten spannen. Ze riskeren gevangenisstraf, worden door velen uitgestoten, duiken onder (velen vluchten naar Canada), organiseren zich, duiken soms voor lange tijd onder en leveren elkaar materiële en juridische steun. Kijk hier maar eens!
woensdag 22 september 2004
Ja hoor. Voor mekaar. Volgens De Telegraaf heeft de politie gisteren invallen gedaan bij een Amsterdams advocatenkantoor en in het huis van een aan dat kantoor verbonden bef.
Laat het volgens een trouwe lezer nou gaan om het kantoor van mr. A.E., sorry E.A. Toenbreker en de daar werkzame mr. Evert Hingst. De (ex-?) adviseur van Spic cq. Span John Mieremet en de advocaat van fiscalist Rob Boon*. Hij zou door het OM ervan worden verdacht betrokken te zijn geweest bij het witwassen van avontuurlijke poen. Gek hè, maar dat verwondert ons eigenlijk helemaal net niks. Gezien alle shit die wein deze serie over dat kantoor en Evertje al naar boven hebben getrokken. En er komt meer. U hoort nog van ons. Stay tuned.
* zie “Cantrade revisited” van vrijdag 10 september jongstleden
woensdag 22 september 2004
In dit land wordt protest
opgesloten in stilzwijgen
Zo is het dood
als een deur
Kan alleen van buiten open
dat stilzwijgen,
een ruimtelijke cel
zonder de hardheid
van bewegingsbeperking
Zonder de echtheid
van de muren
Nee, de muren hier
zijn van krantenpapier
en de sleutelbewaarders
hebben de regie
over de nieuwswaarde
Zij zijn redacteuren
in een spreekbuis
die steeds nauwer wordt
en tenslotte alleen nog
door het gaatje laat
wat van bovenaf
in de trechter wordt gestort
In dit land worden woorden
als niet bestaand beschreven,
door de onzichtbare
rode pen met vrijheid gecensureerd
Welk een land van ongekende vrede
dit is!
Welk een land van ongekende vreugde
dit is!
De onderdrukking bestaat uit niets
meer dan niet drukken
Niet horen, niet zien
Het moet een zegen zijn
voor een schrijver
om in ditland te leven
Ja, zo is het
een paradijs voor wie
voor zich zelf schrijft
die de spot van een enkele lezer
verdragen kan
'Lees toch eens
wat een idioot
Die doet alsof er
hier iets te strijden valt'
Ja, dit land
houdt zelfs
van een dwarse schrijver als ik
want ik help de wereld tonen
hoe liberaal dit land is en
hoe groots haar gebaar is
dat hier vrijheid van meningsuiting bestaat!
Joke Kaviaar (zie Benefiet manifestatie Stop Deportaties NU!)
dinsdag 21 september 2004
De invasie van Irak was gebaseerd op het feit dat Saddam beschikte over Massa Vernietigings Wapens, dat hij banden had met Al Quaida en ga zo maar door. Grappig in dit verband is deze website van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, van november 2001: Welk land mist U?
dinsdag 21 september 2004
Op 9 september jl. raakte de zaak rond de adellijke gebroeders Leopold en Maurice Lippens plotseling in een onverwachte stroomversnelling. Toen kreeg namelijk procureur des Konings Michel Bourlet een pas opgedoken, volledige lijst toegeschoven van alle spullen die tijdens het politieonderzoek in de zaak Dutroux her en der in beslag waren genomen. Op die lijst stonden ook anonieme brieven die betrekking hadden op pedofiele activiteiten van respectievelijk de Knokke- en de Fortisbaas. De brieven bleken te corresponderen met de epistels die ooit op de deurmat van de Dutroux-speurders waren gevallen. Als snel kwamen de namen bovendrijven van twee onverlatendie de duimschroeven zouden hebben aangelegd bij de gebroeders Lippens: Viviane Lefèvre en Antoine Vandenbogaert. Beiden geen onbekenden uit het Dutroux-circuit.
Viviane was een habitué in de beruchte kroeg DOLO en ooit gearresteerd wegens het verschaffen van een vals alibi voor een van de oorspronkelijke hoofdverdachten in de zaak rond de moord op Louba Benaissa, Jacques Genevois. Zij bleek daartoe aangezet door de advocaat van zowel de DOLO als van Genevois, mr. Daniel van Bossuyt. Zelf een kindervriend en een goede kennis van Nihoul.
Antoine (Tony) was de uitbater van Régina Louf (getuige X1). Tijdens haar verhoren vertelde de door de Belgische media naar het land van La Fontaine verbannen Régina ondermeer dat Tony haar als jong meisje meenam naar sexparties waar ook de heren Lippens aanwezig waren. De scènes die zich daarbij afspeelden werden volgens haar door Tony gefilmd. En gezien de huidige ontwikkelingen krijgen haar revelaties ineens heel wat meer cachet.
De nieuwe oude lijst vermeldde overigens niet alleen op welke adressen bovengenoemde brieven waren aangetroffen maar ook waar zij zich momenteel moesten bevinden: op een schietbaan van de gendarmerie in Neufchateau. Waar meer files zijn weggestopt als “niet relevant”. Bourlet heeft onmiddellijk na de heuglijke ontdekking de brieven opgevraagd. Dat is nu bijna twee weken geleden. Tijd om de kat de bel aan te binden. Stay tuned.
dinsdag 21 september 2004
Zoals gezegd, de voorzitter van het Kamerclubje dat moet onderzoeken of er grotelijks is gesjoemeld bij de bouw van de HSL en de Betuwelijn onderhoudt warme contacten met AM, dat wij al menig maal onder de voeten hebben gekieteld *. Niet alleen met Hans van Veggel, de nog niet zo lang zittende vice-bestuursvoorzitter van de stenenreus, maar ook met de nog verse voorzitter, Peter Noordanus. Notabene indertijd Adri’s opvolger in het Haagse college van B en W. toen die na een stevig potje intern wapengekletter en een externe bom in zijn slaapkamer uiteindelijk het veld ruimde. Maar niet nadat hijde realisering van zijn prestigieuze paradepaard erdoor had gedrukt: het nieuwe stadhuis. Ontworpen door de inmiddels wereldberoemde Amerikaanse architect Richard Meier. Adri reisde wat af in die tijd. Vooral naar Amerika waar de salonsocialist door Meier werd gecoiffeerd of hij de Aga Khan was. Limousines met alles erop en eraan, een niet zo kinderachtig onderkomen en gesoigneerde vorkjes. Naar latere vileine geruchten willen zou Adri bij een van deze gelegenheden ook een inspectietocht hebben uitgevoerd in een ondeugende uitspanning in New York, die in de Haagse Geleenstraat net zo zou dissoneren als de Gouden Koets tussen een stapel autowrakken. Niet gefinancierd door Meier, maar door een niet nader gespecificeerde Nederlandse stenenstapelaar. Niet meteen roepen dat dat laatste zéker onzin is. Per slot schokten Nederlandse bouwondernemers vorig jaar ook drie ton voor het afscheidsfeestje van wethouder Noordanus. Uit dankbaarheid voor de voortreffelijke samenwerking in het voorafgaande decennium. Zo gaat dat in dat wereldje en daarom is het bijna verbazingwekkend dat nou juist Duivesteijn de aanvoerder van dat Kamerclubje is.
* zie de artikeltjes in de serie Shredder op de Followup-site.
maandag 20 september 2004
Wij ontvingen gisteren weer eens een aardig mailtje om deze serie een beetje nieuw leven in te blazen. Een mailtje dat o.i. voor de zoveelste keer aantoont dat de verklaringen van Regina Louf (getuige X 1) met name in Knokke toch bij heel wat mensen een déjà-entendu veroorzaakte. Onze lezer schreef het volgende: “De oma van mijn vrouw, een echte Knokkenaar, wist zich het volgende te herinneren toen wij naar het programma van Christine X (van RTL geloof ik) zaten te kijken. Christine X, die voorkomt in de pedofilie-zaak, zou door haar tante zijn uitgeleverd. Dit was een Poupaert. Nuzou die dame gedurende de oorlog de vrouw geweest zijn van de oorlogscommissaris en achter het hotel Châlet Tinel een Duits bordeel hebben opengehouden. Oma herkende de dame in kwestie onmiddellijk toen ze op TV kwam.
Burgemeester Lippens is toen hij jong was in opspraak gekomen in Knokke. Hij zou samen met een vriend een meisje hebben aangerand op het Place M’as tu vue. Naderhand zou men de familie betaald hebben om te zwijgen. Dit werd mij uit twee totaal verschillende bronnen gemeld. Een van die bronnen vermeldde ook cocaïneparties. Verder weet ik er niet meer over”.
Lekker hè. Zo maar een paar toefjes historie uit Knokke aan Zee. Kunnen die luitjes van de Fortisbank bij de koffie weer even lekker lullen over de broer van de baas.
maandag 20 september 2004
Best aandoenlijk hoor, al die stramme rakkers op de teevee voorbij te zien komen bij de herdenking van de slag om Arnhem in 1944. Ze weer die parachutesprong te zien maken. Hun verhalen te horen vertellen. Hoe goed ze waren geholpen door de lokale bevolking. Hun intocht in het Gelredome met al die koters op de tribune, die vooraf op school “volledig” waren ingelicht over de heldenmoed van de para’s bij hun poging de Waalbrug en directe omgeving te bezetten. Opdat de later arriverende geallieerde grondtroepen een bruggehoofd konden vormen voor een doorstoot richting Berlijn. En op de laatste dagnatuurlijk de koningin erbij. En prins Charles. Goddank niet in een kilt. Je moet er niet aan denken met die wind. Urenlang pure emotie-teevee. Maar toch misten we wat.
Bijvoorbeeld de vraag aan een veteraan of hij niet verrast was over het onverwachts felle verweer van de Duitsers. Of hij in die tijd graag een mobieltje had gehad om even te vragen waar die godverdomde grondtroepen bleven. Of dat hij nooit heeft gedacht: de hele zooi is verraden. Want dat was operatie Market Garden. Verraden. Vandaar die grote concentratie moffen rond Arnhem toen die geallieerde jongens landden. Verraden door de Nederlandse dubbelspion Christiaan Lindemans, alias King Kong, die een paar weken voor de operatie nog vrolijk rondhobbelde in en rond het onderkomen van prins Bernhard. En amicaal omging met een van diens zogenaamde inlichtingenofficieren, Cas de Graaf. Een makker die hij een jaartje tevoren veilig naar Engeland had gesluisd toen de verzetsgroep waartoe Cas behoorde (CS 6) bijna met wortel en tak was uitgeroeid. Vooral door toedoen van de driedubbelagent Gerrit Reede, die door Cas voor een volbloed Brits agent werd aangezien.
Zouden die kinderen op de tribune van het Gelredome dat allemaal van meester of juf hebben gehoord? Forget it. Zouden die stramme rakkers dat geweten hebben? No way. Jammer, maar het is niet anders. Geschiedenis wordt nu eenmaal zwaar bijgekleurd. Of gewoon vervalst.
zondag 19 september 2004
Stel, je bent directeur van een bank en er passeert een vraag om een lening van zo’n 100 miljoen euro's voor de aankoop van vliegtuigen van een luchtvaartmaatschappij. Niet zomaar een maatschappij maar Air France, waarbij je in de Raad van Commissarissen zit.
Stel, je bent directeur van een bank en er passeert een vraag om een lening van pakweg 21 miljoen euro's van een uitgeversmaatschappij, niet zomaar een, maar waarbij je in de Raad van Commissarissen zit.
Stel, je bent directeur van een bank en er passeert een vraag om een lening van pakweg 35 miljoen euro's voor een mijnbouwonderneming.Niet zomaar een, maar één opgericht door de maatschappij waar je in de Raad van Commissarissen zit.
Stel, je bent de controller van een bank en je zit bij vijf ondernemingen in de Raad van Commissarissen.
Belangenconflict? Parbleu, pas du tout. Het gaat hier immers om niet zomaar een bank, nee het gaat hier om de European Investment Bank. Opgezet met de belastingpenningen van de Europese burgers. Zo gaat dat in die kringen. Kijk het mag wel niet volgens de statuten, maar wie let daar nu op. Het Europees Parlement? Nou, nee. Kijk er was wel een lid van het Europees Parlement dat deze praktijk neersabelde. Maar, gelukkig waren er collega’s die ervoor zorgden dat het desbetreffende rapport veilig werd geamendeerd. Niet voor niets geeft de EIB een jaarlijkse bijdrage aan het pensioenfonds van de parlementsleden. Kijk, in die kringen zal Neel gedijen.
zondag 19 september 2004
Koren op het molentje van Geert. Die ontwikkelingen in Turkije. Komen daar ondanks het nodige verzet voorstellen op tafel om buiten de deur wippen strafbaar te stellen. Met name vrouwenorganisaties aan de Bosporus en wijde omgeving hebben fel geprotesteerd, omdat in de praktijk de vrouwen het haasje zullen zijn. Het riekt naar de normen en waarden die over het algemeen in Moslimlanden worden gehanteerd en die zijn wat ons betreft niet zo gezellig.
Mochten die voorstellen toch tot wet worden verheven dan groeit daarmee de verzameling van stenen des aanstoots die de toelating van Turkije barricadeert niet onaanzienlijk. En Geert zalgniffelen.
In dit licht is ons streven in Irak wat merkwaardig. Mocht dankzij een regen van bommen en granaten en een aantal burgerdoden waar je beroerd van wordt onze democratie in Baghdad worden gevestigd, dan zullen de sjiieten de meerderheid krijgen. Die hebben dezelfde inzichten als die vrolijke baarden in Iran en hun Turkse broeders die wippen outdoors strafbaar willen stellen. Dat wordt vooral voor de vrouwen daar dus terug naar af. En echt niet alleen wat wippen betreft. Je zal Ayaan Hirsi Ali heten en in de VVD-fractie zitten. Hoe rijm je dan het een met het ander? En by the way: hoe doet Geert dat?
zondag 19 september 2004
Bush tekende persoonlijk de order voor het optreden van Osama’s Flying Circus op 11 september 2001. Dat beweert niet een of andere ufoloog maar Stanley Hilton, een van de advocaten van de slachtoffers. Geen op hol geslagen liberal. Integendeel. In een vroeger leven was Hilton stafchef van senator Bob Dole, ooit Republikeins presidentskandidaat, en al sedert zijn studietijd in Chicago een goede kennis van luitjes als Wolfowitz en Feith, die Bush bij de neoconservatieve hand hebben genomen. Hilton zegt zowel over uiterst incriminerende documenten als ooggetuigen te beschikken voor zijn beschuldigingen aan het adres van de president. Inmiddels heeft hijeen proces aanhangig gemaakt tegen Bush en topfiguren van diens regeringsteam. Op beschuldiging van verraad en massamoord.
Die stap kwam niet zo maar uit de lucht vallen. De FBI wist welke richting Hilton’s onderzoek ten behoeve van de slachtoffers uitging en handelde dienovereenkomstig. De advocaat en zijn medewerkers werden stelselmatig belaagd op een manier die wij kennen uit de vele Hollywoodprodukties waarin agenten van deze club een rol spelen. Inbraken, intimidaties etcetera. Daarom besloot Hilton vooruit te verdedigen en een interview weg te geven aan de radiozender Free Voice of America. En de gerechtelijke procedure op gang te brengen. Of Hilton nog een lang leven is beschoren is twijfelachtig.
zaterdag 18 september 2004
We krijgen steeds vaker mail van mensen die ons iets te vertellen hebben. Daar zijn we erg content mee. Soms gaat het om buitengewoon interessante informatie, dan weer om lovende of afkeurende reacties. Tot die laatst categorie behoorden ondermeer de reacties van de heren Melchers en Kool, die ons zelfs advocaten op het dak stuurden om ons te bewegen publicaties over hen van onze websites te halen cq. te rectificeren. Vergeefs. Er zijn ook mensen die ons verwijten dat met name de actueel-site vaak het niveau van een roddelblad heeft. Toegegeven, wij publiceren groen en rijp dwars door elkaaren soms slaan we de plank mis. Maar onze grote voorbeelden van de serieuze pers worden af en toe ook betrapt op lulkoek en worden met enige regelmaat daarvoor op hun vestje gespuugd door de rechter of de raad van de journalistiek. Zijn het daarmee roddelbladen? Nee. En trouwens, hebben roddelbladen per saldo altijd ongelijk? Ook niet.
En dan heb je lezers die het sportief opvatten als je ze in het zonnetje zet. Wij zijn bijvoorbeeld al een tijdje bezig met Jaap de Bode. Op het artikeltje Octopussy aflevering 34 van 10 november 2003 reageerde hij op 20 maart 2004 kort maar krachtig met: “mooi verhaal, waarheid is een beetje anders”. Wel wat laat en jammer genoeg zonder verdere tekst en uitleg, maar toch. Na onze meest recente revelaties over zijn handel en wandel kregen wij gisteren opnieuw een mailtje en opnieuw kort maar krachtig: “ik moet u zeggen, ben onder de indruk”.
Kijk, je kan lullen wat je wil, maar daar hebben wij toch respect voor. Chapeau Jaap. Ondanks alles.
vrijdag 17 september 2004
Waar hebben we het eigenlijk over? Als een jeugdige Islam-aanhanger tegenwoordig Schiphol of de Tweede Kamer filmt, wordt zijn hele huis ondersteboven gehaald. En owee als ie dan ook nog een plattegrond van Artis en omgeving onder zijn bed heeft liggen met wat geïmproviseerde kerstboomverlichting. Dan gaat ie geheid achter het gaas. Maar als een onherkenbare verslaggever van RTL 4 het hele Binnenhof op beeld vastlegt en als schilder vermomd het hele dak van de Tweede Kamer afhobbelt en als een volmaakte Piet door allerlei raampjes gluurt om te zien of hij daar nog een pakje kan dumpen, gebeurter helemaal niks. Jammer dat hij niet als zuster Clivia heeft geprobeerd om bij Jan Peter een catheter aan te leggen. Zou zonder twijfel gelukt zijn. Want al dat geleuter over grotere veiligheid en terrorismebestrijding heeft alleen betrekking op Islamieten. Wat dat betreft is het goed om nog eens terug te denken aan de tijd toen grote Nederlandse bedrijven de hens in gingen en ministeries en Spaanse bankinstellingen er slordig uitzagen na een reeks van echte bomaanslagen. Toen ging het om het echie, maar toen hoorden we niks over Fase Oranje en hadden we nog geen Reichssicherheitshauptamt dat iedereen naar believen kon afleggen. Pas sinds meneer Bush na het uitlezen van een boek over een geit besloot dat de Islamieten de nieuwe communisten zijn horen we dagelijks dat geouwehoer over terrorisme en zijn we de boel in het Midden-Oosten gaan platgooien. En dat die a-culturele, vrouwen koeienerende baardapen zich dan met alle middelen verdedigen nemen we ze vervolgens ernstig kwalijk. Jezus, Mohammed, waar zijn we eigenlijk mee bezig?
vrijdag 17 september 2004
Met de regelmaat van de klok toont dit ochtendblad waar het staat. Ook vandaag weer. Op de voorpagina prijkt het artikel “Prijzenoorlog laait op tussen supermarkten”. De laatste regel luidt: “De prijzenslag heeft de branche meer dan een half miljard euro gekost..”
Twee keer lezen, dan dringt het door. Het heeft de consument dus geen half miljard euro opgeleverd. Nee, het heeft de bedrijven dat gekost. Dezelfde bedrijven die jarenlang te hoge prijzen in rekening brachten om hun binnen en buitenlandse expansie te financieren. Goedkoper via de beurs van de klant dan via de beurs van het kapitaal. Maar ja watkun je anders verwachten van een soort kloon van het AD: liberaal autoritair.
Ga zo door.
vrijdag 17 september 2004
Vandaag en morgen worden in Leuven de dossiers van de nieuwe Europese Commissieleden onder leiding van José Manuel Barroso nog eens flink door de vleesmolen gehaald om te zien of er fatsoenlijk gehakt uit komt. Ook dat van onze Neel, de mededingingscommissaris. Of alles erin zit is de vraag. Hoe zit het bijvoorbeeld met Locogate? Een affaire die begin 1995 voor nogal wat heisa zorgde in Parijs en aan de boorden van de Hofvijver. Een geheugensteuntje: Op 13 januari 1989 legde de nog niet geprivatiseerde NS een investeringsvoorstel voor aan de minister van Verkeer en Waterstaat. Dat wasde toen nog als Smit-Kroes (ook wel Pitspoes) door het leven gaande VVD-er pur sang Neel. Het voorstel had betrekking op de aanschaf van 38 locomotieven uit de 1600-serie van het Franse bedrijf GEC Alsthom waarmee de NS op dat moment al 35 jaar was getrouwd. Er moest nog wel wat gesteggeld worden over de afleveringsdatum. En over de prijs, want de NS wilde wat aanpassingen. De locs werden daarmee wel wat duurder, maar een kniesoor die daarover mekkert.
Op 24 juli van dat jaar gaf de inmiddels via een door VVD-conducteur Joris Voorhoeve veroorzaakte clash rond het reiskostenforfait op démissionair spoor geraakte Neel haar fiat. Op 18 augustus tekenden de NS en GEC Alsthom de bijbehorende “letter of intent”. In december 1990 volgde de echte bestelling. Clean shaven zou je zeggen. Maar wat gebeurde er op 5 october 1989, toen het tweede kabinet-Lubbers op zijn laatste benen liep en Neel zich in de startblokken begaf voor de jacht op een leuke verzameling commissariaten?* Vanuit het hoofdkantoor van GEC Alsthom werd langs bancaire weg 2,9 miljoen francs overgemaakt naar de Panamese papieren onderneming Urban Consulting Corporation. Op 1 maart 1990 gevolgd door 3,5 miljoen francs naar Henley Commerciale, eveneens in Panama. In de boekhouding van GEC Alsthom werd vermeld: “Onze honoraria voor adviezen met betrekking tot de transactie van 38 locomotieven voor de Nederlandse Spoorwegen”. Verder niks. Noch wie er zich achter de twee Panamese frontstores schuilhielden, noch waar die adviezen betrekking op hadden.
Er was dus ruim 6 miljoen francs betaald en die vormden 1 procent van het totaalbedrag van de NS-order. De een noemt het een normale commissie, de ander smeergeld. Maar hoe je er ook tegenaan kijkt, het blijft op zijn minst vreemd dat de twee betalingen moesten worden overgemaakt naar twee schijnfirma’s in Panama.
In maart 1995 werd de bom tot ontploffing gebracht door het Franse blad Libération. Er kwam een onderzoek op gang onder leiding van de als uiterst doortastend bekend staande rechter Renaud van Ruymbeke. Maar al binnen een maand concentreerde deze zich op een een derde betaling van GEC Alsthom die te maken had met een bestelling van trams door de gemeente Nantes. De andere kwestie liet hij over aan de Nederlandse Justitie. Maar die zag niet veel heil in een antecedentenonderzoek naar Urban Consulting Corporation en Henley Commerciale. Toenmalig minister van Justitie Winnie Sorgdrager cremeerde de affaire en de leden van Staten-Generaal deden waar ze altijd goed in zijn geweest: ze hieven het glas, ze deden een plas en lieten de zaak voor wat ze was. Santé.
* Ondermeer van de firma Newtron waar figuren als Willem Smit, Frits Salomonson, Adri Strating, Berry van den Brink, Nina Aka later Brink en Peter Barend de Ridder een eigen interpretatie ontwikkelden over mijn en dijn.
donderdag 16 september 2004
Er zijn nogal wat mensen die denken dat wij unverfroren het ijs van één nacht opstappen om snel te kunnen scoren. Is niet zo. Soms zetten we informatie op een zacht pitje en wachten op een goede gelegenheid om de boel op scherp te zetten. Zo ook met een brief van 13 juli 2004. De tekst ervan luidde alsvolgt:
“New World is een organisatie die voor mensen investeringen heeft verzorgd in een sinaasappel-plantage. Die meneer De Bode is zeer geïnteresseerd in dit project. Persoonlijk, maar dat is een mening, denk ik dat deze methode erg bruikbaar is om donker gekleurd geldop een makkelijke manier wit te wassen. De structuur van de zaak is alsvolgt:
Een verkooporganisatie in Nederland (NWP). Die is gekoppeld aan een stichting in Nederland (Vicus). Op haar beurt weer verbonden met een stichting in Costa Rica (Wiedes). Daarboven hangt de BV/werkmaatschappij GTN (Gruppa Terra Nuevas agrondisement). En daarboven zit dan nog de holding Heimdaal. Een uitstekende constructie om gekleurd geld naar toe te laten vloeien en weer als wit rendement in Nederland te laten terugkeren. Bovendien is er in Costa Rica belasting betaald die zeer laag zal zijn in verhouding met Nederland. Volgens de Nederlandse wetgeving mag men nooit tweemaal belasting betalen over dezelfde inkomsten. Makkelijk toch? En anders laat de heer De Bode het eerst nog wel in een ander land uitbetalen. Bijvoorbeeld in Luxemburg. Denk hierbij aan Penny Holding Internationaldie door een stromannetje ter plaatse wordt beheerd ...
Bij dit verhaal laten we verder nog maar even buiten beschouwing dat Costa Rica en Colombia zeer geaccepteerde handelspartners zijn. Wij hoeven u waarschijnlijk niet uit te leggen waar wij op doelen. Ook had NWP in het verleden nog wat aanspraken liggen op het inmiddels befaamde vliegveld Laarbruch, net over de grens in Duitsland. U weet hier zeker vast nog meer van dan wij (zie eerdere vermeldingen in Octopussy).
Bovendien verkeert New World Products juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer. Er was destijds door New World Products een overeenkomst gesloten dat zij een of ander hotel van de heer De Bode in Duitsland aan zouden kopen. Doordat er niet geleverd kon worden wat er gevraagd werd heeft New World de geldstroom om het af te betalen gestaakt. Met als gevolg dat de heer De Bode door advocatenkantoor Houtsmuller en Boitelle beslag heeft laten leggen op de stichting. Op deze manier zijn alle geldstromen, met name de rendementsbetalingen naar klanten, stil komen te liggen. Dit heeft als gevolg gehad dat de investeerders en tussenpersonen in opstand zijn gekomen, omdat achteraf bleek dat de gronden niet op de juiste plaats waren gesitueerd.
De heer De Bode is zich ermee gaan bemoeien om ervoor te zorgen dat de klanten wel weer rendement zouden krijgen uitgekeerd en dat het bovenliggende bedrijf in Costa Rica niet failliet zou gaan. Erg nobel, maar ik denk persoonlijk dat deze meneer andere interesses heeft dan Sinterklaas spelen. Bovendien is hij de veroorzaker van het hele gebeuren.
Om u een indicatie te geven over welke orde van grootte wij praten: Er is een investering gedaan door mensen van ongeveer 31 miljoen euro, die volgens meneer De Bode niets meer waard zou zijn. Alleen als zij zich ermee zouden bemoeien hadden de investeerders nog een kans dat zij 25 procent van het geïnvesteerde geld retour zouden krijgen. Toch aardig als men weet dat de intrinsieke waarde van de gronden 20 miljoen euro moet zijn. Bovendien is dit dan een koopje toch? U laat de investeerders per hoofd nog even 3500 euro bijbetalen, oftewel zo’n 2,2 miljoen.
Dit idee wordt met name zeer graag gesteund door de heer Manuel Suurs, directeur van het adviesbureau Elsuvest in Den Bosch cq. Vught. Het frappante van het hele verhaal is dat de heer Suurs niet eens de Nederlandse nationaliteit heeft. Naar ons beste weten inmiddels de Griekse. Daarnaast is hij zeker niet meer woonachtig in Nederland, maar in België. Hierdoor is hij ook totaal onvindbaar in bepaalde boeken. Bovendien maakt de heer Suurs maar al te graag leuke snoepreisjes op “eigen” kosten naar de gronden in Costa Rica en wil hij “stromannetje” worden. Met alle gronden op naam van Fecundo waar hij momenteel zo hard mee bezig is. Naar eigen zeggen doet hij dit allemaal belangeloos voor de investeerders, maar wie de heer Suurs ooit persoonlijk ontmoet heeft zal hier zeker een ander gevoel bij hebben gekregen. Een man met een enorm hoog “Ikke en de rest kan..."-gevoel.
Indien de investeerders niet met het eerder genoemde plannetje accoord gaan dan is de opbrengst van het contract absoluut nul komma nul. Er moet aan de klanten worden teruggegeven 8 miljoen minus 2,2 miljoen. Een kleine zes miljoen voor grond die 20 miljoen waard is. Wie wil dat niet?
NWP was een florerend bedrijf dat nu gewoon in een vijandige overname zit. Bovendien wordt er niet geschroomd om deze of gene af en toe behoorlijk bang te maken. Gek genoeg sluit iedereen zijn ogen hiervoor en kijkt niet verder dan zijn neus lang is. Of heeft het te maken met terechte angst voor wat vrindjes van de heer De Bode?
Inmiddels zijn diverse hooggeplaatste instanties, die niet gereageerd hebben, met vakantie en kunnen de heer De Bode en zijn kornuiten vrijuit hun spelletje spelen. Als dit zomaar kan gebeuren dan is dat toch wel Nederland op zijn smalst. We zien het allemaal gebeuren en we zeggen lekker niets, want het zou wel eens...”.
Lekker briefje hè? Daar kunnen we nog wel even verder mee. Stay tuned.
woensdag 15 september 2004
In de vorige aflevering maakten wij al melding van de twee strategische steunpunten waarover Jaap de Bode in Nederland beschikte: Bilthoven (Julianalaan 4) en Tiel (Bellstraat 3). Daar blijkt onze Sun- en gelukzoeker een aardig kluitje BV's te hebben gegroepeerd. Al dan niet in staat van oprichting of ontbinding. Zoals bijvoorbeeld Alber Facilities en V & F Systems, beiden vallend onder Penny International BV trustmanagement. Voor de leken onder ons lezers: "trust" is in dit verband zeker geen equivalent voor ons woord "vertrouwen". Ook al omdat deze Penny Serenade niet alleen weerklinkt op het adres Hoogoorddreef 9 in Amsterdam, maarook in de Rue Guillaume Kroll nummer 3 in Luxemburg. En Luxemburg... u weet het.
Verder vinden we in Jaap's verzameling nog bedrijfjes terug als V & F Finance, V & F Real Estate en V & F Insurance. Die laatste firma is ook even lachen. Die doet namelijk ondermeer in dijkdoorbraakverzekeringen. Dat zal i.c. wel betekenen dat de aangesloten cliënten bij hoog water een paar zandzakken voor de deur krijgen. Verrassend is ook om de onderneming Jacht Lease in De Bode's boedel terug te vinden. Dat roept levendige herinneringen op aan zijn andere avonturen met de snelle schuiten van Johan ten Haak, wiens leven in de afgelopen jaren ook niet echt hosanna is geweest *. Maar voor Jaap gaat blijkbaar geen zee te hoog. Sedert maart van dit jaar is onze nijvere schipper naast God namelijk ook nog voorzitter van de Vereniging van Investeerders Fecundo. Hoe is het mogelijk zou je zeggen.
In juni van dit jaar werden zo'n 800 goedgelovige beleggers verrast met het faillissement van New World Companies (NWC). Een club die ooit brood zag in het uitbaten van citrusplantages in Costa Rica **. Het spul ging met veel geraas ten onder en liet een gat van 10 miljoen achter. Willen de investeerders nog wat terugzien van hun poen dan adviseert Jaap ze om lid te worden van zijn vereniging voor het luttele bedrag van 3500 euro. Eén van de medebestuurders van Fecundo is L.K., een oud medewerker van NWC en de huidige financiële man van Jaap's netwerk. Een oud-collega van K. bij NWC is Jacques van Wijk. Ja, dat is dezelfde Sjakie die een rol speelde bij de overname van dat hotel in Winterberg - Hoheleye. Je zal je hebben aangesloten bij Fecundo. Hoe bedoel je zandzakken voor de deur? Stay tuned.
* Zie vooral de afleveringen 12 en 13 van deze serie "Octopussy" op de followupsite, de plek waar al onze vervolgverhalen te vinden zijn.
** Hierbij denk je onwillekeurig terug aan de kunstjes van Hugo Krop in datzelfde land. Zie daarvoor de serie "hardhout met een luchtje" op de Followup-site.
dinsdag 14 september 2004
Het lijkt op een oude religieuze traditie, maar niets is minder waar. In de Duitse supermarktketen Lidl moesten vrouwen tot voor kort een hoofdband dragen tijdens hun menstruatieperiode. Het doel van het opmerkelijke kledingstuk was de filiaalleiding duidelijkheid te verschaffen over welke medewerkers ongesteld waren. Die vrouwen mochten namelijk een onbeperkt aantal sanitaire pauzes nemen. Andere werknemers bij Lidl mogen alleen tijdens de officiële lunchpauze naar het toilet. De discounter doet er alles aan om de kosten en prijzen zo laag mogelijk te houden. Door medewerkers zo weinig mogelijk naar het toilet te laten gaan, besparen ze geld en wordenwachtrijen voor de kassa beperkt. Na satirische artikelen in de Tsjechische pers en met name felle protesten van concurrerende discounters als Plus, Penny, Norma en Globus heeft Lidl nu besloten de hoofdband af te schaffen. Dat meldt het Duitse vakblad Lebensmittelzeitung. De affaire heeft tot grote spanningen geleid tussen de leiding van de Duitse en Tsjechische
afdelingen van Lidl. Of ongestelde medewerksters nu nog steeds onbeperkt mogen plassen is niet bekend. Lidl praat principieel niet met de pers en weigert ook commentaar te geven op deze kwestie.
dinsdag 14 september 2004
Dagblad Trouw, u weet wel "misschien wel de beste krant van Nederland", in ieder geval de duurste en de dunste, opende vandaag, dinsdag 14 september met als "wereldnieuws" de nieuwe reclamecampagne van Philips; 'Sen(seo) and Simplicity(zal wel iets met die nieuwe strijkbout te maken hebben). Geschreven door de afdeling Marketing. Op de pagina's 3, 5, 7 en 9 komt de (gereformeerde) aap echter uit de mouw; vier full-colouradvertenties van Philips om de miserabele advertentieinkomsten van Trouw wat op te krikken! Gelukkig zijn de advertenties heel beroerd gedrukt en geven ze heel sterk
een jaren vijftig gevoel weer. Zo van "Philips, eris geen betere".
Boeiend om te zien hoe de advertentie-afdeling zich meester maakt van de voorpagina.
Trouw, misschien wel de meest commerciële krant van nederland. Eens even kijken hoe de andere bladen van het APAXconcern hebben gereageerd? De Volkskrant heeft het nieuws over Philips, in positieve zin, ook op de voorpagina. Echter wat bescheidener dan Trouw, en inderdaad ook op 3, 5, 7 en 9 de bekende full-colours van Frits. Het AD echter heeft ook een stukje op de voorpagina, echter nogal zuur. En wat blijkt, geen advertenties van ome Frits! Is de hoofdredactie ingeruild voor de afdeling Boekhouding?
dinsdag 14 september 2004
Naar aanleiding van aflevering 5 van onze serie Showbusiness over de perikelen rond AM-toppief Hans van Veggel en zijn jonge vriend Coen van Oostrom van OVG ontvingen wij een alleraardigst mailtje van een trouwe lezer. Die meldde ons dat Hansepans eind jaren tachtig regelmatig een vorkje prikte met de toen nog als eenvoudig Haagse wethouder van Stadsvernieuwing door het leven stappende Adri Duivesteijn. Wij hebben in het verleden al menigmaal erop gewezen dat zulke gezellige prikpartijen à deux nooit plaatsvinden zonder dat beide smikkelaars daar baat bij denken te hebben. Zo ook in het geval van Hans en Adri, diein ieder geval wist wat lekker was omdat hij zijn bloemrijke carrière ooit startte als kok. De carrière van de inmiddels zeer gevuld geraakte stenenboer Van Veggel was toen nog maar net op weg naar de eerste etage en Adri was druk bezig met de aanbesteding van een nieuw stadhuis. Of de ene prik te maken had met de andere prik is niet zeker, maar met dat nieuwe stadhuis was wel iets fishy aan de hand.
De gemeente Den Haag was in die periode een artikel 12 gemeente. Had niks te maken met een of andere sectarische geloofsafwijking maar wel met de deplorabele staat waarin de gemeentekas zich bevond. Elk duppie moest twee keer worden omgedraaid voor het werd uitgegeven en als dat gebeurde keek het ministerie van Financiën over de magere Haagse schouder mee. Vooral bij het gemeentelijk grondbedrijf was een financieel gat gevallen waar bij wijze van spreken een TGV in paste. Het gemeentebestuur leek een bui met zeer zware windstoten tegemoet te gaan en de term “wanbeheer” ritselde door de gangen van het oude stadhuis aan de Groenmarkt. Iemand moet een list hebben verzonnen bij het lezen van Tom Poes en het geheim van het nevelmoeras bij het schaarse licht van zijn bedlampje. Er werd plotseling besloten een nieuw stadhuis te laten bouwen en op de plek van het oude exemplaar luxe woningen te laten optrekken. Zo konden de tekorten van het grondbedrijf kunstig worden weggemoffeld achter de investeringskosten van het nieuwe stadhuis. Desondanks ontstond over het hele project binnen Adri’s Partij van de Arbeid de nodige heisa en een aantal figuren verdween van het politieke toneel. Zo ook Adri Duivesteijn, zij het maar kort. Hij is nu zelfs hoofd van de Kamercommissie die het gesjoemel van bouwbedrijven bij de HSL en de Betuwelijn onderzoekt. Het kan raar lopen in de wereld. Heel raar. Stay tuned.
dinsdag 14 september 2004
Na keurig in de hoek van de ring te zijn verzorgd met een spons en een wapperende handdoek tijd voor de tweede ronde versus Jaap de Bode. De man die ooit deze serie kwam binnenvaren als kompaan van de IJmuidense Sunseeker-handelaar en witwasser Johan ter Haak uit de entourage van Willem Endstra. Zoals gezegd nam Jaap in 2003 de Bude van Dagistan Dalkiran in Winterberg-Hoheleye over met hulp van een paar zakenpartners: Wouter Klaassen en Jacobes Govert van Wijk. Nog voor hij de deur van Jaapie’s nieuwe etablissement op 5 oktober 2003 weer kon openzwaaien kreeg exploitant Van Wijk aleen surprise te verwerken. Hij kreeg een rekeningetje van 285.000 euro onder zijn neus geduwd. Afkomstig van de firma Tijs Blom Beheer. Tijs claimde dat bedragje voor de geweldige inspanningen die hij zich zou hebben getroost in de bemiddelingssfeer rond de hotel-deal. Wist Van Wijk dat Tijs een dolende ridder was die in 2002 zijn kasteel in Almere was kwijtgeraakt nadat de RABO-bank de geldkraan had dichtgedraaid en een poging van de Uithoornse BV Promcastle om via een bankgarantie uit Bakoe het tij te keren was vastgelopen in Saoedisch drijfzand?* En dat Jaap de Bode een oude gabber van Tijs Blom was? Dat moet haast wel.
Hoe dit ook zij, aanvankelijk leek alles op skaterolletjes te verlopen. Er werd stevig getimmerd aan het interieur van het hotel en iedereen -inclusief het personeel- werd keurig betaald. Behalve dan voormalig uitbater Dalkiran die zich na een paar maanden vrijwel dagelijks aan de balie meldde met een Turkse knokploeg om even de drie tonnetjes op te eisen die hij nog tegoed had. Vergeefs. Plotseling bleek de Hollandse soepkip kaler te zijn dan iedereen had gedacht. En aan een kale kip valt geen eer te behalen. Zeker niet als ie druk kakelend de benen neemt. Jaap trok zich terug achter zijn strategische steunpunten in Bilthoven en Tiel om zich te laten verzorgen door zijn vriendin Joyce en te broeden op nieuwe initiatieven. Stay tuned.
* Voor dat laatste zie op de Followup-site vooral aflevering 18 uit de serie “Shady” waarin de voormalige Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk de hoofdrol vervult. De andere -honderd- delen van "octopussy" staan hier.
maandag 13 september 2004
Soms moet je zo lang vissen voor je een story boven water hebt dat je op het laatst je hengel voor een zuurstok aanziet. Neem nou bijvoorbeeld dit verhaal over AM-baasje Hans van Veggel en zijn jonge kornuit Coen van Oostrom van OVG. Hier en daar hebben we wel een gup gevangen, maar maak daar maar eens een frisse brasem van. Goed, nieuwe poging.
Ergens in het niet zo verre verleden wilde Coentje wat kleien aan een nieuw project. Maar hij had wat te weinig cash. Hans was een goeie gabber en leende hem een stel meloenen. Die moesten natuurlijk welop een redelijke termijn worden terugbetaald en dat bleek in de praktijk wat problemen op te leveren. Wij schreven het al: de twee boys bedachten een list. Coentje werd voorgedragen voor een postje in de Raad van Bestuur van AM en uit de te verwachten bonussen zou die dan Hans kunnen terugbetalen. Edoch, voor dat kunstje werd door andere topjongens van AM een little stick gestoken. Dus moest er iets nieuws worden verzonnen.
Een beetje uit de blue sky liet de stenenvereniging van Elco Brinkman onlangs plotseling weten dat ze ging beleggen in bestaande objecten. Nou, komt dat effe goed uit. Coentje zou namelijk aan meneer Opstelten, de Dickerdak van Rotjeknor, een tijdje geleden al hebben gevraagd of ie een leuk stukje grond mocht overnemen voor het optrekken van een hoop stenen. Waarschijnlijk ten behoeve van de plaatselijke UWV, die momenteel wat brokkelig is gehuisvest. Als alles eenmaal over de Bühne is gegaan doet Coentje vervolgens die hoop stenen (inclusief de huurder) over aan AM voor een prijs die een aantal meloenen hoger ligt dan het bedrag waar Duivesteijn op uit zou komen. Dan kan Coen die meloenen weer doorschuiven naar Hans en is iedereen blij.
Weer een gup? Of hebben we nu een brasem te pakken? Het wordt tijd onze vangst eens over te dragen aan professionals. Van het Rotterdams Dagblad of zo. Of een of andere visliefhebber in de Raad. Want wij kunnen zo langzamerhand geen dobber meer zien.
zaterdag 11 september 2004
Zoals gezegd, met Hakki Yaman Namli kan je lachen. Zo werd hij op verzoek van Interpol op 23 maart 2001 in de op het oog keurige kraag gevat op het vliegveld van Sofia. Het ging om een fraude die op 29 juni 1992 was gepleegd in het Belgische Hasselt. Lekker vlot dus.
Namli had bij die gelegenheid met valse documenten Belgische staatseigendommen verpatst aan derden en dat mag niet. De opbrengst van de truc was grotendeels weggefietst naar de First Merchant Bank op Noord-Cyprus waarvan Namli niet alleen directeur was, maar ook grootaandeelhouder via een paar frontstores in Ierland ende Virgin Islands. Op 27 april ontmoette een stel Belgische rogatoire jongens en Namli elkaar in een Bulgaarse petoet in de aanwezigheid van een paar oortjes van de lokale geheimedienst. De Turkse magiër toverde een tiental documenten uit zijn hoge tulband alsmede een verklaring waaruit bleek dat hij volledig bereid was als kroongetuige op te treden. Nou, dat vonden die Belgen geen gek aanbod. Er werd wat gefoezeld met de Bulgaarse autoriteiten en Namli kon dezelfde dag nog wat frissere lucht opsnorkelen. Tot verrassing van de Bulgaarse en Belgische autoriteiten stapte onze Turkse lachzak echter niet op een vliegtuig naar Brussel, maar verdween in thin air. En de verrassing werd nog groter toen bleek dat ook Italiaanse collega’s naar hem op zoek waren voor een gevalletje witwas van 50 miljoen mafiapegels. Toen Namli uit de thin air op aarde terugkeerde werd hij voor dat geval alsnog door de Turkse politie tijdelijk achter het gaas gedraaid, maar hij werd niet aan Italië uitgeleverd vanwege een paar technische meningsverschillen. Heb je wel eens.
Overigens was de arrestatie in Sofia in 2001 niet alleen maar een dijenkletser, goed voor het oppeppen van de stemming tijdens een familiereünie. In de daaraan voorafgaande periode was Namli namelijk al zes keer in Sofia geweest voor de overname van de Balkanska Universalna Banka en een casino. Beide ondernemingen waren eigendom geweest van de niet zo deftige Bulgaarse zakenman Vasil Ninov. Die had op een onbewaakt ogenblik zijn beide geldwinkels leeggehaald en was vervolgens naar Spanje verhuisd. Er zijn slechtere dingen te verzinnen. Omdat hij onverwacht werd ingehaald door zijn Belgische verleden slaagde onze Turkse vriend er niet in om Ninov’s nalatenschap over te nemen, maar elders sloeg hij op dit hobbelige terrein wel degelijk zijn slag. Stay tuned.
vrijdag 10 september 2004
We moeten het eerlijk bekennen. Tot voor kort hadden wij nooit gehoord van het maandelijks in Eindhoven en omstreken verschijnende “Soeps”. Maar het luxe uitziende en gratis verspreide regionale magazine mag er zijn. De redactie heeft een hekel aan hokjes en “hanteert een scherpe tong, ongewone invalshoeken, rebelse meningen, serieuze ondertonen en hier en daar een vette knipoog”. Ook de ingezonden brieven-rubriek vertoont deze eigenschappen. Zo werden wij geattendeerd op een briefje van ene Alex (naam bekend bij de redactie van Soeps) in het begin deze maand verschenen septembernummer dat er niet om loog. Hij schreef onderhet kopje “Valselijk beschuldigd” het volgende:
Reactie op de Top 100.
Met groot plezier las ik dat jullie Henk Krol hebben geplaatst in de Top 100. Hij zal zeer in zijn nopjes zijn met de 28ste plaats. Jullie schrijven: “Hij zat er flink naast in de affaire rond het Anne Frankplantsoen. Het valselijk beschuldigen van een topambtenaar van het Ministerie van Justitie kost hem toch weer een paar plaatsjes”.
Inmiddels ben ik afgestudeerd, maar in de periode dat het speelde was ik als “werkstudent” af en toe aanwezig in het plantsoen. Ik kwam er op de eerste plaats voor mijn eigen plezier, maar ontdekte dat ik er ook makkelijk een zakcentje bij kon bijverdienen. Dat is de reden waarom ik er meermaals heb kunnen constateren dat mr. Joris Demmink er een vast bezoeker was. Hij liet zich meestal rijden in een BMW van het Ministerie. Ik heb zelfs ooit kennisgemaakt met de chauffeur. Een man van wie ik de naam nooit zal vergeten: Mosterd.
Ik was dan ook een van de vele anonieme bronnen van Krol. De kwestie zit nu in de doofpot, maar schrijf niet dat Krol Demmink valselijk zou hebben beschuldigd. Hij kon zijn beweringen misschien niet hard maken. Maar dat is iets heel anders.
Alex.
Of de voltallige redactie van Soeps nu wordt afgeluisterd kunnen we nog niet met zekerheid zeggen. Maar de kans is niet ondenkbaar.
vrijdag 10 september 2004
Portverdorie. De Nederlandse Vereniging van Journalisten heeft protest aangetekend. Jawel. En het Genootschap van Hoofdredacteuren ook. Ze vinden het namelijk verontrustend dat John van den Heuvel, crimebuster van De Telegraaf en Beau’s babbelbox, door jongens van Justitie is afgeluisterd. Dat deden die jongens omdat Johnny-boy in contact stond met een bron op Curacao die het nodige wist te vertellen over de moordpartij onder leden van de brommerclub de Nomads in het Limburgse Oirbeek. De werkgever van Van den Heuvel toonde zich “verontwaardigd en verbaasd”. Dat laatste is wat ons betreft wat vreemd. Sinds het optreden van Osama’s FlyingCircus op Manhattan zijn onder het mom van terroristenbestrijding allerlei stringente regelingen die de privacy moeten beschermen met gejuich en instemming van diezelfde Telegraaf op de vuilnishoop gemieterd. Als een van je coryfeeën dan plotseling blijkt te zijn afgeluisterd (overigens niet voor het eerst) moet je ook niet piepen.
Dat wil niet zeggen dat wij het niet ernstig vinden dat een journalist wordt afgelegd door justitiële woelmuizen als een of andere beftekkel van het OM denkt dat die journalist misschien wel over leuke informatie of informanten beschikt. Zelfs een kleuter kan bedenken wat dat voor gevolgen kan hebben. Het vertrouwelijke contact tussen een informant en een journalist gaat ermee naar de Filistijnen. Met name onderzoekjournalistiek -voor zover die in Nederland nog bestaat- komt met dit soort inmiddels wettelijk getolereerde praktijken op de nominatie te staan voor bijschrijving in het rijtje van uitgestorven democratische verworvenheden. Hoe dit in godesnaam zo geruisloos door de Tweede Kamer is geloodst zou een leuk onderwerp zijn om journalistiek nog eens na te vlooien. Maar bij wie moet je daarvoor aankloppen? Tweede Kamerleden zijn ook burgers en die kunnen in principe nu worden afgeluisterd door het Reichssicherheitshauptamt van het duo Donner-Remkes. Ter verdediging van onze vrijheid en democratie. Operatie geslaagd, patiënt overleden.
vrijdag 10 september 2004
De tijd heet geen Ivan maar giert wel degelijk voort als een orkaan. Op 17 juni 2000 publiceerden wij op de site van de Morgenster het artikel “Retourtje Cantrade”. Dat ging ondermeer over de rol die deze door de Nederlanders Gerrit en Dirk van Riemsdijk bestierde Zwitserse bank had gespeeld bij het wegsluizen van 17,5 miljoen piek met een luchtje. De poen was uit de voorraad van de Femisbank gewurmd vlak voor die geldzak begin 1991 omviel en zou tot de tegoeden van de Surinaamse rijsthandelaar Shyam Guptar hebben behoord. Veel later vernamen wij dat demeloenen onderdeel uitmaakten van de avontuurlijke verworvenheden van Henk Rommie. De momenteel nog steeds in een Spaanse prisión verblijvende handelaar in roesmiddelen, die mogelijk een tijdje in de VS mag gaan brommen, tenzij andere belangen een te hoge barrière vormen voor de uitlevering.
Hoe dit zij, een van de betrokkenen bij deze simsalabim was de fiscalist Rob Boon. In die tijd heldentenor in het koor van Deloitte & Touche. Hij zou vijf procent van het totaalbedrag krijgen als de 17,5 miljoen buiten de greep van die geblindeerde mevrouw zou blijven. Maar dat lukte niet en Robbie belandde achter het gaas. Na zijn penitentie hervatte hij zijn oude activiteiten vanuit Amstelveen en Driehuis. De schoorsteen moet roken. Maar de signalen die meekringelden trokken blijkbaar opnieuw de aandacht van luitjes die speciale moeilijkheden verwachten bij het invullen van hun belastingbiljet. Zo zou Rob zijn kennis van deze materie hebben gebruikt om de in 2003 na een bezoek aan de Chinees in Amstelveen van het leven beroofde Cor van Hout uit de fiscale wind te houden. Sinds wanneer was bij het ter perse gaan van dit artikel nog niet bekend. Maar we kunnen ons toch niet voorstellen dat dat vóór Robbie’s downfall was. In die jaren hield Van Hout zich namelijk de belastinginspecteur van het lijf door de aanslagen die bij hem op de deurmat in de Deurloostraat vielen terug te zenden met de tekst “woont hier niet”. En daar heb je de adviezen van een geklofte fiscalist als Rob Boon niet voor nodig.
De voormalige medevennoot van Deloitte & Touche had mogelijk nòg een interessante clïënt: Willem Endstra.
Dat was de reden voor Justitie om een paar dagen geleden zich onaangekondigd entree te verschaffen tot Boon’s werk- en woonplekken en wat spulletjes in beslag te nemen. Uiteraard riep hij de hulp in van een advocaat. En laat dat nou net mr. Evert Hingst wezen. Van het kantoor van mr. E.A., pardon A.E. Toenbreker. Dezelfde Evert die bijvoorbeeld John Mieremet van boekhoudkundige adviezen voorzag. Toeval? Bestaat niet. Onder-en bovenwereld? Eigenlijk ook niet. Het gaat bij deze heren om de vette poen. En hoe die verdiend wordt is in wezen niet zo interessant. Je zal in een rolstoel zitten. Of in een verpleeghuis.
donderdag 9 september 2004
In november 1999 kocht bedrijvendokter Joep van den Nieuwenhuyzen op een veiling het Arubaanse golfterrein Tierra del Sol van de Sun/Satcom-combinatie voor 18 miljoen dollar. Je zal zo’n dokter hebben, want de reële waarde werd geschat op 47 miljoen dollar. Overigens was de patiënt die moest bloeden ook niet van al te beste huize. Sun/Satcom stond op papier namelijk onder leiding van Joost Taverne. Ook al een (ex-) arts, maar dan een echte. Joost fungeert namelijk vaak als schild van aartszwendelaar Robert Jan Doorn, die vrij recent nog op Curacao bijna was ontvoerd door niet al te vrolijke Colombiaanse typesvanwege een financieel verschil van mening. Joep had een jaar voor de koop uit al eens wat cash in Tierra del Sol gestoken, maar de putjes bleken bodemloos te zijn. Die transactie werd over de bunker gedrived via RDM Technology Holdings. Zonder bankgarantie van Willem Scholten.
Joep moest naast die 18 miljoen ook nog 6 miljoen piek aan overdrachtsbelasting betalen en nog een slordige tien miljoen aan achterstallige erfpacht. En over dat laatste bedragje wordt nog steeds zwaar gesteggeld. Want Joep vindt dat die achterstallige erfpacht niet op zijn bord thuishoort en de huidige Arubaanse regering wel. De jarenlange discussie daarover is in een stroomversnelling terechtgekomen nu Joep graag voortgang wil maken met een aanpalend luxe villa-project, Miramar. Met de vorige Arubaanse regering waren wel leuke afspraken gemaakt over die erfpachtkwestie, maar die club was op dat moment demissionair en kon volgens het huidige kabinet geen besluiten daarover nemen. Om het als zeer belangrijk voor de locale economie beschouwde Miramar-project niet uit zijn voegen te trekken, is premier Oduber van plan Joep toch groen licht te geven. Mits die in ieder geval 1 miljoen florins ophoest. Over die erfpacht moet in de nabije toekomst dan maar weer verder worden geouwehoerd. Wat is dat toch met die zakenlui? Als wij een stofzuiger kopen of een roomklopper en we betalen niet dan staat er in no time een deurwaarder met zijn neus tegen het raam. Maar bij luitjes als Joep schijnt dat toch anders te gaan. Misschien moeten wij ook maar eens een dokter raadplegen. Of een demissionaire regering. Of nog beter: een havendirecteur.
donderdag 9 september 2004
Hoe lang is het geleden dat wij serieus aandacht hebben besteed aan de avonturen van Jaap de Bode? Lang. November vorig jaar om precies te zijn. De Hilversumse zakenpief, die in vrij korte tijd tweemaal de Marche Funèbre moest aanhoren wegens het wegvallen van bekenden uit zijn entourage (RABO-directeur Rob Wijnmaalen en groothandelaar in stenen Willem Endstra) leek even voorgoed van ons tableau te zijn verdwenen. Maar Jaapie is als de tekenen niet bedriegen een onvervalste come back-kid. Want we got mail. En wat voor mail!
Het gaat om een hotel in Duitsland. In Winterberg-Hoheleye om precies te zijn. Oorspronkelijk eensoort Kurort dat beheerd werd door het Duitse makelaarskantoor Geschwister Hillebrand (what’s in a name?) en in 2002 werd uitgebaat onder de naam Clubhotel Rembrandt door Dagistan Dalkiran, een ondernemer van Turkse afkomst. Dat ging niet echt crescendo. Dus Dagistan zocht naar de nooduitgang. Die leek hij te vinden dankzij de hulp van de toegeschoten Nederlandse weldoeners Jaap de Bode en Wouter Klaassen. Zij boden onze Turkse vriend een leuke afkoop-/overnamesom aan en alles leek in kannen bier en kruiken wijn. Maar vlak voor het hele kunstje over de Bühne zou gaan verscheen nog als een Deus ex machina ene Jacobes Govert van Wijk ten tonele. Deze godheid zou een GmbH voor De Bode oprichten. Als vriendendienst. En zoals u weet: van je vrienden moet je het hebben. Op het oog nog niks aan de hand. Onder de GmbH van Jacobes zou het hotel gaan draaien met een nieuwe naam: Resort-Hotel Hoheleye. Het hotel zelf werd echter aangekocht door V & F Investments. Van De Bode himself. Maar natuurlijk niet onder zijn eigen naam. Kon niet hè. Vanwege Jaap’s vorige Schweinereien. En dus kon het haast niet uitblijven: ook deze deal raakte in deep shit. Maar we houden het een beetje spannend. Per saldo is het is nog maar de eerste ronde. Dus stay tuned.
donderdag 9 september 2004
Recentelijk kwam weer een klein voorbeeld in de publiciteit hoezeer onderdelen van het staatsapparaat van de Verenigde Staten, zeg maar de CIA en het State Department, een oorlog voeren tegen diegenen die namens de VS oorlog tegen de drugs voeren. Gebeurt niet denkt u, wel vraag het aan Richard Horn. Alhoewel, hij mag niks meer vertellen, want hij valt onder 't State Secrets Privilige en is effectief de mond gesnoerd.
Richard Horn was medewerker van de DEA (Drugs Enforcement Agency) en toegevoegd aan de VS ambassade in Birma (Myanmar). Als DEAvertegenwoordiger was hij belast met het tegengaan van de teelt vanpapaver. Hij beëindigde zijn loopbaan als klokkenluider. Horn verklaarde dat hij in zijn strijd tegen de Burmese drugsbaronnen actief werd tegengewerkt door hoge ambtenaren van het State Department en door de CIA. Hij noemde man en paard. Al tien jaar geleden startte hij hierover een zaak en afgelopen juli werd deze in zijn nadeel beslecht. De nationale veiligheid van de VS stond op het spel. Slechts doordat iemand lekte kwam het vonnis en de zaak zelf in de openbaarheid.
Volgens Horn werd hij afgeluisterd. En niet alleen hij. Maar het is standaardprocedure dat de CIA en het State Department DEA-medewerkers afluisteren en als het in de kraam van de afluisteraars te pas komt een DEA-operatie tegenwerken. In zijn geval werd de naam van één van zijn geheime informanten door de CIA doorgegeven aan het bewind in Myanmar. Hem werd het werken onmogelijk gemaakt en hij was genoodzaakt het land te verlaten. Zoals de voormalig FBI medewerker Lok Lau stelt: “Indien de DEA erin zou slagen om alle handel in drugs uit te roeien, hoe kun je dan nog die pro Amerikaanse regimes staande houden die afhankelijk zijn van de handel in drugs. De CIA kan de opbrengsten van die handel gebruiken om private legers te betalen die bevriende regimes steunen.“
woensdag 8 september 2004
Dick Cheney is vice president van de Verenigde Staten. In een vorig leven was hij onderandere Minister van Defensie en als zodanig mede initiator van de reorganisatie van de Amerikaanse strijdkrachten. Eén van de toverwoorden was en is: outsourcing. Oftewel uitbesteden. Aan het bedrijfsleven uiteraard, dat kan effectief en efficiënt die dingen leveren waar het leger behoefte aan heeft, goedkoper allicht dan geleverd door een overheidsdienst. Na die periode, waarin hij betrokken was bij twee oorlogjes (Panama en Irak), ging hij naar het bedrijfsleven. Naar Halliburton, als voorzitter van de raad van bestuur zullen we maar zeggen. Daar hij kennisdroeg van de uitbesteding, was hij de aangewezen man om de nu geprivatiseerde diensten te verstrekken. Eén van de zaakjes die net na zijn vertrek bij Halliburton werd geregeld was het leveren van zogenaamde “emergency services” aan het Pentagon.
Dat contract is een goudmijn. Kijk, als er een oorlogje uitbreekt dan is er meer vraag naar ‘emergency services’ dan in vredestijd, logisch toch. Dus voor het bedrijf is het van belang om de toestand van vrede beperkt te houden. En jawel, wie was de grote aanjager achter de oorlog met Irak: Cheney. Wie is de man die nu aandringt op afrekenen met Iran: juist ja, Cheney. Eén van de kleine bijkomstigheden van het uitbesteden aan het bedrijfsleven is dat het leven van de soldaten te velde niet bepaald verbeterd. Want officieel mogen die Halliburton diensten, geleverd door burgers, niet in een oorlogsgebied plaatsvinden. Tja, wat dat betekent weten de soldaten te velde inmiddels wel. De voordelen van privatisering zullen we maar denken.
woensdag 8 september 2004
Korte inhoud van het voorafgaande: Vrijdag 27 augustus tegen het einde van de ochtend viel de FBI gewapend met een huiszoekingsbevel de kantoren van de Israëlische lobbygroep AIPAC in Washington binnen. AIPAC bestaat sinds 1954 en heeft zo’n 85000 leden en een jaarbudget van 33,4 miljoen dollar. Er werken 165 medewerkers en heeft kantoren in Washington, in tien andere staten en in Israël. AIPAC speelt een belangrijke rol bij het steunen van Amerikaanse pro-Israël politici, niet alleen door zelf geld te geven, maar ook door andere Joods Amerikaanse organisaties te tippen wie te steunen. Later die dag werd gelekt datLarry Franklin, een medewerker van het Office of Special Projects (de "Leugen Fabriek") van het Pentagon door de FBI was gearresteerd in verband met spionage voor Israël. Hij zou geheime documenten over het te voeren Iran beleid hebben doorgegeven aan AIPAC. Franklin dook onverwacht op tijdens een FBI onderzoek naar AIPAC en lekken in het Pentagon, waarbij geheime gegevens zijn doorgesluisd aan Israël (via AIPAC) en aan Challabi.
Ondertussen is bekend geworden dat er behalve FBI onderzoeken naar Pentagonmedewerkers en AIPAC, ook een onderzoek is gestart door de Select Intelligence Committee van de Senaat naar collusie tussen medewerkers van het OSP en de wapenhandelaar Manucher Ghorbanifar, alsmede andere Iraniërs (ballingen, dissidenten). Een derde onderzoek van het Judiciary Committee van het Huis van Afgevaardigden richt zich ook op de Leugen Fabriek, maar dit keer op eigen initiatieven van medewerkers van de Leugen Fabriek om samen met anderen, zoals Ghorbanifar maar ook rechtse militieleiders uit Libanon om de regeringen van Syrië en Iran te destabiliseren. Zoals dat heet: een ongeautoriseerde covert actie.
Centraal in deze onderzoeken staat de Leugen Fabriek, welke gerund wordt door hardliners als Feith en Wolfowitz.
Inmiddels is nog meer bekend geworden. Zo zou 't FBI onderzoek voldoende reden geven om aan te nemen dat de geheime inlichtingen over het nucleaire programma van Iran, en over de Amerikaanse informatiepositie binnen Iran, gelekt zijn naar AIPAC en naar de kliek van Challabi. Waarbij deze laatste ervan verdacht wordt om een dubbelagent te zijn en de zaak te hebben doorgespeeld aan Iran; men sluit overigens niet uit dat Challabi meer dan een dubbelagent is, omdat hij ook voor Israël zou hebben gewerkt. De handel en wandel van AIPAC bij het financieel ondersteunen van pro-Israël kandidaten en het actief tegenwerken van voorstanders van een andere Amerikaanse politiek in het Midden Oosten komt opnieuw in beeld. Eén van de bekende gevallen uit het recente verleden (2002) is die van Artur Davis, democraat uit Alabama. Zijn tegenstander was de zittende afgevaardigde Hilliard, ook democraat, die voorstander was van een evenwichtiger politiek tegen Israël en de Palestijnen. Dank zij een bijdrage van zo’n 446.000 dollar aan de verkiezingskas van Davis werd hij gekozen. Toch kan deze spionagezaak schade toebrengen aan de positie van de staat Israël. Volgens de voormalige Israëlische ambassadeur in de USA - Itamar Rabinovitch - speelt AIPAC een erg sterke rol in het onderhouden van de strategische relatie tussen beide landen.
dinsdag 7 september 2004
Dennis Hastert is voorzitter van het Amerikanse Huis van Afgevaardigden en uiteraard republikein. Hij kwam onlangs in het nieuws doordat hij verklaarde dat de speculant George Soros zijn geld wellicht uit drugshandel verkregen had (en blijkbaar niet door mideel van 't speculeren met diverse valuta’s). "You know, I don't know where George Soros gets his money. I don't know where - if it comes overseas or from drug groups or where it comes from." Aldus Hastert.
Nou zal die uitspraak wel iets te maken hebben met het gegeven dat Soros zich recent fel gekeerd heeft tegen Bush en aanzienlijke bedragen inactiegroepen gestopt zou hebben en antiBush televisie-spotjes gefinancierd.
Sun Myung Moon - de leider van de Verenigingskerk/Moonsekte - is de nieuwe messias (kijk hier). Hij is op 23 maart jongstleden gekroond in één van de gebouwen van de Amerikaanse Senaat. De verschillen in opvattingen tussen beiden zijn hier overzichtelijk bijeengezet.
dinsdag 7 september 2004
Geweldig die banengroei in de Verenigde Staten. Een opsteker voor Bush in de komende presidentsverkiezingen, toch? Althans als je de commentaren leest in de media. Jammer dat het geheugen zo kort is en de ratio uiteraard geen rol speelt in een verkiezingstijd. Nee... emotie, sfeer en overkomen dat is nieuws.
Begin dit jaar schreef de Financial Times dat de voorspelde banengroei volgens de staf van het Witte Huis zo’n 325.000 banen per maand zou zijn; de Wall Street Journal hield het op 300.000 per maand gedurende het hele jaar 2004. Jammer dat het aantal banen in augustus 1,7 miljoen lager wasdan voorspeld. Kijk, dat is nieuws.
maandag 6 september 2004
In februari 2002 werd het resultaat van het gezamenlijke onderzoek van Congres en Senaat van de Verenigde Staten naar de aanslagen van 11 september gepubliceerd. Maar niet helemaal. In totaal 27 pagina’s bleven achter slot en grendel, de regering Bush wilde ze niet publiek maken. Aanstaande dinsdag wordt een inkijkje geboden doordat Senator Bob Graham - één van de voorzitters van de Select Intelligence Committee van de Senaat - een boekje opendoet in een nieuw boek: "Intelligence Matters".
Wat blijkt? Twee Saoedies, Omar al Bayoumi en Osama Bassan hebben aanzienlijke financiële en logistieke steun gegeven aan twee kapers (Nawaf al Hazmien Khalid al Mihdhar) en beiden blijken te werken voor de Saoedische regering. Maar toen de staf van de onderzoekscommissie met hen wilde spreken werd dat geblokkeerd door de FBI en door de regering van de VS. Ook verder onderzoek naar de reikwijdte van de rol van de Saoedische overheid werd geblokt. Bovendien benadrukte zowel de CIA als de regering dat alle gegevens van de steunnetwerken niet in het rapport mochten worden opgenomen. Toen dat toch gebeurde werd dit deel geheim verklaard. Verder stelt Graham dat vier maanden na de invasie van Afghanistan de Amerikaanse bevelhebber Tommy Franks zijn beklag deed. Franks verklaarde dat toen al militair personeel en leden van inlichtingendiensten zich gereedmaakten voor actie in Irak. Eén jaar na de invasie van Irak, waren er nog steeds geen massavernietigingswapens in Irak gevonden en Graham werd uitgenodigd voor een officieel diner op het Witte Huis. Daar kregen de gasten een humoristische speech van George Bush te horen met dia’s. Dia’s waarop de president onder allerlei meubilair in het Witte Huis zocht naar massavernietigingswapens “nee, hier ook niet”.
zondag 5 september 2004
Franklin werd al weken lang verhoord door de FBI toen het bericht van zijn arrestatie werd gelekt. De Minister van Justitie Ashcroft heeft op de dag dat de FBI de kantoren van AIPAC binnentrok besloten om Paul McNulty als openbaar aanklager op de zaak te zetten en die trapte meteen op de rem, niks arrestaties. Dat zou betekenen dat de zaak, net als de voorafgaande onderzoeken naar Israëlische spionage in de VS de koelkast ingaat. Maar inmiddels heeft een lid van het Huis van Afgevaardigden geëist dat er een andere aanklager wordt benoemd, omdat McNully te politiek partijdigzou zijn.
Overigens stond het Ministerie van Justitie op het punt om Naor Gilion - een belangrijke Israëlische diplomaat verbonden aan de ambassade in Washington en specialist inzake het nucleaire programma van Iran - als persona non grata uit te wijzen omdat hij via AIPAC geheim Amerikaans inlichtingenmateriaal zou hebben ontvangen.
Gedurende de periode waarin Franklin werd verhoord nam de FBI een aantal mensen op de korrel, deels van de Leugen Fabriek en deels van de staf van vice president Cheney. Stafleden van Cheney worden al verdacht van het lekken van de naam van Valerie Plame als CIA agente. De lijst personen waarvan bekend is dat de FBI met hen heeft gesproken in het kader van dit onderzoek wordt dagelijks langer. Zo zijn inmiddels de neoconservatieven Paul Wolfowitz, Richard Perle en David Wurmser gehoord. Van hen is bekend dat ze fans van Challabi zijn, jarenlang sterke banden met Israël onderhouden, groot voorstander van Amerikaans militair ingrijpen in het Midden Oosten en dat ze zich verzet hebben tegen nieuw Amerikaans beleid richting Iran, omdat er geen sprake zou zijn van regime change in Iran. Overigens bestonden bij de FBI al veel langer verdenkingen tegen de rol van AIPAC, zo werd de regering Bush - in de persoon van Conda Rice - na zijn beëdiging in 2001 door de FBI geïnformeerd over de rol van AIPAC bij het doorsluizen van inlichtingen naar Israël. Inmiddels is door AIPAC een damagecontrol operatie gestart en heeft haar 65000 leden opgeroepen om de leden van het Congres te bestoken met brieven.
zaterdag 4 september 2004
Er is een man, heet Wilders
die is zowat half gaar,
hij spuit met peroxide
over z'n hele haar.
Het spul tast ook zijn brein aan,
zo bleek in elk debat:
niets zinnigs kwam er dan uit.
Enkel liberaal jihad.
Liberaal dus, beste mensen,
zo sprak hij. Maar: wa blief?
Van de ene dag op d'andre,
wordt Geert "conservatief".
Die twee sloegen elkaar eens,
soms nog, de hersens in.
Maar bij Geert hopen op logica,
dat heeft totaal geen zin.
zaterdag 4 september 2004
De interne strijd tussen facties van de Amerikaanse regering inzake het te voeren Iran-beleid zou één van de drijvende krachten zijn achter de zich steeds verder ontrafelende affaire. Na de arrestatie door de FBI van Larry Franklin ontrolden zich een aantal affaires die allen gemeen hebben dat de invloed van Israël (openlijk of ondergronds) op de Amerikaanse buitenlandse politiek in de schijnwerper kwamen. Bovendien doken er een aantal oude bekenden uit de Iran/Contra affaire (zie hier) en uit de periode van "de strategie van de spanning" op. Eén ervan is Michael Ledeen (zie deze site). Hijblijkt de organisator te zijn geweest van het overleg tussen Franklin en Rhode met Ghorbanifar met het doel om te komen tot regime change in Iran, Syrië en Libanon. Ledeen verkondigt de noodzaak hiervan al jaren, zie hier de lezing van Ledeen voor het Jewish Institute for National Security Affairs JINSA. Bovendien is hij een van de oprichters van het Centre for Democracy in Iran. Bij het Romeinse overleg zouden behalve deze drie lieden ook Ledeen zelf aanwezig geweest zijn, alsmede Nicolo Pollari, hoofd van de SISMI (Italiaanse militaire inlichtingen dienst) en Antonio Martino, Italiaans Minister van Defensie. In juni 2002 vond een nieuw overleg plaats, daarna met regelmaat van de klok tot ver in 2003 toe. Alles buiten de officiële kanalen om. Eén van de gespreksonderwerpen was de ruil van door Iran gevangen genomen leden van Al Quaida en leden van de Mudjahedeen Khalk.
Opvallend is dat in de zomer van 2004 de Amerikaanse regering plotseling de Mudjahedeen Khalk, die tot juli jl. nog een terreurbeweging was, en waarvan zo’n 3800 leden geïnterneerd zitten in Camp Ashraf bij Baghdad, als "beschermde personen" zoals omschreven in de Conventie van Geneve beschouwd en hen niet zal uitleveren aan Iran. Zoals een Amerikaanse ambtenaar zei: “Een lid van een terreurorganisatie is niet noodzakelijkerwijs een terrorist”. Proost, maar dat zal wel niet gelden voor diegenen die in een van de geheime Amerikaanse detentiecentra zitten. Dat zullen wel geen "goede terroristen" zijn. Blijkbaar heeft de beleidslijn dat de Mudjahedeen organisatie gebruikt kan worden in de komende strijd tegen Iran aan invloed gewonnen. Het is met name de onzekerheid over dit beleid en het al dan niet inzetten van geheime operaties om het bewind van de Mollahs te destabiliseren dat voor Israël reden was om gebruik te maken van alle officiële en onofficiële kanalen in Washington. Hiervoor werd ook het netwerk van AIPAC ingezet en dat is niet mis. Zo werken oud medewerkers van AIPAC zowel binnen de Israëlische als binnen de Amerikaanse overheid. Lenny Ben-David (vroeger Leonard Davis) ex-AIPAC werd plaatsvervangend chef de mission in de Israëlische ambassade in Washington en Martin Indyk werd de belangrijkste adviseur van Clinton. En zoals eerder gezegd de invloed gaat verder, zie voor de bijdragen aan de herverkiezingsfondsen van Amerikaanse politici deze tekst. Als de voortekenen dus niet bedriegen zal er na de herverkiezing van Bush een nieuwe Frische Fröhliche Krieg uitbreken...
vrijdag 3 september 2004
Het FBI onderzoek naar Israëlische spionage in de VS begon in 2001. Inmiddels blijkt dat dit onderzoek onderanderen de volgende affaires omvat: allereerst de zogenaamde Niger affaire (met de vervalste stukken waaruit zou blijken dat Saddam in Niger uranium wilde kopen) via het lekken van de naam van Valerie Flame als CIA-agente; naar de oorlogsvoorbereidingen en niet door de regering Bush goedgekeurde covert operaties tegen Iran en destabilisatie van Syrië; de aanschaf, modificatie en verkoop van high tech Amerikaans defensiemateriaal door Israël en het doorverkopen aan landen als Rusland en China; en ten slotte het doorsluizen van geheim materiaal naarChalabi. Meer dan één kluwen. Het is dan ook niet alleen de FBI dat zich hiermee bezig houdt, maar ook het Select Intelligence Committee van de Senaat en het Judiciary Committee van het Huis van Afgevaardigden. Centraal staat het Office of Special Plans (OSP), de Leugen Fabriek van Douglas Feith.
Larry Franklin van het OSP kwam letterlijk in beeld van de FBI toen hij, blijkbaar onverwacht, opdook tijdens een lunch van medewerkers van de Israëlische ambassade en van AIPAC. De zaak kwam vorige week vrijdag voor de FBI op een ongewenst moment in de openbaarheid (een nieuw lek). Franklin werkte immers bereidwillig mee aan het onderzoek ("hij zong als een kanarie"). Het lek zorgde ervoor dat de zaak in de openbaarheid kwam. Het onderzoek begon toen naar de FBI gelekt werd dat er geheim overleg plaatsvond, niet goedgekeurd door de ambtelijke en politiek top van het Pentagon, buiten de bestaande kanalen. Het FBI bracht mevrouw Rice op de hoogte van het starten van hun onderzoek.
Het geheime overleg startte in Rome december 2001 (!) en werd gevoerd door Harold Rhode en Larry Franklin. Aan de andere kant van de tafel zat een oude rot, Manucher Ghorbanifar (bekend van de Iran/Contra-affaire en vaker in deze rubriek genoemd). Het zou toen gaan om een overeenkomst om vijf in Iran gearresteerde Al Quaida leden te ruilen voor 't stoppen van de Amerikaanse steun aan de anti mollahbeweging Mujahadeen Khalq. Maar een andere lezing wil dat het een poging is om te komen tot een bredere coalitie van Iraniërs tegen de mollah’s, een soort kloon van het Iraqi National Congress. Op de achtergrond duikt in dit verband een andere oude rot op - Michael Ledeem. Hij zou het eerste contact gelegd hebben (ook al figurenend bij de Iran/Contra-affaire en nog veel meer fraais).
In sommige media wordt gepoogd om ook dit (net als de martelingen in Abu Ghraib) te doen voorkomen als een operatie van een paar buiten controle geraakte Pentagonmedewerkers. Ondertussen zou gebleken zijn dat AIPAC inlichtingen van Franklin ontving inzake het nieuwe beleid van Bush (presidential directive) inzake Iran; maar ook in hoeverre er geheim materiaal van de National Security Agency werd doorgesluisd via AIPAC naar Israël. Op dit moment is er nog niemand in staat van beschuldiging gesteld en word gezegd dat het beschuldigen van AIPAC een daad van antisemitisme is. Belangrijkste motief van Israël in deze operatie zou zijn dat zij vermoeden dat Amerika niet hard genoeg zou willen optreden tegen de Iraanse nucleaire plannen.
donderdag 2 september 2004
Afgelopen nacht hebben enkele Leflaven uit het Entenwoud leuzen geverfd op het hoofdkantoor in aanbouw van het bouwbedrijf Heijmans NV te Rosmalen. De Leflaven hielden het Entenwoud, een bosgebied achter de Efteling in 2003 bezet door middel van boomhutten en tunnels. Met de leuze “Heijmans: geen hotels in bos bij de Efteling” willen de Leflaven het bedrijf waarschuwen niet te investeren in het project Droomrijk en het ook niet te bouwen.
woensdag 1 september 2004
AIPAC staat voor American-Israel Public Affairs Committee, de lobbyist voor Israëlische belangen in de Verenigde Staten. In de tachtiger jaren richtte zij het Washington Institute for Near East Policy (WINEP) op, als ideologische tegenhanger voor het Brookings Institute, dat minder standvastig achter Israël zou staan. AIPAC is de afgelopen twintig jaar in toenemende mate onder de ideologische en politieke invloed van de Likoed gekomen. Datzelfde geldt ook voor het WINEP, dat veel invloed heeft. Zo krijgen medewerkers van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken en van Defensie hun “scholing” over het Midden Oosten van het WINEP en niet van andereinstituten of universiteiten.
De invloed van het AIPAC op Amerikaanse politici is niet gering, ook al niet doordat rechtse gristenen, de christelijke zionisten, st