Archief Kleintje Muurkrant Actueel nieuws 2004

Wil je ook een berichtje/column in deze Kleintje Muurkrant-ActueelNieuws-rubriek plaatsen dan kun je dat via een emailbericht aan ons toezenden. We pogen een paar keer per week deze rubriek te actualiseren.

Recentere berichten van deze Kleintje Muurkrant-ActueelNieuws-rubriek zijn hier te vinden.

Olla vogela hebban nestas hegunnan

vrijdag 31 december 2004
Mocht u het even gemist hebben: het gaat niet goed met Dutchbird. De kluiten vliegen je buizen van Eustachius binnen. Maar hoe het nou echt zit met die chartervogel weten we nog steeds niet. Ondanks een als een vloot Toepolevs ronkende artikelenreeks over directeur Harm Prins, die een tijdje in een zweethokje mocht plaatsnemen binnen het kader van een onderzoek naar witwassen en andere onoirbare praktijken. Over kortstondig eigenaar Erik de Vlieger, die net als gewone mensen plotseling in de clinch lag met Piet Belasting en het goochelboek van vernuftig ondernemen in Nederland uit zijn hoofd blijkt te kennen.Over partner Niek Sandmann, de onderkoning van Bonaire, die naast alle sores deze maand ook nog eens het verlies van zijn privétoestel moest verwerken na een vluchtje Colombia vice en bijna versa. Over accountantsbureau Deloitte en Touche dat zichzelf schijnheiliger dan de Paus heeft verklaard, maar dat nog niet zo lang geleden door de geschiedenis en Rob Boon werd ingehaald. Kortom, het zicht is slecht en het is maar de vraag of een veilige landing in het verschiet ligt.
Om nog maar te zwijgen over een andere complicerende factor. Dat is die zogenaamde derde partij, die ook al recht zou hebben op de aandelen Dutchbird. Dankzij onze hardnekkige snuffeltocht in de Fecundo-krochten zijn we erachter gekomen dat die partij wordt vertegenwoordigd door Rob van de Rhee, die vooral opereert vanuit Libanon en ook nog over een stekkie in Zwitserland beschikt. Heeft ook al een moeilijk jaar achter de rug door een brief encounter met avontuurlijk ondernemer Jaap de Bode en financiële perikelen met zijn inmiddels aan de dijk gezette advocaat Victor Boitelle. We hadden het Robbedoes al eens eerder gevraagd* hoe dat nou zat met Dutchbird. Jammer, maar helaas daar wilde hij niks over zeggen. En ook op ons verzoek van 29/12 ging hij niet in. Hoewel hij in een nabeurt nog wel geheimzinning aankondigde dat wij binnenkort verdere informatie konden verwachten over het onfrisse spel rond Dutchbird. Wij zijn er alvast eens goed voor gaan zitten. Wij houden wel van vuurwerk.

* zie de afleveringen 125/126 van Octopussy dd. 8 en 9 november jl


Een specht maakt nog geen zomer (12)

donderdag 30 december 2004
Nein. We hebben nog geen antwoord gehad uit Sankt Gallen. Maar misschien denkt die mr. Frischknecht iedereen die Ballen. En is ie lekker in de sneeuw aan het prikken met elke avond een metertje Glühwein om alle narigheid van het afgelopen jaar weg te spoelen. Of gaat ie er dagelijks op uit om met een verrekijker de bewegingen gade te slaan van een van de laatste gespikkelde Zwitserse kaasduikers. Want onze Stephan is als hotemetoot van de Naturfreunde Schweiz al jaren zeer begaan met het behoud van flora en fauna tussen de bergenen bankkluizen.
Edoch, het kan ook zijn dat ie zich een gipsvlucht is geschrokken van onze mail en nu koortsachtig probeert om het Specht-project zo snel mogelijk over de streep te trekken. Niet alleen uit humanistische overwegingen, maar ook en vooral om er zelf wat wijzer van te worden. Want allemaal erg leuk, die "pro bono", maar Stephan werkt niet voor die Geige der Katze.
Nou zijn wij echte drammers dus gooiden we er nog maar eens een mailtje tegenaan:

"Sehr verehrter Herr Frischknecht.

Laut unserer zuverlässigen Quellen sind Sie heutzutage fieberhaft beschäftigt die finanzielle Probleme Ihres deutschen Klientes Herr Friedrich Adolf Specht zu lösen. Sie würden das tun als Bevollmächtigter der schweizerischen AG Immo Invest, ein Geschäftsvehikel aus dem bunten Vorrat Ihres Klientes. Sie würden dabei zusammenarbeiten mit der Union Bancaire Privée in Genf und eine düstere Firma auf Zypern.
Wir möchten gerne wissen ob unsere Wiedergabe richtig ist und inwieweit die niederländische Staatsanwaltschaft informiert ist über Ihre Anstrengungen in dieser Richtung oder gar nicht interessiert ist wie die Schuld Ihres Klientes bezahlt wird."


Zo. Leuk voor bij de Ölkugel en de Perignon. Zum Wohl Stephan.


Wat Khan kon, kon Khan niet alleen

woensdag 29 december 2004
Wel, wel, wel. Da’s effe interessant. Zien we daar gisteren ineens berichten verschijnen in de internationale pers dat Nederlandse inlichtingentekkels eind jaren zeventig en nog een keer in de jaren tachtig op het punt stonden dr. A.Q. Khan te arresteren. De Pakistaanse “atoomspion” die door een heel stel Nederlandse bedrijven en experts zo ijverig is geholpen bij het in elkaar knutselen van de islamitische atoombom. Maar wat gebeurde er? Na overleg met de rottweilers van de CIA lieten onze tekkels Kaantje gewoon lopen. Ze kregen namelijk te horen dat de boys uit Langley hem nauwlettend in de kieren hielden omgegevens te verzamelen over zijn netwerk. Nou, daar zijn we in de loop der jaren lekker mee opgeschoten.
Want inmiddels beschikken de Pakies al lang en breed over een alleraardigst explosief exportproduct, dat voor een redelijke prik her en der in naburige medina’s in de aanbieding werd gepleurd en zelfs belangstelling trok uit Noord-Korea. Vooral omdat Washington vanaf januari 1980, toen de Ruskies Afghanistan binnenvielen, prioriteit gaf aan een gemoedelijke verhouding met Islamabad om de Afghaanse vrijheidsstrijders van geavanceerde wapens te kunnen voorzien. Moesten die mohammeds natuurlijk wel voor betalen, desnoods in natura. Vrachtjes hero of zo. Een paar baaltjes hash. En dan konden die rottweilers met wat stiekem afgeroomde winsten uit de verkoop van die rotzooi in Europa de boel bij de buren in Nicaragua weer in brand steken.
Geo-politiek van de bovenste plank in de Wallstreet-winkel dus. Alleen het pakte wat lullig uit. Goed, de Ruskies kregen hun eigen Vietnam, wij een Afghaanse aflevering van First Blood en het democratisch gekozen bewind in Nicaragua een gelaarsde trap onder zijn hol. Maar daarna zaten we wel met zijn allen opgescheept met een islamitische bom, een voor zo ver we dat kunnen inschatten eenmalig optreden van Osama’s Flying Circus in Manhattan, een oorlog in Irak en een moord op de Middenweg. Om eens een emmertje leeg te gooien. Tuurlijk, belangen zijn net aardschollen. Af en toe botsen ze en dan krijg je soms een tsunami. Maar om het eenvoudig te houden: hadden we die Kahn niet gewoon in zijn kraag moeten grijpen?


Hardhout met een luchtje (10)

dinsdag 28 december 2004
In deze dagen vol stille nachten, vakanties, schranspartijen, ploppen der kurken, vroegtijdige vuurpijlen etcetera mis je wel eens bericht dat aandacht verdient in deze kolommen. Zo ook een van 18 december (schaamrood giert over onze kaken) uit Het Parool. Daar stond in dat ene Hugo K., oprichter van het Euro Greenmix Fund, voor 18 maanden achter het gaas gaat en verder een boete van een ton euro mag schokken. En waarom? Omdat ie volgens een bef van het Amsterdamse gerechtshof “op geraffineerde en gewetenloze wijze mensen geld afhandig heeft gemaakt”. Hugo had namelijk een reeks goedgelovigen overgehaald tot het investerenin bosbouwprojecten in Costa Rica. Goed voor de ecologische huishouding in de wereld en goed voor de portemonnee van de beleggers. Mijn liefje wat wil je nog meer? Zou je zeggen.
Maar er kwam van dat project geen hardhout terecht. Nou niet bepaald een uit de kluiten gewassen mirakel, want via slinkse wegen liet Hugo poen van de beleggers naar eigen rekeningen druppelen. En best wel flinke druppels. Dus de beleggers kregen aan het eind van de rit helemaal noppes. Treuriger nog: ze konden zelfs naar hun inleg fluiten. Als ze daar tenminste nog zin in hadden. Böse Menschen haben keine Lieder, niet waar?
Die Hugo K. was natuurlijk Hugo Krop, de hoofdpersoon van deze serie. Meldt Het Parool nog in de nastoot dat onze vriend in een eerder stadium al een prominente rol had gespeeld in de beruchte TextLite-affaire, waarbij ook een flink aantal beleggers zwaar onder zijn waterlinie getroffen raakte (zie eerdere afleveringen van deze serie op de Followup-site). Dat Hugo zich samen met zijn jeugdvrienden Arend Terhorst en Edmond V.S. al in de jaren zestig en zeventig bezighield met handel in deregulerende producten die van huis uit heel wat meer poen genereren dan bosjes hardhout vermeldde de krant niet. Wij wel. Onlangs bereikte ons zelfs het bericht dat er een connectie zou hebben bestaan tussen Hugo en de in 1993 nogal slordig overleden Charlie Wong* . Mochten we daarover nog een paar intrigerende details vernemen dan bent u de eerste. Stay merrily tuned.
* zie voor hem de serie “Transparant” op de Followup-site en aflevering 5 van de serie “De achterzijde van het Beursschandaal” op de site van De Morgenster.


Een specht maakt nog geen zomer (11)

maandag 27 december 2004
Wij houden er wel van om bij iemand een bommetje onder de kerstboom te leggen als het zo uitkomt. Daarom zonden wij op de Eerste Kerstdag de volgende e-mail naar de Zwitserse advocaat Stephan Frischknecht in Sankt Gallen:

“Sehr verehrter Herr Frischknecht,

Ich bin beschäftigt mit einer journalistischen Ermittlung nach Herrn Friedrich Adolf Specht, verurteilt in den Niederlanden wegen Betrug in November 2003. Die Verurteilung enthaltete untermehr die Zahlung von 20 Million Euro.
Ende Februar 2004 drohte Herr Specht in Schuldhaft genommen zu werden bis er diese Summe ausgespuckt hatte.
Sie sollten dann versucht haben 4 Million auf zu sammeln um daszu verhüten. Aber vergebens. In August vollziehte sich das Drama.
Im weiteren Verlauf dieses Jahres sollte Herr Specht trotz seiner Schuldhaft dank Ihrer Bemühungen mit einem Privatjet (Citation VI) dennoch von Schiphol nach Alte Rhein geflogen sein um die Sache zu regeln. Sie sollten dabei “pro bono” gehandelt haben.
Ich möchte gerne wissen ob Ihre Anstrengungen erfolgreich waren und Herr Specht und seine Frau Hannelore in voller Freiheit Weihnachten zusammen durchgebracht haben .“


Nou, daar moet onze Stephan toch erg blij mee zijn geweest. En hij verdient het. Want waar vind je nog een advocaat die bijna een jaar lang het vuur uit zijn sneeuwschoenen loopt om gratis en voor niks een internationale zwendelaar en witwasser buiten de petoet te houden?
En bij het Nederlandse OM zelfs toestemming lospeutert om zijn cliënt een paar maal naar Sankt Gallen te laten vliegen? Je zou bijna zeggen dat onze oude vriend Specht en Herr Frischknecht gemeenschappelijke belangen hebben. Kijk en dan liggen de Kerstkaarten weer heel anders.
Als we antwoord krijgen van Stephan hoort u het van ons. Stay happily tuned.


Octopussy (138 )

vrijdag 24 december 2004
Nieuwe bezems hebben de eigenschap schoon te vegen. Wordt gezegd. Dat geldt blijkbaar ook voor B.J. Koole. De nieuwe Lord of Fecundo, die zich al eens eerder tot ons heeft gewend (zie aflevering 136 dd. 7/12/04). Kortgeleden ontvingen wij opnieuw een gespierde e-mail met de suggestie die in onze kolommen op te nemen. Nou daar gaat ie dan:

"Geachte lezer,

Als bestuurder heb ik in de week voor mijn vertrek naar Costa Rica twee stukken ingezonden naar Stelling.nl. echter deze zijn niet verschenen (misschien niet zo spannend).
Ik ben 17-12-2004 teruggekomen uit Costa Rica met het aandelenbezit en de gespecificeerde bescheidenvan de plantages in Costa Rica en Nicaragua, groot 22 hectare. Al deze bescheiden zijn op naam gesteld van B.J. Koole per datum 15-12-2004 bij de notaris Munjos te Costa Rica. Derhalve kunnen we spreken van een goed resultaat.
Deze gehele operatie heeft niet meer dan zeven weken geduurt en heeft minder gekost dan de gelden die ene Manuel Suurs en Hr. De Bode hebben meegenomen. Deze boodschap is nu persoonlijk aan Manuel Suurs en openlijk gericht. Manuel je hebt je niet aan je afspraak gehouden om de 470.000 euro terug te storten en nu kom ik ze halen. Ik ga jou alles afnemen zoals ik je heb toegezegd. Derhalve start ik de zaak nu op en dit is geen waarschuwing maar een belofte. Ik zou beginnen een uitkering aan te vragen want als ik met je klaar bent heb je deze nodig en de tijd die je nodig hebt om een uitkering te krijgen is gemiddeld tien weken. En weet ik werk snel dus ik kom en haal terug. Jij bent de eerste in de rij. Ik spreek je snel.
Zo, nu weet een ieder die met zijn vingers in de suikerkom heeft gezeten wat hem of haar te wachten staat. Ik haal terug wat u heeft onttrokken aan alle investeerders.

Hoogachtend B.J. Koole
Bestuurder en aandeelhouder."


Het lijkt erop dat onze Manuel een probleempje heeft. Ook al omdat de door hem in de arm genomen financier Karel Timmermans een internationale oplichter is die zo’n anderhalf jaar geleden in hoger beroep drie jaar cel voor zijn mik kreeg en zich sindsdien buiten de greep van de Nederlandse Justitie heeft gehouden. Het Fecundo-drama is misschien ooit op redelijk
niveau van start gegaan, maar is vooral de laatste tijd op een piste terechtgekomen waar voortdurend lawines, wolven en ijsberen dreigen. Stay tuned.


nevenfuncties, bijbanen en antecedenten

woensdag 22 december 2004
Een paar jaar geleden verscheen er - tot grote ontzetting van vele leden van de rechterlijke macht - een digitale lijst nevenfuncties en antecedenten van rechters en plaatsvervangend rechters. Onder die plaatsvervangend rechters zitten heel veel juristen en advocaten. Ook over deze beroepsgroep is nu een alfabetische antecedentenlijst op internet gepubliceerd. Daarin staan meer dan 28000 juristen opgesomd. Check je goedbetaalde belangenbehartiger, doe er je voordeel mee!


People Power (2)

dinsdag 21 december 2004
Mark Palmer is een voormalig Amerikaans ambassadeur in Hongarije en blijkbaar bovendien ook al kampioen voor vrijheid, democratisering en mensenrechten. Hij heeft onlangs het boek “Breaking the Real Axis of Evil: How to Oust the World’s last Dictators by 2015” geschreven. Een handleiding hoe ondemocratische regeringen ten val gebracht kunnen worden door People Power.
Gezien de successen van de methode in Servië, Georgië, Ukraïne wordt het beschouwd als een alternatief voor gewapende militaire interventie. Blijkbaar een les van Irak en in lijn met de geruchtmakend politieke opvattingen van de omstreden beleidsadviseur voor buitenlands beleid van de EU, Cooper, dat de geciviliseerdewereld met 2 maten moet meten in het omgaan met failed states en terreurregimes (zie artikel "van Pax Brittannica naar Pax Americana" in Kleintje Muurkrant 379).
Zo heeft zelfs het rechtse Amerikaanse Committee on the Present Danger de meerwaarde van de demokratische revolutie ontdekt. In een recent advies aan de Amerikaanse regering over het te voeren beleid inzake Iran (zie hier) komt het onderandere met de volgende adviezen: Heropen de Amerikaanse ambassade in Iran; zorg voor meer culturele, wetenschappelijke en professionele uitwisseling; Amerikaanse NGO’s moeten toestemming krijgen om in Iran te opereren; zorg dat jonge Iraanse activisten seminars over actievoeren kunnen volgen in de VS en elders op de wereld.
Tja, kunnen ze de lessen van de demonstraties in Seattle tegen de WTO top analyseren en leren toepassen. De vraag is natuurlijk of na die democratische omwenteling een strijd van de bevolking tegen de voor hen onvoorziene gevolgen van privatisering en deregulering, of hoe de afbraak van collectieve voorzieningen genoemd mag worden, dezelfde steun krijgt. Die kans lijkt klein.


People power

dinsdag 21 december 2004
Marc Almond doceert nu moderne geschiedenis aan het Oriel College in Oxford. In een vroeger leven was hij actief bij het steunen van democratiseringsbewegingen in het toen nog communistische Oost Europa. Hij beschouwt zichzelf als een strijder uit de Koude Oorlog.
Teleurgesteld door de massale armoede en opportunisme in de voormalige oostbloklanden vindt hij het tijd om een boekje open te doen. Almond smokkelde persoonlijk tienduizenden dollars naar OostEuropese dissidenten en was één van de velen die dat deden. Er bestond een netwerk van allerlei stichtingen en liefdadigheidsorganisaties die bij elkaar miljoenen dollars achter het ijzeren gordijn smokkelden om deactiviteiten van dissidenten mogelijk te maken. In de jaren tachtig portretteerden de media de Praagse dissidenten als onbaatzuchtige academici, die door hun acties aan de bedelstaf gebracht werden. Dit terwijl ze maandelijks zo’n 600 dollar ontvingen. Nu zitten ze vooraan bij de nieuwe Europese politieke elite.
Of neem bijvoorbeeld Adam Michnik die nu een groot aantal media in Polen bezit met een waarde van zo’n pakweg 400 miljoen Amerikaanse dollars. Vroeger actief in de ondergrondse pers van Solidariteit, maar wel betaald door de CIA.
Volgens Almond werd de “people power” aanpak geboren in 1953 om Mossadeq in Iran ten val te brengen en her en der ingezet om het westen onwelgevallige regimes aan te pakken. Nu dus in de Ukraïne. Maar wat gebeurt er met de bevolking als het regime weg is, daar staan weinigen bij stil en zeker de media niet.
Wat te denken van de massale werkloosheid, het ongeremd handelen met voorkennis, groei van de georganiseerde criminaliteit, prostitutie en oplopende sterftecijfers?


Nog meer voordelen van privatiseren: Huurlingenlegers

maandag 20 december 2004
De privatisering van het geweldsmonopolie van de staat verloopt in relatieve stilte. Nu heeft de privatisering van nutsbedrijven, openbaar vervoer, gezondheidszorg (waaraan over niet al te lange tijd kan worden toegevoegd: het onderwijs) niet die betere dienstverlening opgeleverd waarmee ze aan de bevolking werd verkocht. Maar ja, binnenkort zijn er nog maar weinig economen die überhaupt weten dat er zoiets als nutsbedrijven bestonden. En wat de kiezer betreft: het heeft gewoon een nieuw monopolie opgeleverd waarover de burger niks meer te vertellen heeft. Zoals gebruikelijk in de democratie is dit alles uiteraard geen onderwerp van de verkiezingsprogramma’s geweest; de ideologievan het overhevelen van publieke taken naar de private sector staat immers ver boven verkiezingsprogrammas van partijen.
Eén van deze groeisectoren is die van de private legers, oftewel: huurlingen. Hiermee lijkt een forse stap gezet in de richting van privatisering van conflicten. Het biedt politici aan het thuisfront allerlei voordelen, geen gezeur over de troepen terug, geen reportages over treurende nabestaanden, of onderzoeken naar “collateral damage”, gebruik van verboden wapens of ander geneuzel. Nee, het is gewoon een dienst die ingekocht wordt en that’s it.
De regering Blair zag die voordelen al enige jaren geleden en in de beste tradities van “new” labour kwam ze met een discussiestuk voor publieke inspraak: Private Military Companies: Options for Regulation". Blijkbaar is de keuze niet: compleet verbieden van dergelijke legers, of het bestaan ervan negeren; maar gewoon: de markt haar werk laten doen.


De voordelen van outsourcing en privatisering (2)

zondag 19 december 2004
Op 12 oktober schreven we het eerste deel en werd het bedrijf “Custer Battles” hier geïntroduceerd. De reden was dat er gedonder in de VS was onstaan over de kosten die door bedrijven in rekening gebracht worden voor “beveiligingswerk” in Irak. Dat is geen taak van het Amerikaanse leger maar van ingehuurde bedrijven. Outsourcen en privatiseren, dat alles onder de kreet dat het dan efficiënter en goedkoper gaat. Custer Battle had weliswaar weinig ervaring met de beveiligingsbranche, maar verwierf toch het contract om de luchthaven van Baghdad te beveiligen. Voor een miezerige 16 miljoen Ameikaanse dollars.
Ze hadden ook alander klussen gedaan in het bevrijde Irak, zoals het omwisselen van de oude dinars (met de kop van Saddam) voor de nieuwe (zonder). Van beveiligen hadden ze niet zoveel verstand, maar van creatief boekhouden wel. Via valse facturen, “fake”zusterbedrijven op de Kaaiman eilanden en in Libanon, en nog veel meer van dat moois, werden de “bedrijfskosten” opgeschroefd. Inmiddels is de zaak voor de Amerikaanse rechters. En, naar de mening van de verdedigers van het bedrijf zijn er nog heel veel ander voordelen verbonden aan outsourcen en privatiseren: de Amerikaanse wetten gelden niet voor de situatie waarin Iraakse gelden gebruikt worden. Een belangrijke zaak, want als dit erkend wordt dan vervallen alle juridische procedures tegen fraude, mismanagement en hoe die zakkenvullerij dan ook genoemd mag worden; want het betrof gelden die door de tijdelijke Coalition Provisional Authority (CPA) werden verstrekt. En dus is niet de Amerikaanse regering of de Amerikaanse belastingbetaler de dupe maar de Irakese en ja, in dat geval geldt de Amerikaanse wet- en regelgeving uiteraard niet. De 20 miljard Amerikaanse dollars die door de CPA zijn uitgedeeld verkeren in een soort niemandsland, tenzij de CPA beschouwd wordt als een verlengde arm van de Amerikaanse regering.


CSA in 's-Hertogenbosch

zaterdag 18 december 2004
Ongeveer een jaar geleden alweer hebben we in Kleintje Muurkrant een kritisch artikel gepubliceerd over CSA (Centre for Self Awareness and Personal Development) met haar hoofdkwartier in 's-Hertogenbosch, dat artikel is hier te vinden. Ondertussen hebben daarop een heel stel mensen op onze Kleintje-discussie-site gereageerd en het zou kunnen dat menmsen die regelmatig onze webpagina's bezoeken en/of uitsluitend het papieren Kleintje lezen niet in de gaten hebben welke richtingen dat allemaal uitgaat. Daarom de nu volgende leestip.


Jazz behind the zippers (8)

donderdag 16 december 2004
David Blunkett heeft de pijp aan Tony gegeven. De druk op de minister van Binnenlandse Zaken om op te zouten was te groot geworden. Vooral het misbruiken van zijn positie om de kinderjuffrouw van zijn vloermat Kimberley Quinn versneld een visum te bezorgen heeft hem genekt. De Britse pers heeft bij de val van de minister een grote rol gespeeld. Zo gaat dat daar.

Zo gaat dat hier niet. Dat de prins der Nederlanden tijdens zijn actieve vertegenwoordigers-carrière her en der heeft rondgenaaid was voor onze nette pers taboe tot hij zelf postuum met een paar resultaten daarvan opde proppen kwam. Nu is de eerste foto van een Amerikaanse tuinarchitecte ineens tussen de vijftig- en honderdduizend euro waard. Wat ons bij de vraag oproept hoeveel de foto’s van de wipmatches tussen die drie “foute” dames en onze minister van Binnenlandse Zaken zouden opbrengen. Toch eens vragen aan die bijdehandjes van de zogenaamde roddelbladen. Puur academisch hoor, want we hebben die foto’s natuurlijk niet.

En als we ze wel hadden gehad zouden onze bladen ze toch niet hebben gepubliceerd. Wij doen dat niet hè. Wij doen dat in een dossier en stoppen het voor honderd jaar weg. Droevig.


Royalty (21)

woensdag 15 december 2004
Zegt die missing man nog even gauw dat ie nooit met het plan heeft rondgelopen om Juliana te laten opnemen in de psychiatrische afdeling van de Ursulakliniek wegens storing in de ruimte onder de tiara. Maar wat zegt mr. C.L.W. Fock, de sinds 1999 al missing zijnde oud-secretaris-generaal van Algemene Zaken? Dat in het kamp van Bernhard met figuren als de ministers Beyen, Staf, Mansholt en Klompé ten tijde van de Hofmansaffaire serieus werd gedacht aan het ontoerekeningsvatbaar verklaren van de koningin. Dan konden ze haar laten opnemen in de Ursula, Beatrix laten opvolgen en Bernhard dan alsnog Statthalter latenworden. Zij het in een andere setting. Wie had er gelijk? Gek, wij denken eigenlijk Fock. Om voor de hand liggende redenen.

Het was in die periode oorlog binnen de paleismuren. De opvattingen van duif Juliana en havik Bernhard zouden diametraal tegenover elkaar hebben gestaan en die controverse zou op de spits zijn gedreven door Greet die Bernhard ervan zou hebben beticht in de knip van Juul te hebben gezeten. Hij was zo kwaad dat hij per ongeluk een zaadlozing kreeg in de Verenigde Staten waaruit een tuinarchitecte ontsproot. Je moet het geloven willen. Misschien kan professor Schrage daar nog eens een boekje over opendoen in de toekomst.

Overigens droeg Fock ook al vroeg de nodige kennis over het andere Statthalter-verhaal. Zo kreeg hij ergens in 1950 bezoek van twee dames: de voormalig verzetsstrijdster Mieke Strooband en de voormalig caféhoudster Jeanette Kamphorst. De laatste kwam Fock waarschuwen dat de vroegere dubbelspionne Leonie Brandt op het punt stond met een manuscript naar Keulen af te reizen voor een ontmoeting met een Duitse uitgever. Dat manuscript bevatte vele details over het geheime leven van prins Bernhard, waaronder het verhaal over de brief die ZKH op 24 april 1942 naar Adolf zou hebben gestuurd met het aanbod om de boel hier namens de Führer te runnen. Kamphorst kon het weten want Leonie had bij haar thuis het manuscript uitgetikt.

Fock hoorde het verhaal aan en beloofde de zaak te zullen regelen. En dat gebeurde ook. Leonie’s materiaal werd inbeslaggenomen. Inclusief het manuscript. Waar dat is gebleven?

Fock mag het weten.


Brieven uit de nor (8)

woensdag 15 december 2004
We keren terug naar Piet van Haut. De Belgische Heer Olivier, die in de loop der jaren zoveel onzin heeft uitgekraamd om de aandacht op zichzelf te vestigen dat niemand hem meer gelooft als ie wel de waarheid verkondigt. Niet over Dutroux in het Amsterdamse pedo-circuit (inmiddels bevestigd door Bart van W.*) en niet over de corruptie bij de rijkswacht van Knokke. Over dat laatste gaat ook het tweede gedeelte van de brief aan de brigade-commandant van Neufchâteau die wij gisteren zo kundig in tweeën knipten. Daar gaat ie:

... Het is ook zo dat eerste wachtmeester Luc Corionen Frankie Deygers mij melding maakten als ik niet naar hun wil luister en de verhoortekst wil tekenen dat ik nooit meer uit de gevangenis zou geraken en dit mede door het toedoen van de brigade-commandant Ronald de Maertelaere, verbonden aan de rijkswacht te Knokke.

Ik wil u ook in kennis stellen dat er reeds sinds augustus 1998 een onderzoek loopt tegen de drie genoemde personen, verbonden aan de rijkswacht te Knokke. De onregelmatigheden die sinds zeer veel jaren gebeurd zijn door de rijkswacht te Knokke heb ik via een schrijven en persoonlijk gesprek overgemaakt aan eerste opperwachtmeester Freddy Vervaet, verbonden aan de rijkswacht te Brugge. Deze heeft mijn schrijven overgemaakt aan het Parket te Brugge.

Ik heb ook een schrijven gericht aan het Personeelsbeheer van de rijkswacht te Brussel die mij een antwoord gaf dat alles wordt onderzocht en indien nodig de nodige stappen zullen genomen worden nopens de genoemde personen.

Ik blijf erbij dat ik beschik over zeer belangrijke informatie betreffende Marc Dutroux. Ik ben getuige van het feit dat Marc Dutroux vroeger in het Boudewijnpark (pretpark Dolfinarium te Brugge) minderjarige meisjes en jongens aanwees en meenam via het toedoen van Jo Lintel die zetelde in het bestuur van het Boudewijnpark te Brugge.

Er werden ook pornobanden gemaakt waarop ik als minderjarige te zien ben. Met andere woorden: ik kan dus bewijzen wat ik momenteel neerschrijf! Ik vertel niets anders dan de enige en de juiste waarheid en wil dan ook dat ik op een normale manier kan verhoord worden. Ik zou dus opnieuw verhoord willen worden en wil ook hebben dat u dit schrijven of een kopie ervan zal overmaken aan de heer onderzoeksrechter die belast is met dit onderzoek.

Ik herhaal nogmaals dat ik volledig achter de inhoud van mijn eerste schrijven sta en die bevestig. Ik werd verplicht zogezegde verklaringen af te leggen en te ondertekenen die niet stroken met de werkelijkheid en dit in opdracht en door het toedoen van de rijkswacht te Knokke.

Ik hoop dat u het gepaste gevolg kan geven aan dit schrijven en hield eraan u hiervan in kennis te stellen en teken met de meeste hoogachting,

Piet van Haut
”.

Wat van dit initiatief van Piet terecht is gekomen is ons niet bekend. Waarschijnlijk niks. Maar dat er iets vreselijk mis is met de rechtsgang in Knokke is wel waar. Zelfs als je de getuigenissen van Regina Louf en de andere X-getuigen door een fijnmazig zeefje haalt blijft er nog voldoende drab over om bijvoorbeeld eindelijk eens over te gaan tot het verhoren van burgemeester Lippens en diens Fortis-broer. Voordat de boel verjaard is. Stay tuned.

* zie de vorige boeiende aflevering van deze serie Brieven uit de nor van 7 december 2004.


Remkes (6)

woensdag 15 december 2004
Dat noemen ze debatten. Ratelt die meneer met dat valhelmkapsel en die ziekenfondsbril uit Capelle aan de IJssel dat ministers gerust hun ruzies op straat mogen uitvechten. Moet kunnen omdat het tijdens de paarse periode ook kon. Rare vrijbrief maar soit. Dus als Donner en Remkes met elkaar rollebollen over competenties is dat volgens die sprekende pop met die horrel oirbaar. Maar waarom vraagt dan niemand uit de Kamer-corral bijvoorbeeld of het juist is dat Remkes geen coördinator is geworden van het anti-terreurbeleid omdat ie te vaak alcoholische versnaperingen achteroverslaat? En dat ie ritmische oefeningen heeft gehouden met drie damesvan wie de achtergronden niet je dat waren (nee, geen kwartet voor zover wij weten). En dat de AIVD een deel van die vijfhonderd nieuwe agenten moet reserveren om Johan te behoeden voor verdere onverstandige escapades.

Waarom vraagt niemand dat? Waarom vraagt niemand zich af of een dergelijke “loose canon” eigenlijk wel de baas kan zijn van een ministerie dat zich in het brandpunt bevindt van onze schaduwgevechten tegen de baarden? Ter verdediging van onze eigen normen en baarden, pardon waarden. Hik.

Of is het adagium van de in 1995 overleden journalist Wim Klinkenberg “zet de meest chantabele mensen op de hoogste posten en je bent de baas in dit land” nog steeds valide?

Wat was dat ook weer met die secretaris-generaal van Justitie? En met dat Nederlandse koekoeksei dat in de nieuwe Europese Commissie is gedropt? Om maar eens een paar recente voorbeelden te noemen. Moet je nou echt een kale nicht zijn om dit soort vragen te durven stellen? Jezus! Mohammed!*

* doorhalen wat niet verlangd wordt.


Schimmen achter Pim (28)

dinsdag 14 december 2004
Als de autoriteiten echt willen dat je opzout dan krijgen ze dat over het algemeen wel voor elkaar. Nadat Jos van der Meer opnieuw meneer Belasting zijn gebit in het zand had laten zetten bij een conflict over te weinig afgedragen sociale lasten, werd hij niet veel later - op papier althans - toch uit de Rotterdamse prostitutiescene verdreven. Omdat in zijn glijhuizen te vaak dames met onjuiste papieren werden aangetroffen. Nou had onze Jos om eens wat te noemen wel "goeie" paspoorten in de aanbieding, maar als je je daarvoor eerst scheel moet wippen bedenk je je weltwee keer.

Toch was het niet voortdurend kommer en kwel. Van tijd tot tijd organiseerde de inmiddels in het rustieke Belgische Kapellen residerende vastgoedboer feestjes in zijn eigen clubs, waarbij de aanwezige dames en heren konden snorkelen tot ze Rotterdam aanzagen voor een lekke doedelzak. Wie bij dit soort festiviteiten aanwezig waren weten we jammer genoeg (nog) niet, maar uit pr-oogpunt moet Jos toch behoorlijk hebben gescoord.

Mogelijk heeft dat een rol gespeeld rond het trekken van "de kies" aan de ‘sGravendijkwal. Een ruïne die de gemeente Rotterdam graag opgeruimd zag om er te kunnen starten met de bouw van redelijk luxe appartementen.

En er gaan meer geruchten. Zo zou Van der Meer ook bezig zijn met het verwerven van aantrekkelijke pandjes in Delfshaven. Op schootsafstand van de Keileweg waar straks geen zak meer te doen is omdat de tippelzone gaat sluiten. Je bent ondernemer of je bent het niet.

Wij hebben de laatste film van Theo van Gogh, een politieke thriller over de dood van Pim Fortuyn, nog niet gezien. Maar we eten een filmblik op als dit soort elementen in de plot voorkomen. Toch zijn we er haast van overtuigd dat ze voor Binnenlandse Zaken en Justitie een belangrijke reden zijn geweest om niet al teveel aandacht te besteden aan de beveiliging van Fortuyn. Je moet er toch niet aan denken dat iemand die gefinancierd wordt door lieden uit de kring van een moordgozer als Jos van der Meer premier wordt! Hm? Stay tuned.


Brieven uit de nor (7)

dinsdag 14 december 2004
Iedereen het intermezzo van 7 december al een beetje verwerkt? Niet gering hè? Dankzij Bart van W. weten we nu dat Piet van Haut niet uit zijn boordje converseerde. Piet zat inderdaad diep in de organisatie van Karel ("Alex") van Maasdam en verrichtte er zelfs administratieve activiteiten. Hij mag dan af en toe de waarheid wel twee beetjes bijbuigen, op dit punt was hij helemaal betrouwbaar. Vraag is welke namen, naast die van de BN-ers die Van W. in zijn e-mail opvoert als habitué’s van Boys Club De Amstel, indertijd Van Haut’s administratie opsierden. En wat die metzijn kennis heeft gedaan.

Een andere surprise was Van W.’s bevestiging dat Dutroux zich inderdaad ook in Amsterdam heeft gemanifesteerd. Ook dat spreekt in Van Haut’s voordeel. Maar door zijn af en toe elkaar tegensprekende verklaringen was in 1999 toen hij zijn brieven schreef aan de commandant van de gendarmerie van Neufchâteau de toon al gezet: Van Haut lulde maar wat.

Neemt niet weg dat hij na zijn eerste brief van 6 januari 1999 wel degelijk serieus bezoek kreeg. Bijvoorbeeld een maand later, op 5 februari. Naar aanleiding daarvan schreef hij de dag erop het volgende aan zijn favoriete commandant:

"U zal zich wel herinneren dat ik begin januari 1999 u een schrijven heb gericht in verband met de heer Marc Dutroux. Het is zo, dat ik vrijdag 5 februari 1999 bezoek heb gekregen van de heer Luc Corion en Frankie Deygers, verbonden aan de rijkswacht te Knokke als eerste wachtmeester.
Ik werd door deze twee eerste wachtmeesters verplicht de brief die ik jullie geschreven heb naar de rijkswachteenheid Neufchâteau volledig in te trekken. Ik diende te verklaren dat ik dergelijke brieven schrijf om uit de eenzaamheid te kunnen komen en het bezoek te kunnen verkrijgen van een politiedienst.

Ik diende ook te verklaren dat het sterker is dan mezelf en dat ik het niet kan laten om dergelijke brieven te schrijven. Ik heb dus verplicht moeten meedelen dat alles wat ik geschreven heb gelogen is.

Ik mocht ook geen afschrift, kopie ontvangen van het afgenomen verhoor en verkreeg ook het dossiernummer niet. Met de nieuwe wet Franchimont is het normaal gezien voorzien dat je een kopie kan krijgen.

Ik werd dus verplicht verklaringen te ondertekenen die ik helemaal niet heb afgelegd. Het is zo, dat er o.m. personen betrokken zijn bij de pedofiele zaak van Marc Dutroux die vroeger door het toedoen van de rijkswacht te Knokke beschermd werden, daar ze ook in aanraking kwamen met verkrachtingen van minderjarigen.

Deze persoon werd dankzij en door het toedoen van de rijkswacht te Knokke niet aangehouden. Het gaat hier om de persoon Cafmeyer die woonachtig is te Knokke.
"

Zo. Om het spannend te houden gaan we morgen verder met dit epistel van Van Haut. Want spannend is het. Wie tot ònze habitué’s behoort weet zich uiteraard nog als de dag van gisteren de artikelen voor de geest te halen die wij in deze context over de gebroeders Lippens hebben geschreven. Ook Knokkenaren. Van adel zelfs. De een is burgemeester, de ander de hoogste baas van Fortis. Niet gelezen? Dan bevelen wij u van harte de serie "Adel verplicht" aan op de "Followupsite". Verplichte kost voor de lekkerbekken onder u. Stay tuned.


Brinkhorst vindt Submission onverstandig

maandag 13 december 2004
Het is een hellend vlak, een minister die over verstandig en onverstandig begint. Een beetje slimme minister doet dat dan ook niet.

De Betuwelijn dat lijkt het toppunt van een verstandige beslissing. Evenals steun aan Lenie ’t Hart of het goed inwerken van Kahn. Of het JSF besluit; het uitstellen van rekeningrijden; het blijven toestaan van het gebruik van gewolmaniseerd hout; het bouwen in uiterwaarden; of de blunders rond de ESF. Allemaal sublieme voorbeelden van het verstand waar Brinkhorst aan refereert. De volstrekte desoriëntatie van het OM inzake Bouterse, hash, tunnelvisies, Erik O of AIVD bewijsmateriaal is ook ontsproten aanHaags verstand.
Verstandig, zelfs extreem verstandig, is het extreme gedoogbeleid inzake de rol van de Mossad in Nederland; de Israëlische wapenhandel via Nederland en het samenwerken met Comverse.

Gedogen is verstandig. Falend beleid maskeren is verstandig. Den Haag barst van het verstand. Hoe verstandig is het bijbeunen van Kok? Het handje van Lubbers? Gouden handdrukken? Kersenhouten toiletpotten? Marmeren deurklinken?
Bernhard was niet echt op zijn briljants toen hij Greet inhuurde. Overigens, maar dit terzijde, wat moet Beatrix met 42 in ‘bernhard-groen’ gespoten Ferrari’s.

Waar zouden de buitenverblijven van de bouwheren zijn zonder al die verstandige beslissingen van mincapabele, slapende dan wel corrupte bestuurderen? Hoe verstandig is het om Breda te laten HSL-len. Of om de zwemtunnel te gunnen aan een onervaren bouwer, of om zomaar in de rondte te gaan slachten als er een beestje ziek wordt, of om te doen alsof we een integratiebeleid hebben, of…… pfffff. Het gaat mijn verstand allemaal te boven.

Verstandig was die ex-chauffeur van Brinkhorst die iedere keer als de minister zei haal me morgenvroeg maar op, vroeg waar dat ditmaal wezen moest.

Tot slot. Was het verstandig van Beatrix om met een gebroken been uit de Algarve terug te vliegen terwijl ze volgens de RVD in Italië op vakantie was?

Zand

PS
Bij deze biedt Kleintje Brinkhorst een opfriscursus ‘inburgeren’ aan met speciale aandacht voor de modules: verstand; gedogen; wenselijke corruptieniveaus; scheiding van kerk en staat; scheiding van regenten en staat; en vrijheid van meningsuiting.


Schimmen achter Pim (27)

maandag 13 december 2004
In de afleveringen 5, 7 en 14 hebben wij hem al een paar keer bescheiden geportretteerd: Jos van der Meer. Vastgoedboer en een goede vriend van Eddie “Pink Panther” de Kroes, die toen het erop aankwam over zulke goeie contacten bij Justitie bleek te beschikken. Verder onderhield Jos redelijk warme betrekkingen met collega Chris Thunnessen. Ook al een vastgoedboer die landelijke bekendheid verwierf als Shirley Bassey-likker. Wij brachten deze drie eminente Pimsteuners bij die gelegenheid in verband met de handel in softdrugs, zij het dat we toen ook al een licht prostitutiesausje over onze Jos uitserveerden. En juist over datlaatste onderwerp ontvingen wij vandaag boeiende correspondentie. Daaruit leerden wij ondermeer dat Van der Meer zo rond 1996 in de Rotterdamse prostitutie opdook. Eerst als dikbetalende cliënt, korte tijd later als eigenaar van een als een paardenleut groeiend aantal sekstenten. Zo nam hij de Mayfair over, de Ritz, The Office en Je t’aime.

De Ritz was afkomstig uit de boedel van de Miljardair, het lieflijk opperhoofd van de gelijknamige bende, die een tijdlang een van de grootste organisaties van Europa was op het gebied van de vrouwenhandel. The Office moest na enige tijd weer zijn deuren sluiten wegens, jawel, vrouwenhandel en Je t’aime werd doorverkocht aan een zetbaas, die in gezelschap van zijn bedrijfsleider, diens collega bij de Ritz en nog een stel heren uit de branche in 1998 achter het gaas ging wegens ... vrouwenhandel. Word je allemaal niet vrolijk van.

Jos bleef bij dit alles buiten schot en een plotseling oplaaiend conflict met meneer Belasting sloot hij ook al winnend af. Je vraagt je af of al dit soort informatie ook bij Binnenlandse Zaken in het dossier-Fortuyn terecht is gekomen en of dat aanleiding is geweest tot een wat lakse houding bij de AIVD waar het de beveiliging van Fortuyn betrof. Academisch gedreutel? Misschien wel. Daarom gaan we in de volgende aflevering gewoon weer door met Jos. Want je kan wel speculeren tot je een ons weegt, het helpt voor geen kwartje. Stay tuned.


Jazz behind the zippers (7)

maandag 13 december 2004
In maart 2003 bracht het Britse blad Private Eye een wat jolig bericht naar buiten. Zo jolig, dat de redactie er in het meest recente nummer opnieuw gewag van maakte. Begin 2003 zocht een inwoner van de Londense wijk Mayfair contact met minister Blunkett van Binnenlandse Zaken met een klacht. Of hij niks kon doen aan de overlast in de straat waar de bewoner zijn stulpje had. Ben je een sloeber uit Westend kan je het schudden met je klacht en word je vriendelijk verzocht je te laten nakijken. Maar woon je in Mayfair wil het blijkbaar nog weleens lukken. Blunkett gaf namelijk opdracht aan de Metropolitan Police om de zaak tot op de bodem uit te zoeken. Het ging ook niet om een kleinigheid. Twee jongens deden nondeju geregeld aan “belletje trek” en daar moest paal en perk aan worden gesteld. Er gingen een paar dienders op pad en die vonden al redelijk snel uit dat het ging om twee leerlingen van de St. George basisschool. Die kregen een flinke schrobbering. Wat dacht je wat! Case closed. Bewoner tevreden. Of liever: bewoonster. Het was Kimberley Quinn. De hoogpolige vloermat van de minister van Binnenlandse Zaken, die hem wat later verzocht om haar kindermeisje met gezwinde spoed een visum te bezorgen.

Ze blijven aan de overkant dus zagen aan de poten van David’s ministerszetel. Met zijn allen. En wij staan daar in ons eentje een beetje lullig met een figuurzaagje te frummelen om de stoel van Remkes te demonteren. Ongelofelijk. Straks gaat ie misschien weer naar Thailand. Op Kerstreces. Nou maar hopen dat er een flink koppel AIVD-ers meegaat, want anders moeten we straks van Zand weer horen dat ie daar met een juf aan het knoeien is geweest die zowel deel uitmaakt van Osama’s inner circle als van een hero-exportbedrijf in Bangkok. Lekker dubbel op. Laten we samen bidden onder de boom. Stay tuned.


Air Holland en de Khashoggi-connectie (5)

zondag 12 december 2004
Raoul Berthaumieu verhuisde met zijn ouders in 1958 vanuit België naar Canada. Zijn vader verzamelde daar de nodige pegels met een batterijfabriek en de import van auto’s. Toen hij ziek werd nam zijn zoon het van hem over. Raoul boerde niet beroerd, maar zag het na een tijdje toch niet meer zitten in Canada en trok naar Californië. Daar stapte hij in de wereld der louche financiën. Hij kreeg drie bankjes onder zijn beheer en breidde zijn activiteiten uit naar Oost-Azië. Beginjaren negentig liep het voor het eerst fout en belandde hij in de petoet. Daar ontmoette hij nuttige kennissen,die op hun beurt ook weer kennissen hadden. Zo raakte hij thuis in het milieu van de grote zwendelbaronnen, die via zogenaamde boilerrooms op grote schaal waardeloze aandelen de lucht inpompten, ongedekte promesses uitgaven, kleine banken opkochten, die gebruikten om een stoot avontuurlijke gelden wit te wassen en ze vervolgens met een miljardenschuld achterlieten. Raoul en zijn vrouw (de advocate Sylvie Sainlez) werden daarbij dikke mik met figuren als Rakesh Saxena, Sherman Manzur, Tariq Ahmad, Regis Possino en ... Adnan Khashoggi, de vriend en buurman van Felice Cultrera.

Nadat dit Ocean 8-team midden jaren negentig ervoor had gezorgd dat de Bank of Commerce in Bangkok de gedaante aannam van de ruïne van Brederode en haar achterliet met een zwart gat van meer dan 2 miljard dollar, stapte het kort daarna de lobby van de General Commerce Bank in Wenen binnen voor hetzelfde kunstje. Die ging voor 1 miljard het schip in.

Zoals gezegd maakte het team bij die operatie gebruik van de waardevolle diensten van de Investment Bank Luxembourg. Dezelfde bank die de was deed voor de boys van Air Holland en hun Surivrienden. De top van IBL werd door de oh zo deftige Maurizio Sella haastig op straat gekeild en één ervan belandde meteen in de petoet. Samen met Raoul Berthaumieu en een paar katvangers. De nieuwe staf moet de boel weer wat oppoetsen onder leiding van Bruno Agostini. Een onbevlekte gozer? Natuurlijk niet. In het recente verleden dook hij bijvoorbeeld op in een artikel van Le Monde waarin hij tot een van de sleutelfiguren van het inmiddels onder de wol gestopte Parmalatschandaal werd gebombardeerd. Zo werkt dat in Italië. Of moeten we zeggen in Europa? Stay tuned.


Briefje van Tony (2)

vrijdag 10 december 2004
September 2002 kreeg onze sprekende pop uit het Torentje een brief van Tony Blair. Voor his eyes only. Mocht ie dus met niemand over lullen. Het ging om de overval op Saddam à la Gleiwitz. Net als Adolf zoek je een smoes en je valt een land binnen. We nemen maar aan dat Balkie die brief ook echt gekregen heeft. Want wat meldt het Financieel Dagblad? Dat een stel onverlaten systematisch de brievenbussen heeft geleegd van het Haagse appartementencomplex waar ook Jan Peter zijn kamp heeft opgeslagen. En als het zo uitkomt pyjamasessies houdt met de boys van devakbeweging. Nou zou het alleen maar gaan om bankafschriften, maar we kunnen ons voorstellen dat de boefjes in het geval Balk aandacht hadden voor de hele reut. Even de inhoud noteren en wegwezen. Hoe lang die operatie heeft geduurd is nog niet naar buiten geheveld, maar het zal je gebeuren dat zo’n briefje van Tony Baloney is gecopieerd. Niet aan denken. Om nog maar te zwijgen over andere opties. Niet dat we gelòven dat Jan Peter in de voetstappen treedt van onze ondeugende minister van Binnenlandse Zaken. Maar als je Lodewijk de Waal 's nachts al over de vloer hebt, dan is alles mogelijk. Waarden en normen of niet.


Remkes (5)

vrijdag 10 december 2004
Op vrijdag 12 november jl. meldde onze columnist Zand voor het eerst dat minister van Binnenlandse Zaken Johan Remkes van tijd tot tijd wat slordige keuzes maakt als hij op zoek gaat naar een dame voor een paar gezamenlijke hoogstandjes. De toch al zwaargeplaagde jongens van de AIVD hadden geconstateerd dat “ome Loeks” bij twee gevallen de heuvel had bestegen van partners met drugsconnecties en eenmaal van een exemplaar die een jihadclub in haar mobieltje had opgeslagen. Voor een minister van Binnenlandse Zaken elders in de EU minimaal een zaak die brede aandacht zou krijgen in de mainstream pers. Naaralle waarschijnlijkheid gevolgd door een Marche Funèbre voor de carrière van de betrokken minister.

Zo niet bij ons. Om allerlei redenen die ons tot nu toe duister zijn gebleven werd onze toch niet zo kinderachtige openbaring gewoon doodgezwegen. Misschien gaat het in dit soort gevallen om een afspraak tussen de RVD en de mainstream pers. Zoiets van “Kan gebeuren jongens, maar Johan zal in het vervolg beter uitkijken. Zand erover”. En de heren van de AIVD hebben de drie dames stevig op het hart gebonden verder hun lippen op elkaar te houden.

Is overigens vaker gebeurd. Toen journalist Rob Vuurens zich bij ons meldde met vragen over deze kwestie vertelden wij hem in het voorbijgaan iets over het min of meer analoge geval van voormalig Minister van Defensie Henk Vredeling. Ook hij gorgelde nogal eens met alcohol en ook hij drapeerde zijn pantalon menigmaal over een vreemde stoelleuning om hem eens flink van jetje te geven. Althans volgens rubberzolen van de militaire inlichtingendienst uit dat mobielloze tijdperk van het kabinet Den Uijl, waarin ze soms handenvol werk hadden om de drift van de minister te beteugelen cq. om de schade te beperken. En waarbij ze soms gebruikmaakten van de irreguliere assistentie van het schaduwcommando van de Prins* .

Een van de dames met wie Henk het paradijs betrad was volgens de speurneuzen Viola Enkelaar ofwel Viola van Emmenes ofwel Viola Holt.

Dat was kaassie voor Rob Vuurens die met het hele verhaal inclusief de Remkes-inleiding de manager van Viola benaderde. Het enige dat hij tot nu toe wist los te wurmen was dat Henk een huisvriend van de Enkelaars was geweest en in die hoedanigheid wel eens overnachtte in huize Enkelaar. Op een logeerbed. Wat doet de manager? Die belt de AIVD, vertelt meneer Van Steen wat ze heeft gehoord en vraagt hoe dat nou zat met Viola en Henk. Van Steen wist van niks. En zo hoort het ook. Maar belt daarna wel als een dumdumkogel met Vuurens en vraagt hem of hij inzage heeft gehad in een paar dossiertjes van Remkes. Is dat lachen of is dat huilen? Dat is humor. Stay tuned.

* Zie de serie Het schaduwcommando van de prins op de site van De Morgenster en in Kleintje Muurkrant 337 tot en met 342


Cola & pesticiden

donderdag 9 december 2004
Coca-Cola en Pepsi moeten hun klanten in India voortaan waarschuwen dat er pesticiden in hun cola zitten. Het Indiase hooggerechtshof verplicht de twee bedrijven om over een gepaste tekst op hun etiketten na te denken. De advocaten van de frisdrankgiganten hadden aangevoerd dat er onmogelijk een vast cijfer kan worden geplakt op de giftige stoffen in Indiase cola. Maar het hooggerechtshof staat de bedrijven alleen toe te vermelden dat de hoeveelheid pesticiden onder de gevarengrens blijft. De mensen hebben het recht te weten wat ze drinken, luidt het oordeel.
De twee Amerikaanse colamerken hebben in de jaren negentig bijna dehele Indiase frisdrankmarkt veroverd. Maar in augustus vorig jaar veranderde dat succesverhaal opeens in een nachtmerrie. Toen maakte het Centre for Science and Environment (CSE), een milieugroep uit New-Delhi, bekend dat in India geproduceerde Coke en Pepsi een niet onaanzienlijke dosis bestrijdingsmiddelen bevatten. Het grondwater en de suiker die de bedrijven gebruiken, zijn onder meer verontreinigd met Lindaan, DDT, Chlorpyrifos en Malathion. Die residu's kunnen bij het productieproces blijkbaar niet helemaal verwijderd worden. Bestrijdingsmiddelen als Lindaan en DDT zijn in Europa al lang verboden. Lindaan kan onder meer lever en nieren aantasten. Het Indiase parlement en verscheidene scholen verboden prompt de verkoop van de twee frisdranksoorten in hun kantines. Ook het Central Food and Technological Research Institute (CFTRI) - een openbare instelling - vond bij latere tests in alle flesjes Cola en Pepsi hoge hoeveelheden Lindaan. Die antireclame maakte een einde aan de zegetocht van de twee colamerken in India. Later kregen de twee bedrijven ook nog eens de wind van voren omdat verscheidene van hun vestigingen enorme hoeveelheden grondwater verbruiken, wat ten koste gaat van de landbouw in de buurt. De zaak maakt duidelijk dat India met een groot grondwaterprobleem zit. Coca-Cola en Pepsi zeggen dat ze het water dat ze voor hun frisdranken gebruiken, meermaals zuiveren en toch niet alle residu's weg krijgen. "Dat wijst op een extreem hoge vervuiling met pesticiden", zegt Sudhirendra Sharma, een waterexpert die als adviseur voor de Wereldbank en de Verenigde Naties werkt. Volgens Sharma hadden Indiase beleidsmakers al lang een einde moeten maken aan het zware gebruik van pesticiden in de landbouw. Zie www.cseindia.org en www.indianet.nl/in-cola.html


Octopussy (137)

woensdag 8 december 2004
Vanaf het moment dat de ploeg van de met Willem Endstra cs. verbonden Jaap de Bode zich triomfantelijk een weg baande naar de hoogste posities bij investeerdersvereniging Fecundo boterde het niet echt met penningmeester Manuel Suurs. Dat moge bijvoorbeeld blijken uit een mailtje waarmee secretaris L.K. op 10 augustus van dit jaar Manuel verraste en waarin ondermeer Londen en het raadselachtige Ghana werden opgevoerd *.
Een paar citaten daaruit:

Beste Manuel,
Afgelopen zondag stuur je mij een sms-bericht dat Ghana en Londen weer op de rit staan.

Van Danny begrijp ik dat vandaag pas de via hem in Ghana bekende advocaat de zaak in behandeling heeft genomen. Die zaak heeft hij gisteren pas in handen gekregen.

Daarnaast blijkt een aantal personen -ons verder ook bekend- dat de heer Karel Timmermans aan de hand van door jou in jouw hoedanigheid van penningmeester van Fecundo verstrekte informatie “geld aan het lenen is” op basis van “het reddingsplan NWC e.o.”.

Op basis van de aan de heer Timmermans (ik citeer) “toekomende, gegarandeerde gelden, bekend bij de heer E. Suurs” wordt nu dus geld geleend, wat wij conform een afspraak van 4 augustus jl. binnen het bestuur van Fecundo niet meer zouden doen”


Op 16 augustus doet K. er nog een schepje bovenop:

... Jij hebt nooit de interesse gehad om de gelden van de heer Timmermans volledig te gebruiken voor alle leden/intermediairs. Alleen degenen die jou zouden helpen. Ik wil je wijzen op de gelden die jij vanuit Fecundo hebt gebruikt voor deze constructie met Timmermans en de toezegging dat dit geld terug zou komen op 6 augustus staat ook. Die laatste datum is nu voorbij en jij moet een oplossing vinden.

Ik zal het voormalige bestuur eveneens vragen of zij jouw verhaal in Ghana en Londen met de heer Karel Timmermans als oplossing zagen en of daarover een afspraak binnen het bestuur aanwezig was”.


Inmiddels weten we dat het Londense en ook dus het Ghanese zwaard in begin deze maand nog steeds boven het hoofd van Manuel Suurs bengelden. We vragen ons nu toch in gerede af wie nou eigenlijk die Timmermans is en wie met Fecundo-poen grote sigaren heeft opgestoken in Londen en Ghana of all places. Stay tuned.

* Zie ook aflevering 134 dd. 2/12/04


Octopussy (136)

dinsdag 7 december 2004
Opnieuw wordt er een poging ondernomen Fecundo uit de sinaasappelenpulp te trekken. Veel enthousiasme hebben de initiatiefnemers niet aangetroffen bij de investeerders. Maar na de zeperds van de Jaap de Bode cs. is dat natuurlijk wel begrijpelijk. Aan iemand zijn giegel kan je niet zien of ie betrouwbaar is. Maar goed, de nieuwe Fecundo-leiding zocht onze hulp als intermediair via de volgende mail:

(Soest 7-12-2004)

Geachte lezer,

Ik heb met verbazing de laatste maand de verschillende reacties gelezen in uw media. Ik vind het nu tijd dat bekend gemaakt mag worden wie er de afgelopen maand alle inspanning heeft verricht om medede belangen van de investeerders veilig te stellen. Inderdaad waren er voldoende gieren boven het lijk en elke keer is er een flinke hap uit het lijk gevreten. Onze organisatie heeft de opdracht van een handvol investeerders aanvaard te onderzoeken hoe dit heeft kunnen plaats vinden. Welnu, de bijdrage die een deel van de investeerders heeft gedaan is op zeer onverantwoorde wijze besteed. Met name speculatie, depotstellingen aan Boitelle en transacties die niet het doel hadden de investeerder uitzicht te bieden op resultaat. Als organisatie hebben wij de afgelopen maand volledig in de anonimiteit kunnen werken aan het herverkrijgen van de posities in Costa Rica. Wat voor de volle 100% is gelukt binnen twee weken, te weten met ingang van 22 november 2004.
Wij hebben echter gemeend de overige investeerders in de gelegenheid te stellen zich aan te sluiten bij onze acties. Dat is ons zwaar tegengevallen vandaar dat wij ook het bestuur van Fecundo hebben overgenomen om de belangen van de investeerders te kunnen behartigen. Echter, tot op de dag van vandaag is het kassaldo Fecundo 100 euro en het bank saldo 1200 euro's. Onze opdrachtgevers hebben gemeend dat wij een heilloze strijd aan het voeren zijn het lijk te reanimeren. Na voldoende studie is gebleken dat de positie in Costa Rica ruim voldoende perspectieven bied om de zaak te reanimeren. Ik heb voldoende aanwijzingen dat het met de volledige achterban van de vereninging 100% haalbaar is de stuctuur weer rendement vol te herplaatsen bij alle belanghebbenden. Maar zonder steun van alle belanghebbenden kan het eenvoudigweg niet zo zijn dat iedereen meelift op het resultaat dat wij nu hebben bereikt. Vandaar dat ik nu een oproep plaatst in dit medium om een ieder die het belangrijk vindt belang te hebben bij haar investering dit ook daadwerkelijk uitvoert overeenkomstig de gemaakte afspraken. Wij hebben voldoende aanwijzingen om een ieder die zich tijdens haar bestuursperiode van Fecundo onverantwoord heeft opgesteld aansprakelijk te houden voor mismanagement.
Alle andere acties die wij als organisatie zullen ondernemen om gelden die in het verleden verdwenen zijn, houden wij liever nog voor ons. Wij zullen u via dit medium publiekelijk op de hoogte houden en de leden van Fecundo kunnen via de website informatie verkijgen. Voor dit moment vinden wij het voldoende u met deze informatie te voorzien.

Hoogachtend,

St Furia,
St Mars,
St Waarborg Furia,
St Fecundo.

B. J. Koole (bestuurder).


Ja, je weet het niet. Het kan vriezen, het kan dooien. Net als buiten. Het enige dat we kunnen doen is de vinger aan de navel houden. Vooral om te zien of de bad guys inderdaad de rekening krijgen gepresenteerd. Stay tuned.


Brieven uit de nor (6)

dinsdag 7 december 2004
Fasten your seatbelts. Krijgen we daar een reactie op onze voorafgaande artikelen in deze serie. Dat wil je niet weten. Of eigenlijk: dat wil je wel weten. Daar komt ie:

Geachte redactie,
Eind jaren tachtig was Piet van Haut actief als “administratief medewerker” van Karel van Maasdam, woonachtig Insulindeweg 106/D. Hij verstrekte hand en spandiensten voor bovengenoemde. Ook figureerde hij in pornofilm(s) met minderjarigen, waaronder ik, opgenomen in recreatiepark De Eemhof. Rohypnol en cocaïne waren het toverwoord dat iedereen liet schitteren als Brad Pitt. Om later geconfronteerd te worden met het materiaal dat bij tegenwerking opgestuurd zou worden naar ouders. Ook deslachtoffers werden gechanteerd en gemanipuleerd.

Deze film kwam tot stand in samenwerking met de heer Lothar Glandorf, die hiervoor de materiaaltjes leverde, allen veertienjarigen. Het transport werd geleverd door “Duitse Willie”, een pedofiel die tegen betaling jongens ronselde o.a. op het Centraal Station en DE kinderprostitutiestraat van Nederland, de Paardenstraat (nabij het Rembrandtplein) te Amsterdam.

De Festivalbar was in die tijd de “place to be” voor pedofiel Nederland. Professor Van Rhoon, Ed van Thijn en heren van Justitie wisten deze plek zonder navigatiesysteem feilloos te vinden. Na een paar drankjes werden de heren ook vrolijk om de hoek geëscorteerd, waar zich toevallig een “clubje” (te weten Boys Club de Amstel) had gevestigd die indertijd gerund werd door de heer Kröner.

Een zakenpartner van hem werd geliquideerd in de jaren ’90, een kennis van de Dominee, die daar ook regelmatig kwam. Paul de Leeuw en Eddy (de spreekbuis van Cash en Carlo) e.a. vertoefden hier ook graag. André van Duin liet zich hier ook graag rectaal onderzoeken.

Maar goed ... terugkomend op Piet van Haut. Deze fantasierijke karikatuur kwam ook op de proppen met ene Marc, later bekend als het Monster van België. Deze Marc had contacten met Duscedo, het imperium van de heren Tukkers en consorten. Met aan de touwtjes van het marionettenbeeveetje Charles Geerts. Je weet wel. Die ja. Scala had in die tijd een bloeiende handel die onderandere verkocht werd in de Utrechtsestraat. Er schijnt ook ergens een bewakingsvideootje te liggen van deze videotheek, waarin de heer Salomonson, bekende voor ingewijden, hier een aantal videootjes koopt voor een van zijn cliëntèle. Een familielid daarvan is vrij recent overleden.

Deze bandjes werden graag bekeken op de Keizersgracht 497. Het liefst in een donkere kamer die niet bedoeld was voor het ontwikkelen van foto’s. Ik kan het weten...

Stay tuned en happy Christmas,
Bart van W.
Ex-cabaretier/schrijver.


Wij hebben voor we deze mail aan de openbaarheid prijsgaven nog aan Bart gevraagd of wij zijn identiteit moesten beschermen. Dit was zijn antwoord:

Na de aanslag op mijn leven is het in bepaalde kringen niet meer geheim dat ik anonieme beschermde kroongetuige ben geweest. Afdrukken dus. En die rechtzaak tegen de Staat der Nederlanden komt er toch wel, als mijn advocaat (mr. Martin de Witte) de gefinancierde rechtshulp rondkrijgt tenminste. Dus vroeg of laat kom je toch wel in de media. Laat maar komen. Ik ben niet bang meer...

MvG (met vriendelijke groet)
Bart van W.


Jazz behind the zippers (6)

maandag 6 december 2004
Het schandaal rond de Britse minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett wordt elke dag verder opgepompt. Volgens de Sunday Telegraph van gisteren zouden twee van zijn topambtenaren op 13 augustus rond de tafel hebben gezeten met zijn hartewens Kimberley Quinn en haar kleine batterij advocaten. Die ambtenaren waren respectievelijk Jonathan Sedgwick, David’s belangrijkste privé-secretaris, en John Toker, het hoofd van de Britse RVD. Vooral de aanwezigheid van die laatste is een staaltje buiten boord plassen van David en daar zijn natuurlijk ook weer vragen over gesteld. Of die berichten juist waren.

Inzet van het gezellig samenzijn zou de erkenning vanKimberley zijn gewest dat haar huwelijk met meneer Quinn in wezen een lege doos was. Die erkenning zou David’s wettelijke positie ten opzichte van zijn kinderen versterken. Haar advocaten zouden volgens het blad de onderhandelingen nauwkeurig hebben vastgelegd. En die zo nodig, waarschijnlijk tegen een frisse vergoeding, met de nodige fanfare naar buiten dragen. Gezellig dus, dit gehannes over de hoofdjes van de kinderen. Van wie er een zelfs nog achter Kimberley’s navel huist.

We beginnen een beetje op die ouwe Romein te lijken die steeds maar riep dat Carthago vernietigd moest worden. Nou zijn we er niet op uit om Johan Remkes te vernietigen, maar we zouden toch wel heel graag willen weten waarom de scabreuze escapades van ónze minister van Binnenlandse Zaken niet voor het voetlicht worden getrokken. Waar ze thuishoren gezien de politieke impact. Of moeten we soms in het Engels gaan schrijven om gehoor te krijgen? Stay tuned.


Getover van Indover

maandag 6 december 2004
Toch leuk als je af en toe eens voor de muziek uitloopt. In het artikel Holland Overzee van 27 februari 2000 op de site van de Morgenster maakten wij al melding van de niet zo frisse praktijken van de in Nederland gevestigde Indoverbank. Een dochter van de Bank Indonesia die in handen is van de centrale overheid in Djakarta. Indover zou volgens dat artikel via een listige contructie meer dan een miljard dollar hebben uitgeleend aan bedrijven die onder controle stonden van de familie Suharto.

Wat brengt het FEM Business vandaag naar buiten? Dat Indover al jarenlang corrupt is.De bank heeft zich ondermeer schuldig gemaakt aan het verstrekken van leningen op grond van politieke of persoonlijke voorkeuren. Daarnaast hebben de directieleden zichzelf nog een heftig potje zitten te verrijken en handelde de Raad van Commissarissen in kilo’s machtsmisbruik. Het werd zelfs zo bar dat de Nederlandsche Bank in de jaren negentig een paar keer bij Indover aan de noodrem is gaan hangen.

Het Indonesische OM kan de dochter van de centrale bank niet voor de kadi trekken omdat er geen rechtshulpverdrag bestaat tussen Nederland en haar voormalige wingewest. Zelfs documenten die nuttig zouden zijn voor het afronden van het onderzoek kunnen de Indonesische snuffelaars vergeten. Fijn om bij zo’n bank te werken. En zo lucratief.

Het FEM beschikt overigens over een bloemrijk dossier. Dat wordt dus smullen in de nabije toekomst.


Oranje boven (2)

maandag 6 december 2004
Als alles volgens planning verloop wordt Joesjenko bij de volgende verkiezingen in Oekraïne verkozen tot president. Er moet nog veel gevlagd, gezongen, gesproken en geyelld worden. Er moeten nog heel wat gamellen met voedsel, koffie, soep, glühwein en andere versnaperingen worden aangerukt. Kratten vol medicijnen, slaapzakken en ander gerief worden aangesleept. Maar het zal lukken. De democratie zal zegevieren.

Waar al die steun vandaan komt? Uit ons vrije westen. Van buitengewoon democratische clubs als USaid, Freedom House en natuurlijk het Open Society Institute van George en Mabel. Schrijft de Guardian: “Joesjenko kreeg instemming van het westen en een vloed aan geldstroomde binnen bij groepen die hem steunen. Van de jeugdorganisatie Pora tot aan verschillende websites van de oppositie”. Of de neo-nazigroepring Una-Unso ook poen heeft gekregen is aan twijfel onderhevig. Maar het doel heiligt de middelen, dus je weet maar nooit. Una-Unso heeft de lieflijke swastika als symbool gekozen en zich daarmee eveneens achter Joesjenko geschaard. De reden daarvoor ligt mogelijk in het feit dat Joesjenko en zijn steeds vaker in beeld komende blonde loodsvis vorig jaar ernstig hebben geprotesteerd tegen de sluiting van de socialistische krant Silski Visti. De regering besloot tot die maatregel nadat in de krant een artikel was verschenen waarin stond dat 400.000 Joden deel uitmaakten van de Duitse invasiemacht die in 1941 Oekraïne. De toekomstige president en zijn aanhang kraaiden dat de regering met die sluiting de oppositie monddood wilde maken. De vrijheid van meningsuiting was met voeten getreden!

Ja, zo kan je het ook zien, hoewel zo’n zware maatregel wat ons betreft ook te ver gaat. Maar wij hebben makkelijk lullen. Bij ons dreigt geen democratische overval van figuren als George en Mabel. Het is overigens wel vreemd dat we dit soort dingen nooit horen van de grote grijze geitenbrijer van de NOS. Nou ja, vreemd.


Allons enfants

maandag 6 december 2004
Heel wat heisa bij de haantjes. Er is een tas met semtex verdwenen van vliegveld Charles de Gaulle. Die semtex is zonder ontsteking niet gevaarlijker dan een doos met chocola. Aldus een Franse woordvoerder. Maar het lullige is dat het spul in de tas was gestopt door een vlijtige anti-terrorisme eenheid en dat die tas vervolgens tussen een hoop bagage was verstopt. Om snuffelhonden te trainen. Jammer maar hélas, de honden waren verkouden en roken niks. Tas weg, semtex weg. Nu zijn die bijdehante hanen bang dat een of andere toerist straks ergens in de wereld door de douane wordtaangehouden met een tasje semtex. Nou, dat is een optie. Erger wordt het als de tas per ongeluk in verkeerde handen is gevallen. En nog erger als de tas bewust is weggetoverd in de richting van een groepje baarden. Zeg eens wat, om iets uit te lokken of zo. Zien we ufo’s? Waar kwam de springstof vandaan die in Madrid werd gebruikt om Al Qaida op de Europese kaart te zetten? Juist. Zouden nou dezelfde krachten aan het werk zijn geweest om zo’n onbenul als Gijs de Vries tot Europees coördinator op het gebied van het baardenterrorisme te benoemen? Je moet er niet aan denken. Is er nog een bakkie koffie? Doe maar lekker sterk.


Air Holland en de Khashoggi connectie (4)

zondag 5 december 2004
Wel twee artikelen gisteren in De Telegraaf over “Tongo”. De justitiële operatie waarbij de kleurrijke organisatie van de voormalie Air Hollandbaasjes Gruythuysen en Van Dormael werd opgeblazen. Uit een Marowijne aan processen verbaal destilleert de krant het spannende verhaal van een stel Surinamers dat contact zocht met een paar directeuren van een vleugellamme Nederlandse luchtvaartmaatschappij en de handen aan de pomp sloegen om poedergeld via Engeland en Luxemburg van een legale tint te voorzien. En zo de luchtvaartmaatschappij voor een crash te behoeden en daarnaast nog een paar leuke eurocenten te verdienen.

Meestal worden dit soort lieden door de vlijtigste Bernhardwasserettevan Nederland “drugsbaronnen” genoemd. Zelfs een meneer van eenvoudige komaf die ooit werd gearresteerd achter een bord zuurkool en met Studio Sport op de buis ontving dat predikaat. Gelukkig onthield de krant zich ditmaal van deze gewoonte. Maar ook van het adagium “Follow the Money”. Oh zeker, in een op pagina twee weggestouwd artikeltje wordt gemeld dat er sprake was van sporttassen vol avontuurlijke poen die in parkeergarages van hand tot hand gingen. En zelfs de voor Kleintje Muurkrantlezers al vertrouwde Raoul B. wordt opgevoerd. “Een persoonlijke vriend van de beruchte wapenhandelaar Khashoggi”, die in de VS en Oostenrijk een paar wandaden achter de rug had. Maar dat was het wel. Daarna keren we terug naar het pagina-grote artikel waarin plotseling zelfs Willem Endstra weer eens van stal wordt gehaald en diens rol bij het van de grond trekken van het vliegveld Niederrhein. Niets over de Luxemburgse bank die bij dit gebeuren een cruciale rol heeft gespeeld en die in kringen die het weten kunnen wordt vergeleken met de Pakistaanse Bank of Criminals and Crooks International (BCCI). Niets over Maurizio Sella en eigenlijk ook niks over Raoul Berthaumieu, Adnan Khashoggi en Felice Cultrera. De echte baronnen. Misschien komt het nog. Stay tuned.


Air Holland en de Khashoggi-connectie (3)

zaterdag 4 december 2004
Het is niet zo verwonderlijk dat de snuffelbrigade van het Rotterdamse OM geen enthousiast onthaal kreeg in Luxemburg bij het navlooien van de witwasconstructie die Air Holland in de lucht hield. Allereerst omdat het nogal genant is dat het spoor naar filialen van de Italiaanse Banca Sella leidde met aan het hoofd Maurizio Sella, president van de Italiaanse en Europese bankiersvereniging en gedoodverfd minister van Financiën in Berlusconi’s toekomstdromen.

Maar daarnaast had het team de assistentie nodig van Carlos Zeyen, de substituut die speciaal is aangesteld voor de bestrijding van dit soort geintjes. En Carlos heeft geen onbevlekt verleden.Daarmee is hij geen uitzondering in het OM-wereldje. Wij kunnen in Nederland ook zo iemand opnoemen die menig scheve schaats op het ijs heeft gezet. Soms zelfs na een nacht lichte vorst. Carlos behoort echter tot een wat hoger echelon. Hij is bijvoorbeeld dikke mik met Adnan Khashoggi, de handelaar in internationaal ongerief, en diens loodsvis in ruig financieel water Raoul Berthaumieu. Beide heren hebben sterke banden met de Investment Bank Luxembourg, een van de Luxemburgse vehikels van Maurizio. Begrijpelijk dus dat Zeyen niet erg happig was toen de jongens uit Rotterdam graag even in de boeken van die bank wilden neuzen. Weliswaar over een lullig gevalletje witwassen van Nederlands poedergeld maar voor je het weet zit je met grotere peren. Kom je misschien terecht bij een andere vriend van Adnan die vlakbij hem woont in Marbella en in stilte vaak met hem samenwerkt: Felice Cultrera. Een capo van Nitto Santapaolo’s Siciliaanse mafia-familie die eveneens handelt in internationaal ongerief.

Het is niet waarschijnlijk dat we daar iets over horen als de twee boys van Air Holland en hun avontuurlijk gevolg voor de kadi worden getrokken, maar het is wel interessant. Vooral om te weten hoe deze heren zich nou juist tot die bank in Luxemburg hebben gewend. Hoe wisten ze dat ze daar terecht konden? Stay tuned.


Brieven uit de nor (5)

zaterdag 4 december 2004
We gaan verder met de verklaring die Piet van Haut op 21 juni 1996 aflegde tegenover de Belgische politie en concentreren ons daarbij op Jo Lintel, bestuurslid cq. directeur van het Boudewijnpark in Brugge, en de Nederlander “Alex” Maasdam:

... Ik weet dat ik over de Insulindeweg in Amsterdam heb verteld [aan An Holvoet, red.] en dat er pornografische films worden gemaakt met minderjarigen. Ik heb voormeld adres bezocht en tijdens mijn bezoek heb ik de identiteitskaarten van de minderjarigen opgevraagd en deze opgezocht in het CSB. Ik heb vastgesteld dat er drie minderjarigen aanwezig waren die als vermist geseindstonden. Ik weet nog dat er een zeker Steven bij was. Daarenboven was er een Dolf van der Meerschout. Lintel die ik zojuist citeerde kwam ook op voormeld adres. Hij ging er minderjarigen ophalen. Lintel heeft mij dat destijds verteld.

In voormelde instelling in Amsterdam heb ik ook minderjarige meisjes gezien. Ik heb voor deze meisjes ook een controle gedaan. Ik vertelde aan de uitbater van voormelde instelling dat ik aan de hand van hun identiteitskaart politiecontrole kon vermijden. Ik zou de kinderen afsignaleren.

Het adres van de Insulindeweg heeft relaties met een bar “Man to Man” in de Spuistraat. Het betreft tevens een pedofielenbar.

U vraagt hoe het juist ging in beide bars. De klanten belden Lintel, Cafmeyer of André van Volksem. De klanten kwamen dan de kinderen ophalen aan een van de twee bars.

U vraagt mij of ik een relatie ken van Sneeckers die altijd in een lange witte lederen jas liep. Ik ken zijn naam niet. ... Ik heb Maasdam eens laten nazien op het CRI en hij zeker dertig maal gekend voor pedofilie. Hij is er ook voor veroordeeld ... Maasdam hield zich bezig met het transport van de kinderen. Ook in het buitenland zoals Duitsland en Polen.

U vraagt mij of ik op de hoogte was van het feit dat er kinderen ontvoerd werden om te introduceren in de pedofiele wereld. Ik heb zojuist geantwoord dat ik er heb aangetroffen in de Insulindeweg. Deze minderjarigen waren zowel gevluchte minderjarigen als ontvoerde minderjarigen. Dat is vooral uit België dat de minderjarigen ontvoerd worden. Ik vermoed dat Sneeckers en Maasdam nog steeds aan hun activiteiten in verband met pedofilie bezig zijn. Ik telefoneerde verleden jaar naar Maasdam. Hij vroeg mij toen of hij uit Nederland kon weggaan met het vliegtuig. Ik heb toen via het CRI gecontroleerd of hij niet gesignaleerd was. Hij was niet gesignaleerd. Ik heb hem daarna ingelicht dat hij wel gesignaleerd was
”.

Van Haut mag voor velen louter een fantast zijn die zijn politiecontacten schromelijk overdrijft, zeker is wel dat Georges “Jo” Lintel begin 1997 achter het gaas ging. Wegens pedofiele activiteiten.


Octopussy (135)

zaterdag 4 december 2004
Onze vorige aflevering beëindigden wij met de volzin: “Soms kan een muis een olifant op gang brengen". Of het nou die muis is geweest of die olifant is niet helemaal duidelijk, maar een investeerder van het eerste uur klom boos in zijn digitale piano en schreef ons de volgende mail:

Tegen onze gewoonte in om deze roddelrubriek te vullen toch een kleine reactie. Jammer dat de voetnoot van de redactionist weer een foute veronderstelling neerlegt (zie 134). Zoals zoveel foutieve veronderstellingen, wat dit muurkrantje tot een waardeloze infobron nivelleert.

Als ik het team van bestuurders mag geloven is alles(met name de centjes) onder controle. Mogelijk spreken wij toch van een geluk bij een wat ongelukkig aflopende actie die vanuit een te goeder trouw ondernomen inzet is voortgekomen. Geweldige druk wordt er nu gelegd om toch maar over dit geld te kunnen beschikken. De gieren komen op de buit af. Geen middel wordt onbenut gelaten. De eieren worden bewaakt met eigen leven. Alles wat er is, is en blijft van de investeerders.

Het geld wat mr. Boitelle op derdenrekening gestort heeft gekregen t.b.v. actie voor het leveren van de bezittingen van de heren Schorsy en Ansems aan de investeerders is door mr. V. Boitelle nog steeds niet verantwoord aan de stichting Fecundo. Inmiddels is hier al diverse malen om gevraagd. De heer Boitelle wordt dus ook verantwoordelijk gehouden. Er moet nu maar eens overlegd worden wat hij met dit geld van de investeerders heeft gedaan !!! Op dit moment blijft hij ernstig in gebreke !!! De bedragen die in Costa Rica zijn betaald van de derdenrekening zijn keurig verantwoord uitgegeven voor o.a. salarissen om o.a. TNA van een faillissement af te houden.

Inmiddels is/was de heer K. (voor zover bekend) de laatste penningmeester van Fecundo en derhalve is het aan hem om de boeken aan het einde van het jaar in orde te maken. Ik begrijp dat Manuel Suurs de staf al had overgedragen aan hem. Volgens de huidige inschrijving is de voorzitter, secretaris en penningmeester nemen zij deze verantwoordelijke taak nu op zich. Voorlopig zal het gereserveerde kapitaal of teruggaan naar de investeerders of wordt het direct naar Costa Rica overgemaakt omdat het feitelijk daar thuishoort. Dit alles in overleg met de investeerders. De huidige bestuurspersonen van Fecundo zijn nu nog NN.

Voor wat de investeerders betreft : “Eerst leveren en betalen bij de notaris”. Niemand kan dat betwisten !!! Alle overige roddels en kwaadsprekerij zijn niet relevant”
.

Deze hartekreet was ondertekend met “een investeerder van het eerste uur. HIPO”. Maar de mail was verstuurd vanaf het adres manuel@elsuvest.nl. Nou zijn wij een waardeloze roddelrubriek, maar dat is wel het adres van Manuel Suurs. De voormalige penningmeester van Fecundo, die zonder twijfel met zeer goede bedoelingen maar zonder overleg met de investeerders van ruim 1 ½ ton zo’n 3 ½ ton probeerde te maken via een valutahandelaar in Londen. Plus nog wat andere leuke emolumenten. Bovendien is er als we goed zijn geïnformeerd nog sprake van een Ghanees avontuur, maar wij willen ook graag even de benen strekken in het weekend, dus volgende week meer daarover. Stay tuned.


Goochelen met geld

zaterdag 4 december 2004
De twee directeuren van het in 2002 gecrashte automatiseringsbedrijf Landis Kuiken en Bus hebben gisteren voor de kadi een behoorlijke zeperd opgelopen. Door geknoei met personeelsopties ten behoeve van zichzelf en de rest van het management kregen ze van de Amsterdamse bef Maarten Mastboom drie maanden nor voor hun mik. Plus drie maanden voorwaardelijk en een boete van 20.000 euro. Hoppa. De heren waren erg geschokt want ze waren zich van geen kwaad bewust. Dat wordt dus een hogerberoepje.

De zaak kreeg behoorlijke aandacht in de pers. Vooral ook omdat vier oud-commissarissen eveneens door Maarten werden bedacht. Zij kregen60 tot 120 uur taakstraf omdat ze niet hadden ingegrepen toen de malversaties plaatsvonden. Integendeel zelfs, ze hadden via dezelfde truc ook uit de ruif gesnoept.

Een van hen was Adriënne Vrisekoop. Advocaat en voormalig Eerste Kamerlid van D’66. Zoals gebruikelijk negeerden onze serieuze collega’s de berichtgeving van Kleintje Muurkrant over deze achtenswaardige dame. Want wat meldden wij in aflevering 72 en 74 van de serie Octopussy? Dat Adriënne onderandere jarenlang zakelijk gelieerd is geweest met mr. Abraham Zeegers, die op zijn beurt weer dikke mik was met de ons ontvallen Willem Endstra en door Justitite verdacht wordt van betrokkenheid bij de wasserette van de Curaçaose grootpooier Giovanni van Ierland. Een fenomeen dus, deze meesteres in de rechten. Maar niks daarover in de mainstream-pers. Die had het te druk met het witwassen van prins Bernhard.


Jazz behind the zippers (5)

vrijdag 3 december 2004
Gisteren werd nieuwe olie op het vuur gegooid dat al meer dan week geleden is opgelaaid rond de Britse minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett. De Filippijnse kinderoppas van de door David begeerde Kimberley Quinn heeft namelijk ook een boekje opengedaan over de manier waarop zij ver binnen de wettelijke termijn een verblijfsvergunning versierde. Tegenover de Britse pers vertelde zij dat ze een brief van Binnenlandse Zaken had gekregen waarin werd aangekondigd dat het nog wel een jaartje kon duren voor ze een visum kreeg. Ongerust had ze de brief aan haar werkgeefster laten lezen. Die zei toen dat zeeen vriend had die de zaak wel even zou regelen. Een paar dagen daarna was die zaak voor de bakker. Die vriend kan niemand anders zijn geweest dan Dave. En dat houdt in dat hij stevig naast de bril heeft staan te kletteren. Uiteraard daarbij gesecondeerd door een paar hoge jongens van zijn ministerie. Old boys currant-loaf.

Hoe anders is het gegaan met het vuur dat door onze columnist Zand is ontstoken rond onze eigen minister van Binnenlandse Zaken. Johan heeft volgens hem naast een reeks onschuldige dames tussen de lakens er ook paar afgewerkt die respectievelijk binnen de invloedsfeer van drugskartels en de jihad thuishoorden. De AIVD heeft dat keurig geboekstaafd en houdt zijn hart vast voor meer van dit soort exercities. Al dan niet in Johan’s geliefde Thailand, in Brazilië, de Saunastate in Gorredijk of god mag weten waar. Nu zelfs de zogenaamde roddelpers zich met volle overgave op prins Bernhard heeft gestort zal het Zandvuur wel stilletjes doven. Volgende zaak.


Octopussy (134)

donderdag 2 december 2004
Hoe merkwaardig er is omgesprongen met het geld dat investeerders belegd meenden te hebben in een stel sinaasappelgaarden in Costa Rica moge blijken uit een rondschrijven van voormalig Fecundo-hotemetoot Manuel Suurs dd. 28 november jl. Manuel schrijft:

Hierbij een uitleg van mij Manuel Suurs inzake de gebeurtenissen zoals die zich de afgelopen maanden hebben afgespeeld m.b.t. de pogingen uw investering bij de NWC veilig te stellen. Ik zal zo kort en duidelijk mogelijk een toelichting geven op e.e.a. zodat er geen misverstanden of andere roddelpraatjes de wereld in worden geschreven.

Maand mei: Door mij werd actie ingeluid en gevraagd aan alle investeerdersom 3500 euro te lenen aan FECUNDO voor reddingsactie te financieren. De financiering was nodig om, middels een overeenkomst aangegaan door Fecundo (waarvoor ik gemachtigd was) en VenF Insurance (Jaap de Bode), alles van NWC “schoon” in eigendom te verkrijgen. Dus zonder beslagen, crediteuren etc. etc. Met deze 3500 euro zou ca. 2,3 miljoen euro opgehaald kunnen worden. Er moest betaald worden aan de heer mr. V. Boitelle van advocatenkantoor Houtsmuller Boitelle te Hilversum op diens derdenrekening. Van die rekening zou betaald worden aan betrokkenen voor onze reddingsoperatie. Echter, vele investeerders en ook intermediairs gaven geen gehoor aan deze actie. Vanuit dit gegeven dreigde de overdracht van alle bezittingen van NWC te Costa Rica uit onze handen te glippen. Voorts had ik inmiddels een rekening geopend in Costa Rica via mevrouw mr. Carmen Bolanos om direct geld daar te deponeren voor de eerste behoeften. Dit was niet de bedoeling zei VenF. Vanaf dat moment was er argwaan naar de oprechtheid van VenF. Immers, het geld was toch voor Costa Rica bestemd voor...

Mevrouw Carmen Bolanos heeft 105.000 euro op de rekening gehad en deze benut voor directe kosten van TNA in verband met de doorstart. Hiervoor kan zij verantwoording afleggen middels een leningovereenkomst met TNA.


Nou klinkt allemaal niet onredelijk, maar dan gaat Manuel verder:

Maand juni/juli: Omdat de opgehaalde gelden niet voldoende bleken om de overeenkomst met VenF volledig te kunnen afwikkelen (men zou gefragmenteerd zaken aanleveren zoals openstaande vorderingen en o.a. een hypotheek etc. etc.) kwam ik op zekere dag medio juni via Frank Rasenberg in contact met Karel Timmermans. Met deze persoon, nadat ik e.e.a. geverifieerd had bij o.a. Justitie, en nadat Frank mij vertelde dat deze persoon zijn integriteit in orde was vroeg deze om een lening. Deze lening zou beloond worden met een verdubbeling van de lening en verkrijging van een crediet van 2,8 miljoen dollar tegen een zeer lage rente.
Met de gelden van deze lening moest er zaken gedaan worden in Londen waaruit genoemde Karel Timmermans (bemiddelaar in valuta) de kwestie voor Fecundo kon financieren
”.

Dat zag er aanlokkelijk uit en Manuel leende dan ook 2 ton euro aan Karel, waarvan er 174.500 daadwerkelijk werd opgenomen. En wat denk je wat? Die poen is tot op de dag van vandaag niet uit Londen teruggekomen. Ook niet na wat stevig aandringen. Laat staan dat Fecundo ooit heeft kunnen profiteren van de haringen die Timmermans voor de neus van de vroegere penningmeester liet bengelen. En daarmee liep de deal met VenF ook op de klippen.

Soms kan een muis een olifant op gang brengen. Stay tuned.


Brieven uit de nor (4)

donderdag 2 december 2004
Volgens de verklaringen van Piet van Haut uit 1999 waren Marc Dutroux en Jo Lintel verantwoordelijk voor zijn gedwongen entree in de wereld van de jongensprostitutie. Maar op 21 augustus 1996 vertelde hij tegenover de politie het volgende:

Naar aanleiding van de televisiebeelden welke ik onlangs gezien heb inzake de ontvoering van de minderjarige meisjes Julie, Melissa en anderen heb ik diverse brieven naar uw diensten geschreven. Terzake wens ik de inhoud van deze brieven nader toe te lichten.

Vooreerst wens ik u te verwijzen naar mijn verklaring welke ik op 24 juni 1996 heb afgelegd in aanwezigheid van uw collega’svan de BOB Seraing, verbonden aan de Luikse cel Julie en Melissa.

In de loop van 1986 verliet ik mijn ouderlijke woning, Johan Daisnestraat te Gent. Ik was toen 16 jaar oud. Ik was op dool en nam dan maar de trein naar Amsterdam, waar ik in het Centraal Station aankwam. In de hall werd ik aangesproken door een manspersoon die mij meelokte naar zijn voertuig. Hij beloofde mij iets te eten te geven in een of ander restaurant.

Ik nam plaats in zijn voertuig welke geparkeerd stond aan de achterzijde van het station. Het betrof een voertuig van het merk Nissan van grijze kleur, klein model, voorzien van een Nederlandse nummerplaat. Hij reed met mij naar het adres te Amsterdam, Insulindeweg 106/D, alwaar een zekere Alex Maasdam, alias Alex Muller, woonachtig is. Alex Maasdam is titularis van het abonneenummer 020-6922683.

Aldaar kwam ik in een circuit terecht van minderjarige, verdwenen en ontvoerde Belgische kinderen (zowel jongens als meisjes). Hieronder bevonden zich ook een beperkt aantal verdwenen, ontvoerde Nederlandse kinderen.

Wij kregen er te eten. Wij dienden deel te nemen aan pornografische opnames. Uit de opgenomen videobanden zal men duidelijk kunnen waarnemen dat deze opnames zeker gebeurden in de woning van Alex Maasdam
”.

In deze verklaring dus geen Dutroux en geen Lintel. Maar wat had Van Haut op die 24ste juni 1996 tegenover de BOB ondermeer verklaard?

... Ik meen mij nu te herinneren dat ik destijds aan Holvoet* vertelde dat ik een goede relatie had met Jo Lintel, zijnde de directeur van het Boudewijnpark in Brugge die zich bezighield met minderjarigen. Ik had gezegd dat hij minderjarigen ontving om er foto’s van te maken. Ik meldde haar dat omdat Holvoet destijds opzoekingen deed in deze materie. Ik wist deze inlichtingen van Lintel doordat ik hem bezocht bij hem thuis. Ik heb toen een kast gezien die uitpuilde van video’s waarop minderjarigen stonden. Ik heb Lintel leren kennen doordat ik wist dat Lintel zich ophield met minderjarigen. Ik heb hem toen gecontacteerd om de rijkswacht van Knokke terzake in te lichten. Ik wens u te melden dat ik de politiediensten graag dergelijke zaken ter kennis geef”.

Wel, wel, daar komt Knokke weer eens aan bod. De stad van de gebroeders Lippens**. Even een time out. Stay tuned.

* Van Haut verwijst hier naar An Holvoet. Komen we in een later stadium nog op terug.

** Zie de serie Adel verplicht op de Followupsite.


Air Holland en de Khashoggi-connectie (2)

woensdag 1 december 2004
Aan het hoofd van het Sella-imperium staat Maurizio Sella. Geen kleine gozer in de financiële wereld. Hij is namelijk zowel president van de Italiaanse als van de Europese bankiersvereniging en Berlusconi zou hem graag tot minister van Financiën willen bombarderen. Nou is dat laatste in veler ogen geen pré, maar we schenken Maurizio voorlopig nog even het voordeel van de twijfel. Zij het met moeite, want de gebeurtenissen in Florida en Luxemburg geven wel degelijk te denken.

Het door ons in deel 1 opgevoerde filiaal van de Sella-bank aan de deftige Boulevard Royale nr. 3 in de Luxemburgse hoofdstad speeldenamelijk niet alleen interessante een-tweetjes met haar van witwassen verdachte zusteronderneming in Florida, maar ook met de Investment Bank Luxembourg (IBL). Eveneens een instituut dat voor de volle honderd procent onder de Sella-paraplu thuishoort en momenteel door de autoriteiten wordt doorgelicht. En niet uitsluitend vanwege de rol die de bank heeft gespeeld bij het witwassen van de cokegelden die daarna bij Air Holland werden binnen gepompt.

Al in 2002 kwam de IBL in beeld in verband met haar rol bij de ineenstorting van de General Commerce Bank in Wenen, die een ravage opleverde van 1 miljard dollar. Die rol bestond ondermeer uit de enthousiaste ondersteuning van een lawine promesses van de hand van een hele goede klant van de IBL: de Belg Raoul Berthaumieu, alias Lee Sanders. Achteraf bleken diens promesses niet een kwartje waard te zijn. Niet echt om van verbazing achterover te pletteren want Berthaumieu stond daarvòòr ook al te boek als een uiterst kundige flessentrekker die in de meeste gevallen close samenwerkte met een man die in de recente geschiedenis een belangrijke rol speelde bij het Lockheedschandaal en de Iran-Contraaffaire: Adnan Khashoggi. Stay tuned.


Task Force 121

woensdag 1 december 2004
Het is al weer maanden geleden dat de mishandeling van Irakese gevangen in de Abu Graib gevangenis de koppen van de kranten haalde. Onderzoek hier en daar, “consternatie” in de media, rechtszaakje tegen wat onder’knuppels’ en klaar is kees. Eh, nou niet helemaal. Vandaag bericht de Washington Post dat in december 2003, maanden voordat het schandaal van Abu Graib losbarstte, er een onderzoeksrapport over mishandelingen aan de Amerikaanse legerleiding was overhandigd. Dat was lang voordat het publiek geconfronteerd werd met de foto’s van Abu Graib.
Dat eerdere onderzoek stond onder leiding van kolonel S.A. Herrington, niet bepaald een doetje want hijwas betrokken bij het beruchte Phoenix programma in Zuid Vietnam. Daar werden systematies mensen, verdacht van betrokkenheid bij het verzet, geliquideerd. De gedachte was dat iemand die in staat was om nieuwe leden voor het verzet te werven gevaarlijker was dan iemand die gewapend verzet pleegde. Kortom: de politieke infrastructuur van het verzet moest vernietigd worden.

Herrington’s rapport beschreef de gebruikelijke gang van zaken bij arrestatie en detinering van Irakese gevangenen door het Amerikaanse leger. Maar hij kwam ook met een tweede zaak, die het nieuws niet gehaald heeft.
Task Force 121, bestaande uit leden van Special Operations (zoals SEALS, Special Forces, leden van Delta Force , US Rangers) en CIA’ers, was op zoek naar Massa Vernietigings Wapens. Zij hadden, volgens Herrington, systematisch gevangenen mishandeld en een geheim ondervragingskamp in Irak opgezet. Er loopt nu al maanden een onderzoek naar het gedrag van dergelijke eenheden, maar de publicatie ervan is vertraagd. Ook dat onderzoek zal het cirkelvormig archief wel ingaan.


Jazz behind the zippers (4)

woensdag 1 december 2004
Eén gulp in de hand is altijd beter dan tien in de lucht. In Engeland is mede dankzij Tony “Balony” Blair besloten het onderzoek naar Kimberley Quinn’s beschuldigingen aan het adres van minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett te beperken tot één onderwerp. Dat David zijn tortel heeft meegenomen naar Spanje voor een heerlijke vakantie op kosten van de belastingbetaler komt niet aan de orde. Dat hij haar heeft voorzien van onreglementaire treinkaartjes evenmin. Dat hij haar ouders van exclusieve informatie heeft voorzien over een terroristisch hersenspinsel ook niet. En dat hij een politieagent voor haar deurhad laten zetten toen de 1 mei-viering wat uit de klauwen liep is blijkbaar ook niet interessant genoeg.

Wat wel wordt nagevlooid is Kimberley’s bewering dat haar kinderoppas door persoonlijk ingrijpen van vriend David wel erg snel een verblijfsvergunning kreeg. Sneller in ieder geval dan luitjes die niet over een werkgeefster beschikten met wie naughty Dave met enige regelmaat het bed liet kraken. Hoewel er nog steeds schrille stemmen opgaan om de zaak op een hoger plan te tillen of zelfs voor de kadi te trekken, zal het hierbij wel blijven. Een sisser.

Maar het is altijd nog meer dan wat hier in Nederland gebeurt. Het is wel lollig dat we dankzij een slippertje van woordvoerder Van Steen nu weten dat de AIVD een paar dossiertjes heeft aangelegd over ónze minister van Binnenlandse Zaken. Maar wat is de inhoud daarvan? Heeft Johan, zoals onze columnist “Zand” reveleerde, inderdaad deelgenomen aan een paar wedstrijden ritmische gymnastiek met een paar verdachte jongedames? En wat voor gevolgen hebben die wedstrijden gehad? Heeft Johan nog iets gelispeld onder de bedrijven door dat niet voor vreemde oortjes bestemd was? Of zijn er misschien beelden geschoten van die wedstrijden die beter niet in verkeerde handen terecht kunnen komen? Mogen we nu eindelijk weten of Johan al doende de veiligheid van de Nederlandse staat in gevaar heeft gebracht? Toch prangende vragen dachten wij. Maar tot nu toe alleen maar een bulderende stilte aan het Haagse front. Terwijl wij toch aanzienlijk meer niveau hebben dan Knevel. Onbegrijpelijk.


Air Holland en de Khashoggi-connectie (1)

woensdag 1 december 2004
Oud-eigenaar Cees van Dormael achter het gaas. Oud-directielid Paul Gruythuysen achter het gaas. Een paar van hun financiers achter het gaas. Pensioengeld pleite. Naar schatting 25 miljoen euro aan cokegeld rondgepompt. Lekker chartermaatschappijtje dat Air Holland.

Wanneer het onderzoek van het OM precies is begonnen weten we niet, maar het is in ieder geval al wat jaartjes geleden. Misschien was de verdwijning van het pensioengeld van de pakembeet 200 personeelsleden in 2002 een extra booster voor het openbaar gebefte om eens wat fermer te neuzen in het wel en wee binnen het vliegende vehikel van Van Dormael, die Betere Bedden heeftgekend dan het exemplaar waarop hij zich momenteel in slaap probeert te hijsen. Die pensioenpoen bleek te zijn weggestouwd via het bedrijfje Stand van Zaken van Gruythuysen. Een maecenas van de Nijmeegse ijshockeyclub Flame Guards. Moet leuk zijn om met gevonden florijnen de puck te laten rondvliegen.

Hoe dit zij, het Rotterdamse OM ging er flink tegenaan. Volgens onze Italiaanse bronnen ging het onderzoeksteam ook op bezoek in Luxemburg om uit te vogelen in hoeverre Gruythuysen en ene Gadjoe Shardanand betrokken waren bij witwassen van drugsgeld, oplichting en valsheid in geschrifte. Om nou te zeggen dat de Nederlandse befjes ruimhartige hulp kregen van hun Luxemburgse collega’s is wat veel gezegd. Dat had zijn reden, maar daarover later meer. De speciale aandacht van de Rotterdamse delegatie ging uit naar het filiaal van de Sella Bank in de Luxemburgse hoofdstad, die binnen de context van deze affaire levendige contacten onderhield met haar zusteronderneming in Miami. Die was al eens een tijdje in het snotje gehouden door de FBI, omdat de bewuste Sella-vestiging een vroeger staflid van de Sudameris-bank had ingehuurd voor het onderhouden van de zakelijke contacten met de Colombiaanse cliëntèle. En de Sudameris-bank verspreidde in het niet zo verre verleden dezelfde geur als Witte Reus. Vandaar de belangstelling van de Feds. Maar nadat Sella de ex-functionaris van Sudameris met de tickertape had meegegeven trokken zij zich terug. Misschien wat te schielijk naar later bleek. Stay tuned.


Brieven uit de nor (3)

dinsdag 30 november 2004
Toen Piet van Haut zijn brief naar Neufchâteau stuurde zat hij in voorarrest op beschuldiging van 49-voudige oplichting en nog een paar gevalletjes valsheid in geschrifte of misbruik van vertrouwen. Op de zeventiende van die maand kreeg hij daarvoor vier jaar gevangenisstraf voor zijn mik.

Tijdens zijn pleidooi probeerde Piet’s advocaat een lans voor zijn cliënt te breken door te wijzen op diens liefdeloze jeugd die hem ertoe had gebracht om al op veertienjarige leeftijd van huis weg te lopen. Wat daarna volgde hield ook niet over en ten bewijze daarvan zwaaide beftekkel Vermassen met de hoes van “Pissing boys, brilliantboys” waarop Piet in zijn nakie stond afgebeeld samen met een andere jongen*.

Na de periode waarin hij tot prostitutie werd gedwongen en zich had schuldig gemaakt aan een paar onbeduidende akkefietjes ontfermde een bemiddelde dame in Knokke zich over hem. Helaas, in 1988 pleegde die bemiddelde dame zelfmoord en Piet stond platzak op de keien. Hij bestelde nog wel voor 100.000 francs een paar tuiltjes bloemen om de begrafenis van zijn weldoenster wat op te fleuren. Ze werden nooit betaald en terughalen had geen zin. Piet was toen twintig en stond aan het begin van een avontuurlijke carrière die hem herhaaldelijk achter het gaas bracht en hem landelijke bekendheid verschafte.

Van Haut hield er bijvoorbeeld van om in dure maar onbetaalde voitures rond te rijden, banken en verzekeringsmaatschappijen voor flinke bedragen lichter te maken en gratis in hotels te verblijven waar een gewone sterveling niet eens een bakkie leut durft te bestellen. Puur voor de kicks maakte hij als “zoon van een sjeik” een testvluchtje met een door de KLM afgeschreven Boeing, stalkte teeveesterren, bestelde 100 Porsches, trad op als “sponsor” van de Miss Belgian Beauty contest en deelde daarbij niet betaalde mobieltjes uit aan de kandidates, etcetera, etcetera. Piet was een fantast, maar tegelijkertijd beschikte hij over informatie en technische faciliteiten die goede contacten met allerlei politiediensten suggereerden. Vandaar dat zijn eerste epistel over zijn wederwaardigheden met Dutroux cs. door de autoriteiten met nogal gemengde gevoelens was ontvangen. Niettemin startten ze wel een onderzoek naar de beschuldigingen aan het adres van Dutroux, Jo Lintel en Alex Maasdam. Over die laatste had hij trouwens in 1996 al eens een smerig boekje opengedaan toen hij was opgesloten in een psychiatrische instelling in Gent. En daarover gaat onze volgende aflevering. Stay tuned.

* zie Piet’s relaas daarover in deel 1 van deze serie.


Jazz behind the zippers (3)

dinsdag 30 november 2004
Kimberley Quinn-Fortier is een Amerikaanse. Met een zoontje van twee dat Quinn van zijn achternaam heet maar mogelijk door minister David Blunkett bij elkaar is gewipt. In ieder geval is Kimberley’s koter zo Brits als het maar zijn kan, maar ze wilde hem een Amerikaans paspoort bezorgen toen er een vacantie in Frankrijk op de agenda stond. Samen met haar David, de Goliath onder haar beddensprei. Dus aan wie vraag je om dat even te regelen? Kind kan de was doen. Blunkett ontkent het. Net als haar verhaal dat hij ervoor zorgde dat een politieman voor haar deur werdgezet tijdens de wat roerige 1 mei demonstraties.

Maar hij heeft ondertussen al wel moeten erkennen dat hij zijn ex-geliefde treinkaartjes bezorgde die normaliter voorbehouden zijn aan de echtgenotes van Kamerleden. Verder gaf hij toe dat hij de appetijtelijke Kimberley regelmatig liet ophalen door zijn chauffeur en zijn limo van het ministerie van Binnenlandse Zaken voor ritmische oefeningen in zijn stulp in Derbyshire. Het mag niet maar het werkt wel. En tenslotte moest hij door de knieën voor haar revelatie dat hij haar ouders had gewaarschuwd voor een ophanden zijnde terroristische overval op het vliegveld van Newark in New Jersey toen zij op het punt stonden daarheen te vliegen.

Een man beleeft wat als ie achter zijn apparaat aanloopt. Dat moet onze eigen minister van Binnenlandse Zaken ook hebben vastgesteld bij zijn trips naar Thailand, Johan’s favoriete vakantiebestemming, en Brazilië. En niet te vergeten bij het paalzitten van een stel dames van verdacht allooi, wat door onze columnist Zand met een paar zwierige pennenstreken zo fraai aan de openbaarheid is prijsgegeven. Alleen de reactie op zijn artistieke bijdrage is tot nu toe uitgebleven. Maar dat hoort ook zo in een land met een gelijkgeschakelde pers.


Oranje boven

dinsdag 30 november 2004
Het hele westerse media-circus is weer opgetrommeld hoor. Inclusief de grote grijze geitenbreier van het NOS-journaal. Om ons in te pompen dat het een rotzootje is geweest bij de verkiezingen in Oekraïne. Er is massaal geknoeid met stembiljetten om die vuilak van een Janoekovitsj aan de macht te houden. Die hielenlikker van Moskou. Die boef heeft in zijn jeugd al een tankstation overvallen en een rijke meneer beroofd. Toen deugde hij al niet. Hij heeft zijn tegenstander, Joesjenko, laten vergiftigen en hem buiten de massamedia gehouden. Smerige schooier met zijn gore nomenklatura. We willen de democratie in Oekraïne. Zelfs onze eigen sprekende pop in Den Haag zei in aanwezigheid van Putin en met de hand van zijn Amerikaanse meester in zijn reet dat de verkiezingen ondemocratisch waren verlopen. En dat we dat niet kunnen accepteren. Ooit hem zoiets horen zeggen over de verkiezingen in de Verenigde Staten? Nee. Kan ook niet natuurlijk vanwege die hand. Inmiddels heeft de Britse afdeling van de Internationale Helsinki Federation of Human Rights die in het pro-westerse deel van Oekraïne heeft gecontroleerd of alles kosher verliep bij de verkiezingen gerapporteerd dat ook daar stevig is geknoeid. Ten faveure van onze “democratische” kandidaat Joesjenko. En dat premier Janoekovitsj in de media daar nauwelijks aan de bak was gekomen. Het nieuws dat Joesjenko vergiftigd zou zijn tijdens een ziekenhuisopname bleek thuis te horen in de kolommen van de Fabeltjeskrant en dat zijn verleden brandschoon was, nou nee. Want ook Joesjenko behoorde jarenlang tot dezelfde nomenklatura als zijn huidige politieke tegenstander en was in het recente verleden als topbankier en later minister betrokken bij het laten verdwijnen van minimaal 600 miljoen dollar aan westerse hulp. Hij behoorde tot eenzelfde soort kliek die in het Rusland van Jeltsin binnen tien jaar de hele boel heeft leeggehaald. In naam van de democratie. Net als bij die andere zo wonderwel georkestreerde vreedzame revolutie in Georgië gaat het gewoon om een ordinaire machtsstrijd tussen Moskou en Washington. Niet alleen om de politieke invloedsfeer maar vooral om het beheer van de pijpleidingen die de Kaukasische olie naar het westen laten stromen. De rest is gelul. En wij maar elke avond kijken naar de grote grijze geitenbreier van de NOS en de rest van de Film van Ome Willem. met hun eenzijdige gedreutel over de heroïsche strijd van Joesjenko’s oranje aanhang in Kiev. Joesjenko is een held, Jaroekovitsj een schurk. Kijk, Dittrich, dat bedoelen we nou.


Jazz behind the zippers (2)

maandag 29 november 2004
Er waart in de Britse pers ook een andere versie rond over de affaire tussen de minister van Binnenlandse Zaken Blunkett en Kimberley Quinn-Fortier. Die behelst dat de uitgeefster van de Spectator de hitsige gijlaard na drie jaar gewoon bij de lege melkflessen had gezet maar dat hij zich dat niet had laten welgevallen. Bovendien zou hij het recht hebben opgeëist om zijn (!) kinderen van tijd tot tijd te zien nadat een DNA-test positief voor hem zou zijn uitgevallen.

Kimberley werd daar even niet goed van en verzocht haar ex-geliefde om een time out. Maar Blunkett stond ijzerenheinig op zijnrechten en zou haar kribbig hebben laten weten: “Ik heb de wet aan mijn zijde. En ik kan het weten, want ik heb die wet gemaakt”.

Tijd voor mrs. Quinn om op zoek te gaan naar een zwakke plek onder Blunkett’s gordel. Per saldo geen onbekend terrein voor haar. Zij kwam naar buiten met een heikele story die nog ernstige gevolgen kan hebben voor de politieke carrière van Remkes’ Britse tegenvoeter.

Hij zou er namelijk persoonlijk voor hebben gezorgd dat Kimberley’s Filippijnse kinderoppas een verblijfsvergunning kreeg ruim binnen de termijn van vier jaar die daarvoor staat. Blunkett moet “fuck” hebben gedacht, maar omdat dat niet meer van toepassing was bleef hem niks anders over dan wat triestig het verhaal te ontkennen. Niettemin is door de oppositie al om een officieel onderzoek gevraagd, dus de muziek dreunt nog wel even door.

Kijk, wij zouden ook graag zo’n deuntje willen laten horen. Met name over die drie verdachte dames die met Johan Remkes gekofferd zouden hebben en waarover bij de AIVD een paar overrijpe dossiertjes zouden liggen. Nou, vandaag eerst maar eens een flinke winterwortel halen en vanavond extra hard zingen bij de verwarmingsbuizen. Je weet maar nooit.


Brieven uit de nor (2)

maandag 29 november 2004
Zo. Even een frisse neus gehaald. We gaan verder met deel 2 van Piet van Haut’s eerste epistel aan de brigadecommandant van de gendarmerie in Neufchateau.

... Ik diende mij eerst met nog andere minderjarige personen te laten misbruiken door Marc Dutroux, Jo Lintel, Alex Maasdam, een Nederlander, en nog andere personen. Daarna werd ik vervolgens gebracht naar een sexshop te Sluis in Nederland waar talrijke hooggeplaatste personen kwamen. Ondermeer voorzitter Jean-Pierre Palms van de rechtbank uit Hasselt.

Ik wil benadrukken dat ondermeer ik en honderden andere kinderen jaren terug door Marc Dutroux en Jo Lintel en nog andere personen werdenmisbruikt en waar pornofilms gemaakt van werden. Het is dan ook zo dat heel wat ouders die het Boudewijnpark bezochten kunnen getuigen dat ze hun kinderen te goeder trouw aan Jo Lintel toevertrouwden, die lid is van de Raad van Bestuur van het Boudewijnpark te Brugge en daar ook verantwoordelijk was en instond voor de publiciteit van het pretpark.

Hierbij wens ik gerechtelijke vervolging en wens ik een klacht neer te leggen tegen Marc Dutroux. En dit wegens aanranding op de eerbaarheid, verkrachting, wederrechtelijke ontvoering, gevangenneming en misbruik van openbaar gezag. Ik wil mij ook burgerlijke partij stellen en ook een klacht instellen tegen de andere genoemde personen en onbekenden.

In naam van de andere misbruikte kinderen wil ik ook nadrukkelijk een klacht neerleggen tegen Marc Dutroux en onbekenden.

Ik kan daadwerkelijk deze verkrachtingen bewijzen daar er pornobanden van bestaan waar ik op de hoes van de band sta, terwijl ik op een wc zit met andere minderjarige personen en helemaal naakt.

Ik wil heel deze zaak uit de doeken doen en het ganse scenario verklaren hoe alles gebeurd is in het verleden.

Ik wil hebben dat dit schrijven ondermeer wordt overgemaakt aan de onderzoeksrechter die belast is met dit onderzoek en wil ook hebben dat een copie van dit schrijven wordt overgemaakt aan mijn advocaat Jef Vermassen, Wichelsesteenweg 42, 9340 Lede.

In de hoop adjudant dat u spoedig gevolg kan geven aan dit schrijven hield ik eraan u hiervan in kennis te stellen en teken met de meeste hoogachting,

Piet van Haut
”.

Op het eerste oog zou je zeggen dat Piet een bakje gefundenes Fressen op het bureau van de Brigadecommandant had gedeponeerd. Maar op het tweede diende zich de nodige twijfel aan.

Stay tuned.


Jazz behind the zippers

zondag 28 november 2004
Nu we het toch over Engeland hebben: minister van Binnenlandse Zaken David Blunkett ligt zwaar onder vuur. Hij blijkt namelijk drie jaar lang een affaire te hebben gehad met Kimberly Fortier, de uitgeefster van het weekblad The Spectator. Kort voor ze aan de scharrel gingen was Kimberly in het huwelijk getreden met Stephen Quinn, de uitgever van Vogue. Een ménage à trois dus zonder dat Quinn daar overigens iets van wist. Waar gewipt wordt vallen spaanders. Dit keer in de vorm van twee kinderen. Volgens Kimberly zijn ze allebei van Blunkett. Tony Blair’s steun en toeverlaat in destrijd tegen het gebaarde gevaar op Brits grondgebied heeft inmiddels een batterij advocaten op de affaire gezet die Kimberly dagelijks bestoken met lange brieven. Allemaal met dezelfde bottomline: de koters kunnen niet van de minister zijn. Inmiddels is besloten tot een paar DNA-testjes om een eind te maken aan de discussie die sinds kort ook de krantenkolommen teistert.

Hoe lullig steekt zo’n sappige zaak af tegen gelijkgeaard nieuws uit Den Haag. Onze columnist “Zand” kan rustig roepen dat Nederland’s baardbestijder nummer 1 een zuipschuit is en zich tussen de lakens manifesteert met dames van verdacht allooi. En wat gebeurt er? Geen moer. Zo gaat dat in Nederland. Het wachten is op een roddelblad. Net als bij de story over Melkert’s adoratie voor leren attributen. Van die luitjes in Nieuwspoort heb je nu eenmaal niks te verwachten.


Mens, wat een rechten

zondag 28 november 2004
Het Europese Hof in Straatsburg heeft beslist dat Europese troepen die op een controlerende missie zijn in het buitenland -doe eens wat: Iraq en Afghanistan- vervolgd kunnen worden wegens het schenden van de mensenrechten als ze burgers koeieneren of een enkeltje hiernamaals bezorgen.

Met name voor de Britse troepen is dat nou geen nieuws om de Union Jack voor te hijsen. Over een paar dagen moet het Hooggerechtshof in Londen namelijk uitspraak doen over een gevalletje marteling en moord in Basra waarvan een hotelreceptionist en nog dertig andere burgers in Basra het slachtoffer waren. Het OM beroept zich op deWet op de Mensenrechten en de Europese Conventie op dat terrein.

Het Britse Hooggerechtshof moet dus met de billen bloot en zal daar moeite mee hebben. Ook al vanwege de leeftijd van de betrokken pruikendragers. En dat geldt uiteraard eveneens voor andere Europese landen die zwaarbewapende jongens en meisjes naar Iraq en Afghanistan hebben gestuurd om onze democratie op te leggen en die verrekte imams duidelijk te maken dat ze ook vrouwen de hand moeten schudden. Het is dat er geen hard bewijs is dat die Erik O. die Iraakse plunderaar echt voor zijn klus heeft geschoten, anders zou hij in hoger beroep nog een zwaar pijpje CO2 kunnen roken.

Het zal ons benieuwen of Straatsburg ook nog eens met een uitspraak aan komt zetten over een ander heet hangijzer in de problematiek rond het gebied waar de film “Revenge of The Mummy” binnenkort zal worden opgenomen met Geert Wilders in de hoofdrol. Dat is de vraag of Europese troepen wel mochten meedoen aan een aanvalsoorlog op bij elkaar gelogen gronden. Wat die Oostenrijkse schilder met dat Chaplin-snorretje indertijd bij een vergelijkbaar geval toch behoorlijk is kwalijk genomen. We laten ons verrassen.


Brieven uit de nor (1)

zaterdag 27 november 2004
Op 6 januari 1999 ontving de brigadecommandant van de gendarmerie in Neufchâteau een brief uit het penitentiair complex van Brugge. Hij was afkomstig van Piet van Haut, een avonturier met een fantasie en een reputatie waarbij die van Arie Olivier verschrompelen tot pygmeeënspiegeltjes. De brief had betrekking op de zaak Dutroux en luidde alsvolgt:

Geachte heer brigadecommandant,

Hierbij wil ik u uitdrukkelijk vragen dit schrijven over te maken aan de onderzoeksrechter die belast is met dit onderzoek. Ik heb de eer u in kennis te stellen van hetgeen ik weet van genoemde persoon Marc Dutroux.
Jaren geleden was ik getuige daarik Marc Dutroux zeer regelmatig zag in het Boudewijnpark te Brugge. Het betreft een pretpark voor kinderen, nadergenoemd Het Dolfinarium. Marc Dutroux werd daar uitgenodigd door een lid van de Raad van Bestuur met de naam Jo Lintel, die vroeger leraar was te Brugge en veel contact onderhield met kinderen.
Het is zo dat de heer Lintel, Jo iedere week meerdere kinderen uitnodigde om bij hem thuis wat opknapwerkjes te doen in de tuin. Hij nodigde deze kinderen uit nadat Marc Dutroux een keuze had gemaakt uit de spelende kinderen in het pretpark te Brugge.
Gezien Jo Lintel het vertrouwen won van de ouders van deze kinderen kon hij voor elkaar krijgen dat deze kinderen van minderjarige leeftijd op woensdagmiddag bij hem thuis in zijn privéwoning zo gezegd werkjes mochten opknappen voor wat zakgeld.
De werkelijkheid was dat er pornografische films werden gemaakt van deze kinderen die uitgedeeld werden aan pedosexuelen. Bij deze uitdeling waren o.m. André van Volgsem, Leon Cafmeyer en nog andere personen aanwezig.
Ook ik ben het slachtoffer geweest van Jo Lintel en Marc Dutroux. Ik werd door tussenkomst van genoemde personen ontvoerd naar Amsterdam waar ik terecht ben gekomen bij Alex Maasdam, alias Alex Muller, Insulindeweg 106 D te Amsterdam. Aldaar werd ik bedwelmd met medicatie en diende ik mee te draaien in een pornofilm. Ondermeer werd de pornofilm Pissing boys, briljant boys nr. 16 of 17 gemaakt van mij en werd deze film wereldwijd verkocht. Ook nog andere minderjarige personen hebben meegedaan aan deze film en kwamen uit België
”.

We worden even misselijk. Het tweede deel van deze brief volgt binnenkort. Stay tuned.


StopBolkestein.org

vrijdag 26 november 2004
Momenteel wordt op initiatief van voormalig EU-commissaris Frits Bolkestein (lid van de liberale Nederlandse VVD) een ontwerp van richtlijn (Europese wet) besproken over het vrije verkeer van diensten binnen de Europese Unie. Via StopBolkestein.org kunt u een petitie tegen deze dienstrichtlijn tekenen.
Als deze Europese richtlijn wordt goedgekeurd, zou dat tot gevolg hebben dat alle diensten binnen het Europa van de 25 voortaan als gewone economische producten worden beschouwd. Zo zouden essentiële sectoren als cultuur, onderwijs, gezondheidszorg en sociale zekerheid onder dezelfde regels van economische concurrentie vallen als koopwaar. Een dergelijke evolutie zou onvermijdelijk tot een afbraak vande wettelijke pensioenstelsels, de sociale zekerheid en de gezondheidszorg leiden, ten voordele van geprivatiseerde systemen. Ze zou ook de deregulering van onze onderwijssystemen betekenen en het einde inluiden van elke vorm van culturele diversiteit. Bovendien zou de toepassing van deze richtlijn tot gevolg hebben dat de werknemersrechten zoals ze zijn vastgelegd in de nationale wetgeving van de EU-staten, in vraag worden gesteld.
Al in maart van dit jaar trokken een aantal politieke partijen en diverse nationale en Europese instanties (verenigingen, vakbonden enz.) aan de alarmbel. Ze riepen alle progressieve krachten op om zich te bundelen om dit ontwerp van richtlijn, synoniem van sociale afbraak, te bestrijden.
Ondanks die initiatieven lijkt de grote meerderheid van de EU-lidstaten vandaag voorstander van een snelle goedkeuring van dit richtlijnontwerp. Aangezien het om een besluit gaat waarvoor geen unanimiteit is vereist, kan geen enkele regering en a fortiori geen enkele politieke partij deze richtlijn op eigen kracht tegenhouden.
Alleen een sterke mobilisatie van de civiele maatschappij binnen de Unie kan een dergelijke evolutie tegengaan.
Het is de hoogste tijd om in actie te schieten. Het Nederlandse EU-Voorzitterschap wil namelijk op 25 en 26 november in de Mededingingsraad een eerste verkennend debat houden over het ontwerp van richtlijn.
We vragen u dan ook om via StopBolkestein.org duidelijk NEE te zeggen tegen een Europa van sociale afbraak door de elektronische petitie te ondertekenen en door deze boodschap op grote schaal te verspreiden.


Boeren

vrijdag 26 november 2004
Naar aanleiding van de heisa rond de uitspraak van imam Van de Ven dat hij de dood van Geert Wilders op zijn verlanglijstje had staan is De Volkskrant de boer op gegaan in de Tweede Kamer en legde de parlementaire veehouders de volgende historische uitspraak van Theo van Gogh voor uit een van zijn columns op het internet. Die uitspraak luidde:
Als iemand kanker verdient is ’t Paul Rosenmöller, de hopman van politiek correct Nederland; mogen de cellen in zijn hoofd zich tot een juichende tumor vormen ... Laat ons pissen op zijn graf”.

Dit verbaal stukje geweld dateerde uit 2001en in tegenstelling tot de huidige commotie rond Van de Ven’s natte droom veroorzaakte Theo’s hartewens indertijd geen enkele maatschappelijke rimpeling. Zeker niet onder de warme lampen van de Haagse legbatterij. Hoe kon dat, vroeg De Volkskrant zich af en stelde die vraag aan een paar bekende agrariërs. Die zeiden dat zo’n uitspraak nù niet meer zou kunnen, na alles wat er gebeurd is. Van de Ven heeft dus gewoon te laat zijn verlanglijstje ingeleverd. Als ie in 2001 in het programma van de de gristelijke jihadleider Knevel om het schielijk overlijden van de peroxyde Beethoven had gebeden was er niks aan de hand geweest.

Een van de benaderde mestproducenten moest natuurlijk weer genuanceerd doen. Dat was Boris Dittrich, de Wien van de laatste 66 Democraten. Boris:
... er is ook een groot verschil tussen een column op het internet van Van Gogh en de honderdduizenden mensen die de boodschap van Van de Ven deze week rauw op de televisie krijgen voorgeschoteld”.

Dat geeft ruimte voor de veronderstelling dat je wat de onverschrokken voorvechter van mensenrechten op Cuba* betreft hem bij Knevel nog net een boer mag noemen, maar op het internet dus vrolijk een boerenlul.

Hé Boris, wakker word’n mien jong. Het internet wordt door heel wat meer dan die paar honderddduizend believers in Knevel als het belangrijkste middel beschouwd om dagelijks aan rauwe informatie te komen. Daar hebben ze die platgekookte kost van de mainstream-pers allang niet meer voor nodig. Het is geen ’66 meer, kerel. Je moet even de hark door je hersens halen.

Dit was een uitzending van de RVU en kwam in de plaats van een item van Rob Muntz. Goedemorgen

* zie de serie “Kuifje op Cuba”, gepubliceerd tussen 17 en 29 oktober op deze site.


"Nederland veilig" advertentie is misleidend

vrijdag 26 november 2004
"Vanaf 1 januari 2005 geldt de identificatieplicht. Iedereen van 14 jaar en ouder moet dan een geldig identiteitsbewijs bij zich hebben. Zo maken we Nederland veiliger en kan criminaliteit makkelijker worden bestreden. Alleen paspoort, rijbewijs, identiteitskaart en vreemdelingendocument zijn geldig. Heeft u nog geen identiteitsbewijs? Vraag er een aan bij uw gemeente."
Deze 'Nederland veilig' advertentie die met enige regelmaat in alle kranten verschijnt is ronduit misleidend. In de wet op de uitgebreide identificatieplicht die op 1 januari 2005 in werking treedt staat nergens dat we verplicht zijn altijd een identiteitsbewijs bij ons te dragen. In juridische termen is er eenbelangrijk verschil tussen ''toonplicht" en "draagplicht". Een toonplicht wil zeggen dat je verplicht bent om een identiteitsbewijs te tonen, een draagplicht betekent dat je ook verplicht bent altijd een identiteitsbewijs bij je te dragen. Deze draagplicht werd kort voor het wetsoverleg uit de regeringsverklaring geschrapt. In de wet staat "terstond tonen", doen we dat niet dan kunnen we een boete krijgen van (maximaal) 2250 euro. De SP maakte Donner tijdens het overleg terecht het verwijt dat hij zich verstopt achter oneigenlijke regelgeving. Minister Donner gaf uiteindelijk toe dat het verschil moeilijk is uit te leggen. In de "Nederland veilig" campagne doet men daar dan ook geen moeite voor. In een persverklaring noemt de in Londen gevestigde burgerrechtorganisatie Privacy International het misleidend en immoreel om mensen met overheidsvoorlichting te laten geloven dat men wettelijk verplicht is altijd een identiteitsbewijs te dragen. In de postbus 51 folder is het niet veel beter gesteld. "Zorg dat u altijd een identiteitsbewijs bij u hebt". Automobilisten moeten volgens de folder een rijbewijs en een paspoort dragen. "Als u uw rijbewijs moet inleveren, bijvoorbeeld wegens te hard rijden of alcoholgebruik moet u zorgen dat u zich met een paspoort of identiteitskaart kunt identificeren." Het heeft er alle schijn van dat er verwacht wordt dat we ons aan de inhoud van advertentiecampagnes gaan houden, in een rechtstaat kan dat echter nooit de bedoeling zijn!


Octopussy (133)

donderdag 25 november 2004
Kent u “De zwarte hand”? Nee, wij ook niet. Maar op 22 november jl. kregen wij een geheimzinnig mailtje van die club. Dat had betrekking op de Umwelt van Jaap de Bode. Nou zijn wij voorzichtig met stories van onbekende herkomst. Dus checkten we hier en daar of het ijs dik genoeg was. Leek ons van wel. Dus willen wij u de inhoud van het mailtje dat hier en daar een wat Kameleon-achtig karakter draagt, niet onthouden:
Een fantastisch verhaal wat jullie schrijven. Dat dit nog in Nederland kan plaatsvinden. Door jullie toedoen zijn we met enkele vrienden aan het rechercherengegaan en zijn tot waanzinnige ontdekkingen gekomen. Het begon allemaal toen wij een keer in Werkhoven een ruzie op straat zagen. Een meneer in een grote Mercedes stond op straat te schreeuwen tegen een meneer in een mooie snelle Audi 6. De Audi-meneer schreeuwde tegen de Mercedes-meneer “als je zo doorgaat krijg je geen rooie cent meer van mij”. De Mercedes-meneer zwaaide met een pistool en zei “dat zullen wij nog wel eens zien”. Nu werkt mijn vader bij de politie en wij kwamen erachter dat de Mercedes-meneer uit Bosch en Duin kwam. De heer Maurits.

Nu heb ik een neefje die daar ook woont en die kwam erachter dat die meneer heel veel geld heeft en een beetje zigeunerachtig is. De meneer in Werkhoven woont samen met mevrouw De Vries en daar woont meneer De Bode ook. Heel toevallig ben ik op jullie site een keer gekomen doordat wij een artikel over misdaadbestrijding moesten maken op school. Door meneer Endstra kwamen we meneer De Bode tegen en zodoende zijn wij gaan rechercheren en alle artikeltjes van jullie houden wij in de gaten.

Al lezende kwamen wij erachter dat meneer De Bode niet zo goed in zijn spelling is en wij verwonderden ons dat hij toch iedere keer zo slim kon zijn om zoveel geld van zakenmensen te krijgen. Om zoiets te doen moet je toch wel over geld beschikken. Hoe komt hij daaraan? Dit hebben wij ontdekt. Het gaat volgens ons alsvolgt. Die meneer Maurits geeft iedere keer geld aan die meneer De Bode om zijn plannetjes te betalen. Maar wie verzint toch elke keer de plannetjes? Nou daar zijn wij ook achter gekomen.

Heel vaak ziet mijn neefje in Bosch en Duin een andere meneer bij die meneer Maurits. Door zijn auto zijn we erachter gekomen dat hij advocaat is in Hilversum. Misschien weet u het nu ook. Pas geleden schreef u over meneer Van de Rhee van Dutchbird. Deze heeft een advocaat en dat is meneer Boitelle. Het zijn gewoon allemaal dikke vrienden. Alleen meneer Maurits is volgens mij niet een echte vriend van meneer De Bode.

Die meneer Boitelle kan heel goed plannen verzinnen en brieven schrijven. Dat kunnen advocaten zegt mijn vader. Meneer De Bode niet. Dus volgens ons is meneer Boitelle de baas van meneer De Bode. En meneer Maurits schiet meneer De Bode geld voor vorde plannen van meneer Boitelle
”.

Of de conclusie van “De zwarte hand” correct is kunnen we (nog) niet helemaal beamen. Maar alle namen waarmee de hand hierboven strooit komen inderdaad voor in onze Fecundo-files. Het einde is dus nog lang niet in zicht. Stay tuned.


Willem fecit

woensdag 24 november 2004
In de periode voor zijn gewelddadig verscheiden op 17 mei van dit jaar probeerde Willem Endstra nog in allerijl aan de eisen van zijn minder deftige cliëntèle te voldoen. Het ging om heren uit de avontuurlijke sector van de economie die hun zuur verdiende eurocentjes bij Willem hadden gestald. Om ze om te zetten in vastgoed en andere versnaperingen. Mogelijk omdat er in het circuit steeds meer berichten opdoken dat het justitiële net zich rond Willem begon te sluiten wilden genoemde heren liefst stante pede hun inleg terug. En als dat even niet ging dan namen ze ook genoegen metwaardevolle objecten.

Willem reisde van hot naar her om poen los te wrikken en zo de druk van de ketel te halen. Zo dook hij op in Israël. Naar verluidt om het Amsterdamse Confectiecentrum ten tweede male te verpatsen. Dat lukte niet maar hij bezorgde de daar ook rondzwalkende Nina Brink in het voorbijgaan wel een spontane hartverzakking door zich wat amoureus met haar secretaresse te verpozen.

De druk nam toe. Onder andere van de zijde van een clubje handelaren in roesmiddelen dat zich ooit om verschillende redenen in het zuiden van Spanje heeft gevestigd. Dat noopte Willem tot een paar trips naar het Venezolaanse Isla Margarita. Daar zou hij namelijk eigenaar zijn van een prettig luxe jachthaven, waar die van IJmuiden schril bij afstak. Verkoop was blijkbaar geen optie, want de jachthaven zou door Willem lock, stock and barrel zijn overgedragen aan het gezellige clubje Nederlanders uit Zuid-Spanje.

Het mocht Willen niet baten. Hij werd ondanks al zijn nerveuze inspanningen toch vroegtijdig ingehaald door een afgekloven man met een zeis en een zandloper.


The Pink Panther strikes back

woensdag 24 november 2004
In het Nederlandse vastgoedwereldje zoemt sinds kort een alleraardigst verhaal rond, waarin Eddie de Kroes een hoofdrol vervult. De rose panter met zijn voorliefde voor bubbels en asperges zou via zijn kanalen bij Justitie en de inzet van een detectivebureau bewijzen in handen hebben gekregen van een afluistercampagne door een snuffeldienst van de politie. Die campagne zou gericht zijn tegen een flink aantal Haagse vastgoedondernemers. Bekende en minder bekende. Daartoe zouden naast De Kroes ondermeer behoren: Ed Maas, Hans van Veggel, Gerard van As, Joop van Ham en Peter Hilders. Het merendeel maakte deel uit van het peloton schimmen achterPim Fortuyn en was betrokken bij de financiering van de LPF*.

Pikant detail: Van As is parlementariër en sedert begin oktober van dit jaar zelfs fractievoorzitter van de tot uitdragerij getransformeerde exponent van Pim’s gedachtengoed.

De zoektocht naar het bewijsmateriaal zou een flinke patat geld hebben gekost. Nou beschikken genoemde heren ondernemers misschien over voldoende pecunia om het hele dossierstalletje van mevrouw Justitia leeg te kopen, maar het schept bij de buitenstander misschien enige verwondering dat “het schandaal” nog niet via een bekend ochtendblad naar buiten is gedragen. Al was het alleen maar vanwege het profijtbeginsel. Uit taktische overwegingen zouden de Haagse vastgoedboys publicatie echter voor zich uit hebben geschoven tot het moment sûpreme zich voordoet. En met name Eddie de Kroes is zoals wij weten een meester in timing als het gaat om het tevoorschijn halen van een smoking gun.

* zie de serie "Schimmen achter Pimop de Followup-site.


Gristenfundamentalisme in de VS

dinsdag 23 november 2004
Na de herverkiezing van Dubya is de weg vrij voor ingrijpende verbouwingen binnen de VS. Zoals het nieuwe opperhoofd van de CIA in een (gelekte) brief aan de medewerkers stelde: het doel van ons is om de regering te steunen. En de benoemingen liegen er niet om, het volgende departement dat wordt aangepakt zal Buitenlandse Zaken zijn.
Maar in het dagelijkse leven gaat dit soort strijd ook door en één van de thema’s is “bescherming van het huwelijk”. Pardon, bescherming van wat? Ja, het huwelijk moet beschermd worden tegen aanslagen zoals het homo-huwelijk. Maar dat is npg niet alles: devolgende thema’s in dit verband zijn bestrijding van ongehuwd samenwonen, van echtscheiding en als absolute topper, bestrijding van kinderloosheid.
Ongelooflijk? Kijk eens hier.
Er is nog wel wat meer te verwachten van de mullah’s uit het Midden-Westen. Zoals een nieuw voorstel inzake abortus, verstopt in een wetsvoorstel dat nog moet worden goedgekeurd. De New York Times van 20 november jl. meldt dat door een wetswijziging het mogelijk moet worden om abortussen zo goed als onmogelijk te maken. Het komt erop neer dat ziektekostenverzekeraars, ziekenhuizen en andere dienstverleners kunnen ‘kiezen’ om buiten de bestaande deelstaatregelingen te werken. Dan hoeven ze geen abortuscounseling of abortusingrepen te verrichten.


Klaas en de pers

maandag 22 november 2004
Afgelopen vrijdag was het dan zover. Eindelijk de zitting in de civiele procedure die vastgoedondernemer Klaas Hummel ooit eens had aangespannen tegen NOVA en De Telegraaf nadat de voormalige buddy van Willem Endstra een kortgeding had verloren.
Het ging in het geval van NOVA om een uitzending van 3 september 2002. Daarin kwam ondermeer het in sommige kringen zo populaire opkrikken van vastgoedprijzen aan de orde. Als voorbeeld diende het horecapand “Het Hulsbeek” in Oldenzaal dat op één dag drie keer werd doorverkocht tegen onwaarschijnlijk hoger wordende prijzen. En dat leek op zijn minst net zo verdacht als eentemidden van een koppel kippen poserende vos.
Voorts bleek het duo Willem en Klaas bij vele transacties binnen deze context nauw samen te werken met ene Bertus Pijper. Een hotemetoot van het Bouwfonds dat als dochter van de ABN/AMRO een flinke speler was (en is) binnen het Nederlandse vastgoedwereldje.
Justitie had ook naar dit soort praktijken van Endstra cs. een onderzoek ingesteld en de weerslag daarvan was terug te vinden in het dossier-Buizerd. Zowel NOVA als De Telegraaf bleken over die gegevens te beschikken en met name Klaas Hummel was daar behoorlijk pissed off over. Hij was in zijn visie door de televisierubriek en de krant ten onrechte in een kwaad daglicht gesteld en zou zakelijk een behoorlijke opsodemieter hebben gehad door de publicaties. Zo was bijvoorbeeld zijn comfortabele contacten met Bertus en het Bouwfonds in ongerede geraakt.
Klaas ging op zoek naar rectificatie en schadevergoeding via het al genoemde kortgeding. Toen hij daarbij aan het kortste eind trok ging hij niet meteen bij de pakken poen neerzitten. Hij startte een civiele procedure waarbij niet alleen NOVA en De Telegraaf als instituut maar ook de persmuskieten zelf alsmede de door hen aangepeilde experts (!) hoofdelijk aansprakelijk werden gesteld voor de schade die Klaas geleden zou hebben.
Begin november bereikte die procedure critical mass. Snuffelaars van de rijksrecherche waren zelfs op pad gestuurd om te achterhalen waar de betrokken journalisten hun exemplaren van het Buizerd-dossier vandaan hadden. De spekzolen suggereerden dat de stukken afkomstig moesten zijn van het advocatenkantoor van Brammetje Moszkowicz. Maar de persjongens gaven niet thuis.
Dezelfde vragen kwamen opnieuw aan de orde bij het aan de zitting voorafgaande onderzoek van de rechter-commissaris, die notabene ook de journalisten had opgeroepen. Hun advocaten wisten de bewuste vragen echter vantevoren al te torpederen door met succes te verwijzen naar het verschoningsrecht. De zitting leek daardoor sterk op een herhaling van zetten. En het ziet er dus naar uit dat Klaas binnenkort met zijn plas naar de dokter kan.
Overigens zou het contact tussen Hummel en het Bouwfonds inmiddels weer spic en span zijn ondanks Bertus Pijper’s vertrek met stille trom. Prima Klaas. Terug naar de good old days en laat de pers voortaan maar gewoon lullen jongen.


De moord op een openbaar aanklager

maandag 22 november 2004
Danito Anderson was openbaar aanklager in Venezuela. Was, want onlangs werd hij door een bomaanslag vermoord. Anderson was bezig met een geruchtmakend onderzoek naar de achtergronden van enkele bomaanslagen in Caracas van februari vorig jaar. Die aanslagen golden de Colombiaanse en de Spaanse ambassades. Uit zijn onderzoek bleek dat hierbij Venezolaanse militairen betrokken waren, die ook een rol gespeeld hadden bij de mislukte staatsgreep tegen Chavez en die herhaaldelijk gezegd hadden elk middel te zulle gebruiken om deze regering weg te krijgen.
Twee verdachte militairen waren naar de VS gevlucht en de Venezolaanse regering verzocht om uitlevering. Zoals te verwachten weigerdede VS dit.
Eén van hen werkt nu samen met een van de vele anti-Castro clubjes in Florida, die aanslagen plegen in Cuba.
Een ander object van onderzoek van Anderson was de National Endowment for Democracy (NED), een Amerikaanse club gefinancierd door het Amerikaanse Congres en het State Department om de Amerikaanse democratische waarden te verspreiden. Een overzicht van wat door het NED gefinancierd wordt in Venezuale kunt U hier vinden.
Amerika beschermt dus weer eens mensen die betrokken zijn bij het plegen van een aanslag in het eigen land tegen een democratisch gekozen regering.


Staat van broodbeleg

maandag 22 november 2004
Niet de moord op Fortuyn maar die op Theo van Gogh was de in dank afgenomen kans voor de Haagse neocons onder leiding van de als Liberaal vermomde Van Aartsen om ons een paar hete aardappelen voor te schotelen. Zoals daar zijn:

Rapide uitbreiding van het aantal AIVD-ers.
En uitbreiding van de bevoegdheden van de AIVD. Er worden bijvoorbeeld al vlijtig advocaten, een enkele minister, een enkele ambassadeur, zakenlieden, journalisten, muhammeds, crimi’s en fanatieke verbreiders van links en rechts gedachtengoed afgelegd. Maar dat is niet voldoende. Ook verkopers van gebedsmatjes, producenten van pitabroodjes, de voorzitter van de sjiitische halmabond, Geert Wilders-aanhangers, bestuursledenvan de pro-besnijdenisfederatie en Allah mag weten wie nog meer staan op het verlangslijstje.
Het door de woelmuizen verzamelde inlichtingenmateriaal krijgt meer gewicht bij allerlei rechtszaken. Zelfs als de muizen verwervingsmethodes hebben gebruikt die voor geen meter door de wettelijke beugel kunnen worden geperst.

Snelle uitbreiding van het politieapparaat.
En uitbreiding van de bevoegdheden van de politie. We kunnen bijvoorbeeld binnenkort weer vertrouwde geluiden als “Ausweis bitte” verwachten. Wie niet aan het bevel kan voldoen krijgt een leuke prent. Verder kunnen de platte petten je letterlijk in je kruis tasten als ze denken dat je daar iets illegaals hebt zitten naast je normale Lego-attributen.

Mocht de politie mensen tekort komen door het hoge aantal kermissen, festivals, rondjes om de kerk, risicowedstrijden, Ahoyconcerten, begrafenissen, de TT, koninklijke rondritten, onderduikende politici, opduikende kroongetuigen, fietsers zonder bel en andere toestanden die Orange Alert veroorzaken dan moet een beroep kunnen worden gedaan op het leger, dat inmiddels in Bosnië, Afghanistan en Irak voldoende ervaring heeft opgedaan om daar waar nodig krachtdadig op te treden. Bij vermoeden van plundering mag er geschoten worden. Vindt Maxime Verhagen, die vorige week op zolder zijn sabeltje terugvond dat hij op zijn vijfde was kwijtgeraakt.

Wat in de jaren tachtig honderdduizenden mensen op de been bracht interesseert nu blijkbaar niemand een broodje bal. Het ziet er dus naar uit dat we, zij het met enige vertraging, opgezadeld worden met kruisraketten. Kunnen geen atoombommen in. Zegt Henk Kamp. Maar misschien is een paralyserend biochemisch stofje ook wel efficiënt genoeg bij de volgende fase van Washington’s moderne versie van de kruistochten.

Een groep van negen “prominenten”, onder wie de door ons indertijd zo aanbeden ex-minister Roelf de Boer van Verkeer en Waterstaat, heeft ervoor gepleit om bij een alarmerende situatie als het vervaarlijk uit de bocht zeilen van onze kroonprins op de Uithof of erger alle macht te concentreren bij Balkenende. Een plaksnorretje wordt inmiddels in gereedheid gebracht om onze premier een wat martialere uitstraling te bezorgen en hij krijgt een cursus volksmennen bij de LOI.

En wat doet het Tokkie-electoraat als we De Hond mogen geloven? Dat gaat achter een man staan die na het zien van Frightnight nooit meer zijn haar in de plooi heeft gekregen. En alleen maar demagogisch loopt te blèren dat er straks een halve maan op het Koninklijk Paleis zal prijken in plaats van een blote meneer met een wereldbol. Dat hij ondertussen driftig blijft meewerken aan de Haagse operatie om datzelfde electoraat te beroven van zijn broodbeleg valt blijkbaar niemand op. Een land krijgt wat het verdient.


Remkes (4)

zondag 21 november 2004
In aflevering 2 van deze serie op vrijdag 12 november jl. ruimden wij een plek in voor een column van Zand. Een regelmatige scribent in onze papieren uitgave. Daarin bracht hij naar buiten dat de AIVD van tijd tot tijd zandzakken voor de deur van het Ministerie van Binnenlandse Zaken moest gooien. Om te voorkomen dat er al teveel shit naar buiten sijpelde over minister Johan Remkes. Shit die betrekking had op diens vrij overvloedige gebruik van alcoholica en het rollebollen met appetijtelijke dames. Tot die dames behoorden volgens “Zand” ook twee sirenes uit de sferen van eenstel drugskartels en een derde zou zich zelfs verslingerd hebben aan de diepe roerselen van de jihad.

Geen wonder dus dat een aantal vertegenwoordigers van de main-stream pers zich op pad begaven om “Zand” uit te graven om zo meer aan de weet te komen over de drie duistere babes van Remkes. Een van hen was de vliegende reporter Rob Vuurens die namens Nieuwe Revu opereerde. Rob belde ons afgelopen week op met de vraag of wij hem in contact wilden brengen met “Zand”. Leek ons in verband met diens privacy niet zo verstandig. Gisteren, rond een uur of een, belde hij ons opnieuw. Hij vertelde dat hij net daarvóór telefonisch benaderd was door Vincent van Steen, woordvoerder van de AIVD. Die had Rob gevraagd of hij AIVD-dossiers over minister Remkes in zijn bezit had. De dienst was bang voor grote koppen in de Nieuwe Revu.

Naar eer en geweten ontkende Rob dat hij over welk Remkes-dossier dan ook beschikte. Wel gaf de journalist toe bezig te zijn met een nader onderzoek naar de achtergronden van het “Zand”-artikel en stelde de logische vraag hoe Van Steen bij hem terecht was gekomen. Dat wilde de AIVD-snuffelaar niet zeggen. Hij erkende in de loop van het gesprek wel dat hij het artikel in Kleintje Muurkrant gelezen had.

Een ding is zeker: die aflevering was raak. En aan de hand van bovenstaande gebeurtenis zijn ook de volgende vragen valide:

Waarom houdt de AIVD-dossiers bij van minister Remkes?
Zijn er recentelijk AIVD-dossiers over minister Remkes verdwenen cq. gecopieerd?
Worden journalisten als Vuurens afgeluisterd cq. in de gaten gehouden?
Wordt Kleintje Muurkrant in de smiezen gehouden?


Leuke vragen voor Kamerleden die eindelijk eens af willen van dat gezeik over muslims en godslastering. Stay tuned.


Arnie for president

zaterdag 20 november 2004
Amerikaanse burgers die buiten hun landsgrenzen zijn geboren kunnen geen president worden. Dat staat in de grondwet. Vooral in Republikeinse kringen is nu een beweging op gang gekomen die daar verandering in wil brengen. Ook burgers die niet in the land of the free zijn geboren maar wel al heel lang over een Amerikaans paspoort beschikken moeten president kunnen worden. Op het oog geen onrechtvaardige gedachte ware het niet dat de aanleiding tot het propageren ervan wat minder eerzaam is. De Republikeinen willen namelijk de inmiddels tot gouverneur opgeblazen anabolicus Arnold Schwarzenegger liefst al over vier jaar als hoofdbewoner vanhet Witte Huis installeren. Als opvolger van de huidige ramp.

Gek? Nee. President George Wacko Bush stamt uit een familie die tergend rijk is geworden met de steun aan Adolf Hitler*. Een Oostenrijker net als Schwarzenegger. En wat zegt Arnie over Onkel Adolf?

Ik had bewondering voor Hitler. Hij was een kleine man die het heeft gemaakt dankzij zijn verbale vermogen. Dat is belangrijk, weet je. De woorden die we gebruiken brengen respect bij en andere zaken”.

Over vrijheid van meningsuiting gesproken. Zo ver zijn we hier nog niet, maar er wordt aan gewerkt. Nog een leuke uitspraak van de terminator in die richting:

Ik zag Amerika en ik dacht: daar hoor ik thuis. Daar kan ik nummer één worden ... Ik droomde ervan dictator te worden of zoiets"

Moet er mayonaise bij?

Verder steunde Conan de barbaar indertijd Kurt Waldheim door dik en dun toen de Oostenrijkse secretaris-generaal van de VN door de mand viel als voormalig lid van Hitler’s Schutzstaffel. Blijkbaar heet Arnold’s Ehre ook Treue.

Arnie zou dus een perfecte opvolger zijn van de grote geitenlezer, die naar het voorbeeld van de grote Duitse roerganger een smoes in elkaar hing om een land binnen te vallen en het met de grond gelijk te maken. En via de beproefde strategie van de spanning binnen de eigen landsgrenzen een controle-apparaat uit de grond stampt dat de vergelijking met het Reichssicherheitshauptamt moeiteloos doorstaat. Prelude tot het Vierde Rijk.

* Zie de serie Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk" op de Followup-site.


Royalty (20)

vrijdag 19 november 2004
Gisteren was de als Pipo de Clown door het land trekkende premier Balkenende op bezoek bij Prins Bernhard op Soestdijk. Na afloop roemde Balk tegenover het journaille de vitaliteit van de Prins, ondanks diens niet zo zuinige ziekte. Volgens onderzoekjournalist Ton Biesemaat was er nog iemand die gisteren geconfronteerd werd met die opmerkelijke vitaliteit van de Prins. Toen Pipo, pardon Jan Peter, namelijk was opgezouten belde de Prins op hoge poten NIOD-medewerker Gerard Aaalders. De Prins had zich weer eens kwaad gemaakt. Ditmaal over het recent verschenen stripboek “Agent Orange” waarin zijn lidmaatschap van de nazipartij (NSDAP) ter sprake wordtgebracht. In het boek is het lidmaatschapsbewijs zelfs afgedrukt. Aalders had dat epistel gevonden in de National Archives in Washington en had dat in 1996 naar buiten gebracht in zijn boek “De affaire Sanders”. Kortom: oude wijn in nieuwe kruiken. Maar net als met de uit 1944 daterende affaire King Kong die van grote invloed was bij het mislukken van de Operatie Market Garden krijg je de Prins er nog steeds heel makkelijk mee op de antieke kast.

Dwars tegen alle bewijslast in ontkende hij tijdens het telefoongesprek met Aalders op hoge toon dat hij ooit lid was geweest van de NSDAP. Nou ja, telefoongesprek. Het had meer iets weg van een monoloog. Aalders kreeg geen kans tot een echt weerwoord. “Houd uw mond” luidde het bevel. En u weet Befehl is Befehl.

Overigens, wie nu de originele stukken over Bernhard’s NSDAP-lidmaatschap in Washington wil zien heeft een probleem. Althans, dat ondervonden researchers van het AVRO-programma “Hoge bomen” die de documenten die Aalders had ontdekt niet meer konden terugvinden. Maar dat gebeurt wel vaker en niet alleen aan de overkant van de plas.


Octopussy (132)

vrijdag 19 november 2004
Wat gaat het toch allemaal snel bij Fecundo. Op 25 october jl. stonden de kapitaalverstrekkers nog op de stoelen van het Nieuwegeins Business Centrum om hun nieuwe leider Jaap de Bode toe te juichen. Hij zou ze als een moderne uitgave van Mozes naar het beloofde land leiden. Voorspoed en geluk zouden hun deel zijn. En de sinaasappelen in hun Costaricaanse tuin van Eden zouden overvloedig uit de bomen rollen. Moesten ze nog wel even zes ton euro bij elkaar harken om aan de overkant van de plas de tuin binnenboord te houden.

Inmiddels heeft Moos de Bode alweeraan zijn stutten getrokken. Ruim twee weken na zijn triomfantelijke intocht. Ook de door hem ingehuurde tollenaar Robert van de Rhee verdween schielijk uit beeld. Ze lieten hun volgelingen en een Hilversums advocatenkantoor in lichte verwarring achter. En wat Jaap’s (en indertijd Klaas Bruinsma’s) strong man Geurt Roos verder heeft uitgespookt onttrekt zich even aan onze waarneming.

Wat is er gebeurd? Waar was al deze poespas voor nodig? Als we een paar ingewijden mogen geloven zat er zo’n zes ton euro in de kas van Fecundo. Om de zaak op korte termijn weer op de rails te krijgen. De kas is leeg en met een beetje goede wil kan de uitgave van één ton boekhoudkundig dichtgemetseld worden. De rest is foetsie. Wordt nog een hele klus voor curator Jan Wind om uit te vogelen wie wat achterover heeft gedrukt. Vooral omdat het wemelt van de kwijtingen. Oftewel iedereen die eventueel heeft lopen te graaien is afgedekt voor de mogelijk kwalijke gevolgen daarvan.

Bovendien heeft vriend Wind nog steeds niet de beschikking over een groot deel van de boekhouding uit de voorafgaande jaren toen New World Products nog onder leiding stond van Jan Schorsy. In die periode zou een bedrag van ruwweg 13 à 15 miljoen zijn weggeraakt.

Als wij de kapitaalverstrekkers een goede raad mogen geven: nooit meer op stoelen gaan staan om volksverlakkers toe te juichen. Je komt van een koud Business Centrum thuis. Stay tuned.


Hitman (3)

donderdag 18 november 2004
Met de huidige perikelen in Irak in het achterhoofd besteden we nog een keer aandacht aan de verklaringen van economisch hitman John Perkins. Dit keer over de eliminering van de democratische gekozen president Omar Torrijos van Panama. Perkins:

Omar Torrijos had de Kanaalovereenkomst [voor de overdracht op termijn van het Panamakanaal aan Panama zelf, red.] gesloten met Carter. Het goedkeuringsbesluit haalde het in het Congres maar kantje boord. Met een meerderheid van één stem. Het was een enorm hete aardappel. En Torrijos ging daarna gewoon door op het ingeslagen pad en onderhandelde met de Japanners over de aanleg van een nieuwkanaal op zeeniveau. De Japanners waren ook bereid de boel te financieren. Daarmee streek Torrijos wel tegen de haren van Bechtel Corporation in. Bechtel stond onder leiding van George Schultz en Caspar Weinberger was toen topadviseur. Toen Carter eruit werd gekegeld (ook een interessant verhaal hoe dat precies in zijn werk is gegaan), toen hij de verkiezingen verloor, en Reagan zijn entree maakte met Schultz als minister van Buitenlandse Zaken en Weinberger als minister van Defensie waren ze pisnijdig op Torrijos. Probeerden hem over te halen de Kanaalovereenkomst te heroverwegen en de gesprekken met de Japanners af te laten breken. Hij weigerde dat heel beslist. Hij was een man van principes. Ondanks zijn problemen. En dus kwam hij om toen zijn vliegtuig brandend naar beneden kwam. Veroorzaakt door een met explosieven volgestopte taperecorder. Ik was in Panama. Ik had met hem gewerkt. Ik wist dat ons werk als economische hitmen niets had opgeleverd. Ik wist ook dat de jakhalzen hem aan het insluiten waren en het volgende ogenblik explodeerde zijn vliegtuig door een taperecorder met een bom. Ik weet zeker dat de CIA toestemming heeft gegeven en een heleboel Latijns- Amerikaanse onderzoekers zijn tot dezelfde conclusie gekomen. Uiteraard hebben we daarover in ons eigen land nooit iets vernomen”.

Zoals gezegd Perkins werd door Washington overgehaald een boek over zijn werk op te zouten. Tot hij na 9/11 besloot alsnog alles op papier te zetten. Geen lieve jongen. Geen lief boek. Maar wel uiterst interessant. Voor zover wij dat kunnen beoordelen.


Octopussy (131)

donderdag 18 november 2004
Wij snappen het niet helemaal. Bij een paar eerdere gelegenheden beweerde Rob van de Rhee, de grote jongen achter de geheimzinnige Libanese onderneming Rofuda S.A.L., dat hij zich had teruggetrokken uit het Nederlands/Costaricaanse sinaasappelgebeuren. Het waarom was duidelijk als je Robbedoes geloven mag: Hij had er even aan gesnuffeld en rook iets rottigs. Maar over het hoe hebben we hem niet gehoord. Want dat moet toch ook ergens officieel zijn beslag hebben gekregen. Op papier. Wij beschikken namelijk sinds kort over de notulen van een vergadering die op 1 september jl. werd belegd in Den Haag. Daarbij zat het bestuurvan de stichtingen Mars, Furia en Waarborg Furia met vriend Robbie om de tafel. Aan het eind van die notulen staan de volgende roerende strofes:

Vervolgens stelt de voorzitter aan de orde het aftreden per heden van alle huidige bestuurders van de stichting en de benoeming van Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon, Ras Beirut Makdissi Street (postadres POB 13-5707) tot enige bestuurder van de stichting onder voorwaarde van volledige kwijting en decharge door de nieuw benoemde bestuurder van de stichting aan de aftredende bestuursleden voor hun gedragingen in hun functie van bestuurder van de stichting.

De voorzitter stelt vast dat alle bestuursleden instemmen met dit voorstel zodat dit voorstel met algemene stemmen is aangenomen en de thans zittende bestuursleden zijn afgetreden en Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon is benoemd tot enig bestuurder van de stichting en dat voor deze optreedt de heer R.v.d.Rhee.

De voorzitter draagt het voorzitterschap over aan de heer Van de Rhee die formeel besluit het ontslag van de bestuursleden aan te nemen en hen volledig kwijting en decharge te verlenen voor hun gedragingen als bestuurder van de stichting.

De (nieuwe) voorzitter vraagt of iemand gebruik wil maken van de rondvraag; daar dit niet het geval blijkt te zijn sluit de voorzitter de vergadering
”.

Daarmee was Rofuda i.c. Rob v.d. Rhee de baas geworden over het hele hebben en houden van de drie stichtingen. En dan kan je wel makkelijk zeggen dat je je teruggetrokken hebt, maar hoe dan? Tenzij Robbedoes Rofuda inmiddels stiekempjes voor een leuk bedragje heeft overgedaan aan andere geïnteresseerden. Noem eens wat: aan Jaap de Bode cs. Zullen we Robje toch eens vragen. Stay tuned.


Remkes (3)

woensdag 17 november 2004
Wat we nou weer hoorden in de wandelgangen. Onze minister van Binnenlandse Zaken zou overwegen om zelf over een paar weken de pijp aan Maarten te geven. Of aan Henk Kamp, die de voorkeur van Van Aartsen zou genieten. Ons peerd van ome Loeks zou zijn vertrek hebben uitgesteld omdat we dat misschien zouden uitleggen als een mea culpa voor de dood van Theo van Gogh. Verder zouden zijn collega’s niet erg content zijn geweest met zijn urenlange onbereikbaarheid toen in het Haagse Laakkwartier een hele bups aan speciale eenheden van allerlei pluimage zich samentrokken om een stel fundamentalistische,half ontklede heren naar buiten te sleuren. En dan waren er nog zijn mallotige poging om Roger Vleugels met een feitelijk Berufsverbot op te schepen, zijn licht overmatig heffen van het glas en zijn affaires met een paar dames van wie de AIVD een stille beroerte kreeg. Kortom Johan ligt niet bijster lekker meer aan de boorden van de Hofvijver en daarom zou hij aan zijn stutten willen trekken voor hij een rotschop onder zijn hol krijgt. Onze zegen heeft ie.


Bommen voor Felipe (3)

woensdag 17 november 2004
Dinsdag 25 oktober. Elf uur 'savonds. Het is stil in de Haagse Delistraat. Hier en daar houdt een teevee nog een paar vermoeide ogen in bedwang. Iemand trekt zijn sloffen aan voor een laatste rondje met de hond, die al nerveus zijn natte neus door de koude brievenbus naar buiten drukt. Ergens op twee hoog schuift een al wat kalende ambtenaar naast zijn stille vrouw tussen de al jaren kille lakens. Honderd meter verderop gaat een wekker af. Een bom vernielt de Delistraat. De dreun zoekt golvend zijn weg door de buurt. Auto-onderdelen en glas keren kletterend terug op straat.Daarna was het er even stiller dan het ooit was geweest.

Het bleek om een aanslag te gaan op de woning van de Spaanse consul-generaal J. Gil Catalina. Niemand raakte gewond. Een regelrecht mirakel.

Een paar dagen daarna, ongeveer op hetzelfde tijdstip, ontploften opnieuw bommen in Den Haag. Nu in het Spaanse handelsbureau aan de burgemeester Patijnlaan en in het portaal van het Spaanse arbeidsbureau in de nabijgelegen Riouwstraat. Pas een kleine veertien dagen daarna verscheen een communiqué waarin een totaal onbekende splintergroepering van de Baskische afscheidingbeweging ETA de aanslagen opeiste. Door de vele discrepanties in de verklaring werd er echter door insiders weinig geloof aan gehecht. En in officiële Haagse kringen ging met ervan uit dat het om crimineel getinte acties ging.

De vraag in hoeverre de Spaanse premier Felipe Gonzalez die mening deelde bleef onbeantwoord. Wel besloot hij nog in diezelfde maand november om alle officiële transacties van Parretti/Fiorini in Spanje met onmiddellijke ingang te bevriezen. Op zes december, even voor half acht 'sochtends, sloegen aan het Lange Voorhout twee granaten in de voorgevel van de woning van de Spaanse ambassadeur M. Sassot. Ze bleken te zijn afgevuurd vanaf het dak van een dichtbij geparkeerde auto door middel van een automatisch werkend ontstekingsmechanisme. Ook deze aanslag werd logischerwijs opgeëist door dezelfde ETA-groepering. Maar opnieuw werd er in de Haagse topechelons weinig geloof aan gehecht. Gezien de rijke bommen- en granatenervaring die in de groep Parretti/Fiorini voorhanden was niet onterecht. Stay tuned.


Vrede zij met u

woensdag 17 november 2004
Nou zijn we dankzij de huidige verzameling Haagse regeringsklunzen al een tijdje nauw verbonden met de wat gewelddadig uitvallende presentatie van onze democratie in Irak. Compleet met uitroeiing van de Soennitische stemgerechtigden bij de verkiezingen in januari 2005. Op grond van hun aantal toch al veroordeeld tot de oppositiebanken, maar het is wel makkelijk als je een stel lastige vliegen al vantevoren kan uitschakelen.

Maar we zitten met nog een ander probleem: de Koerden. Die zouden als bevolkingsgroep eindelijk eens een wat zelfstandiger bestaan willen hebben na de verkiezingen. Als een soort bonus voor hun hulp bij de eliminatie vanSnorremans. Niet onredelijk zou je zeggen. Maar helaas ziet buurman Turkije dat niet zo zitten. Die vreest dat er dan langzamerhand een Koerdische staat van de grond komt en dat ie dan weer gelazer krijgt met zijn eigen Koerdische bevolkingsgroep.

Begin oktober gooiden premier Erdogan en de Generale Staf van het Turkse leger er een vergadering tegenaan. Bij een lekker bakkie Turkse prut bespraken ze een plan om begin 2005 het noorden van Irak binnen te vallen met 40.000 man om gesteund door tanks en helicopters kampen van de PKK met de grond gelijk te maken. Altijd handig om de hele Koerdische bevolkingsgroep als PKK aan te duiden, dan hoef je niet uit te zeven wie wie is als de zuiveringen eenmaal aan de gang zijn.

Op 27 october jl. werd de operatie tot iets kleinere proporties teruggebracht. Twintigduizend man moest genoeg zijn. Vraag was alleen nog wanneer gaan we op jacht? Eigenlijk hadden de Turkse sterren en strepen meteen al erop los willen slaan, maar de Amerikanen hadden nog wat bezwaren. Nou moeten die natuurlijk als het erop aankomt hun bek houden want die zijn zelf ook op eigen houtje Snorremans gaan scheren. Maar goed voor de lieve vrede wachten ze nog even.

Bovendien zit er op 17 december nog een Europese top in de pen en dan moet je weer van alles gaan uitleggen aan die wijsneuzen in Brussel. Net nu alles zo keurig op de rails staat voor de toetreding tot de EU na een boek vol brave beloftes om de mensenrechten te respecteren. Je hoort er ineens helemaal bij en je krijgt ook meteen veel meer begrip voor je problemen. Bijvoorbeeld van zo’n soepstengel als Balkenende. Vandaar ook dat één seintje genoeg was om dat PKK-kamp in Liempde op te rollen. Op 17 december toch eens vragen of we niet wat Nederlandse hulp kunnen krijgen als we in Irak orde op zaken gaan stellen. Staat misschien wat netter. En dan doet hun BBE meteen ook wat ervaring op in het veld. Goed idee. Salam aleikum.


Gotspe

dinsdag 16 november 2004
Oh, oh, dat was me toch een schandaal hè? Met die Nederlandse sergeant majoor die eind vorig jaar een Irakees al dan niet voor zijn klus schoot toen die met zijn tengels aan wat voorraden zat. Nou, Amerika heeft nu zijn eigen Erik O. Na een moskee in een buitenmaats vergiet te hebben omgeturnd troffen een paar Amerikaanse soldaten binnen een vijftal zieltogende mohammeds aan. Eentje deed net of ie dood was en toen de Yankees even een andere kant opkeken zou hij een pistool hebben geheven om zijn reis naar Allah nog wat eervoller te maken. Althans dat wasde versie van een van de Amerikaane hellraisers die de betrokken Irakees bliksemsnel van dichtbij door zijn pannetje schoot.

Jammer nou. Hij deed dat voor een camera en meteen was de grizzly los. Er wordt nu uitgeplozen of de Irakees inderdaad met een gun lag te spelen of dat hij een mug van zijn neus wilde slaan. Mocht ie ongewapend zijn geweest dan zwaait er wat voor de hellraiser. Die heeft zich dan schuldig gemaakt aan een oorlogsmisdaad. Hypocriet als de pest natuurlijk, want er zijn bij de lovely war van George Dumbya al meer dan honderdduizend burgerslachtoffers het laatste hoekje omgegaan na een inval die sprekend leek op die van de moffen in Polen in 1939. Snorremans was niet in het bezit van massavernietigingswapens en onderhield geen contacten met de Saoedische directeur van het Flying Circus. Om dan zoveel heisa te maken over één soldaat die een overtollig gaatje aanbrengt in het hoofd van één mogelijk ongewapende Irakees is gewoon een gotspe.


Vrijheid van meningsuiting

dinsdag 16 november 2004
Zo, daar heb je het gelazer in de glazen wodka tonic. Eerst wordt de redactie van Buitenhof namens de hupse minister van Binnenlandse Zaken Remkes verzocht om nooit meer Fringe-uitgever Roger Vleugels als commentator in te huren. Omdat ie een wat minder welgevallig standpunt innam ten aanzien van de Flying circus voorstelling op 9/11. En vorige week werden Barend en Van Dorp benaderd door Remkes’ AIVD met de vraag of ze Vleugels wilden weren uit hun babbelbox. BVD weigerde aan het verzoek van de AIVD te voldoen. Maar de boodschap is duidelijk.: Vrijheid van meningsuiting? Remkes’ass.


Octopussy (130)

dinsdag 16 november 2004
Nee, nog niks gehoord van havenbaron en vliegveldmarkies Hans van de Lande. Nou staan wij bekend als een wat ongeduldig zootje ongeregeld, dus zijn we om die reputatie waar te maken alvast maar verder gegaan op de ingeslagen weg. Wij vonden uit dat een deel van de half miljoen euro die de magnaat uit Kalmthout had geleend van NWP besteed was aan een Triqual 65. Dat is een luxe jacht dat een paar geleden op de markt is gezet door Zijlmans Jachtbouw BV in Drimmelen.

Lekker schuitje. Het ploegt volgens de folder ongestoord voort bij windkracht acht en golven vanvier meter dankzij het vermogen van 460 pk. Als al dat water om je heen je dertig vadem de strot uitkomt kan je lekker de luxe teevee aanzetten om naar Harry Mens te loeren, de beursberichten, iets bloots of andere horror. Mocht een meeuw je verrassen met een flink eindproduct van zijn stofwisseling geen nood. Je kan je bezwadderde kledij meteen in de luxe wasmachine proppen en na een rondje witte was ook nog in de luxe droger. En ergens in de middle of nowhere onverwachts stil komen te liggen is zeer onwaarschijnlijk met 3800 liter diesel aan boord. Verder is de droom van Zijlmans voorzien van een luxe barretje aan boord, een luxe L-vormige keuken compleet met luxe vaatwasser, vier luxe electrische kookpitten, een luxe oven, een luxe magnetron en ruime koelvoorzieningen voor de Moët en de kalfslapjes. Daarnaast beschikt de golvenkliever nog over drie luxe hutten waar je je hoofd te rusten kan leggen na weer een vermoeiende dag. Mag zo’n bootje kosten? 845.000 euro exclusief BTW. Een krats.

Op de meest recente lijst van verkochte occasions van Zijlmans staat één Triqual 65 uit het bouwjaar 2002/2003. Of dat het door Hansepans en zijn kornuiten als Triple A gedoopte exemplaar is weten we niet. Hebben we uiteraard wel gevraagd aan Zijlmans. Maar ook daar bleef het net zo stil als de Loosdrechtse plassen na zonsondergang.

Het is dus mogelijk dat de erven NWP onder wie Jaap de Bode inmiddels toch hun poen van Hans hebben gekregen. Maar andere, minder welvoeglijke scenario’s zijn natuurlijk ook nog denkbaar. Je zal je spaargeld in NWP hebben belegd. Zoals het er nu naar uitziet kan je zelfs een roeiboot wel op je buik schrijven. Stay tuned.


Sirtaki (2)

dinsdag 16 november 2004
Op 1 november jl. meldden wij al onder het kopje “Sirtaki” dat de Griekse regering al sedert 1997 de boel in Brussel heeft besodemieterd met vervalste financieel-economische begrotingen. Volgens de officiële opgaves voldeden de nazaten van Zorba keurig aan hun drie procent-verplichting waarvoor Gerrit Zalm drie keer per dag zijn gebedskleedje uitrolt. In werkelijkheid gingen ze vele procenten over de schreef. Naar nu pas blijkt wisten ze dat in Brussel al sinds 2000. Dus Gerrit ook. Desalniettemin heeft onze kleine lachebek, die als het hem behaagt gewoon schijt heeft aan een motie van een Kamermeerderheid, acht jaar lang genoeglijkmet zijn Griekse collega samengewerkt. Zo gaat dat in die kringen.

Vanmorgen stond op teletekst dat Europees commissaris Almunia van Monetaire Zaken in verband met deze kwestie de Grieken voor het Europese Hof van Justitie wil scheuren. Zal wel een natte droom blijven. En is in ieder geval mosterd na de feta.


L’état c’est nous

dinsdag 16 november 2004
Mene tekel. Nu de moord op Theo van Gogh via de pers is geboekstaafd onder het hoofdje terrorisme staan ze in Den Haag trillend in de startblokken om een flink deel van onze democratische verworvenheden te cremeren. Oké, we zullen de blurb van fou pédaleur Donner dat je voortaan niemands geloof meer in verband mag brengen met een veetentoonstelling maar als een bedrijfsongeval beschouwen. Maar de algemene roep om de AIVD te laten groeien van L naar XL en bovendien de bevoegdheden van die snuffelaars uit te breiden is heel wat ernstiger. Ter wille van de bestrijding van hetfantoom dat “het terrorisme” heet en zich hier alleen nog maar heeft gemanifesteerd in opgesexte dossiers over een Mohammed Bèèè en zijn kennissenkring moet namelijk een deel van onze privacy sneuvelen.

Om in de pas te blijven lopen met die mafketel in het Witte Huis werd gisteravond al gesuggereerd dat er een apart iemand moet komen met een eigen instantie om aan de dreiging van het terrorisme het hoofd te kunnen bieden. Een Homeland Security Department. Als dat doorgaat moet je op Schiphol vier uur voor vertrek al aanwezig zijn. Maar dat is het ergste niet. Als je op de een of andere manier even niet in het putje valt bij de nomenclatura rond de Hofvijver mag je erop rekenen dat je hele hebben en houden minimaal in de gaten wordt gehouden. Zeg niet in een kroeg dat je Balkenende op zijn poot wil stampen of dat Remkes zijn leut wat slordig buiten de deur hangt, want dat kan je op een huiszoeking komen te staan van een stel heren die net getraumatiseerd zijn teruggekeerd van hun illegale verblijf in Camp Smitty. Bezint eer ge begint.

In 1982 ontplofte in een Joodse buurt in Parijs een forse bom. President Mitterrand riep kort daarna een speciale anti-terreureenheid samen die grote bevoegdheden kreeg. In de loop der jaren werd zowat toute Frankrijk afgeluisterd, inclusief de politieke tegenstanders van Mitterrand. Na 22 jaar touwtrekken is nu eindelijk het proces begonnen tegen 12 luitjes die bij de operaties van deze dienst betrokken waren. De aanklacht heeft als zwaartepunt “inbreuk op de privacy”. De Fransen noemen het hun eigen Watergate. Goddank, cq. Allahdank, cq. Buddhadank, gebeurt in Nederland alles vijftig jaar later. Maar we weten in ieder geval wat ons te wachten staat.


St. Michel en de draak (2)

maandag 15 november 2004
Als je in Amerika tot de klasse van rijke stinkers behoort hoef je maar aan een paar touwtjes te trekken en het voetvolk gaat in draf om je wensen te vervullen. Zelfs als het om illegale wensen gaat. Zo wist James E(ars) Ferrell, een grote gasboer en heler van gestolen kunst, onlangs een beftekkel in Ohio te bewegen tot het uitvaardigen van een bevel tot eliminatie van Michel van Rijn’s website. Aldus geschiedde. Maar het was wel fucking illegaal. Dat mogen we opmaken uit artikelen over het schandaal in het Nederlandse internetmagazine Netkwesties* en haar Britse tegenvoeter The Register**.

Onze kunstmusketier lag even uitgeteld in het struweel, edoch vermande zich gezwind. Hij liet zijn site overhevelen naar Nederland en bedient zich nu van deze website (www.michelvanrijn.nl) die onder de hoede staat van XS4ALL.

Niet gespeend van de irritante arrogantie die Amerikaanse rijke stinkers eigen is nam Ferrell het gerenommeerde Nederlandse advocatenkantoor Houthoff Buruma in de arm om XS4ALL tot de orde te roepen. Een terechte keus. Vorig jaar october behoorde Houthoff Buruma namelijk tot het uitgelezen gezelschap van advocatenkantoren die de zogenaamde Big Brother Award kregen uitgereikt wegens het regelmatig “helen” van gestolen informatie door Mariënwijk. Een in handelsgegevens gespecialiseerd snuffelbureau dat onder valse voorwendselen informatie over mensen verzamelde bij ministeries, banken, verzekeringsmaatschappijen etcetera.

De term “helen” was afkomstig van de bekende publiciste Karin Spaink die deel uitmaakte van de jury. Spaink heeft in het recente verleden ook de nodige juridische heisa gehad toen zij gegevens van de Scientology-club op het internet deponeerde. Die gegevens waren afkomstig van een rechtzaak in de VS. Dus in principe openbaar. Niettemin eisten de mindbenders via de rechter dat Spaink de bewuste gegevens van de site af moest halen op grond van het auteursrecht. Spaink claimde vrijheid van meningsuiting en kreeg gelijk.

Het door Spaink in de hoek gezette Houthoff Buruma heeft inmiddels contact opgenomen met XS4ALL. Naar verluidt ondanks het feit dat bij het advocatenkantoor grote twijfel heerst over de haalbaarheid van Ferrell’s eis om de kunstmusketier ten tweede male het zwijgen op te leggen. Wij houden de vinger aan het oor. Stay tuned.

* Zie het artikel Amerikaanse magnaat snoert Michel van Rijn de mond" van Peter Olsthoorn, Netkwesties dd. 5 november 2004.
** Zie het artikel "The case of the incredible, disappearing website" van Lucy Sherriff, The Register dd. 12 november 2004.


Sneu voor het milieu

maandag 15 november 2004
Het bedrijfsleven staat niet bepaald bekend om democratie, vrijheid van meningsuiting en openheid. Als het gaat om schandalen, dan zijn het vaak actiegroepen, klokkenluiders of onderzoekers die ervoor zorgen dat zaken bekend worden. Denk aan bij voorbeeld de schandalen rond asbest en uit de farmaceutische industrie met het geheim houden van bijwerkingen. Als het aan de Amerikaanse industrie ligt komt daar binnenkort een einde aan. In het land van de onbegrensde mogelijkheden wordt de vrijheid van meningsuiting begrensd, of op zijn minst geïntimideerd.
Enkele jaren geleden verscheen het boek “Deceit and Denial: The Deadly Politics of Industrial Pollution” van G. Markowitzen D. Rosner. Het boek is grotendeels gebaseerd op interne documenten uit de industrie in de periode van 1950 tot 2000. Inmiddels hebben meer dan 20 chemische bedrijven besloten om schrijvers van recensies van dit boek voor het gerecht te dagen, als getuigen in een rechtszaak rond de mogelijke gezondheidsschade van een chemische stof.
Het hebben van een mening is gevaarlijk, zeker als die afwijkt van “wat goed is voor het bedrijfsleven”.


Octopussy (129)

maandag 15 november 2004
Voor een nieuwe episode uit het drama rond New World Products moeten we terug naar aflevering 103. Een lange mail van een geïnteresseerde en goed geïnformeerde lezer dd. 13 juli 2004. Daarin stond ondermeer het volgende:

... Bovendien bevindt New World Products zich juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer”.

Bedoeld wordt de oh zo dynamische Rotterdamse havenbaron Hans van de Lande. Primus interpares op het Duitse vliegveld Laarbruch, waarover wij ooit in de serie IJ, IJ nog zo gevoelig hebben uitgepakt in verband met Willem Endstra*. Wat had de in het rustiekeBelgische Kalmthout wonende Hansepans te maken met de NWP? Nou, volgens onze onvolprezen bronnen zou hij in ieder geval nog voor een slordige half miljoen euro in het krijt staan bij de erven van de gekapseisde onderneming. Die poen zou hij in het vroege voorjaar van 2003 hebben geleend en nooit hebben terugbetaald. Tijd voor een mailtje aan de baron via zijn bedrijf Ridderhaven Container Terminal in Ridderkerk.

Geachte heer Van de Lande,

Ons is ter ore gekomen dat u in 2003 een bedrag van 500.000 euro zou hebben geleend van het inmiddels gefailleerde New World Products. De erven van deze onderneming zouden in de afgelopen maanden vergeefs bij u hebben aangeklopt voor terugbetaling. Wij zouden graag ter wille van een stukje geschiedschrijving in de serie Octopussy op onze website van u willen vernemen in hoeverre u destijds bemoeienissen had met het reilen en zeilen van NWP en of onze informatie betreffende genoemde lening correct is
”.

Af en toe is het hartverwarmend om curatortje te spelen. Stay tuned.

* Zie de serie IJ, IJartikelen.


Jihad avant la lettre

zondag 14 november 2004
Aan:
De Minister President van het Christelijke en Democratische Koninkrijk der Nederlanden.
De Regering van het Christelijke en Democratische Koninkrijk der Nederlanden.
De Parlementariërs van het Christelijke en Democratische Koninkrijk der Nederlanden.

Jihad avant la lettre,

Herinnert u uzelf weleens terwijl u collaboreert met die Anglo-Amerikaanse massamoordenaren, waar zijn dan uw waarden en normen?
En durft u in te zien in 't licht van elke dag hoe 't recht der sterksten 't mensenrecht verkracht in Guatanamo Bay en in de straten van Falujah?
Waar blijft u toch met uw waarden en uw normen waar het de machtigen betreft en geeft u ene jota terwijl het mensenlijke handvestonderin uw laden ligt te kermen onder 't vileine stof dat u verzamelt?
Hoe gaat u eigenlijk om met die vrijheid van uw godsdienst als u medewerkt aan 't vermoorden van de kinderen van Mohammed?

Wanneer voelt u dan die balk in uw oog, als u 't versplinterd kruis ontwaardt dat evenzo Semitische Palestijnen moeten dragen, om zijnentwil, die Semitische Joodse God, die ook de uwe is?
Waar gaat u toch met uw gedachten als u met die mensenslachters een neo holocaust creëert, gisteren vandaag en morgen?
En waar is dan toch uw mededogen, ja waar is dan toch uw Christelijke aard?
Hoe telt u uw zegeningen uit de chaos van het kwade zaad dat u verspreidt, hoe denkt u te oogsten?

Herinnert u uzelf weleens, terwijl u kruipt en blundert in dat donkere witte huis, waar de massamoordenaren heersen als de Himmlers Goebels en Eichmans van deze tijd, en waar zijn dan toch uw normen of waarden?
En durft u dat te zien in 't licht van elke werkdag en gaat u dan des zondags rusten?
Waar is uw waarheid dan te vinden dan in de hel van het vermoordde mensenrecht de afgeslachtte kinderen en vrouwen?
En, hoe groot is daarin dan uw schuld?

Jacob Roodenburg (zondag 14 november 2004)


Hitman (2)

zondag 14 november 2004
In gezelschap van een paar collega’s trok “economic hitman” John Perkins beginjaren zeventig naar Saudi-Arabië, het invloedrijkste lid van de OPEC. Daar was een goede reden voor. De OPEC schroefde in die tijd namelijk de export van olie terug om een wat nettere barrelprijs af te dwingen. Bij ons resulteerde dat ondermeer in het knusse sluiten van de gordijnen en een autoloze zondag. Maar in de Verenigde Staten ontstonden in die tijd files bij de tankstations en dat is voor elke bewoner van het Witte Huis het sein om maatregelen te nemen. Desnoods rigoureuze.

Perkins cs. wisten met hetHuis van Saud een deal te sluiten. Die hield in dat de directie van de zandbak de verdiende petrodollars zou terugsturen naar de VS en ze omzetten in Amerikaanse staatsobligaties en andere waardepapieren. Met de renteopbrengsten daaruit werden dan Amerikaanse ondernemingen ingehuurd om de Saudische infrastructuur en de urbanisatie een gezicht te geven. Uiteraard moest het Huis van Saud dan wel zorgen dat de olieprijs acceptabel bleef voor Washington. Nou, dat kwam dickforeachother en uit erkentelijkheid zorgde de VS ervoor dat de koninklijke geiten ... hoeders op hun troon konden blijven zitten.

Perkins en zijn kompanen probeerden dezelfde truc met Saddam Hussein, maar die bleek wat moeilijker in het gareel te houden. Perkins:

Als het scenario van de economische hitmen op de klippen loopt roepen we de hulp in van de jakhalzen. Dat zijn lieden die met steun van de CIA proberen om een coup of een revolutie van de grond te trekken. Als dat ook niet werkt plegen ze gewoon aanslagen. Of proberen het. In het geval van Irak konden ze niet doordringen tot Saddam Hussein. Zijn bodyguards waren te goed en hij had doubles. Dan treedt fase drie in werking. Wij sturen onze jonge mannen en vrouwen eropaf om te doden en gedood te worden. En dat is wat wij op het ogenblik doen in Irak”.

Toch leuk zo’n kijkje in de keuken. Wie niet luisteren wil moet voelen. Wil een land niet door de economische knieën dan vermoorden we gewoon een regeringsleider. En als dat niet lukt verzinnen we een of andere reden om dat land binnen te vallen en schieten we gewoon de hele boel aan puin. Met assistentie van een paar bondgenoten. Die krijgen dan aan het eind van de rit ook een lekker kluifje. Waarde en normen? Moet je aflevering 3 eens lezen. Stay tuned.


Remkes (2)

vrijdag 12 november 2004
Tsjongejonge. Wat liep die Van Aartsen met zijn sabel te rammelen voor het debat van gisteravond. Als Remkes niet fatsoenlijk kon uitleggen waarom Theo van Gogh onbeschermd over straat fietste dan kon zijn eigen minister van Binnenlandse Zaken opzouten. Allemaal Haags gelul natuurlijk. Window dressing. De uitleg van Remkes was net zo warrig als het haar van Theodor Holman bij windkracht 10. En wat gebeurde er? Remkes mocht blijven!!

Blijkbaar had niemand even de moeite genomen om naar onze site te kijken. Dan was misschien een beetje duidelijk geworden waarom Remkes gisteren zo warrig was. Maar we beloofden nogiets meer en wat we beloven doen we. Zand, de man die in Kleintje Muurkrant de columns verzorgt, stuurde ons zijn nieuwe geesteskind toe. Een column over vriend Remkes, die alsvolgt luidde:

De Remkes Groupies, yeah, yeah

De man met een rotschop in de benen; de man die alcohol en werk moeiteloos kan combineren; de man die kampioen is in het voor zijn beurt spreken; de man die nog meer lekt dan de medewerkers van zijn eigen AIVD; die man die blijkt onweerstaanbaar voor vrouwen. Niet allemaal, maar toch wel genoeg voor een flinke optocht.

Kleintje is, uiteraard, de laatste om dit op zijn Balks of Dons te veroordelen. De man is single, niet echt relevant maar prettig voor Balk. Promiscuïteit is een deugd dan wel een privé-aangelegenheid. Toch moet deze column geschreven worden. Het loopt namelijk de spuigaten uit. Weekendje Brazilië, weekendje Thailand, allemaal meerderjarige dames, dat wel. Maar welke dames, daar draait het om. En dat ook nog terwijl de wereld en zeker Nederland in brand staan.

Wat die gezellige ontmoetingen staatsgevaarlijk maakt is dat in een mengsel van beddengoed, alcohol en voor de beurt praten door de AIVD bij herhaling dames ontdekt zijn die niet vanwege de lust op een rotschop zaten te wachten, maar omdat ze als werknemer van een drugkartel (2x) en als werknemer van de Jihad (1x) gewoon aan het werk waren.

Een beetje met afgeklemde tenen loopt de AIVD nu de dames en aanstaande dames van het hoogste lek van Nederland voortdurend te screenen. Een staatsgevaarlijke minister die zelf object van onderzoek bij de AIVD blijkt te zijn, geeft leiding aan de strijd tegen de Jihad.

Maar goed, privé is privé, zand erover.

Zand


Wein, Weib und Gesang dus. Zelfs als de pleuris is uitgebroken. Een land krijgt wat het verdient.


Mordechai Vanunu wederom gearresteerd

donderdag 11 november 2004
Terwijl de wereld in beslag wordt genomen door de dood van Yasser Arafat, oordeelde de Israëlische regering de omstandigheden vanochtend ideaal om “atoomspion” Mordechai Vanunu te arresteren. Vanunu werd afgelopen voorjaar vrijgelaten, na achttien jaar in een Israëlische gevangenis te hebben gezeten, omdat hij foto’s en informatie aan de Britse Sunday Times gaf, aan de hand waarvan specialisten konden bewijzen dat Israël over een kernsarsenaal beschikt.
Een van de voorwaarden bij de vrijlating van Vanunu was dat hij zich niet door buitenlandse kranten mocht laten interviewen. Maar Israël is als kernmacht veel te gevaarlijk voor Vanunu om zich aan deze bepalingte houden. Zo liet hij zich al snel interviewen door de in Londen gevestigde Arabische krant “Al-Hayat”. Daarbij waarschuwde hij dat Israël in een tweede Tsjernobyl kan veranderen, als er niet snel wat gedaan wordt aan de verouderde kernreactor in Dimona. Bovendien baarde Vanunu veel opzien door en passant te melden dat de joodse staat meer weet van de moord op de Amerikaanse president John F.Kennedy in 1963. Dergelijke uitspraken werden Vanunu ernstig kwalijk genomen door de Israëlische regering. Er was direct na het interview in Al-Hayat dan ook al sprake van dat Vanunu gearresteerd zou worden wegens het schenden van de voorwaarden van zijn vrijlating (zie Kleintje Muurkrant nummer 394). Vanochtend was het dan zo ver. Een groep van 30 Israëlische veiligheidsagenten bestormde het terrein van de Anglicaanse kerk in Jeruzalem om de tot het christendom bekeerde Vanunu te arresteren. Daarbij joegen zij met hun wapens de aanwezige pelgrims en geestelijken de stuipen op het lijf. Bisschop Riah beklaagde zich erover dat de heiligheid van de Sint George kathedraal naar zijn mening was geschonden. Hem werd te verstaan gegeven dat Vanunu in Petach-Tikwa wordt vastgehouden.


Octopussy (128)

donderdag 11 november 2004
Surprise. Wij ontvingen gisteravond van het geroyeerde en toch weer niet geroyeerde Fecundolid Aart Stroober de volgende, nog redelijk verse e-mail van Jaap de Bode:

Geachte intermediairs en/of betrokkenen,

Sinds het laatste intermediairoverleg van 4 november jl. en de bij mij niet bekend zijnde ledenvergadering van afgelopen zaterdag 6 november, georganiseerd door deels het bestuur van Fecundo en een aantal intermediairs, is het mij duidelijk geworden dat het door mij gewenste vertrouwen in mij als persoon niet langer aanwezig is.
Zowel mijn mede-bestuursleden als een meerderheid van de betrokken intermediairs als een groot aantal investeerders heeft mij de kennis gegeven geen verder geloofte hebben inzake het behalen van een goede afloop onder mijn regie.
Van mijn zijde kan ik u berichten dat de wijze van handelen van verschillende personen ook een weloverwogen reden is geweest voor mijn besluit.
Ik heb dan ook heden doen besluiten om alle activiteiten voor Fecundo te staken. Mij als persoon per direct te doen terug te trekken als voorzitter van de vereniging Fecundo.
Alle taken en de daarbij behorende bescheiden welke de functie van voorzitter met zich meebrachten te doen overdragen aan het bestuur.
Voor eventuele vragen kunt u zich richten tot de heren Suurs en K.
Met vriendelijke groet,
Jaap de Bode
”.

Zo. Jaap dus exit. Aan het nieuwe bestuur nu de taak om orde te scheppen in de vooral financiële chaos. May the force be with them.
Wat ons betreft: wij hebben nog een paar interessante losse eindjes en die zouden wij nog graag in de nabije toekomst een plekje willen geven. Stay tuned.


Remkes

donderdag 11 november 2004
Staat er in het eerste nummer van het nieuwe maandmagazine “Must” het artikel “Steeds meer zatlappen in de Kamer”. Een citaat daaruit:
Van de minister van Binnenlandse Zaken Johan Remkes is bijvoorbeeld bekend dat hij dagelijks rond het middaguur een alcoholische versnapering tot zich neemt. Dat zou de voornaamste reden zijn geweest dat niet hij, maar de minister van Justitie Jan Piet Hein Donner coördinator van de terreurbestrijding werd”.
Zo. Hoor je het eens van een ander. Gewogen en te licht bevonden. Maar dat een zuipschuit verantwoordelijk is voor de AIVD kan dus kennelijk wel door de beugel. Hoewel, de veiligheidsdienstenmaken zich daarover natuurlijk wel zorgen. En naar wij uit betrouwbare bron vernamen is het heffen van het glas niet de enige reden tot zorg over het functioneren van Remkes. Maar daarover hoort u binnenkort meer. Stay tuned.


Hitman (1)

woensdag 10 november 2004
Weet u wat een economic hitman is? Nee hè? Tot voor kort wisten wij het ook niet. Maar er is in de VS een leuk boekje verschenen: “Confessions of an economic hitman”. En daar staat zo’n beetje alles in over wat zo’n hitman doet. Geschreven door ene John Perkins die de afgelopen veertig, vijftig jaar in die functie actief is geweest en inmiddels walgt van zijn leven vol macht, geld en sex.

In 1982 begon hij aan zijn confessies die werden opgedragen aan twee presidenten: Omar Torrijos van Panama en Jaime Roldos van Ecuador. Alletwee cliënten van hem. Alletwee een jaareerder omgekomen bij “vliegtuigongelukken”. Perkins werd echter door de Amerikaanse autoriteiten overgehaald zijn memoires niet op papier te zetten. En dat herhaalde zich nog een paar keer toen Perkins’ vingers begonnen te jeuken naar aanleiding van leuke evenementen als de eerste Golfoorlog, Somalië en 9/11. Maar nu is zijn opus magnum toch af.

Perkins was een hot shot bij de onderneming Chas. T. Main in Boston. Die verzorgde enorme leningen aan arme landen. Leningen die ze nooit konden terugbetalen. Een van de condities bij zulke deals was daarom dat ze negentig procent van het geleende bedrag moesten uitgeven aan orders voor Amerikaanse bedrijven. Bechtel of Halliburton om eens wat te noemen. En die bouwden dan electrische installaties, havens, wegen etcetera. De winsten kwamen terecht bij de rijkste Amerikaanse families, de arme landen bleven met torenhoge schulden zitten.

Perkins: “Dus als we meer olie willen hebben gaan we bijvoorbeeld naar Ecuador en we zeggen: Kijk je kan je schulden toch niet terugbetalen, geef jullie regenwouden maar aan onze oliemaatschappijen. Die regenwouden zijn rijk aan olie en we zijn nu bezig daar naar binnen te trekken en het regenwoud van de Amazone te vernietigen”.

De eerste economic hitman was volgens Perkins de CIA-agent Kermit Roosevelt, die beginjaren vijftig in Perzië met miljoenen dollars een coup financierde. Daarmee kwam de democratisch gekozen regering van dwarsligger Mossadegh ten val. De sjah nam het roer over en die voldeed met graagte aan alle Amerikaanse financieel-economische wensen. Het enige lullige aan het hele gebeuren was het feit dat Roosevelt een CIA-agent was. Als dat toen was uitgekomen zou de falafel gaar zijn geweest. Daarom werden later burgeremployé’s als Perkins het veld ingezonden om het pad te effenen. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.


Bommen voor Felipe (2)

woensdag 10 november 2004
In 1986 verwierf het listige Italiaanse Sasea-duo Parretti/Fiorini de Spaanse toerismeholding Melia International. Het was hun eerste, grotendeels door Crédit Lyonnais Bank Rotterdam (CLBN) gefinancierde optreden op de Iberische markt. Het jaar daarop veroverden zij de controle over de vastgoedgroep Renta Immobiliaria. Via de kersverse Nederlandse holding Renta Immobiliaria International BV rondden zij vervolgens in de Verenigde Staten de overname af van de zwaar in de schulden zittende filmmaatschappij Cannon. Tot dan toe had die onder leiding van twee voormalige Israëlische para’s staande onderneming zijn broek kunnen ophouden dankzij de financiële bretels die door CLBN-directeur en Hollywood-contactman Frans Afman werdenaangereikt.

De overname van Cannon door de Italianen werd gefinancierd door een lening van 250 miljoen dollar van CLBN en 100 miljoen van Renta. Dat laatste bedrag was bestemd voor de aankoop van Cannon’s vastgoed. Maar daarnaast onttrokken Parretti en Fiorini nog eens 45 miljoen dollar aan Renta voor de verwerving van een pakket preferente aandelen Cannon. En juist die transactie veroorzaakte niet alleen heel wat rumor in de Spaanse casa’s maar ook enige ongerustheid bij de Spaanse autoriteiten. Grootschalige kapitaalsuitvoer stond onder zware controle en in Madrid begon het vermoeden post te vatten dat in het geniep miljoenen van Renta via CLBN en nieuwe holdings en BV’s in de Benelux hun weg vonden naar Sasea. Ondermeer om de penetratie in de internationale filmwereld te bekostigen. Een politieonderzoek wees al snel uit dat Parretti en Fiorini in Spanje samenwerkten met twee uitgeweken leden van de Italiaanse mafia die gezocht werden in verband met een paar enorme fraudezaken. Verder bleek uit internationale gegevens dat het Sasea-duo zelf ook geen onbesmet verleden had. In Madrid groeide de onrust. Maar ook in Nederland. Stay tuned.


Octopussy (127)

woensdag 10 november 2004
Op 4 november jl. ontvingen wij een mailtje van een verontwaardigde Manuel Suurs. De penningmeester a.i. van Jaap de Bode’s investeerdersclub Fecundo. Door de stortvloed aan informatie in deze affaire zijn we tot nu toe niet toegekomen aan Manuel’s weeklacht. Dus nu dan maar. Hij schreef het volgende:

Wat een kul en wat een onzin. Wat een roddelrubriek. Het lijken wel een stel oude wijven.
Ik zal bij uitzondering een kort bericht toevoegen aan deze kul. Ik woon nu nog officieel in Griekenland. Ben geen Griek maar gewoon Nederlander. Ik heb geen bezittingen en ik ben een arme donder. België isverleden tijd. Ik vertoef bij tijd en wijle in een gehuurd appartement in Den Bosch. Bedrijfsnaam is Elsuvest BV en staat normaal in de KvK. Dit is een franchise onderneming en de franchisers zijn allemaal Nederlanders en altijd bereikbaar. Ik heb geen belastingschuld en ik ben nimmer met Justitie in aanraking geweest. Spijtig genoeg zaken gedaan met NWC in het verleden. Spijtig genoeg noodgedwongen in kontakt gekomen met ene J de B. Animator van vereniging Fecundo.
Geschorste penningmeester van Fecundo na onmin met J de B. Jammer maar helaas. Voorvechter voor investeerders van NWP. Indien u nog meer wil weten en het is niet persoonlijk en kwetsend dan zal ik antwoorden
”.

Nou wilden we ons net aan een zalvend antwoord gaan wijden op Manuel’s hier en daar wat cryptische mailtje toen we werden verrast met de volgende oekaze van zijn hand aan L.K., secretaris a.i. van Fecundo, en een aantal andere belanghebbenden:

Inmiddels is er weer heel wat water door de zee gegaan met betrekking tot de afwikkeling van het NWC-probleem.
Zoals bekend is de voorzitter van Fecundo naar Costa Rica geweest om het voor alle investeerders te regelen. Echter de afspraken zoals die gemaakt werden binnen het bestuur van Fecundo zijn daar niet conform uitgevoerd. Wat is het geval?
Rofuda NV, een partij die de voorzitter binnengeloodst heeft, zou alles gaan regelen, waarna bevoegdheden zouden worden overgedragen aan de investeerders, met name het nieuwe bestuur. Aan te wijzen door de leden van Fecundo. Bijvoorbeeld 3 à 5 “wijze” onpartijdige derden (waaronder advocatuur). DIT IS NIET GEBEURD!!!!
Het bestuur van Fecundo heeft zich tot op dit moment niet aan haar woord gehouden. Ik ben als penningmeester en bestuurslid op het verkeerde been gezet. Kortom tot op heden voor de gek gehouden. Een eerder voorstel inzake verdeling van eigendommen anders dan naar de investeerders werd door mij gepareerd.

Echter vanaf dat moment heb ik de knip op de portemonnee gehouden omdat er aanwijzingen waren dat niet meer aan de voorwaarden van afspraken werd voldaan. Men is voortgegaan met besturen en vergaderen zonder mij. Ik weerleg ook alle genomen beslissingen in die periode. Ook zijn er geen notulen overhandigd. Derhalve was ik volslagen verrast over o.a. het onderwerp met betrekking tot de polissen en niet de verkrijging van eigendommen. Voorts de 6% die betaald moest worden.

Het zal u niet zijn ontgaan dat tijdens de vergadering van 25 oktober 2004 door mij gezwegen werd. Ik wacht op de notulen en zal daar mijn kommentaar op geven inzake de onregelmatigheden. Die zullen eerst moeten worden gepresenteerd. Dus nog even wachten voordat...

Als de bezittingen naar elders gaan is het risico van de stopzetting (beslissing eigenaar) van rente of huurpenningen weer levensgroot aanwezig. Let wel: denk goed na alvorens u tekent voor uw polis en de voortzetting van uw rechten !!!!! Zo die er tenminste zijn. Of dat u kiest voor eigendomsrechten. In beide gevallen vraagt Fecundo 6% bijdrage. Waarvoor????

Ik laat mijn investering alleen via de notaris regelen !!!! Het wordt dan ... objectief gecontroleerd. De situatie wordt dan ook bij de notaris duidelijk of een en ander wel kan
”.

Voor ons zijn sommige passages misschien abacadabra, duidelijk is wel dat de penningmeester al een tijd geen inzage meer heeft gehad in het financiële goochelwerk van Jaap en de zijnen. Dat was uiteindelijk de aanleiding tot bovenstaand schrijven. Uit de wandelgangen hebben wij vernomen dat Suurs afgelopen maandag zich als bestuurslid van Fecundo heeft laten schrappen bij de KvK. Suurs neemt afstand, Van de Rhee neemt afstand*, Geurt Roos waart rond. Zijn die investeerders nou op hun achtersinaasappel gevallen of niet?

* Zie de vorige aflevering.


Schaduwkabinet

woensdag 10 november 2004
Zegt die Wouter Bos dat onze premier de afgelopen week onzichtbaar was. De afgelopen week?????!!! Vanaf de allereerste dag leek ie al meer op iemand die na zonsondergang Capelle aan de IJssel onveilig maakte als de vader van Casper dan op de schipper naast God die we in het post-Fortuyn tijdperk nodig hadden (en hebben). Vandaar dat het ons nooit heeft verwonderd dat zijn eerste kabinet al na 86 dagen dezelfde weg ging als de aardappelschillen van MacCain. Hij was er gewoon niet. Hij werd pas zichtbaar in de Efteling. Tussen de andere sprookjesfiguren en fantomen. En we menen hemook heeeeeeel flets te hebben waargenomen bij een ontbijt met de grote geitenlezer in het Witte Huis. Gelukkig heeft die ervaring met het zien van dingen die er niet zijn, dus stonden we bij die gelegenheid niet collectief voor lul.

Verder leken we toch iets substantieels waar te nemen bij het afwerken van Floris en Mabel Wippe Smit (met dank aan Theo). Maar in hoogtijdagen van de inmiddels bijna tot cold case afgekoelde affaire rond Margarita had Jan Peter weer zijn vertrouwde vierde dimensie opgezocht en had je als belangstellende een sixth sense-brilletje nodig om zijn gedaante in beeld te krijgen. Zo was het ook al ten tijde van de LPF-implosie en zo is het nu ook weer bij de formidabele commotie na de dood van Van Gogh.

Toen we op last van Washington met zijn allen op zoek moesten naar onze eigen jihad greep Johan Remkes naar het meest voor de hand liggende middel: uitbreiding van de AIVD. Dus die grootafnemer van zonnebrillen en rubberzolen ging in grote haast op zoek naar verse krachten. Liefst luitjes die je rustig met een Palestijnse sjaal om de islamitische wei in kon sturen zonder meteen te eindigen als een pikant worstje bij de islamitische slager.

Waar gehakt wordt valt wel eens een halve maan. Onder de neo-Bonds bleken wat minder betrouwbare lieden te zitten die stiekempjes geheime informatie in de brievenbus lieten glijden bij mohammeds die onder verdenking stonden van slinkse praktijken. En tot die verdachte club zou ook de moordenaar van Theo van Gogh hebben behoord.

Leiderdorp in last. Maar Leiderdorp niet alleen. Ook Remkes, de imitatione boa constricti, die meteen naar voren verdedigde door collega Donner als een lege fietsband af te schilderen. Slappe hap. Remkes siste tussen twee slokken door dat hij het wel had geweten als hij coördinator was geweest van het anti-terreurbeleid in plaats van Donner. Morgen tijdens het debat over de moord in de Linnaeusstraat zal blijken of dat voldoende is om zijn carrière als minister te vervolgen.

En waar is het astrale verschijnsel uit Capelle bij al dit gekrakeel? Hij zit weer in zijn eigen dimensie. Aan het hoofd van zijn schaduwkabinet.


Octopussy (126)

dinsdag 9 november 2004
Nee. Helemaal fout geïnterpreteerd. Die mail van Rob van de Rhee in de vorige bijdrage. Het zat heel anders en Robbedoes liet ons dat alsvolgt weten:

Op uw website heeft u de tussen ons uitgewisselde e-mail correct en integraal doorgegeven. Mijn dank daarvoor. Echter, uw interpretatie is onjuist. Het korte “snuffelen” deed ik aan het NCW-project, niet aan Dutchbird. Vrijwel onmiddellijk nadat mij duidelijk werd dat het hier (NCW dus) toch op zijn zachtst gezegd een niet geheel heldere affaire betrof heb ik er volstrekt afstand van genomen. Met alle vergaderingen en mij overigens voorts onbekende stichting Fecundo ben ik niet op de hoogte. Dat ik nog recentelijk mede via Rofuda S.A.L. als redder in de nood zou zijn geëtaleerd verneem ik thans voor het eerst en is pertinent onjuist. Nimmer is door mij een vergadering in dit verband bijgewoond. Ook de door u genoemde Geurt Roos is mij volslagen onbekend. Ik zal mij hieromtrent laten informeren, desnodig kom ik hier nog op terug. Wellicht had ik eerder van het bestaan van uw site moeten weten, doch mijn reukvermogen is geheel intact.
Dutchbird is een ander verhaal. Sinds april van dit jaar eis ik (en niet Rofuda) middels een juridische procedure nakomst van een overeenkomst tot levering van de aandelen in die luchtvaartmaatschappij. Ik reken op uw begrip dat ik hierover geen verdere mededelingen kan doen zolang deze zaak onder de rechter berust, hoezeer ik dat ook zou willen. In ieder geval is uw conclusie “dat wij die zaak (Dutchbird) niet zien zitten” absoluut onjuist. De acquisitie past in de overige luchtvaartbelangen van de groep. Helaas kan ik over dit punt thans geen nadere mededelingen doen. Ik meende u bovenstaande nadere uitleg niet te moeten onthouden.
Met vriendelijke groet,
Robert van de Rhee
”.

Hoe het nou precies zit met de samen met advocatenkantoor Houtsmuller-Boitelle ingestelde bodemprocedure versus Dutchbird, dat onlangs op de valreep nog een overname door de zogenaamd linkse hemelbestormer Eric de Vlieger zag afketsen, horen we nog wel eens. Maar wat vriend Rob debiteert over zijn gesnuffel aan NCW en Fedunco staat in schril contrast met wat Japie de Bode zijn leden voorschotelde in zijn herderlijk schrijven van 13 september jl., dat wij in extenso hebben vermeld in aflevering 119.
Daarin stond bijvoorbeeld dat het Fecundobestuur zich in arren moede had gewend tot een kapitaalkrachtige onderneming uit Beirut om de zaak in Costa Rica op poten te houden. Binnen dat kader werden per 1 september de bestuurlijke bevoegdheden van de stichting Mars, stichting Fura, stichting Waarborg Furia en Parque Guell S.A. overgedragen aan Rofuda. Er moest nog wel wat due dilligence gepleegd worden en er moesten nog wat sinaasappelen worden gemonsterd in Costa Rica maar de leden zouden toch in oktober zo’n beetje horen hoe de vlag erbij stond. Oh, en by the way, mocht de overname stranden dan zou vriend Rob er niet voor terugdeinzen om een claim van 100.000 euri neer te leggen bij bovengenoemde stichtingen of hun bestuurderen persoonlijk. Wegens gemaakte kosten en de tijd die Rob in het project had gestoken. De betrokken bestuurderen zagen ineens water branden en verlieten daarop bliksemsnel het schip.
In ieder geval van juli tot en met september van dit jaar trokken Van Rhee en De Bode samen op. Dat Robbie nu zegt dat Fecundo hem onbekend is gek. En dat hij abusievelijk als redder in de nood werd gezien nog gekker. Wij komen zeker op de kwestie-Van de Rhee terug. Inclusief de geldperikelen van de vertegenwoordiger van het “kapitaalkrachtige” Rofuda in Beirut. Stay tuned.


Hiroshima, the sequence?

maandag 8 november 2004
Uit vrijgegeven documenten is onlangs gebleken dat de Verenigde Staten serieus heeft overwogen Noord-Korea op een paar atoombommen te tracteren als dat land Zuid-Korea zou binnenvallen. Nee, nee, geen lichtjaren geleden maar in 1998. Als onderdeel van “scenario 5027” oefenden 24 F14-E bommenwerpers er tussen januari en juni van dat jaar flink op los boven Seymour Johnson Air Force Base in North Carolina. Met dummies, dat wel.
Daar ging overigens een ander plan aan vooraf. In 1994 overwoog de regering-Clinton om hetzelfde “preemptive” kunstje uit te voeren als George Dumbya Bush jaren later bij Irak. Of daarbij ook werd overwogen omdesnoods wat nucleaire presentjes te droppen vermeldt de story niet. Wel werd nog naar buiten getild dat de VS in 1998 de atoombommen niet vanuit een depot in Verweggistan naar Zuid-Korea hoefden over te tillen. Er lag namelijk nog een voorraadje in dat land zelf. Ondanks het feit dat het officieel al sinds 1991 daar was weggehaald.

Gezien het schizofrene gedachtengoed van Dumbya en de lamlendige houding die talloze regeringsleiders aannemen als ze mogen aanschuiven bij een ontbijt op het Witte Huis, mogen we ons hart nu al vasthouden voor de dingen die komen gaan. Maar ja, moeten die communistische spleetogen maar luisteren naar wat er gezegd wordt. Zo simpel is het.


Octopussy (125)

maandag 8 november 2004
In aflevering 123 verscheen in de Fedunco-saga de als redder in de nood geëtaleerde Rob van de Rhee in beeld. Een in Beirut residerende Nederlander, die als we goed zijn geïnformeerd ook nog een stulpje heeft in Zwitserland en in Laren. Geen kleine knager zo werd ons gesuggereerd, wiens hulp wel vaker werd ingeroepen bij reddingsacties. In het recente verleden bijvoorbeeld bij Dutchbird dat eveneens in de belangstelling stond cq. staat van de bij ons wat uit beeld geraakte Eric de Vlieger. Wat kan je anders doen dan het gewoon te vragen als je nieuwsgierig bent naar de connectietussen Van de Rhee en Dutchbird? Dus stuurden we hem de volgende mail:

Ten behoeve van een artikel in de serie Octopussy op onze website zou ik graag van u willen weten hoe uw connectie met Dutchbird in elkaar zat. Heeft u wellicht eerder dit jaar een poging ondernomen deze vliegtuigmaatschappij over te nemen? Of had u een vordering op Dutchbird?

Het antwoord van Rob kwam snel:

In antwoord op uw vraag, welke gelet op uw artikel kennelijk is ingegeven door het NCW-project, bericht ik u slechts heel kort - na daartoe gevraagd te zijn - naar dit project te hebben gekeken. Na ampel onderzoek heb ik destijds besloten hier vanaf te zien. Van het verdere verloop van de gang van zaken ben ik niet op de hoogte. Er is dan ook geen enkel verband met de door u gevraagde luchtvaartonderneming.
Ik vertrouw u hierdoor voldoende te hebben geïnformeerd en verblijf.
Met vriendelijke groet,
R. v.d. Rhee.


Als we de mail dus juist interpreteren heeft Rob mede namens andere investeerders dus aan Dutchbird gesnuffeld om te zien of een overname interessant was. Na die snuffelseance zag hij die overname niet zitten. Wat later ging hij wel in zee met Jaap de Bode, die als dat nodig is Geurt Roos op pad stuurt om dwarsliggers de wacht aan te zeggen. Mogelijk dat Rob’s neus wat dicht zat toen hij aan Fedunco snuffelde. Stay tuned.


Bommen voor Felipe (1)

maandag 8 november 2004
Nu iedereen zo langzamerhand op zoek lijkt te zijn naar de noodrem en de strategie van de spanning ook hier effect begint te krijgen, is het misschien aardig om terug te keren naar de tijd toen er nog èchte bommen ontploften in het land waar brede rivieren traag door oneindig laagland gaan. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Toen Spaanse instellingen in Nederland, een paar ministeries, een uitgeverij en het huis van een staatssecretaris plotseling verschijnselen van hyperventilatie vertoonden. Al Qaida was nog niet uitgevonden, dus moesten we het doen met RaRa, ETA en Eef Hoos. De eersteen de laatste zijn uit en te na aan bod geweest in de pers van die jaren. Maar over die gevalletjes ETA is eigenlijk heel weinig soesa geweest. Vreemd, want er was een duidelijke connectie tussen de RaRa-affaire en die van de Baskische afscheidingsbeweging. En dat was Sasea. Een oeroude Geneefse beleggingsmaatschappij van het Vaticaan die in de jaren tachtig nieuw leven werd ingeblazen.

Aan de balg stonden ook een paar Nederlandse ondernemingen: de CLBN (Crédit Lyonnais Bank Nederland, voorheen Slavenburg) en NORO. Die laatste club was in 1975 opgericht en bestond uit beleggingsvogels van een bonte pluimage zoals Rotterdamse havenbaronnen, kranteneigenaren, koffiebranders, auto-importeurs, een oud-minister van Defensie en naar verluidt zelfs het Koninklijk Huis. NORO stond onder leiding van SHV-magnaat John Fentener van Vlissingen, die later door RaRa het vuur zo na aan de schenen werd gelegd dat hij zijn Macro-vestigingen in Zuid-Afrika van de hand deed.

Een bank die naast de CLBN actief was bij het opblazen van de Sasea-ballon was de Seychelles International Bank, waarachter een stel louche Italiaanse lieden schuilgingen, die niet terugschrokken voor onorthodoxe methodes om hun macht uit te breiden. Lieden ook die òf tot de loge P2 behoorden òf tot de mafia. Allebei kon ook. De meest prominente onder hen waren Florio Fiorini, Giancarlo Parretti, Roberto Memi, Mario Ricci en Francisco Pazienza. Een verzameling om in te lijsten. Stay tuned.


Gij zult niet doden

vrijdag 5 november 2004
Wakker worden met de kop "Gij zult niet doden" vanochtend in de Volkskrant. Welk een domheid van de Rotterdamse burgemeester Opstelten en de lokale bromsnor om deze tekst van de muur te laten verwijderen. De bijbehorende beelden drongen zich tijdens het lezen vanzelf op. Voor diegenen die alles gemist of te weinig fantasie hebben zijn die beelden nu online beschikbaar. Kijk en huiver! Welk een ongelooflijke domheid der regenten! Neem een krijtje en schrijf "Gij zult niet doden" naast je huisdeur.


Leugens in België (22)

vrijdag 5 november 2004
De kamer van Eric Mattheeussen aan de Kammenstraat 29 in Antwerpen bestond uit een winkel in brocant met daarachter een kamer en een keukentje. Beneden was een kelder en boven nog een paar ruimtes die Eric in gebruik had. De kamer achter de winkel stond vol dozen en de drie vertegenwoordigers van Justitia noteerden daarover het volgende:

In deze dozen bevinden zich onderandere duizenden foto’s van kinderen. Deze foto’s zijn blijkbaar gewone foto’s, meestal aangezichten van kinderen.

In andere dozen honderden foto’s van lijken van kinderen, dikwijls in de meest gruwelijke poses. Veel van deze foto’s zijn zelf gemaakt, andere foto’s zijnin opdracht gemaakt door andere fotografen.

In sommige dozen vinden wij een soort “boekhouding” met beschrijving van de handeling die betrokkene heeft verricht om deze foto’s van lijkjes te kunnen nemen. Betrokkene heeft een soort van nummering aan deze foto’s gegeven zodat hij de beschrijving kan terugvinden in zijn “boekhouding”. Deze beschrijvingen staan genoteerd in ongeveer een vijftigtal schriften, telkenmale met een relaas hoe het kind is overleden, persoonsgegevens van het kind en de ouders of familieleden en akties en contacten welke betrokkene heeft genomen om de foto te kunnen nemen. Ook is de datum van overlijden en de leeftijd van het desbetreffende kind uitdrukkelijk vermeld.

In enkele dozen vinden wij kinderporno. Het betreft honderden boekjes duidelijk gemaakt voor pedofielen. De meeste boekjes dragen de titel “Lolita”. Er zijn ook exemplaren van het tijdschrift “Incest”. De lectuur vertoont duidelijk penetraties van volwassenen bij dikwijls zeer jonge kinderen, alsook zeer onwaarschijnlijke pedofielenfantasieën.

In andere dozen vinden wij negatieven van kinderlijkjes. Ook deze zijn geklasseerd volgens jaar en per minderjarige.

Wij vinden tevens enkele kaften waarin betrokkene krantenartikels bijhoudt van geruchtmakende verdwijningen zoals “Kim & Ken”, “Julie en Melissa” en dergelijke alsook enkele artikelen over pedofilie. Zo heeft betrokkene ook artikelen uit de krant betreffende “Van Geloven” in deze kaften steken, alsook vele overlijdensberichten van kinderen. Ook steken in deze kaften persartikelen van enkele opmerkelijke pedofielenprocessen.

Tevens vinden wij foto’s van overleden kinderen in de concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog.

Bij een eerste nazicht van de negatieven van de foto’s van kinderlijkjes stellen wij vast dat het overgrote deel opgebaarde kinderen betreffen. Zeer dikwijls zijn het foto’s van kinderen in een lijkzak, de kinderen nog hevig bebloed, met close-ups van de verschrikkelijke verwondingen.

Wat bij opstellers als zeer pervers wordt ervaren is dat bij sommige fotosessies wij vaststellen dat bij de eerste foto’s door betrokkene genomen de kinderen gekleed opgebaard liggen, doch dat betrokkene bij de verdere fotosessie ervoor zorgt dat de kinderen gedeeltelijk ontbloot worden, zodat hun borsten geheel of gedeeltelijk worden ontbloot.

Bij het bekijken van de negatieven stellen wij tevens vast dat betrokkene de lijkjes gedeeltelijk manipuleert om voor hem interessante foto’s te kunnen nemen.

Bij het bekijken van de foto’s kunnen wij vaststellen dat betrokkene deze praktijken reeds ongeveer 30 jaar toepast
”.

Was Mattheeussen een eenzame pedofiele idioot? Of had hij een klantenkring voor dat fotomateriaal? En hoe zat het met zijn Neo-Tantra connectie met Marcel Hofmans, de uitbater van La Piscine, waar zich orgieën afspeelden en Nihoul geen onbekende was? Heeft het justitieel apparaat deze connectie opgemerkt en zo ja wat er is vervolgens gebeurd? Stay tuned.


Na de moord

vrijdag 5 november 2004
Fijn. We hebben er een tijdje aan moeten werken maar nu hebben wij eindelijk ook onze eigen kleine jihad. Binnen onze eigen grenzen. Compleet met een dodenlijst vol namen die zelfs iemand met de IQ van een boomkikker had kunnen samenstellen. Heel zelden is de afgelopen dagen gerefereerd aan het voortraject. Alleen het Journaal besteedde aandacht aan de vondst van Amerikaanse teeveebeelden bij een paar verdachten die in Amsterdam zijn opgepakt. Nachtelijke beelden vanuit Amerikaanse gevechtshelicopters die in Iraakse steden op de gok mensen wegmaaien die in een straat lopen. Inmiddels zijn bij dat maaien meer dan 100.000 Irakeseburgers gedood bij een oorlog die in aanleg was begonnen om het regime van Saddam Hussein te elimineren. Omdat het volgens Washington beschikte over de middelen om ons een buitengewoon onaangename pakjesavond te bezorgen. En omdat het steun verleende aan het internationaal terrorisme dat onder leiding stond van Osama bin Laden. Noch van het een noch van het ander is na de inval op eigen houtje enig bewijs gevonden.

Bovendien is het regime van Saddam Hussein ooit door de CIA in het zadel geholpen en daarna door het westen in dat zadel gehouden via de opbouw van een leger dat voorzien werd van de allerlaatste snufjes op wapengebied. Inclusief biochemische rotzooi die Saddam in staat stelde Koerden en Iraniërs een giftig koekje van onderandere Nederlands deeg te bezorgen*. Om nog maar te zwijgen over de assistentie die het westen heeft verleend bij de training en bewapening van Osama’s keurtroepen in Afghanistan en de hartverwarmende samenwerking tussen westerse militaire adviseurs en diezelfde keurtroepen bij de islamitische heilige oorlog in Bosnië en Kosovo.

En wij zitten nu plotseling met een stel tovenaarsleerlingen, die net zo lang naar teeveebeelden uit Irak hebben zitten staren tot ze bijna Allah zelf hoorden roepen dat ze een jihad moesten beginnen in Amsterdam-Oost. Een van hen kon toen niks anders bedenken dan Theo van Gogh dood te schieten. In de hoop zelf tot martelaar te worden verheven door de politie. Dat gebeurde niet. Maar dezelfde Haagse politici die zo dapper achter het besluit van Washington stonden om ten oorlog te trekken in Irak produceren nu zeven kleuren stront en roepen om het hardst dat er iets gebeuren moet. Nou, daar hebben ze gelijk in.

* zie de serie Melchemie revisited op de Followup-site.


Postbus 51 campagne identificatieplicht misleidend

donderdag 4 november 2004
De in Londen gevestigde internationale burgerrechtorganisatie Privacy International heeft de wet op de uitgebreide identificatieplicht opnieuw scherp veroordeeld, dit na aanleiding van de postbus 51 campagne die in november begint. In die campagne probeert de overheid ons ervan te overtuigen dat we altijd een identiteitsbewijs bij ons moeten dragen maar die verplichting staat niet in de wet. Er wordt alleen gesproken van een toonplicht en terstond aanbieden. Directeur Simon Davies van Privacy International noemt het daarom misleidend en immoreel om met een overheidscampagne mensen te laten geloven dat ze verplicht zijn altijd een identiteitsbewijs bij zich te dragen. Naar demening van Davies weet minister Donner heel goed dat het een regelrechte uitdaging zou zijn voor het Europese Hof als de draagplicht in de wet zou worden genoemd. Privacy International stelt ook dat de uitgebreide identificatieplicht voor kinderen vanaf veertien jaar in strijd is met art. 16 van het VN Verdrag voor de Rechten van het Kind. Davies: "Er is geen enkel excuus om kinderen te verplichten altijd identiteitspapieren bij zich te dragen".

Het wetsvoorstel kreeg al de nodige kritiek van de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak, de Orde van Advocaten, de Nationale Jeugdraad en zelfs de Raad van State. Het College Bescherming Persoonsgegevens noemde het wetsvoorstel, net zoals Privacy International, in strijd met art. 8 EVRM. Ook de sanctie voor het niet kunnen tonen van een ID bewijs krijgt veel kritiek. Nu de wet per januari ingaat is het wachten op de eerste confrontatie om een rechtzaak aan te spannen bij het Europese Hof.


St. Michel en de draak

donderdag 4 november 2004
Welke risico’s mensen lopen die via de media hun mening luid en duidelijk kenbaar maken is ons dezer dagen op extreme wijze weer eens duidelijk geworden. De conclusie dat de vrijheid van meningsuiting niet door iedereen gelijkelijk gewaardeerd cq. gerespecteerd wordt en daardoor onder druk staat is haast een eufemisme. Dat ondervindt op dit moment ook kunstmusketier Michel van Rijn. Hij is in een slag op leven en dood gewikkeld met James Ferrell. Een grote gasboer uit Kansas, die ondermeer zijn poen vrolijk belegt in gestolen kunst uit Europa en het Midden-Oosten zonder dat ie daarvoor ook maar in debuurt van een kadi wordt gesleept.

Van Rijn is inmiddels al een paar jaar bezig om met name de FBI voor de wandaden van Ferrell te interesseren. En dan met name vanwege diens uiterst louche contacten in de Bekaa-vallei, waar zowel de Syrische mafia als de Hezbollah een machtspositie innemen. Maar ondanks een Rocky Mountain aan bewijzen dat Ferrell een boef is, grijpt de FBI hem niet bij de propaankladden. Gebeurt vaker met rijke stinkers in het door de junta van Bush bestuurde land of the free.

Net als wij bestrijdt Van Rijn de draken via het internet. Dus ook deze draak uit Kansas met zijn vervaarlijke oren. Een listige draak, dat wel. Hij heeft nu namelijk langs nog onbekende, maar zeker illegale weg de site van de musketier uit de lucht laten halen, waardoor tegelijkertijd diens e-mail verkeer is lamgelegd.

Volgens public affairs officer Judith van Erven van Xs4all staan ze bij Van Rijn’s provider vooralsnog voor een raadsel hoe dit kunststukje is uitgevoerd en duurt het nog even voor de boel weer hersteld zal zijn. Maar daarna kunnen Ferrell en andere onverlaten hun hemd weer opspelden. Want ondanks het feit dat zijn gangen in Londen nauwlettend in het oog worden gehouden laat Van Rijn laat zich de bek niet snoeren. Door welke draak dan ook.


Octopussy (124)

donderdag 4 november 2004
Afgelopen weekend hebben een paar mensen van het eerste uur van het Costaricaanse NWP-project bezoek gehad. Van een flink uit de kluiten gewassen meneer in een eveneens flink uit de kluiten gewassen Mercedes. Die meneer vroeg uit naam van Jaap de Bode of ze zo vriendelijk wilden zijn om hun oppositie tegen het reddingsplan van het Fecundo-bestuur op te zouten. Een van de mensen die werden benaderd is inmiddels ondergedoken. Overdreven?

Misschien. Maar wel begrijpelijk. De bezoeker in de Mercedes was namelijk Geurt Roos. De vroegere bodyguard van Klaas Bruinsma, die zichzelf “het blok beton achter Klaas” noemde.

Of wij Geurtnu als het blok beton achter Jaap moeten beschouwen is nog niet echt duidelijk. Maar dat juist hij binnen de Fecundo-context op pad wordt gestuurd is wel een teken van hoe laat het is. Stay tuned.


Dood de hond en je bent van de rabies af

donderdag 4 november 2004
Dood de hond en je bent van de rabies af
(bekend Latijns-Amerikaans gezegde)

Orlando Urdaneta is een Venezolaan. Een bekend acteur. Iemand die geen blad voor de mond neemt. Iemand ook die geen aanhanger is van de democratisch gekozen president Chavez. Op 25 oktober jl. verscheen hij in het praatprogramma “Maria Elvira confronteert” van de teevee-zender Canal 22 in Florida. Daarin zei vriend Orlando ondermeer dat bij de laatste Venezolaanse presidentverkiezingen op 15 augustus van dit jaar op grote schaal was gefraudeerd. Hij riep de oppositie op dat niet te nemen en zich krachtdadig te verzetten tegen de president. Over hethoe had hij kennelijk goed nagedacht.

Urdaneta: De enige oplossing is om hem dood te schieten.

Maria Elvira: Hoe?

Urdaneta: Geef iemand een geweer met een telescoopkijker en het is gebeurd.

Maria Elvira, een beetje uit het veld geslagen door het antwoord weet niets meer te verzinnen dan: En wat mag het volk daarna verwachten?

Urdaneta: Als het volk orde wil, geef ik het orde.

Zo. Goedemorgen. Als u denkt dat meneer Urdaneta door die uitspraken in aanvaring is gekomen met een paar somber kijkende ordehandhavers van de geitenlezer slaat u alweer naast het laminaat. Toch wel lekker dat je in het beloofde land gewoon alles kan zeggen. Vrijheid van meningsuiting in zijn volle consequentie. Nu we toch zo op de Amerikaanse toer zijn moeten wij zulke dingen hier ook kunnen roepen. Bij Barend en Van Dorp of zo. Schiet Bush voor zijn raap. Steek Balkenende overhoop.Gooi Bos in de plomp met een stuk beton. Zet de hele Koran op de rug van Ali. Geef Wilders een permanent met 220 Volt. Zoiets is toch zalig. Waar wachten we nog op?


Leugens in België (21)

woensdag 3 november 2004
Op 23/8/1996 verklaarde Jurgen van Offelaer uit Wijneghem het volgende:

Vorig jaar kwam mijn zusje om bij een verkeersongeval waarbij een man inreed op een groepje van twee vrouwen en vijf kinderen. Terwijl mijn zusje in het mortuarium lag kwam een man zich aanbieden om foto’s te nemen. Wij hebben een klacht ingediend en de persoon werd aangehouden. Bij huiszoeking ...”.

De persoon in kwestie was de op 25/9/1936 in Etterbeek geboren Eric Mattheeussen. En zijn adres? Kammenstraat 29 in Antwerpen! Op datzelfde adres was Neo-Tantra gevestigd. De onderneming/secte van Marcel Hofmans, uitbater van de Etterbeekse club La Piscine waar jarenlang orgieënplaatsvonden en Nihoul over de vloer kwam. En waar volgens lokale bestuurderen en politie-kopstukken nooit sprake was geweest van sex met kinderen.

Jurgen van Offelaer had overigens gelijk. Er was een huiszoeking. Op 25/11/1995 om vijf over drie staan er drie mannen voor de deur van Kammenstraat 29: officier van de gerechtelijke politie Jan van Aelst, eerste wachtmeester Paul Livens en eerste wachtmeester Leo Tinck. Ze hebben een huiszoekingsbevel bij zich. Zij bellen een paar keer aan, maar er wordt niet open gedaan. Dan geven zij sleutelmaker Randelhoff opdracht de deur open te breken. Terwijl hij daarmee bezig is wordt de deur plotseling toch geopend en staat de van grafschennis verdachte Mattheeussen voor hun neus. De drie wetshandhavers maken zich bekend, tonen het huiszoekingsbevel en gaan naar binnen. Wat ze daar voor liederlijkheden aantroffen komt in de volgende aflevering aan bod. Stay tuned.


Octopussy (123)

woensdag 3 november 2004
Even terug in de tijd:

Op 1 september [2004] laat de directeur van New World Products, J.Schorsy, aan Kassa weten dat er een ondernemer is gevonden die de bezittingen in Costa Rica wil overnemen en ook de, misschien wat aangepaste, verplichtingen tegenover de investeerders. Twee dagen later bleek dat deze ondernemer vooralsnog niet naar buiten treedt, omdat hij eerst de boeken van de ondernemingen rond New World Products goed wil bestuderen.
De curator van New World Products, J.Wind gaat er vooralsnog van uit dat hij gaat over alle bezittingen van de ondernemingen rond New World Products en dat dus eventuele doorstartplannen zijngoedkeuring moeten hebben
”.

Aldus de website van het VARA-programma Kassa, dat ook de nodige aandacht heeft besteed aan de NWP-affaire. Wie was de geheimzinnige ondernemer die mogelijk bereid was de failliete boedel, inclusief alle uitgedoofde sterren en nova’s uit de investeerdersgalactica, over te nemen? Dat kan niemand anders zijn geweest dan de man die zich schuilhoudt achter de door ons boven water getrokken sinaasappelenpers Rofuda S.A.L. uit Beirut en zoals wij vermeldden begin september even een kijkje is gaan nemen in Costa Rica en volgens De Bode cs. zag dat het goed was*. Volgens een van onze informanten is deze Rofuda-boy het project binnengesleept door Fecundo-secretaris a.i. L.K., die in het verleden met een miljoenenschuld naar de kloten zou zijn gegaan bij een minder gelukkig afgelopen project rond de opera Aïda en wiens broers eigenaar zijn van de fameuze disco Brothers in Bunnik.

Hoe dit ook zij, inmiddels zijn we erachter gekomen dat het niet gaat om een of andere duistere Libanees, maar om de Nederlander Rob van de Rhee, die zijn domicilie heeft gekozen in de riante Biarritz Building aan de South Mouheydin Nsoulistreet nummer 3 in de dure wijk Ain el-Teana. Klinkt leuk. Kijken of we over deze meneer nog iets meer naar boven kunnen wurmen. Stay tuned.

* zie aflevering 119 dd. 28 oktober jl.


Theo

dinsdag 2 november 2004
Theo van Gogh is niet meer. Opnieuw is een markante figuur uit de Nederlandse samenleving voor altijd de mond gesnoerd met kogels. Of je het eens bent met iemand of niet, kogels zijn nooit een alternatief voor argumenten. Theo gaf al jaren ongezouten zijn mening over de Islam en de Islamieten zoals hij die zag, waarbij hij extreme termen niet uit de weg ging. Blijkbaar kan dat niet meer in Nederland.

De dood van Theo zal zonder twijfel aanleiding worden tot de roep om een verdere versterking van het repressieve apparaat. Inclusief de afbraak van het recht op privacy.Of dat de juiste weg is om aan vreselijke uitwassen als de moord op Theo van Gogh het hoofd te bieden zal de toekomst moeten uitwijzen. Nù zitten we weer met een hol gevoel in onze maag en zullen in de komende dagen vertwijfeld naar het nieuws staren. Dag Theo.


Ben’s world

dinsdag 2 november 2004
Yes. Wat zeiden we? Camp Smitty wordt in maart volgend jaar niet opgedoekt*. Tenminste als het aan Ben Bot ligt. Die zei gisteren tegen de makke Kamerschapen dat de Nederlandse fine fleur in Irak blijft als zich onvoorziene omstandigheden mochten voordoen of als de wereld daarom vraagt. Welke wereld bedoelt Ben nou? De derde wereld? De tweede wereld?

De weldenkende wereld? Of de wereld die door Bush senior werd aangekondigd en waaraan junior nu zo fraai vorm geeft met zogenaamde preemptive strikes. Ordnung muss sein. En Washington bepaalt hoe die orde eruit ziet. IJverig gesecundeerd dooreen handvol andere naties, waaronder Ben’s own country.

Vandaar ook dat Ben ineens begint te roepen dat de Hezbollah een plekje op de lijst van terroristische organisaties moet krijgen. Mochten de schapen daarmee inblaten dan fungeert Den Haag voor de zoveelste keer als echoput van Washington: “Who is our robot? Bot, Bot, Bot, Bot.”. Alleen is die robot nog niet helemaal fine getuned. Dat bleek toen hij twee kinderpornoboeren stiekem in staat stelde hun gerechte straf in Brazilië te ontlopen. Maar Ben zit nog binnen de garantie dus er kan in de White House-fabriek nog zonder al teveel kosten aan wat piefjes en palletjes worden gefrutseld. Nee, die Ben die komt er wel.

* zie “Moeilijk” van 15 oktober jl.


Octopussy (122)

dinsdag 2 november 2004
Het ziet er niet naar uit dat het ooit nog goed komt tussen sunseeker Jaap de Bode en de Fecundo-kritische Aart Stroober. Dat kunnen we met enige zekerheid opmaken uit de laatste mails tussen beide heren van 29 oktober jl.
Toen schreef Jaap:

Geachte heer Stroober,

Dit is het laatste email wat wij aan u besteden. Ik verzoek u contact op te nemen met uw intermediair.
De wijze van ons handelen, het niet verstrekken van de volmacht door u en het stellen van eisen is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden.
Ook de reactie van heden is daar weer een bevestigingvan.
Ik kan u tevens melden dat wij geen betalingen van welke intermediair dan ook zullen accepteren als het gaat om een lidmaatschap.
Wettelijk kunnen wij hier geen enkele kracht uit halen.

Mijn excuus voor de stelling.

J.J. de Bode

Voorzitter.


Aart Stroober schreef terug:

Eindelijk bent u duidelijk: “De wijze van ons handelen (...) is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden”. Ik ben het daarmee van harte eens. Hebt u ook al over een mogelijke oplossing gedacht? Anders heb ik een idee: volgens de conceptnotulen zijn de plantages in Costa Rica nodig aan onderhoud toe. Onkruid wieden en bemesten. Wellicht is dat werk dat u beter ligt?

Met vriendelijke groeten

Aart Stroober
”.

Nee, dat komt nooit meer goed. Maar wie denkt dat de bodem van de gifbeker daarmee in zicht komt slaat de laminaat mis. Als de mene inderdaad tekelt op de manier waarop wij dat interpreteren komt er nog heel wat shit deze kant op. Dus stay tuned.


Leugens in België (20)

dinsdag 2 november 2004
Op 1 juni 1995 gingen de deuren van La Piscine op slot. Tijdens een routine-onderzoek zouden de Belgische autoriteiten namelijk plotseling hebben ontdekt dat eigenaar Marcel Hofmans niet over alle benodigde vergunningen beschikte. Maar al dat wippen, glijden en schommelen had Marcel geen windeieren gelegd. En hij bleef erop zitten tot er tegen de schaal werd getikt. Zo zette hij bijvoorbeeld op 12 juli 1996 de NV MIS op de wereld. Een onderneming met een kapitaal van 5 miljoen Bfrs. en een toepasselijke naam. In hoeverre daar ook iets mis mee was hebben we overigens nog niet kunnen ontdekken.

Bij voornoemd onderzoek kwam eveneens boven water dat Hofmans een woning had in het Marokkaanse Casablanca. Altijd makkelijk als je eens onverhoopt de kuierlatten moet nemen. Daarnaast bleek hij mede-oprichter te zijn van Neo-Tantra. Een onderneming zonder doel die was gevestigd in La Piscine en later bedacht werd met een andere naam: Centre Communautaire Tantriste.

Het ging in wezen om een secte die zich verdiepte in een oosterse leer over spirituele sex waarbij je vooral moest denken om je ademhalingstechniek. Had je die eenmaal boven de knie dan kon je het moment suprême lekker lang uitstellen en als het eindelijk zo ver was kon je je hele lijf van kruin tot voetzool extatisch laten meegenieten. En dan liefst een paar keer achter elkaar. Een beetje vergelijkbaar met de propaganda die Koot en Bie indertijd maakte voor het goed kauwen van voedsel. Als je dat deed kon je met je spermastraal iemand door je open raam van zijn brommer spuiten.

Vanaf april 1994 was Neo Tantra niet meer actief. In een proces-verbaal van 2 september 1996 staat vermeld dat het adres van de secte van Hofmans is verplaatst naar Antwerpen. Naar de Kammenstraat 29 om precies te zijn. Dat was zeker niet zonder betekenis en verre van grappig. Stay tuned.


Sirtaki

maandag 1 november 2004
Gerrit Zalm is een mierenneuker als het gaat om begrotingstekorten. Dat ondervinden wij met zijn allen dagelijks. Gerrit bezuinigt zich de blubber om maar asjeblieft binnen de Europese norm van drie procent te blijven. En dan gaat Bea nog even bezorgd staan te doen dat wij niet meer zo enthousiast zijn over Europa. Maar die heeft makkelijk lullen. Haar portemeknip wordt van die verrekt autocratische club in Brussel echt niet platter. Die van ons wel. Het ziet er naar uit dat volgend jaar vier landen over die norm van drie procent heen hupsen: Duitsland, Portugal, Italië en Griekenland. Gerrit, diegisteren met zijn collega’s op onze kosten zaten te confereren in Luxemburg, vond dat zorgelijk. Nog zorgelijker was het bericht dat Griekenland al vanaf 1997 de boel heeft belazerd. Zowel voor de toetreding tot Europa dus als in de jaren daarna zou de boekhouding zijn opgesext. En niet achter de komma, maar gewoon ervóór. Dat is onlangs boven water gekomen, maar echt veel ruchtbaarheid is daar niet aan gegeven.

Gerrit wilde blijkbaar wel van naad en kous weten voordat hij naar Luxemburg trok, want op 7 oktober ging hij in Den Haag lekker op onze kosten zitten te smikkelen met de voormalige (!) Griekse minister van Financiën. Glaasje exquise wijn erbij. Houdt Gerrit van. Bovendien had hij acht jaar met de goede man samengewerkt, dus dan mag er wel een kurkje sneuvelen.

De voormalige Griekse minister ontkende uiteraard dat er grof met de boeken was geknoeid. Daarmee zal voornoemde kous -al dan niet met naad- wel af wezen. En wij maar keurig in de pas lopen en bezuinigen tot we groen zien. Hè, Gerrit? Je moet gewoon de boel besodemieteren man. Net als de Grieken. Vindt niemand echt erg. Wij ook niet. Hoppa. Sirtaki!!!.


Octopussy (121)

maandag 1 november 2004
Aart Stroober nam het niet. In antwoord op het herderlijk schrijven van Jaap de Bode* stuurde hij de Fedunco-voorzitter ad interim de volgende mail:

Beste Jaap de Bode,

Welke acties bedoelt u in uw mail van 28-10-2004 (1.58 u.)?
Welke van de door mij gestelde vragen zorgen voor ongeloof en bij wie?
Gelooft u door de door mij gestelde vragen zelf niet meer in “het reddingsplan”?
U hebt zelf gezegd tegen de aanwezige investeerders (25-10-2004), toen vanwege de tijd niet iedereen aan de beurt kon komen om zijn of haar vraag mondeling te stellen (en daar heb ik getuigenvoor): “stelt u uw vragen gerust per mail”.
Als er veel vragen komen is het wellicht verstandig een lijst op de website te plaatsen met veel gestelde vragen (en antwoorden).
Wat het niet accepteren van mijn lidmaatschap betreft:
Mijn intermediair maakte mij lid buiten mijn medeweten om. Ik gaf aan het mandaat van Fecundo niet te kunnen ondertekenen vanwege “punt 6”. Mij werd gevraagd door de heer K. het mandaat toch te tekenen na het dóórkruisen van de punten 2 tot en met 6.
Zowel de heer K. als mijn intermediair drongen zelfs aan op deelname mijnerzijds in het bestuur van Fecundo! Een mail van L.K.:

Geachte heer Stroober,
Zou u zich niet kandidaat willen stellen om als secretaris van de vereniging op te gaan treden?
Ik wil dit specifiek aan u vragen in het licht van de reeds bij u aanwezige dossierkennis, uw visie op een reddingsplan of het ophalen van gelden bij eventueel verantwoordelijken en uw kennis van de Nederlandse taal.

Met vriendelijke groet,

L.K.

Interim secretaris
”.

Hoe kan nu ineens na het stellen van een aantal vragen mijn lidmaatschap geweigerd worden? We leven toch niet meer in de Middeleeuwen?
Inmiddels heb ik de notulen van 25-10-2004 ontvangen. U hebt het in die notulen over genomen besluiten. Tijdens het nemen van de besluiten, zeer laat op de avond, had ik met mijn intermediair een discussie. Onder andere over het feit, dat ik niet aan de beurt kwam om mijn vragen te stellen en dat ik dientengevolge op dat moment geen mening over voorgestelde besluiten kon geven. Nu blijkt dat er kennelijk zeer ingrijpende besluiten zijn genomen, nota bene waar ik bij stond. Zijn de “groene stemformulieren” wel schriftelijk ingevuld en ingeleverd? Want voor bijvoorbeeld het bekrachtigen van het vereniging zijn moest een blaadje in de lucht gestoken worden om aan te geven of men voor of tegen was.

En dan nog:

Hoe heb ik door het stellen van vragen het reddingsplan in gevaar gebracht?

Met vriendelijke groeten

Aart Stroober.


Leuke vereniging dat Fecundo. De voorzitter a.i. gooit de bomen dicht als een aspirant lid te kritische vragen stelt. En de secretaris a.i. probeert datzelfde aspirant lid de bek te snoeren door hem binnen te halen als secretaris. Onder de slogan: if you can’t beat them, join them.

Maar het einde van deze treurige soap is nog niet in zicht. Dus stay tuned.

* zie de vorige aflevering.


Komt dat schot

maandag 1 november 2004
Zegt de directeur van het Flying Circus een paar dagen geleden tegen het Amerikaanse volk:

In tegenstelling tot wat Bush zegt en claimt dat wij de vrijheid haten, laat hij ons dan eens vertellen waarom wij Zweden niet hebben aangevallen”.

Wat liet het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken gisteren weten? Dat het over “bedreigende informatie” beschikt over mogelijke aanslagen in de Baltische landen en SCANDINAVIË. Amerikaaanse burgers in die gebieden werd aangeraden extra waakzaam te zijn en drukke plekken als winkelcentra en openbaar vervoer te mijden.

Osama geeft een voorzet, Bush peert hem binnen.


Kuifje op Cuba (5)

vrijdag 29 oktober 2004
Maak je niet vaak mee. Na een langdurig telefoongesprek met Liduine Zumpolle over haar trip naar Cuba samen met Boris the Savior en die mevrouw uit de Balkenbende beantwoordde zij direct daarna onze mail van vanochtend. Kijk, zo hebben we het graag.

Al was het schriftelijke antwoord in voorzichtige termen gesteld. De tekst luidde:

"zoals gezegd ken ik jullie blad Kleintje Muurkrant (nog) niet; maar wat niet is kan nog komen. Hierbij zal ik je vragen chronologisch beantwoorden.

- Ik heb geen uitspraken van Dittrich op TV gezien, geen nieuws en geen Barend en van Dorp (beroerd programma) of andere programma's; lasalleen de kranten.

- Dittrich kwam afgelopen zomer van vakantie terug uit Cuba; had op de ambassade dissident Oswaldo Paya van Proyecto Varela (mijn voornaamste counterpart op Cuba sinds begin jaren '90 tijdens mijn werk bij Pax Christi) ontmoet en bracht materiaal van hem voor mij mee.
Als vakantieganger was Dittrich geschrokken van de situatie in Cuba waarmee hij voor die tijd onbekend was. Daarop vertelde ik Dittrich van ons plan om al in afgelopen Juli een internationale parlamentaire delegatie te sturen naar Cuba; dit ter herdenking (13 Juli 1994) van het feit dat het dit jaar precies tien jaar geleden was dat een veerboot met 71 vluchtelingen aan boord door de Cubaanse overheidschepen opzettelijk tot zinken werd gebracht: 41 doden. Een op straffe van gevangenisstraf doodgezwegen trauma in Cuba. De schepen waarmee de moordpartij werd uitgevoerd, zijn van een Nederlands bedrijf dat al jaren zaken doet met het regime, niet zelden met behulp van exportsubsidies. Nederland is momenteel voorzitter van de EU en wordt geacht haar stem in Brussel luid te laten klinken ten behoeve van de Cubaanse dissidenten.

Volop reden voor een publiek debat over de ethiek van zaken doen met uiterst repressieve regimes als het Cubaanse: in overleg met ons had Bert Koenders van de PvdA er al eerder bij het kabinet op aangedrongen exportsubsidieregelingen voor dat land te staken. Hij was dan ook oorspronkelijk degene (als Nederlandse vertegenwoordiger in een bredere EU delegatie) die ik als Stichting Cuba Futuro (CF) had uitgenodigd mee te gaan. Maar Juli is een slechte tijd; iedereen op vakantie. Toen kwam het plan de missie alsnog later dit jaar, tijdens Kamerreces (half oct.) uit te voeren. Echter, toen moest Koenders plots naar crisisgebied Dafur (Sudan). Een andere geschikte (buitenland-) kandidaat bleek de PvdA in die periode niet te kunnen leveren. Dittrich(D66) en Ferrier (CDA) hadden belangstelling voor de zaak en konden wel. Ook de mij goed bekende Spaanse parlamentarier Moragas (PP) die zich al jaren met Cuba bezighoudt, kon zich in die tijd vrijmaken en nam de uitnodiging aan.

Het inhoudelijk programma werd door CF bepaald, in samenwerking met counterpart Oswaldo Paya. Op verzoek leverde de Nederlandse ambassade organisatorische hand- en spandiensten.
Ferrier (buitenlandwoorvoerder CDA en bekend met Latijns Amerika zaken) en Dittrich (fractievroozitter D66 en buitenlandwoorvoerder) zijn door CF gebriefd en van dossiers voorzien.

Ofschoon ik alles in stilte en met grote voorzichtigheid had voorbereid, bleek onze komst toch bij de Cubaanse autoriteiten bekend, en wel door de Spaanse pers die op de dag van vertrek Moragas' voorgenomen bezoek aan de Cubaanse dissidenten bekend had gemaakt. Een dictatoriaal regime als Cuba ziet dit als een openlijke provocatie en vanuit hun optiek kunnen ze niet anders dan 'vijanden van het volk' de toegang weigeren (officiele reden: 'jullie zijn geen toeristen, maar komen politiek bedrijven'). Moragas echter was de 'trigger'. Hadden we als Nederlanders ons niet in zijn gezelschap in de fuik laten lopen; dan hadden we waarschijnnlijk zonder problemen het door mij wekenlang voorbereide programma problemen kunnen uitvoeren.

Door de dienstdoende veiligheidsfunctionarissen zijn we correct behandeld en na enkele uren op hetzelfde vliegtuig teruggezet. Air France had eerder dergelijke uitzettingen op standplaats Cuba meegemaakt en gaf ons een vorstelijke eerste klas behandeling.

Niet afgesproken is wie na terugkomst in Nederland woordvoerder zou zijn. Over persoonlijk optreden in de pers geef ik geen commentaar. Het belangrijkste is dat de zaak van Cuba nationaal en internationaal aandacht krijgt; in Brussel is het nu een cruciaal politiek moment.

Persona non grata ben ik in Cuba sinds ons eerste officiele (Pax Christi) bezoek aan Cuba: begin jaren negentig. Het totalitaire regime dwingt mensenrechten activisten en anderen die zich bekommeren om het lot van de bevolking en de vreedzame oppositie een steun in de rug willen zijn, om als toerist het land in te komen. Officiele mensenrechten organisaties worden in Cuba nooit toegelaten.

Vriendelijke groet,
Liduine Zumpolle
Cuba Futuro




Octopussy (120)

vrijdag 29 oktober 2004
Wij hebben ons in het recente verleden herhaaldelijk verbaasd over het gemak waarmee Fecundo-voorzitter Jaap Jan de Bode ondanks zijn roerig verleden zijn leden achter zich weet te krijgen. Terwijl ze toch echt niet allemaal in Hamelen wonen. Komt dat voort uit de overweging een halve sinaasappel altijd nog beter is dan een lege schil of zou het de schrik voor de guillotine zijn? Want Jaap is rigoureus als het om dissidenten gaat binnen zijn roedel. Lastige vragen zijn niet aan hem besteed. Die beantwoordt hij bijvoorbeeld als volgt:

Geachte heer Stroober,
Vanaf het begin aan schaadtu met uw akties de doelstelling van Fecundo. Nu ook weer stelt u vragen die door veel ongeloof zorgen. Stelt u zich eens voor dat wij van alle 750 investeerders een dergelijke vragenlijst zouden moeten gaan beantwoorden.
Wij hebben uw 35 euro, die niet door u maar door uw intermediair is betaald, teruggestort aan uw intermediair en zullen u niet als lid accepteren.
Het lijkt ons beter dat u uw ingeslagen weg om op eigen houtje de oplossing te vinden voort zet
”.

Een vereniging mag dan als een democratisch vehikel worden beschouwd, geheel in de geest van de Balkenbende heeft Jaap schijt aan de bijbehorende regels en gaat zijn eigen gang. Kritische vragen? Oplazeren. Ja maar meneer de voorzitter ... Bek houden. Klasse Jaap. Zo hou je je leden onder de duim. Stay tuned.


Kuifje op Cuba (4)

vrijdag 29 oktober 2004
Liduine Zumpolle zet zich al jaren in voor een Cubaanse glasnost. Eerst via Pax Christi, sinds eind 2003 via de Europese stichting Cuba Futuro. In die jaren is zij een paar keer op het eiland geweest en heeft contacten gelegd met bekende en minder bekende dissidenten. Daarnaast spoort zij westerse bedrijven die daar actief zijn aan om het likken van de kont van Fidel en zijn regime te staken. Lofwaardige arbeid, zij het met een hoog Quichote-gehalte.

Liduine organiseerde onlangs de trip die zoveel rumor in casa veroorzaakte en Boris Dittrich in staat stelde zich plotseling op Schiphol en bij Barenden Van Dorp te profileren als de redder van Cuba.

Boris had afgelopen zomer op het gebied van mensenrechten in het land van Baardmans een formidabele kennis opgebouwd tijdens een drie weken durende vakantie waarin hij ondermeer vaststelde dat legio kinderen zich daar lijfelijk aanboden. Verder zou hij in contact zijn geweest met Oswaldo Paya, een dissident van het eerste uur. En hij zou Oswaldo toen beloofd hebben rond 17 oktober terug te komen. Voor een herdenking van de overval op de veerboot Remolcador* met een tuil blommen en het uitdelen van T-shirts. Knap naïef voor de leider van een clubje democraten dat besloot toe te treden tot ons huidige autocratische kabinet om de LPF de weg te versperren, maar soit. Per saldo paste Boris voortreffelijk in het programma van Liduine’s Cuba Futuro. Die houdt zich namelijk ondermeer bezig met “het organiseren van bezoeken aan het eiland van experts, die de dissidentie terzijde kan staan naar een vreedzame politiek overgang”. En hé, als er één expert is dan is het Boris wel. Toch bekroop ons enige twijfel over de vraag of het verhaal van Boris wel helemaal klopte. Wij zijn nou eenmaal geboren zwartkijkers maar kijken zelden teevee. Wij hadden namelijk Liduine niet gezien op de buis, maar dat kon te maken hebben met onze groeiende afkeer van beeldbuisjournalistiek. Wij richtten ons dus tot Liduine met de volgende e-mail:

"Liduine,

Ten behoeve van de artikelenserie Kuifje op Cuba op onze roemruchte website zouden wij graag van je willen weten of Dittrich’s schildering van de gebeurtenissen zoals verwoord op Schiphol en bij Barend en Van Dorp geheel overeenkwam met jouw ervaringen als organisator. Daarnaast vragen wij ons af:
- Op welke gronden heb je besloten Dittrich mee te nemen? Was dat naar aanleiding van zijn vakantie-ervaringen en wat kiekjes misschien? Of beschouwde jij hem echt als een expert?
- Hoe is het contact met Dittrich tot stand gekomen en was hij eerste keus?
- Hebben jullie gezamenlijk besloten om Dittrich te laten optreden als woordvoerder na de terugkeer op Schiphol?
- En ben je na deze escapade persona non grata geworden op Cuba?
"

En nou maar wachten. Altijd weer spannend.

* Zie "Torpedo aan bakboord" aflevering 13 van gisteren.


Torpedo aan bakboord (13)

donderdag 28 oktober 2004
Om lekker bescheiden te blijven: wij waren er al heel vroeg bij met de vaststelling dat het met dat bedrijfje van die Koentje Damen niet goed ging. En dat dat de kop ging kosten van een ferme bos werknemers. Vooral omdat Koentje de tanden van Dracula ING in zijn nek heeft zitten en door de grote geldschieter nu wordt uitgekleed. Het gaat trouwens niet alleen om werknemers op de werfvloer. Ook in de hogere echelons vallen bladeren van de hiërarchieboom. Financieel directeur Doornekamp is inmiddels ook vertrokken. Naar verluidt uit eigen beweging, maar tussen de regels hoort God haarbrommen.

Koentje is in de problemen gekomen na de overname van een Oekraïense scheepswerf waar een verborgen vlekje aan zat. Maar dankzij een “banksconsortium” kan ie sinds kort gelukkig weer wat ruimer ademhalen. We hoeven niet te raden wie in dat consortium de meeste babbels heeft. Waar Damen is, is Dracula.

Neem bijvoorbeeld Cuba. Daar opereren zowel de shipyard als de bloedbank. En het gaat daar naar omstandigheden best redelijk. Damen bouwt en herstelt schepen van de Cubaanse vissersvloot. Heel vreedzaam dus. Dat het regime daar die schepen soms inzet bij operaties die niks met kabeljauw te maken hebben kan Damen in wezen niet helpen. Zo werden wij er door een trouwe lezer op gewezen dat tien jaar geleden een paar van die schuitjes assisteerden bij de van elke zweem van Marxisme gespeende aanhouding van de gekaapte veerboot Remolcador met ruim zeventig vluchtelingen aan boord. Vrouwen en kinderen werden met hogedrukspuiten van het dek geblazen en verdronken, wat Boris Dittrich op 17 oktober nog wilde herdenken met blommen op de golven en wat gelegenheids t-shirts. Kon Koen allemaal niks aan doen. En dat is ook zo als zijn corvetten straks worden gebruikt om van Papoea’s en Atjehers visvoer te maken. Er moet winst gemaakt worden. En als dat inhoudt dat je ook met een baardaap, een bamibal of Dracula onder de lakens moet, dan moet dat maar.


Octopussy (119)

donderdag 28 oktober 2004
In den beginne was er Mars. Een stichting die onder leiding van ene J. Hinloopen de belangen van de investeerders in de water makende Costaricaanse citrusplantages van de onderneming TNA veilig zou stellen. Maar Mars kon zijn broek niet omhoog houden en zocht financiële steun. Toen verscheen deus ex machina De Bode op het toneel met een veel aantrekkelijker ogend reddingsplan. Hoe een en ander verliep kunnen we destilleren uit een brief van Hinloopen van 13 september jl.:

Nadat het bestuur van onderstaande stichtingen op de bijeenkomst van 2 juni 2004 in Hoevelaken duidelijk werd dat de aanwezige investeerdersin overgrote meerderheid vertrouwen uitspraken in de plannen van de heren J.J. de Bode en M. Suurs zijn kort na deze vergadering beide heren aan het werk gegaan om een reddingsplan uit te werken. Stichting Mars heeft daarbij pas op de plaats gemaakt om de heren niet voor de voeten te lopen.
In de periode daarna hebben veel investeerders hun steun betuigd aan VVI Fecundo, waarvan het bestuur nu wordt gevormd door bovengenoemde personen en de heer L.K. Inmiddels heeft een grote meerderheid van de investeerders zich ook door middel van een mandaat gebonden aan deze vereniging.

Temeer daar de heren De Bode en Suurs om ons overigens niet bekende redenen het door hun beoogde reddingsplan niet op eigen kracht hebben doorgezet, ontstond voorkeur om medewerking te verlenen aan een overname door een kapitaalkrachtige partij met belangen in de agrarische sector. Maar dan wel onder voorwaarde dat een gekwalificeerde meerderheid van de investeerders hieraan eveneens wilde meewerken. Het bestuur van VVI Fecundo heeft in belangrijke mate aan deze voorwaarde voldaan.

In vervolg daarop hebben alle bestuurders van onderstaande stichtingen hun bestuursfunctie per 1 september overgedragen aan deze partij, te weten Rofuda S.A.L. gevestigd in Beirut in Libanon, met een vertegenwoordiging in Nederland. De overdracht is vervroegd om reden dat in Costa Rica afgelopen week grote betalingen verricht moesten worden. Was dat niet gebeurd, dan zou het faillissement in Costa Rica niet meer afwendbaar zijn geweest.

De vertegenwoordiger van Rofuda zal deze week een bezoek afleggen aan de plantages in Costa Rica om nader onderzoek te doen naar de eigendommen en schulden van de Costaricaanse vennootschappen. Rofuda geeft er de voorkeur aan om dit uitgebreide onderzoek in rust te volbrengen. Na afronding van dit onderzoek zal deze vertegenwoordiger naar verwachting in oktober de investeerders nader informeren over zijn bevindingen. Wij hopen dat deze overname voor u als investeerder een redelijke uitkomst zal bieden.

Bij VVI Fecundo als uw investeerdervereniging en belangenbehartiger kunt u vanzelfsprekend altijd uw vragen kwijt. Na verzending van deze mail heeft het secretariaat van Stichting Mars in Den Haag haar werkzaamheden beeïndigd. Voor eventuele vragen verzoeken wij u zich daarom verder tot VVI Fecundo te wenden.

Met vriendelijke groet,

Namens het voormalig bestuur van:

Stichting Mars / Stichting Furia / Stichting Waarborg Furia / Parque Guell S.A.

Jan Hinloopen.


Dus als we het goed begrijpen is de Libanese onderneming Rofuda (naar verluidt een fabrikant van sinaasappelsap) de grote geldschieter en in wezen dus de baas van die wirwar aan clubs en stichtingen die geacht werden en worden de droom van de vertwijfelde investeerders in stand te houden. Vraag is dan meteen: wat voor voordeel heeft zo’n sinaasappelenpers bij het drijvend houden van een schip met een gat onder de waterlinie? Als je voldoende poen tot je beschikking hebt om een verzameling plantages in Costa Rica op de been te houden dan heb je zo’n club van leeggehaalde certificaathouders niet nodig. Je laat gewoon de boel failliet gaan en neemt voor een sinaasappel en een ei de hele boel over. Liefdadigheid is meestal niet de voornaamste drijfveer binnen deze handel. Dus wie of wat gaat er schuil achter Rofuda? Stay tuned.


Octopussy (118)

woensdag 27 oktober 2004
Net als andere grote banken heeft de ING een eigen snuffelbrigade. Die moet er ondermeer op toezien dat zich onder de cliëntèle geen al te ordinaire boeven ophouden die het keurige imago van de geldzak wat teveel in discrediet zouden kunnen brengen. Uiteraard wisselt zo’n club gegevens uit met justitie en is dus tijdig op de hoogte als ene meneer Endstra om eens iemand te noemen zich op hellend vlak bevindt. Wat doen die bancaire snuffelaars dan?
Juist. Die waarschuwen hun financiële afdeling en in dit geval ook hun afdeling Real Estate dat meneer Endstra vermoedelijk gaat glijden en dathet maar beter is de zakelijke connectie af te bouwen. Liefst wel op beschaafde wijze. Dus wat doet een hotemetoot als Hein Brand van de financiële ING-branche? Die gaat eens een vorkje prikken met Jan Doets, destijds het baasje van Real Estate. Lekker smikkelen in een leuke ambiance ergens aan de Amstel en wat lullen over Willem en het weer. Achteraf weten we dat Doets de subtiele waarschuwingen met betrekking tot Endstra in de wind sloeg en zijn carrière schipbreuk leed ter hoogte van het Kurhaus in Scheveningen. Maar achteraf kijk je een koe in haar gerief.

Hoe Hein het varkentje van Jaap Jan de Bode heeft gewassen weten we helaas niet. Maar volgens onze onvolprezen bronnen had Jaap Jan indertijd niet alleen bij Rob Wijnmalen’s RABO Eemnes een geldbron aangeboord, maar ook bij de ING. Zonnig detail: Hein en Rob kenden elkaar. Ooit misschien ook eens een vorkje geprikt in een leuke ambiance aan de Amstel die niet tot target was gebombardeerd door het oppercommando van het legionella-bataljon. Want ook de bancaire wereld in Nederland is klein. Net zo klein als de kans dat je belegging in een Costaricaanse citrusplantage winst oplevert. Stay tuned.


Transparant (14)

woensdag 27 oktober 2004
Officier van Justitie Fred Teeven was tijdens zijn wat kort uitgevallen politieke carrière een voorstander van grotere transparantie in de manier waarop ons land wordt bestuurd. A la Pim Fortuyn. Geen achterkamertjespolitiek meer. Onze zegen had ie wat dat betreft. Maar we weten allemaal wat daarvan terecht is gekomen. Geen hout. Integendeel het is met die hinkende specsaver aan het stuur zelfs nog erger geworden.

Of Fred die grotere transparantie ook voor ogen had bij de manier waarop bijvoorbeeld het justitieel apparaat tewerk gaat is heel andere ketellapper. Op dat terrein geeft ie blijk van wat minder transparante opvattingen.Zo maakt hij bijvoorbeeld graag gebruik van Amerikaanse methodes bij het achter het gaas draaien van avontuurlijke dames en heren. Methodes die af en toe niet helemaal stroken met onze wetgeving. Het doel heiligt de middelen soms bij Fred. Zo stond hij bijvoorbeeld aan de wieg van het begeleid in- en doorvoeren van roesmiddelen, wat net als in de Verenigde Staten tot grote ongelukken heeft geleid. Verder maakt hij graag deals of pre-deals met jongens van de vlakte om andere jongens in een langzaam vollopend gastverblijf te proppen en staat hij sympathiek tegen het verschijnsel van anonieme (kroon)getuigen.

Wij hebben in deze serie als voorbeeld van Fred’s elastieken opvattingen over wat kan en wat niet kan binnen de opsporing van onverlaten het geval van Evert Tweehuizen in het voetlicht gezet. Een echte Jordanees die al heel lang meegaat in het wereldje en er niet voor terugdeinst om samen te werken met snuffeldiensten als de Amerikaanse DEA (Drugs Enforcement Administration, de CIA, de CRI, de IRT en wetshandhavers als Fred. Tot wederzijdse tevredenheid.

Die coöperatie dreigde even te crashen in juni 1996 toen de rol van Evert bovenkwam in een gevalletje coke en wat kilootjes marihuana. Hij nam de benen en kwam zowel op het nationale als internationale verlanglijstje terecht. Hoewel dat laatste aan veranderingen onderhevig was. Via via kwam Evert op Ibiza terecht en dankzij beelden van talloze partyposses weten we wat daar al jaren tot de folklore behoort. Kaassie voor Evert dus. En end of story zou je denken. Iedereen gelukkig. Maar het liep even anders.

Plotseling ging kortgeleden de mare dat Evert weer terug was in Amsterdam. Dat kon maar een ding betekenen. Een deal. Of een pre-deal. Er viel een echoloze stilte na onze eerdere publicaties. Tot we deze week van een eigen krooninformant vernamen dat Evert volgens bronnen uit het wereldje momenteel ergens in de buurt van de Koninginneweg in Amsterdam-Zuid zou wonen. Waar precies is nog niet transparant. Maar stay tuned.


Kuifje op Cuba (3)

dinsdag 26 oktober 2004
Nou, daar heb je het gegooi al in de Cuba libre. Boris en dat Surinaamse vrouwtje uit de Balkenbende hebben hun hielen nog niet gelicht of de dollar komt in het strafbankje van die ouwe baard terecht. Per 8 november geen dollartransacties meer in zijn paradijs. En mocht je nog wat van die greenbacks over hebben dan mag je die best wisselen voor een bundel peso’s, maar je betaalt wel tien procent commissie. Nou zal dat de gewone Cubaan een salchichon zijn, want die verdienen omgerekend gemiddeld zo’n 6 dollar per maand en hebben dus niks te wisselen. Maarvoor de dollarwinkels, waar alleen het bevoorrechte personeel van buitenlandse ondernemingen als ING en Damen Shipyards hun boodschapjes kunnen doen, is het even slikken. Of stikken.
En dat is niet het enige zorgelijke nieuws binnen deze context. Boris is namelijk na zijn nummertje geschokt zijn op Schiphol en bij de strenge maar oh zo selectieve Wat en Halfwat van RTL 4 verdorie nog bedreigd ook. Terwijl hij tijdens zijn zomervakantie in een door hem zelf gegraven kuil op het strand van Varadero heldhaftig met een dissident had zitten babbelen en toen afgesproken had om in oktober terug te komen. Dan is het er niet zo warm. Godschristus, wat een onbenul. We weten niet wat er inmiddels met de betrokken dissident is gebeurd. Maar er is een goeie kans dat ie begraven ligt in de kuil van Boris. Zo gaat dat in een dictatuur. Maar om zo populair te moeten worden op het Binnenhof en omstreken is van een formaat waarvoor boer Koekoek zich indertijd zou hebben geschaamd.


Leugens in België (18)

dinsdag 26 oktober 2004
In de vorige aflevering citeerden wij al uit de verklaring van Mary Porsont. Ex-werkneemster van de sexclub La Piscine in Etterbeek, waar organisator Jean-Michel Nihoul af en toe ook een steentje bijdroeg aan de feestvreugde. Vandaag gaan wij op dezelfde voet voort. Op weg naar dingen die je niet voor mogelijk houdt. Mary:

In de club die gerund werd door een zekere Eric heb ik magistraten ontmoet, advocaten van het Hof van Assisen, gendarmes, politieagenten, agenten van de parketpolitie, maar ook chirurgen, en anderen mensen met geld. Er werden regelmatig orgieën georganiseerd. Maar zonder deelname van minderjarigen. De eigenaar was Marcel [Hofmans] en die was weer gelieerd met ene Yvan, een bierbrouwer. Ik ben in maart 1996 in de club begonnen. Op de begane grond was het een gewoon café, de club was op de eerste etage. Je werd lid voor 1000 francs per jaar en je betaalde 2000 bij elke entrée. Vier drankjes, sauna, zwembad en de rest inbegrepen. Er lagen overal matrassen om uit je bol te gaan met wie voorhanden was. Ik heb er ongeveer twee maanden gewerkt.
In juli 1996 heeft Eric mij via Richard de Groot benaderd met de vraag of ik zijn zaken wilde behartigen in La bleu nuit in Floreffe, omdat hij in het buitenland een paar zaken wilde openen. Ik heb dat geweigerd omdat hij me voorstelde ook mijn zoon van dertien mee te nemen. Ik heb in dat halve jaar dat ik in La Piscine werkte geen pedofiele activiteiten meegemaakt. Maar ik heb er wel genoeg gehoord over de bizarre sexuele voorkeuren van zogenaamde hooggeplaatsten en dat er mogelijkheden waren om orgieën met kinderen te organiseren.
Een zekere Eric en Nina vroegen me om die hooggeplaatsten die bij ons in La Piscine kwamen en hun telefoonnummer achterlieten te benaderen voor speciale avondjes. Vooral Nottebaert maar ook heel wat ministers bleken zeer geïnteresseerd in dat soort avondjes. Bij de vakbond en de Socialistische Partij heb ik trouwens veel gehoord over hun sexuële voorkeuren...
”*.

Dat liegt er allemaal niet om. Jammer alleen dat Mary het in sommige gevallen bij de voornamen hield. Niettemin is er nog wel iets meer te vertellen over La Piscine en eigenaar Marcel Hofmans. Stay tuned.


Octopussy (117)

maandag 25 oktober 2004
Open brief aan Jaap Jan de Bode

"Geachte heer de Bode,
Met veel interesse heb ik de serie "Octopussy" gelezen en met name de laatste 10 a 15 delen.
Met name de door u ingezonden brief deed mij besluiten toch mijn bijdrage te leveren aan deze serie.
Neen, niet anoniem, geen moddergegooi, maar een eerlijke, ondertekende e-mail.
Ik, als oud-medewerker van "Resort-Hotel Hoheleye" weet nog precies hoe alles begon...
Op een dag werd ik voorgesteld aan jou... Je had grootse plannen met een leegstaand pand in Winterberg-Hoheleye...
Alles leek in orde, je beloofde me een leuk salaris en verder leek ook alles dik in orde...
Om een langverhaal heel kort te houden, van alle beloftes is niets overgebleven.. .een fiasco, een nog meer vervallen hotel, en geen salaris... natuurlijk verwees je ons daarvoor naar uw zakenpartner de heer Jacques van Wijk, die was tenslotte verantwoordelijk voor de salarissen... Beetje jammer daar jij het was die ons heeft aangenomen en onder genot van een biertje een leuk salaris heeft besproken...
Maar goed, na het lezen van de diverse artikelen op deze website snap ik natuurlijk waar het probleem ligt!
U bent natuurlijk ontzettend druk en kunt gezien de lijst met vele BV's onmogelijk het overzicht bewaren!

Bereikbaar bent u niet, tenminste niet op de 3 mobiele telefoonnummers die wij destijds van u hebben gekregen. Maar, gezien uw bijdrage aan deze site ga ik ervan uit dat u dit wel leest...
Welnu, voor alle zekerheid, je bent vergeten ons (medewerkers Resort-Hotel Hoheleye) een aantal maandjes salaris te betalen, om precies te zijn, 6 maanden...
Ik heb voor mijzelf (en mijn vriendin) even een korte berekening gemaakt, gewoon in euro's, zonder haken en ogen..

Ik kom uit op een bedrag van 16.000 euro exclusief Btw

Natuurlijk geef ik je voor de zekerheid even mijn bankrekeningnummer daar ik ervan uitga dat de boekhouding van RH inmiddels verdwenen is....

IBAN: DE44 4165 1770 0051 5604 15
SWIFT-BIC: WELADED1HSL
Account holder: Martin Bazuin

Nou, ik hoop dat ik je geheugen heb opgefrist, al hoor ik ergens in mijn achterhoofd de woorden "Hopen is voor hen die de realiteit vrezen..." ...

met vriendelijke groeten,
Martin Bazuin (info@easy-hosting.de)


Leugens in België (17)

maandag 25 oktober 2004
In de Dutroux-affaire speelt de Etterbeekse sexclub Dolo een voorname rol. Van daaruit opereerde namelijk Jean-Michel Nihoul. En er leefde bij het gemeentebestuur blijkbaar veel waardering voor zijn confidentiële arbeid ten behoeve van de lokale beau monde en haar behoefte om van tijd tot tijd eens stevig uit de broek te gaan. Anders valt niet te begrijpen hoe hij een paar geweldige orgieën kon organiseren in het bij Namen gelegen kasteel Faulx-les-Tombes, dat eigendom was van de gemeente Etterbeek*. Maar ook minder ver van huis was hij buiten de Dolo organisatorisch actief. Bijvoorbeeld in een andere Etterbeekse glijinrichting aan deKazernestraat 15: La lune des Pirates. Later weer werd omgedoopt in La Piscine. Eigendom van ... Marcel Hofmans, de voormalige werkgever van de door ons uitgebreid geciteerde Jacqueline Smolders.
In de zogenaamde Dutroux-files die wij tot onze beschikking hebben zit ook een weinig verhullende verklaring van een werkneemster van La Piscine, Mary Porsont, die dateert van 26 september 1996. Een gecomprimeerd citaat daaruit is nooit weg:
Ik heb tussen januari en mei 1993 bij de vakbond SETCa in Nijvel gewerkt met de heer Richard de Groot. Aan het einde van mijn contract kwam ik weer zonder werk te zitten. Op 2 januari 1994 kreeg ik weer een baantje bij de Socialistische Partij in Brussel bij meneer Jean-Michel Nottebaert. Ik heb daar tot augustus 1995 gewerkt op het Dinantplein in Brussel. In die tijd vroeg meneer Nottebaert hem te vergezellen naar de kelder waar ik tegen betaling zijn masochistische behoeftes moest bevredigen. Hij vroeg me nooit om sex met hem te bedrijven. Hij wilde alleen maar pijn lijden. De kelderruimte leidde zowel naar de parkeergarage als naar de bibliotheek waar zich de archieven van de partij bevinden. Ik heb aan zijn verzoeken voldaan omdat ik niet genoeg geld verdiende om mijn gezin te onderhouden.

In die periode bij de Socialistische Partij ben ik door Richard de Groot eveneens voorgesteld aan meneer Roger Labarbe, die toen nationaal voorzitter was van de SETCa. De Groot had me gezegd dat hij een vriend had die graag aan orgieën wilde deelnemen. Ik zou er goed voor betaald worden. Om die reden ben ik met hem meegegaan en ontmoette Labarbe in een hotel in de Rue des Bergers. Vervolgens ben ik samen met De Groot in zijn auto gestapt en zijn we naar St. Trond gereden naar een zaak die de Hoeve Bornedries heette. Een club voor partenerruil die volgens De Groot en Labarbe toebehoorde aan Guy Coeme**. Zij hadden er lol in om mij bezig te zien met andere aanwezigen, terwijl zij zich vermaakten met andere dames. Wij zijn daar regelmatig met zijn drieën geweest. Maar heel wat frequenter in een privéclub die toentertijd La lune des Pirates heette ...
”.

Dankzij schuimende berichten uit Den Haag van een paar jaar geleden weten we dat de inmiddels naar Washington verhuisde Ad Melkert niet vies was van het kletsen der zwepen maar in België kunnen die socialisten en vakbondsbonzen er ook wat van. Chantabiliteit? Hoe bedoelt u? Meer van dit moois? In de volgende aflevering. Stay tuned.

* zie de verklaring van Jacqueline Smolders in aflevering 16 dd. 22 oktober jl.
** Guy Coeme was ooit minister van Defensie. Ging in de jaren negentig wegens financiële manipulaties en valsheid in geschrifte twee maal voor schut. Het eerste had te maken met frauduleuze partijfinanciering, het tweede met de Augusta-Dassault-affaire.


Octopussy (116)

maandag 25 oktober 2004
Nog eentje op de valreep. In zijn integraal eerder in deze kolommen opgenomen verklaring beweerde Fedunco-directeur Jaap Jan de Bode ondermeer dat hij in zijn woelige loopbaan nooit failliet is gegaan*. Persoonlijk misschien niet, maar wat te denken van het volgende lijstje:

J.J. de Bode Management BV i.l. handelend onder de naam J.J. de Bode Management BV en De Bode Groep.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.

Bode Vastgoed BV.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J. W. Bouman, CMS Derks Star Busman.

J.J. Autosport BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CMS Derks Star Busman.

Sunseeker Superyachts Benelux BV handelend onderde naam Sunseeker Superyachts.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

Butzbach Benelux BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

B & B Trading BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.

Bernardi BV handelend onder de naam Bernardi.
Flevolaan 13-B, Weesp.
Curator mr. J.V. Maduro, Benthem & Keulen Advocaten.

Jaro Vastgoed BV.
Brinklaan 126, Bussum.
Curator mr. L.D. Hazenberg, Blauw, Tekstra, Uding Advocaten.

De Maaspoort Holding BV.
Konijnenberg 1, Breda.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

Het gaat bij bovenstaand lijstje niet allemaal om gevallen uit Jaap’s grijze verleden. Zo is Butzbach Benelux BV bijvoorbeeld pas twee maanden geleden in de berm gezet. Goedgelovig als wij soms zijn nemen wij direct aan dat Jaap goede bedoelingen heeft met Fedunco, maar of de betrokken leden van de club volledig door hun directeur zijn ingelicht over diens nogal hobbelig zakelijk verleden is weer een andere kwestie. Stay tuned.

* zie aflevering 115 dd. 22 oktober jl.


Torpedo aan bakboord (12)

zondag 24 oktober 2004
Ollabolla. Het is alweer een jaar geleden dat we ons eerste schot loste in deze serie. Met een mail aan Kommer Damen van de gelijknamige Shityards. Over het Indonesische corvetten-project, dat toen op het punt stond een fles champagne tegen de boeg te krijgen. Het hele spul wordt voor 95 procent gefinancierd door bevriende relaties van ons: de RABO-bank en de ING. Riskant? Voor geen euroduit. Atradius, de exportkredietverzekeraar van Neerland’s schip van staat dat wij met zijn allen drijvende houden, zorgt voor afdekking van het risico.
Mocht die gordel van nepsmaragd dus niet kunnen of willen betalen, geen nood:wij passen wel even bij. Wat is per slot een half miljard dollar nou helemaal per hoofd van de bevolking?

Gisteren werd op de AmsterDam tegen Kommer’s project gedemonstreerd. Omdat die corvetten door Djakarta zouden worden gebruikt bij het etnisch-religieus schoffelprogramma in de archipel. En tegen de rol van de twee voornoemde banken. Die protesterende jongens en meisjes laten zich blijkbaar niet zomaar bij de voorgevel nemen. Want je kan als RABO-bank best een eenvoudige van geest in Kameroen de jungle insturen met prietpraat over het oh zo mooie coöperatieve karakter van je geldzak, in Nederland weten gelukkig nog heel wat luitjes wel beter. En dat de ING respect voor de mensenrechten laat opnemen in zijn Business Principles is gewoon een mega-gotspe. Dooie letters. Als je versnaperingen als landmijnen, clusterbommen, uraniumprojectielen, kernwapens en dan nu weer corvetten financiert ben je ernstig gederailleerd in de ruimte onder je kruin als je tegelijkertijd mensenrechten in je vaandel voert. Erken gewoon dat je die rotzooi financiert om er poen aan te verdienen. Erken gewoon dat Kommer geen flikker te vertellen heeft in zijn eigen winkel en dat jij beslist welke artikelen er deze week weer in de aanbieding worden gemieterd. Dan heb je ballen.

Oh, voor we het vergeten. In de wandelgangen hebben we vernomen dat rond de Kerst het kindeke Boris in Irian Djaja en Atjeh zal verschijnen om te zien hoe het daar staat met de mensenrechten. In de planning is opgenomen dat hij na door de autoriteiten daar tijdelijk te zijn geïnterneeerd, verlost van zijn paspoort en gefilmd op 27 december geschokt verklaringen zal afleggen op Schiphol en bij Barend en Van Dorp.


Leugens in België (16)

vrijdag 22 oktober 2004
Aan alles komt een eind. Dus ook aan de verklaring van Jacqueline Smolders over de adembenemende activiteiten in het eerste glijpaleis van Marcel Hofmans, Le Stanley.
Van pornofilms naar orgieën naar kunstjes met honden en naar erger. Onder bescherming van de Brusselse politie. Maar eerst dus nog even iets over een vriend van de graag uit haar négligé glijdende echtgenote van IBM-topper Pypers, die later wellicht vanwege haar ritmische kwaliteiten zo’n leuke baan kreeg bij de Europese kliek in Brussel. Een citaat:

... Mevrouw Pypers was een vriendin van dokter Claude Michaux. Hij bouwde een villa in Ukkel of Woluwe. Bijde inhuldiging ervan had hij de genaamde “Emilienne” versierd als een slagroomtaart en de genodigden dienden haar volledig af te likken. Deze inhuldiging draaide snel uit op een orgie en de leden van de club begaven zich geregeld naar deze villa om deel te nemen aan dergelijke sexfeesten. Op een dag werd “Emilienne” naakt aangetroffen toen ze aan het liften was langs een autoweg in de Waalse regio. Ze werd aangetroffen door de Rijkswacht en tot Claude Michaux gebracht. Hij heeft ze kort daarop aan de deur gezet maar niemand heeft ze ooit nog gezien. Toen wij naar haar vroegen zei men ons dat ze naar een of ander hippiekamp was vertrokken. Het zou eventueel wel mogelijk zijn dat ze vermoord werd maar dat is mijn eigen opinie. Ik kan er geen bruikbaar element aan toevoegen.

De club Le Stanley werd afgebroken rond de jaren 1971 – 1972. De club verhuisde dan naar de hoek van de Violettestraat en “manneken pis”. De naam van de club veranderde eveneens en droeg de naam van een bloem. Ik denk dat het “Orchidee” was. Hij vestigde zijn club daar ook op de eerste verdieping van het pand. Ik ben er zelf maar een keer geweest, maar dezelfde aard van activiteiten werd er verdergezet. Marcel Hofmans vertelde mij dat hij steeds Brussel koos als vestigingsplaats omdat hij daar de nodige bescherming genoot en niet lastiggevallen werd omtrent de aard van de activiteit binnen de club. Hij vreesde echter wel de Rijkswacht en ik vermoed dat hij van die kant niet dezelfde bescherming genoot. Daarna is de club verhuisd naar de Kazernelaan te Etterbeek, en weer onder een andere naam. Ik herinner mij de naam van de club op die plaats niet en ik ben er trouwens nooit geweest. Marcel Hofmans zelf zei me dat er toch iets veranderd was in de bescherming van hemzelf en zijn club en dat het in Etterbeek opnieuw veel gemakkelijker zou zijn. Ik ken geen namen van mensen die hem in feite op een constante manier bescherming boden. Ik weet wel dat het steeds om zeer belangrijke mensen ging zij het door hun afkomst, hun rijkdom of hun sociale positie. Ik spreek dan over politiekers, leger- en politietopfunctionarissen, rechters en parketmagistraten.
Ik wens u te melden dat niettegenstaande de clubs van Marcel Hofmans steeds van naam veranderden hij steeds uitnodigingen of oproepen deed naar zijn leden onder de termen “Les anciens de Stanley”, “Soirée moambe et simba pour les anciens de Stanley”. De laatste die ik heb gezien loopt zo ongeveer 5 a 6 jaar terug en het was een oproep voor oudejaarsavond door te brengen in een kasteel in de provincie Namen
”.

Hoewel we uiteraard graag wat zouden willen filosoferen over dat kasteel in Namen zien we wat dit verhaal betreft meer brood in de gemeente Etterbeek en de club in de Kazernelaan. Daarover meer in de volgende aflevering. Stay tuned.


Octopussy (115)

vrijdag 22 oktober 2004
Je raad het niet. Kregen we gisteren een herderlijk schrijven van niemand minder dan Jaap de Bode. De voorzitter van de Costaricaanse citrusvereniging Fecundo. Jaap ging ervanuit dat we geen moeite zouden hebben met het plaatsen van zijn hartekreet. En dat is ook zo. Ja, ja, we weten het: wel erg toevallig net nu D-day nadert en Jaap over een paar dagen een hele verzameling wantrouwige beleggers in Nieuwegein over de streep moet trekken*. Die allemaal zitten te wapperen met de uitgeprinte artikelen van deze Kleintje Muurkrant-site. Maar dat is geen beletsel om Jaap’s gebed zonder end toch een plekjete geven. Hij schreef het volgende:

Mijn heren en of dames,

Met verbazing lees ik telkens jullie verkregen info. Ik moet stellen dat het krantje mij een leuk initiatief is gebleken, alleen denk ik dat de bronnen zo af en toe een beetje teveel hun fantasie de loop laten. Ik moet jullie dan ook melden dat het ten schande maken van bepaalde personen jullie waardigheid doen afbreken. Ik zal jullie even bijpraten:

Over het RABO-debacle nog even gesproken kan ik jullie melden dat op het moment dat ik voor de eerste maal het kantoor van Eemnes binnen wandelde er een geheel nieuwe wereld voor mij open ging. Met welk gemak haalde ik daar de miljoenen weg. Ik wil wel vermelden dat iedere offerte en ieder daarop volgende lening, hypotheek of krediet gewoon op het u wel bekende RABO papier werd afgesloten. Wijlen Rob Wijnmalen was bankier in hart en nieren en na een succesvolle carrière in Eemnes geparkeerd. Middels interne mails, dus binnen de RABO-bank, werd mij al snel duidelijk dat er de nodige onrust heerste op het hoogste niveau. Mijn groei die ik doormaakte gedurende de jaren 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 waren waanzinnig. Van een eenvoudig sportinstructeur tot een gevierd zakenman met een aardig imperium. De basis van het succes lag in het kopen van risico projecten, vaak leegstaand onroerend goed, en dan met behulp van de eigen ondernemingen een opwaardering realiseren en door verkopen met de nodige winst.

Toen Rob kwam te overlijden deden zich al snel allerhande verhalen de ronde, moord, opzet, zag geen uitweg meer, weet ik wat niet. Binnen een paar dagen, en dat is niet zo moeilijk in een dorp als Eemnes, kwamen ook daar de verhalen al los. Hij was een verdomd graag geziene figuur. Ik begreep al snel dat mijn tijd nog wel zou komen. Ik bankierde bij 1 bank, stond garant voor alles enz. enz. Moet zeggen had toen nog een hoop vrienden.
Op verzoek van de tijdelijk directeur van Eemnes werd ik ontboden op het hoofdkantoor te Utrecht, alwaar mij een eenvoudige vraag werd gesteld: Mijnheer De Bode wij willen ons geld terug. Lachend liep ik naar buiten, ik heb toch hypotheken en kredietovereenkomsten, ik betaal de rente en ben niks achter dus wat zou ik me ongerust maken. We nu, surprise, want een krediet kunnen ze zonder reden doen opvragen en wel met een termijn van drie maanden.

Gezien het feit, dat onze gehele onroerend goed portefeuille als een paraplu vast hing aan de kredieten, legde men vrij snel beslag op alle bezittingen.
Na veel onderhandelen tussentijds besloot men al wel om op een aantal grote projecten wat borden te plaatsen. Iets van executie verkoop. Wel nu, dat maakt de waarde niet beter.

Voorbeeld. Ik kocht een boerderij in Eemnes, aan de Wakkerdijk, voor 1,5 miljoen, sloop te de gehele binnenkant en de tuin, kosten 100.000, en maakte een plan voor verbouwing. De boerderij kostte mij toen zeg met alle kosten erbij 1,7 miljoen. Op het moment dat de RABO-bank er beslag op legde, een bord executie verkoop plaatste, deed de taxerende makelaar voor de RABO-bank de opmerkelijke taxatie dat de waarde niet meer dan 1 miljoen zou bedragen. Ha ha de eikels. Het pand was inmiddels besmeurd, gezien het feit dat het een pand was uit de portefeuille van De Bode, lees crimineel, wilde niemand het meer kopen en uiteindelijk heeft de RABO-bank het zelf maar gekocht op de veiling om te voorkomen dat Eemnes te veel verliezen zou maken. Je dient dan even rekening te houden met het feit dat ik denk voor het debacle een stuk of dertig van die dure jongens op dezelfde wijze had gekocht, verbouwd en lees een aantal miljoenen heb verdiend.

Voorbeeld 2 is mijn eigen huis aan de Arubalaan te Hilversum. Een huis dat door mij gekocht werd voor 5 miljoen, dat ik met een kleine 200 vierkante meter heb uitgebreid tot 650 vierkante meter vloeroppervlak, met alle luxe die je maar kan bedenken. Een huis wat in de verkoop stond ten tijde van het ongeval voor 7,8 miljoen en waar door de RABO-bank de borden werden opgespijkerd met executie verkoop, in de mooiste wijk van Hilversum.

Uiteindelijk hebben ze, RABO Utrecht, ook dit huis maar van RABO Eemnes gekocht.voor de somma van nog geen drie miljoen. Ik ben er nu bijna drie jaar weg en het huis staat er nog precies bij zoals door mij achter gelaten. Een ieder die het wil kopen moet verklaren dat hij het niet koopt voor mij, met mij, met mijn geld, met mijn kennis, geen banden met mij heeft, weet ik wat niet al. Beetje vreemd voor zo’n grote bank tegen zo’n kleine jongen. Hi hi.

Toen bleek dat ze onze volledige bezittingen op deze manier aan het kapot maken waren en de schuld bij mij legde kan ik je vertellen dat zelfs voor de rechter ik ze nog het verzoek heb gedaan om te komen tot een deal. Ik wilde alles geven, vertellen en oplossen maar dan wel een leven na de dood.

In de tussentijd had ik mij wat verdiept in de regeling schuldsanering privé personen. Prachtige regeling. En met de wetenschap dat ze mijn kop wilden, RABO dus, heb ik me laten toetsen en ja hoor geen probleem. Gezien het feit dat de RABO-bank geen recht had om beslag te leggen op een groot aantal bezittingen, niet aan hun verpand dus, heb ik in korte tijd een groot deel liquide gemaakt en via een andere bank vrijwel alle crediteuren betaald. Nanananana.

Inmiddels loopt mijn sanering goed, heb weinig vrienden meer, weinig feestjes meer, en werk aan de toekomst. En ik moet zeggen dat ik me heerlijk voel. Zij het dan tot de dag dat jullie weer een beetje onzin vermelden. Maar ach jullie weten ook niet beter. En natuurlijk zit ik niet stil. Maar dat vertel ik jullie volgende keer.

Oh ja even nog, ik heb geen schulden, zij het dan aan de bank, geen vijanden, zij het dan die een beetje zielig zijn, ben nooit failliet geweest, heb geen strafblad en op dit ogenblik zelfs een hele groep vrienden oftewel de investeerders in NWC. Deze investeerders zijn de dupe geworden maaaaaar die ga ik helpen. Leuk toch. Maar dat vertel ik de volgende keer en oh ja sorry voor de foutjes
”.

Zo hè, hè. Stoep is schoon zou je zeggen. Maar Jaap zeilt wel erg makkelijk om de vloot onderwerpen heen die wij eerder in deze serie te berde brachten. Dat ie de RABO-bank een zeperd geeft heeft onze volle sympathie, maar we lezen bijvoorbeeld niks over zijn verbinding met witwasser Robert ter Haak en diens Sunseekers, niks over Bekkering & Westra, niks over ridder Tijs van het kasteel in Eemnes, niks over zijn huurders in de Rotterdamse Pasha-disco en niks over het hotel in Hoheleye. Maar misschien horen we dat eens bij een volgende gelegenheid. Na D-day. Stay tuned.

* zie de afleveringen 112 en 113 van 15 en 18 oktober jl. van deze serie Octopussy.


Jelle, Vincent en de haaien (2)

donderdag 21 oktober 2004
Kreeg onze Londense kunstmusketier Michel van Rijn me daar toch een vuile mail van Lambert Vegter en Willem Tijssen. Nou, nou, nou. Wie Lambert en Willem zijn? Twee ouwe jongens uit de amusementsindustrie. Vegter was bijvoorbeeld medeverantwoordelijk voor het tranendal dat ons werd bezorgd door Vicky Leandros, Costa Cordalis, Freddie Breck, Dave, Jackpot, Tumbleweeds en meer van die knallers, maar verdient nu zijn brood als baasje van het Hilversumse videoproductiebedrijf EMC TV. Net als Willem die zichzelf tegenwoordig in de markt prijst als “event engineer” en ondermeer zaken doet in het zo idyllische Liberia. Een echte marketingman, die ooit zijn schouders zette onder het gedenkwaardige project van Rigid Airship Design, dat in 2001 op figuurlijk wijze de Hindenburg achterna ging. In dat nieuwe vliegende bolknak-initiatief participeerden ook twee zakenlui die momenteel een dipje doormaken: Joep van den Nieuwenhuizen en Robert Jan Doorn.

De onlangs bijna door een stel Colombiaanse schuldeisers ontvoerde Robert Jan had tevens een flinke financiële vinger in het Jelle de Boer-project. Zoals we al schreven had Jelle een Vincent van Gogh-tic en voelde zich daarom gedreven om op matsmarkten etcetera alle tekeningen en schilderijen waarop ook maar één aardappeleter of een meneer met een pleister op zijn oor stond afgebeeld op te kopen. Je weet immers nooit. Toen na wat omzwervingen Jelle’s hobby-restanten in Nederland terugkeerden nam Robert Jan een aantal objecten daaruit als een soort zekerstelling in bewaring. Je weet immers nooit. Inmiddels is Doorn al weer jaren geleden naar Curacao verhuisd en weet niemand waar zijn deel van Jelle’s meesterwerken is gebleven.

Mede naar aanleiding van een artikel in Het Parool meldde Michel van Rijn een en ander op zijn door de internationale kunstwereld met Argusogen bekeken site. Dit tot groot verdriet van Lambert en Willem die de kans dat ze de poen die ze in Jelle’s matsverzameling hadden gestoken ooit nog zouden terugzien als sneeuw voor een straalkacheltje zagen verdwijnen. Ze gaven Van Rijn dan ook op hoge poten te verstaan zijn publicatie als de donder van zijn site te halen omdat hij met zijn lastercapagne:

... volgens ons niet alleen de normen van fatsoen heeft overschreden maar ook schade heeft aangericht aan dit project en feitelijk mede met Het Parool “karaktermoord” gepleegd op de goede naam en faam van de stichting en alle betrokkenen”.

Misschien is die “goede naam en faam” wat al te dik aangebracht gezien het toch niet helemaal onbesproken verleden van de Belgische voorzitter van de club*. De kunstmusketier wacht een proces als hij de sommatie van het EMC-duo naast zich neerlegt. Naar verluidt ligt hij daar nu al nachten wakker van en slikt hij kalmeringstabletten. Stay tuned.

* zie aflevering 1 van 13 oktober jl.


Kuifje op Cuba (2)

donderdag 21 oktober 2004
Boris was al geschokt voordat hij daar keurig gladgestreken bij Barend en Van Dorp kond van deed. Geschokt over de toestanden op Cuba. Waar volgens Boris jongens en meisjes open en bloot hun lijf en leden aanboden en de klikcultuur vele malen verfijnder was dan in de natte dromen van George Wacko en Piet Hein. Dat had onze bij die gelegenheid casual uitgedoste Boris vastgesteld tijdens een vacantie van drie weken op dat Deo-vergeten eiland. Nou ja, Deo-vergeten. Niet helemaal. Want Boris is koud vertrokken of Fidel maakt een formidabele smakker en breekt wat botten in een knie eneen arm. Als dat geen omen is dan vliegen bij ons de braamstruiken spontaan in brand. En als Fidel eenmaal zijn ticket voor de laatste reis aan de balie van Heaven Airlines heeft afgehaald kan Cuba eindelijk een democratie worden. Hoopt Boris vurig. Kunnen ze daar hun eigen president kiezen net als in Afghanistan, ontstaat een nieuw paradijs voor de handel in roesmiddelen, keren de erven Meyer Lanski weer terug om een bosje casino’s te reanimeren, kan je wippen voor een eurocent, kan je in aanvaring komen met een doodseskader, kan Damen Shipyard eindelijk oorlogstuig bouwen in plaats van vissersschepen, kan de ING daar eindelijk ook eens wat fatsoenlijke winsten maken en blijft de bevolking net zo arm als in de rest van Latijns-Amerika. En die weet al heel lang dat het geen flikker uitmaakt of je wordt gebeten door een communistische baardaap, een kapitalistische Wacko of een gekozen burgemeester.


Leugens in België (15)

woensdag 20 oktober 2004
Belofte maakt schuld. Dus bulldozeren we vandaag verder in de verklaring van Jacqueline Smolders. De jassenjuffrouw van Marcel Hofmans’ club Le Stanley in de Brusselse Rue de l’ Evêque:

... Hofmans sprak mij dan ook over een bijbehorende activiteit van de club die zou plaatsvinden op de tweede verdieping van het pand. Het zou daar gaan over foto- en filmamusement. Het was uiteraard in de pornosfeer. Er werden daar sexfuiven en orgieën gehouden. Soms brachten ze grote honden naar boven op die verdieping en ik vermoed dat men er bestialiteiten mee uithaalde. Hij liet zelfs een rood flikkerlicht installeren opdie tweede verdieping die werd aangezet via een knop achter de bar op de eerste verdieping indien er een controle van de Rijkswacht zou plaatsvinden. Van de politie had hij blijkbaar niets te vrezen. Hij had blijkbaar enkel schrik voor de Rijkswacht.
In de club was er een lid die ik niet bij naam kende maar die over een privévliegtuigje beschikte. Hij vloog naar Zwitserland om de pornofilms te halen voor Le Stanley. Ik weet dat deze films van Zweden werden overgevlogen naar Zwitserland waar het bedoelde lid ze ging ophalen. Op een dag, eind 1969, is dit vliegtuig neergestort boven de provincie Namen met al het pornomateriaal aan boord. De politie is tussenbeide gekomen en al het pornomateriaal werd inbeslaggenomen. ‘s Avonds had Marcel Hofmans echter alle copieën van de films in zijn bezit, dankzij de tussenkomst van vermoedelijk belangrijke personen uit de gerechterlijke sfeer van Namen.
In de club Le Stanley was ook een zwart meisje achter de bar tewerkgesteld. Toen ik de beelden zag van de advocate van Nihoul meen ik haar herkend te hebben. De gelijkenis is zeer treffend. Ik bedoel uiteraard de advocate Barankaya. Het meisje dat achter de bar werkte had de bijnaam Fifi. Ze zat in haar eerste jaar universiteit en zocht wat geld bij te verdienen. Ik weet niet welke studie zij volgde.
"

Jacqueline bedoelde uiteraard Virginie Baranyanka die ooit te berde bracht dat cliënt Nihoul geen enkele pedofiel kende en samen met de advocaat van Dutroux de rug van onderzoeksrechter Connerotte brak met een spaghettistengel. Er volgt nog veel meer zwijnerij. Dus stay tuned.


Het graan

woensdag 20 oktober 2004
Om de stortvloed van "negatief nieuws" uit Irak te beperken geeft het United States Central Command zo regelmatig "beter" nieuws door aan de pers. Een van die "betere" berichten was van 28 september jongstleden:
MOSUL, Iraq – Multi-National Forces, in cooperation with Texas A&M University, Colorado State University, Kansas State University and the World Wide Wheat Company will distribute more than 1,000 pounds of wheat seeds to Iraqi farmers located in the Ninevah Province by October. (...) To help this area’s wheat yields meet demands, leaders from the World Wide Wheat Company in Arizona began meeting with agriculturalists from TexasA&M, KSU and CSU to determine what wheat species would best survive Iraq’s arid climate. They chose several winter wheat variants from Arizona because the state’s climate is very similar to Iraq”.
Tja, geweldig hè? Blijkbaar hebben die boeren in Irak nog nooit graan verbouwd en hebben ze dringend hulp nodig. Voor het gemak wordt vergeten dat er in Irak al landbouw plaatsvond voordat er een pyramide in Egypte gebouwd was.
Maar onder dit bericht ligt een iets diepere waarheid. Volgens de door Paul Bremner afgekondigde en door geen Irakese regering te wijzigen "grondwet", Coalition Provisional Authority Order 81: Patent, Industrial Design, Undisclosed Information, Integrated Circuits and Plant Variety Law (volledige tekst is hier te vinden) is het verboden om eigen zaaizaad te hebben en wordt er eigendomsrecht op zaaigoed geïntroduceerd: plant variety protection. Dit is een soort patent op nieuw ontwikkelde zaden. Gewoon zaad voldoet niet aan de specificaties hiervoor, wel het zaad dat door de grote transnationals wordt geproduceerd. Kortom open deuren voor Monsanto, Syngenta, Bayer en Dow Chemical. Bovendien kan Irak zo lid worden van de WTO. Kortom, een kleine stap voor het land, een grote stap voor economische uitbuiting, sorry eh ontwikkeling...
Positief nieuws dus.


Octopussy (114)

woensdag 20 oktober 2004
De internationale onderneming Elite Models is naar eigen zeggen al dertig jaar bezig met het ontdekken van tijdloze schoonheid en het lanceren van supercarrières. Het gaat dan om jongedames die met hun hele hebben en houden of een deel daarvan op de cover van een of ander blaadje komen te staan, op de teevee een nieuw stukkie zeep mogen aanprijzen of met vaak merkwaardig gerangschikte vodden iemands visie op mode mogen uitdragen onder het speurend oog van een zootje nouveau riche. Er zijn meisjes die dat leuk vinden en hun moeders ook. Wat is wijsheid?

Maar er zijn in het recenteverleden over het grootste modellenbureau ook een paar dingetjes in de pers geweest die minder glorieus waren. Zo was er de merkwaardige uitglijer van het Nederlandse supermodel Karen Mulder, die vertelde dat ze besprongen was door prins Albert van Monaco en na haar revelaties in een drugskliniek terechtkwam. En in Michael Gross’ boek “Model, the ugly business of beautiful women” staan ook dingen die menig moeder in de armen van een psychiater zouden jagen. Verder is het Amerikaanse filiaal van Elite begin dit jaar in staat van faillissement verzeild geraakt naar aanleiding van een proces over geheime prijsafspraken. Kortom, het is geen koe zonder vlekjes.

Toen wij dan ook van een lezer vernamen dat de als omstreden en in jongens-ondermekaar- kringen als “vrouwenhandelaar” * te boek staande zakenpief Haddi Haddu Levi contacten zou onderhouden met de top van de Nederlandse branch van Elite Models sprongen wij in de touwen. En wij stuurden een beheerst mailtje aan het adres van directeur Jeroen van de Mast. Het luidde alsvolgt:

Ons is ter ore gekomen dat er tussen hetzij de organisatie Elite Models hetzij u persoonlijk en de heer Haddu Levi zakelijke contacten zouden bestaan. Er leeft bij ons een intense belangstelling voor het doen en laten van deze vindingrijke zakenman. Daarom zouden wij graag ten behoeve van een artikel over deze kwestie op onze website van u willen weten of bovengenoemde mare juist is of van elke waarheid gespeend”.

Een directeur van een bedrijf dat zo nauw samenwerkt met De Telegraaf zal zonder twijfel een vertegenwoordiger van de pers niet bonkend aan de deur laten staan. Zelfs niet als het om een Kleintje gaat. Dachten wij. Stay tuned.

* zie aflevering 43 tot en met 49 van Octopussy.


Leugens in België (14)

dinsdag 19 oktober 2004
Toegegeven: in de zogenaamde Dutroux-files is zoveel smeerlapperij opgeslagen dat het al heel veel tijd vergt om er een beetje wegwijs in te raken. Laat staan om allerlei uiterst boeiende details met elkaar te verbinden. Neem nou de geschiedenis van de club “Le Stanley” in de Brusselse Rue de l’Eveque nr. 15. Een uitspanning waar je naar hartelust lekker uit je blote bol kon gaan. Als je tenminste de formidabele verklaring van Jacqueline Smolders mag geloven, de vroegere juffrouw van de vestiaire van de club, die in vroeger dagen zowel in Belgisch Congo als in Tunesië had gewoond.
Als inleidingtot een meer dan gruwelijk verhaal een licht gecomprimeerd citaat uit die verklaring van 18 maart 1997:

... Le Stanley was gelegen op de eerste en tweede verdieping van het pand. De club werd uitgebaat door Marcel Hofmans en een zekere Norbert. Ik weet dat ze beiden in deze periode werkzaam waren bij IBM te Brussel. Ik was zelf net terug in België na een vijfjarig contract te hebben volbracht als lerares in Tunesië. Ik zocht uiteraard werk. Ik vond er wel bij de Verzekeringen Zürich te Brussel en ik verdiende 9000 francs netto per maand. Op een dag zag ik een oproep staan in een kroniek van een soort streekkrant. Deze was gericht aan alle kolonialen die terug uit Belgisch Congo in België waren. Er werd gevraagd om de opening van een club “Le Stanley” bij te wonen. Marcel Hofmans was een vriend en ik wist dat ik eventueel via hem aan een beter betaalde job zou kunnen geraken. Het feest begon om 20.00 uur en we kregen gratis champagne tot 23.00 uur. Na dit uur moesten we de champagne zelf betalen en dit à rato van 3000 francs per fles. Ik heb er zelf geen betaald, want met 9000 francs per maand kon ik mij dat niet veroorloven. Maar er waren genoeg mensen met geld die mij gerust lieten meedrinken. Marcel Hofmans zocht vooral naar de mensen met geld en die vooraanstaande functies hadden. Magistratuur, hogere gegradeerden van politie en leger, dokters, adelen enzovoort.

Rond middernacht werd pas duidelijk hoe de bedoelingen waren in de club. Mevrouw Pypers of Piepers of Pipers die ik kende begon op de bar een striptease te doen. Toen ze gans naakt was kwam er een tweede vrouw van achter de bar tevoorschijn die met haar sexuele handelingen begon uit te voeren voor iedereen. Er kwamen al snel nog twee mannen zich in het spektakel mengen en ze bedreven seks met elkaar voor alle genodigden. Ik maak u er attent op dat mevouw Pypers de naam van haar echtgenoot droeg. Deze man was een topfiguur bij IBM te Brussel. De vrouw die eveneens naakt van achter de bar kwam noemde zich Emilienne. Mevrouw Pypers was sindsdien een actieve deelneemster aan de vele orgieën die georganiseerd werden vanuit de club. Ze kreeg later een voorname job bij de EEG waar ze thans nog altijd werkt
”.

Nou werken er bij het Europees optrekje in Brussel wel meer dames met een bewogen achtergrond, maar daar hebben we het nu niet over. In de volgende afleveringen volgen wij aan de hand van de ontboezemingen van Jacqueline Smolders de interessante carrière van de uitbater van Le Stanley, Marcel Smolders. Stay tuned.


Geheim (2)

dinsdag 19 oktober 2004
Gisteravond hobbelde genoeglijk deel 2 van de BVD-film over het scherm*. Een heel stel vroegere gleufhoeden babbelden er lustig op los over hun successen. Zoals het oprichten en runnen van hun eigen op China gerichte Marxistisch Leninistische Partij Nederland. Inclusief een clubblad dat ze elke maand met orthodoxe rimram moesten volschrijven. Dat deden ze met zoveel overtuigingskracht dat het hele spulletje vanuit China en Albanië werd gesponsord en hun jeugdige partijleiding in Bejing kon aanschuiven voor het velolbelen van een loempia in gezelschap van de Chinese nomenclatula. Veel informatie werd daar niet uit gepeurd. Hooguit hoe minister van Buitenlandse ZakenTsjoe-en-lai zijn stokjes vasthield, dat ie goed was voor zijn konijnen en wat ie van Delfts blauw vond. Allemaal voer voor de analisten van de Company in Langley. In Leidschendam hadden ze er geen moer aan.

Maar het belangrijkste deel van de uitzending was gewijd aan de actie “Stop de Neutronenbom”. Een kind van de toenmalige CPN-leider Joop Wolff. En gek hè, zijn naam kwam maar één keer voorbij. In verband met een reisje naar de DDR. Een reisje? Joop zat in die tijd herhaaldelijk in de DDR. Dat zou te maken hebben gehad met de financiering van de actie. Maar zelfs binnen de CPN wist eigenlijk niemand wat Joop daar precies bekokstoofde.

En met wie. Merkwaardig dat de pratende hoofden van de BVD daar gisteravond met geen woord over repten. Nou ja, merkwaardig. Toch ook weer niet. Want dan hadden ze ook moeten vertellen dat ze Joop volledig in hun knip hadden. Lock, stock and barrel. Vanwege Joop’s pedofiele strapatsen**. Chantage? Natuurlijk. Maar wat moet je anders als je vanuit Langley wordt gedirigeerd?

* Zie voor commentaar op deel 1 “Geheim (1)” van 12 oktober jl.
** Zie het artikel Wolff in de klem op de site van de Morgenster.


Operatie Greenbase: strategie van de spanning (2)

maandag 18 oktober 2004
Op 19 mei 2002 werd de zwaargewonde Michael Meiring uit zijn ziekenhuisbed in Davao City in de Philippijnen gelicht door medewerkers van de FBI en op transport naar de VS gezet. Michael (67) was gewond geraakt bij een ontploffing in zijn hotelkamer, veroorzaakt door explosieven die hij bij zich had. Zelf had hij verklaard dat een man een handgranaat in zijn kamer gegooid had. Het feit dat Michael zo plots verdween - met hulp van de FBI - deed allerlei alarmbellen rinkelen en al snel gingen er geruchten dat hij voor de CIA werkte. Zelf had hij altijd gezegd datCIA voor hem betekende “Christ in Action”.
Een jaar later (juli 2003) brak er in Manilla een muiterij uit onder een aantal officieren van het leger. Zij beschuldigden de militaire top en de regering ervan onder één hoedje te spelen met de VS (operatie Greenbase) om een grotere Amerikaanse aanwezigheid (legerbases en troepen) in de Filippijnen mogelijk te maken en de weg vrij te maken voor Amerikaanse investeringen in de olie- en gaswinning. Terugkeer van Amerikaanse troepen ligt zeer gevoelig op de eilanden, maar in het kader van The War on Terror was de militaire steun van de VS in een paar jaar gestegen van 2 naar 80 miljoen dollar per jaar en bovendien waren er al Amerikaanse Special Forces actief in de strijd tegen de Abu Sayyaf groep op Mindanao.
In het kader van Operatie Greenbase, een lokale variant van de Italiaanse strategie van de spanning, werden op Mindanao bomaanslagen gepleegd en bommeldingen gegeven. Zo zou de aanslag op het vliegveld in Davao (met 38 doden) op het conto van deze operatie komen, verder werden er wapens door het leger verkocht aan de rebellen; werd de ontsnapping van Al-Ghozi (een bommenspecialist van Jama al Islamija) uit de gevangenis ‘geregeld’, en zou een nieuwe serie aanslagen gepleegd gaan worden. De soldaten stonden niet alleen met hun beschuldigingen, enkele dagen voor de muiterij werd door religieuze groepen, advocaten en hulporganisaties een onderzoeksgroep ingesteld om de bomaanslagen te onderzoeken. De regering zegde toe een en ander te onderzoeken en de soldaten gingen terug naar de kazernes.


Bin Laden

maandag 18 oktober 2004
Medewerkers van het Pentagon denken te weten waarom het hen niet gelukt is om Bin Laden te vinden. Dat komt doordat hij een schuilplaats heeft gevonden waar:

* je, als je geld hebt, makkelijk kan binnenkomen
* niemand je kan herkennen of herinneren
* niemand zich zal realiseren dat je plotseling verdwenen bent
* niemand zal bijhouden wanneer je komt of gaat
* je geen enkele verplichting of verantwoordelijkheid hebt

Die Pentagon medewerkers vragen zich nog steeds af hoe Bin Laden het te weten kwam dat dit allemaal kan bij de Alabama Air National Guard.

(Uit het boek Deserter: George Bush’s Waron Military Families, Veterans, and his past geschreven door Ian Williams en uitgekomen bij uitgeverij Nation Books)


Octopussy (113)

maandag 18 oktober 2004
Sprak Fedunco-voorzitter Jaap de Bode bij een vorige gelegenheid nog over een surpriseparty op 28 oktober aanstaande*, van een aandachtige lezer vernamen we dat die happening een paar dagen eerder plaatsvindt. Op 25 oktober in het Nieuwegeins Business Center. Daar gaat Jaap ten aanschouwe van zijn trouwe ledenschaar een wit konijn uit zijn Costaricaanse hoed toveren. Met naar het zich laat aanzien als assistent Manuel Suurs, de directeur van het adviesbureau Elsuvest aan de Bordeslaan 43 in Den Bosch**.

Niemand zal van het bordes af rollen bij de vaststelling dat Suurs Holding BV eveneens op dat adres is gevestigd.Minder voor de hand ligt wellicht het feit dat je daar ook terecht kan voor het boeken van een leuke vakantie op het Griekse eiland Levkas in een paar wat Spartaans aandoende villa’s in het gehucht Spiti Anemos. Eigendom van een soort lokale coöperatie als je de tekst op de website www.levkas.nl tenminste voetstoots geloven mag. Oh, en als je wat overtollige eurocenten tot je beschikking hebt kan je met hulp van Manuel en zijn staf op Levkas ook een lapje grond kopen. Mocht daar nog geen pandje op staan dan is Manuel graag bereid om zijn expertise in de strijd te kieperen bij de realisering van je vermetele droom om daar zelf een huis te bouwen. Het is net Rivella: je moet het durven.

Een echte international die Manuel: een Bude in Den Bosch, een postbus in Vught, een woonplaats in België, een sinaasappelentoestand in Costa Rica en een onroerendbedoening op Levkas. Kleurrijk baasje. Stay tuned.


* zie aflevering 112 van Octopussy dd. 12 oktober jl.
** zie voor een alleraardigste portrettering van Suurs aflevering 103 dd. 16 september jl.


Kuifje op Cuba

zondag 17 oktober 2004
Als Kamerlid kan je niet alles weten. Neem nou de mensenrechten op Cuba. Gaat het belazerd mee. Dissidenten worden de petoet ingeslingerd nog voor ze hun kolf boven het maïsveld verheffen. Weten we uit een Matterhorn aan artikelen en docu’s. Zelfs als je de propaganda eruit zeeft blijft er nog genoeg shit over om Baardmans een dikke onvoldoende te geven en voor straf hem te verbieden sigaren te roken op het schoolplein. Maar Boris Dittrich wist dat blijkbaar niet. Die gaat met een collega onbenul uit de crew van John Silver Balkenbende en een Spaanse parlementaire intermediair op een toeristenvisumnaar Havanna. Om achter een baal suikerriet eens even lekker te bij lullen met een paar goed verborgen dissidenten. Over een referendum voor een gekozen burgemeester of zo. En dan misschien daarna samen nog wat uit te waaien op Varadero Beach. Op Cuba hadden ze het Europese trio al in de kieren voordat ze dat visum aanvroegen. Want die Gestapo daar is niet op zijn achterkepie gevallen. Grijpt Boris cs. na aankomst bij de kladden of iets anders dat voorhanden was, neemt ze hun paspoorten af, gaat ze staan te filmen voor een remake van “For whom the bell tolls" en stuurt ze na wat heen en weer bellen retour. Staat die Boris op Schiphol toch een partij verbijsterd te wezen. Gaat meteen Brussel verzoeken om de handelsbetrekkingen met Cuba op een laag pitje te houden. Lekker puh. En Ben Bot gaat de Cubaanse ambassadeur nog even een schrobbering geven. Wat denkt die Baardmans wel!!

Je zou denken dat de ladderkous daarmee af was. No way. Volgende week vertrekt Boris wéér naar Cuba. Naar Guantanamo. Daar schijnen een heleboel mensen in de petoet te zitten zonder dat ze iets uitgevreten hebben. Oké, het zijn Islamieten, dus eigenlijk hebben ze er een beetje om gevraagd. Maar ze hobbelen daar al een paar jaar geblinddoekt rond en hebben nog steeds geen advocaat. En da’s een schending van de mensenrechten. Boris wil graag eens met die jongens babbelen. Maar dat wil ie de autoriteiten daar natuurlijk niet aan hun gok hangen. Dus gaat ie daarheen op een toeristenvisum. En owee als ie ook daar bij de kladden of anderszins wordt gepakt, zijn paspoort wordt afgenomen, gefilmd wordt voor een remake van “The man who knew too little” en weer onverrichterzake naar huis wordt gestuurd. Dan gaat ie subiet weer verbijsterd staan te wezen op Schiphol en Brussel vragen de handelsbetrekkingen met de Verenigde Staten op een laag pitje te zetten. Lekker puh. En Ben Bot gaat de Amerikaanse ambassadeur nog even een schrobbering geven. Wat denkt die George W. Wacko wel?

We zijn gezegend met dit soort Kuifjes.


Verenigde Staten van Europa

zaterdag 16 oktober 2004
Minister Brinkhorst, van EZ en D'66, hield een onthullende speech over de maatregelen die hij noodzakelijk acht om de Lissabondoelstellingen te verwezenlijken. De laatste tijd is er in Nederland veel te doen over de aantasting van ons sociale zekerheidsstelsel. In regeringsvoorstellen staat niet alleen het huidige pensioenstelsel op de tocht en wordt de zorg verder uitgekleed. Ook zal er veel wijzigen op het gebied van arbeidsrecht en secundaire arbeidsvoorwaarden. Zo staan een langere werkweek, lonen onder het minimum, inperking van instemmingsrecht van ondernemingsraden, versoepeling van ontslagbescherming, en afschaffing van CAO's per bedrijfstak op de Haagse agenda. Vorige week schetste ministerBrinkhorst van Economische Zaken het kader waarin dit alles past: een nieuw Europees sociaal stelsel dat gemodelleerd is naar Amerikaanse systeem.
Brinkhorst sprak op 7 oktober jongtsleden in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Europese Concurrentie Raad op een bijeenkomst van de 'hervormingsgezinde' Lissabon Council-denktank in Brussel waar hij zijn gehoor voorhield dat de EU zonder ingrijpende wijziging van het Europese sociale model geen kans maakt om in 2010 de meest concurrerende kenniseconomie ter wereld te zijn.
Hij beschreef hoe de EU sinds het begin van de negentiger jaren achterloopt op de VS wat betreft productiviteit en economische groei. Het Bruto Nationaal Product per hoofd van de bevolking van bijna alle Europese lidstaten is veel lager dan dat in de VS. In zijn visie moet dat veranderen: "We moeten een versnelling hoger en onze agenda aanpassen gericht op hogere economische groei, meer werkgelegenheid en meer concurrentiekracht", aldus de minister. De ingrijpende maatregelen die daaruit voortvloeien betreffen ondermeer een verdere flexibilisering van de arbeidsmarkt. Het sociaal zekerheidsstelsel dat Brinkhorst daarbij voor ogen heeft, is gemodelleerd naar het systeem dat de VS hanteert: 'Hire and Fire'. Ter geruststelling voegde hij toe, dat het een model zal zijn dat "de Europese keuzes weerspiegelt". Het niveau van het Europese sociale zekerheidsstelsel zal nog steeds hoog zijn, "maar niet zo hoog als nu". Die Europese modus zal begin volgende maand aan de orde komen op een bijeenkomst van de Concurrentie Raad van de EU-lidstaten. Een commissie onder leiding van Wim Kok doet dan aanbevelingen over het weer vlot trekken van de groeiagenda van de Unie. Naar verluidt is een belangrijke aanbeveling dat de lidstaten de vrijblijvendheid laten varen en een nationaal actieplan vaststellen met concrete maatregelen en sluitdata. Daarop zullen de staten dan kunnen worden 'afgerekend'. Gezien de instelling van het kabinet Balkenende en de opstelling van het gros van de Nederlandse politieke partijen valt te verwachten dat de waarborgen ten aanzien van minimumloon, ontslagrecht, ondernemingsraden en CAO's onderuit zullen gaan. En dat een dergelijk Nederlands actieplan op Europees vlak in goede handen is bij ex-vakbondsman Kok...
(dit berichtje hebben we overgenomen van globalinfo.nl)


eindelijk!

vrijdag 15 oktober 2004
Balkenende is ontslagen!


vuile lucht

vrijdag 15 oktober 2004
De Randstad, Vlaanderen en het Ruhrgebied zijn de meest met
stikstofdioxide vervuilde gebieden ter wereld. De door auto's, vliegtuigen en bedrijven uitgestoten stof, die smog veroorzaakt en de longfunctie van mensen aantast, levert een "serieus
probleem" op voor de bevolking, zegt het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). De in 2002 gelanceerde Europese milieusatelliet Sciamachy straalde anderhalf jaar lang beelden door van de vervuiling door stikstofdioxide op onze planeet. Wetenschappers van de universiteit in het Duitse Heidelberg stelden daarvan een kaart samen. Ook de Povlakte in Italië en Noordoost-China kampen met ernstige NO2-vervuiling. Schrik en kijk naar dezekaart.


Moeilijk

vrijdag 15 oktober 2004
Volgens Rend Rahim, de Irakese ex-ambassadrice in de VS is het uiterst twijfelachtig of de verkiezingen in haar land wel kunnen doorgaan. Die zijn gepland voor januari maar mevrouw Rahim voorziet grote obstakels. Nog afgezien van de veiligheidssituatie, want die is nog zo hopeloos dat de Nederlandse jongens en meisjes zeker nog tot 2010 in Camp Smitty en wijde omgeving zullen moeten rondbanjeren. Nee, zij ziet als grootste probleem het gebrek aan technische faciliteiten. Rend zegt het niet zo expliciet, maar ze bedoelt natuurlijk dat er nog te weinig verwijderbare inkt is aangevoerd en dat de raampjes waarop laterde stemmen moeten worden geteld ook nog niet in voldoende mate aanwezig zijn. En onze Rend wil rond de verkiezing van Allawi natuurlijk niet dezelfde ellende als in Afghanistan. Anders komt meteen weer het woord verkiezingsfraude om de hoek kijken. En dat wil ze natuurlijk niet. Moeilijk hoor om zo’n democratie in te voeren. Sterkte Rend.


Octopussy (112)

vrijdag 15 oktober 2004
Wij hebben bij een eerdere gelegenheid al eens de vereniging Fecundo uit het souffleurshokje getrokken*. De reddingsboei die Jaap de Bode naar een groep NWC-investeerders heeft toegeworpen die dreigen te verzuipen in de Golf van Nep en Fraude voor de kust van Costa Rica. Of die boei van voldoende kwaliteit is om de slachtoffers boven water te houden moet duidelijk worden op 28 oktober aanstaande. Althans, dat menen we te kunnen concluderen uit een knorrige mail van Fecundo-voorzitter Jaap aan een ongeruste drenkeling. Die mail luidde alsvolgt:

Uw diverse verzoeken aan de heer R.van D.** inzake NWC zullen inderdaad onbeantwoord blijven.In plaats van te roeren in het verleden, waarmee ik u trouwens veel succes wens, kunt u uw energie beter richten op de toekomst. Het gebruiken van berichten van een site die bemand wordt door personen die voor hun woord en daad niet naar buiten wensen te treden lijkt me nu niet de oplossing om te komen tot het terug krijgen van uw betaalde geld aan Vicus/Wiedus. Gezien het feit dat u op diverse fronten dit kenbaar maakt en u hiermee blijk geeft geen vertrouwen te hebben in uw voorzitter, stelt bij mij de vraag, bent u slechts lid geworden om te pesten en te jokken ... of is het tijdverdrijf, want dan verzoek ik u toe te treden tot het bestuur van Fecundo.

Ik adviseer u dan ook om uw lidmaatschap te doen beëindigen.

Op 28 oktober zullen wij onze leden doen verbazen over wat bereikt ... en dat hebben we zeker niet aan u te danken!

Ik mag aannemen dat u mijn motivatie kunt begrijpen alwaar ik verwacht dat u er geen begrip voor zult kunnen opbrengen...

Veel succes met uw modder gegooi...
“.

Een voorzitter die zulke pennenvruchten het licht laat zien moet toch van voldoende niveau zijn om een flink aantal meloenen binnenboord te houden. Of niet soms? Nog een kleine twee weekjes. Dan weten we het. Stay tuned.

* Zie Octopussy aflevering 102 en 103.
** Zowel de geadresseerde van de mail als de persoon die De Bode in zijn mail noemt hebben wij om privacyredenen niet bij naam en toenaam opgevoerd.


Van Estoril naar Zandvoort (43)

donderdag 14 oktober 2004
Op 10 september jl. maakten wij melding van een open brief in het Eindhovense magazine Soeps. Afkomstig van ene Alex. Die verdiende ooit als “werkstudent” een zakcentje bij in het Anne Frankplantsoen in Eindhoven. Daarbij had hij meermaals kunnen constateren dat secretaris-generaal Joris Demmink net als de veroordeelde Fons Spooren daar een regelmatige bezoeker was en niet om de lokale eenden te aanschouwen. Dit in tegenstelling tot wat Demmink altijd had beweerd. Volgens Alex kwam de secretaris-generaal niet op de fiets maar met een BMW van het Ministerie van Justitie. Ten bewijze van zijn stelling schreef Alex nogdat hij had kennisgemaakt met de chauffeur van de hoge Haagse functionaris. Dat was een meneer Mosterd.
Inmiddels hebben wij uit Haagse bronnen vernomen dat die meneer Mosterd inderdaad jarenlang als chauffeur werkzaam is geweest op dat ministerie. Is geweest, want Mosterd is al enige tijd geleden vrij plotseling overleden. Overigens had hij naar verluidt groeiende morele problemen met zijn nauwelijks als dienstreis te registreren ritjes Eindhoven vice-versa.

Alex zou inmiddels niet meer in de Brabantse ville lumière vertoeven, maar verhuisd zijn naar Amsterdam. Het is een waakvlammetje onder de story rond Joris, maar hij brandt nog wel.


Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea (6)

donderdag 14 oktober 2004
Zo geleidelijk aan druppelen er weer berichten binnen over de couppoging in Equatoriaal Guinea. Reeds eerden hebben we aangegeven dat er sprake zou zijn van nauwe betrokkenheid van Spanje bij de couppoging van maart jongstleden. Door Guinea werd gemeld dat er een tweetal Spaans oorlogsschepen met 500 militairen aan boord voor de kust opdoken.
De coup zou zijn gefinancierd door een aantal gefortuneerde lieden, voornamelijk afkomstig uit kringen van de Britse Conservatieve Partij. De namen die opdoken zijn: Mark (Scratcher) Thatcher, Jeffrey Archer, Ely (Smelly) Calil, David Hart, Greg Wales. Deze "venture kapitalisten" zouden hun investeringen ruimschoots terugverdienen, de nieuweregering zou hen belonen met olie exploitatierechten (olieconcessies). Als marketingleuze werd het "herstellen van de mensenrechten" gehanteerd. Voor het vuile werk werden (uiteraard) huurlingen ingehuurd. Dit gebeurde door een oude kennis, Simon Mann (een van de oprichters van ‘Executive Outcomes’ en samen met Tim Spicer daarna 'Sandline International'). Het bleek een onderneming met een te groot risico, de huurlingen werden aangehouden en de zaak kwam in de openbaarheid. Het vliegtuig (een aangepaste Boeing 727-100 cargo met registratienummer N4610) dat gebruikt werd om de huurlingen te transporteren was vertrokken van de Pope Air Force Base in de VS, basis van het 427th Special Operations Squadron, een joint venture van de Amerikaanse luchtmacht en de CIA, gespecialiseerd in het invliegen van commando-eenheden in vijandelijk gebied en in ‘counter-insurgency’ operaties. De vraag is nu of er vliegtuigen van dit squadron boven Guinea vlogen op de geplande datum. Dat zou betekenen dat er Amerikaanse politieke steun voor de inval was verkregen. Reeds eerder was bekend dat over een mogelijke coup overleg had plaatsgevonden in Londen en in Washington.
Het Zuid Afrikaanse onderzoek naar de betrokkenheid van Mark Thatcher heeft uitgewezen dat hij in de dagen voor de coup tenminste 5 telefoongesprekken voerde met Greg Wales. In dezelfde periode klom Jeffrey Archer op zijn beurt in de telefoon om te praten met Ely Calil. Archer ontkent overigens nog steeds elke vorm van betrokkenheid. Hij heeft nooit schuld bekend, ook niet voor de zaak waarvoor hij veroordeeld was.


Kleintje reclame-campagne

woensdag 13 oktober 2004
Toen de penoze nog schavurken waren en hun voeten veegden alvorens ze je pand leeghaalden, koddebeiers tezamen met stropers en smokkelaars een pintje dronken en bij elke bezetting van een ministerie door ons reikhalzend werd uitgekeken naar weer een nieuw ibm-bolkop-lettertje - toen verscheen Kleintje Muurkrant nummer één. Ondertussen naderen we 't vierhonderdste nummer en hebben we ons - in deze dagen van up- en downloaden en dagelijks stijgende bezoekersaantallen op onze website - laten verleiden door een commercieel reclamebureau om een abonnementenwervingscampagne op internet te organiseren. Aangezien het aantal nieuwe abonnees een beetje tegenvalt willen we de bezoekersaantallen daarlaten klimmen door jullie te verwijzen naar deze Kleintje-advertentie-website. Neem een abonnement op Kleintje Muurkrant en kies een gratis boek! Nu of nooit. Maar niet allemaal langskomen anders zijn we zo door onze boeken heen en trouwens - al te veel nieuwe abonnees zorgen voor nog langere raap- en vouwavonden...


Big Brother prijs

woensdag 13 oktober 2004
Minister Remkes, EU Commissaris Bolkestein en ex-korpschef Vogelzang zijn genomineerd voor de "Big Brother Awards" 2004 in de categorie personen. Met de award worden personen, bedrijven en overheden te kijk gezet die zich het afgelopen jaar te buiten zijn gegaan aan het controleren van burgers en afbreken van hun privacy. Uit de in totaal 12 nominaties (verdeeld over vier categorieën) komt een duidelijke trend naar voren. De overheid legt zich meer en meer toe op het verzamelen en verwerken van grote hoeveelheden 'zachte' informatie over onverdachte burgers.
"Geschrokken van de kabinetsplannen om meer af te luisteren, uw vingerafdrukken in het paspoortte zetten en uw passagiersgegevens te delen met de VS? Doe eens wat terug", aldus de oproep die Bits of Freedom eerder deze maand verstuurde. De deskundige jury heeft haar keuze voornamelijk gebaseerd op de vele inzendingen van het publiek die daarop volgden.
Remkes is genomineerd voor zijn voorstellen om de inlichtingendiensten meer bevoegdheden te geven op het gebied van afluisteren en data-mining, Bolkestein voor het sluiten van een overeenkomst met de VS waarin de EU zijn privacy-wetgeving opschort om zo de overdracht van passagiersgegevens aan de VS mogelijk te maken en Vogelzang voor zijn voorstel om foto's van veelplegers op internet en in buurtkrantjes te publiceren. In de categorie bedrijven en instellingen zijn genomineerd: Interpay (voor het verkopen van adresgegevens van rekeninghouders ten behoeve van direct-marketing door goede doelen), het cameratoezicht op Amsterdam centraal station (voor het inzoomen op borsten en kapsels van voorbijgangers, zoals blijkt uit een recent proefschrift over cameratoezicht) en Digidoor (een project van basisscholen in Almere om de dossiers van leerlingen online toegankelijk te maken voor scholen in de regio zonder veel na te denken over beveiliging en privacy).
In de categorie overheden zijn genomineerd: de politie Amsterdam (voor het nogal creatief omgaan met de privacy; een kaartspel van veelplegers en het sturen van ansichtkaarten aan aan jongere -vermeende- veroordeelden), het CWI (voor het heimelijk meekijken bij het surfen door werkzoekenden en het online zetten van cv's met persoonlijke informatie van werkzoekenden) en het ministerie van Binnenlandse Zaken (voor de stroom aan voorstellen die het makkelijker moeten maken informatie van inlichtingendiensten te gebruiken in strafzaken en zachte informatie tussen overheidsinstellingen te delen).
In de categorie voorstellen zijn genomineerd: biometrie in het paspoort (digitale vingerafdrukken in ieder paspoort die verzameld en opgeslagen zullen worden door andere landen), de bewaarplicht verkeersgegevens (een plan om alle bel- en surfgedrag van iedereen één tot drie jaar lang te bewaren) en de identificatieplicht in de gezondheidszorg (iedereen moet een paspoort meenemen bij bezoek aan een ziekenhuis waardoor toegang tot de gezondheidszorg voor kwetsbare groepen zoals illegalen onmogelijk wordt).
De jury van de Big Brother Awards bestaat uit advocaat Christiaan Alberdingk Thijm, jurist Lodewijk Asscher, hoogleraar computerbeveiliging Bart Jacobs, jurist Bert-Jaap Koops, adviseur Fred Eisner en publiciste Karin Spaink. Op zondagavond 24 oktober worden de winnaars bekend gemaakt tijdens een uitreiking in Paradiso, Amsterdam, gepresenteerd door columnist Pieter Hilhorst. Met de Big Brother Awards wil Bits of Freedom duidelijk maken dat privacy geen abstract begrip is dat uitsluitend betrekking heeft op anderen. Door de dieptepunten van het afgelopen jaar op een rij te zetten wordt privacy herkenbaar en bespreekbaar. Bits of Freedom is een Nederlandse organisatie die opkomt voor privacy en digitale burgerrechten.
Meer informatie over de nominaties en de uitreiking op deze website.


Operatie Greenbase: strategie van de spanning (1)

woensdag 13 oktober 2004
Op 14 december 2001 checkte Michael Meiring weer eens in bij de hotelbalie van het Evergreen Hotel in Davao City op de Filippijnen. Meiring was de afgelopen 10 jaar een vaste gast van het budget hotel. Zijn vaste verblijfplaats was Calimino, Los Angeles in de VS en zijn inkomsten verdiende hij, volgens eigen zeggen, met het zoeken naar goud en andere schatten. Bij zijn bagage zaten 2 zware metalen kisten. Tussen eind december 2001 en april 2002 ontploften er bommen in verschillende steden op de Filippijnen. Deze werden geclaimd door verschillende groeperingen, zoals de Christian Lumad Nationalist Army. Op 21april 2002 was er een bomaanslag in General Santos City, daarbij werden 15 mensen gedood en 55 gewond. Op 16 mei was er een explosie in kamer 305 van het Evergreen Hotel. Hotelgast Micheal Terence Meiring werd zwaar gewond afgevoerd naar het ziekenhuis. Op 19 mei werd de zwaar gewonde Meiring door twee medewerkers van de FBI weggehaald uit het ziekenhuis en terug naar de VS gevlogen.
Enkele maanden later werd bekend dat onderzoek had uitgewezen dat de explosie gebeurde toen Meiring bezig was om een bomaanslag op het Evergreen Hotel voor te bereiden. Bij het onderzoek kwam een identiteitskaart aan het licht van het Moro National Liberation Front waarop een foto van Meiring, met naam en geboortedatum. Verder bleek dat Meiring in gesprekken had laten doorschemeren dat er meer bomaanslagen zouden volgen. Daar zou de Jama al Islamija achter zitten.


Jelle, Vincent en de haaien

woensdag 13 oktober 2004
Een lekker vet artikel in Het Parool van gisteren. Ging over de kunstverzameling van ene Jelle de Boer, die zich in 1970 berooid hemelwaarts begaf. Hij had decennia lang op matsmarkten, veilingen, braderieën en andere plekken waar mensen hun rommel uitstallen voor een prik een groeiende bult tekeningen en schilderijen verzameld die volgens hem best eens van Vincent van Gogh konden zijn. Onder het credo: nooit geschoten altijd een oor. In 1966 komt het tot een expositie in Amsterdam, gevolgd door eentje in het Zwitserse Luzern. Door een technisch foutje in de aankondiging wordt daar de hele boel geconfisqueerd. Erstond namelijk nergens dat de collectie uit stukken bestond die nog niet door experts als echt waren gekwalificeerd. Na een potje juridisch touwtrekken van 35 jaar keerde de inmiddels al flink gedecimeerde collectie De Boer in 2002 naar Nederland terug. Dankzij een groep investeerders die de rechten hadden gekocht van de weduwe De Boer.

Tot die groep weldoeners behoorde ondermeer de hier en daar als beroepszwendelaar aangemerkte Robert Jan Doorn*, die direct na aankomst een deel van de verzameling in onderpand nam om zijn investering veilig te stellen. Doorn verwarmt zijn knoken tegenwoordig op Curacao en daarmee is ook dat deel van De Boer’s erfgoed foetsie.

Eind vorige maand presenteerde de groep, die zich inmiddels het predikaat Stichting Jelle de Boer heeft aangemeten, de restanten van de collectie in New York. Volgens de voorzitter van de stichting ging het niet om het geldelijk gewin maar om vast te stellen of er onder de bullen van Jelle zich misschien toch nog wat waardevols bevindt. Daar zijn dure testjes voor nodig en dat hebben de boys van Jelle’s stichting even niet. Langs deze weg proberen ze dus nieuwe investeerders te vinden met wat lefkapitaal. Aldus in a nutshell de voorzitter van de club: de Belg Sander Hagesteijn. Sander Hagesteijn? Waar zijn we die naam eerder tegengekomen?

Nou, bijvoorbeeld bij een paar clashes voor de Raad van de Journalistiek. Aanleiding daartoe waren een artikel in het Algemen Dagblad (“BV List & Bedrog”) en in de Nieuwe Revu (“Cees en Ko, robijnen en verdwenen schilderijen”) begin 2000. Ze hadden betrekking op de malafide praktijken van Cees de Mooij en Ko van der Kolk, waarvoor ze de zogenaamde Gravenborgh Groep uit Capelle aan de IJssel als vehikel gebruikten. Compleet met stromannen, een sprookjesbos aan satelliet-BV’s en een liaison met het door Joego’s gedreven incassobureau Platiti (“betalen”). Directeur van het inmiddels failliet verklaarde Gravenborgh was in die tijd ene Sander Hagesteijn. Adres: Antoon van Dijkstraat 20 in Antwerpen. Wij verorberen ter plekke onze harde schijf als dat niet dezelfde Sander is. Of we zetten onze computer op de stoep.

* zie het artikel "Achterzijde van het beursschandaal / deel 3" op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 320.


harde schijf eruithalen

dinsdag 12 oktober 2004
Aangezien de Italiaanse justitie het blijkbaar, samen met de Zwitserse, nodig heeft gevonden zonder uitleg 24 indymedia-websites uit de lucht te laten halen *, leek het me gepast om ze dan ook maar mijn computer toe te doen komen. Ik kan er toch niks meer mee, aangezien er (bij wijze van spreken) door hun toedoen alleen nog maar ranzige of suffe of commerciële onzin op het net te vinden is. Zoals het hen - en hun wapenbroeders in de rest van de beschaafde landen - eerder al lukte met radio en tv (zie voor achtergrondinfo alle 120 indy-sites of href="http://www.indymedia.org" target="_blank">indymedia.org). Misschien hebben meer mensen zin om hun ouwe bak of monitor in te komen leveren en kunnen we er nog wat leuks van maken. Het inleveren gaat natuurlijk wel vergezeld van een korte verduidelijking en de vier helder eisen: server terug, alle indy's weer in de lucht, schadevergoeding, volledige openheid van zaken. Het kan allemaal lekker snel: even bijeenkomen voor het pand om 15.00, vervolgens aanbellen, eenieder die aanwezig is kan persoonlijk z'n apparaten overhandigen en er wat bij vertellen en klaar, go f* yourself verder maar. Het Italiaanse Consulaat bevindt zich op de Vijzelstraat 79 in Amsterdam. Er tegenover is een mooie stoep waar we elkaar kunnen vinden. Ze zijn dan open (openingstijden voor publiek op woensdagmiddag: 14-16.00 uur). Als ze desondanks niet opendoen stapelen we de boel tegen de deur.
Wel eerst je harde schijf eruit, hé...
Dit alles dus woensdagmiddag 13 oktober, 15.00 uur, tegenover
Vijzelstraat 79, Amsterdam. En als je geen ouwe bak of monitor meer in de weg hebt staan, zijn er vast mensen die dit lezen die er meer dan een hebben of kun je nog even het grofvuil langs.
Overigens hebben we eerder bij dat gebouw in de gang gestaan, ook al wegens repressie tegen globaliseringsactivisten, zie zie foto's.

* zie eerder berichtje "Indymedia-servers in beslag genomen door FBI" van 10 oktober jongstleden.


De voordelen van outsourcing en privatisering

dinsdag 12 oktober 2004
Voor de zoveelste keer is er gedonder in de VS over de kosten die door bedrijven in rekening gebracht worden voor “beveiligingswerk” in Irak. Dat is geen taak van het Amerikaanse leger maar van ingehuurde bedrijven. Outsourcen en privatiseren, dat alles onder de kreet dat het dan efficiënter en goedkoper gaat. Haha. Recentelijk verscheen een onderzoeksrapport waarin werd voorgerekend dat wat de “wederopbouw”van Irak betreft van elke bestede dollar er 72 cent naar bedrijven gaat (overhead, winst, smeergelden) en 28 cent wordt besteed aan concreet werk door die bedrijven. Kassa!
Nu is er gedonder rond het bedrijf “Custer Battles”, eigendom vaneen ex-kandidaat voor het Huis van Afgevaardigden, Republikeins uiteraard. Het bedrijf blijkt weliswaar weinig ervaring te hebben met de beveiligingsbranche, maar verwierf toch het contract om de luchthaven van Baghdad te beveiligen. Voor een miezerige 16 miljoen Amerikaanse dollars.
Ze hadden ook al andere klussen gedaan in het bevrijde Irak, zoals het omwisselen van oude dinars (met de kop van Saddam) voor nieuwe (zonder). Van beveiligen hadden ze niet zoveel verstand, maar van creatief boekhouden wel. Via valse facturen, “fake”zusterbedrijven op de Kaaiman eilanden en in Libanon, en nog veel meer van dat moois, werden de “bedrijfskosten” opgeschroefd. Door toeval (per ongeluk werd een spreadsheet van het bedrijf achtergelaten op een vergadertafel) werd ontdekt dat de hele operatie van het omwisselen van de Iraakse dinars het bedrijf zelf een bedrag van 3.738,592 dollar had gekost, maar de rekening voor de gemeenschap was ietsje hoger, anmelijk 9.801.550. Het verschil is kassa.
In een ander geval werd door Custer Battles een landingsplaats voor helicopters aangelegd, kosten voor het bedrijf 95.000 dollar maar voor de belastingbetaler 157.000 dollar. Voor oudedagsvoorzieningen, gezondheidszorg, sociale woningbouw is er geen geld, maar voor het outsourcen en privatiseren wel. Goh het lijkt Nederland wel.


Waf

dinsdag 12 oktober 2004
Als je wat voorstelt in het wereldje van handelaren in uppers en downers kom je vroeg of laat voor het probleem te staan waar je met je poen heenmoet. Je kan je meisje niet eeuwig met luxe lorren verrassen of tachtig keer per jaar all inclusive je lijf en leden laten bakken in een resort op een of ander harakiri-eiland. Uiteindelijk kom je toch via allerlei listige constructies bij een bank terecht. Liefst een grote. En -we hebben het hier al vaak gezegd- die zorgen voor een hartelijke ontvangst en zetten je in de bloemen. Als je het tenminste eenbeetje kien speelt en je genoeg euri tot je beschikking hebt. No sweat.
Neem bijvoorbeeld de Amsterdamse Bulldog. Die begon in 1975 met de verkoop van softdrugs in een coffeeshop op de Oudezijds Voorburgwal nummer 90. In de jaren daarna breidde het concern zich gestaag uit met twee andere vestigingen op de Oudezijds en verder op het Leidseplein, de Singel en de Spuistraat. Annex werd nog een low budget hotel voor jongeren geopend en de lokale ijshockeyclub behaalt hallicunerende successen dankzij Bulldog-sponsoring. Niks mis mee.
Uiteraard heb je om ‘savonds een beetje knap in slaap te zeilen bij dit soort grote zaken krediet nodig bij je bank. In casu de ABN/AMRO. Volgens betrouwbare bronnen heeft De Bank wel heel veel vertrouwen in de bedrijfsvoering en de potentie van de Bulldog. Vergeleken met ondernemingen van gelijke grootte in branches buiten de roesmiddelensector heeft de Bulldogkennel namelijk een vier keer zo groot krediet. Dat is geen gedogen meer. Dat is gewoon pamperen. Maar geld stinkt niet. Zelfs niet naar een wietje.


Solliciteren nieuwe stijl

dinsdag 12 oktober 2004
Aardig die vooruitgang in het genetisch onderzoek, ook al omdat men hiermee kan vaststellen of betrokkene wel voor de desbetreffende werkzaamheden geschikt is. Aldus een wetsvoorstel bij onze oosterburen ("Gesetzentwurf zur Gendiagnostik"). Officieel gaat het om zoiets als het testen op kleurenblindheid bij sollicitanten voor buschauffeur of iets dergelijks. Maar voordat je het weet wil de hypotheekverstrekker zo’n test. Of je ziektekostenverzekeraar. Ondertussen zijn er in Duitsland al gevallen bekend waarin betrokkenen een baan geweigerd werd omdat ze zich niet aan een dergelijke test willen onderwerpen. Zoals een lerares die zich niet wilde laten testen op een erfelijke ziekte. Zijwon haar beroep, maar ja, als het dadelijk per wet geregeld wordt, dan ligt het ietsje anders.


Geheim

dinsdag 12 oktober 2004
Interessant hoor, gisteravond op teevee. En dan bedoelen we natuurlijk niet dat zinloze gedreutel over de grootste Nederlander. Nee, we hebben het over het eerste deel van een film over de BVD. De voorganger van die club die overal bommen ziet maar er nooit een kan vinden. Je vraagt je af wanneer ze in Leidschendam eindelijk weer eens gaan neuzen in het Gladio-handboek en zelf voor een paar Islamitische onverlaten zorgen die hier en daar een lontje aansteken. Of gewoon te rade gaan bij de dirty tricks-desk op de Amerikaanse ambassade. Net als in de good old days toen zesamen met een hele legbatterij van de CIA de commies te lijf gingen. Met afluisterpraktijken, infiltraties, het verspreiden van lulverhalen, het bezoeken van werkgevers, etcetera etcetera. Maar geen chantage, meneer, dat deden we niet. Wij willen er een lieve duit onder verwedden dat er sprankelende filmpjes en foto’s zijn van een pandje aan de Amsterdamse Spuistraat waar heren zich konden manifesteren als kindervriend*. En die beelden werden niet gemaakt voor het opsexen van een personeelsfeestje.

Buitengewoon boeiend was het verhaal hoe de BVD een splijtzwam binnen de CPN creeërde, de Socialistische Werkers Partij. In wezen de basis voor de latere PSP. Het brengt je haast onwillekeurig naar gebeurtenissen van recente datum toen plotseling een kale dandy aan het politieke firmament verscheen en een populistische partij van de grond trok. Financieel gesteund door langs avontuurlijke weg in goede doen geraakte ondernemers**. De dandy, ook al een kindervriend, kreeg een formidabele aanhang en voorspelde premier te worden. Bovendien was hij mordicus tegen de aanschaf van de Amerikaanse Joint Strike Fighter. Normaliter ruim voldoende voor een beetje geheimedienst om minimaal eens een stevig potje te infiltreren. En als het heel vervelend werd tweedracht te zaaien binnen de nieuwe partij opdat ie uit mekaar zou donderen. Om de actie van een “lone nut” nog maar buiten beschouwing te laten. Dat het zo snel zou gaan had misschien niemand verwacht, maar de opkomst en neergang van de LPF vertoont verdacht veel trekken van die van de CPN. Over vijftig jaar horen we hoe het zat.

* zie Wolff in de klem op de site van de Morgenster.
** zie de serie Schimmen achter Pim op de Followup-site.


Marionet Bush

maandag 11 oktober 2004
De afgelopen week werd er op diverse Amerikaanse weblogs al druk gespeculeerd dat president George Bush bij zijn debatten met John Kerry, maar ook bij andere gelegenheden, gebruik maakt van een ontvangertje, dat hem informatie influistert die hij in het debat kan gebruiken. Cannonfire-blog wees op een geheimzinnige bobbel op Bush' rug, die de ontvanger zou kunnen
herbergen, en op iets in zijn linkeroor dat op een miniatuurluidsprekertje leek. Verder viel op dat de president
regelmatig voordat hij sprak even stilviel en in de verte staarde,
alsof hij ergens naar luisterde, en dat zijn toon erg wisselde.
Bovendien zou het merkwaardige uitlatingenverklaren - zo viel Bush bij het debat in Miami naar Kerry uit met de woorden "now let me finish!" op een moment dat hij helemaal niet geinterrumpeerd werd.
Al in juni van dit jaar, bij de D-Day herdenking in Frankrijk, was het
sommige televisiekijkers opgevallen dat de microfoon van Bush ook een andere stem leek op te pikken, die zijn tekst uitsprak al voordat de president hem zelf uitsprak, zie dit filmpje". Dit werd door medewerkers van de republikeinen afgedaan als een 'pre-echo', een technisch verschijnsel dat soms optreedt bij satelietverbindingen. Uit beelden van dat optreden bij de D-Day herdenkingen, die nu zijn
verschenen op het weblog van de engelsman Max Christian blijkt echter zonneklaar dat de president zijn teksten woordelijk krijgt ingefluisterd door een geheimzinnige stem. Waar deze stem de woorden "I look forward to working with president Chirac" zonder hapering dicteert, brengt president Bush ze even later hakkelend naar buiten, zodat duidelijk is dat hier geen sprake kan zijn van een pre-echo.
Men gaat er van uit, dat de geheimzinnige spreker Bush' adviseur en campagneleider Karl Rove is, die hem al meer dan tien jaar begeleidt in zijn politieke bliksemcarriere. De ontdekking roept veel vragen op. In hoeverre loopt de president aan de leiband van anderen, en hoever reikt de macht van mensen achter Bush, zoals Karl Rove? Het Amerikaanse Salon.Com vroeg zich al af "Do we really have a Milli Vanilli president?". Terwijl deze affaire zich ontvouwt, zijn er al aansprekende namen als
"Promptergate" en "Wiregate" voor bedacht. Er is inmiddels een speciale site verschenen die geheel aan de ontdekking gewijd is.


zenuwachtige politici

zondag 10 oktober 2004
Uit Volkskrant Magazine van gisteren, zaterdag 9 okt: "Op tafel komt een gedicht van ene Joke Kaviaar, van internet geplukt. Het is een "Dis op het nietszeggend ik" bestaande uit 15 coupletten: Geef me kogels om te mikken/zodat niemand hoef te stikken (...) Word je boos Verdonk nu, bang?/ Nou dat duurt niet meer zo lang/want ik doe pang! En kijk je rillen/ Ik doe pang en kijk je gillen."
Verdonk: "Ik kende dit niet. Ik ga er over praten met mijn veiligheidsadviseur en zal aangifte doen als daar aanleiding toe is....
Ochgut, wederom die misplaatste arrogantie en neiging tot censuur. Net nu de manifestatie Stop Deportaties NU in de Groote Weiver te Krommenie op 23 oktober aanstaande is en de bundel "Paspoort Voor De Stateloze" van Joke Kaviaar op het punt staat uitgegeven te worden door Uitgeverij Het Zinkend Schip. Een aantal stukken van haar hebben eerder in Kleintje Muurkrant gestaan, zie onder andere de hierbovenbedoelde "Dis op het nietszeggend ik", "Groeten uit Holland" en bijvoorbeeld Stop de deportaties! Een statement tegen de stilte.


Indymedia-servers in beslag genomen door FBI

zondag 10 oktober 2004
Afgelopen donderdag 7 oktober is de Ahimsa server in beslag genomen door de Amerikaanse politiedienst FBI. Ahimsa is een belangrijke server binnen het wereldwijde Indymedia netwerk. Meer dan twintig websites zijn getroffen, waaronder de meeste Belgische Indymedia’s: Antwerpen, Luik, Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen. Donderdagnamiddag ontving het kantoor van Rackspace in de VS een dagvaarding, waarin verzocht werd om de hardware van Indymedia in Londen over te maken aan de autoriteiten. Rackspace voorziet meer dan twintig Indymedia sites van webruimte vanuit haar kantoor in Londen. Door in te gaan op de dagvaarding, zijn wereldwijd meer dan twintig onafhankelijke nieuwssites verdwenen van hetinternet.
Aangezien de dagvaarding aan Rackspace en niet aan Indymedia was gericht, zijn de redenen voor deze actie nog onbekend voor Indymedia. Aan vrijwilligers van Indymedia verklaarde Rackspace dat “ze Indymedia geen enkele informatie over de dagvaarding konden geven”.
Tegelijkertijd werd een tweede server ontmanteld die via het internet meerdere radiozenders, BLAG (Linux distributie), en een handvol andere projecten van streaming radio voorzag. De laatste maanden zijn we getuige geweest van meerdere aanvallen op onafhankelijke media door de regering van de VS. In augustus gebruikten de geheime diensten een dagvaarding in een poging om Indymedia New York City plat te leggen net voor het Republikeins Congres, door de IP logs van een Internet Service Provider in de VS en in Nederland op te vragen. Vorige maand sloot de Federal Communications Commission verschillende lokale radiozenders in de VS. Enkele weken geleden verzocht de FBI om een artikel op Indymedia Nantes te verwijderen, omdat een Zwitserse undercover agent op de foto stond. Nu sluiten de Amerikaanse autoriteiten dus Indymedia websites over heel de wereld. De lijst van getroffen lokale media centra: Ambazonia, Uruguay, Andorra, Polen, Western Massachusetts, Nice, Nantes, Lille (Rijsel), Marseille, Euskal Herria (Baskenland), Liege (Luik), Oost- en West-Vlaanderen, Antwerpen, Belgrado, Portugal, Praag, Galicië, Italië, Brazilië, Verenigd Koninkrijk, Duitsland en de globale Indymedia Radio site.
Indymedia is een netwerk van onafhankelijke alternatieve mediacollectieven, ontstaan tijdens de anti-globaliseringsprotesten tegen de WTO in Seattle 1999. Sindsdien zijn overal ter wereld “onafhankelijke media centra” ontstaan, als kanaal voor berichtgeving van uit de buik van de anti-globaliseringsbeweging. Door het ‘open publishing’ systeem van de Indymedia sites, verdwijnt het onderscheid tussen lezer en journalist. Iedereen kan artikels, fotoverslagen, audiomateriaal of video’s publiceren. Het spreekt voor zich dat Indymedia zich niet laat muilkorven door het optreden van de FBI.
Lees het laatste nieuws over deze censuurpoging.


Octopussy (111)

zondag 10 oktober 2004
Normaal gesproken denken we laat maar lullen als er over onze berichtgeving wordt geschreven in de mainstream pers. Maar soms staat er zo’n onzin in dat we het toch niet kunnen laten. Neem nou De Journalist. Dat is een weekblaadje dat “de media verslaat”. Onderwerpen die binnen de media voor beroering zorgen kan je daar terugvinden. Stond er in de editie van 8 oktober een artikel van ene Henk Willem Smits onder de kop: “Witwassen van criminele informatie”. Klinkt leuk, wat het ook mag zijn. In de aanhef van zijn artikel meldt Henk Willem:
Zowel topcriminelen als politierechercheurs proberen journalisten voor hun karretje te spannen. Zo zou de politie De Telegraaf hebben ingezet om tweespalt te zaaien binnen de Hells Angels. En drugshandelaren zouden de media gebruiken om hun welgevallige informatie te verspreiden”.
Nou, lekker introotje van Henk Willem. Maar daar blijft het wel bij. Want wat schrijft ie verder?
Het vermoeden dat criminelen proberen informatie wit te wassen rees in augustus weer. De website van het krakers nieuwsblad Kleintje Muurkrant publiceerde verslagen van door de Criminele Inlichtingen Dienst (CIE) afgeluisterde telefoongesprekken*. De tapverslagen stammen uit 2000 en beschrijven dat de vermeende hasjkoning Norbert Stok meer weet over de liquidatie van topcrimineel Sam Klepper. In potentie levensgevaarlijke informatie”.
Als we dat boeiend stukje proza dus goed begrijpen is er in de kennissenkring van Henk Willem het vermoeden gerezen dat criminelen via onze website informatie witwassen. Waar haalt zo’n jongen het vandaan, hè? Maar goed, dat blaadje moet ook vol. Ter ondersteuning van zijn relaas vraagt de buitengewoon vindingrijke scribent vervolgens aan een stel kanonnen uit de misdaadjournalistiek om commentaar. Onder wie John van den Heuvel, kanon van De Telegraaf en Beau’s babbelbox. Die buldert ondermeer het volgende:
... op Kleintje Muurkrant ontbreekt het kader. Een strafdossier is ordners en ordners dik. Daaruit citeren vraagt om de grootste zorgvuldigheid”.
John heeft vrienden bij de politie. En wat wisten die via hem in De Telegraaf te wurmen?
Dat “Big Willem” van Boxtel, tot voor kort de grote roerganger van de Hells Angels, voor een paar losse kwartjes de kaars van Willem Holleeder hadden willen uitblazen met een bom. Samen met Willem P. en Willem de M., twee andere leden van de brommerclub. Op verzoek van de ons inmiddels ontvallen Willem Endstra.
De Telegraaf van gisteren:
In De Telegraaf van zaterdag 25 september 2004 werd een artikel geplaatst onder de kop “Hoe desperaat is Big Willem?” In dit artikel is te lezen dat Willem P. ondermeer zijn eigen betrokkenheid bij een moordcomplot op Willem Holleeder telefonisch zou hebben bekend.
En dat hij daarvoor door Endstra al 250.000 euro uitbetaald zou hebben gekregen als voorschot. De Telegraaf kan dit onvoldoende aannemelijk maken. Willem P. heeft inmiddels verschillende malen kenbaar gemaakt op geen enkele wijze betrokken te zijn geweest bij enige geplande moordaanslag, noch daaromtrent enige wetenschap te hebben gehad, noch deze te hebben erkend
”. Ondertekend met “De hoofdredactie".
Lekker zorgvuldig dus. En in potentie levensgevaarlijk. Toch? Henk Willem?

* zie de afleveringen 87 tot en met 91 van "Octopussy" op de Followup-site.


Abu Ghraib en het Taguba rapport

zaterdag 9 oktober 2004
Het Center for Public Integrity ("Investigative journalism in the Public Interest"), publiceerde op haar website het legeronderzoek naar de misstanden in de Abu Ghraib gevangenis bij Baghdad. De bijlagen van het zogenaamde “Taguba rapport” waren tot nu toe geheim. Ze maken duidelijk dat de ondervragingsmethoden en de dood van gevangenen onder leiding van de militaire inlichtingendienst plaatsvonden, zonder dat er hierbij sprake was van voldoende toezicht. Die bijlagen kunt U hier vinden.


Joost

vrijdag 8 oktober 2004
Peter “Kuifje” de Vries zei het zelf al: het optreden van Joost Tonino grenst aan “voorwaardelijke opzet”. Want je mag als bef na in de twaalfde ronde down te zijn gegaan tegen de oude vechtmachine Dirk “Click” de Groot je nooit meer echt lekker hebben gevoeld, een welgevulde laptop bij de vulles zetten roept minimaal vraagtekens op. Ja, maar d’r zat een virus in, zegt Joost. Dat moet dan een virus zijn geweest dat vriendelijk was voor taxichauffeurs. Want een meneer uit die logistieke sfeer kon hem gewoon openen en lekker in de bestanden neuzen. Onderandere over Taxi Centrale Amsterdam. Daarbij komt ie tot de conclusie dat het apparaat van Joost is en wat doet ie? Hij gaat niet terug naar de plek waar ie hem heeft gevonden om te zien of daar in de buurt ene Tonino huist. Of naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Nee hij belt Kuifje en vraagt of die ene Tonino kent. Nou die kende Tonino wel. Dus wat doet het taxilicht? Die brengt de laptop naar Kuifje. En die heeft dan een leuke surprise bij de eerste uitzending van zijn nieuwe reeks programma’s. Voor reclame hoeft ie nauwelijks te zorgen. Zelfs de eenzame fietser komt gratis in actie en verklaart tegenover de Kamer dat hij de oude vriend van Cor van Hout hoog heeft zitten. Kat in het bakkie. Half Nederland aan de buis.
Voorwaardelijke opzet?”. Wie dat allemaal voetstoots aanneemt gelooft ook dat Sneeuwwitje al zeven kleine gaatjes in haar maagdenvlies had voor ze aan het rollebollen sloeg met die prins.


Neelie’s daadkracht (5)

donderdag 7 oktober 2004
In de vorige aflevering van deze serie schreven wij al dat een lid van het Observatieteam dat indertijd de gebroeders Langeberg van TCR in de kieren hield een proces verbaal heeft gebaard waarin ondermeer stond dat minister Neel Kroes was waargenomen in de zwarte Mercedes van een van de Langebergjes. Die PV is om het netjes te zeggen in ijle lucht opgegaan. Maar dat was niet alles.
Volgens ingewijden is er namelijk in het tweede bedrijf van de affaire in de jaren negentig een ander “TCR-team” aan het snuffelen geweest, waarbij ook de dienst recherchezaken van het Ministerie van VROM betrokkenwas. Door een analist van CRI is in 1994/1995 aan de hand van het voorradige onderzoeksmateriaal een rapport samengesteld en vervolgens toegezonden aan de Officier van Justitie die met de TCR-zaak was opgezadeld. Zo hoort het. In dat rapport kwam naar voren dat niet alleen de gebroeders stevig naast de pot hadden gekletterd maar dat ook een koppel politici en Rotterdamse havenbaronnen het niet droog hadden gehouden. Het mag duidelijk zijn dat onder die bewuste politici Neel een prominente plaats innam.

Al vrij snel kreeg de betrokken analist thuis een telefoontje. Nee, niet van de OvJ. Van Arthur Docters van Leeuwen. Het ex-BVD-hoofd dat door Winnie Sorgdrager niet zo lang daarvoor tot procureur generaal was benoemd en het later zelfs tot superbef zou schoppen. Arthur verzocht de analist om alle politieke narigheid uit het rapport weg te poetsen. Inclusief de close encounters of the first kind tussen Neel en meneer Langeberg. De CRI-analist dacht eerst nog dat het om een geintje van zijn collega’s ging. Maar al gauw bleek dat het menens was. Dus ging hij opnieuw aan de slag. Wat moet je? En zo kreeg de OvJ een nieuwe analyse waar hij het verder dan maar mee moest doen.

Inmiddels was de oorspronkelijke analyse met alle politieke shit gestolen uit de bureaula van het TCR-team. De ploegleider was witheet, riep de hele club bij elkaar en vroeg of iemand het rapport achterover had gedrukt. Stilte. De ploegleider deed vervolgens aangifte. Onderzoek bracht verder niks aan het licht, maar de analyse bleek later gewoon bij het ministerie van Verkeer en Waterstaat te liggen. Maar uiteraard niet in de leesmap in de bezoekruimte. Als iemand zich geroepen voelt om een kopietje te sturen. Graag. Stay tuned.


Adel verplicht (27)

woensdag 6 oktober 2004
Gelukkig wordt er ook in België actief meegelezen. Toen we het dus de laatste keer hadden over Christian van Thillo en de geringe kans dat in de bladen van zijn Persgroep de gebroeders Lippens ooit net zo geportretteerd worden als in onze kolommen vanwege Christian’s lidmaatschap van de Club Lorraine, werd er meteen alert gereageerd. Dat mailtje luidde alsvolgt:
Vergeet Rik de Nolf niet van Roularta, eigenaar van VTM. En wie maakte Regina Louf belachelijk? Juist VTM. Onze Rik is ook bij de belangrijke Lotharingers”.
En da’s helemaal juist. Rikske is ook lid van Stéphan Jourdain’s Lotharingse genootschap. Moet de grafelijke gebroederstoch een comfortabel gevoel geven. Stay tuned.


Bim Bam (3)

woensdag 6 oktober 2004
Zo, dat was even een flink gebeier bij Netwerk gisteravond. Verscheen daar een klokkenluider met een stukje boekhouding dat er niet om loog. Marijke Vos meteen streng kijken en een hoogleraar riep foei. Blijken namelijk de producenten van betonnen straatstenen ook geheime prijsafspraken te hebben gemaakt. En wie waren weer de pineut? Wij. Want we blijken met zijn allen teveel betaald te hebben voor hele stukken straat en stoep. Dat geeft toch een rotgevoel als je ‘sochtends je hond uitlaat. Bijna een aanmoediging om hem er eens extra op te laten schijten. Maar wees eerlijk, het verrast je helemaalniet meer. De hele bouw is gewoon zo corrupt als Berlusconi en dat weten we al lang. Krijgen we natuurlijk op zeker weer een diepgaand onderzoek, wordt er hier en daar een directeur op zijn vestje gespuugd en vervolgens kijken we weer naar de Championsleague. Moet zo’n onderzoek daarom maar achterwege blijven? Om de dooie dood niet. Wij willen zelfs graag nog even een drupje olie op het vuur gooien en verwijzen naar onze eerdere betonnen berichtgeving van 19 februari en 7 april van dit jaar onder de titel “Bim Bam”. Daarin pakten wij bescheiden uit over prijsafspraken in het wereldje van producenten van prefab betonplaten, bouwstaal en cement. Bij die laatste categorie lichtten wij naar aanleiding van berichten in de mainstream pers ook nog even de mogelijke rol van Rinus Platschorre uit. De echtgenoot van de huidige minister van Verkeer en Waterstaat Karla Maria Henriëtte Peijs, ex-koningin van de bijbaantjes en grootgraaier in Brussel. Verder zijn we niet gekomen. Maar we zijn gewend tegen betonmolens te vechten.


Hoera

woensdag 6 oktober 2004
Wij zijn van plan om zaterdag onze nationale driekleur te laten wapperen. Dan worden namelijk in Afghanistan de eerste democratische presidentsverkiezingen gehouden en dat is een feestje waard. Want wij hebben daar ook geholpen bij het binnen brengen van de democratische fakkel. Goed, het is allemaal doorgestoken kaart en die Karzai wordt gewoon gekozen omdat hij zo keurig doet wat Washington hem opdraagt, maar anders zou je daar al die tijd helemaal voor Jan Lul met je Apaches hebben rondgevlogen. Je zal aan het thuisfront toch een béétje moeten uitleggen waarvoor we zo nodig honderden miljoenen in eenbodemloze Afghaanse put pleuren. En nù kan je gewoon zeggen: voor de democratie. Nou dat vindt zelfs de cliëntèle van Febo prachtig. Bovendien compenseren we die uitgaven natuurlijk stiekem met wat handel in allerlei opiaten die je daar voor een redelijke prik op de kop kan tikken. Maar dat vertellen we natuurlijk niet aan die frikadellenvreters.

Allah volente kunnen we in januari wéér de vlag uitsteken. Dan worden de eerste vrije verkiezingen in Irak georganiseerd. Alweer mede dankzij onze inzet. Allawi, onze filiaalhouder in spe loopt nu al driftig rondjes door de wereld en schudt overal handen. Was ook wel even nodig, want er waren berichten dat ie zes geblinddoekte gevangenen in een petoet standrechtelijk had doodgeschoten tijdens een bliksembezoek. Dat kan je moeilijk democratisch uitleggen, dus gewoon stijf ontkennen en handen schudden. Iraaks zand erover. En idem over Allawi’s verleden. Oké, hij was een prominent lid van Saddam’s Baath-partij en ja hij heeft erg actief meegeholpen om Saddam aan de macht te helpen. Natuurlijk, hij heeft in de jaren zeventig toen hij naar Londen was verhuisd jarenlang voor de geheimedienst van die snor gewerkt. En Irakese tegenstanders gemold. Nou en? Dat is toch geen reden om hem niet als democratisch leider naar voren te schuiven? Integendeel zelfs. Want je hebt voor de verdediging van de democratie iemand met ballen nodig. Iemand die waar iedereen bij is desnoods een paar weerloze gevangenen neerknalt en ervoor zorgt dat de Irakese olie tegen een schappelijk prijsje onze kant opkomt. Niet zeuren. Want wie zeurt krijgt een Allawi-beurt. Of bezoek van de AIVD.


De dood van Abed Hamed Mowhoush (4)

dinsdag 5 oktober 2004
In mei en juni van dit jaar schreven we in deze rubriek over de dood van generaal Abed Hamed Mowhoush. De generaal onderging meer dan twee weken intensief verhoor waarbij CIA personeel betrokken was, alsook leden van Operational Detachment Alpha van de Amerikaanse Special Forces. Tijdens zijn laatste verhoor trokken twee soldaten van de 66th Military Intelligence Company een slaapzak over hem heen, alleen zijn voeten staken er nog uit. Daarna rolden ze hem over de grond. Eén van de folteraars ging op de borst van Mowhoush zitten en legde zijn handen over de mond van de generaal. Die overleedtijdens z’n ‘ondervraging’. Chief Warrant Officer Lewis Welshofer is één van de twee, de ander is Chief Warrant Officer Jeff Williams. De andere betrokken soldaten zijn: Sergeant 1 William Sommer en Specialist Jerry Loper. Alle vier zijn gisteren in staat van beschuldiging gesteld, verdacht van moord en plichtsverzuim. De maximumstraf is levenslang, zonder dat kwijtschelding van straf mogelijk is.


Octopussy (110)

dinsdag 5 oktober 2004
Om even met de draaideur in huis te vallen: Op 3 juli en later nog eens op 28 juli 2003 richtte mr. Jurjen Pen, de advocaat van de toen al met financiële problemen worstelende Willem Endstra, zich schriftelijk tot de Bestuursdienst van de gemeente Amsterdam. Die dienst heeft niks te maken met lijn 7, maar is met zijn meer dan 500 ambtenaren de spin in het web van het gemeentelijk bestuursapparaat. Pen’s brief behelsde in het kort de volgende vragen:

1. staat de heer Endstra op een zwarte lijst?
2. zo ja, waarom?
3. waarop stoelt het beleid ten aanzien vande heer Endstra?
4. op welke plaatsen bevinden zich dossiers over de heer Endstra?
5. heeft de gemeente contact gehad met derden over de heer Endstra?
6. zo ja, zijn daarover dossiers aangelegd?

Op 19 augustus 2003 kreeg Pen eindelijk antwoord van ene meneer R. Osterwald, een noeste hotemetoot van deze dynamische dienst. Hij schreef het volgende:
Door afwezigheid in verband met mijn vakantie heeft de beantwoording van uw brieven van 3 en 28 juli vertraging opgelopen. Hiervoor mijn excuses.
In uw brief van 3 juli stelt u dat uw cliënt in zijn zakelijke activiteiten zou worden gehinderd door standpunten en initiatieven van de gemeente Amsterdam.
Aangezien u niet aangeeft om welke zakelijke activiteiten het gaat en op welke wijze de heer Endstra daarin door de gemeente zou worden gehinderd is het voor mij niet mogelijk hier verder op in te gaan.
Voor zover mogelijk zal ik de door u gestelde vragen beantwoorden:
Het bestaan van de zwarte lijst binnen de gemeente is mij niet bekend. Dit betekent derhalve dat uw cliënt door de gemeente Amsterdam niet op een dergelijke lijst is geplaatst en ook niet wordt aangemerkt als een persona non grata. Evenmin bestaat er naar mijn weten ten aanzien van uw cliënt een gemeentelijk beleid
”.

De brief is ondertekend door burgemeester Job Cohen. Dus als we het epistel juist interpreteren zou Job dus niet geweten hebben wat voor zaken Willem deed. Mankeert hij iets tussen zijn flappers of hoe zit het? Wat bespreekt hij eigenlijk tijdens zijn onderonsjes binnen de Driehoek met het OM en de top van zijn koddebeiers? De kwaliteit van de koffie?
Dat Ronald Koeman moet oplazeren? Infiltratie bij die kutmarokkanen? Willem deed in stenen en Job zou dat niet geweten hebben? Hij huurde notabene een pand van Willem op de Dam!* Nou ja, hij. De gemeente. En daar was Job toen al ruim en breed van op de hoogte.

En wat die zwarte lijst betreft. Wij hebben vernomen dat die wel degelijk bestaat en in een aparte kamer op de tweede verdieping van de Stopera netjes achter slot en grendel is opgeborgen.

Verder zou er volgens Job’s broddel aan Pen ook geen sprake zijn (geweest) van een gemeentelijk beleid in verband met het blokkeren van Willem’s zakelijke activiteiten. Nou kijk je wel uit om dat volmondig te erkennen, want je hebt zo een schadeclaim aan je scherp gestreken pantalon. Maar volgens welingelichte kringen hebben met name de ABN/AMRO en de ING wel degelijk bezoek gehad van een paar gemeente-boys met het dringende consigne hun zaken met Willem af te bouwen. Jan Doets, het toenmalige baasje van ING Real Estate, lapte dat consigne aan zijn maatschoen en dat was naar alle waarschijnlijkheid de reden voor zijn pre-pensioen.
Burgemeester Cohen zou zo pissed off zijn geweest over de deals die Doets en Endstra nog sloten na de gemeentelijke oekazes dat hij overwoog om aan de ING een reprimande uit te delen. Maar gemeentelijk beleid? Meneer hoe komt u erbij?
Volgens de site van de Bestuursdienst zijn er bij dat door Job uitgestippelde beleid drie kernwaarden valide: actief, open en integer. Zo, da’s effe lachen. Stay tuned.

* zie Octopussy aflevering 98 dd. 29 augustus jl.


Adel verplicht (26)

maandag 4 oktober 2004
Vandaag gaan we terug naar aflevering 5 van deze serie. Daarin maakten we melding van het blad Eventail van de uit een rijke stenenfamilie afkomstige Stéphan Jourdain. Dat blad had een zeer bezoedeld verleden waarin een hele reeks onappetijtelijke figuren uit het rechtse coup-milieu als Van den Boeynants, Van Kerkhoven, Breydel en De Bonvoisin figureerden. Verzameld in alleraardigste clubs als Cercle des Nations en CEPIC. Of Jourdain dat glorieuze recente verleden in ere wil herstellen is de vraag. Maar hij houdt wel van dit soort exclusieve clubs. Zo richtte hij in 1998 de Club van Lotharingen ook wel Club deLorraine op. Gevestigd in 't Ukkelse kasteel Fond’Roy, dat hij voor een prik had overgenomen van de erven Mobutu. De tot zijn voetzolen corrupte Congolese dictator die via de door hoge Belgische en Amerikaanse complotteurs geïnitieerde moord op de linkse, edoch democratisch gekozen premier Patrice Lumumba tussen midden jaren zestig en midden jaren negentig van zijn land één groot kerkhof maakte. Stéphan verzamelde in deze club de fine fleur uit het gazon van 't Belgische financieel/economische wereldje. De graven, burggraven, baronnen, ridders en een enkele prins vliegen je om de oren. Plus een hele zooi general managers, CEO’s, advocaten, administrateurs etcetera.

Opvallende namen in deze speciale context? Jawel. Zo behoort een meneer Boas van Asco Industries tot de gerenommeerde leden. Founding father van deze wapenhandelfirma was Roger Boas. Volgens een rapport van de gerechtelijke politie uit 1988 werd deze Roger naast prins Albert, rijkswachtgeneraal Beaurir, Paul vanden Boeynants en Charly de Pauw gechanteerd vanwege hun sexuele strapatsen*. Het zou daarbij vooral gaan om videobeelden die waren gemaakt van sexparties in een villa in St.-Genesius-Rode waaraan ook minderjarigen deelnamen.

Het verbaast je eigenlijk nauwelijks om een hele reeks namen van de familie De Pauw in de ledenlijst aan te treffen, aangevuld met die van een telg uit het geslacht Vanden Boeynants. En het wordt bij ons helemaal warm van binnen als we op de namen van Leopold en Maurice Lippens stuiten. Maurice is zelfs lid van het erecomité. Wat dat ook mag zijn.

Je vraagt je af of al die nette mensen van de Club Lorraine nou niks weten van deze historische onsmakelijkheden uit het album van de betrokken families? Zouden ze nooit iets daarover hebben gelezen in boeken of in artikelen in De Morgen of zo? Oh, nu we het toch over hebben, weet u wie ook lid is van het erecomité van Lourdain’s keurige gezelschap? Christian van Thillo. Van de Persgroep. De huidige eigenaar van ondermeer De Morgen. Gelukkig maar dat ie geen invloed heeft op de inhoud van de krant. Anders zou je nooit meer iets lezen over dit soort zaken. Toch? Stay tuned.

* zie ook het hoofdstuk “Lavi en Boas” van het artikel Irangate aan de Maas op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 325.


War on drugs

maandag 4 oktober 2004
Het bevrijde Afghanistan, waar aanstaande zaterdag democratische verkiezingen worden gehouden, heeft een goede oogst gehad. Dat is van belang voor de economie. ’t Is alleen wat pijnlijk dat het bij die goede oogst vooral om papaver gaat, grondstof voor hèt exportproduct: heroïne. Het gaat zo goed dat het areaal aan landbouwgrond waarop papaver verbouwd wordt in een jaar tijd is gestegen van 80.000 naar 100.000 hectaren. Door de chaos in dat land zijn de grenzen nauwelijks bewaakt; goed voor een booming export business. Inmiddels beslaat deze export, zo wordt geschat, tussen de 40 en 60 procent van het Bruto NationaalProduct. Volgens de Intelligence Unit van het blad ‘the Economist’ was de opbrengst vorig jaar tussen de 1 en 2,3 miljard Amerikaanse dollars. Dat is precies gelijk aan het bedrag dat aan buitenlandse hulp op de donorconferentie in Berlijn aan Afghanistan was toegezegd. Uiteraard zijn niet de boeren de grootste verdieners eraan, maar anderen. De krijgsheren, de dealers en de financiële instituten.
Neem Colombia, waar de productiekosten van coke zo rond de 50/55 euro's per kilo liggen en de prijs in de VS zo ongeveer 400/425000 euro's. Da’s niet niks. Logisch dan ook dat enkele jaren geleden de toenmalige voorzitter van de New York Stock Exchange Richard Grasso op zakenreis naar de FARC in Colombia trok “to bring a message of cooperation from American financial services”. (lees hier een uitgebreid verhaal over de manier waarop banken, andere financiële instellingen en sommige overheidsdiensten tot over de oren in de narcogelden zitten).
Maar inmiddels is Irak ook een booming market geworden voor drugsmokkel en gebruik. Niet zozeer voor heroïne, maar vooral voor de synthetische drugs, amfetamines zoals Captagon. Volgens berichten van het Amerikaanse leger worden met name in Centraal en Noord Irak grotere hoeveelheden drugs en de productiemiddelen ervoor gevonden. Zal de globalisering wel zijn, want onder Saddam was dat land tamelijk drugsvrij.


Ig Nobel prijs voor economie naar Vaticaan

maandag 4 oktober 2004
Sinds 1991 wordt de Ig Nobel prijs toegekend; een prijs die mensen eerst moet laten lachen en dan aan het denken zetten. De lijst van prijswinnaars is indrukwekkend, kijk eens hier.
Eind september zijn de prijzen voor 2004 uitgereikt, naar ons idee is de Ig Nobel prijs voor economie dit jaar de moeite waard om onder de aandacht van een breder publiek gebracht te worden.
De prijs voor economie 2004 is toegekend aan het Vaticaan voor het ‘outsourcen’ van gebedsdiensten van de VS naar India. Aangezien het aantal katholieke priesters in de VS sterk afneemt is het aanbod quadienstverlening beperkt en dus duur. In India is dit niet het geval, vandaar dat dergelijke verzoeken (meestal) via het Vaticaan naar India gaan waar de lokale prijs voor een gebedsdienst enkele centen is.


Octopussy (109)

maandag 4 oktober 2004
Afgelopen weekend wist de NRC te melden dat Anthony Godett, de scheepstoeter van de Frente Obrero Liberashon (FOL), en een paar belangrijke partijgenoten in 2002 en 2003 ruim een meloen aan Antilliaanse guldens smeergeld hadden ontvangen in de aanloop naar de verkiezingen. Het grootste gedeelte van dat koninklijke bedrag zou afkomstig zijn geweest van Antillen BV. Een dochter van de ook al Koninklijke Wegenbouw Stevin (KWS) dat zelf weer een kind is van de Koninklijke Volker Wessels Stevin (KVWS). De top van het bedrijf kon zijn handen niet wassen in een teiltje onschuld, want ze was op de hoogte vande smeerboel.

Op 25 november 2002 werd directeur Henk de Vos in verband met deze affaire gearresteerd. Hij verklaarde dat de op dat moment aan het roer zittende politici op Curacao poen hadden gekregen uit de zwarte kas om een contractje veilig te stellen voor de uitbreiding van het wegennet rond vliegveld Hato. Zowel Henk als de betrokken politici gingen tijdelijk achter het gaas *. Merkwaardig is wel dat Anthony Godett, wiens naam ook op Henk’s lijstje van smeerkezen voorkwam, toen buiten schot bleef en pas nu bij de vodden wordt gegrepen. Net zo merkwaardig overigens als het niet vervolgen van de heren in charge bij de KVWS. Zoals bijvoorbeeld de koninklijke zakkenvuller Dick Wessels die indertijd zo keurig op tijd zijn formidabele knot WOL-aandelen verkocht, terwijl de kleine beleggers massaal hun poen kwijt raakten.

Zoals bekend mag worden verondersteld was de wild bunch van Anthony Godett eveneens betrokken bij een schandaal rond het wip-emplacement Campo Alegre van de in de petoet zuchtende Giovanni van Ierland. Vriend Giovanni zou smeergeld hebben betaald om Zuidamerikaanse werkneemsters te vrijwaren voor de visumplicht. Bovendien zou zijn glijpaleis als wasserette hebben gediend voor het witten van opbrengsten uit de handel in roesmiddelen, waarbij de Nederlandse advocaten Zeegers en Rieske logistieke bijstand zouden hebben verleend. Met name Zeegers koesterde nauwe banden met de ons ontvallen Willem Endstra. In wezen een collega van Dick Wessels in de stenenwereld. En zo zie je maar, hoe dicht de schollen van de witte en de zwarte financiële wereld tegen elkaar aanliggen. Geen wonder dat zich af en toe een aardbeving voordoet. Stay tuned.

* zie eerder in deze Kleintje Muurkrant Actueel-rubriek de artikeltjes “Cool” (1 en 2) dd. 10 en 12 december 2002.


Ook nieuws

zondag 3 oktober 2004
Gelezen in De Telegraaf van gisteren. Kop: “Politie zet spionnen in bij vijandige groepen”.
Tekst: “De Amsterdamse politie gaat mensen opleiden die als verkenner kunnen opereren om zoveel mogelijk belangrijke informatie bij de “vijand” vandaan te halen. Deze leden van het korps zullen in burgerkleding werken en de ogen en oren zijn van de mobiele eenheid (ME) in de hoofdstad. De nieuwe politiespionnen zullen vooral worden ingezet op een nieuwe doelgroep waarover men officieel niets wil vertellen”.
En wij maar dubben wie in godesnaam die nieuwe vijand is. Maar even verderop schiet het artikel ons te hulp:
De spionnen moeten zich alseen kameleon kunnen gedragen en zich onopvallend bewegen. Zij krijgen ook kledinggeld om bijvoorbeeld een Palestijnse sjaal te kopen om zich aan te passen aan het wereldje waarin ze zich begeven“.

Kennelijk worden kosten noch moeite gespaard. Het wiemelt dan ook van de kandidaten voor de nieuwe V-mannbanen. Allemaal alo’s die gratis zo’n sjaal willen hebben. Of een tulband. Of ze ook wordt geleerd hoe ze hun geloofsgenoten moeten aanzetten tot terroristische activiteiten om aldus te kunnen aantonen dat we de vijand zeer serieus moeten nemen, vermeldt het artikel niet. Maar moet toch zeker niet worden uitgesloten. Bijvoorbeeld het parachuteren van homo’s van hoge gebouwen zonder parachute of het maken van een nepbom om de Friese paarden voor de Gouden Koets een rolberoerte te bezorgen. In die geënsceneerde gevallen krijgt de ME dan tijdig een seintje en gaat over tot het demonteren van de woningen van de onverlaten, die zelf bliksemsnel worden afgevoerd naar Guantanamo. Het is dat we nog witter zijn dan Geert Wilders, anders zouden wij ons ook aanmelden. Het moet toch een fantastische ervaring zijn om uitgedost als Arafat een shoarmatent binnen te schuiven en het personeel af te leggen onder het genot van een broodje kebab. En je een beetje Bond te voelen. James Bond.


Tsjernobil en de microfilms (2)

zondag 3 oktober 2004
In Nederland maken we de laatste tijd aan den lijve mee wat het betekent als je inlichtingenclubs de vrije ruimte geeft. Als je een familielid in Marokko hebt die van dezelfde geitenhoeder melk betrekt als de oudtante van een vermeende volgeling van de Flying Circus-directeur kan je alvast je hemd opspelden. Want je mag erop rekenen dat je in de kieren wordt gehouden door de AIVD. En als je dan per ongeluk in een telefoongesprek zegt “breng die bommen maar” dan dendert er meteen een peloton ME bij je binnen dat voldoende is om twaalf interlands te beveiligen. Terwijl jealleen maar gek bent op zure bommen en je verre neef net een heel stel potten heeft geritseld. Of je tijdens een tukje in de Sovjet-Unie terecht bent gekomen. Pure paranoia.
Dat brengt ons op de mail die wij stuurden aan de oermoeder van Veronica: Tineke de Nooy. Met de vraag of zij ooit iets gemerkt had van de activiteiten van geheimediensten toen zij als ambassadrice van “Kinderen van Tsjernobyl” tussen de Ruskies vertoefde. Zij schreef het volgende terug:

...Dat er met de Stichting “Kinderen van Tsjernobyl” iets mis was, was duidelijk. Niet de Nederlandse afdeling hoor, maar de Oekraiense. Het was allemaal zeer corrupt. Maar op die verhalen zit je niet te wachten. Alhoewel we in 1990 toen we live vanuit Moskou gingen uitzenden (12 redactiemensen van “Tineke” en 52 man camera-licht-geluid-shaders-makeup-kleedsters van de NOS en live muzikanten) allemaal het gevoel hadden dat we afgeluisterd werden. Op het laatst wisten we niet meer of we nu paranoïde werden of dat het werkelijk allemaal gebeurde. Maar een feit was wel dat alles werd gecontroleerd wat we deden (Gorbatsjov was nog president). Onze kinderen kwamen trouwens uit Kiev en de Tsjernobyl slachtoffertjes uit Minsk werden door de EO naar Nederland gehaald. Die hadden ook een soort vacantieprogramma opgezet. Maar die kinderen logeerden bij gastgezinnen en die van ons in Gran Doradoparken met gastouders waarvan er één meestal Russisch sprak (ja alles is natuurlijk verdacht als je deze verhalen leest)” .

Kijk, aan zo’n samenleving wordt gewerkt door de heren Donner en Remkes van het Reichssicherheitshauptamt in Den Haag. Op bevel van Obergruppenführer John Ashcroft.
En dat alles ter bestrijding van de Islamieten. De nieuwe communisten.


Royalty (19)

zaterdag 2 oktober 2004
Het commentaar van Madelon de Keizer, een of ander personeelslid van de NIOD-begraafplaats, op de nieuwe revelaties over Putten van journalist Ton Biesemaat was: “Ach er staat zoveel op het internet”. Da’s waar. Stond er maar zoveel in de mainstream media van heren als Christian van Thillo. Maar om mevrouw De Keizer opnieuw tot een dergelijk intelligent commentaar te bewegen citeren wij hieronder uit een artikel van mr. K. de Graaf. Oftewel Kas de Graaf, een “mannetje” van prins Bernhard na de oorlog, die ondermeer ervoor zorgde dat kwalijke berichten over onze grote leider van de Binnenlandse Strijdkrachten de kopwerden ingedrukt. Kas, een ex-NSB-er, was lid geweest van de uiterst linkse verzetsgroep CS 6. Toen de hele organisatie praktisch was uitgeroeid nam hij in Duits uniform en met bijbehorende Duitse papieren de benen naar de overkant. Daarbij geassisteerd door Christiaan Lindemans, alias King Kong. Het verraad van CS 6 werd later toegeschreven aan George Ridderhof , alias George van Vliet. Een V-mann van de Abwehr die na de oorlog de doodstraf kreeg. Doden spreken niet.
Bij zijn verzetswerk werd hij geïnstrueerd door een “Brits”agent: Gerrit Reede, alias George Brandy, alias Oom Gerrit *. Een dubbelagent die ten behoeve van zijn Duitse opdrachtgevers al in het begin van de oorlog een hele verzetsgroep achter het prikkeldraad hielp. Na de oorlog werd hij tot vijftien jaar veroordeeld. Rijkelijk weinig. Maar naar verluidt was Reede dan ook in het bezit van een kopie van Prins Bernhard’s brief aan Hitler van 24 april 1942.
Hoe dit ook zij, in de eerste helft van de jaren vijftig werd Reede vroegtijdig op vrije voeten gesteld. En wat schreef mr. Kas de Graaf daarna op 5 mei 1956 doodgemoedereerd in het blad van Voormalig Verzet Nederland over CS 6? “...Te eniger tijd - in 1942, ’43 en begin ’44 trof men in de kern ondermeer de volgende namen aan: Kastein, Katan, Pooters, Van Mierloo, Boissevain (3 maal), Van Couwelaar, Simon-Thomas, Van Blommestein, Verleun (2 maal), Sluring, Ponger, Sluyter, Remiens, Koreman, Frijda, Prinsen Geerligs, Romein, Sanders, Bangma, Kalshoven, Celosse, Van Gulik, Van Gilzen, Pleyte, Geul, Reede, Cost-Budde, Tonnet, Bergsma, De Graaf, dan wel de illegale pendants”.

De naam van de man die verantwoordelijk was voor het verraad van de hele groep, wellicht in opdracht van zowel de Britten als de Duitsers, gewoon midden tussen die van vermoorde kameraden zetten is een formidabele gotspe. Over deze materie zijn we trouwens nooit iets tegengekomen in schrijfsels van NIOD-medewerkers. Of in de mainstream media. En naar alle waarschijnlijkheid zal dat in de toekomst ook niet gebeuren. Want ach, er staat zoveel op het internet. Hm? Madelon?

* zie voor recente berichten over deze schaduwfiguur “Market Garden” van 20 september jl. en “Putten” van 1 oktober jl.


Onterechte censuur

vrijdag 1 oktober 2004
Uit een onderzoek van Bits of Freedom naar de klachten procedure bij Nederlandse internetproviders blijkt dat 7 van de 10 ongegronde klachten honoreren en websites verwijderen. Juist omdat providers met één druk op de knop teksten kunnen blokkeren, vormt de lakse omgang met klachten een ernstige bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting op internet.
Voor het onderzoek heeft Bits of Freedom een tekst uit 1871 uitgekozen van Multatuli (pseudoniem van Eduard Douwes Dekker) en bij 10 verschillende providers online gezet. Vervolgens heeft de fictieve 'juridisch adviseur van het E.D. Dekkers genootschap', Mr. Johan Droogleever, via een gratis Hotmail adres een klachtgestuurd aan de providers. In 70% van de gevallen bleken de providers de tekst te verwijderen, zonder verder te kijken naar de pagina of de twijfelachtige herkomst van de klager.
Het auteursrecht op werken verstrijkt 70 jaar na de dood van de auteur. Douwes Dekker overleed in 1887. Sinds 1957 behoren al zijn werken dus tot het publieke domein. Deze basiskennis van het auteursrecht blijkt helaas niet aanwezig bij de meeste internetproviders. Vooral bij zakelijke providers zou je verwachten dat zij de belangen van hun klanten zwaar laat wegen. Maar alle drie de geteste zakelijke hostingproviders (Active 24, iFast en Yourhosting) verwijderden de website, één zelfs binnen drie uur. Ook twee gratis toegangsproviders, Tiscali en Wanadoo, verwijderden de tekst zonder verdere vragen aan de klager. De drie geteste betaalde toegangsproviders (Demon, Planet Internet en XS4ALL) hanteerden een procedure met een schriftelijke vragenlijst. Demon en Planet Internet verwijderden de tekst na ontvangst daarvan. Alleen XS4ALL bekeek de website daadwerkelijk en constateerde dat het werk tot het publiek domein behoorde. UPC liet weten geen klachten te accepteren van een niet-verifieerbaar Hotmail adres en liet de tekst ook staan. Freeler reageerde in het geheel niet op de klacht en deed niets. Conclusie: een Hotmail adres volstaat dus om een website te verwijderen.
Onder Europese regelgeving hoeven providers niet actief alle informatie te controleren, maar moeten na een klacht wel zelf beoordelen of een website onrechtmatig is. Aan die beoordeling en aan de verdere procedure zijn geen verdere regels verbonden. Uit het onderzoek van Bits of Freedom blijkt nu dat deze zelf-regulering in de praktijk leidt tot cowboy-rechtspraak. Bits of Freedom pleit daarom voor een precieze afbakening van de aansprakelijkheid van providers, en een concrete invulling van de klachten procedure. Kijk hier voor een verslag van het onderzoek.


Putten

vrijdag 1 oktober 2004
Met veel geschetter en gekletter werd onlangs de slag om Arnhem uit 1944 herdacht. We hebben toen gewezen op het merkwaardige feit dat nergens gewag werd gemaakt van het verraad van operatie Market Garden, waardoor de geallieerde aanval zo’n dramatische afloop kende *.

In deze dagen worden de macabere gebeurtenissen van zestig jaar geleden in het Gelderse Putten herdacht. Na een aanslag op een hoge SS-er even buiten het dorp volgde op 1 oktober een Duitse razzia waarbij 2000 Wehrmachtsoldaten en SS-ers betrokken waren. Zeven burgers werden ter plekke afgemaakt, honderd huizen gingen in vlammen op en 661 jongens en mannenwerden weggevoerd. In totaal 552 van hen keerden nooit terug. Srebrenica avant la lettre. Na de oorlog werden twee Duitse soldaten voor de gruwelijkheden gestraft. Hun superieuren bleven buiten schot. Zowel figuurlijk als letterlijk.

De NCRV heeft over de gruwelijke gebeurtenissen een documentaire in elkaar laten hangen waarvan deel 1 inmiddels is uitgezonden en deel 2 op 4 oktober een plekje in de programmering heeft gevonden. “Op de drempel van het grote vergeten”. Er is vijf jaar aan gewerkt. Niettemin lijken de makers inderdaad het nodige te zijn vergeten. Maar het is maar waar je naar zoekt. Bijvoorbeeld naar vragen als waarom juist in die regio de overval werd gepleegd die de aanleiding vormde voor de razzia? Was het toevallig dat de knokploeg bestond uit linkse verzetsstrijders maar onder leiding stond van een andersdenkende? Was het hele gewelddadige scenario een uitvloeisel van operatie Silbertanne, die volgens dubbelagent Gerrit Reede in de Amsterdamse Mozes en Aäronkerk door topfiguren van de SD en de Abwehr samen met Britse agenten in elkaar was gezet **? Wie was Fritz Fullriede en wat gebeurde er met hem na de oorlog? Etcetera, etcetera. Mocht uw nieuwsgierigheid zijn gewekt dan helpen wij u graag over de drempel door te verwijzen naar de website van Ton Biesemaat.

* Zie het artikeltje “Market Garden” eerder in deze rubriek 20 september jl.
** Bij die operatie werden in 1943/1944 op het oog lukraak gekozen Nederlanders door de Duitsers of hun Nederlandse handlangers vermoord. Als represaille voor dodelijke aanslagen van de zijde van het linkse verzet. De organisatoren van Silbertanne hoopten daarmee dat verzet een slechte naam te bezorgen bij de Nederlandse bevolking.


Vergelijkend warenonderzoek

donderdag 30 september 2004
Gisteren werden twee van de zes Islamitische fanatiekelingen die verantwoordelijk waren voor de bomaanslag van 12 oktober 2000 op de USS Cole ter dood veroordeeld. De rest van de club kreeg vijf tot tien jaar gevangenisstraf. Bij de aanslag die werd uitgevoerd met een bootje vol explosieven in de haven van Aden kwamen 17 Amerikaanse militairen om het leven en raakten meer dan veertig man zwaargewond.

Op 8 juni 1967 werd de USS Liberty ter hoogte van de Sinai door vliegtuigen van onbekende origine meer dan een uur lang beschoten. Verder werd het schip getroffen door een torpedo.
34 Amerikaanse militairenwerden gedood, 171 raakten gewond. Na een diepgaand onderzoek bleek het om een Israëlische aanval te gaan. Jerusalem bood zijn verontschuldigingen aan en zei dat er sprake was van een foutje. Volgens andere lezingen was het een poging om de schuld in de schoenen van Egypte te schuiven waarmee Israël op dat moment in oorlog was. In de hoop dat de VS zich daadwerkelijk bij Israël zou aansluiten. President Lyndon Johnson begroef de affaire. Niemand kreeg de doodstraf. Niemand ging achter het gaas.

* zie ook het artikeltje Misleid dd. 23 oktober 2003.


Octopussy (108)

donderdag 30 september 2004
Afgelopen zondag was alles nog rustig aan het front in Bilthoven. Ondanks onze publicaties bleven de outfits van Jaap de Bode op het adres Julianalaan 4 op het oog gewoon doorfunctioneren*. Maar de stormbal was wel degelijk gehesen. Want Jaap houdt er niet van als zijn uitvalsbases al te bekend raken. Hoe is het mogelijk zou je zeggen. Afgelopen dinsdag bleken Jaap en zijn gevolg de hele boel te hebben ontruimd en met de noorderzon of een ander hemellichaam te zijn vertrokken.
Dat gevolg bestond ondermeer uit Joyce de Vries, Ron Schouren en Esther de Bode. Alledrie niet alleen persoonlijk maarook zakelijk nauw met onze rekenmeester verbonden. Joyce deelt namelijk al een paar jaar de sponde met Jaap en is op papier het baasje van V & F Insurance.
Ron was op papier eigenaar van V & F Systems en woont samen met Esther, de zuster van Jaap, die als telefoniste/receptioniste de talloze schuldeisers moest afpoeieren. Een knus familiebedrijf dus. Onder leiding van een man die zich altijd presenteert als miljonair die op geen duppie hoeft te kijken, nog steeds rondtuft in een Mercedes, maar in werkelijkheid geen cent te makken heeft. Wat heet! Jaap is ooit de bietenberg opgegaan en failliet verklaard, waardoor hij officieel zelf geen zaakjes meer mag regelen. Anders grijpt zijn niet onaanzienlijke Hilversumse curator Derks Star Busmann onverbiddelijk in. Althans, zo zijn de spelregels. Ergo, deze prins der duisternis heeft zijn naasten erg hard nodig om ter hoogte van Werkhoven het hoofd boven het Kromme Rijnwater te houden. Het zal ons benieuwen waar Japie nou weer opduikt. U hoort nog van ons. Stay tuned.

* zie op de Followup-site aflevering 102 dd. 15 september 2004 van deze serie "actueeltjes" met als titel "octopussy.


Royalty (18)

woensdag 29 september 2004
Aanstaande vrijdag ligt het boek “In dienst van de BVD” in de schappen. Geschreven door ex-agent Frits Hoekstra. Helemaal aan het eind van zijn ontboezemingen zijn zes pagina’s gewijd aan de affaire rond de Duitse graaf Soltikov. Een voormalige Abwehr-agent die qq. volledig op de hoogte was van het plan 3 F. Een plan dat dateerde uit de tweede helft van de jaren dertig en ondermeer voorzag in de installatie van prins Bernhard als Hitler’s “Statthalter” in Nederland. Liefst langs vreedzame weg. Het liep anders en de prins belandde aan de overkant van de plas. Toen in april 1942 deDuitsers op het toppunt van hun macht waren (*) schreef de prins volgens na-oorlogse geruchten die hun oorsprong vonden bij voormalige medewerkers van de Abwehr een brief aan de Führer. Daarin solliciteerde hij alsnog naar de job zoals die was vastgelegd in 3 F.

Na de oorlog ging Soltikov aan de slag als journalist. Om te voorkomen dat hij uit de school zou klappen klaagde de familie Lippe Biesterfeld hem aan wegens zijn vermeende rol bij de arrestatie van twee Duitse officieren die beiden daarna door het Nazi-regime over de kling waren gejaagd. Daar bleek geen hout van te kloppen en Soltikov wenste een behoorlijke schadevergoeding. Er kwam met Bondskanselier Adenauer als intermediair een overeenkomst tot stand. De familie zou over de brug komen zodra ze daartoe in staat was en Soltikov zou niks naar buiten brengen. Tenminste, niet zolang Juliana aan het roer was.

De betaling bleef echter wel erg lang uit en eind jaren zeventig (!) had Soltikov er schoon genoeg van. Hij schreef een lang en zeer gedetailleerd artikel over de affaire voor het Duitse magazine Quick. De adrenaline van de hoofdredacteur raakte danig op hol en hij besloot dan ook een kopie van het artikel naar een kennis in Amsterdam te sturen. Om te vragen of hij juridisch gelazer kon verwachten als hij het publiceerde. Die kennis was een journalist die hand en spandiensten verleende aan BVD-agent Hoekstra. Niet moeilijk te raden hoe het advies aan de Quick-boy luidde. Niet omdat de inhoud persé onjuist zou zijn, maar vanwege het staatsbelang. Vervolgens kwam het artikel bij professor Lou de Jong terecht. De beheerder van de Riod-begraafplaats. En daar ligt het nu nog.

Maar daarmee was de kous niet af. Op 19 april 1980 startte de journalist Igor Cornelissen in Vrij Nederland met een artikelenserie waarin het 3 F-verhaal van Soltikov alsnog uit de doeken werd gedaan. Op de dertigste van die maand nam Beatrix het roer van haar moeder over. Verder gebeurde eigenlijk niks. Zoals gebruikelijk.**

* dit in tegenstelling tot wat prins Bernhard onlangs beweerde in De Volkskrant.
** zie voor meer over deze affaire de afleveringen 4 en 5 van “Het schaduwcommando van de Prins” op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 340 en 341.

Verder verschijnt naar verwachting in november van dit jaar het boek “De Soltikow-affaire” van de journalist Ton Biesemaat (zie zijn internetpagina's)


AIPAC en de Leugen Fabriek (7)

woensdag 29 september 2004
AIPAC wil aantonen dat de leiding van het FBI onderzoek naar Israëlische spionage antisemitisch is en dat de hele spionage-affaire een kwestie van antisemitisme is.
Adam Ciralsky is de jurist wiens aanstelling bij de CIA niet werd verlengd. Zijn naam dook onlangs op als “bewijs” voor een antisemitische houding van de (huidige) FBI medewerker (en voormalige CIA contra spionageman) David Szady, die het onderzoek naar AIPAC en de Israëlische spionage in de VS leidt.
Volgens Ciralski werd die aanstelling niet verlengd omdat hij joods was en tot de joodse religie behoorde. Hij diende klachten in, zowel intern als extern, maardat leidde tot niks.
Tja, het gezichtsvermogen van Adam lijkt wat aangetast door de smeltende boter op zijn hoofd. Immers Adam was tot twee maal toe door de mand gevallen met een leugendetectortest. Hem werd gevraagd of hij geheimen doorgegeven of verkocht had aan een Israëli. Tijdens ondervragingen had Ciralsky bezwaar gemaakt tegen dit soort vragen.
Volgens de CIA had Ciralsky geen open kaart gespeeld voor wat betreft zijn relatie met twee mensen die zowel de Amerikaanse als de Israëlische nationaliteit bezaten. Beiden werkten in de Israëlische bewapeningsindustrie en hadden waarschijnlijk banden met de Israëlische inlichtingendienst. Volgens Bill Harlow, toenmalig hoofd “Public Affairs” van de CIA wilden zij toen alles in de openbaarheid brengen, maar de advocaten van Adam Ciralsky wilden dat niet. Verder verwees Harlow naar een eigen onderzoek naar de klachten van Ciralsky door de Inspecteur Generaal, door verschillende leden van het Amerikaanse congres en door derden. Geen van allen vond een aanleiding om het ontslag te herzien.
Adam heeft een rechtszaak tegen het ontslag ingediend, waarin hij de CIA beschuldigt van anti joodse discriminatie en onwettig ontslag. Hij kan bogen op een statement van de voormalige CIA direkteur Tenet, die verklaarde dat in dit geval de contraspionage afdeling tactloos, niet professioneel en niet terzake had gehandeld. Maar, opnieuw aanstellen, dat zat er niet in.


Adel verplicht (25)

woensdag 29 september 2004
Nog wat plezante details uit het arsenaal aan anonieme brieven waar procureur-generaal Michel Bourlet naar heeft gevraagd kunnen misschien geen kwaad.
Op 20 september 1996 zitten Régina Louf en de BOB-er Patriek de Baets voor het eerst tegenover elkaar. Tijdens de eerste verhoren valt voor zover wij weten nog nergens de naam Lippens. Maar op het parket in Brussel was begin september van dat jaar al wel een anonieme brief binnengekomen waarin de burgemeester van Knokke en de hoogste baas van Fortis worden opgevoerd als “sexuele monsters” *.
Het briefje dateert van 5 september 1996 en is verzonden uit Drogenbos, een stadje onder de rook van Brussel. Het epistel wordt op 11 september doorgestuurd naar procureur-generaal Anne Thily in Luik. Die stuurt het met het oog op het onderzoek in de zaak Dutroux op 18 september door naar Bourlet. De p.g. in Brussel zal het verder geen speciale behandeling hebben gegeven. Er kwamen zoveel anonieme brieven binnen.
Er volgt in october of november (de datum was blijkbaar moeilijk vast te stellen) opnieuw een briefje dat de gebroeders beschuldigt van haast onbeschrijfelijke pedo-praktijken. Eenvoudige in het Frans gestelde briefjes vol taal- en tikfouten, al dan niet bewust.
Begin december van dat jaar arriveren dan twee anonieme briefjes die beiden op 3 december in Brussel op de post zijn gedaan. Duidelijk afkomstig van een andere afzender. Kennelijk een insider die behoorlijk de pest heeft aan met name Maurice Lippens. Hij meldt namelijk dat een uiterst belangrijk dossier over de pedofiele strapatsen van Maurice aan zes magistraten is overhandigd en dat die er allemaal niks mee willen doen bij gebrek aan bewijs. Een hoge bestuurder van de Société Générale is volgens de schrijver op de hoogte van de gore avonturen van Maurice maar durft daar niks over te zeggen. Hetzelfde geldt voor de grote baas van Tractebel. In die tijd Philippe Bodson, een vriend van Maurice.

Verder weet de briefschrijver nog te melden dat Maurice die tot dan toe geen titel droeg in de adelstand zal worden verheven ** en dat de gebroeders worden gechanteerd.

Nou, erg fijn om te weten allemaal, maar geen aanleiding om de Lippens-boys eens even apart te nemen in een zweetkamertje. Maar zo gaat dat met hoge heren. Stay tuned.

* zie aflevering 13 van deze serie "adel verplicht" op de "followup"site.

** Maurice werd in juli 1998 inderdaad tot “graaf” gebombardeerd.


Neelie’s daadkracht (4)

dinsdag 28 september 2004
Hoppa, Paul van Buitenen op zijn kanes. Beweerde dat Neel Kroes de Tweede Kamer had voorgelogen. Waarmee dan? Door te zeggen dat ze de baasjes van Tanker Cleaning Rotterdam (TCR) niet persoonlijk kende. Maar volgens Van Buitenen is er een politierapport waarin wordt vermeld dat Neel was waargenomen in de zwarte Mercedes van en met een van de Langebergjes. Alleen Paulus de boskabouter had dat politierapport niet in handen. Iemand die het gelezen zou hebben had hem kond gedaan van de inhoud ervan. Dat is uiteraard te weinig om Neel in de dangerzone te drukken. Ja maar, zei Paul, hetrapport bestaat echt. En volgens ingewijden is dat ook zo.
Het gaat om een proces-verbaal dat ooit is opgemaakt door een lid van een OT-team (OT = ObservatieTeam) dat in die tijd op de lip van de Langebergjes zat in verband met de verdenking dat zij zich schuldig maakten aan zware milieudelicten*. En die verdenking bleek juist te zijn. Het bewuste proces-verbaal kwam echter niet in het dossier-TCR terecht. Waarom moge duidelijk zijn. Stay tuned.

* De inzet van dat OT hield zonder twijfel verband met het onderzoek van de Rijkspolitie onder leiding van overste De Maat. Een dag nadat die tegenover Neel en haar secretaris-generaal gewag had gemaakt van het onderzoek bleken de gebroeders Langeberg er ook van op de hoogte te zijn. Zie deel 1 van deze serie dd. 17 augustus jl.


Gezocht: Flexwerkers m/v

dinsdag 28 september 2004
Komende zaterdag 2 oktober gaan tienduizenden in Amsterdam de straat op om te demonstreren tegen deze regering. Zij zijn terecht boos dat er wordt gekort op hun lonen, op hun (pre-)pensioenen en sociale zekerheid. Maar hoe zit het met al die mensen wiens arbeidsomstandigheden niet eens ter sprake komen? Flexwerkers, zwartwerkers en migranten... Wij zijn krantenbezorgers, nachtportiers, postsorteerders en
winkelmedewerkers. Wij richten deze oproep aan afwassers, telemarketeers, serveersters, koks, sexwerkers, freelancers, vakkenvullers, decorbouwers en orderpickers...
Steeds meer van ons bevinden zich in "geflexte" relaties; in onzeker, tijdelijk of onregelmatig werk. De meesten van ons hebben nog nooit nagedacht over ons prepensioen, maardat is omdat we op zoveel andere manieren genaaid worden. Oké, flexibel werk heeft zijn voordelen... soms gaan baantjes gauw vervelen, en heb je de vrijheid weer iets anders te zoeken. Maar elke dag afwachten of je wel kan werken; het uitzendbureau of je baas die je elk moment bij het oud vuil kunnen zetten; niet betaald worden als je ziek bent, onmogelijke werktijden... Flexwerkers zijn niet minder afhankelijk van hun werk dan anderen. De grootste banengroei in Nederland is in geflexte omstandigheden. De groep die op permanente basis tijdelijke werk heeft neemt hand over hand toe. Willen we echt onze levens slijten in zulke baantjes? In callcenters, supermarkten of de catering, dag na dag reclamefolders bezorgen of kantoren schoonmaken tot je rugpijn hebt? Is dit rechtse kabinet - dat uitkeringen voor jongeren wil afschaffen - het probleem, of is het deze economie van eindeloos werk? Wij eisen de vrijheid om minder en flexibel te werken, maar met dezelfde sociale rechten als full-time werkers.
Om al deze redenen stellen we voor om in de demonstratie van 2 oktober een levendige parade te vormen van rebelse flexwerkers. Een flexblok, niet alleen om bepaalde figuren uit hun ministersstoelen te schoppen, maar om simpelweg te laten zien dat we er zijn, kinderen van de flexibilisering, brandstof van de nieuwe economie.
Dus voel je je geroepen, kom dan op 2 oktober en zoek het flexblok op. We verzamelen op het Beursplein om 11 uur tussen de Beurs van Berlage en de Bijenkorf. Kom niet in het zwart, maar in honderd kleuren; kom in je werkkleren, of met je collega's; wees creatief en brutaal - spijker je toetsenbord op een stok, beschilder je horeca-kloffie, en neem je graffiti-gear mee naar de demo! We zijn flexibel, maar we buigen niet!
(meer informatie via aga@squat.net)


Tsjernobil en de microfilms

dinsdag 28 september 2004
Waar een kernramp al niet goed voor is. Jaren na de catastrofe in Tsjernobil op 26 april 1986 kwam een hulpprogramma tot stand waarbij ondermeer kinderen uit dat gebied een vakantie in allerlei Westeuropese landen mochten doorbrengen. Om even de ellende te vergeten. Als ze met de bus naar huis terugkeerden kregen ze van hun gastheren en gastdames een bult aan liefdevolle hebbedingen mee. En foto’s natuurlijk. Veel foto’s. En microfilms. Microfilms? Jawel. De busmaatschappij was namelijk ingehuurd door de FSB (vroeger KGB) om spionagemateriaal naar Rusland over te hevelen in de bagage. Eenmaal terug in Tsjernobil werd het materiaalter hand gesteld aan een FSB-agent die in het Orbita-hotel in Minsk verbleef. En die zorgde er dan weer voor dat het bij Alpha 1 in Moskou terechtkwam. Een beveiligingsfirma met personeelsleden die ooit zogenaamd uit de KGB waren gegooid, maar vrolijk verder rommelden voor de FSB.
Een van die personeelsleden werd in de jaren negentig gerecruteerd door Norbert Juretzko. Een werknemer van de Duitse spekzolenfirma Bundes Nachrichten Dienst (BND) die hem de codenaam Rubezahl bezorgde. U begrijpt al waar dit verhaal heengaat. Rubezahl vertelde het hele verhaal aan die meneer van de BND en leverde hem het bijbehorende micro-materiaal.

Het was een ernstig verhaal, à la Le Carré. Het spionagemateriaal was namelijk afkomstig van een hoge mol in de Britse spionageorganisatie MI 6 en had betrekking op een hele bups Britse spionnen die overal in de wereld actief waren en wat ze precies uitspookten. Plus de namen en covernamen van hun “handlers” die van tijd tot tijd op bezoek kwamen.

Nou zou je zeggen, kat in het bakkie. Kon die Duitse spekzool mooi zijn collega’s van MI 6 waarschuwen dat ze een mol in huis hadden en die konden dan een klem zetten. Nee, nee, zo werkt dat niet. Want als ie dat deed kwam zijn bron bij Alpha 1 en de rest van zijn eigen netwerk in Moskou en omstreken in gevaar. Dus liet de BND de zaak jarenlang op zijn beloop. Tot in 1998 de grote klok werd geluid. Of de Britse mol gevangen werd is daar later niet aangehangen. Waar een kernramp al niet goed voor is.


Octopussy (107)

dinsdag 28 september 2004
Nee, helemaal noppes. Geen mailtje van Jacobes van Wijk. Terwijl ie toch behoorlijk pissed off was over onze artikeltjes waarin zijn naam werd genoemd in verband met het Resort-Hotel van Jaap de Bode. Wij hadden hem vooraf moeten vragen hoe het precies was gegaan dan zou zijn gebleken dat ook hij door Jaap in het pak was gestoken en rijp was voor slachtofferhulp. Vond Jacobes.
Nou was het gekke, dat hij reageerde op een mailtje aan Wouter Klaassen. Zijn maatje bij de BV Dices. Toen althans. Op het gevaar af dat wij opnieuw een reprimande krijgen probeerden wij langseen andere weg in contact te komen met Wouter. En met de volgende vragen:

"Geachte heer Klaassen,
Vorig jaar was u betrokken bij de verwerving van een hotel in Hoheleye ten behoeve van vastgoedhandelaar Jaap de Bode. Zou u ons ten behoeve van een of meer publicaties op onze website kunnen vertellen hoe dat in zijn werk is gegaan en of uw BV Dices daarbij schade heeft geleden?
Verder gaat onze interesse uit naar wanneer en hoe u kennis heeft gemaakt met De Bode. Had dat enige connectie met New World Companies en was de heer De Bode al eerder dan in het jaar 2003 betrokken bij de goede daden van NWC in Costa Rica?
"

Leuk naïef mailtje met wat adders onder de citrusvruchten. Het zal ons benieuwen van wie we nu weer antwoord krijgen.


Adel verplicht (24)

maandag 27 september 2004
Zeker en vast. Regina Louf heeft ooit tegenover de politie de beide Lippens-boys aangewezen als kinderverkrachters.
Zeker en vast. Regina Louf heeft ooit tegenover de politie verklaard dat haar uitbater Tony Vandenbogaert bij verschillende exhibities waarbij sprake was van kinderverkrachting door hooggeplaatsten een camera hanteerde.
Zeker en vast. De politie heeft bij Tony Vandenbogaert brieven in beslag genomen die handelden over de gebroeders Lippens.
Zeker en vast. De beide heren zijn door de politie nooit verhoord over deze zaken.

Van 7 tot en met 10 oktober aanstaande vindt er in Knokke, waar graaf Leopold Lippens sinds jaar en dag burgemeester is, een ontmoetingplaats onder het hoofdje “Leaders meet & greet”. Daar kunnen toppers uit de Belgische private en publieke sfeer ditmaal drie dagen lang met elkaar informeel ouwenelen over de wisselwerking tussen bedrijfsleven en overheid. Dat gaat je natuurlijk niet in de kouwe kleren zitten en er is dus ook gelegenheid om eens even lekker te relaxen via een potje golf op de course van Leopold, een gokje in het casino, een zeiltochtje voor de kust, een partijtje tennis, een saunaatje, een bommetje in het zwembad, een slokje in de pianobar, een dansje, een lijntje coke in de badkamer en een al dan niet volwassen sexuele versnapering tussen de lakens. Hoewel die laatste twee mogelijkheden niet zijn opgenomen in het officiële programma.
De officiële opening wordt verzorgd door Leopold zelve en er zullen naar het zich laat aanzien naast Didier Bellens (CEO Belgacom), Johnny Thijs (CEO De Post), Harry Bowen (professor in de internationale Economie & internationaal zaken doen), Wim Moesen (ook al professor in de Economie) en generaal August van Daele (chef-staf van de Belgische strijdkrachten) ook drie ministers als spreker opdraven: Serge Kubla (Waals minister van Economie, Begroting, Ruimtelijke ordening, Wetenschap en Technische Innovatie), Dirk van Mechelen (Vlaams minister van Financiën en Begroting, Ruimtelijke ordening en Technische Innovatie) en Johan vande Lanotte (vice-premier en minister van Begroting en Overheidsbedrijven).
Vooral de deelname van de laatste drie beschouwen wij als een gotspe. Wij zouden niet graag ingeleid worden door een burgemeester die op zijn minst in een pedofiele reuk staat. Maar wij zijn ook geen leaders die relaxed meeten en greeten. Stay tuned.


Hypes

maandag 27 september 2004
Had een ferm teevee-debat moeten worden, gisteren bij Buitenhof. Over de vraag of de parlementaire pers tegenwoordig te veel achter de waan van de dag aanloopt en nauwelijks oog meer heeft voor de diepere achtergronden van het spel in Den Haag. Als die er al zijn. Maar Klaas de Vries en Kees Lunshof gingen elkaar te lijf als twee bewoners van een verzorgingstehuis bij een slap spelletje pingpong. Zonder net. Zonder zuster.

Ten bewijze van de stelling dat de pers in Den Haag teveel achter hypes aanholt voerde het toch gerenommeerde Kamerlid De Vries aan dat de kranten recentelijkniks te melden hadden gehad over de zijns inziens buitengemeen interessante discussie in de Kamer over de rechtsstaat. Het schaamrood vliegt ons boordje in, want ook wij hebben dat item gemist. Maar we begrijpen best dat een dergelijk onderwerp voor een sociaal-democraat als Klaas een golf van adrenaline veroorzaakt. Per slot word je niet voor niks uitgenodigd voor een koppie thee bij de globalisten van Bilderberg, die een beeld van de rechtsstaat voorstaan dat het onze nooit zal worden. En je neemt ook niet voor niks deel aan een seance van de WACL (World Anti Communist League). Een “linkse” meneer bij de WACL! Een club die onder de slogan “in een rechtsstaat is alles pas recht als alles rechts staat” mede-verantwoordelijk was voor jarenlange moordpartijen van doodseskaders in Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika.
Klaas is gewoon een onvervalste law and order man en gaf daar vlekkeloos gestalte aan toen na hij de moord op Pim Fortuyn als minister van Binnenlandse Zaken zich buitengewoon heeft uitgesloofd om de schade voor de Staat der Nederlanden beperkt te houden en de moord geheel toe te schrijven aan een “lone nut”. Als bijvoorbeeld een Ferry Mingelen, die volgens De Vries vaak niks te melden heeft, nou eens gewoon als onderwerp de carrière van Klaas de Vries op de agenda zet, dan komt de parlementaire pers misschien eens los van het imago achter hypes aan te draven...

Oh ja, wat vond Kees Lunshof eigenlijk? Kees vond het eigenlijk wel meevallen. Die vond de pers niet zo hyperig. Goed, sommige onderwerpen halen de krant niet, maar dat is een kwestie van selecteren. Je hebt de beschikking over een gelimiteerde ruimte en je moet rekening houden met de lezer. Want vindt die leuk? Nou Kees, wij vonden Mabelgate bijvoorbeeld wel leuk. Maar De Telegraaf, met Kees als adjunct-hoofdredacteur, was daar heel erg voorzichtig mee. Pas toen het om Edwin de Roy van Zuydewijn ging werd er vol gas gegeven. Was dat nou een kwestie van selectie of is De Telegraaf trouw aan het koningshuis tot in den doet? Of komt het gewoon, zoals wordt beweerd, omdat Kees een innige relatie had (heeft) met Felix Rhodius, de kabinetschef van de Koningin? Kijk, dat weten we niet. Ferry! In de touwen jongen.


Showbusiness (6)

zondag 26 september 2004
Wij kregen niet zo lang geleden de tip dat Cor “Voorkennis” Boonstra uit het bij ons zo populaire Belgische ’s Gravenwezel* een storende factor is geweest bij het voorbakken van de UWV/AM-deal. Als hotemetoot bij vastgoedreus AM zou Cor een voorstander zijn geweest van het idee om de UWV een nieuw plekje te geven in Schiedam in plaats van op de Rotterdamse locatie die Hans van Veggel en Coentje van Oostrom voor ogen stond. Dus het gesteggel binnen AM hoeft zich indertijd niet beperkt te hebben tot de bonus van 3 miljoen die was beloofd aan een accountant van PricewaterhouseCoopers om de prijs van Van Veggel’s Multi Vastgoed naar beneden te krikken. Ook het een-tweetje tussen Van Veggel en Van Oostrum kan een rol hebben gespeeld. Die laatste twee leken de strijd te hebben gewonnen toen Cor de vlag streek bij AM, maar diens UWV-idee had bij de commissarissen blijkbaar ergens tussen de oren toch wortel geschoten. En krijg het er dan nog maar eens uit.
Maar wat lazen we eergisteren? Dat Rotterdam en Schiedam de handen ineenslaan voor de ontwikkeling van de gebieden Schieveste en het aanpalende Nieuw Mathenesse. De beide buurgemeenten bezitten negentig procent van de te bebouwen grond. Dus kunnen ze even vooruit en wellicht meeknutselen aan een mooie symbiose tussen het plannetje van Cor en dat van Hans en Coentje. Moet er nog wel even hier en daar wat gekleid en gemacrameed worden. Maar met een beetje goeie wil komen Hans en Coentje er samen met burgemeester Opstelten wel uit. Een vorkje wil wel eens helpen. Stay tuned.

* zie bijvoorbeeld de serie over kindervriend Axel Vervoordt op de Followup-site.


Royalty (17)

zaterdag 25 september 2004
Uit welingelichte kringen vernamen wij dat iemand bezig is met het schrijven van een boek.
Erg vlot schijnt het niet te gaan en er zou ook nog geen uitgever zijn gevonden. Dat moet toch niet al te moeilijk zijn als het boek eenmaal een beetje in de steigers staat. Het gaat namelijk over een reeks ins en outs uit het leven van de Oranjes. Met nog niet eerder naar buiten gebrachte sappige details. De schrijver van deze bestseller in spe? Edwin de Roy van Zuydewijn. Wordt het toch nog gezellig.


Guido’s kunstjes (9)

vrijdag 24 september 2004
Even terug in de tijd. In de eerste helft van 2001 publiceerden wij onder bovenstaande titel een frisse over Guido Haak*. Een internationale oplichter van de buitencategorie die volgens ingewijden een speciale band heeft met de vroegere minister van Buitenlandse Zaken Schmelzer.
Guido was in de jaren zeventig al betrokken bij buitengewoon intrigerende affaires in het Midden-Oosten door zijn zakelijke contact met de tegenwoordig in Damascus huizende Palestijnse zakenman Hassan Zubaidi**.
Later maakte hij nog furore met het achterover drukken van een hoopje meloenen van het Britse Leger des Heils samen met een paar associé’s van de Amerikaanse mafia en zoog hijhet laatste bloed uit de Nederlandse franchisehouder van Weight Watchers, een dochter van de Amerikaanse dikmaker Heinz.
Aanleiding tot deze serie waren zijn zwendelpraktijken onder de vlag van de Britse techno-onderneming Waterfields. Hij raakte daarbij in aanvaring met luitjes die als het om zaken gaat er niet voor terugdeinzen even lijfelijke druk uit te oefenen. Guido zag zich genoodzaakt aan zijn stutten te trekken en zijn activiteiten te verleggen naar Denemarken en Rusland. Die activiteiten hielden verband met het recyclen van huisvuil en een zootje agressieve stoffen die bergenhoog opgestapeld zouden liggen in het zuiden van Rusland. Althans, tot voor kort. Want toen een stel schuldeisers wat al te nadrukkelijk aan hem begonnen te schudden verbrak Guido alle verbindingen en verdween. Naar verluidt is opnieuw de jacht op hem ingezet. Als er nieuws is, hoe grimmig ook, hoort u dat van ons. Stay tuned.

* Zie "Guido's kunstjes" op de Followup-site.
** Zie "De achterzijde van het beursschandaal", deel 2 en 3, "Steekspel rond een uraniumdeal en "Neerland’s stille kracht op de site van de Morgenster.


Adel verplicht (23)

vrijdag 24 september 2004
Nee, nee. Nog niks van het Bourlet-front. Maar wel een mail van een zeer goed ingevoerde Belgische lezer naar aanleiding van aflevering 22. Van de inhoud ervan vielen wij niet stijl achterover tussen de piranha’s. Integendeel. Het gaf ons het gevoel op bekend terrein te zijn. De tekst luidde ondermeer:
Als ik jullie tekst goed begrijp en juist interpreteer, zou er o.a. bij Tony van den Bogaert op 20/01/97 een huiszoeking hebben plaatsgevonden. Ik denk dat je deze bewering eens moet checken, want bij mijn weten heeft er maar één huiszoeking plaatsgehad bij Tony en dat was nadat Regina Louf (op22 januari 1998) haar anonimiteit opgaf. En die huiszoeking had plaats op 29/01/1998. Uit de inventaris van die huiszoeking blijkt niet dat er toen bij Tony iets als brieven in verband met de Lippens werd aangetroffen. Wel merkwaardig in verband met de inbeslaggenomen goederen op 29/01/98 is, dat twee telefoonboekjes met adressen en telefoonnummers die in beslag werden genomen bij Tony tot op heden spoorloos blijken te zijn”.

Onze bewering dat Viviane Lefèvre en Tony van den Bogaert op 20/01/97 onverwacht bezoek kregen en dat er bij die beide invallen anonieme brieven over de kindvijandige strapatsen van de gebroeders Lippens waren aangetroffen is afkomstig uit een uitvoerige officiële lijst onder het hoofdje “Cellule Neufchâteau: Gestion des Saisis”.

Nou kan het zijn dat iemand een slechte nacht achter de rug had en wat slordig is geweest bij het samenstellen van de lijst. Maar het verschil tussen 20/01/97 en 29/01/1998 is te groot om van een vergissing te kunnen spreken. Bovendien verschilt het aangetroffen en vervolgens uit het zicht gemanouvreerde materiaal ook sterk. Verwarring alom dus. Mogelijk en al dan niet bewust geïntroduceerd om alle speurtochten naar de grote jongens in de in elkaar overlopende dossiers van Dutroux en de X-getuiges vroegtijdig in de berm te drukken.
Maar omdat we ons niet kunnen voorstellen dat de Cellule Neufchâteau de Lippens-brieven zelf heeft uitgevonden en Viviane en Tony op losse gronden heeft aangewezen als de bronnen ervan, blijven we verder in de inhoudelijke juistheid van de lijst geloven. Trouwens, procureur des Konings Bourlet ook. En hé, misschien vinden zijn jongens in de map met de brieven ook een paar telefoonboekjes. Waar geen geloof is, verliest de pater zijn soutane. Stay tuned.


AIPAC en de Leugen Fabriek (6)

donderdag 23 september 2004
Het FBI onderzoek naar AIPAC en de Israëlische spionage in de VS wordt geleid door ene David Szady. Dat zal U wel niks zeggen. Hij heeft geruime tijd voor de CIA gewerkt als hoofd van de Counterespionage Group (CEG) en was toen betrokken bij een zaak waarin sprake was van religieuze discriminatie tegen een CIA medewerker. Dit was Adam Ciralsky, een jurist die begin december 1996 bij de juridische afdeling van de CIA begon. Enkele dagen later ontstonden er twijfels aan de loyaliteit van Ciralski en werd hij onderwerp van intern onderzoek. Volgens Ciralski omdat hij joods was en totde joodse religie behoorde. Hij diende klachten in, zowel intern als extern, maar zijn contract werd niet verlengd. Volgens voormalige collega’s zou er binnen de CIA sprake zijn van antisemitisme. Het spook van Pollard, die als enige Amerikaan in de bak zit (landverraad) wegens spionage voor Israël, en het verhaal dat er behalve Pollard een mol binnen de CIA zou zitten waarde in die tijd heftig rond. Szady werd in 2000 door president Bush benoemd tot hoofd van de National Counter Intelligence Board en vertrok daar in 2002 om bij de Counter Intelligence van de FBI te gaan werken.
Nu duikt zijn naam op met de geur van anti semitisme, terwijl hij belast is met het FBI onderzoek naar Israëlische spionage. FBI directeur Robert Mueller kan hierover meepraten. Hij was in de jaren zeventig werkzaam bij het kantoor van de Openbaar Aanklager in San Francisco en in de jaren negentig als Openbaar Aanklager aldaar. Vandaar dat hij op de hoogte was van de zaak tegen de Anti Defamation League (ADL) die eind jaren tachtig begin jaren negentig anti-apartheid en pro-Palestijnse demonstranten in Californië bespioneerde. Roy Bullock, toen hoofd van de ADL in San Francisco, bespioneerde Amerikaanse burgers, legde dossiers over hen aan, gaf deze dossiers onder andere door aan de Israëlische en de Zuid Afrikaanse (apartheids) regering. De zaak kwam voor de rechter en in 2002 regelde de ADL schadevergoedingen met een aantal aanklagers.

Zie eveneens het artikel over AIPAC "Likoedgate en de Iraanse bom" in het zojuist verschenen 395ste (papieren) Kleintje Muurkant...


Hawala (3)

donderdag 23 september 2004
Een vrolijk bericht op de website van De Telegraaf vandaag. Over Interpay. Dat is een onderneming die in Nederland zorgt voor het afhandelen van het betalingsverkeer en is eigendom van de banken alhier. Wat blijkt die club stiekem te hebben gedaan? Tegen betaling adressen van klanten verpatsen. Aan charitatieve instellingen. Aan de hand van de banknummers van die klanten. Of Interpay ook aan instellingen met minder charitatieve bedoelingen als advocatenkantoren, detectivebureaus, incassobureaus, koevoetverenigingen of flessentrekkerscoöperaties tegen een kleine bijdrage privéadressen verstrekt vermeldt de reportage niet. Maar de privacy van de burger is tegenwoordig toch al aan ernstige erosie onderhevigdoor het ongelooflijke gezeik over het internationale terrorisme. Dus dit kan er nog wel bij. Tenzij je overgaat op het hawala-systeem.
En dat brengt ons op de inhoud van de eerste twee deeltjes uit deze mini-serie van 17 en 22 augustus 2003. Daarin meldden wij dat binnen de organisatie van Interpay een Israëlische firma actief is: Amdocs. Een onderneming die door Amerikaanse snuffelorganisaties in verband werd en wordt gebracht met spionage voor het moederland *. Leuk bedrijfje dus dat Interpay. Kan je mee lachen. Wat Kamervraagjes misschien?

* Zie onze serie Comverse op de Followup-site.


Adel verplicht (22)

donderdag 23 september 2004
Zoals vermeld in onze vorige bijdrage kregen Viviane Lefèvre en Tony Vandenbogaert allebei op een dag onverwacht bezoek van de politie. Die dag was om precies te zijn 20/1/1997. De invallen vonden plaats naar aanleiding van verklaringen van de X-getuigen en leverden interessant materiaal op. Zo werden bij Viviane een zonder twijfel boeiend foto-album en een paar niet ondertekende brieven in beslaggenomen.
Een van de brieven begon met: “Heeft betrekking op graaf Leopold Lippens en Maurice Lippens”. Een ander met: “De tijd verstrijkt ...”. Op een bijbehorende enveloppe stond: aan de eerste president van het Hof van Appèl, Place Poelart 1,Brussel 1000.
Ook bij Tony worden een foto-album en een stel niet ondertekende brieven geconfisqueerd. We nemen aan dat die brieven in ieder geval voor een deel synoniem waren aan die van Viviane, want ze hadden min of meer dezelfde aanhef: “Heeft betrekking op Maurice en de graaf” en “De tijd verstrijkt ...”. En ook hier een enveloppe met als adressant de president van het Hof van Appèl.
Maar blijkens de opschriften van een paar andere enveloppes had Tony kennelijk nog meer mensen in gedachten die in zijn ogen op de hoogte moesten worden gebracht van de exercities van Maurice en Leopold: de procureur des konings in Brussel en diens substituut.
Uiteraard werden de vondsten van de Lippens-juweeltjes door de petten keurig vastgelegd en wel in proces-verbaal 100729/00. Zonder enige twijfel per ongeluk werden ze vervolgens ondergebracht bij de camionvracht aan “niet relevante” stukken van het dossier Dutroux. Opgeslagen op een schietbaan van de gendarmerie in Neufchâteau. In 2000 werd het vlekje weggewerkt en keerden ze veilig terug in de files van de X-getuiges, die op dat moment door de pers voldoende waren afgebrand. Of ze daar nog steeds liggen is de vraag. In ieder geval heeft Procureur des Konings Bourlet ze opgevraagd. En dat is al heel wat. Stay tuned.


Octopussy (106)

woensdag 22 september 2004
Zoals eerder vermeld waren vorig jaar de heren Wouter Klaassen en Jacobes van Wijk betrokken bij de door Jaap de Bode geïnitieerde overname van Clubhotel Rembrandt in Winterberg-Hoheleye. Naar later bleek bestond die medewerking ook uit het opstellen van een reddingsplan voor de Bude die Jaap van Dagistan Dalkiran zou overnemen. Dat gebeurde onder het hoofdje van de firma Dices. Dus wij op speur naar die club. Via de site van de SIDN (Stichting Domeinregistratie Nederland) vonden we een vestiging ervan aan de Zwanenburgwal in Amsterdam en via de KvK aan De Stelling (geinig) in Noordwolde. Wij besloten er eenmail aan te wagen gericht aan Wouter Klaassen.
Ten behoeve van een of meer artikelen op onze website zou ik graag van u willen weten of het juist is dat u indertijd samen met de heer Jacobes van Wijk een reddingsplan heeft opgesteld vor Resort-Hotel Hoheleye. Een hotel dat tot de verworvenheden van vastgoedhandelaar Jaap de Bode behoorde.
Tevens zou ik graag van u willen vernemen wat uw onderneming i.o. ten doel heeft en wellicht synoniem is aan de gelijknamige groep in Noordwolde.
"
Nou, toch een net briefje zou je zeggen. We kregen geen antwoord van Wouter maar wel van Jacobes. Of we hem even wilden bellen. Nou hebben we daar een hekel aan, want als je daarna citeert uit zo’n gesprek krijg je vaak later te horen dat het zó niet gezegd was of zó niet bedoeld. Dat lieten wij Van Wijk weten en die schoot meteen in de derde versnelling. Hij vroeg zich af waarom wij deden wat we deden en stelde vraagtekens achter de manier waarop. Wij deden hem de suggestie aan de hand in een mail aan ons te laten weten waar wij eventueel de mist in waren gegaan met onze berichtgeving. En dat wij zijn reactie uiteraard zouden publiceren. Of Jacobes daartoe overgaat is nog niet duidelijk. Wel liet hij weten dat hij zou hij laten onderzoeken wat onze artikelen voor consequenties voor hem zouden kunnen hebben en of gerechtelijke vervolging op zijn plaats zou zijn. Ook al omdat hij zich als slachtoffer van De Bode beschouwt en niet als gabber. Böse Menschen haben keine Lieder. Kijken of Jacobes als ie wat is afgekoeld alsnog de juiste toon kan vinden voor een reactie. Stay tuned


Oorlogshelden

woensdag 22 september 2004
De echte oorlogshelden zijn natuurlijk degenen die niet gaan. In de Verenigde Staten zijn er steeds meer jonge mensen die weigeren zich voor het oliekarretje der neoconservatieven te laten spannen. Ze riskeren gevangenisstraf, worden door velen uitgestoten, duiken onder (velen vluchten naar Canada), organiseren zich, duiken soms voor lange tijd onder en leveren elkaar materiële en juridische steun. Kijk hier maar eens!


Octopussy (105)

woensdag 22 september 2004
Ja hoor. Voor mekaar. Volgens De Telegraaf heeft de politie gisteren invallen gedaan bij een Amsterdams advocatenkantoor en in het huis van een aan dat kantoor verbonden bef.
Laat het volgens een trouwe lezer nou gaan om het kantoor van mr. A.E., sorry E.A. Toenbreker en de daar werkzame mr. Evert Hingst. De (ex-?) adviseur van Spic cq. Span John Mieremet en de advocaat van fiscalist Rob Boon*. Hij zou door het OM ervan worden verdacht betrokken te zijn geweest bij het witwassen van avontuurlijke poen. Gek hè, maar dat verwondert ons eigenlijk helemaal net niks. Gezien alle shit die wein deze serie over dat kantoor en Evertje al naar boven hebben getrokken. En er komt meer. U hoort nog van ons. Stay tuned.

* zie “Cantrade revisited” van vrijdag 10 september jongstleden


Recht van spreken

woensdag 22 september 2004
In dit land wordt protest
opgesloten in stilzwijgen
Zo is het dood
als een deur
Kan alleen van buiten open
dat stilzwijgen,
een ruimtelijke cel
zonder de hardheid
van bewegingsbeperking
Zonder de echtheid
van de muren

Nee, de muren hier
zijn van krantenpapier
en de sleutelbewaarders
hebben de regie
over de nieuwswaarde
Zij zijn redacteuren
in een spreekbuis
die steeds nauwer wordt
en tenslotte alleen nog
door het gaatje laat
wat van bovenaf
in de trechter wordt gestort

In dit land worden woorden
als niet bestaand beschreven,
door de onzichtbare
rode pen met vrijheid gecensureerd
Welk een land van ongekende vrede
dit is!
Welk een land van ongekende vreugde
dit is!
De onderdrukking bestaat uit niets
meer dan niet drukken
Niet horen, niet zien
Het moet een zegen zijn
voor een schrijver
om in ditland te leven

Ja, zo is het
een paradijs voor wie
voor zich zelf schrijft
die de spot van een enkele lezer
verdragen kan
'Lees toch eens
wat een idioot
Die doet alsof er
hier iets te strijden valt'
Ja, dit land
houdt zelfs
van een dwarse schrijver als ik
want ik help de wereld tonen
hoe liberaal dit land is en
hoe groots haar gebaar is
dat hier vrijheid van meningsuiting bestaat!

Joke Kaviaar (zie Benefiet manifestatie Stop Deportaties NU!)


Quizje

dinsdag 21 september 2004
De invasie van Irak was gebaseerd op het feit dat Saddam beschikte over Massa Vernietigings Wapens, dat hij banden had met Al Quaida en ga zo maar door. Grappig in dit verband is deze website van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, van november 2001: Welk land mist U?


Adel verplicht (21)

dinsdag 21 september 2004
Op 9 september jl. raakte de zaak rond de adellijke gebroeders Leopold en Maurice Lippens plotseling in een onverwachte stroomversnelling. Toen kreeg namelijk procureur des Konings Michel Bourlet een pas opgedoken, volledige lijst toegeschoven van alle spullen die tijdens het politieonderzoek in de zaak Dutroux her en der in beslag waren genomen. Op die lijst stonden ook anonieme brieven die betrekking hadden op pedofiele activiteiten van respectievelijk de Knokke- en de Fortisbaas. De brieven bleken te corresponderen met de epistels die ooit op de deurmat van de Dutroux-speurders waren gevallen. Als snel kwamen de namen bovendrijven van twee onverlatendie de duimschroeven zouden hebben aangelegd bij de gebroeders Lippens: Viviane Lefèvre en Antoine Vandenbogaert. Beiden geen onbekenden uit het Dutroux-circuit.
Viviane was een habitué in de beruchte kroeg DOLO en ooit gearresteerd wegens het verschaffen van een vals alibi voor een van de oorspronkelijke hoofdverdachten in de zaak rond de moord op Louba Benaissa, Jacques Genevois. Zij bleek daartoe aangezet door de advocaat van zowel de DOLO als van Genevois, mr. Daniel van Bossuyt. Zelf een kindervriend en een goede kennis van Nihoul.
Antoine (Tony) was de uitbater van Régina Louf (getuige X1). Tijdens haar verhoren vertelde de door de Belgische media naar het land van La Fontaine verbannen Régina ondermeer dat Tony haar als jong meisje meenam naar sexparties waar ook de heren Lippens aanwezig waren. De scènes die zich daarbij afspeelden werden volgens haar door Tony gefilmd. En gezien de huidige ontwikkelingen krijgen haar revelaties ineens heel wat meer cachet.
De nieuwe oude lijst vermeldde overigens niet alleen op welke adressen bovengenoemde brieven waren aangetroffen maar ook waar zij zich momenteel moesten bevinden: op een schietbaan van de gendarmerie in Neufchateau. Waar meer files zijn weggestopt als “niet relevant”. Bourlet heeft onmiddellijk na de heuglijke ontdekking de brieven opgevraagd. Dat is nu bijna twee weken geleden. Tijd om de kat de bel aan te binden. Stay tuned.


Adri en de showbusiness (2)

dinsdag 21 september 2004
Zoals gezegd, de voorzitter van het Kamerclubje dat moet onderzoeken of er grotelijks is gesjoemeld bij de bouw van de HSL en de Betuwelijn onderhoudt warme contacten met AM, dat wij al menig maal onder de voeten hebben gekieteld *. Niet alleen met Hans van Veggel, de nog niet zo lang zittende vice-bestuursvoorzitter van de stenenreus, maar ook met de nog verse voorzitter, Peter Noordanus. Notabene indertijd Adri’s opvolger in het Haagse college van B en W. toen die na een stevig potje intern wapengekletter en een externe bom in zijn slaapkamer uiteindelijk het veld ruimde. Maar niet nadat hijde realisering van zijn prestigieuze paradepaard erdoor had gedrukt: het nieuwe stadhuis. Ontworpen door de inmiddels wereldberoemde Amerikaanse architect Richard Meier. Adri reisde wat af in die tijd. Vooral naar Amerika waar de salonsocialist door Meier werd gecoiffeerd of hij de Aga Khan was. Limousines met alles erop en eraan, een niet zo kinderachtig onderkomen en gesoigneerde vorkjes. Naar latere vileine geruchten willen zou Adri bij een van deze gelegenheden ook een inspectietocht hebben uitgevoerd in een ondeugende uitspanning in New York, die in de Haagse Geleenstraat net zo zou dissoneren als de Gouden Koets tussen een stapel autowrakken. Niet gefinancierd door Meier, maar door een niet nader gespecificeerde Nederlandse stenenstapelaar. Niet meteen roepen dat dat laatste zéker onzin is. Per slot schokten Nederlandse bouwondernemers vorig jaar ook drie ton voor het afscheidsfeestje van wethouder Noordanus. Uit dankbaarheid voor de voortreffelijke samenwerking in het voorafgaande decennium. Zo gaat dat in dat wereldje en daarom is het bijna verbazingwekkend dat nou juist Duivesteijn de aanvoerder van dat Kamerclubje is.

* zie de artikeltjes in de serie Shredder op de Followup-site.


Adel verplicht (20)

maandag 20 september 2004
Wij ontvingen gisteren weer eens een aardig mailtje om deze serie een beetje nieuw leven in te blazen. Een mailtje dat o.i. voor de zoveelste keer aantoont dat de verklaringen van Regina Louf (getuige X 1) met name in Knokke toch bij heel wat mensen een déjà-entendu veroorzaakte. Onze lezer schreef het volgende: “De oma van mijn vrouw, een echte Knokkenaar, wist zich het volgende te herinneren toen wij naar het programma van Christine X (van RTL geloof ik) zaten te kijken. Christine X, die voorkomt in de pedofilie-zaak, zou door haar tante zijn uitgeleverd. Dit was een Poupaert. Nuzou die dame gedurende de oorlog de vrouw geweest zijn van de oorlogscommissaris en achter het hotel Châlet Tinel een Duits bordeel hebben opengehouden. Oma herkende de dame in kwestie onmiddellijk toen ze op TV kwam.
Burgemeester Lippens is toen hij jong was in opspraak gekomen in Knokke. Hij zou samen met een vriend een meisje hebben aangerand op het Place M’as tu vue. Naderhand zou men de familie betaald hebben om te zwijgen. Dit werd mij uit twee totaal verschillende bronnen gemeld. Een van die bronnen vermeldde ook cocaïneparties. Verder weet ik er niet meer over
”.
Lekker hè. Zo maar een paar toefjes historie uit Knokke aan Zee. Kunnen die luitjes van de Fortisbank bij de koffie weer even lekker lullen over de broer van de baas.


Market Garden

maandag 20 september 2004
Best aandoenlijk hoor, al die stramme rakkers op de teevee voorbij te zien komen bij de herdenking van de slag om Arnhem in 1944. Ze weer die parachutesprong te zien maken. Hun verhalen te horen vertellen. Hoe goed ze waren geholpen door de lokale bevolking. Hun intocht in het Gelredome met al die koters op de tribune, die vooraf op school “volledig” waren ingelicht over de heldenmoed van de para’s bij hun poging de Waalbrug en directe omgeving te bezetten. Opdat de later arriverende geallieerde grondtroepen een bruggehoofd konden vormen voor een doorstoot richting Berlijn. En op de laatste dagnatuurlijk de koningin erbij. En prins Charles. Goddank niet in een kilt. Je moet er niet aan denken met die wind. Urenlang pure emotie-teevee. Maar toch misten we wat.
Bijvoorbeeld de vraag aan een veteraan of hij niet verrast was over het onverwachts felle verweer van de Duitsers. Of hij in die tijd graag een mobieltje had gehad om even te vragen waar die godverdomde grondtroepen bleven. Of dat hij nooit heeft gedacht: de hele zooi is verraden. Want dat was operatie Market Garden. Verraden. Vandaar die grote concentratie moffen rond Arnhem toen die geallieerde jongens landden. Verraden door de Nederlandse dubbelspion Christiaan Lindemans, alias King Kong, die een paar weken voor de operatie nog vrolijk rondhobbelde in en rond het onderkomen van prins Bernhard. En amicaal omging met een van diens zogenaamde inlichtingenofficieren, Cas de Graaf. Een makker die hij een jaartje tevoren veilig naar Engeland had gesluisd toen de verzetsgroep waartoe Cas behoorde (CS 6) bijna met wortel en tak was uitgeroeid. Vooral door toedoen van de driedubbelagent Gerrit Reede, die door Cas voor een volbloed Brits agent werd aangezien.
Zouden die kinderen op de tribune van het Gelredome dat allemaal van meester of juf hebben gehoord? Forget it. Zouden die stramme rakkers dat geweten hebben? No way. Jammer, maar het is niet anders. Geschiedenis wordt nu eenmaal zwaar bijgekleurd. Of gewoon vervalst.


Honni soit qui mal y pense

zondag 19 september 2004
Stel, je bent directeur van een bank en er passeert een vraag om een lening van zo’n 100 miljoen euro's voor de aankoop van vliegtuigen van een luchtvaartmaatschappij. Niet zomaar een maatschappij maar Air France, waarbij je in de Raad van Commissarissen zit.
Stel, je bent directeur van een bank en er passeert een vraag om een lening van pakweg 21 miljoen euro's van een uitgeversmaatschappij, niet zomaar een, maar waarbij je in de Raad van Commissarissen zit.
Stel, je bent directeur van een bank en er passeert een vraag om een lening van pakweg 35 miljoen euro's voor een mijnbouwonderneming.Niet zomaar een, maar één opgericht door de maatschappij waar je in de Raad van Commissarissen zit.
Stel, je bent de controller van een bank en je zit bij vijf ondernemingen in de Raad van Commissarissen.
Belangenconflict? Parbleu, pas du tout. Het gaat hier immers om niet zomaar een bank, nee het gaat hier om de European Investment Bank. Opgezet met de belastingpenningen van de Europese burgers. Zo gaat dat in die kringen. Kijk het mag wel niet volgens de statuten, maar wie let daar nu op. Het Europees Parlement? Nou, nee. Kijk er was wel een lid van het Europees Parlement dat deze praktijk neersabelde. Maar, gelukkig waren er collega’s die ervoor zorgden dat het desbetreffende rapport veilig werd geamendeerd. Niet voor niets geeft de EIB een jaarlijkse bijdrage aan het pensioenfonds van de parlementsleden. Kijk, in die kringen zal Neel gedijen.


Geert

zondag 19 september 2004
Koren op het molentje van Geert. Die ontwikkelingen in Turkije. Komen daar ondanks het nodige verzet voorstellen op tafel om buiten de deur wippen strafbaar te stellen. Met name vrouwenorganisaties aan de Bosporus en wijde omgeving hebben fel geprotesteerd, omdat in de praktijk de vrouwen het haasje zullen zijn. Het riekt naar de normen en waarden die over het algemeen in Moslimlanden worden gehanteerd en die zijn wat ons betreft niet zo gezellig.
Mochten die voorstellen toch tot wet worden verheven dan groeit daarmee de verzameling van stenen des aanstoots die de toelating van Turkije barricadeert niet onaanzienlijk. En Geert zalgniffelen.
In dit licht is ons streven in Irak wat merkwaardig. Mocht dankzij een regen van bommen en granaten en een aantal burgerdoden waar je beroerd van wordt onze democratie in Baghdad worden gevestigd, dan zullen de sjiieten de meerderheid krijgen. Die hebben dezelfde inzichten als die vrolijke baarden in Iran en hun Turkse broeders die wippen outdoors strafbaar willen stellen. Dat wordt vooral voor de vrouwen daar dus terug naar af. En echt niet alleen wat wippen betreft. Je zal Ayaan Hirsi Ali heten en in de VVD-fractie zitten. Hoe rijm je dan het een met het ander? En by the way: hoe doet Geert dat?


The heat is on

zondag 19 september 2004
Bush tekende persoonlijk de order voor het optreden van Osama’s Flying Circus op 11 september 2001. Dat beweert niet een of andere ufoloog maar Stanley Hilton, een van de advocaten van de slachtoffers. Geen op hol geslagen liberal. Integendeel. In een vroeger leven was Hilton stafchef van senator Bob Dole, ooit Republikeins presidentskandidaat, en al sedert zijn studietijd in Chicago een goede kennis van luitjes als Wolfowitz en Feith, die Bush bij de neoconservatieve hand hebben genomen. Hilton zegt zowel over uiterst incriminerende documenten als ooggetuigen te beschikken voor zijn beschuldigingen aan het adres van de president. Inmiddels heeft hijeen proces aanhangig gemaakt tegen Bush en topfiguren van diens regeringsteam. Op beschuldiging van verraad en massamoord.
Die stap kwam niet zo maar uit de lucht vallen. De FBI wist welke richting Hilton’s onderzoek ten behoeve van de slachtoffers uitging en handelde dienovereenkomstig. De advocaat en zijn medewerkers werden stelselmatig belaagd op een manier die wij kennen uit de vele Hollywoodprodukties waarin agenten van deze club een rol spelen. Inbraken, intimidaties etcetera. Daarom besloot Hilton vooruit te verdedigen en een interview weg te geven aan de radiozender Free Voice of America. En de gerechtelijke procedure op gang te brengen. Of Hilton nog een lang leven is beschoren is twijfelachtig.


Jaap

zaterdag 18 september 2004
We krijgen steeds vaker mail van mensen die ons iets te vertellen hebben. Daar zijn we erg content mee. Soms gaat het om buitengewoon interessante informatie, dan weer om lovende of afkeurende reacties. Tot die laatst categorie behoorden ondermeer de reacties van de heren Melchers en Kool, die ons zelfs advocaten op het dak stuurden om ons te bewegen publicaties over hen van onze websites te halen cq. te rectificeren. Vergeefs. Er zijn ook mensen die ons verwijten dat met name de actueel-site vaak het niveau van een roddelblad heeft. Toegegeven, wij publiceren groen en rijp dwars door elkaaren soms slaan we de plank mis. Maar onze grote voorbeelden van de serieuze pers worden af en toe ook betrapt op lulkoek en worden met enige regelmaat daarvoor op hun vestje gespuugd door de rechter of de raad van de journalistiek. Zijn het daarmee roddelbladen? Nee. En trouwens, hebben roddelbladen per saldo altijd ongelijk? Ook niet.
En dan heb je lezers die het sportief opvatten als je ze in het zonnetje zet. Wij zijn bijvoorbeeld al een tijdje bezig met Jaap de Bode. Op het artikeltje Octopussy aflevering 34 van 10 november 2003 reageerde hij op 20 maart 2004 kort maar krachtig met: “mooi verhaal, waarheid is een beetje anders”. Wel wat laat en jammer genoeg zonder verdere tekst en uitleg, maar toch. Na onze meest recente revelaties over zijn handel en wandel kregen wij gisteren opnieuw een mailtje en opnieuw kort maar krachtig: “ik moet u zeggen, ben onder de indruk”.
Kijk, je kan lullen wat je wil, maar daar hebben wij toch respect voor. Chapeau Jaap. Ondanks alles.


Fase oranje

vrijdag 17 september 2004
Waar hebben we het eigenlijk over? Als een jeugdige Islam-aanhanger tegenwoordig Schiphol of de Tweede Kamer filmt, wordt zijn hele huis ondersteboven gehaald. En owee als ie dan ook nog een plattegrond van Artis en omgeving onder zijn bed heeft liggen met wat geïmproviseerde kerstboomverlichting. Dan gaat ie geheid achter het gaas. Maar als een onherkenbare verslaggever van RTL 4 het hele Binnenhof op beeld vastlegt en als schilder vermomd het hele dak van de Tweede Kamer afhobbelt en als een volmaakte Piet door allerlei raampjes gluurt om te zien of hij daar nog een pakje kan dumpen, gebeurter helemaal niks. Jammer dat hij niet als zuster Clivia heeft geprobeerd om bij Jan Peter een catheter aan te leggen. Zou zonder twijfel gelukt zijn. Want al dat geleuter over grotere veiligheid en terrorismebestrijding heeft alleen betrekking op Islamieten. Wat dat betreft is het goed om nog eens terug te denken aan de tijd toen grote Nederlandse bedrijven de hens in gingen en ministeries en Spaanse bankinstellingen er slordig uitzagen na een reeks van echte bomaanslagen. Toen ging het om het echie, maar toen hoorden we niks over Fase Oranje en hadden we nog geen Reichssicherheitshauptamt dat iedereen naar believen kon afleggen. Pas sinds meneer Bush na het uitlezen van een boek over een geit besloot dat de Islamieten de nieuwe communisten zijn horen we dagelijks dat geouwehoer over terrorisme en zijn we de boel in het Midden-Oosten gaan platgooien. En dat die a-culturele, vrouwen koeienerende baardapen zich dan met alle middelen verdedigen nemen we ze vervolgens ernstig kwalijk. Jezus, Mohammed, waar zijn we eigenlijk mee bezig?


De Volkskrant

vrijdag 17 september 2004
Met de regelmaat van de klok toont dit ochtendblad waar het staat. Ook vandaag weer. Op de voorpagina prijkt het artikel “Prijzenoorlog laait op tussen supermarkten”. De laatste regel luidt: “De prijzenslag heeft de branche meer dan een half miljard euro gekost..”
Twee keer lezen, dan dringt het door. Het heeft de consument dus geen half miljard euro opgeleverd. Nee, het heeft de bedrijven dat gekost. Dezelfde bedrijven die jarenlang te hoge prijzen in rekening brachten om hun binnen en buitenlandse expansie te financieren. Goedkoper via de beurs van de klant dan via de beurs van het kapitaal. Maar ja watkun je anders verwachten van een soort kloon van het AD: liberaal autoritair.
Ga zo door.


Neel en de locs

vrijdag 17 september 2004
Vandaag en morgen worden in Leuven de dossiers van de nieuwe Europese Commissieleden onder leiding van José Manuel Barroso nog eens flink door de vleesmolen gehaald om te zien of er fatsoenlijk gehakt uit komt. Ook dat van onze Neel, de mededingingscommissaris. Of alles erin zit is de vraag. Hoe zit het bijvoorbeeld met Locogate? Een affaire die begin 1995 voor nogal wat heisa zorgde in Parijs en aan de boorden van de Hofvijver. Een geheugensteuntje: Op 13 januari 1989 legde de nog niet geprivatiseerde NS een investeringsvoorstel voor aan de minister van Verkeer en Waterstaat. Dat wasde toen nog als Smit-Kroes (ook wel Pitspoes) door het leven gaande VVD-er pur sang Neel. Het voorstel had betrekking op de aanschaf van 38 locomotieven uit de 1600-serie van het Franse bedrijf GEC Alsthom waarmee de NS op dat moment al 35 jaar was getrouwd. Er moest nog wel wat gesteggeld worden over de afleveringsdatum. En over de prijs, want de NS wilde wat aanpassingen. De locs werden daarmee wel wat duurder, maar een kniesoor die daarover mekkert.
Op 24 juli van dat jaar gaf de inmiddels via een door VVD-conducteur Joris Voorhoeve veroorzaakte clash rond het reiskostenforfait op démissionair spoor geraakte Neel haar fiat. Op 18 augustus tekenden de NS en GEC Alsthom de bijbehorende “letter of intent”. In december 1990 volgde de echte bestelling. Clean shaven zou je zeggen. Maar wat gebeurde er op 5 october 1989, toen het tweede kabinet-Lubbers op zijn laatste benen liep en Neel zich in de startblokken begaf voor de jacht op een leuke verzameling commissariaten?* Vanuit het hoofdkantoor van GEC Alsthom werd langs bancaire weg 2,9 miljoen francs overgemaakt naar de Panamese papieren onderneming Urban Consulting Corporation. Op 1 maart 1990 gevolgd door 3,5 miljoen francs naar Henley Commerciale, eveneens in Panama. In de boekhouding van GEC Alsthom werd vermeld: “Onze honoraria voor adviezen met betrekking tot de transactie van 38 locomotieven voor de Nederlandse Spoorwegen”. Verder niks. Noch wie er zich achter de twee Panamese frontstores schuilhielden, noch waar die adviezen betrekking op hadden.
Er was dus ruim 6 miljoen francs betaald en die vormden 1 procent van het totaalbedrag van de NS-order. De een noemt het een normale commissie, de ander smeergeld. Maar hoe je er ook tegenaan kijkt, het blijft op zijn minst vreemd dat de twee betalingen moesten worden overgemaakt naar twee schijnfirma’s in Panama.
In maart 1995 werd de bom tot ontploffing gebracht door het Franse blad Libération. Er kwam een onderzoek op gang onder leiding van de als uiterst doortastend bekend staande rechter Renaud van Ruymbeke. Maar al binnen een maand concentreerde deze zich op een een derde betaling van GEC Alsthom die te maken had met een bestelling van trams door de gemeente Nantes. De andere kwestie liet hij over aan de Nederlandse Justitie. Maar die zag niet veel heil in een antecedentenonderzoek naar Urban Consulting Corporation en Henley Commerciale. Toenmalig minister van Justitie Winnie Sorgdrager cremeerde de affaire en de leden van Staten-Generaal deden waar ze altijd goed in zijn geweest: ze hieven het glas, ze deden een plas en lieten de zaak voor wat ze was. Santé.

* Ondermeer van de firma Newtron waar figuren als Willem Smit, Frits Salomonson, Adri Strating, Berry van den Brink, Nina Aka later Brink en Peter Barend de Ridder een eigen interpretatie ontwikkelden over mijn en dijn.


Octopussy (103)

donderdag 16 september 2004
Er zijn nogal wat mensen die denken dat wij unverfroren het ijs van één nacht opstappen om snel te kunnen scoren. Is niet zo. Soms zetten we informatie op een zacht pitje en wachten op een goede gelegenheid om de boel op scherp te zetten. Zo ook met een brief van 13 juli 2004. De tekst ervan luidde alsvolgt:

New World is een organisatie die voor mensen investeringen heeft verzorgd in een sinaasappel-plantage. Die meneer De Bode is zeer geïnteresseerd in dit project. Persoonlijk, maar dat is een mening, denk ik dat deze methode erg bruikbaar is om donker gekleurd geldop een makkelijke manier wit te wassen. De structuur van de zaak is alsvolgt:
Een verkooporganisatie in Nederland (NWP). Die is gekoppeld aan een stichting in Nederland (Vicus). Op haar beurt weer verbonden met een stichting in Costa Rica (Wiedes). Daarboven hangt de BV/werkmaatschappij GTN (Gruppa Terra Nuevas agrondisement). En daarboven zit dan nog de holding Heimdaal. Een uitstekende constructie om gekleurd geld naar toe te laten vloeien en weer als wit rendement in Nederland te laten terugkeren. Bovendien is er in Costa Rica belasting betaald die zeer laag zal zijn in verhouding met Nederland. Volgens de Nederlandse wetgeving mag men nooit tweemaal belasting betalen over dezelfde inkomsten. Makkelijk toch? En anders laat de heer De Bode het eerst nog wel in een ander land uitbetalen. Bijvoorbeeld in Luxemburg. Denk hierbij aan Penny Holding Internationaldie door een stromannetje ter plaatse wordt beheerd ...
Bij dit verhaal laten we verder nog maar even buiten beschouwing dat Costa Rica en Colombia zeer geaccepteerde handelspartners zijn. Wij hoeven u waarschijnlijk niet uit te leggen waar wij op doelen. Ook had NWP in het verleden nog wat aanspraken liggen op het inmiddels befaamde vliegveld Laarbruch, net over de grens in Duitsland. U weet hier zeker vast nog meer van dan wij (zie eerdere vermeldingen in Octopussy).
Bovendien verkeert New World Products juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer. Er was destijds door New World Products een overeenkomst gesloten dat zij een of ander hotel van de heer De Bode in Duitsland aan zouden kopen. Doordat er niet geleverd kon worden wat er gevraagd werd heeft New World de geldstroom om het af te betalen gestaakt. Met als gevolg dat de heer De Bode door advocatenkantoor Houtsmuller en Boitelle beslag heeft laten leggen op de stichting. Op deze manier zijn alle geldstromen, met name de rendementsbetalingen naar klanten, stil komen te liggen. Dit heeft als gevolg gehad dat de investeerders en tussenpersonen in opstand zijn gekomen, omdat achteraf bleek dat de gronden niet op de juiste plaats waren gesitueerd.
De heer De Bode is zich ermee gaan bemoeien om ervoor te zorgen dat de klanten wel weer rendement zouden krijgen uitgekeerd en dat het bovenliggende bedrijf in Costa Rica niet failliet zou gaan. Erg nobel, maar ik denk persoonlijk dat deze meneer andere interesses heeft dan Sinterklaas spelen. Bovendien is hij de veroorzaker van het hele gebeuren.
Om u een indicatie te geven over welke orde van grootte wij praten: Er is een investering gedaan door mensen van ongeveer 31 miljoen euro, die volgens meneer De Bode niets meer waard zou zijn. Alleen als zij zich ermee zouden bemoeien hadden de investeerders nog een kans dat zij 25 procent van het geïnvesteerde geld retour zouden krijgen. Toch aardig als men weet dat de intrinsieke waarde van de gronden 20 miljoen euro moet zijn. Bovendien is dit dan een koopje toch? U laat de investeerders per hoofd nog even 3500 euro bijbetalen, oftewel zo’n 2,2 miljoen.
Dit idee wordt met name zeer graag gesteund door de heer Manuel Suurs, directeur van het adviesbureau Elsuvest in Den Bosch cq. Vught. Het frappante van het hele verhaal is dat de heer Suurs niet eens de Nederlandse nationaliteit heeft. Naar ons beste weten inmiddels de Griekse. Daarnaast is hij zeker niet meer woonachtig in Nederland, maar in België. Hierdoor is hij ook totaal onvindbaar in bepaalde boeken. Bovendien maakt de heer Suurs maar al te graag leuke snoepreisjes op “eigen” kosten naar de gronden in Costa Rica en wil hij “stromannetje” worden. Met alle gronden op naam van Fecundo waar hij momenteel zo hard mee bezig is. Naar eigen zeggen doet hij dit allemaal belangeloos voor de investeerders, maar wie de heer Suurs ooit persoonlijk ontmoet heeft zal hier zeker een ander gevoel bij hebben gekregen. Een man met een enorm hoog “Ikke en de rest kan..."-gevoel.
Indien de investeerders niet met het eerder genoemde plannetje accoord gaan dan is de opbrengst van het contract absoluut nul komma nul. Er moet aan de klanten worden teruggegeven 8 miljoen minus 2,2 miljoen. Een kleine zes miljoen voor grond die 20 miljoen waard is. Wie wil dat niet?
NWP was een florerend bedrijf dat nu gewoon in een vijandige overname zit. Bovendien wordt er niet geschroomd om deze of gene af en toe behoorlijk bang te maken. Gek genoeg sluit iedereen zijn ogen hiervoor en kijkt niet verder dan zijn neus lang is. Of heeft het te maken met terechte angst voor wat vrindjes van de heer De Bode?
Inmiddels zijn diverse hooggeplaatste instanties, die niet gereageerd hebben, met vakantie en kunnen de heer De Bode en zijn kornuiten vrijuit hun spelletje spelen. Als dit zomaar kan gebeuren dan is dat toch wel Nederland op zijn smalst. We zien het allemaal gebeuren en we zeggen lekker niets, want het zou wel eens...
”.

Lekker briefje hè? Daar kunnen we nog wel even verder mee. Stay tuned.


Octopussy (102)

woensdag 15 september 2004
In de vorige aflevering maakten wij al melding van de twee strategische steunpunten waarover Jaap de Bode in Nederland beschikte: Bilthoven (Julianalaan 4) en Tiel (Bellstraat 3). Daar blijkt onze Sun- en gelukzoeker een aardig kluitje BV's te hebben gegroepeerd. Al dan niet in staat van oprichting of ontbinding. Zoals bijvoorbeeld Alber Facilities en V & F Systems, beiden vallend onder Penny International BV trustmanagement. Voor de leken onder ons lezers: "trust" is in dit verband zeker geen equivalent voor ons woord "vertrouwen". Ook al omdat deze Penny Serenade niet alleen weerklinkt op het adres Hoogoorddreef 9 in Amsterdam, maarook in de Rue Guillaume Kroll nummer 3 in Luxemburg. En Luxemburg... u weet het.
Verder vinden we in Jaap's verzameling nog bedrijfjes terug als V & F Finance, V & F Real Estate en V & F Insurance. Die laatste firma is ook even lachen. Die doet namelijk ondermeer in dijkdoorbraakverzekeringen. Dat zal i.c. wel betekenen dat de aangesloten cliënten bij hoog water een paar zandzakken voor de deur krijgen. Verrassend is ook om de onderneming Jacht Lease in De Bode's boedel terug te vinden. Dat roept levendige herinneringen op aan zijn andere avonturen met de snelle schuiten van Johan ten Haak, wiens leven in de afgelopen jaren ook niet echt hosanna is geweest *. Maar voor Jaap gaat blijkbaar geen zee te hoog. Sedert maart van dit jaar is onze nijvere schipper naast God namelijk ook nog voorzitter van de Vereniging van Investeerders Fecundo. Hoe is het mogelijk zou je zeggen.
In juni van dit jaar werden zo'n 800 goedgelovige beleggers verrast met het faillissement van New World Companies (NWC). Een club die ooit brood zag in het uitbaten van citrusplantages in Costa Rica **. Het spul ging met veel geraas ten onder en liet een gat van 10 miljoen achter. Willen de investeerders nog wat terugzien van hun poen dan adviseert Jaap ze om lid te worden van zijn vereniging voor het luttele bedrag van 3500 euro. Eén van de medebestuurders van Fecundo is L.K., een oud medewerker van NWC en de huidige financiële man van Jaap's netwerk. Een oud-collega van K. bij NWC is Jacques van Wijk. Ja, dat is dezelfde Sjakie die een rol speelde bij de overname van dat hotel in Winterberg - Hoheleye. Je zal je hebben aangesloten bij Fecundo. Hoe bedoel je zandzakken voor de deur? Stay tuned.

* Zie vooral de afleveringen 12 en 13 van deze serie "Octopussy" op de followupsite, de plek waar al onze vervolgverhalen te vinden zijn.
** Hierbij denk je onwillekeurig terug aan de kunstjes van Hugo Krop in datzelfde land. Zie daarvoor de serie "hardhout met een luchtje" op de Followup-site.


Ongesteld bij Lidl

dinsdag 14 september 2004
Het lijkt op een oude religieuze traditie, maar niets is minder waar. In de Duitse supermarktketen Lidl moesten vrouwen tot voor kort een hoofdband dragen tijdens hun menstruatieperiode. Het doel van het opmerkelijke kledingstuk was de filiaalleiding duidelijkheid te verschaffen over welke medewerkers ongesteld waren. Die vrouwen mochten namelijk een onbeperkt aantal sanitaire pauzes nemen. Andere werknemers bij Lidl mogen alleen tijdens de officiële lunchpauze naar het toilet. De discounter doet er alles aan om de kosten en prijzen zo laag mogelijk te houden. Door medewerkers zo weinig mogelijk naar het toilet te laten gaan, besparen ze geld en wordenwachtrijen voor de kassa beperkt. Na satirische artikelen in de Tsjechische pers en met name felle protesten van concurrerende discounters als Plus, Penny, Norma en Globus heeft Lidl nu besloten de hoofdband af te schaffen. Dat meldt het Duitse vakblad Lebensmittelzeitung. De affaire heeft tot grote spanningen geleid tussen de leiding van de Duitse en Tsjechische
afdelingen van Lidl. Of ongestelde medewerksters nu nog steeds onbeperkt mogen plassen is niet bekend. Lidl praat principieel niet met de pers en weigert ook commentaar te geven op deze kwestie.


advertienieuws

dinsdag 14 september 2004
Dagblad Trouw, u weet wel "misschien wel de beste krant van Nederland", in ieder geval de duurste en de dunste, opende vandaag, dinsdag 14 september met als "wereldnieuws" de nieuwe reclamecampagne van Philips; 'Sen(seo) and Simplicity(zal wel iets met die nieuwe strijkbout te maken hebben). Geschreven door de afdeling Marketing. Op de pagina's 3, 5, 7 en 9 komt de (gereformeerde) aap echter uit de mouw; vier full-colouradvertenties van Philips om de miserabele advertentieinkomsten van Trouw wat op te krikken! Gelukkig zijn de advertenties heel beroerd gedrukt en geven ze heel sterk
een jaren vijftig gevoel weer. Zo van "Philips, eris geen betere".
Boeiend om te zien hoe de advertentie-afdeling zich meester maakt van de voorpagina.
Trouw, misschien wel de meest commerciële krant van nederland. Eens even kijken hoe de andere bladen van het APAXconcern hebben gereageerd? De Volkskrant heeft het nieuws over Philips, in positieve zin, ook op de voorpagina. Echter wat bescheidener dan Trouw, en inderdaad ook op 3, 5, 7 en 9 de bekende full-colours van Frits. Het AD echter heeft ook een stukje op de voorpagina, echter nogal zuur. En wat blijkt, geen advertenties van ome Frits! Is de hoofdredactie ingeruild voor de afdeling Boekhouding?


Adri en de showbusiness

dinsdag 14 september 2004
Naar aanleiding van aflevering 5 van onze serie Showbusiness over de perikelen rond AM-toppief Hans van Veggel en zijn jonge vriend Coen van Oostrom van OVG ontvingen wij een alleraardigst mailtje van een trouwe lezer. Die meldde ons dat Hansepans eind jaren tachtig regelmatig een vorkje prikte met de toen nog als eenvoudig Haagse wethouder van Stadsvernieuwing door het leven stappende Adri Duivesteijn. Wij hebben in het verleden al menigmaal erop gewezen dat zulke gezellige prikpartijen à deux nooit plaatsvinden zonder dat beide smikkelaars daar baat bij denken te hebben. Zo ook in het geval van Hans en Adri, diein ieder geval wist wat lekker was omdat hij zijn bloemrijke carrière ooit startte als kok. De carrière van de inmiddels zeer gevuld geraakte stenenboer Van Veggel was toen nog maar net op weg naar de eerste etage en Adri was druk bezig met de aanbesteding van een nieuw stadhuis. Of de ene prik te maken had met de andere prik is niet zeker, maar met dat nieuwe stadhuis was wel iets fishy aan de hand.
De gemeente Den Haag was in die periode een artikel 12 gemeente. Had niks te maken met een of andere sectarische geloofsafwijking maar wel met de deplorabele staat waarin de gemeentekas zich bevond. Elk duppie moest twee keer worden omgedraaid voor het werd uitgegeven en als dat gebeurde keek het ministerie van Financiën over de magere Haagse schouder mee. Vooral bij het gemeentelijk grondbedrijf was een financieel gat gevallen waar bij wijze van spreken een TGV in paste. Het gemeentebestuur leek een bui met zeer zware windstoten tegemoet te gaan en de term “wanbeheer” ritselde door de gangen van het oude stadhuis aan de Groenmarkt. Iemand moet een list hebben verzonnen bij het lezen van Tom Poes en het geheim van het nevelmoeras bij het schaarse licht van zijn bedlampje. Er werd plotseling besloten een nieuw stadhuis te laten bouwen en op de plek van het oude exemplaar luxe woningen te laten optrekken. Zo konden de tekorten van het grondbedrijf kunstig worden weggemoffeld achter de investeringskosten van het nieuwe stadhuis. Desondanks ontstond over het hele project binnen Adri’s Partij van de Arbeid de nodige heisa en een aantal figuren verdween van het politieke toneel. Zo ook Adri Duivesteijn, zij het maar kort. Hij is nu zelfs hoofd van de Kamercommissie die het gesjoemel van bouwbedrijven bij de HSL en de Betuwelijn onderzoekt. Het kan raar lopen in de wereld. Heel raar. Stay tuned.


Octopussy (101)

dinsdag 14 september 2004
Na keurig in de hoek van de ring te zijn verzorgd met een spons en een wapperende handdoek tijd voor de tweede ronde versus Jaap de Bode. De man die ooit deze serie kwam binnenvaren als kompaan van de IJmuidense Sunseeker-handelaar en witwasser Johan ter Haak uit de entourage van Willem Endstra. Zoals gezegd nam Jaap in 2003 de Bude van Dagistan Dalkiran in Winterberg-Hoheleye over met hulp van een paar zakenpartners: Wouter Klaassen en Jacobes Govert van Wijk. Nog voor hij de deur van Jaapie’s nieuwe etablissement op 5 oktober 2003 weer kon openzwaaien kreeg exploitant Van Wijk aleen surprise te verwerken. Hij kreeg een rekeningetje van 285.000 euro onder zijn neus geduwd. Afkomstig van de firma Tijs Blom Beheer. Tijs claimde dat bedragje voor de geweldige inspanningen die hij zich zou hebben getroost in de bemiddelingssfeer rond de hotel-deal. Wist Van Wijk dat Tijs een dolende ridder was die in 2002 zijn kasteel in Almere was kwijtgeraakt nadat de RABO-bank de geldkraan had dichtgedraaid en een poging van de Uithoornse BV Promcastle om via een bankgarantie uit Bakoe het tij te keren was vastgelopen in Saoedisch drijfzand?* En dat Jaap de Bode een oude gabber van Tijs Blom was? Dat moet haast wel.
Hoe dit ook zij, aanvankelijk leek alles op skaterolletjes te verlopen. Er werd stevig getimmerd aan het interieur van het hotel en iedereen -inclusief het personeel- werd keurig betaald. Behalve dan voormalig uitbater Dalkiran die zich na een paar maanden vrijwel dagelijks aan de balie meldde met een Turkse knokploeg om even de drie tonnetjes op te eisen die hij nog tegoed had. Vergeefs. Plotseling bleek de Hollandse soepkip kaler te zijn dan iedereen had gedacht. En aan een kale kip valt geen eer te behalen. Zeker niet als ie druk kakelend de benen neemt. Jaap trok zich terug achter zijn strategische steunpunten in Bilthoven en Tiel om zich te laten verzorgen door zijn vriendin Joyce en te broeden op nieuwe initiatieven. Stay tuned.

* Voor dat laatste zie op de Followup-site vooral aflevering 18 uit de serie “Shady” waarin de voormalige Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk de hoofdrol vervult. De andere -honderd- delen van "octopussy" staan hier.


Showbusiness (5)

maandag 13 september 2004
Soms moet je zo lang vissen voor je een story boven water hebt dat je op het laatst je hengel voor een zuurstok aanziet. Neem nou bijvoorbeeld dit verhaal over AM-baasje Hans van Veggel en zijn jonge kornuit Coen van Oostrom van OVG. Hier en daar hebben we wel een gup gevangen, maar maak daar maar eens een frisse brasem van. Goed, nieuwe poging.
Ergens in het niet zo verre verleden wilde Coentje wat kleien aan een nieuw project. Maar hij had wat te weinig cash. Hans was een goeie gabber en leende hem een stel meloenen. Die moesten natuurlijk welop een redelijke termijn worden terugbetaald en dat bleek in de praktijk wat problemen op te leveren. Wij schreven het al: de twee boys bedachten een list. Coentje werd voorgedragen voor een postje in de Raad van Bestuur van AM en uit de te verwachten bonussen zou die dan Hans kunnen terugbetalen. Edoch, voor dat kunstje werd door andere topjongens van AM een little stick gestoken. Dus moest er iets nieuws worden verzonnen.
Een beetje uit de blue sky liet de stenenvereniging van Elco Brinkman onlangs plotseling weten dat ze ging beleggen in bestaande objecten. Nou, komt dat effe goed uit. Coentje zou namelijk aan meneer Opstelten, de Dickerdak van Rotjeknor, een tijdje geleden al hebben gevraagd of ie een leuk stukje grond mocht overnemen voor het optrekken van een hoop stenen. Waarschijnlijk ten behoeve van de plaatselijke UWV, die momenteel wat brokkelig is gehuisvest. Als alles eenmaal over de Bühne is gegaan doet Coentje vervolgens die hoop stenen (inclusief de huurder) over aan AM voor een prijs die een aantal meloenen hoger ligt dan het bedrag waar Duivesteijn op uit zou komen. Dan kan Coen die meloenen weer doorschuiven naar Hans en is iedereen blij.
Weer een gup? Of hebben we nu een brasem te pakken? Het wordt tijd onze vangst eens over te dragen aan professionals. Van het Rotterdams Dagblad of zo. Of een of andere visliefhebber in de Raad. Want wij kunnen zo langzamerhand geen dobber meer zien.


Turks fruit (3)

zaterdag 11 september 2004
Zoals gezegd, met Hakki Yaman Namli kan je lachen. Zo werd hij op verzoek van Interpol op 23 maart 2001 in de op het oog keurige kraag gevat op het vliegveld van Sofia. Het ging om een fraude die op 29 juni 1992 was gepleegd in het Belgische Hasselt. Lekker vlot dus.
Namli had bij die gelegenheid met valse documenten Belgische staatseigendommen verpatst aan derden en dat mag niet. De opbrengst van de truc was grotendeels weggefietst naar de First Merchant Bank op Noord-Cyprus waarvan Namli niet alleen directeur was, maar ook grootaandeelhouder via een paar frontstores in Ierland ende Virgin Islands. Op 27 april ontmoette een stel Belgische rogatoire jongens en Namli elkaar in een Bulgaarse petoet in de aanwezigheid van een paar oortjes van de lokale geheimedienst. De Turkse magiër toverde een tiental documenten uit zijn hoge tulband alsmede een verklaring waaruit bleek dat hij volledig bereid was als kroongetuige op te treden. Nou, dat vonden die Belgen geen gek aanbod. Er werd wat gefoezeld met de Bulgaarse autoriteiten en Namli kon dezelfde dag nog wat frissere lucht opsnorkelen. Tot verrassing van de Bulgaarse en Belgische autoriteiten stapte onze Turkse lachzak echter niet op een vliegtuig naar Brussel, maar verdween in thin air. En de verrassing werd nog groter toen bleek dat ook Italiaanse collega’s naar hem op zoek waren voor een gevalletje witwas van 50 miljoen mafiapegels. Toen Namli uit de thin air op aarde terugkeerde werd hij voor dat geval alsnog door de Turkse politie tijdelijk achter het gaas gedraaid, maar hij werd niet aan Italië uitgeleverd vanwege een paar technische meningsverschillen. Heb je wel eens.
Overigens was de arrestatie in Sofia in 2001 niet alleen maar een dijenkletser, goed voor het oppeppen van de stemming tijdens een familiereünie. In de daaraan voorafgaande periode was Namli namelijk al zes keer in Sofia geweest voor de overname van de Balkanska Universalna Banka en een casino. Beide ondernemingen waren eigendom geweest van de niet zo deftige Bulgaarse zakenman Vasil Ninov. Die had op een onbewaakt ogenblik zijn beide geldwinkels leeggehaald en was vervolgens naar Spanje verhuisd. Er zijn slechtere dingen te verzinnen. Omdat hij onverwacht werd ingehaald door zijn Belgische verleden slaagde onze Turkse vriend er niet in om Ninov’s nalatenschap over te nemen, maar elders sloeg hij op dit hobbelige terrein wel degelijk zijn slag. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (42)

vrijdag 10 september 2004
We moeten het eerlijk bekennen. Tot voor kort hadden wij nooit gehoord van het maandelijks in Eindhoven en omstreken verschijnende “Soeps”. Maar het luxe uitziende en gratis verspreide regionale magazine mag er zijn. De redactie heeft een hekel aan hokjes en “hanteert een scherpe tong, ongewone invalshoeken, rebelse meningen, serieuze ondertonen en hier en daar een vette knipoog”. Ook de ingezonden brieven-rubriek vertoont deze eigenschappen. Zo werden wij geattendeerd op een briefje van ene Alex (naam bekend bij de redactie van Soeps) in het begin deze maand verschenen septembernummer dat er niet om loog. Hij schreef onderhet kopje “Valselijk beschuldigd” het volgende:
Reactie op de Top 100.
Met groot plezier las ik dat jullie Henk Krol hebben geplaatst in de Top 100. Hij zal zeer in zijn nopjes zijn met de 28ste plaats. Jullie schrijven: “Hij zat er flink naast in de affaire rond het Anne Frankplantsoen. Het valselijk beschuldigen van een topambtenaar van het Ministerie van Justitie kost hem toch weer een paar plaatsjes”.
Inmiddels ben ik afgestudeerd, maar in de periode dat het speelde was ik als “werkstudent” af en toe aanwezig in het plantsoen. Ik kwam er op de eerste plaats voor mijn eigen plezier, maar ontdekte dat ik er ook makkelijk een zakcentje bij kon bijverdienen. Dat is de reden waarom ik er meermaals heb kunnen constateren dat mr. Joris Demmink er een vast bezoeker was. Hij liet zich meestal rijden in een BMW van het Ministerie. Ik heb zelfs ooit kennisgemaakt met de chauffeur. Een man van wie ik de naam nooit zal vergeten: Mosterd.
Ik was dan ook een van de vele anonieme bronnen van Krol. De kwestie zit nu in de doofpot, maar schrijf niet dat Krol Demmink valselijk zou hebben beschuldigd. Hij kon zijn beweringen misschien niet hard maken. Maar dat is iets heel anders.
Alex.

Of de voltallige redactie van Soeps nu wordt afgeluisterd kunnen we nog niet met zekerheid zeggen. Maar de kans is niet ondenkbaar.


Kleutertje luister

vrijdag 10 september 2004
Portverdorie. De Nederlandse Vereniging van Journalisten heeft protest aangetekend. Jawel. En het Genootschap van Hoofdredacteuren ook. Ze vinden het namelijk verontrustend dat John van den Heuvel, crimebuster van De Telegraaf en Beau’s babbelbox, door jongens van Justitie is afgeluisterd. Dat deden die jongens omdat Johnny-boy in contact stond met een bron op Curacao die het nodige wist te vertellen over de moordpartij onder leden van de brommerclub de Nomads in het Limburgse Oirbeek. De werkgever van Van den Heuvel toonde zich “verontwaardigd en verbaasd”. Dat laatste is wat ons betreft wat vreemd. Sinds het optreden van Osama’s FlyingCircus op Manhattan zijn onder het mom van terroristenbestrijding allerlei stringente regelingen die de privacy moeten beschermen met gejuich en instemming van diezelfde Telegraaf op de vuilnishoop gemieterd. Als een van je coryfeeën dan plotseling blijkt te zijn afgeluisterd (overigens niet voor het eerst) moet je ook niet piepen.
Dat wil niet zeggen dat wij het niet ernstig vinden dat een journalist wordt afgelegd door justitiële woelmuizen als een of andere beftekkel van het OM denkt dat die journalist misschien wel over leuke informatie of informanten beschikt. Zelfs een kleuter kan bedenken wat dat voor gevolgen kan hebben. Het vertrouwelijke contact tussen een informant en een journalist gaat ermee naar de Filistijnen. Met name onderzoekjournalistiek -voor zover die in Nederland nog bestaat- komt met dit soort inmiddels wettelijk getolereerde praktijken op de nominatie te staan voor bijschrijving in het rijtje van uitgestorven democratische verworvenheden. Hoe dit in godesnaam zo geruisloos door de Tweede Kamer is geloodst zou een leuk onderwerp zijn om journalistiek nog eens na te vlooien. Maar bij wie moet je daarvoor aankloppen? Tweede Kamerleden zijn ook burgers en die kunnen in principe nu worden afgeluisterd door het Reichssicherheitshauptamt van het duo Donner-Remkes. Ter verdediging van onze vrijheid en democratie. Operatie geslaagd, patiënt overleden.


Cantrade revisited

vrijdag 10 september 2004
De tijd heet geen Ivan maar giert wel degelijk voort als een orkaan. Op 17 juni 2000 publiceerden wij op de site van de Morgenster het artikel Retourtje Cantrade. Dat ging ondermeer over de rol die deze door de Nederlanders Gerrit en Dirk van Riemsdijk bestierde Zwitserse bank had gespeeld bij het wegsluizen van 17,5 miljoen piek met een luchtje. De poen was uit de voorraad van de Femisbank gewurmd vlak voor die geldzak begin 1991 omviel en zou tot de tegoeden van de Surinaamse rijsthandelaar Shyam Guptar hebben behoord. Veel later vernamen wij dat demeloenen onderdeel uitmaakten van de avontuurlijke verworvenheden van Henk Rommie. De momenteel nog steeds in een Spaanse prisión verblijvende handelaar in roesmiddelen, die mogelijk een tijdje in de VS mag gaan brommen, tenzij andere belangen een te hoge barrière vormen voor de uitlevering.
Hoe dit zij, een van de betrokkenen bij deze simsalabim was de fiscalist Rob Boon. In die tijd heldentenor in het koor van Deloitte & Touche. Hij zou vijf procent van het totaalbedrag krijgen als de 17,5 miljoen buiten de greep van die geblindeerde mevrouw zou blijven. Maar dat lukte niet en Robbie belandde achter het gaas. Na zijn penitentie hervatte hij zijn oude activiteiten vanuit Amstelveen en Driehuis. De schoorsteen moet roken. Maar de signalen die meekringelden trokken blijkbaar opnieuw de aandacht van luitjes die speciale moeilijkheden verwachten bij het invullen van hun belastingbiljet. Zo zou Rob zijn kennis van deze materie hebben gebruikt om de in 2003 na een bezoek aan de Chinees in Amstelveen van het leven beroofde Cor van Hout uit de fiscale wind te houden. Sinds wanneer was bij het ter perse gaan van dit artikel nog niet bekend. Maar we kunnen ons toch niet voorstellen dat dat vóór Robbie’s downfall was. In die jaren hield Van Hout zich namelijk de belastinginspecteur van het lijf door de aanslagen die bij hem op de deurmat in de Deurloostraat vielen terug te zenden met de tekst “woont hier niet”. En daar heb je de adviezen van een geklofte fiscalist als Rob Boon niet voor nodig.
De voormalige medevennoot van Deloitte & Touche had mogelijk nòg een interessante clïënt: Willem Endstra.
Dat was de reden voor Justitie om een paar dagen geleden zich onaangekondigd entree te verschaffen tot Boon’s werk- en woonplekken en wat spulletjes in beslag te nemen. Uiteraard riep hij de hulp in van een advocaat. En laat dat nou net mr. Evert Hingst wezen. Van het kantoor van mr. E.A., pardon A.E. Toenbreker. Dezelfde Evert die bijvoorbeeld John Mieremet van boekhoudkundige adviezen voorzag. Toeval? Bestaat niet. Onder-en bovenwereld? Eigenlijk ook niet. Het gaat bij deze heren om de vette poen. En hoe die verdiend wordt is in wezen niet zo interessant. Je zal in een rolstoel zitten. Of in een verpleeghuis.


Joepie de poepie

donderdag 9 september 2004
In november 1999 kocht bedrijvendokter Joep van den Nieuwenhuyzen op een veiling het Arubaanse golfterrein Tierra del Sol van de Sun/Satcom-combinatie voor 18 miljoen dollar. Je zal zo’n dokter hebben, want de reële waarde werd geschat op 47 miljoen dollar. Overigens was de patiënt die moest bloeden ook niet van al te beste huize. Sun/Satcom stond op papier namelijk onder leiding van Joost Taverne. Ook al een (ex-) arts, maar dan een echte. Joost fungeert namelijk vaak als schild van aartszwendelaar Robert Jan Doorn, die vrij recent nog op Curacao bijna was ontvoerd door niet al te vrolijke Colombiaanse typesvanwege een financieel verschil van mening. Joep had een jaar voor de koop uit al eens wat cash in Tierra del Sol gestoken, maar de putjes bleken bodemloos te zijn. Die transactie werd over de bunker gedrived via RDM Technology Holdings. Zonder bankgarantie van Willem Scholten.
Joep moest naast die 18 miljoen ook nog 6 miljoen piek aan overdrachtsbelasting betalen en nog een slordige tien miljoen aan achterstallige erfpacht. En over dat laatste bedragje wordt nog steeds zwaar gesteggeld. Want Joep vindt dat die achterstallige erfpacht niet op zijn bord thuishoort en de huidige Arubaanse regering wel. De jarenlange discussie daarover is in een stroomversnelling terechtgekomen nu Joep graag voortgang wil maken met een aanpalend luxe villa-project, Miramar. Met de vorige Arubaanse regering waren wel leuke afspraken gemaakt over die erfpachtkwestie, maar die club was op dat moment demissionair en kon volgens het huidige kabinet geen besluiten daarover nemen. Om het als zeer belangrijk voor de locale economie beschouwde Miramar-project niet uit zijn voegen te trekken, is premier Oduber van plan Joep toch groen licht te geven. Mits die in ieder geval 1 miljoen florins ophoest. Over die erfpacht moet in de nabije toekomst dan maar weer verder worden geouwehoerd. Wat is dat toch met die zakenlui? Als wij een stofzuiger kopen of een roomklopper en we betalen niet dan staat er in no time een deurwaarder met zijn neus tegen het raam. Maar bij luitjes als Joep schijnt dat toch anders te gaan. Misschien moeten wij ook maar eens een dokter raadplegen. Of een demissionaire regering. Of nog beter: een havendirecteur.


Octopussy (99)

donderdag 9 september 2004
Hoe lang is het geleden dat wij serieus aandacht hebben besteed aan de avonturen van Jaap de Bode? Lang. November vorig jaar om precies te zijn. De Hilversumse zakenpief, die in vrij korte tijd tweemaal de Marche Funèbre moest aanhoren wegens het wegvallen van bekenden uit zijn entourage (RABO-directeur Rob Wijnmaalen en groothandelaar in stenen Willem Endstra) leek even voorgoed van ons tableau te zijn verdwenen. Maar Jaapie is als de tekenen niet bedriegen een onvervalste come back-kid. Want we got mail. En wat voor mail!
Het gaat om een hotel in Duitsland. In Winterberg-Hoheleye om precies te zijn. Oorspronkelijk eensoort Kurort dat beheerd werd door het Duitse makelaarskantoor Geschwister Hillebrand (what’s in a name?) en in 2002 werd uitgebaat onder de naam Clubhotel Rembrandt door Dagistan Dalkiran, een ondernemer van Turkse afkomst. Dat ging niet echt crescendo. Dus Dagistan zocht naar de nooduitgang. Die leek hij te vinden dankzij de hulp van de toegeschoten Nederlandse weldoeners Jaap de Bode en Wouter Klaassen. Zij boden onze Turkse vriend een leuke afkoop-/overnamesom aan en alles leek in kannen bier en kruiken wijn. Maar vlak voor het hele kunstje over de Bühne zou gaan verscheen nog als een Deus ex machina ene Jacobes Govert van Wijk ten tonele. Deze godheid zou een GmbH voor De Bode oprichten. Als vriendendienst. En zoals u weet: van je vrienden moet je het hebben. Op het oog nog niks aan de hand. Onder de GmbH van Jacobes zou het hotel gaan draaien met een nieuwe naam: Resort-Hotel Hoheleye. Het hotel zelf werd echter aangekocht door V & F Investments. Van De Bode himself. Maar natuurlijk niet onder zijn eigen naam. Kon niet hè. Vanwege Jaap’s vorige Schweinereien. En dus kon het haast niet uitblijven: ook deze deal raakte in deep shit. Maar we houden het een beetje spannend. Per saldo is het is nog maar de eerste ronde. Dus stay tuned.


The war on drugs

donderdag 9 september 2004
Recentelijk kwam weer een klein voorbeeld in de publiciteit hoezeer onderdelen van het staatsapparaat van de Verenigde Staten, zeg maar de CIA en het State Department, een oorlog voeren tegen diegenen die namens de VS oorlog tegen de drugs voeren. Gebeurt niet denkt u, wel vraag het aan Richard Horn. Alhoewel, hij mag niks meer vertellen, want hij valt onder 't State Secrets Privilige en is effectief de mond gesnoerd.
Richard Horn was medewerker van de DEA (Drugs Enforcement Agency) en toegevoegd aan de VS ambassade in Birma (Myanmar). Als DEAvertegenwoordiger was hij belast met het tegengaan van de teelt vanpapaver. Hij beëindigde zijn loopbaan als klokkenluider. Horn verklaarde dat hij in zijn strijd tegen de Burmese drugsbaronnen actief werd tegengewerkt door hoge ambtenaren van het State Department en door de CIA. Hij noemde man en paard. Al tien jaar geleden startte hij hierover een zaak en afgelopen juli werd deze in zijn nadeel beslecht. De nationale veiligheid van de VS stond op het spel. Slechts doordat iemand lekte kwam het vonnis en de zaak zelf in de openbaarheid.
Volgens Horn werd hij afgeluisterd. En niet alleen hij. Maar het is standaardprocedure dat de CIA en het State Department DEA-medewerkers afluisteren en als het in de kraam van de afluisteraars te pas komt een DEA-operatie tegenwerken. In zijn geval werd de naam van één van zijn geheime informanten door de CIA doorgegeven aan het bewind in Myanmar. Hem werd het werken onmogelijk gemaakt en hij was genoodzaakt het land te verlaten. Zoals de voormalig FBI medewerker Lok Lau stelt: “Indien de DEA erin zou slagen om alle handel in drugs uit te roeien, hoe kun je dan nog die pro Amerikaanse regimes staande houden die afhankelijk zijn van de handel in drugs. De CIA kan de opbrengsten van die handel gebruiken om private legers te betalen die bevriende regimes steunen.


Een oorlog als melkkoe

woensdag 8 september 2004
Dick Cheney is vice president van de Verenigde Staten. In een vorig leven was hij onderandere Minister van Defensie en als zodanig mede initiator van de reorganisatie van de Amerikaanse strijdkrachten. Eén van de toverwoorden was en is: outsourcing. Oftewel uitbesteden. Aan het bedrijfsleven uiteraard, dat kan effectief en efficiënt die dingen leveren waar het leger behoefte aan heeft, goedkoper allicht dan geleverd door een overheidsdienst. Na die periode, waarin hij betrokken was bij twee oorlogjes (Panama en Irak), ging hij naar het bedrijfsleven. Naar Halliburton, als voorzitter van de raad van bestuur zullen we maar zeggen. Daar hij kennisdroeg van de uitbesteding, was hij de aangewezen man om de nu geprivatiseerde diensten te verstrekken. Eén van de zaakjes die net na zijn vertrek bij Halliburton werd geregeld was het leveren van zogenaamde “emergency services” aan het Pentagon.
Dat contract is een goudmijn. Kijk, als er een oorlogje uitbreekt dan is er meer vraag naar ‘emergency services’ dan in vredestijd, logisch toch. Dus voor het bedrijf is het van belang om de toestand van vrede beperkt te houden. En jawel, wie was de grote aanjager achter de oorlog met Irak: Cheney. Wie is de man die nu aandringt op afrekenen met Iran: juist ja, Cheney. Eén van de kleine bijkomstigheden van het uitbesteden aan het bedrijfsleven is dat het leven van de soldaten te velde niet bepaald verbeterd. Want officieel mogen die Halliburton diensten, geleverd door burgers, niet in een oorlogsgebied plaatsvinden. Tja, wat dat betekent weten de soldaten te velde inmiddels wel. De voordelen van privatisering zullen we maar denken.


AIPAC en de Leugen Fabriek (5)

woensdag 8 september 2004
Korte inhoud van het voorafgaande: Vrijdag 27 augustus tegen het einde van de ochtend viel de FBI gewapend met een huiszoekingsbevel de kantoren van de Israëlische lobbygroep AIPAC in Washington binnen. AIPAC bestaat sinds 1954 en heeft zo’n 85000 leden en een jaarbudget van 33,4 miljoen dollar. Er werken 165 medewerkers en heeft kantoren in Washington, in tien andere staten en in Israël. AIPAC speelt een belangrijke rol bij het steunen van Amerikaanse pro-Israël politici, niet alleen door zelf geld te geven, maar ook door andere Joods Amerikaanse organisaties te tippen wie te steunen. Later die dag werd gelekt datLarry Franklin, een medewerker van het Office of Special Projects (de "Leugen Fabriek") van het Pentagon door de FBI was gearresteerd in verband met spionage voor Israël. Hij zou geheime documenten over het te voeren Iran beleid hebben doorgegeven aan AIPAC. Franklin dook onverwacht op tijdens een FBI onderzoek naar AIPAC en lekken in het Pentagon, waarbij geheime gegevens zijn doorgesluisd aan Israël (via AIPAC) en aan Challabi.
Ondertussen is bekend geworden dat er behalve FBI onderzoeken naar Pentagonmedewerkers en AIPAC, ook een onderzoek is gestart door de Select Intelligence Committee van de Senaat naar collusie tussen medewerkers van het OSP en de wapenhandelaar Manucher Ghorbanifar, alsmede andere Iraniërs (ballingen, dissidenten). Een derde onderzoek van het Judiciary Committee van het Huis van Afgevaardigden richt zich ook op de Leugen Fabriek, maar dit keer op eigen initiatieven van medewerkers van de Leugen Fabriek om samen met anderen, zoals Ghorbanifar maar ook rechtse militieleiders uit Libanon om de regeringen van Syrië en Iran te destabiliseren. Zoals dat heet: een ongeautoriseerde covert actie.
Centraal in deze onderzoeken staat de Leugen Fabriek, welke gerund wordt door hardliners als Feith en Wolfowitz.
Inmiddels is nog meer bekend geworden. Zo zou 't FBI onderzoek voldoende reden geven om aan te nemen dat de geheime inlichtingen over het nucleaire programma van Iran, en over de Amerikaanse informatiepositie binnen Iran, gelekt zijn naar AIPAC en naar de kliek van Challabi. Waarbij deze laatste ervan verdacht wordt om een dubbelagent te zijn en de zaak te hebben doorgespeeld aan Iran; men sluit overigens niet uit dat Challabi meer dan een dubbelagent is, omdat hij ook voor Israël zou hebben gewerkt. De handel en wandel van AIPAC bij het financieel ondersteunen van pro-Israël kandidaten en het actief tegenwerken van voorstanders van een andere Amerikaanse politiek in het Midden Oosten komt opnieuw in beeld. Eén van de bekende gevallen uit het recente verleden (2002) is die van Artur Davis, democraat uit Alabama. Zijn tegenstander was de zittende afgevaardigde Hilliard, ook democraat, die voorstander was van een evenwichtiger politiek tegen Israël en de Palestijnen. Dank zij een bijdrage van zo’n 446.000 dollar aan de verkiezingskas van Davis werd hij gekozen. Toch kan deze spionagezaak schade toebrengen aan de positie van de staat Israël. Volgens de voormalige Israëlische ambassadeur in de USA - Itamar Rabinovitch - speelt AIPAC een erg sterke rol in het onderhouden van de strategische relatie tussen beide landen.


Soros en Moon

dinsdag 7 september 2004
Dennis Hastert is voorzitter van het Amerikanse Huis van Afgevaardigden en uiteraard republikein. Hij kwam onlangs in het nieuws doordat hij verklaarde dat de speculant George Soros zijn geld wellicht uit drugshandel verkregen had (en blijkbaar niet door mideel van 't speculeren met diverse valuta’s). "You know, I don't know where George Soros gets his money. I don't know where - if it comes overseas or from drug groups or where it comes from." Aldus Hastert.
Nou zal die uitspraak wel iets te maken hebben met het gegeven dat Soros zich recent fel gekeerd heeft tegen Bush en aanzienlijke bedragen inactiegroepen gestopt zou hebben en antiBush televisie-spotjes gefinancierd.
Sun Myung Moon - de leider van de Verenigingskerk/Moonsekte - is de nieuwe messias (kijk hier). Hij is op 23 maart jongstleden gekroond in één van de gebouwen van de Amerikaanse Senaat. De verschillen in opvattingen tussen beiden zijn hier overzichtelijk bijeengezet.


Reagan... sorry ...Bushonomics

dinsdag 7 september 2004
Geweldig die banengroei in de Verenigde Staten. Een opsteker voor Bush in de komende presidentsverkiezingen, toch? Althans als je de commentaren leest in de media. Jammer dat het geheugen zo kort is en de ratio uiteraard geen rol speelt in een verkiezingstijd. Nee... emotie, sfeer en overkomen dat is nieuws.
Begin dit jaar schreef de Financial Times dat de voorspelde banengroei volgens de staf van het Witte Huis zo’n 325.000 banen per maand zou zijn; de Wall Street Journal hield het op 300.000 per maand gedurende het hele jaar 2004. Jammer dat het aantal banen in augustus 1,7 miljoen lager wasdan voorspeld. Kijk, dat is nieuws.


De ontbrekende pagina’s

maandag 6 september 2004
In februari 2002 werd het resultaat van het gezamenlijke onderzoek van Congres en Senaat van de Verenigde Staten naar de aanslagen van 11 september gepubliceerd. Maar niet helemaal. In totaal 27 pagina’s bleven achter slot en grendel, de regering Bush wilde ze niet publiek maken. Aanstaande dinsdag wordt een inkijkje geboden doordat Senator Bob Graham - één van de voorzitters van de Select Intelligence Committee van de Senaat - een boekje opendoet in een nieuw boek: "Intelligence Matters".
Wat blijkt? Twee Saoedies, Omar al Bayoumi en Osama Bassan hebben aanzienlijke financiële en logistieke steun gegeven aan twee kapers (Nawaf al Hazmien Khalid al Mihdhar) en beiden blijken te werken voor de Saoedische regering. Maar toen de staf van de onderzoekscommissie met hen wilde spreken werd dat geblokkeerd door de FBI en door de regering van de VS. Ook verder onderzoek naar de reikwijdte van de rol van de Saoedische overheid werd geblokt. Bovendien benadrukte zowel de CIA als de regering dat alle gegevens van de steunnetwerken niet in het rapport mochten worden opgenomen. Toen dat toch gebeurde werd dit deel geheim verklaard. Verder stelt Graham dat vier maanden na de invasie van Afghanistan de Amerikaanse bevelhebber Tommy Franks zijn beklag deed. Franks verklaarde dat toen al militair personeel en leden van inlichtingendiensten zich gereedmaakten voor actie in Irak. Eén jaar na de invasie van Irak, waren er nog steeds geen massavernietigingswapens in Irak gevonden en Graham werd uitgenodigd voor een officieel diner op het Witte Huis. Daar kregen de gasten een humoristische speech van George Bush te horen met dia’s. Dia’s waarop de president onder allerlei meubilair in het Witte Huis zocht naar massavernietigingswapens “nee, hier ook niet”.


AIPAC en de Leugen Fabriek (4)

zondag 5 september 2004
Franklin werd al weken lang verhoord door de FBI toen het bericht van zijn arrestatie werd gelekt. De Minister van Justitie Ashcroft heeft op de dag dat de FBI de kantoren van AIPAC binnentrok besloten om Paul McNulty als openbaar aanklager op de zaak te zetten en die trapte meteen op de rem, niks arrestaties. Dat zou betekenen dat de zaak, net als de voorafgaande onderzoeken naar Israëlische spionage in de VS de koelkast ingaat. Maar inmiddels heeft een lid van het Huis van Afgevaardigden geëist dat er een andere aanklager wordt benoemd, omdat McNully te politiek partijdigzou zijn.
Overigens stond het Ministerie van Justitie op het punt om Naor Gilion - een belangrijke Israëlische diplomaat verbonden aan de ambassade in Washington en specialist inzake het nucleaire programma van Iran - als persona non grata uit te wijzen omdat hij via AIPAC geheim Amerikaans inlichtingenmateriaal zou hebben ontvangen.
Gedurende de periode waarin Franklin werd verhoord nam de FBI een aantal mensen op de korrel, deels van de Leugen Fabriek en deels van de staf van vice president Cheney. Stafleden van Cheney worden al verdacht van het lekken van de naam van Valerie Plame als CIA agente. De lijst personen waarvan bekend is dat de FBI met hen heeft gesproken in het kader van dit onderzoek wordt dagelijks langer. Zo zijn inmiddels de neoconservatieven Paul Wolfowitz, Richard Perle en David Wurmser gehoord. Van hen is bekend dat ze fans van Challabi zijn, jarenlang sterke banden met Israël onderhouden, groot voorstander van Amerikaans militair ingrijpen in het Midden Oosten en dat ze zich verzet hebben tegen nieuw Amerikaans beleid richting Iran, omdat er geen sprake zou zijn van regime change in Iran. Overigens bestonden bij de FBI al veel langer verdenkingen tegen de rol van AIPAC, zo werd de regering Bush - in de persoon van Conda Rice - na zijn beëdiging in 2001 door de FBI geïnformeerd over de rol van AIPAC bij het doorsluizen van inlichtingen naar Israël. Inmiddels is door AIPAC een damagecontrol operatie gestart en heeft haar 65000 leden opgeroepen om de leden van het Congres te bestoken met brieven.


Wilders

zaterdag 4 september 2004
Er is een man, heet Wilders
die is zowat half gaar,
hij spuit met peroxide
over z'n hele haar.
Het spul tast ook zijn brein aan,
zo bleek in elk debat:
niets zinnigs kwam er dan uit.
Enkel liberaal jihad.

Liberaal dus, beste mensen,
zo sprak hij. Maar: wa blief?
Van de ene dag op d'andre,
wordt Geert "conservatief".
Die twee sloegen elkaar eens,
soms nog, de hersens in.
Maar bij Geert hopen op logica,
dat heeft totaal geen zin.


AIPAC en de Leugen Fabriek (3)

zaterdag 4 september 2004
De interne strijd tussen facties van de Amerikaanse regering inzake het te voeren Iran-beleid zou één van de drijvende krachten zijn achter de zich steeds verder ontrafelende affaire. Na de arrestatie door de FBI van Larry Franklin ontrolden zich een aantal affaires die allen gemeen hebben dat de invloed van Israël (openlijk of ondergronds) op de Amerikaanse buitenlandse politiek in de schijnwerper kwamen. Bovendien doken er een aantal oude bekenden uit de Iran/Contra affaire (zie hier) en uit de periode van "de strategie van de spanning" op. Eén ervan is Michael Ledeen (zie deze site). Hijblijkt de organisator te zijn geweest van het overleg tussen Franklin en Rhode met Ghorbanifar met het doel om te komen tot regime change in Iran, Syrië en Libanon. Ledeen verkondigt de noodzaak hiervan al jaren, zie hier de lezing van Ledeen voor het Jewish Institute for National Security Affairs JINSA. Bovendien is hij een van de oprichters van het Centre for Democracy in Iran. Bij het Romeinse overleg zouden behalve deze drie lieden ook Ledeen zelf aanwezig geweest zijn, alsmede Nicolo Pollari, hoofd van de SISMI (Italiaanse militaire inlichtingen dienst) en Antonio Martino, Italiaans Minister van Defensie. In juni 2002 vond een nieuw overleg plaats, daarna met regelmaat van de klok tot ver in 2003 toe. Alles buiten de officiële kanalen om. Eén van de gespreksonderwerpen was de ruil van door Iran gevangen genomen leden van Al Quaida en leden van de Mudjahedeen Khalk.
Opvallend is dat in de zomer van 2004 de Amerikaanse regering plotseling de Mudjahedeen Khalk, die tot juli jl. nog een terreurbeweging was, en waarvan zo’n 3800 leden geïnterneerd zitten in Camp Ashraf bij Baghdad, als "beschermde personen" zoals omschreven in de Conventie van Geneve beschouwd en hen niet zal uitleveren aan Iran. Zoals een Amerikaanse ambtenaar zei: “Een lid van een terreurorganisatie is niet noodzakelijkerwijs een terrorist”. Proost, maar dat zal wel niet gelden voor diegenen die in een van de geheime Amerikaanse detentiecentra zitten. Dat zullen wel geen "goede terroristen" zijn. Blijkbaar heeft de beleidslijn dat de Mudjahedeen organisatie gebruikt kan worden in de komende strijd tegen Iran aan invloed gewonnen. Het is met name de onzekerheid over dit beleid en het al dan niet inzetten van geheime operaties om het bewind van de Mollahs te destabiliseren dat voor Israël reden was om gebruik te maken van alle officiële en onofficiële kanalen in Washington. Hiervoor werd ook het netwerk van AIPAC ingezet en dat is niet mis. Zo werken oud medewerkers van AIPAC zowel binnen de Israëlische als binnen de Amerikaanse overheid. Lenny Ben-David (vroeger Leonard Davis) ex-AIPAC werd plaatsvervangend chef de mission in de Israëlische ambassade in Washington en Martin Indyk werd de belangrijkste adviseur van Clinton. En zoals eerder gezegd de invloed gaat verder, zie voor de bijdragen aan de herverkiezingsfondsen van Amerikaanse politici deze tekst. Als de voortekenen dus niet bedriegen zal er na de herverkiezing van Bush een nieuwe Frische Fröhliche Krieg uitbreken...


AIPAC en de Leugen Fabriek (2)

vrijdag 3 september 2004
Het FBI onderzoek naar Israëlische spionage in de VS begon in 2001. Inmiddels blijkt dat dit onderzoek onderanderen de volgende affaires omvat: allereerst de zogenaamde Niger affaire (met de vervalste stukken waaruit zou blijken dat Saddam in Niger uranium wilde kopen) via het lekken van de naam van Valerie Flame als CIA-agente; naar de oorlogsvoorbereidingen en niet door de regering Bush goedgekeurde covert operaties tegen Iran en destabilisatie van Syrië; de aanschaf, modificatie en verkoop van high tech Amerikaans defensiemateriaal door Israël en het doorverkopen aan landen als Rusland en China; en ten slotte het doorsluizen van geheim materiaal naarChalabi. Meer dan één kluwen. Het is dan ook niet alleen de FBI dat zich hiermee bezig houdt, maar ook het Select Intelligence Committee van de Senaat en het Judiciary Committee van het Huis van Afgevaardigden. Centraal staat het Office of Special Plans (OSP), de Leugen Fabriek van Douglas Feith.
Larry Franklin van het OSP kwam letterlijk in beeld van de FBI toen hij, blijkbaar onverwacht, opdook tijdens een lunch van medewerkers van de Israëlische ambassade en van AIPAC. De zaak kwam vorige week vrijdag voor de FBI op een ongewenst moment in de openbaarheid (een nieuw lek). Franklin werkte immers bereidwillig mee aan het onderzoek ("hij zong als een kanarie"). Het lek zorgde ervoor dat de zaak in de openbaarheid kwam. Het onderzoek begon toen naar de FBI gelekt werd dat er geheim overleg plaatsvond, niet goedgekeurd door de ambtelijke en politiek top van het Pentagon, buiten de bestaande kanalen. Het FBI bracht mevrouw Rice op de hoogte van het starten van hun onderzoek.
Het geheime overleg startte in Rome december 2001 (!) en werd gevoerd door Harold Rhode en Larry Franklin. Aan de andere kant van de tafel zat een oude rot, Manucher Ghorbanifar (bekend van de Iran/Contra-affaire en vaker in deze rubriek genoemd). Het zou toen gaan om een overeenkomst om vijf in Iran gearresteerde Al Quaida leden te ruilen voor 't stoppen van de Amerikaanse steun aan de anti mollahbeweging Mujahadeen Khalq. Maar een andere lezing wil dat het een poging is om te komen tot een bredere coalitie van Iraniërs tegen de mollah’s, een soort kloon van het Iraqi National Congress. Op de achtergrond duikt in dit verband een andere oude rot op - Michael Ledeem. Hij zou het eerste contact gelegd hebben (ook al figurenend bij de Iran/Contra-affaire en nog veel meer fraais).
In sommige media wordt gepoogd om ook dit (net als de martelingen in Abu Ghraib) te doen voorkomen als een operatie van een paar buiten controle geraakte Pentagonmedewerkers. Ondertussen zou gebleken zijn dat AIPAC inlichtingen van Franklin ontving inzake het nieuwe beleid van Bush (presidential directive) inzake Iran; maar ook in hoeverre er geheim materiaal van de National Security Agency werd doorgesluisd via AIPAC naar Israël. Op dit moment is er nog niemand in staat van beschuldiging gesteld en word gezegd dat het beschuldigen van AIPAC een daad van antisemitisme is. Belangrijkste motief van Israël in deze operatie zou zijn dat zij vermoeden dat Amerika niet hard genoeg zou willen optreden tegen de Iraanse nucleaire plannen.


actie tegen bouwgigant Heijmans

donderdag 2 september 2004
Afgelopen nacht hebben enkele Leflaven uit het Entenwoud leuzen geverfd op het hoofdkantoor in aanbouw van het bouwbedrijf Heijmans NV te Rosmalen. De Leflaven hielden het Entenwoud, een bosgebied achter de Efteling in 2003 bezet door middel van boomhutten en tunnels. Met de leuze “Heijmans: geen hotels in bos bij de Efteling” willen de Leflaven het bedrijf waarschuwen niet te investeren in het project Droomrijk en het ook niet te bouwen.


AIPAC en de Leugen Fabriek

woensdag 1 september 2004
AIPAC staat voor American-Israel Public Affairs Committee, de lobbyist voor Israëlische belangen in de Verenigde Staten. In de tachtiger jaren richtte zij het Washington Institute for Near East Policy (WINEP) op, als ideologische tegenhanger voor het Brookings Institute, dat minder standvastig achter Israël zou staan. AIPAC is de afgelopen twintig jaar in toenemende mate onder de ideologische en politieke invloed van de Likoed gekomen. Datzelfde geldt ook voor het WINEP, dat veel invloed heeft. Zo krijgen medewerkers van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken en van Defensie hun “scholing” over het Midden Oosten van het WINEP en niet van andereinstituten of universiteiten.
De invloed van het AIPAC op Amerikaanse politici is niet gering, ook al niet doordat rechtse gristenen, de christelijke zionisten, steun geven aan Israël omdat dat de wederkomst van jezus gristus bevordert. Bekend is bovendien de tactiek om kritische geluiden van afgevaardigden en senatoren voor wat betreft de Israëlische politiek te “belonen” met het steunen van hun politieke tegenstanders tijdens de verkiezingstijd. Zo kweek je wel navolging.
Een van de laatste loten aan de takken van AIPAC is een programma dat erop gericht is om aan alle Amerikaanse universiteiten te bevorderen dat studies over het Midden Oosten ‘evenwichtig’ zijn. Kortom, AIPAC en WINEP zijn geen kleine spelers in de vijvers van de Amerikaanse politiek.

De Leugen Fabriek is de bijnaam voor het “Office of Special Plans” (OSP) in het Pentagon, in het leven geroepen door Paul Wolfowitz (toen staatsecretaris van Defensie) en Douglas J Feith (staatssecretaris voor Defensiebeleid), met het doel de oorlog tegen Irak voor te bereiden. Bij beide heren was dit in goede handen. Zo gaat Feith, al jaren actief in uiterst rechtse zionistische kringen, er vanuit dat er geen verschil is tussen de veiligheid van Israël en die van de VS. Binnen de kortste keren gingen de heren aan de slag om zittend personeel van Defensie dat minder enthousiast was over de oorlogsplannen weg te werken en te vervangen door ideologische volgelingen. Binnen de kortste keren was er een geheime inlichtingen- en desinformatie operatie opgezet, het OSP, geleid door Abram N Shulsky. Het personeel van het OSP werd gevormd door gelijkdenkende adviseurs en analisten, afkomstig uit neo-conservatieve kringen en denktanks. De eerste taken waar zij aan werkten was het leveren van bewijzen van banden tussen Al Quaida en Saddam Hussein; het bestaan van Irakese arsenalen met chemische en biologische wapens; en wellicht nucleaire wapens. Al snel waren er contacten gelegd met Chalabi, die alles kon leveren waar vraag naar was.

Vorige week vrijdag barstte er (figuurlijk) een bom in Washington, toen bekend werd dat Steve Rosen directeur buitenlandse aangelegenheden en Keith Weissman van AIPAC en Naor Gilton, hoofd van de afdeling politieke zaken van de Israëlische ambassade, iets te intieme contacten onderhielden met Larry Franklin, een analist van het Pentagon. Allen werden door de FBI ondervraagd. Daarna rolde de bal verder: naar Douglas Feith en anderen. Wat bleek: de FBI is al meer dan een jaar bezig met onderzoek naar spionage van Israël in de VS.


Impeachment procedure tegen Blair

woensdag 1 september 2004
Tijdens de flauwte van de komkommeroogst in deze contreien bond het Engelse parlementslid Adam Price - lid van de Nationalistische partij van Wales - de kat de bel aan. Op zijn verzoek was er door Glen Rangwala en Dan Plesch een onderzoek gedaan naar de mogelijkheden om een impeachment procedure te starten tegen Tony Blair. Op basis van de uitkomsten hiervan besloot hij binnen het Parlement steun te gaan zoeken voor zo’n procedure, die een laatste middel is om een Engelse Prime Minister tot rekenschap te dwingen. Een aantal parlementariërs hebben in de afgelopen week te kennen gegeven een motievoor impeachment in te zullen dienen, zodra het Parlement van zomerreces is teruggekeerd. Een paar van de genoemde motieven zijn dat Blair door zijn politieke wangedrag de reputatie van het Verenigd Koninkrijk heeft aangetast, mede een oorlog in Irak heeft ontketend en herhaaldelijk op flagrante wijze heeft gelogen tegen het Parlement.
Gelukkig geldt dat allemaal niet voor onze eigen PM Balkenende, die heeft niet gelogen tegen de Tweede Kamer over Irak en de steun aan de VS en Engeland. Of wel soms??
Het rapport is hier in pdf te vinden


Verdachte koffer op NS-station DenBosch

woensdag 1 september 2004
We kregen hier bij het Kleintje net een persberichtje van de Bossche politie binnen wat we jullie niet willen onthouden.
"Dinsdagavond rond 20.15 heeft de spoorwegpolitie aan de voorzijde van het Centraal Station een koffer aangetroffen. Deze koffer stond alle enige tijd verlaten op een plaats waar nooit koffers gestald worden. In overleg met de bomexpert van de politie Brabant-Noord en het explosieve
opruimingscommando (EOCKL) is besloten om de voorzijde van het station af te zetten en een onderzoek naar de koffer in te stellen. De treinen reden volgens schema verder en passagiers konden via de achterzijde en de zijkant vanhet station bij de treinen komen. De omgeving werd afgezet, de ambulancedienst en de brandweer stonden uit voorzorgsmaatregeling op de achtergrond paraat en de procedure rond het onderzoek werd ingesteld. Even later meldde een 59-jarige vrouw uit 's-Hertogenbosch zich. Ze was haar koffer kwijt. Ze kwam van een reis thuis met een aantal koffers en werd opgehaald. Toen ze enige tijd thuis was, kwam ze er achter dat ze haar koffer mistte. Nadat de politie haar verklaring had opgenomen, kon ze met haar koffer huiswaarts keren. Het gebied aan de voorzijde van het station is rond 22.15 weer vrijgegeven.
"
Minister Remkes, bedankt!


M&M

dinsdag 31 augustus 2004
Herinner je je deze nog? In april werd Gonen Segev op Schiphol in de kraag gevat. Een voormalige Israëlische minister van Energie, die net een koffer met 30.000 M&M’s in een kluisje had gedeponeerd. Hij liep bij die gelegenheid wel te zwaaien met een diplomatiek paspoort, maar daar was aan geknoeid om te verdoezelen dat het verlopen was. Na nader onderzoek bleek het niet om M&M’s te gaan maar om XTC. En dat is een heel ander merk.
Segev zei dat die snoepjes van een vriend waren, de Israëlische advocaat Ariel Friedman. Later bleek ook Segev’s neef, MosheWerner, nog betrokken te zijn bij de in aanleg lucratieve smokkel.
Gisteren werd de in de petoet verblijvende Gonen opnieuw aan de tanden gevoeld. Niet om te zien of de zoetigheid een desastreuze invloed had gehad op het glazuur maar vanwege nieuwe verdenkingen. Op de negentiende van deze maand blijkt namelijk in Nederland een 45-jarige meneer te zijn opgepakt die ervan wordt verdacht een tijd lang een koffer te hebben beheerd voor het suikerzoete Israëlische trio. Die Nederlander wist niet dat die koffer tot het handvat toe vol zat met xtc. Natuurlijk niet. Toen hij dat ontdekte zou hij de hele boel hebben vernietigd. Natuurlijk.
Gonen heeft de nieuwe beschuldigingen verwezen naar het Oude Testament. Zouden wij ook doen. Blijft de vraag of de betrokken witte boorden alleen maar uit waren op ordinair geldelijk gewin of dat zij exponenten waren van een groter geheel. En dat bijvoorbeeld de Mossad of een andere lokale speeltuinvereniging niet zo blij is met de onverwachte alertheid van de Nederlandse douane op Schiphol. Wij blijven de zaak in het snotje houden. Je weet maar nooit of het nog leuker wordt.


Schimmen achter Pim (26)

dinsdag 31 augustus 2004
Zwarte lijsten worden blijkbaar erg populair in politieland. Verklaarde Joop van Riessen deze week al een lijst met zware jongens te willen doorprikken naar makelaars, banken en notarissen in Amsterdam*, in Rotjeknor zijn ze blijkbaar al een stapje verder. Daar hebben het OM, de politie, de belastingdienst en de gemeente zich in 2003 verenigd in het Alijda-team om de “klootzakken” de stad uit te wurmen. Wie die klootzakken zijn? Nou, luitjes die in Rotterdam hebben belegd in stenen met poen die ondermeer is gegenereerd uit belastingontduiking, drugshandel, huisvesting van illegalen en hennepteelt.
Het nieuwe initiatief is in wezen een voortzettingen uitbreiding van een onderzoek naar de banden die bestonden tussen de drugshandel en vastgoedboeren in de stad dat eind jaren negentig is opgestart. Of Alijda gebruikmaakt van de gegevens over deze materie die in de periode daarvoor al op landelijk niveau door de politie is verzameld is niet helemaal duidelijk. Zo niet, dan willen we graag wijzen op het materiaal waaruit wij hebben geput voor deze serie. Zo ja, dan hebben we niks gezegd.
Inmiddels heeft de verse club van crimebusters al een lijst met twintig namen van dit soort avontuurlijke rakkers naar de banken gestuurd. Of daarmee niet een paar pond privacyregels in de Maas is gekieperd moet nog worden uitgevlooid, maar een van de onverlaten op de lijst is in ieder geval al gaan piepen. Die zegt dat de continuïteit van zijn onderneming in gevaar is gebracht omdat hij geen leningen meer kan afsluiten bij de geldzakken. Uit die woorden distilleren wij dat het niet om een kleine klootzak gaat, maar een redelijk grote. Dan kunnen we het toch niet laten om even terug te bladeren in deze reeks. En daarin komen wij bijvoorbeeld uit bij heren als Chris Thünnessen en Jos van der Meer die wij respectievelijk in aflevering 7 en 14 (zie de rest van deze serie op de Morgenster) al eens in het zonnetje hebben gezet in verband met hun connecties in het avontuurlijke wereldje. Het zal ons benieuwen of die namen ook in de zwarte lijst opduiken of dat de verenigde Rotterdamse crimebusters zich zoals te doen gebruikelijk beperken tot het vangen van spierinkjes en de goudkarpers met rust laten. Stay tuned.

* Zie Octopussy aflevering 98 van 29 augustus jl.


Turks fruit (2)

maandag 30 augustus 2004
Een van de heren die in 1993 de First Merchant Bank in Lefkos, de “hoofdstad” van Noord-Cyprus, officieel van de grond trokken was Omer Lufti Topal. De toenmalige Turkse casinokoning die een paar jaar later rien-ne-va-plus hoorde uit de mond van een gun. Omer was de zakenpartner van Asil Nadir. Geen oninteressante meneer die Asil. In 1993 (!) kreeg hij van de Britse Justitie de ruimte om met een vliegtuigje via Duitsland de kuierlatten te nemen naar Noord-Cyprus. Hij zat in Engeland vast wegens het laten verdwijnen van 2,1 miljard Pond als baasje van de tot 1991 uiterst succesvolleverpakkingsfirma Polly Peck, dat ondermeer Del Monte Food als cliënt had. Net als bij de Pakistaanse BCCI, alias de Bank of Criminal and Crooks International*, besloten de Britse autoriteiten dat jaar de stop uit Polly te trekken. Vooral de kleine beleggers waren bij die twee manoeuvres van de Britse overheid het haasje. Lachen hè ?
Het failliete Polly Peck bezat ook een bedrijf in het Noord-Cypriotische stadje Khato Zodia, waar naast voedsel al jaren lang ook lekkere hapjes heroïne in blikjes werden verpakt. In 1995 deed de Britse curator het optrekje voor 10 miljoen Pond over aan de Learned Ltd. van de nog steeds bij Interpol geregistreerde Asil Nadir.** Om te brullen.
Andere grimmige avonturiers die gokkoning Topal bijstonden in het vlottrekken van de First Merchant Bank waren Tarik Umit, een lid van de Turkse intelligence gemeenschap die later spoorloos verdween, en de louche bankier Engin Civan die eerder al eens had gezeten wegens corruptie en bij wie later ook nog een wat al te hoog loodgehalte in de bloedbaan werd vastgesteld. Leuk stel bij elkaar dus. Maar degene die de bank opstootte in de vaart der volkeren namens Russische, Israëlische, Turkse, Italiaanse en Koerdische georganiseerde rakkers was grootaandeelhouder Hakki Yaman Namli. En daar kan je ook mee lachen. Stay tuned.

* Zie het artikel "Bank of Crooks and Criminals International" in Kleintje Muurkrant 243.
** Zie ook Mexicocaïne met een Hollands sausje op de site van de Morgenster.


Octopussy (98)

zondag 29 augustus 2004
Zielig hè, die Joop van Riessen. Hoe die ooit hoofdcommissaris is geworden is ons een kruiswoordraadsel. Gaat ie bij NOVA zitten te pleiten voor het invoeren van een zwarte lijst. Daar moeten dan de namen op komen van “zware criminelen” en die lijst moet dan worden verspreid onder makelaars, banken en notarissen. Opdat ze zich zakelijk niet afgeven met dat schorriemorrie. Oh? En als een hele reut dat stiekem toch doet Joop? Net als in de afgelopen tientallen jaren? Staat daar dan een sanctie op? En worden de burgerrechten van die deftige luitjes dan ook beperkt? Net als bij dieavonturiers die op je zwarte lijst zouden komen te staan? En moeten die witte boorden dan ook bewijzen dat ze op legale wijze aan hun poen zijn gekomen? Zal wel niet hè Joop?
Wat was de aanleiding tot het oplaten van deze nieuwe aartsconservatieve ballon? Nou, dat was de wedstrijd tussen de erven Endstra en een paar oude zakengabbers van Willem over de overname van de BV Ernaro BV. Daar zou John Mieremet, een ex-capo van een van prinses Mabel’s vroegere aanbidders, op naam van zijn vriendin een zak geld in hebben zitten. Geen cash. Het was belegd in een hoop stenen op de Dam, waaronder nummer 21. En laat op dat adres nou net de Gemeentelijke Kredietbank Amsterdam (GKA) zijn gevestigd. Sapperdeflap. Willempie en John als huurbaas van de gemeente. Wat een blamage. Meteen een “woordvoerder” schielijk achter zijn bureautje vandaan. Volgens slimpie was de gemeente pas kort achter de waarheid gekomen. Had nog effe voor alle zekerheid gevraagd aan Justitie (Joop of zo) of de info klopte. Jaaa, had Justitie (Joop of zo) gezegd, die info klopt hoor slimpie. En vervolgens was de gemeente op zoek gegaan naar een oplossing voor dit pijnlijke probleem. Later werd er zoals gebruikelijk weer driftig van alle kanten bijgestuurd. Maar wij zijn zo vrij daar niet al teveel waarde aan toe te kennen.
Een gewone boerenleut vraagt zich trouwens af waarom de gemeente niet voor bovengenoemde wedstrijd uit naar dit soort achtergronden heeft gekeken. Temeer omdat wij dankzij onze antennes in de vastgoedwereld een geinig detail hebben opgedoken. Exact een jaar geleden is een maestro uit de directe ambtelijke omgeving van burgemeester Job Cohen via een meneer Kranenberg bij het stadsdeel Centrum al gewezen op de wat ongelukkige constructie Ernaro/GKA. En het zou wel buitengewoon cru zijn geweest als die topambtenaar dat niet aan Job zou hebben doorgebriefd. Hoe dat ook zij, er gebeurde toen helemaal niks. In de hoop dat niemand er achter zou komen.
Kan Joop niet beter een zwarte lijst aanleggen van alle huichelaars binnen het gemeentelijk apparaat en Justitie die weet hadden van deze shit op de Dam en hun burgerrechten beperken? In plaats van onzin uit te kramen bij NOVA? Stay tuned.


Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea (5)

zondag 29 augustus 2004
President Teodoro Obiang Nguerra van Equatoriaal Guinea, bijgenaamd “de kannibaal” staat niet bekend om zijn achting voor rechten van de mens, laat staan die van het milieu. Overigens verschilt hij daarin niet van andere regeringsleiders; milieu en mensenrechten "oud denken" oftewel "gezeur van de jaren tachtig" en belemmert de globalisering van de economie. Met een levensverwachting van 48 (mannen) en 50 (vrouwen) valt er nog wel wat te verbeteren aan de sociale omstandigheden in Equatoriaal Guinea. Maar, alhoewel dit land zo ongeveer het Kuweit van Afrika vormt, staan onderwijs en gezondheidszorg niet bovenaan de prioriteitenlijst van Nguerra. Overleven wel endaar is hij goed in. Hij kwam in 1979 aan de macht via een staatsgreep (waarbij de toenmalige president Nguerra, een oom, geëxecuteerd werd) en werd recentelijk herkozen voor een nieuwe termijn van 7 jaar. Ondertussen stroomt de olie het land uit en het geld zijn offshore rekeningen in. Volgens een onderzoek van de Amerikaanse Senaat had hij 60 rekeningen geopend bij de Riggs Bank voor zijn familie en vriendjes, in totaal stond daar in 8 jaar tijd 700 miljoen dollar geparkeerd (zie hier). En Riggs Bank is niet de enige waar de clan geld heeft gestort. Uiteraard kan dit alles alleen dank zij de olie bedrijven die fors dokken, zoals bijvoorbeeld 450.000 dollar voor ‘huur’ aan een 14 jarig familielid. Kortom het gaat om geld, eindeloos veel geld.
Severo Motto, zelfbenoemd leider van de regering-in-ballingschap heeft eind vorig jaar en de eerste maanden van 2004 herhaaldelijk overleg gevoerd met de toenmalig Spaanse premier Aznar. Motto staat niet bekend als iemand met veel geld maar wel met zakenrelaties; mensen zoals Ely Calil, die hem wel willen steunen in zijn strijd om de democratie. Maar niet voor niets natuurlijk, dat is immers ook "oud denken". Zodat, geheel in stijl met het eigentijdse ‘risicovolle beleggen’ een onderneming werd gevormd en vriendjes uit het netwerk aangemoedigd te investeren. De beloning voor hun inspanningen: olieconcessies en andere extraatjes. De namen van deze investeerders staan in de zogenaamde Wonga lijst. Genoemd zijn: Calil, Mark Thatcher, David Hart. De marketingleuze voor de buitenwereld: het herstellen van de mensenrechten. De politieke dekking werd via het netwerk geregeld, bijvoorbeeld tijdens een besloten conferentie afgelopen februari bij het Royal Institute of International Affairs te Londen, waar de toekomst van Equatoriaal Guinea geagendeerd stond. Greg Wales, partner in de onderneming, lichtte het Pentagon in. De economische dekking ook; de Amerikaanse oliebedrijven waren geïnformeerd en hadden geen bezwaren. Resultaat van het overleg met Aznar was militaire steun van Spanje.Twee Spaanse oorlogsschepen met 500 soldaten aan boord waren de haven van Cadiz uitgelopen met als bestemming Equatoriaal Guinea. En de nieuwe leider was per vliegtuig overgebracht naar Bamako in Mali, om de uitkomst van de coup af te wachten.
Het liep allemaal anders. Volgens berichten in de Engelse pers zouden de ZuidAfrikaanse en de Franse inlichtingendienst lucht gekregen hebben van de plannen en ze hebben gesaboteerd.


Maarten wordt uitgeleverd aan Zweden

zaterdag 28 augustus 2004
Op dinsdag 31 augustus is het zover, Maarten moet zich melden om aan Zweden te worden uitgeleverd. Op woensdag 1 september zal de Zweedse politie hem van Schiphol komen halen. Wij willen hem niet laten gaan zonder te laten blijken, dat we het er niet mee eens zijn! Kom daarom aanstaande dinsdagochtend om 09:00 uur naar de Amsterdamse rechtbank aan Parnassusweg 220 voor een ludieke actie.

In de ochtend van 14 juni 2001 begon er in Zweden, in de stad Göteborg, een Eurotop. Maarten was die nacht in de stad aangekomen en had de pech een slaapplaats te hebben gekozenin een door de gemeente toegewezen school die op die ochtend omsingeld werd door de politie voor een massa-arrestatie van alle (meer dan 450) mensen die zich op die plek bevonden. Hij werd gearresteerd en naar Nederland gedeporteerd. Ongeveer vier maanden later kreeg hij bericht van een Zweedse groep voor de ondersteuning van hen die na de Eurotop waren aangeklaagd; hij zou internationaal worden gezocht voor zware ordeverstoring en geweldpleging tegen een agent. Na enige navraag bleek dat hij inderdaad gezocht wordt. Hoewel de zaak nauwelijks onderbouwd is, er voldoende bewijs is van Maartens onschuld (video-opnames en getuigen) en alle andere zaken van 'buitenlanders' inmiddels zijn overgedragen aan hun eigen landen, wacht Maarten nog steeds op uitlevering en een waarschijnlijk bij voorbaat verloren rechtszaak in Zweden. Zijn rechtszaak tegen uitlevering heeft hij verloren. De kans dat Maarten in Zweden een eerlijke rechtszaak krijgt is volgens zijn advocaat en volgers van de processen tot nu toe minimaal. De rechtbank in Göteborg is in vergelijkbare zaken steeds niet objectief, vertrouwt op ‘onfeilbare’ politie-getuigen die elkaar tegenspreken en gemanipuleerd bewijsmateriaal en deelt extreem hoge straffen uit (vooral aan verdachten die ze als ‘politiek’ beschouwen). Kortom, ze is eerder geïnteresseerd in het stellen van voorbeelden dan in eerlijke rechtspraak. Een Zweedse advocaat schat de kans voor Maarten om in een hoger beroep, of cassatie, wel zijn recht te halen in als praktisch nihil. Maarten zal geen eerlijk proces krijgen als hij naar Zweden wordt uitgeleverd. Daarom eisen wij de onmiddelijke overdracht van zijn zaak aan Nederland, in de hoop dat hij hier wel een eerlijk proces zal krijgen. Kijk voor meer informatie op steunmaarten.org


Andere pretzel (2)

zaterdag 28 augustus 2004
September vorig jaar verschenen vier al aardig op leeftijd zijnde heren in Panama voor de kadi. Ze werden ervan beschuldigd in 2000 betrokken te zijn geweest bij een poging om met een paar kilootjes C-4 het lampje bij Fidel Castro uit te blazen. Die verbleef in de Panamese hoofdstad voor het bijwonen van de tiende Iberisch-Amerikaanse top. Het feest was niet doorgegaan omdat ze tijdig in de bezwete kraag waren gegrepen. In april van dit jaar kreeg het viertal uiteindelijk zeven tot acht jaar gevangenisstraf voor de testikels wegens het in gevaar brengen van de publieke veiligheid en het vervalsenvan documenten. Niet voor de geplande aanslag. Gebrek aan bewijs. Vandaar.*
Het conspiratieve kwartet bestond uit bekende boys, die al tientallen jaren betrokken waren bij aanslagen op Cubaanse doelen. Inclusief passagiersvliegtuigen. Normaliter zouden wij ze dus terroristen mogen noemen, maar omdat ze het Castro-regime bestreden worden ze in gezaghebbende kringen als vrijheidsstrijders beschouwd. En worden ze stiekem gesteund door de CIA en het Witte Huis.
Aanstaande woensdag verlaat de Panamese president Mireya Moscoso haar pluchen stoel. Als afscheidscadeautje verleende zij Luis Posada Carriles, Guillermo Novo, Gaspar Jimenez en Pedro Remon afgelopen week amnestie. Ze was namelijk bang dat haar opvolger de vier Cubaanse vrijheidsstrijders zou uitleveren aan Cuba, waar ze zeker een enkele reis naar de hel zouden krijgen. In plaats daarvan sloten zij afgelopen week in Miami hun bloedverwanten en mede-strijders in de armen, Cuba verbrak de diplomatieke betrekkingen met Panama en Moscoso riep haar ambassadeur in Havana terug. In Washington was men voldaan. En zo kreeg het recht toch zijn loop. Het recht van de sterkste.

* Zie ook deel 1 dd. 2/9/2003


Deutsche über alles

vrijdag 27 augustus 2004
Lekker instituutje die Deutsche Bank. Heeft indertijd bij het aflopen van de IT-bel in de VS haar klanten toch gepord om aandelen te blijven kopen. Ondanks het feit dat de leiding wist dat de boel down ging. Daar is ze gisteren opnieuw voor op haar vestje gespuugd met een forse boete.
Over de hoofdrol van de bank bij de wel heel levendige handel in putopties United Airlines vlak voor de circusvoorstelling op 9/11 hangt nog steeds de grauwsluier die de heldhaftige kinderboekenlezer Bush persoonlijk over het hele gebeuren heeft gesodemieterd. Het leek er wel heel erg sterk op dat er bijde Deutsche gedetailleerde voorkennis bestond over het op handen zijnde spektakel in Manhattan en het Pentagon. Maar hoe het precies zat bleef duister. Net als al die andere vreemde gebeurtenissen ervoor, tijdens en erna.
Verder bleek na wat justitieel pluiswerk in de VS dat de financier van Auschwitz ook als Witte Reus was opgetreden bij het wassen van drugsgeld ten behoeve van wapenaankopen door Pakistan en de Taliban. Was zij niet de enige, maar toch. En diezelfde Grossbank onderhield daarnaast buitengewoon warme banden met de ruw aan zijn eind gekomen avontuurlijke ondernemer Willem Endstra, die volgens ene John Mieremet ook al drugsgelden door de wringer haalde. Je zal een kleine spaarder zijn en je geld bij de Deutsche Bank hebben gestald. Dat geeft toch veel vertrouwen. Punt is wel, dat alle banken vuile vingers hebben. Dus wat moet je?


Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea (4)

vrijdag 27 augustus 2004
Tijdens het chique feest dat Mark tijdens kerst 2003 gaf was ook Ma Thatcher aanwezig, evenals zo’n zeventig vooraanstaande gasten. Een deel van hen was betrokken bij de ‘posh’ couppoging. Nee, niet zelf, uiteraard niet; maar als financier of beter gezegd: aandeelhouder. Als de coup slaagde zouden de ‘investeerders’ grote geldbedragen en lucratieve oliecontracten als tegenprestatie ontvangen. Reeds eerder meldden we dat Lord Archer met 100.000 pond sterling deelnam, Mark Thatcher zou voor 300.000 pond sterling hebben ingetekend. Het totale kapitaal dat was ingelegd bedroeg zo’n 5 miljoen dollars.
Geen kattepis, maar Equatoriaal Guinea pompt per dag zo’n 350.000 barrelolie op, goed voor zo’n 500.000.000 pond sterling per maand. De verwachting is dat dit zal stijgen tot 750.000 barrel per dag. Kassa. De drie belangrijkste investeerders in de olieindustrie aldaar zijn: Exxon Mobil and Chevron Texaco en het in Dallas Texas gevestigde Triton Industry, tezamen goed voor een investering van 5 miljard dollars. Een aantal van de directieleden van Triton behoorden tot de eerste financiers van de presidentscampagne van G.W. Bush toen deze nog gouverneur van Texas was.
Met opduikende namen uit het netwerk van Mark Thatcher komt het schandaal van de geplande coup in Equatoriaal Guinea via vooraanstaande leden van de Britse Conservatieve Partij in de wereld van de hogere regionen van het Britse establishment. Zo heeft ene James Kershaw eieren voor zijn geld gekozen en informeerde de ZuidAfrikaanse politie over het bestaan van de Wonga Lijst, waarin de namen van alle ‘aandeelhouders’ van de couppoging staan. De naam van Kershaw was genoemd als de betaalmeester door enkele in de bak zittende huurlingen. Hij werkte als boekhouder voor het bedrijf van Simon Mann: Logo Ltd. De naam van dit bedrijf lijkt angstvallig veel op bij 't op de Maagdeneilanden gevestigde Logo Logistics. Het bedrijf dat eigenaar zou zijn van de Boeing 727-100 Cargo 22-B waarin de huurlingen naar Guinea vlogen. Een bijzonder soort vliegtuig overigens, waarvan er slechts 8 bestaan. Speciaal aangepast voor missies van de Nationale Garde van de VS en vroeger in gebruik bij het 201st Airlift Squadron District of Columbia National Guard.


Turks fruit (1)

vrijdag 27 augustus 2004
Bulgarije heeft van Brussel te horen gekregen dat de toelating tot de Europese Unie verrekte moeilijk zal worden als het land niks doet aan de gangsteroorlog die er al een paar jaar heerst. Met de regelmaat van een Hemaklokkie blazen bendeleden bij elkaar het licht uit. Of ze laten het doen op het Amsterdamse Rokin. En dat staat niet netjes vinden ze in Brussel. Nog een mazzel dat wij er al lid van zijn.
Ook Turkije is een moeilijk te verteren brok in de Rue des Bouchers en omstreken. De Turken hebben niet alleen op het gebied van de mensenrechten eenreputatie van beenhouwers, maar ook op het terrein van de criminaliteit horen ze niet bij de achterhoede. Bovendien zijn de banden tussen de Turkse onderwereld en de nouveau riche zeer aangenaam te noemen. Zij werpen elkaar de financiële bal toe en de banken varen er wel bij. In wezen net als hier, alleen bedekken we het wat beter. Maar soms vindt er onverwachts wel eens een bedrijfsongeval plaats. Zoals een paar dagen geleden.
In hun gekte om alles wat Saddam Hussein heeft aangeraakt besmet te verklaren hebben de kruisridders in Washington aangekondigd om de First Merchant Bank die vanuit het Turkse deel van Cyprus opereert op de zwarte lijst te zetten. Dat betekent dat de betrokken bank financieel verkeer met de VS kan vergeten. Ook via derden. De First Merchant zou Saddammeke namelijk behulpzaam zijn geweest bij het wassen van poen die stiekem was verkregen uit het oil-for-food-programma. Bovendien wordt de bank ervan beschuldigd als wasserette te fungeren voor drugsgelden. Dat laatste is een eufemisme. De Turkse geldwinkel heeft al jaren en jaren een reputatie van hier tot de Bronx en is betrokken geweest bij alle denkbare listigheden. Ook in de VS. Dus om nu pas met Saddam als schaamlap de First Merchant een rooie kaart te geven is in wezen een lachertje. En als er wat te lachen valt zijn wij er als de scharrelkippen bij om een graantje mee te pikken. Stay tuned.


Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea (3)

donderdag 26 augustus 2004
Raymond Archer werkte vanaf begin 2003 voor het Amerikaanse bedrijf Steele Foundation ("is keeping busy in Iraq and Across the Globe"). Dit bedrijf was ingehuurd door het Amerikaanse State Department om president Aristide van Haïti te “beschermen” (of: bewaken). Zoals Colin Powell het uitdrukte: “We did not force him (Aristide) onto the airplane”. Aristide heeft altijd beweerd niet vrijwillig te zijn vertrokken. Hij had te horen gekregen dat als er een bestorming van het paleis zou plaatsvinden, zijn ‘protectieteam’ hem niet langer meer zou beschermen. Volgens een voormalig collega van Archer bestond het ingehuurde protectie team uit voormalige US SpecialForces, en oud militairen uit Engeland en Zuid Afrika. Maar, Archer is een gewone huurling, niet één van de ‘baasbreine uit de stywebolipklas’ zoals men het in ZuidAfrika uitdrukt. Die baasbreine, zoals Simon Mann (een van de oprichters van ‘Executive Outcomes’ en samen met Tim Spicer daarna Sandline International).
Anderen uit de stywebolipklas die tot de maatjes behoren zijn Ely Calil, onderandere financieel adviseur van ene Lord Archer (die komen we nog tegen), betrokken bij de illegale betalingen van de Franse oliegigant Elf Aquitaine en niet te vergeten nauwe relaties onderhoudend met een Amerikaans bedrijf dat altijd opduikt bij zaken die het daglicht schuwen: Halliburton.
De naam van Jeffrey Archer, oftewel: Lord Archer of Weston-super-Mare duikt ook op in dit verband, ook hij is nooit vies gebleken van vuile zaakjes. Volgens berichten in een Engelse krant van begin augustus heeft hij een bedrag van meer dan 100.000 pond overgemaakt naar de bankrekening van ene Simon Mann. Maar, in de beste tradities van zijn vak heeft Jeffrey uiteraard ontkend een dergelijk bedrag betaald te hebben.
Een andere naam die in dit verband boven drijft behoort niet tot de stywebolipklas, ene Roddy McLean. Wijlen McLean (hij werd onder vreemde omstandigheden dood gevonden begin dit jaar) was niet alleen drugsmokkelaar, maar ook informant voor de Schotse politie, MI5 en de douane. Hij smokkelde drugs, auto’s diamanten, wapens, kortom alles waar maar iets aan te verdienen viel en had zijn oog laten vallen op Zuid en Zuid Oost Afrika, daar viel geld te verdienen. Hij had onroerend goed in Johannesburg en zou van plan geweest zijn daarheen te vertrekken. Maar, een dag nadat hij een boot gekocht had voor 30.000 pond, werd hij dood gevonden. De doodsoorzaak is niet onderzocht, ook zijn ‘ontsnapping’ uit een open gevangenis, terwijl hij nog 15 jaar te zitten had werd niet onderzocht. Terug naar Mark Thatcher, die zou op het punt gestaan hebben om Zuid Afrika voorgoed te verlaten, zijn vlucht naar de VS was al geboekt en zijn kinderen waren al ingeschreven op Amerikaanse scholen, ook zijn huis stond te koop.


Botsende belangen?

donderdag 26 augustus 2004
Of de zoon van die ouwe ijzeren overbuurvrouw nou een vinger heeft gehad in de couppoging in Equatoriaal Guinee of niet* het lijkt erop dat ook elders aan touwtjes is getrokken om het huidige schrikbewind in dat olierijke land een loer te draaien. En wel op financieel terrein. Op 14 juli jl. werd namelijk in Washington een onderzoeksrapport naar buiten getild waarin haarfijn werd vermeld hoeveel langs illegale weg verkregen poen en andere bezittingen president Teodoro Obiang Nguema Obasongo sinds 1979 in het buitenland heeft geparkeerd. Met hulp van de Riggs Bank in Washington. Een bank voor de richand famous die er niet tegenop zag alle witwasvoorschriften aan de slangenleren laars te lappen. Een bank ook met zeer nauwe Bush-connecties en een door 9/11 uiterst suspect geworden relatie met een paar lieden uit de Saudische elite die in verband werden gebracht met de financiering van het spektakelstuk op Manhattan.
De regering Clinton had halfweg de jaren negentig de diplomatieke betrekkingen met Obasonga op sterk water gezet vanwege diens corrupte en gewelddadige regime. Voor de grote oliemaatschappijen die daar actief zijn geen bezwaar. Als ze maar mogen pompen. Ook al kost dat hier en daar wat steekpenninkjes om de president te vriend te houden. Dat de junta van Bush jr. in 2003 de relaties weer herstelde zal niemand bewegen tot bedwateren. Voor olie zetten Bush en zijn kompanen de wereld in brand. Verder kunnen ze met afzichtelijke repressie best leven zo lang de uitvoerder ervan geen linkse cq. nationalistische waanideeën heeft. En die heeft Obasonga niet. Bovendien was hij de beste cliënt van de Riggs bank waar bijvoorbeeld Jonathan Bush, een oom van de zittende president, heel wat in de volle melk had te brokkelen.
Riggs kwam onder vuur te liggen toen bleek dat een andere vriend van de Bushes een paar confidentiële rekeningetjes bij de bank had lopen: generaal Pinochet. Toen daarna ook de Saudische connectie als een gasbel naar boven borrelde en vervolgens de kwestie van Obasonga een open zenuw raakte ging Riggs in de verkoop. Eind van dit jaar strijkt de bank als zelfstandig instituut de vlag. Of Mark Thatcher en zijn mercenary-club met hun couppoging in Equatoriaal Guinee tegen bepaalde haren in Washington hebben ingestreken en daarom zijn weggeven lijkt gezien het voorafgaande niet onwaarschijnlijk. Haute finance zullen we maar zeggen.

* Zie “Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea” van gisteren en vandaag.


Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea (2)

donderdag 26 augustus 2004
Het is een kleine wereld, dat bliijkt maar weer eens uit de betrokkenen bij de couppoging. Old boys van Eton, oud-leden van special forces. Ons kent ons en de ene klus na de andere. Zo is één van de gearresteerde huurlingen ene Raymond Stanley Archer. Nooit van gehoord wellicht. Maar ja we zijn niet allen old boys. Raymond woont in Zuid Afrika, maar hij gaat niet als forens naar zijn werk. Hij zat tijdens een lunch wat te keuvelen met zijn ex toen zijn mobiel ging en hij het aanbod kreeg om voor 6.000 dollar per maand een klus tedoen. Hij moest dan wel binnen het uur op het vliegveld van Johannesburg staan. Volgens Archer was hij zo al vaker aan een baan gekomen en hij was al 2 dagen werkeloos dus... Maar wat was zijn vorige klus??


Poe, poe (4)

donderdag 26 augustus 2004
Wij hebben niet zo heel lang geleden Kommer Damen van Damen Shipyards al eens stevig bij de genitaliën gehad in de affaire rond de corvettenleverantie aan Indonesië*. Die genitaliën waren tezelfdertijd ook in de greep van Damen’s huisbankier ING. En zijn dat nog steeds. Want Kommer’s onderneming leed en lijdt zware verliezen en de bank zag zijn geest al zweven. Terug die poen voor het te laat was. Desnoods in natura. Grond, opstallen, toiletartikelen, you name it. En ook daarover hebben we het al eerder gehad**. Er werd door de zogenaamde mainstream pers niet op gereageerd. Maar waarwerden we gisteren op geattendeerd? Op een artikeltje in De Volkskrant van 17 augustus jl. Daarin stond dat er 200 man van Kommer’s scheepsreparatiebedrijf in Rotjeknor definitief het hek achter zich dicht konden trekken en dat het zelfs het blote voortbestaan van de reparatiewerven twijfelachtig was geworden. En waar kwam het Financieele Dagblad een paar dagen geleden mee? Juist, met hetzelfde soort alarmerend klokgelui als wij zo’n negen maanden geleden produceerden. Wel wat laat dus, die reactie. Maar waarom zou je een obscure website geloven?
Kommer heeft inmiddels het terrein van de Scheldewerf in het centrum van Vlissingen voor de aangename prijs van 34 miljoen aan de gemeente verpatst. Vooral aangenaam omdat Kommertje indertijd dat terrein voor een scheet en een knikker in de schoot kreeg geworpen door minister Jorritsma met nog wat nog los geld extra voor het bestrijden van wat kosten. Overigens verhuisde die 34 meloenen meteen naar de ING om een deel van de uitstaande schuld in te lossen. Tzeggu? Gemeenschapsgeld? Niet bijdehand gaan doen ja!
Goed, tot besluit nog een klein lijntje onthullingsjournalistiek. Tot de bezittingen van Kommer’s bedrijf behoort ook een hele bups aan onroerendgoed. Die gaat ook in de ramsh. Dat wil de ING. Om Kommer’s boeltje in Zeeland, Rotjeknor en Mokum weg te drukken hebben ze de bekende stenenboer “ome” Cor van Zadelhoff in de arm genomen. Tegen een leuke vergoeding uiteraard. Iemand moet het doen en “ome” Cor is best een competente gozer. Maar het lullige is wel dat ome Cor ook commissaris bij Damen is. Dus vragen wij ons af of dat wel helemaal kosher is. Want voor je het weet zit je naar een nummertje broekzak-vestzak te kijken. Of elkaar de bal toegooien. Lijkt ons een leuk kluifje voor de echte onderzoekjournalisten onder ons. Van de echte bladen.

* Zie de serie Torpedo aan bakboord op de Followup-site, gepubliceerd tussen 17 november 2003 en 7 mei 2004.
** Zie de eerste drie artikelen van deze serie


Mark Thatcher en de coup in Equatoriaal Guinea (1)

woensdag 25 augustus 2004
Jongstleden maart werd een groep van 14 personen (acht Zuidafrikanen en zes Armeniërs) in de hoofdstad van Equatoriaal Guinea gearresteerd onder de verdenking van het willen uitvoeren van een coup tegen de zittende president. Zij vormden de kwartiermakers voor een groter contingent van 70 man, dat onderweg was. Deze laatsten werden echter gearresteerd toen hun vliegtuig een tussenlanding maakte in Harare, Zimbabwe. Een van de gearresteerden (du Toit) is een voormalige lid van een beruchte "verkenningseenheid" van het blanke apartheidsbewind en was later in dienst van het even beruchte Executive Outcomes. De leider van de coup was voormalige SAS-kapitein SimonMann. Niet zomaar een Engelsman, maar één van de leerlingen van de eliteschool Eton. Tijdens zijn gevangenschap probeerde hij een brief naar ene Scratcher te laten versturen. Scratcher, Hart en ene Smelly werd gevraagd hem te helpen.
Scratcher is naar nu blijkt de zoon van Margaret Thatcher, en blijkt zo ongeveer de buurman te zijn van Mann in een dure wijk van Kaapstad. Smelly lijkt de bijnaam van Ely Calil, multimiljonair en woonachtig in Londen, bevriend met de bekende auteur, ex-politicus en ex-gevangene Lord Archer. Hart is ook een voormalig scholier van Eton, miljonair en voormalig adviseur van Margaret Thatcher en haar belagrijkste executeur tijdens de mijnwerkersstakingen van 1984. Hij heeft uitstekende relaties met de Amerikaanse regering en de CIA.
Inmiddels heeft de ZuidAfrikaanse politie (de Scorpion eenheid) Mark Thatcher gearresteerd in verband met betrokkenheid met de coup in Equatoriaal Guinea. Hij wordt verdacht van logistieke bijstand en financiële steun aan deze operatie.


Octopussy (97)

woensdag 25 augustus 2004
Die erven Endstra zien de wereld momenteel aan voor een lekke doedelzak. Eerst probeert de Rabo een gat onder de waterlinie van hun IJmuiden-project te schieten. En nou is er weer gelazer met een combi oude zakengabbers van Willem. Die willen graag een streep zetten door een overeenkomst waarbij ze zich verplichtten Ernaro BV over te nemen. Onder andere eigenaar van drie pandjes op de Dam ter waarde van een kleine 10 miljoen. De erven vinden die plotselinge weigering licht onwelvoeglijk en trekken de ex-partners van Willem voor de kadi. Zonder twijfel mede op advies van de oh zo kosheremr. Abraham Zeegers, die toch al een vlucht gebraden duiven aan zich voorbij zag gaan. Als onze informatie juist is zouden Abraham en Willem samen namelijk iets leuks gaan doen. Het pand was al uitgekozen, maar er kwam iets tussen. Of dat initiatief iets van doen had met Willem’s Israël-connection horen we misschien nog wel in de nabije toekomst.
Naar aanleiding van de berichten over Ernaro ging De Volkskrant over tot het verrassende initiatief om eens in de data van de Kamer van Koophandel te neuzen. Ernaro bleek een dochter te zijn van Heerfur BV. Gossie. En Heerfur was weer een geldzak van Willem Endstra en John Mieremet, die zich om begrijpelijke redenen liet vertegenwoordigen door zijn vriendin. De krant vergat evenwel om eens te scharrelen in onze serie IJ, IJ* . Op 28 augustus 2002 (!) meldden wij namelijk in aflevering 10 dat Heerfur een tijdje daarvoor geparkeerd was geweest op postbus 1012 in Wassenaar. Die postbus bleek te corresponderen met het adres Kerkeboslaan 1 in die gemeente waar sinds 1990 de FTC Trust BV was gevestigd, die ondermeer als een moederkloek over de belangen van Heerfur waakte. En FTC klonk ons zo als muziek voor meloenen in de oren dat wij even naar die club van de Kerkeboslaan hebben gebeld of de drie magische letters misschien synoniem waren aan die van een andere FTC: de Financial Trading and Consultancy. Het beleggingsvehikel van de ooit legendarische Eddie Swaab, die in 1997 zijn stulp aan de Amsterdamse P.C. Hooftstraat schielijk verruilde voor een hut in Zwitserland om te ontkomen aan al te lastige vragen van Justitie over zijn onwelriekende beurspraktijken**. Het leek er sterk op dat wij met ons telefoontje een schokgolf van 7,2 op de schaal van Richter veroorzaakten, want meer dan wat onsamenhangend gehakkel was er bij het personeel niet los te krijgen. Jammer. Maar om eens uit te vogelen hoe dat nou precies zat is misschien een mooie taak voor de collega’s van De Volkskrant, nu ze toch zo lekker bezig zijn. Stay tuned.

* zie de serie "IJ, IJ" op Kleintje-followup
** Zie de serie "Achterzijde van het beursschandaal" op de Morgenster, en speciaal deel 7 in Kleintje Muurkrant nummer 327


Schimmen achter Pim (25)

dinsdag 24 augustus 2004
Wat weer een gekakel in het LPF-hok. Volgens De Telegrof van gisterochtend was er een FIOD-inval geweest op het partijbureel. De financiële tekkels hadden daarbij volgens het blad de administratie van de bewaarplaats van Pim’s gedachtengoed in beslaggenomen op zoek naar kleurrijke onregelmatigheden als verduistering en witwassen. De leden van de Tweede Kamerfractie waren verbijsterd en sommigen overwogen zelfs om een nieuwe partij op te richten. Joao Varela: “het werken wordt ons onmogelijk gemaakt omdat de partij vergeven is van de gelukzoekers”. De schat. Of we dat al niet heel lang wisten. Vervolgens bleek dat het bericht van DeTelegrof enige correctie behoefde. Het zou om een hap-snap deel van de administratie gaan dat door de al iets eerder opgestapte partijvoorzitter Fabius op de meest recente dag des Heren was overhandigd aan een platte pet die het cadeautje meteen had doorgegeven aan een bef van het OM. De volgende dag trad de wet van Murphy in werking.
Fractiewoordvoerder Hilbert Nawijn, in zijn goede dagen nog steun en toeverlaat van illegale snollen, verklaarde dat de LPF-Kamerleden al die ongein in het partijapparaat spuugzat waren. Ze distantieerden zich van dat zootje.
Het persoonlijk in staat van faillissement verkerende (ex-?) bestuurslid Ruud Both, die niet alleen de RABO achter zijn vodden heeft maar ook een Curaçaose meneer Fuente, verklaarde ook al verbijsterd te zijn en verzocht het wakkere ochtendblad de “FIOD-inval” te rectificeren.
Dat laatste was ook de wens van Ed Maas, ex-glazenwasser, ex-bestuurslid en groot-financier van Pim’s voorhoede. Dus gaf hij mr. Oscar Hammerstein de sporen om De Telegrof tot rectificatie te sommeren. De topman van het ooit spraakmakende onroerendgoedvehikel VHS vond dat de krant in het bewuste artikel ten onrechte de LPF en hemzelf op het rooster had gelegd en eiste voor beide misstappen een dwangsom van 50.000 euro. Tesamen de 100.000 euro die hij op korte termijn nog tegoed is van zijn partij.
Dat de recherche al een hele tijd bezig is de avontuurlijke handel en wandel van een redelijk aantal LPF-financiers in kaart te brengen is vooralsnog niet aan de orde gekomen. Maar wie daar echt nieuwsgierig naar is kan voor een kleine bloemlezing daarover terecht bij de eerder verschenen artikelen van deze serie op de Followup-site. Happy reading. Stay tuned.


Showbusiness (5)

maandag 23 augustus 2004
Het loopt momenteel niet echt lekker voor Hans van Veggel, een van de stenenrijke hotemetoten van vastgoedgigant AM. Malheur met zijn gabbertje Coen van Oostrom en van de bedrijfsresultaten wordt ook al niemand hilarisch. De winstverwachtingen zijn inmiddels naar beneden bijgesteld. Je zal een paar aandeeltjes hebben.
Maar daar blijft het niet bij. Want volgens ingewijden zou Van Veggel ook onrustige nachten doormaken vanwege een portefullie die hij ooit samen met vastgoedboer Jan Wieger v.d. Linden heeft overgenomen van Shell Pensioenfonds, waar prompt een stel lieden aan de dijk werd gezet wegens een steekpenningenaffaire waarover het fijne nooit naar buitenis gebracht. Of het één met het ander te maken had is ons nog niet duidelijk, maar hoe dan ook de onderhavige portefullie bevatte een heel stel panden in de stad met de drie kruisjes ter waarde van tientallen miljoenen. Laten we eens speculeren. Moet kunnen in dit gezelschap. Tot die panden hoorden ook de uitspanningen Dante en Hoppe. Van Jan Wieger weten we zeker dat hij eigenaar was van de twee drankhuizen (leuke noot: in de Dante participeerde ook de van ons weggerukte Willem Endstra). Beide zaken werden in het niet zo verre verleden gekocht door Sjoerd Kooistra, de bogeyman van de Nederlandse horeca die na de onvervaarde ingreep van Job geen oester meer kan zien. Uit de winst van Dante zou Kooistra de Hoppe betalen. Alleen, die winst viel zwaar tegen. Dus heeft Kooistra tien maanden uitstel van betaling gekregen van Jan Wieger. Omdat Van Veggel en Van der Linden bij deze avonturen net zo’n vast koppel vormen als de Dikke en de Dunne kunnen we er van uitgaan dat deze affaires niet zo maar aan het Wassenaarse stoepje van Hansepans voorbijkabbelen. En vandaar dat woelen ‘snachts. Ondernemen valt niet mee. Vastgoed is maar al te vaak vastfout. Stay tuned.


Gedenken en gedenken

maandag 23 augustus 2004
De gemeenteraad van Jerusalem heeft recentelijk een gedenkteken opgericht voor de slachtoffers van de bomaanslag van augustus vorig jaar op buslijn 2. Het staat in de ultra orthodoxe wijk Beit Yisrael. Kort nadat het gedenkteken werd onthuld was er sprake van vandalisme omdat de naam van een slachtoffer was doorgekrast. Het gaat om de naam van Maria Antonia Reslas, een touriste uit de Philippijnen die slachtoffer werd van de bomaanslag. Haar naam was apart gezet van de andere (joodse) slachtoffers, die bovendien als “kadosh” worden beschouwd. Maria was echter geen Jodin, dus kreeg zij een aparte vermelding. Kortom, één vande slachtoffers was minder waard dan de anderen. Het hele bericht is hier te lezen.


Wat??

maandag 23 augustus 2004
In het geseculariseerde westen speelt religie een geringere rol. Althans, dat zou je wel willen, maar de invloed van het gristendom op GW Bush en Blair, het opnemen van “gristelijk” in de Europese grondwet, de gristenpolitiek van ene de Geus enz. doen toch wat anders vermoeden.
Maar ondanks deze invloeden wordt over het algemeen met enig dedain neergekeken op die rare fanatieke gelovigen uit het Midden Oosten (nee, niet uit Israël). Voor de wat steviger RK onder de surfers is hier een aardig artikel over de bestorming van een moskee. Sorry, een kerk in Rome.


Royalty (16)

maandag 23 augustus 2004
Die Sirdar Iqbal Ali Shah was geen pannenkoek. Integendeel. Hij heeft nog steeds een grote naam in de Islamitische wereld. Zo was hij een fel tegenstander van de onderlinge strijd tussen de rekkelijken en de preciezen binnen de Islam, een voorstander van toenadering tot het westen en de eerste die zich openlijk uitsprak voor de stichting van een zelfstandig Pakistan. Verder was hij een communistenvreter en in de toko waar die geserveerd werden kan hij op een dag onze koninklijke verzetsheld zijn tegengekomen. Volgens welingelichte kringen zouden de Pakistaans/Afghaanse diplomaat en ZKH namelijk rond 1950 achter de schermen betrokken zijngeweest bij de uitgave van de Islamitische krant Al-urwah-al-wuthqa in Indonesië, die via uiterst tendentieuze berichtgeving het bewind van de van communistische sympathieën verdachte president Soekarno probeerde te destabiliseren. Het wonderschone initiatief zou zijn ondersteund door de Amerikaanse universiteit in Beirut, die in die jaren door de CIA werd ingericht als uitkijkpost in het Midden-Oosten. Of de snuffelclub meteen goed functioneerde is de vraag. In diezelfde naoorlogse jaren studeerden aan die universiteit namelijk twee Palestijnse heren die later nog furore zouden maken: Wadi Haddad en George Habas.
Buiten het publicitaire offensief zouden Sirdar Iqbal Ali Shah en Bernilo ook betrokken zijn geweest bij de planning van een staatsgreep in de gordel van smaragd. En parallel daaraan de versterking van het militaire Pakistaanse potentieel. Van het eerste is niet veel terechtgekomen, maar naar het zich laat aanzien van het laatste wel. Zo werd Johannes Gallenkamp, een functionaris van de Havenveiligheidsdienst, begin 1950 een brief met bijlagen toegespeeld. Het ging om:
... een order voor enige duizenden stenguns, revolvers, enige hondertallen zwaar geschut, vliegtuigonderdelen, geweren, anti-tankgeschut, machinepistolen, alles in 100- en 1000-tallen. Deze wapens zouden worden verscheept via Middellandse Zee-havens. Zij waren echter niet bestemd voor de landen achter het IJzeren Gordijn”.
Pakistan wellicht? Dat zit er wel in. De brief was Gallenkamp namelijk bezorgd door de Amsterdamse zakenvrouw Jeanette Kamphorst, die in die periode in Nederland de degens kruiste met ene Karim, een Pakistaanse duisterling, en de Britse wapenfabrikant Sir Denis Kendall, alias Double Deuce, die zich op grote schaal bezighield met wapensmokkel. Karim liep aan de lijn van een Pakistaanse sheik. In een later opgesteld rapport meldt Kamphorst daarover:
Sheik Ali Achmed was oorspronkelijk Karim’s baas. Deze heeft Karim altijd de hand boven het hoofd gehouden. Deze sheik was toentertijd veroordeeld tot de dood en zat in India in de gevangenis wegens verboden goudtransacties en wapensmokkel voor Pakistan tegen India. Hierbij was betrokken de Engelsman Kendall, toentertijd nog “Member of Parliament” in Engeland. Sheik Ali Achmed is later vrijgelaten tegen een fantastisch hoog bedrag...”.
En wie mocht deze sheik nog tientallen jaren daarna tot zijn vriendenkring rekenen? Exact. Prins Bernhard *. De sheik werd zelfs uitgenodigd om eens langs te komen bij Bilderberg en werd een gewaardeerd lid van de Pandaclub. Dat gebeurt je allemaal niet zomaar. Dan ben je een vriend. En waar haalde die vriend al die wapens voor zijn land vandaan? In ieder geval ook uit Duitsland. Daar lag namelijk nogal wat.
Zou Edwin de Roy van Zuydewijn ook op déze Schweinerei zijn gestuit bij het verzamelen van materiaal voor zijn scriptie? Zo ja, dan kunnen we in de nabije toekomst nog veel lol beleven.

* Zie ook deel 4 van de serie Achterzijde van het beursschandaal op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkant 321.


Het wensenlijstje van As Sadr

zondag 22 augustus 2004
In de afgelopen maanden heeft de Shiietische geestelijke As Sadr in interviews herhaaldelijk aangegeven wat er naar zijn mening in Irak moet gebeuren.
1) Alle Amerikaanse troepen het land uit en een einde aan de bezetting. Als er al buitenlandse troepen in Irak moeten blijven, dan onder het commando van de VN.
2) Geen collaboratie met het regime van de interim-regering, pas na vertrek van de Amerikaanse troepen kan er begonnen worden met het vormen van een regering.
3) Wederopbouw van een centrale regering, met een sterk leger, zonder bindingen met het voormalige Baath regime.
4) Geen losse federatie van ethnische autonome gebieden inIrak.
5) De islamitische wetgeving moet worden ingevoerd en de geestelijken aan de macht.

As Sadr steunt voornamelijk op de jongeren en de armen. De middle class (winkeliers, zakenlui, professionals en de Shiietische geestelijke top) zien zijn beweging niet zitten.


Vrijheid en democratie (3)

zaterdag 21 augustus 2004
Reeds eerder schreven we over de nogal losse manier van omgaan met Iraakse gelden door de toenmalige CPA (zie de aktueeltjes van 24 en 28 juni). Inmiddels heeft verder onderzoek uitgewezen dat er een klein bedragje in het ongerede is geraakt, een slordige 8.8 miljard dollar is spoorloos.
Het geld is door de CPA overgemaakt naar de verschillende ministeries. Naar alle waarschijnlijkheid zijn er wat ‘dode zielen’ op de loonlijst gezet, bij één ministerie bijvoorbeeld zo’n 74.000 man bewakingspersoneel, iets meer dan er feitelijk rondliepen. In een ander geval stonden er 8.000 bewakers op de rol, terwijl na telling erslechts 603 overbleven.
In alle gevallen gaat het om Iraaks geld, afkomstig uit het door de VN opgezette Development Fund for Iraq. Dat incasseert onder andere olieinkomsten en de gelden uit het voedsel voor olieprogramma's. Een slimme truc, want hierdoor valt dit buiten de “controle” van het Amerikaanse parlement, dat gaat immers over de Amerikaanse gelden voor Irak. Ondertussen hebben een aantal grote Amerikaanse bedrijven heftig uit deze ruif kunnen roven, want door de bestedingsregels kwamen voornamelijk zij aan de bak voor de wederopbouwprojecten. Volgens een woordvoerder van het Pentagon is het geld ten goede gekomen aan de Irakese bevolking.


De nieuwe muur

vrijdag 20 augustus 2004
Op de website van het Israëlische Consulaat Generaal in San Francisco stond afgelopen week een klein berichtje. Het Israëlische bedrijf Magal Security gaat een samenwerkingsverband aan met een Europees bedrijf voor een project van de Europese Unie.
Niks bijzonders, maar Magal heeft zich onderandere gespecialiseerd in het aanleggen van veiligheidssystemen en muren, zoals bij voorbeeld de muur die gebouwd wordt om de Palestijnse gebieden.
Volgens het bericht is de EU van plan om een honderden kilometers lange muur te bouwen langs de oostgrens van de Unie-landen Polen en Hongarije; het gaat om de grens met Rusland, Wit-Rusland en de Ukraine. Doelvan de muur is om het vrije verkeer van immigranten te verhinderen. Geschat wordt dat deze muur zo’n 1 miljoen $ per kilometer kost, daarbij komen dan nog extra’s voor doorlaatposten, observatie en controlesystemen enz., die komen op zo’n 2 miljoen $ per kilometer. Althans, dat is de ervaring in Israël. Al met al zou het hele project enkele honderden miljoenen dollars gaan kosten.
Tja, tegen de bouw van een muur in Israël zijn, en tegelijkertijd stiekem iets dergelijks aanleggen in je achtertuin.


Royalty (15)

vrijdag 20 augustus 2004
De handjes van Edwin de Roy van Zuydewijn mogen dan wat los zitten als je de nationale pers mag geloven en hij mag bij tijd en wijle wat uit het lood overkomen, hij is wel gepromoveerd aan de universiteit van Oxford. Met een proefschrift over Duitse wapenleveranties aan het Midden-Oosten tussen 1949 en 1982. En dan heb je toch geen zaagsel in de bol.
Uiteraard komt in die scriptie ook de rol van de Organisation Gehlen aan bod. De na de oorlog door de Amerikanen geëntameerde en gesteunde Duitse spionageclub onder leiding van communistenvreter Reinhard Gehlen. Deze ex-generaal zag er geenbeen in om een hele reeks oude rotten van de Abwehr hun oude stiel weer te laten opnemen. Zoals Hermann Giskes, een van de hoofdrolspelers uit het Englandspiel, en Richard Christmann, de “handler” van Christiaan Lindemans alias King Kong. Of deze Duitse gleufhoeden en spekzolen bij het vissen in de wapenvijver van de ontwakende Islamitische wereld af en toe ook onze pater familias tegenkwamen is niet ondenkbaar. Per slot hadden ze dezelfde achtergronden. En dat Edwin daar weet van heeft gekregen is evenmin onmogelijk. Deed onze toenmalige prins-gemaal dan in ordinair wapentuig? Volgens de schrijver V.S. Naipaul, Nobelprijswinnaar in de Litteratuur 2001, in ieder geval wel. Bernhard zou in 1955 de Argentijnse president Peron 5000 automatische pistolen en 1500 machinegeweren hebben bezorgd. Maar volgens een andere bron zou hij zich ook al in de jaren daarvoor af en toe aan bovengenoemde vijver hebben gemeld om te zien of hij een goudkarper kon verschalken. En dat had te maken met Pakistan en Indonesië. In die plot zou hij ondermeer hebben samengewerkt met de Pakistaans/Afghaanse diplomaat Sirdar Iqbal Ali Shah. Nooit van gehoord? Wij ook niet. Dus gingen we op speur. Stay tuned.


Neelie’s daadkracht (3)

donderdag 19 augustus 2004
Op 27 februari 1989 richtte de verbijsterde advocaat-generaal Feber zich schriftelijk tot zijn chef, procureur-generaal Heijder. Daarin schilderde hij zijn bezwaren ten aanzien van het onwelvoeglijke gedrag van secretaris-generaal Van Dintel van Justitie. Verder vroeg hij ontslag uit zijn functie van voorzitter van het Centraal Overleg Verkeersveiligheid te Water. Een adviesorgaan van de minister van Verkeer en Waterstaat, i.c. Neel Kroes. Omdat zij zijn vertrouwen een ernstige deuk had bezorgd. Alles wat Feber aan zinnigs terugkreeg van chef Heijder was dat hij diens ontslag zou bevorderen. Geen kik over het oneerbare voorstel van Van Dintel om het TCR-dossier te schonen.Feber dacht daar het zijne van. Zou je het zelf wezen.
In 1997 kwam er een parlementair onderzoek van de grond. Nou ja, van de grond. Niet echt. Zo groeide Heijder’s neus voor geen centimeter toen hij tegenover de parlementaire delegatie verklaarde dat hij pas 4½ jaar na dato van de lekkage had gehoord en dat hij daarom geen onderzoek door de Rijksrecherche had gelast. En verder dat het duo Feber en De Maat op eigen houtje naar het onderhoud met Kroes en Oomen was gegaan. Zonder zijn toestemming. Heijder waste zijn handen stevig in een lavetje onschuld ten koste van Feber. De commissie liet zich het bos insturen. Dat gebeurde eveneens bij het verhoor van de drie betrokken secretarissen-generaal die als een soort Kwik, Kwak en Kwek tegelijkertijd door de commissie werden ondervraagd. De drie neefjes van Donald gaan nooit tegen elkaar in en dat deden ook de secretarissen-generaal niet. De Langebergjes bleven ongemoeid, dus is het niet verwonderlijk dat de vraag wie had gelekt nooit beantwoord is.
Aan het eind van de rit kreeg Neel te horen dat ze in een vlaag van daadkracht “verwijtbaar” had gehandeld bij de verlening van subsidie aan de avontuurlijke gebroeders en “bestuurlijke nalatigheid” omdat zij had verzuimd stringente voorwaarden aan de subsidie te verbinden. Onlangs nog stak onze charismatische premier Balkenende herhaaldelijk de loftrompet over Kroes bij haar benoeming tot Eurocommissaris Mededinging. En de ook in de Dutroux-files voorkomende Karel van Miert, een van Neel’s voorgangers op die post in Brussel, gaf haar haast ten overvloede de goede raad doortastend en coherent te zijn. Gezien het voorafgaande, haar rol bij allerlei andere akkefietjes en haar huidige (zakelijke) relatie met Jan Dirk Paarlberg* houden wij ons hart vast. Raar hè?

* zie Octopussy 82 op de followup-site


Showbusiness (4)

donderdag 19 augustus 2004
In vorige afleveringen hebben we al uit de doeken gedaan waarom Coen van Oostrom, het baasje van de o.g.-onderneming OvG, zich zo afgezeken voelde door het afketsen van zijn deal met grote broer AM. In deel 3 van deze saga van 6 augustus jl. wisten wij al te melden dat Coentje op plannen zat te broeden om AM alsnog even flink voor de ballen te ketsen. Om die plannen niet tot volle wasdom te laten komen zou Hans van Veggel, een van de topdogs van AM, zeer recent een bijeenkomst met vriend Coen hebben gearrangeerd in Wassenaar. Maar dat zouweinig tot niets hebben opgeleverd. Wij zijn altijd hongerig als het gaat om achterkamertjesgesprekken. Dus zonden wij Coen gisteren het volgende mailtje:
Geachte heer Van Oostrom,
Vanochtend hebben wij van een over het algemeen zeer goed geïnformeerde bron vernomen dat uw conflict met AM nog steeds voortduurt en zelfs het kookpunt nadert. Een gesprek met de heer Van Veggel in Wassenaar om tot een vergelijk te komen zou op niets zijn uitgelopen.
Naar alle waarschijnlijkheid om uw financiële gram te halen zou u nu overwegen om op korte termijn een proces versus AM te beginnen. Een persbericht daarover zou in concept al gereed zijn. Mocht u tot het verzenden daarvan overgaan zou u dat dan ook willen richten aan kleintje@stelling.nl?

U ziet het, wij zitten erop als een bok op de geldkist. Stay tuned.


Neelie’s daadkracht (2)

woensdag 18 augustus 2004
In 1988 maakte de pers zich meester van de TCR-affaire. Neel Kroes en de Langebergjes bleken ten tijde van de subsidie-deal wel erg close met elkaar te zijn geweest. De minister zou zich toentertijd zelfs wel eens op het circuit van Zandvoort hebben vertoond als de race-bolide van de gebroeders zich door de Tarzanbocht wurmde of de Hunzerug onveilig maakte. Geen pitspoes maar een pitskroes. In diezelfde tijdspanne snelden daar trouwens ook de vehikels rond van andere geklofte lieden als Fagel en Van der Sluis en Charles Zwolsman. Ook milieu maar dan anders. De hype in de pers trok zelfsde aandacht bij het ministerie van VROM en dat culmineerde in een opdracht aan D. van Dop, hoofd van het Milieubijstandsteam, om er eens een rapportje aan te wijden. Nou, dat rapportje was niet misselijk. De subsidie bleek buiten de officiële kanalen om aan TCR te zijn verleend en was uit de WVO-pot (*) gegraaid die daarvoor niet bestemd was. Verder had Neel tegenover de Tweede Kamer een veel te rooskleurig beeld van TCR geschetst. Advocaat-generaal Feber zag zijn kans schoon, vatte de hele boel inclusief de gegevens van Van Dop samen in een eigen rapport (zo gaat dat) en legde het voor aan zijn chef, procureur-generaal Heijder. Beide heren besloten Feber’s met een dossier van zo’n slordige 400 pagina’s onderbouwde geesteskind onder de neus van de secretaris-generaal van Justitie G.J. van Dinter te duwen. In Feber’s visie moest de top van het ministerie van Verkeer en Waterstaat nader aan de ivoren wachters worden gevoeld en Neel door partijgenoot en collega Korthals Altes van Justitie op het matje worden geroepen.
Op 17 februari 1989 meldde Feber zich met een emmer vol hoop bij Van Dinter. Maar de emmer liep al snel leeg. Van Dinter verzocht hem namelijk zijn rapport wat op te sexen. Oftewel, of Feber zo vriendelijk wilde zijn om de belastende gedeeltes over Kroes en de top van haar ministerie te schrappen. Verder wenste Van Dinter het verzoek van Feber om Korthals Altes te activeren niet te honoreren. Hij wilde wel samen met zijn collega’s van VROM en V. en W. een initiatief ontplooien om verder onheil te voorkomen. Er werd inderdaad een commissie geboren maar die overleed aan een wiegendood. Feber was rijp voor een sequence van Don Quichote de la Mancha en diens strijd tegen de windmolens. Alleen stonden die niet in Spanje maar in Den Haag. Stay tuned.

* WVO staat voor Wet Verontreiniging Oppervlaktewateren


Octopussy (95)

woensdag 18 augustus 2004
Wij zijn niet dol op banken. Van buiten bont, van binnen stront. Zo gleden wij gisteren uit over het bericht dat de erven van Willem Endstra vandaag de Rabo voor de kadi trekken. De boerenbank heeft namelijk begin juli de zakelijke banden met Willem’s bedrijven die in IJmuiden de jachthaven exploiteren doorgeknipt. Daar waren de Rabo-boys al vanaf februari mee bezig omdat ze plotseling niet meer gelieerd wensten te zijn met iemand die publiekelijk te boek stond als grootschalig witwasser. Zelfs niet met zijn erven. Huichelaars. Eerst dikke mik met Willem en als de wind aantrekt als ratten vanboord springen. Niet uitzonderlijk overigens. Toen een paar jaar geleden naar buiten kwam dat de exploitanten van de Rotterdamse Pasha-discotheek minder deftige bijverdiensten hadden vertoonde de Rabo eenzelfde soort vluchtgedrag. Maar dit terzijde.
Interessant is wel dat het over de jachthaven in IJmuiden gaat. Wij menen namelijk te weten dat Willem voor het financieren van de exploitatie indertijd in zee is gegaan met de Rabo-winkel in Eemnes. Dezelfde winkel die de heren Ter Haak en De Bode bediende. Ook al geen onbekenden in het reilen en zeilen ten zuiden van de pieren *. De zakelijke banden beperkten zich echter niet tot het filiaal van de merkwaardig om het leven gekomen directeur Rob Wijnmalen in Eemnes. Er werd door de Rabo en Endstra ook nog flink gefoezeld via de binnen de stenenwereld actief zijnde Amsterdammers Van Campen en Peters en de Eindhovense firma V.d. Moesdijk. Maar nu Willem het definitief hogerop heeft gezocht stappen de boerenbankiers uit en zitten de erven met de peren. Diep in ons hart hopen we dat de rechter de Rabo terugfluit. Kunnen we niks aan doen. Wij zijn niet dol op banken. Stay tuned.

* Zie daarvoor ondermeer de afleveringen 12/13 en 20/22 van deze ontroerende serie.


herdenking racistische moord

dinsdag 17 augustus 2004
Op 20 augustus 1983 werd Kerwin (15 jaar) in Amsterdam vermoord omdat hij zwart was. Het nieuws dat een jonge neo-nazi een zwarte jongen had doodgestoken veroorzaakte in Nederland een ware schokgolf. Op vrijdag 20 augustus word deze racistische moord herdacht op de Dam in Amsterdam. Naast de moord op Kerwin staan we ook stil bij andere racistische acties, uitingen en tendensen. Momenteel wordt er in Nederland ronduit argwanend en zelfs agressief gekeken naar groepen in de Nederlandse samenleving die "anders" zijn. Daden van enkelingen worden toegeschreven aan een etnische achtergrond en geprojecteerd op hele groepen mensen omdat die dezelfdeachtergrond hebben. De acceptatie en het aanmoedigen van deze discriminerende tendensen door verschillende politieke partijen en media, geeft jonge rechtsextremisten het zelfvertrouwen om over te gaan tot gewelddadige racistische uitingen. Daarnaast veroorzaakt het een tweedeling in de maatschappij. Er is het afgelopen jaar een toename van racistisch geweld waargenomen in Nederland.
Door de moord op Kerwin te herdenken protesteren we tegen deze ontwikkelingen, tegen racisme en het hokjesdenken in termen van "wij" tegen "zij".
Om een nieuwe generatie jongeren bewust te maken van de gebeurtenissen in Amsterdam in 1983 en het huidige racisme wordt de jaarlijkse Kerwinherdenking ook dit jaar voorafgegaan door extra activiteiten. Vanaf 14.00 tot 18.00 uur vind er een cultureel programma voor en door jongeren plaats. Het motto van het programma is: Met een kleur geen regenboog - Niet haten, maar praten! Presentatie van de middag programma is in handen van Go Uptown! Om 18.00 uur begint de traditionele herdenking met verschillende sprekers, dichters en muziek waarna de optocht naar het Vondelpark start. Hier vindt onder andere een kranslegging bij standbeeld Moeder Aarde plaats.


Neelie’s daadkracht (1)

dinsdag 17 augustus 2004
In 1984 kreeg Neel Kroes als minister van Verkeer en Waterstaat uit Brussel uit het consigne om in Rotterdam als een speer een zogenaamde Haven Ontvangst Installatie uit de prut te stampen.
Amsterdam had al zoiets. De Tanker Cleaning Amsterdam, die werd gedreven door de gebroeders Langeberg. Geheel in lijn met de haar toegeschreven daadkracht zocht zij contact met de heren en al gauw was het zowel koek als ei. TCA bouwde een filiaal in Rotterdam: TCR. Met een alleraardigste subsidie van 30 miljoen uit de knip van Neel’s ministerie. Toenmalig milieu advocaat-generaal H.R.G. Feber twijfelde publiekelijk aan de juistheid van haarbesluit om met de Langebergjes in zee te gaan, maar kreeg naar aanleiding daarvan door Neel de eretitel “geschift konijn” opgeprikt. Maar waarom zag dat geschifte konijn de gebroeders niet zitten? Simpel. Omdat op dat moment een grootschalig Rijkspolitieonderzoek liep tegen de boys wegens verdenking van ernstige milieudelicten in de Amsterdamse haven.
Dat onderzoek stond onder leiding van overste De Maat. Om te voorkomen dat de Langebergjes hun kunsten ook in Rotterdam zouden vertonen brachten Feber en De Maat in december 1984 een bezoekje aan de minister en haar plaatsvervangend secretaris-generaal mr. C. Oomen. De twee bezoekers maakten duidelijk dat zij de aard van het onderhoud graag als zeer vertrouwelijk bestempeld zagen. Maar vrijwel onmiddellijk nadat zij hun hielen gelicht hadden zakte het politieonderzoek door het ijs. De gebroeders Langeberg bleken op de hoogte zijn van alle ins en outs van het gesprek. Inclusief dat hun telefoons getapt werden en dat ze zelf op het punt stonden gearresteerd te worden. Hoe kon dat? Zat er een schroefje tussen de lambrisering of had iemand gelekt?
Mr. Feber stelde in volle draf zijn chef, procureur-generaal Heijder, op de hoogte van de verontrustende gebeurtenissen en verzocht hem de Rijksrecherche een onderzoek te laten instellen. Dat onderzoek kwam er niet. Mede omdat Mr. Oomen verklaarde dat het verhaal van Feber en De Maat het niveau had van Peppie en Kokkie. Neel was “verbijsterd” over de suggestie dat zij gelekt had. De enige instantie die nog wel even snuffelde aan de affaire was de Algemene Rekenkamer. Maar die trof bij het Ministerie geen enkel spoor aan van het bezoek van Feber en De Maat. En de cijfernerds zagen blijkbaar een verhoor van Neel noch Feber zitten. Zo leek de zaak met een zachte sisser af te lopen. Maar een paar jaar later kwam die toch weer bovendrijven. Stay tuned.


Englandspiel (2)

dinsdag 17 augustus 2004
Onze Oranje pater familias bemoeide zich tijdens de oorlog intensief met de SOE-operaties in Nederland en is mogelijk al snel op de hoogte geraakt van het spel dat gespeeld werd tussen de SIS en zijn Duitse tegenvoeter, de Abwehr. Dat mogen we misschien voorzichtig concluderen uit een op 19 oktober 1951 onder ede afgelegde verklaring van Eugen Klein. De advocaat van voormalig Abwehr-agent Michael Graf Soltikov, die toen zwaar in de clinch lag met de familie Lippe-Biesterfeld *.
Klein verhaalt daarin ondermeer dat prinses Armgard, de moeder van de in Londen verblijvende prins Bernhard, bijna elke nacht naar de BBC luisterdeof er nog berichten waren van “Pascha”, de codenaam van de Prins voor deze gelegenheid. Toen dat eind 1942 onder de aandacht van het Reichssicherheitshauptamt werd gebracht zag het er even terminaal uit voor de prinses. Maar Soltikov zorgde ervoor dat zij met terugwerkende kracht op 16 augustus 1940 toetrad tot de Abwehrrangen. Als agente had ze toen de opdracht gekregen naar de BBC te luisteren. Eitje.
Verder verklaarde Klein dat hij in het bezit was van brieven van onze anjerliefhebber aan zijn moeder en haar levensgezel en paardenfanaat “kolonel” Pantchoulidzew. Daarin schreef de prins ondermeer dat hij zich een echte Duitser en SS-er voelde, trouw aan zijn Führer Adolf Hitler. Buiten deze rimram voorzag hij zijn moeder cq. haar paardenkontenkletser cq. de Abwehr van informatie die in Berlijn als “van ongehoord oorlogsbelang” werden aangemerkt. Haast in het voorbijgaan refereerde Klein nog aan een detail uit de ook aan de rechtbank ter kennisneming overhandigde correspondentie. De prins maakte melding van het afspringen van parachutisten boven Nederland die haast allemaal in Duitse handen vielen. Oftewel het Englandspiel.

* Zie voor de affaire Soltikow deel 4 van de serie Schaduwcommando van de Prins op de site van de Morgenster.


Englandspiel

maandag 16 augustus 2004
Tijdens de oorlog werden hier door de SOE, een speciaal door Churchill geïnitieerde geheime dienst die Europa in brand moest steken via sabotageacties, een hele reut Nederlandse agenten gedropt. Die hadden als opdracht verzetsgroepen te organiseren en aan te zetten tot aanslagen op allerlei strategische doelen. Hun wederwaardigheden dienden zij dan gecodeerd over te seinen naar hun opdrachtgevers. Daar kwam niet veel van terecht. De meesten vielen direct in handen van de buitengewoon goed geïnformeerde moffen, die met de zenders een spel begonnen om zoveel mogelijk van de Britten aan de weet te komen. Ze slaagden daar wonderwel in. Naastde betrokken agenten vielen dankzij de langs deze weg verzamelde informatie eveneens vele honderden verzetsmensen in Duitse handen die in verreweg de meeste gevallen een ellendige dood stierven.
Er is na de oorlog veel moeite gedaan om ons te laten geloven dat die perfide moffen een meesterlijk spel hadden gespeeld en dat de Britse tegenspeler SOE een verzameling oetlullen was geweest die niks doorhadden. Nou schuilde bij die nieuwe organisatie best wel het nodige kaf onder het koren. Maar in wezen kon zij weinig uitrichten tegen het Spiel, omdat de afhandeling van het berichtenverkeer tussen de agenten en de Britse handlers niet werd verzorgd door de SOE zelf, maar door haar grote broer, de SIS. En die had een pesthekel aan de SOE. Geen reden om de agenten van die zusterdienst de dood in te jagen, maar het hielp wel. Waarom dan wèl is aan discussie onderhevig, maar zo langzamerhand is wel duidelijk geworden dat de SOE-agenten en vele verzetsmensen via het Englandspiel bewust zijn opgeofferd. Mede door onlangs vrijgegeven materiaal van het Britse Ministerie van Buitenlandse Zaken waarmee de Daily Telegraph op 13 augustus naar buiten kwam. Daarin is sprake van het gebruik van dubbelagenten en de bescherming die ze genoten. Een van die dubbelagenten kennen we: Gerrit Reede, codenaam George Brandy. Hij was met name verantwoordelijk voor de infiltratie en Ausradierung van de linkse verzetsgroep CS 6 met gebruikmaking van Cas de Graaf. De vriend van Christiaan Lindemans (alias King Kong) en prins Bernhard. Een oud verhaal krijgt een nieuwe impuls.


Royalty (14)

maandag 16 augustus 2004
Blijkbaar waren de mannetjes van prins Bernhard die het echtpaar De Roy van Zuydewijn in de kieren moesten houden teruggefloten. Anders was die tas van Margarita met onderandere historisch uiterst belangwekkende informatie over de Koninklijke club niet gejat. Of Edwin ook met rust gelaten wordt onttrekt zich aan onze waarneming. Blijft nog steeds de vraag waarom Bernilo en zijn oudste dochter indertijd zo heftig op zoek gingen naar de scalp van Edwin. We hebben ons al suf geprakkizeerd over wat Edwin kan weten over de Familie buiten middelvingeren, geagiteerd voetstampen en ander strooigoed. Daarbij is ook Edwin’s vader al eensvoorbijgekomen en zijn relatie tot de Russische uitvinder Alexis Argamakoff *. Tot nu toe was de link van dit duo met de Oranje pater familias een via-via verhaal. Maar uit een nog ongepubliceerd artikel van onderzoekjournalist Ton Biesemaat blijkt dat de verbinding tussen Alexis en de prins ook direct is te leggen.
Zoals al eerder vermeld was de Rus de uitvinder van zogenaamde mikristoren. Minuscule kristallen die de temperatuur van objecten over grote afstanden kon meten. Al snel hadden heren uit de wapenindustrie het belang van de uitvinding voor hun nering in het snotje en probeerden ze met allerlei slinkse streken het gedachtengoed van Alexis voor een vriendenprijsje te bemachtigen. Een van de figuren die binnen deze context opdoken in de entourage van de voormalige medewerker aan het Duitse V1- en V2 rakettenprogramma op Peenemünde was de Leidse professor Duyff. Een man uit de “inner circle” van paleis Soestdijk’s hoofdbewoner. Toen de dollardans rond de kristallen al in volle hevigheid woedde bracht de zoon van de professor op een avond zijn vader en Argamakoff naar het paleis voor een demonstratie van de kristallen met de prins als enige toeschouwer. Directe resultaten uit deze show tussen de schuifdeuren bleven uit. Maar geruime tijd later toen de verdere ontwikkeling van de mikristoren in Nederland was gecrasht op de rotsen van hebberigheid bij zijn Nederlandse uitbaters, ontmoette de voormalige Russische onderdaan de prins opnieuw. Dat was in een luxe hotel in het Zwitserse Bürgenstock, waar tot nu toe al drie keer de meisjes en jongens van Bilderberg de koppen bij elkaar staken. Alexis verbleef daar op uitnodiging van eigenaar Fritz Frey, een vriend van de prins. Er komt iets moois tot stand tussen kunstminnaar en miljardair Frey en Alexis. En de uitvinder gaat aan de slag voor Frey’s onderneming Kobra AG. Maar hoe word je miljardair? Door hier en daar de zaak te belazeren. Net als al zijn voorgangers probeerde ook Frey de Rus een poot uit te draaien. Maar die had dat door en Frey ging voor nul aan de kant. Over historisch belangwekkende informatie gesproken! En wat wist de advocaat van Argamakoff, mr. L. de Roy van Zuydewijn, van al dit moois? En diens zoon Edwin? Stay tuned.

* Zie aflevering 8 tot en met 10 van deze serie op de Followup-site.


Melchemie revisited (4)

zondag 15 augustus 2004
In januari 2001 besloten twee Amerikanen na maandenlange discussies met internationale veiligheidsexperts tot de vorming van NTI, de Nuclear Threat Initiative. Geen ordinaire gehaktballen die twee. De een was Ted Turner, founding father van CNN, de ander de bekende senator Sam Nunn. Hun nieuwe instituut, met een bestuur waar je You tegen zegt, moest een bijdrage leveren aan het terugdringen van nucleaire, biologische en chemische wapens. Een van de meest voor de hand liggende initiatieven om de mensen voortdurend te attenderen op de vreselijke gevolgen van het gebruik ervan was de creatie van een eigen website. En laten wedaar nou iets vinden over de ontwikkeling van Saddam’s chemische wapenarsenaal in de jaren tachtig wat wij niet wisten. Daar staat in een chronologische lijst namelijk ondermeer het volgende:
November 1984 – Januari 1985.
De Nederlandse autoriteiten vinden bewijs dat tussen november 1984 en januari 1985 de Nederlandse onderneming Melchemie op legale wijze 1200 ton chloroethyl, dymethylamide, thiodichlycol en 20.000 kilo fosfortrichloride had geëxporteerd. Stoffen die allemaal worden gebruikt voor de aanmaak van chemische wapens
”.
Die informatie was afkomstig uit het boek “Unholy Babylon: the secret history of Saddam’s War” van de schrijvers Adel Darwish en Gregory Alexander (london: uitgeverij Victor Gollancz, 1991).
Nou waren onze cijfers voor scheikunde vroeger van zeer bescheiden niveau. Dus weten we niet of die fosfortrichloride hetzelfde is als fosforoxychloride. Wij gingen er tot nog toe van uit dat Melchemie het laatste wondermiddel aan Saddam had verkwanseld in dat containertje dat verzegeld werd teruggehaald wegens wanbetaling. Dus dat brengt ons al even in verwarring. Maar van die andere lekkernijen hebben we nog nooit gehoord. We zijn uiteraard wel nieuwsgierig maar we vrezen dat een mailtje naar Melchemie nogal snel in de vergetelheid raakt. De ECD misschien? Moeten we nog even over dubben. Stay tuned.


Protection royale?

donderdag 12 augustus 2004
We kunnen het niet laten. Nu Henk Rommy vanuit Spanje uitgeleverd dreigt te worden aan de VS gaan onze gedachten terug naar de tweede helft van de jaren tachtig. Toen joeg de befaamde Belgische politiespeurneus Freddie Troch achter de Bende van Nijvel aan. Twee figuren die daarbij in zijn vizier kwamen zijn voor dit artikeltje van belang: Jean Bultot en Claude Leroy. De eerste was de voormalige onderdirecteur van de gevangenis van Sint Gillis en een bekend wapenexpert. De ander een Brusselse substituut-procureur des konings, die wegens zijn niet zo frisse rol bij de afhandeling van een vanRommy’s drugsaffaires een proces aan zijn toga kreeg en die meteen aan de wilgen kon hangen. Het onderzoeksteam noteerde ondermeer de volgende uitspraak van Bultot:
Claude Leroy werd tijdens zijn proces geconfronteerd met een ongewoon personage: Romy Henk. Persoon die superbeschermd wordt door een lid van de koninklijke familie in Nederland. Wanneer Leroy Claude gepoogd had om zulks te verklaren zou hij jong zijn gestorven”.
Die uitspraak had voor Troch weinig prioriteit binnen de context van zijn onderzoek. Maar later voelde hij Leroy daarover toch aan de tand. In het betrokken verslag is de volgende strofe te vinden:
Op een gegeven ogenblik heeft Leroy een onderzoek in verband met drugs. Het bleek dat ergens in Vlaanderen een clandestien druglabo werd uitgebaat. Op zeker moment werd een camion geladen met hasj onderschept en inbeslaggenomen. Terwijl de politiediensten alles onderzochten in verband met deze trafiek, gebeurde intussen elders in de omgeving van Antwerpen een trafiek van 25 ton drugs. In deze zaak zouden in België geen vooraanstaande personen zijn betrokken, doch in Nederland zou het kopstuk ervan prins Bernhard zijn. Als uitvoerder in verband met deze drugszaak wordt de naam Romy Henk genoemd. Man die grote sier voert in Nederland. Aldaar de hand boven het hoofd wordt gehouden door?”.

Verzon Leroy maar wat en zo ja, wat voor belang had hij daarbij? Of loog hij helemaal niet?

Voor meer zie het artikel "Achterzijde van het beursschandaal, deel 5" in Kleintje Muurkrant nummer 322 en op de site van de Morgenster.


goed hebben en zijn

donderdag 12 augustus 2004
Voorpagina van de Volkskrant van vandaag:De Geus zegt ervan uit te gaan dat "mensen die het goed hebben" bereid zijn iets in te leveren voor mensen die het financieel moeilijker hebben.
'Ze leren het nooit’, zegt dr. Halo Lekkerinhetvel, voorzitter van het Overkoepelend Orgaan van Mensen Die Het Goed Hebben, als we hem confronteren met de uitspraak van minister De Geus.
Hij gaat ervan uit dat wij wel vrijwillig zullen inleveren ten bate van mensen die het minder hebben. Hoe komt hij erbij? Dat is iets van lang geleden. Typisch charitatief Christelijk denken van het begin van de vorige eeuw.
- Mensendie het goed hebben, bekommeren zich niet om mensen die het slecht hebben?
Waarom zouden we? Het staat nu toch echt wel vast dat mensen die het goed hebben uitsluitend geïnteresseerd zijn in twee dingen: 1) hoe houden we het goed en 2) hoe krijgen we het beter. En dat is maar goed ook. Wat schieten we op met minder mensen die het goed hebben? Moet het welvaartspeil van Nederland nog verder afglijden? We worden het lachertje van Europa.
- Maar er zijn toch ook rijke mensen die geld aan goede doelen spenderen?
Ja, mensen met vermogens boven de 1 miljard. Dan doe je goed met rente en het is aftrekbaar. Dat voel je niet in je portemonnee.
- Een concreet plan heeft de minister niet. Hij gaat eerst onderhandelen met minister Zalm.
Ha ha ha. Gerrit ziet hem aankomen. Ik had Gerrit gisteravond nog aan de telefoon. We kwamen niet meer bij.
- Toch wil minister De Geus de minima compenseren. Wat raadt u hem aan?
Collectes organiseren in de kerken. Geven De Geus en Balkenende hun achterban de kans goed te doen. Want daar zitten nog een paar mensen die denken dat ze goed ZIJN. Dat is een andere categorie dan de mensen die het goed HEBBEN.
(Overgeschreven van Bieslog van vandaag)


Plan Colombistan

donderdag 12 augustus 2004
Die Rummy reist wat af. Gisteren zat de Amerikaanse minister van Oorlog in Oman, vandaag zit ie in Khabul. Om te kijken of hij daar ook een soort Plan Colombia van de grond kan tillen. Want de Britse bondgenoot zou twee jaar geleden al een begin maken met het bestrijden van de poppy-teelt, maar heeft er in wezen geen moer aan gedaan. Resultaat: twee weelderige oogsten achter elkaar en een zondvloed aan hero richting Europa.

Nou was dat in de jaren tachtig geen probleem, want met winsten uit die handel kochten de Afghaanse vrijheidsstrijders indertijd Amerikaanse wapens omde Russen eruit te sodemieteren. Maar nu gaan de winsten volgens Rummy naar luitjes die wapens kopen om overal in het Midden-Oosten en andere gebieden waar God de naam Allah draagt de Amerikanen eruit te donderen. En dat is minder. Dus wil Rummy nu in Afghanistan eenzelfde War on Drugs ontketenen als in Colombia. Compleet met moordcommando’s en het rondstrooien van giftige troep. En net als in Zuid-Amerika gesteund door de bondgenoten. Komen die helicopters van collega Kamp misschien nog leuk van pas. Dat die Afghaanse keuterboertjes in Afghanistan net als hun collega’s in Colombia geen alternatieven hebben om zichzelf en hun gezinnen knappies in leven te houden zal Rummy en Henk even een rotzorg zijn. Dan zetten we later wel weer een hulpactie op touw. Met hier in Nederland het zoveelste dramatisch filmpje met stervende kinderen en de klokkenluiderstem van Maartje van Weegen. In de maanden erna aangevuld met beelden van billentikker Lubbers en betraande BN-ers in het rampgebied. Als er maar geen hero meer op de markt komt en de terroristen zonder centen komen te zitten, is alles geoorloofd.

Maar werkt het ook? No way. Tuurlijk, in Colombia is de productie van coke behoorlijk teruggedrongen. Maar merken de consumenten dat in de thuislanden van Rummy en Henk? Nee. Want je kan nog steeds tegen schappelijke prijsjes je neus witten tot de wereld eruitziet als een appelflap. Omdat de productie en de handel voor een deel is verhuisd naar landen als Bolivia, Ecuador, Peru en Venezuela. Dus wat kunnen we verwachten van een Plan Colombia in Afghanistan? Niks anders dan shit. Het is bijna om te lachen als het niet zo treurig was.


Leugens in België (13)

woensdag 11 augustus 2004
In de Dutroux-files zijn naast de ontboezemingen van Marie-Jeanne Payens ook elders verhalen te vinden over kindervriend Van Cauwenbergh. Bijvoorbeeld de verklaring van grafisch ontwerper Willy Vassaux, die op het moment waarop hij de beerput openzette (21/12/96) in volle oorlog was met zijn voormalige werkgever Armand de Ghyseghem, de eigenaar van uitgeverij Multidiffusion die hem zwaar had belazerd.
Willy: “... Tijdens gesprekken die ik met Armand van Ghyseghem voerde excuseerde hij zich openlijk voor zijn pedofilie. Hij vertelde me dat hij kleine meisjes besteeg die in ijzeren kooien waren opgesloten. Meisjes van vijf om precies te zijn. Ik weet ookdat hij regelmatig naar Thailand, Nepal en India ging, waar hij zijn tijd doorbracht met het botvieren van zijn lusten.
Wat ik daarover verder nog weet is dat hij in het verleden al een paar keer veroordeeld is geweest en zelfs al heeft gezeten voor pedofilie in België. Ik weet ook dat hij uit zijn ouderlijke rechten is gezet omdat hij zelfs moeite had om van zijn eigen kinderen af te blijven.
Zijn laatste echtgenote durfde hem nooit alleen te laten met hun jongste baby, die in 1994 was geboren.
Ik voeg hier nog aan toe, dat hij deel uitmaakte van een satanische secte ... Maurice Josten die een tijdje directeur is geweest van Multidiffusion heeft me wel eens laten weten dat er tijdens een zwarte mis van die secte ook ooit een dode was gevallen. Zonder dat nader te preciseren.
Op een dag toen hij het met mij over die secte had, vertelde Van Ghyseghem mij dat zijn advocaat, mr. Van Overstraete, ook lid ervan was. Net als hoge magistraten en politiecommissarissen. Maar daar gaf hij de namen niet van. Hij zei dat hij hoge politieke bescherming genoot en schepte er zelfs over op dat heel wat zaken de doofpot ingingen dankzij zijn relaties. Van verschillende bronnen, bijvoorbeeld mevrouw Charlier in Brussel, heb ik vernomen dat Van Ghyseghem protectie ontving van Charles Piqué (minister van economische zaken, red.). Van zowel Jacqueline Juin, journalist bij de BRTF, en van een zekere Jacques Lejeune uit Jumet dat (de Waalse, red.) Minister Van Cauwenbergh ook betrokken is bij een onnoemelijk aantal zaken, met name in pedofiele kringen ...
”.

Herinnert u zich nog dat als “Van Cau” samen met zijn makker Wilgaut hun entree maakten bij de Sapin Vert van Michel Piro de gordijnen meteen dichtgingen? Drie keer raaien waarvoor. Maar er komt nog meer. Stay tuned.


Transparant (13)

woensdag 11 augustus 2004
Nog even een finishing touch in deze serie over de internationaal opererende avonturier Evert Tweehuizen. Op 10 april 1996 verklaarde Peter Joseph Maria Velrath, de directeur van recherche-bureau CIO in Etten-Leur, tijdens het proces versus René Schouten het volgende:

CIO bestaat nu vijf jaar. CIO houdt zich bezig met het doen van recherche-onderzoek ten behoeve van strafrechtelijke en civielrechtelijke zaken. Er werken 25 mensen. Zelf heb ik voordat ik voor CIO ging werken 25 jaar bij de politie gewerkt. Van die 25 jaar heb ik 17 jaar bij de recherche gewerkt en 10 jaar daarvan bij het recherche-bijstandteam. De mensen diebij de CIO in dienst zijn hebben jarenlange recherche-ervaring bij de politie.
Ik ken het rapport dat door de CIO in deze zaak is opgemaakt. Het onderdeel met betrekking tot infiltrant/informant Tweehuizen is door mij opgemaakt. Ik heb de betreffende informatie verkregen door te bellen met en te informeren bij verschillende instanties. Ik ben erg goed in het verhoren van mensen om zo meer informatie van hen te krijgen. De informatie in deze zaak is afkomstig van officiële instanties. Ik heb gewoon het nummer van de CID gebeld. Als ik bel noem ik mijn eigen naam of de naam CIO.
Het onderzoek naar de rol van Tweehuizen heeft niet geleid tot honderd procent zekerheid omtrent de stelling dat hij als onbetrouwbare informant is afgevoerd door Limmen en Van Betzen. Spilman en Hogewoning hebben Tweehuizen gerund
”.

Geen domme gozer dus, die meneer Velrath. Via het old boys network had hij dus blijkbaar heel wat leuke informatie over Tweehuizen weten los te peuteren bij de CID, waar bij twee medewerkers wel wat twijfel was gerezen over alle informatie die zij van Evert kregen maar die vervolgens weer vrolijk werd gerund door twee andere collega’s. En Velrath had daar ten behoeve van verdediger mr. Adéle van der Plas een keurig rapport van gemaakt. Die gang van zaken zat het duo Teeven/Looijen uiteraard niet lekker en de tent van Velrath kreeg twee politie-overvallen voor zijn mik. Een daarvan was gerelateerd aan de zaak Schouten. En CIO ging down. Shit happens.
Maar u begrijpt waar onze belangstelling naar uitgaat. Helemaal juist. Dat rapport van Velrath. Zijn we toch benieuwd of daar instaat dat Evert toen ook nog samenwerkte met de DEA-agenten Bert Wolfe en Pat Mueller. En andere leuke dingetjes. Of hij bijvoorbeeld zijn adres in de Amsterdamse De Lairessestraat nog had, zijn voitures nog steeds in de garage van het Okura stalde, dineerde bij Keizer en Chineesde bij Oceanië, soms op pad ging met een bodyguard (Tony) en een Bentley nog altijd zijn meest geliefde vehikel was. Zulke dingetjes. Gewoon voor de gezelligheid.

We hebben ooit al eens schriftelijk aan meneer Velrath gevraagd of wij in dat rapportje mochten neuzen. Geen antwoord. Maar misschien had hij het niet meer, want bij twee invallen wil je nog wel eens wat kwijtraken. En om te proberen het van mr. Van der Plas los te krijgen lijkt ons à priori al een mission impossible. Wij zijn gewoon te obscuur.


Leugens in België (12)

dinsdag 10 augustus 2004
Volgens madame Marie-Jeanne Payens kwam burgemeester Van Cauwenbergh om de drie weken in de New Star. Samen met Michel Wilgaut, president van de CPAS (een federatie van Waalse zorginstellingen).
Bij dergelijke gelegenheden gingen de heren altijd direct naar boven, naar de kamertjes. Ik ging dan met ze mee en ontving dan boven ongeveer 8000 duizend francs de man van ze. Dat was afgesproken met de eigenaar, Charles Guy. Dan hoefden ze niet na afloop beneden af te rekenen. Van Cauwenbergh wilde altijd gebruikmaken van Mercedes (Chira Bouchra) * ... Het bezoek van de twee heren was altijd heel discreet.Ze kwamen nooit als die gasten van de politie of de gendarmerie in het etablissement aanwezig waren. Ze liepen elkaar nooit tegen het lijf.
Van de meisjes hoorde ik dat ze ook in de Sapin Vert-bar kwamen. Ik heb gehoord dat daar de gordijnen meteen dicht gingen als ze arriveerden en dat ze daar heel wat meer geld uitgaven dan in de New Star
”.

Wel, wel. De Sapin Vert. En wie was de eigenaar van die sexclub? Juist. Michel Piro. Op dat punt werd de indrukwekkende verklaring van Marie-Jeanne Payens overigens ondersteund door een huisvriend van de Piro’s, Paul Fontinoy. Ook aan hem had Piro verteld dat hij een diner wilde organiseren ter nagedachtenis van Julie en Mélissa. En dat hij daarbij publiekelijk onthullingen zou doen met betrekking tot de twee meisjes en pedofilie in het algemeen. Hij zou in die context ook met namen komen van mensen uit Charleroi en omgeving. Een gaf hij meteen weg aan Paul: Jean-Claude van Cauwenbergh. In de volksmond “Van Cau”. De huidige premier van Wallonië.

Fontinoy: “Michel heeft me verteld dat Van Cauwenbergh op zedelijk terrein gewoon ziek is. Als Van Cau kwam moesten de gordijnen dicht. Entre nous heeft hij me toevertrouwd dat er “circuits” waren als het om kinderen ging en dat hij zich het lot van Julie en Mélissa zeer had aangetrokken”.

Circuits. Hoor je het eens van een ander. Stay tuned.

* Voor Chira Bouchra, zie aflevering 9. Ze was ook de favoriet van meesterspeurder Jacques Fagnart en goed ingevoerd in de handel in roesmiddelen en auto’s.


Hardhout met een luchtje (9)

maandag 9 augustus 2004
Kijk, er hebben recentelijk weer heel wat mensen als advocaten en journalisten ons als je reinste sensatiebakkers en ufologen bestempeld. En onze site als obscuur afgedaan. Soit. Maar desondanks halen we toch leuke succesjes binnen. Zo vonden we vandaag in het zakenweekblad FEM Business een artikel over ene Hugo K. die volgende week door het OM voor de kadi wordt getrokken wegens een reeks strafbare feiten. Die zou hij hebben gepleegd als oprichter en baasje van het Euro Greenmix Fonds. In die hoedanigheid had hij tussen 1998 en 2001 zonder vergunning geld ingezameld bij beleggers om te investeren in Costaricaanseteakplantages. Dat mag niet. Bij die inzamelingen zou Hugo af en toe gebruik hebben gemaakt van valse namen. Dat mag ook niet. Verder zouden de drie miljoen euro die dat allemaal opleverde foetsie zijn. En dat lijkt ook niet in orde.

Hugo K. is in het gewone leven Hugo Krop. Achterneef van Hildo Krop, de vroegere stadsbeeldhouwer van Amsterdam en lid van een vooroorlogse Russische geheimedienst. Hugo heeft eveneens een avontuurlijk leven achter de rug. Zij het dat geheime diensten geen primaire rol in zijn leven speelden. Het ging meer om betrokkenheid bij handel in roesmiddelen en praktijken die volgens de Commissie Van Traa veel weg hadden van witwassen. Hugo’s rol in zowel de “Brotherhood of man”-affaire (met o.a. Howard Marks en Arend ter Horst), als de TextLite-affaire ( met o.a. de gebroeders Hommel, “Ome Jaap” Kroonenberg, “Onnie” Kool en Frits Salomonson) en die rond Euro Greenmix zijn in eerdere afleveringen van deze serie uit 2001 (!!!!) uitvoerig aan de orde geweest *. Dat deel van Hugo’s carrière komt helaas bij FEM niet aan de orde. Alles went. Verder wensen we Hugo veel sterkte. Zo zijn we ook wel weer.

* Zie de Followup-site, klikken op "hardhout".


Mordechai Vanunu: “Israel achter de moord op Kennedy”

maandag 9 augustus 2004
In april jl. kwam de Israëlische kernfysicus Mordechai Vanunu na een gevangenschap van 18 jaar op vrije voeten. Voordat een rechter in Israël hem wegens spionage tot deze straf veroordeelde, werkte Vanunu in de met veel mysterie omgeven Israëlische kernreactor in Dimona. Omdat hij zich niet langer met de zionistische ideologie kon verenigen, besloot Vanunu gegevens over de nucleaire politiek van Israël aan de 'Sunday Times' te overhandigen. Daarnaast leverde hij door hemzelf in Dimona gemaakte foto's aan de Britse krant. Aan de hand van deze informatie kwamen specialisten tot de conclusie dat Israël over een kernarsenaal beschikt, iets datleiders van de joodse staat over het algemeen ten stelligste ontkennen. De enige uitzondering was Shimon Peres die in 1999 het bestaan van een dergelijk 'onderhandelingselement' in verkapte termen toegaf.

Vanunu werd vrijgelaten op voorwaarde dat hij het land niet mag verlaten en dat hij geen interviews geeft. De Israëlische autoriteiten draaiden er daarbij niet omheen dat de tot het christendom bekeerde activist nog altijd over informatie beschikt waarmee hij de staat Israël veel schade kan berokkenen. Maar met de korte verklaring na zijn vrijlating liet de strijdbare Vanunu al direct blijken dat hij niet voornemens is te zwijgen. Eind juli zag hij zijn kans schoon en wist hij vanuit Oost-Jeruzalem, waar hij bij Palestijnse vrienden woont, een interview te geven aan de in Londen gevestigde krant 'al-Hayat'.

De woorden van Vanunu liegen er niet om. Zo waarschuwt hij dat Israël een groot risico loopt om in een tweede Tsjernobyl te veranderen. Een aardbeving zou naar zijn mening kunnen leiden tot het vrijkomen van radioactieve straling, waardoor het leven van miljoenen in gevaar zou komen. Het is tekenend voor de situatie dat de Israëlische regering onlangs besloot jodiumtabletten te verspreiden aan omwonenden van de nucleaire faciliteiten in Dimona, voor het geval het tot een nucleaire ramp mocht komen. Vanunu gaf aan Jordanië nu al voor de zekerheid het advies om de bevolking in de grensstreek met Israël op radioactieve besmetting te controleren. Daarbij mag het niet onvermeld blijven dat Reuters onlangs het bericht bracht dat het grondwater in de wijde omgeving van Dimona in hoge mate radioactief is. Veel kritiek leverde Vanunu verder op Mohammed el-Baradei, de leider van de 'Atomic Energy Agency', die begin juli een bezoek aflegde aan Israël. Volgens Vanunu had el-Baradei van dit bezoek af moeten zien, omdat hij geen gelegenheid kreeg de nucleaire reactor in Dimona te inspecteren.

De meest sensationele uitspraak van Vanunu is zijn beschuldiging dat het nucleaire establishment in Israël verantwoordelijk was voor de moord op John F.Kennedy in 1963 te Dallas. Vanunu benadrukte daarbij de moeizame verhouding tussen de van het non-proliferatiebeginsel overtuigde Kennedy en David Ben Goerion. De druk die de Amerikaanse president op de Israëlische premier uitoefende om af te zien van kernbewapening, zou volgens Vanunu tot de moord op JFK hebben geleid. Hij voegde hier nog aan toe dat door de gewelddadige dood van Kennedy geen enkele andere Amerikaanse president het tot op heden gewaagd heeft Israël serieus op te roepen tot meer openheid op nucleair gebied.
De uitlating van Vanunu over een relatie tussen Israël en de moord op Kennedy leidde wereldwijd tot publicaties. Zo berichtte de Russische ‘Pravda’ op 27 juli: "Israel may be implicated in the biggest crime of the past century, which took place in Dallas in 1963." Ook in Israël verscheen het nieuws over Vanunu. Daar maakte de ‘Jerusalem Post’ melding van het feit dat de Israëlische minister van Justitie Menachem Mazuz de politie heeft opgeroepen het interview in al-Hayat op te nemen bij een onderzoek waaruit moet blijken of Vanunu de voorwaarden van zijn vrijlating heeft geschonden. Daarmee geven de leiders van de staat Israël wel heel duidelijk te kennen dat Vanunu eens te meer een gevoelige snaar heeft geraakt.
Opmerkelijk stil bleef het in de VS, waar alleen een paar joodse kranten publiceerde over het interview met Vanunu. Ook in Nederland bleef het tot nu toe stil, al neemt dat niet weg dat Israël hier al eens eerder in verband is gebracht met de moord op Kennedy. Want midden jaren negentig onderzocht 'Kleintje Muurkrant' publicist Peter Edel de mogelijkheid van Israëlische betrokkenheid bij de extreem rechtse structuur achter deze historische moordaanslag. Dat laatste blijkt uit de synopsis van zijn (ongepubliceerde) manuscript "De moordvrienden" (www.stelling.nl/peteredel).


Transparant (12)

maandag 9 augustus 2004
Wij kunnen soms behoorlijke klepzeikers zijn. Vooral als we denken dat er bij Justitie wordt gesjoemeld. En dat denken wij zeker in het geval van Evert Tweehuizen. Analyze this:
In aflevering 10 citeerden wij uit een briefje dat onze vriend Fred Teeven op 4 maart 1999 schreef aan procureur-generaal Van Zeben. Daarin bracht hij ondermeer te berde dat Evert vanwege zijn snaakse rol bij de invoer van een flink aantal lijntjes Colombia’s finest vanaf 17 februari 1995 nationaal stond gesignaleerd en vanaf 23 februari 1995 internationaal. Zoals vermeld zorgde Fred er een maand later alweer voor dat die internationale signalering geschraptwerd.
Dat laatste wist blijkbaar niet iedereen. Want wat verklaarde bijvoorbeeld Ferdinand Antonius Johannes Roosen, coördinator bij de FIOD, op 10 maart 1996 onder ede?
Tweehuizen staat nog steeds internationaal gesignaleerd ter aanhouding. Ik heb daar zelf voor gezorgd. Het valt niet onder mijn bevoegdheid de raadsvrouw (mr. Adèle van der Plas, red.) daarvan bewijsstukken te overhandigen. Er is een aantal dingen gedaan teneinde Tweehuizen aan te houden. Er is gedaan wat gebruikelijk is in zulke gevallen. Het is derhalve niet zo dat tien mensen continu bezig zijn met de aanhouding van Tweehuizen”.
Als Roosen echt niet wist wat Teeven had gedaan, dan is de vraag valide waarom Teeven zo sneaky heeft gehandeld in het geval Tweehuizen door om Roosen heen te gaan. En wij hebben als antwoord daarop wel een paar plausibele suggesties. Het kan ook zijn dat Roosen op het moment waarop Teeven actie ondernam net genoot van een ziektewetje. Dan is er gewoon sprake van een administratief rotzootje bij de FIOD. Een laatste optie is dat Roosen ordinair stond te liegen. Onder ede. En dat mag niet volgens ons. Nou zijn wij maar een obscure website, die hooguit in staat is om wat nuttig voorwerk te verrichten. We laten graag de eer aan de Nederlandse mainstream pers om de Tweehuizen-affaire af te bakken. Iets voor Het Parool misschien? Stay tuned.


Leugens in België (11)

zondag 8 augustus 2004
Op 5 december 1996 ging Michel Piro het hoekje om. Vermoord. Zijn echtgenote Veronique zou de opdrachtgever zijn geweest en ging voor 15 jaar achter het gaas. De daders ontsprongen de danse macabre. Over het uiteindelijke vonnis leven nog steeds ernstige twijfels. Jawel, Piro had losse handjes en liet zijn echtgenote daar regelmatig van meegenieten. En jawel, kort voor de moord was tussen de twee een ernstig conflict ontstaan over de exotische dieren die als publiekstrekkers dienden in een paar van zijn horeca-etablissementen. Maar of die permanente Hoekse en Kabeljauwse twisten inderdaad de basis vormden voor het vervroegde heengaan vanMichel is voor velen nog zeer de vraag. Want wat verklaarde een plakboek vol getuigen? Dat Michel een diner wilde organiseren ter nagedachtenis van Julie en Mélissa en daarvoor zelfs de ouders van de meisjes wilde uitnodigen. Een tikje bizar misschien maar nog niet iets om je over op te winden. Piro kondigde echter ook aan tijdens het diner een paar onthullingen te zullen doen over de verdwijning en de dood van de twee meisjes. En dat was andere biscuit. Een week voor zijn ruwe verscheiden deed hij een serieuze poging om het nodige aan zijn uiterlijk te veranderen. Tegen intimi zei hij dat hij een onderhoud had gehad met een paar ernstig gewapende heren.
Eén en één is twee. Michel hield rekening met de mogelijkheid dat hij tot schietschijf zou worden gepromoveerd en wilde het de jagers wat moeilijker maken door zijn haar de andere kant op te kammen. Maar wie waren de jagers en welke reden hadden ze om Michel Piro eerst onder druk te zetten en vervolgens over de kling te jagen? Hadden ze reden om aan te nemen dat hij het nodige wist van de afzichtelijke affaire rond de twee meisjes?* Een ding kwam in ieder geval tijdens het onderzoek aan het licht. Nihoul was geen onbekende in zijn clubs. Nou kon niemand daar verder een praliné van maken, maar het is mogelijk dat hij van Dutroux’ gabber het nodige gehoord heeft. In het materiaal waarover wij beschikken doemen echter ook andere figuren op. Zoals de mysterieuze Serge “de Ostende” met wie Piro regelmatig ontmoetingen à deux had. En dan de “socialistische” burgemeester van Charleroi Jean-Claude van Cauwenbergh, die in april 2000 Elio di Rupo opvolgde als de premier van Wallonië. Meer over hem en zijn sexuele aberraties in de volgende aflevering. Stay tuned.

* Officieel zijn Julie en Melissa na honderd dagen van honger en dorst overleden. In die honderd dagen zijn ze echter op vreselijke wijze sexueel misbruikt. Niet volgens sensationele verzinsels maar volgens de medische rapporten na de autopsie.


Transparant (11)

vrijdag 6 augustus 2004
De reden waarom zowel OvJ Fred Teeven als zijn Tom Poes, de CID-topper Johannes Gerardus Van Looijen, tijdens het proces versus René Schouten zo ontzettend hun best deden om Evert Tweehuizen de status van informant op te plakken in plaats van infiltrant moge duidelijk zijn. Gebruik maken van burger-infiltranten was verboden. Als kon worden aangetoond dat Evert een door de CID begeleide infiltrant was zou Schouten een goeie kans hebben gemaakt om zijn veters en zijn broekriem terug te krijgen. Ergo: volgens Fred en Johan was Evert een nuttige informant geweest. Niks meer en niks minder. Maar wat verklaarde Fritsvan der Putten, net als Fred een hoofdrolspeler in de IRT-affaire en ten tijde van de behandeling van de zaak-Schouten hoofd van de CID Gooi en Vechtstreek, elders onder ede?
Zo heeft men ook de zaak-Schouten (container Apeldoorn) naar zich toegetrokken alleen doordat in het aanvangs-verbaal van de CID Amsterdam de naam Verhoek genoemd werd. Echter deze reden stond niet op zichzelf omdat er hier ook sprake was van een infiltrant en men vanuit het O.M. en de FIOD de regie wilde bepalen”.
Dus Fred en Johan hadden volgens Van der Putten de zaak-Schouten naar zich toegetrokken omdat Johan Verhoek (alias de Hakkelaar) erbij betrokken zou zijn en omdat zij gebruik zouden hebben gemaakt van een infiltrant die ze liever onder hun eigen vleugels hielden. Van der Putten was blijkbaar behoorlijk pissed off, want later verklaarde hij ook nog:
In de zaak van de Apeldoornse container, gecontroleerde aflevering vanuit België, werd gebruik gemaakt van een infiltrant. De naam van deze infiltrant van Jan van Looijen c.s. werd door Valente bekendgemaakt”.*
Dus wat was Evert nou? Informant of infiltrant? En wie heeft de waarheid naar zijn hand gezet? Gezien het voorafgaande mag u raden wat wij denken. Stay tuned.

* Het gaat om OvJ Jo Valente, die onder meer de publiciteit haalde toen er bij hem thuis vijftig floppies zouden zijn gestolen met leuke informatie; er over hem de mare de ronde deed dat hij figureerde in jolige scènes op een tape die was opgenomen in een gerenommeerd glijhuis en dat hij een aantal weilanden doorkliefd zou hebben naar aanleiding van lijfelijke bedreigingen.


Showbusiness (3)

vrijdag 6 augustus 2004
Coen van Oostrom deed wel lekker soepel in Quote toen de deal over de overname van zijn OvG Projectontwikkeling door AM was afgeketst, maar God hoorde hem brommen. Want Coentje zag niet alleen een aardig schuivende positie bij AM aan zijn snorkel voorbijgaan, er werd hem ook een smakelijk financieel extraatje door diezelfde snorkel geboord. En dat zat hem toch niet lekker. Zal je het zelf zijn.
Of het bijzonder slim was van AM om Coen die zeperd te bezorgen is nog de vraag. De young gun was namelijk door zijn innige zakelijke vrijage met Hans van Veggel ondermeer op dehoogte geraakt van het whealen en dealen rond een interessant project waaraan door AM weliswaar nog heftig werd gekneed, maar dat langzamerhand toch het stadium van afbakken naderde. De wederpartij binnen het project was een club die in het recente verleden flink in het zonnetje werd gezet toen de directie een wat al te exquise smaak bleek te hebben bij de inrichting van haar nieuwe kantoorruimte in Amsterdam. U bent bij de tijd: het Uitvoeringsinstituut van Werknemersverzekeringen kortweg UvW.
Vaste bezoekers van deze site weten het. Er bestaat al geruime tijd een warme band tussen AM en het UvW. We hebben bijvoorbeeld in november 2002 via de serie "Shredder" de bloeddruk van een paar heren uit de top van de beide organisaties behoorlijk omhooggejaagd toen wij verhaalden over aangename onderhandelingen op Château Gerlach bij Valkenburg.
En niet te vergeten de deal rond een AM-bouwsel in de Amsterdamse Riekerpolder *.
Een analoog geval doet zich voor in Rotterdam. Het UvW is daar wat slordig behuisd en wil de boel een beetje centreren. Hé, dat kwam goed uit. AM had nog een leuk gebouwtje in de aanbieding. Nou is het vooral voor een dienstverlenende organisatie wel handzaam als je een beetje makkelijk bereikbaar bent. Zowel voor cliënten als personeel. En helaas, poep in de Maas, aan die voorwaarde voldeed het optrekje van AM niet. Niet in de wijdste verte. Maar zoals gezegd, er zou nog steeds gekneed worden.

Kom op kerels. Daar moet toch uit te komen zijn? Châteautje pikken? Op kosten van de zaak of op kosten van de gemeenschap? Bel ik je nog over. Even Eelco contacten.

* Zie voor dat laatste zeker “Shredder” aflevering 11 op de Followup-site.


Leugens in België (10)

donderdag 5 augustus 2004
Uit piëteit met de slachtoffers van de ramp bij het Waalse Gellingen zijn wij met deze serie even niet verder gegaan. Nu de rouw en de begrafenis achter de rug zijn achten we het moment gekomen om de zaak rond het corrupte bestuursapparaat van Charleroi weer op te vatten. In de vorige afleveringen concentreerden we ons op het sexuele speeltuinverleden van Jacques Fagnart, die zich zo knus op kosten van allerlei louche autohandelaren liet verwennen door de meisjes van Marie-Jeanne P. En zich zelfs samen met Dutroux in haar etablissement vertoonde, als we haar mogen geloven. En dat mogen we.De politie van Nijvel werd op haar bestaan en haar potentiële waarde voor het onderzoek in de zaak-Dutroux gewezen door de Brusselse club van Patriek de Baets. De rijkswachtadjudant die door zijn superieuren van het onderzoek was afgehaald toen hij in hun visie teveel geloof hechtte aan de woorden van de X-getuigen. Of te dicht bij de waarheid kwam. Dat kan ook. Vielen in de verklaringen van die X-getuigen hier en daar wat inconsistenties te noteren (gek hè?), in die van Marie-Jeanne valt geen enkel gat te schieten. Wat zij bijvoorbeeld over Fagnart, de grote man van het huidige Fourniret-onderzoek aan Belgische zijde, reveleert laat weinig ruimte voor misinterpretatie. En wordt grotendeels gesteund door een tweede getuige waarop wij later nog zullen terugkomen. Fagnart is overigens maar een van de exponenten van het totaal verrotte openbaar bestuur in Charleroi. Ook de toenmalige burgemeester van de stad, Jean-Claude van Cauwenbergh, komt in het epos van Marie-Jeanne P. voorbij. Van Cauwenbergh? Van Cauwenbergh? Ja, de huidige minister-president van Wallonië. Wordt het toch nog gezellig. Stay tuned.


The neverending story

donderdag 5 augustus 2004
Herhaaldelijk hebben we hier geschreven over de ondervragingspraktijken in de Abu Ghraib gevangenis bij Baghdad. Ietwat uit het nieuws gedrukt, maar de zaak blijft maar voortgaan. Zo heeft de Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersh tijdens zijn toespraak voor de ACLU vorige maand gezegd dat hij onderandere videobanden heeft gezien met anale verkrachtingen van Iraakse kinderen als methode om hun vader of moeder aan de praat te krijgen.
Eén van de bedrijven die betrokken is bij dit schandaal (of beter gezegd: dit beleid) is CACI International, uit Arlington. Kenneth Johnson is de president van de Amerikaanse tak van dit bedrijf. Twee grote pensioenfondsenuit Californië, zeg maar de ABP van Californië en een pensioenfonds voor het onderwijs aldaar (met zo’n 275 miljard dollar in de knip geen kleine jongens) hebben de heer Johnson flink aan de tand gevoeld over het CACI beleid en de keuze om te werken in Irak. Uiteindelijk werd hem te kennen gegeven dat beide fondsen binnenkort een besluit zouden nemen om uit CACI te stappen.


Lege handen?

woensdag 4 augustus 2004
De Amerikaanse Wet Openbaarheid van Bestuur, de FOIA, gaat verder dan wat in Europa gebruikelijk is. Zelfs onder de huidige president, alhoewel grote delen van wat eerst publiekelijk toegankelijke informatie was inmiddels verplaatst is achter gesloten deuren.
Recentelijk heeft het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken haar jaarlijks overzicht van geschenken gepubliceerd. Geschenken? Ja, de cadeaus die door buitenlandse staatshoofden en andere bezoekers overhandigd worden aan de president, ministers en hoge ambtenaren, ambassadeurs en medewerkers van de CIA. Het cadeau en de waarde ervan worden dan keurig bijgehouden. Tja. Over de onofficiële cadeaus zullen we het maar niet hebben. Datalles maakt aardig nieuws in de komkommertijd. Zoals een Long Island 1200 QP horloge van 12000 dollar, cadeautje van Silvio aan Dubya, of de rood leren actentas van het merk Barrow & Gale, ter waarde van 1300 dollar ook voor Dubya maar dit keer van de Engelse ambassadeur. Echter in die lange lijsten met cadeau’s ontbreekt Nederland.
Stel je voor, hoe dat bij die bezoeken aan Bush van Balkenende en zijn toenmalige minister van buitenlandse zaken (die zo doet denken aan de vieze man van Koot en Bie) Jaap de Hoop S is gegaan. Wat zullen we geven Jaap? ... Jaap zuinig als altijd, behalve als het om hemzelf gaat, zegt niks. En zo reizen ze af, met lege handen. Althans als je de gegevens van het State Department mag geloven. Maar wij weten wel beter: Jaap gaf Nederlandse troepen en Jaap kreeg een nieuwe baan….
Voor de ongelovigen: 2002 en 2003.


Octopussy (94)

woensdag 4 augustus 2004
Voor niet-ingewijden was het nog steeds een raadsel wat good old Willem Endstra de week voor zijn gewelddadig heengaan in Israël moest doen. Nou, volgens wel-ingewijden was Willem daar wel vaker in de maanden daarvoor. Hij zou er ondermeer onderhandeld hebben over de verkoop van het Amsterdamse Confectiecentrum. Pardon, dat was toch al verkocht? Aan een Zwitserse combinatie? Jaaaaa, maar dat was dezelfde combinatie die later het Kurhaus kocht van ING Real Estate. Een combinatie waarvan alleen de naam van de zowel met het glaspaleis van Swarovski als met Endstra zelf gelieerde Benedikt Hoess bekend raakte. De rest bleef inhet duister gehuld. Terecht misschien, want die rest van de combi was net zo Zwitsers als een Volendammer klomp: Willem Endstra cs. Vandaar ook dat het beheer van het Confectiecentrum in handen bleef van Klaas Hummel, Endstra’s associé. De vraag wat de zin was van deze charade is aan ons niet besteed. Wij zijn niet thuis in de haute finance. Onze boekhouding blinkt uit in eenvoud.
Maar een ding is duidelijk, in wezen was Willem in Israël gewoon bezig met de echte verkoop van het uit vier torens bestaande confectiecomplex. Naar verluidt inclusief de toren die in het bezit was van ING Real Estate. Toen nog onder leiding van de inmiddels uitgerangeerde Jan Doets. Die totale uitverkoop zou noodzakelijk zijn geweest omdat Willem bezig was om geld dat door avontuurlijke lieden stiekem bij hem was geparkeerd terug te betalen. En rapido. Hoe hoog de nood was gestegen moge blijken uit de deal die Willem zou hebben gesloten met de inmiddels ook al ontstegen Marco Eijk. Die laatste had wijselijk de nodige appels of liever meloenen voor de dorst in zijn tuin begraven en Willem wilde daar graag drie meloenen van lenen. De bijbehorende schuldbekentenis zou al ondertekend zijn geweest toen Marco nolens volens dit ondermaanse verliet. Geen poen voor Willem dus. Trouwens, ook de deal met de Israëlische belangstellenden voor het Confectiecentrum liep op de klippen. Mede doordat vroegtijdig in de Nederlandse pers uitlekte dat het OM van plan was Willem te gaan vervolgen wegens niet helemaal koshere financiële kunststukjes. Zoals bekend is het OM daar niet aan toegekomen. Onbekenden presenteerden te vroeg de eindafrekening. Stay tuned.


Transparant (10)

dinsdag 3 augustus 2004
Hoewel wij in eerdere afleveringen van deze serie al aandacht hebben besteed aan de administratieve manoeuvre van OvJ Fred Teeven om zijn informant cq. infiltrant Evert Tweehuizen uit de wind te houden, doen we het toch nog even dunnetjes over*. Om te laten zien hoe ver het justitiële apparaat gaat in dergelijke gevallen.
Op 8 februari 1995 werd een container met rotanmeubeltjes en ruim 39 kilo cocaïne in Apeldoorn in beslag genomen. Hij was afkomstig uit Colombia en via Florida (!), Amsterdam en Antwerpen op zijn eindbestemming gearriveerd. Van begin tot het eind in het snotje gehouden door de AmerikaanseDEA en een stel Nederlandse en Belgische speurneuzenfirma’s. Tot de spits van het peloton dat bij de import van het lijntje snuif betrokken was behoorden de niet onbekende avonturiers René Schouten, Chiel Wolters en Evert Tweehuizen. De eerste twee werden gevat en gingen langdurig achter het gaas. De laatste, notabene de initiatiefnemer en drijvende kracht van de operatie, werd in de gelegenheid gesteld de benen te nemen. Met name Schouten was van mening dat hij in de coke-zaak door Evert, alias Van Driel, erin was geluisd en procedeerde zich dan ook blind. Vergeefs, maar tijdens die procedures kregen vooral de CID en Fred Teeven het wel zwaar te verduren. De verdediging wilde namelijk bewijzen dat er sprake was van uitlokking via een door de CID gerunde burgerinfiltrant. Een methode die door de DEA en Teeven cs. buitengewoon handzaam werd gevonden maar in de IRT-jaren lichtjes uit de hand was gelopen en daarna taboe verklaard. Fred werd in 1999 zelfs voor de kadi getrokken om zijn licht te laten schijnen over de merkwaardige gebeurtenissen rond Evert in 1995.
Een citaat uit een briefje van Teeven van 4 maart 1999 aan procureur-generaal P.D.J. van Zeben, waarin hij niet alleen zichzelf maar ook zijn buddy Johannes Gerardus van Looijen van de CID probeert schoon te poetsen:
Naar aanleiding van uw brief aan de heer J.C. van Looijen dd. 18 februari jl. kan ik u berichten dat ik geen kennis draag van een identiteitsverandering van de persoon Tweehuijzen. Aan Tweehuijzen is noch onder mijn verantwoordelijkheid, noch onder verantwoordelijkheid van de RCID Amsterdam een andere identiteit gegeven. Ook de heer Van Looijen is met een dergelijke situatie niet bekend.
Ten overvloede deel ik u mede dat er op 14 januari 1998 bij de RCID Amsterdam/Amstelland laag geclassificeerde CID informatie werd ontvangen dat de persoon Evert Tweehuijzen gebruik zou maken van een vals Argentijns paspoort en op Ibiza zou verblijven...
Al eerder deelde ik u telefonisch mede dat de heer Tweehuijzen geboren op 6-11-1945 sinds 17 februari 1995 onafgebroken nationaal werd gesignaleerd. Zijn internationale signalering werd op 17 februari 1995 verzocht en op 23 februari 1995 geëffectueerd. Op mijn verzoek dd. 13 maart 1995 werd de internationale signalering op 17 maart 1995 ingetrokken. Ik merk op dat de intrekking van de internationale signalering verband hield met een verhoor van de vriendin van de heer E. Tweehuijzen dd. 25 maart 1995. Naar mijn herinnering thans bestond toen de verwachting dat de heer Tweehuijzen zich vrijwillig zou melden
”.
Nou hoef je niet gestudeerd te hebben om dat laatste deel van Fred’s verklaring net zo dun te vinden als het ijs op Ibiza. Maar er volgen meer dubbele Rietbergers dus stay tuned.

* Ga voor de hele serie naar de Followup-site en klik op "transparant".


Darfur en Congo

maandag 2 augustus 2004
Op 1 juli berichtten we hier dat er sprake was van olievondsten in Darfur, Sudan. De Franse oliemaatschappij Total zou onderhandelen over mogelijke olieconcessies. Inmiddels is er meer bekend over de olie in Darfur. Meer dan één miljoen mensen zijn op de vlucht voor losgeslagen milities zoals de Janjaweed, en gewone bendes. Ook de burgeroorlogen in Zuid Sudan en de omringende landen hebben het gebied ontwricht, paramilitaire groepen roven en plunderen al jarenlang relatief ongestraft, en dan zijn er nog de toenemende spanningen tussen rondtrekkende nomaden en de plaatselijke bevolking. De oprukkende woestijn maakt het leven er niet eenvoudiger op.Alsof het niet ingewikkeld genoeg is: de Janjaweed milities komen uit dezelfde ethnische groep als de vluchtelingen en hebben dezelfde religie (Islam). Het heeft er alle schijn van dat de Sudanese regering actief betrokken is bij het deels ontvolken van de streek: luchtaanvallen en coördinatie met de Janjaweed. Zie het rapport van de mensenrechten organisatie Human Rights Watch.
In zijn poging om de oorlog in Irak uit de publieke aandacht te krijgen (de verkiezingen naderen immers) heeft B.Lair aangekondigd dat hij wel troepen naar Sudan wil sturen. De uiterst pro B.Liar krant The Guardian heeft een pleidooi gehouden voor zo’n interventie.
In het nabijgelegen Congo heeft de al decenniadurende binnenlandse oorlog (krijgsheren, buitenlandse interventiemachten en meer van dat moois) naar schatting zo’n 2 tot 3 miljoen mensen het leven gekost. Het aantal vluchtelingen is niet te tellen. Maar: weinig aandacht in de media en geen dreiging met interventie van het westen.
Een (klein) verschil tussen Congo en Sudan is dat in het eerste land geen olie gewonnen wordt, maar het tweede grote olievoorraden heeft. Algemene informatie over de maatschappijen die in de Sudan actief zijn en de gebieden waar ze aan de slag zijn of gaan kunt u hier vinden. Met name Zuid Darfur kent grote nog onontgonnen voorraden, maar jammer genoeg voor het westen is de concessie deels eigendom van de Chinese National Petroleum Company


Transparant (9)

maandag 2 augustus 2004
De meest recente deal of pre-deal met Evert Tweehuizen laat ons niet los. Wat had Evert in de aanbieding waardoor hij ineens weer min of meer vrijelijk Nederlands grondgebied kon betreden? De oplossing van die drie moorden was indertijd niet voldoende. Hoewel in ieder geval al twee daarvan tot de verbeelding zouden spreken. Het zou namelijk gaan om twee “beroemde” cold cases: André Brilleman en Charlie Wong.* Nee, het aanbod moet betrekking hebben gehad op iets recentelijks. En de volle steun hebben gehad van de top van Justitie. Tot en met Johan de Wijckerslooth. Volgens insiders zat Evert de laatstejaren diep in de pillenscene op Ibiza. Party-time met kleine boosters uit Nederland. Maar wat gebeurde er plotseling de afgelopen maand? Zo’n negen xtc-dealers op het eiland werden binnen het kader van de internationale Operatie Garage in de kuif gepikt door de Spaanse politie. Verder werden er 200.000 pillen buitgemaakt die vanuit Nederland onderweg waren naar het eiland en in Madrid nog eens 9 kilo MDMA, een van de bouwstoffen van de partypil. Leuke coup van het arrestatieteam dat had samengewerkt met collega’s uit Italië, Puerto Rico, de Verenigde Staten en Nederland. Maar er was meer. Want de gearresteerde groep dealers zou op het eiland van dezelfde contacten gebruikmaken om aan hun koopwaar te komen als ene Jamal Ahmidan. De leider van het terroristencommando dat op 11 maart van dit jaar dood en verderf zaaide in Madrid. Een week voor die afzichtelijke gebeurtenis was Jamal op Ibiza. Volgens het onderzoekteam voor het regelen van een xtc-deal. En waar dook niet zo lang daarna Evert op? Juist. In Nederland. Dit zal niet het laatste hoofdstuk zijn in deze serie. Dus stay tuned.

* Zie aflevering 3


Transparant (8)

vrijdag 30 juli 2004
Even recapituleren wat de vorige afleveringen behelsden, want met dit weer zal u niet snel geneigd zijn om terug te gaan naar onze berichtgeving van ruim twee jaar geleden. Wij trokken daarin ondermeer Evert Tweehuizen voor het voetlicht. Een grote jongen uit het avontuurlijk milieu in Nederland, die met iedereen uit de top ervan wel heeft samengewerkt.
Geen ordinaire krabber, maar een uiterst intelligente boy uit de Jordaan die een flink aantal vreemde talen tot achter de komma’s beheerst. Echt furore maakte Evert eind jaren zeventig, beginjaren tachtig toen hij onder begeleiding van een stel Amerikaanse diensten in wapens en opwekkendestoffen handelde vanuit het in Renaissance-stijl opgetrokken Breakers Hotel in Palm Beach, Florida. Met cliënten uit toute Latijns-Amerika. Na die luxe periode verlegde onze vriend zijn activiteiten naar Europa en werkte ook daar samen met zijn Amerikaanse beschermheren. Vier, vijf jaar aan de broek in België? No sweat. Evert hoefde ze nooit te zitten. En het is dus eigenlijk geen wonder dat hij in Nederland in de jaren negentig een goede relatie opbouwde met OvJ Fred Teeven. Een van de founding fathers van de op Amerikaanse leest geschoeide begeleide doorvoermethode in Nederland. Die hechte relatie kwam half jaren negentig goed van pas toen de wolken boven Evert’s hoofd wat al te dik werden bij een rechtszaak over de invoer van 39 kilo cocabase en 11.000 kilo marihuana. Via een ingenieuze administratieve manoeuvre stelde Teeven de voor hem actief zijnde infiltrant in de gelegenheid naar het buitenland uit te wijken. Want als je cover naar de Filistijnen gaat is dat meestal het sein voor de opening van het jachtseizoen. Tweehuizen nam de poten naar Argentinië, maar vond het daar niet echt je dat. Na een paar jaar zocht hij contact met de Amsterdamse CID en vroeg wat de mogelijkheden waren om naar Nederland terug te keren zonder dat ie in de petoet belandde. Hij bood een deal aan: de oplossing van drie geruchtmakende moorden. Best aanlokkelijk, maar de deal ketste af. En Evert vertrok in arren moede uiteindelijk naar Ibiza, waar hij een profijtelijk handeltje zou hebben opgezet in partypillen uit Nederland. Naar alle waarschijnlijkheid onder toeziend oog van Amerikaanse speurneuzen.

Ondertussen maakte zijn redder in de nood een leefbare d-tour via het parlement om daarna weer terug te keren als OvJ van het Landelijk Parket op Schiphol en omstreken. En wat hoorden wij nu? Jawel, Evert Tweehuizen zou zich weer in Nederland ophouden. Dan zou je haast zeggen dat er toch een deal met hem is gemaakt. Of een pre-deal, zoals dat soms heet. Stay tuned.


Bomba

vrijdag 30 juli 2004
In 1994, toen we nog niet opgescheept zaten met verschijnselen als “fase oranje”, mierenneukers op Schiphol, “Ausweis bitte” en alarm op je mobiel, ontplofte er een bom in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires. Het gebouw van de Joods-Argentijnse gemeenschap, een charitatieve instelling, werd daarbij met de grond gelijk gemaakt. 85 mensen werden gedood, 300 gewond. De toenmalige regering-Menem kondigde een diepgaand onderzoek aan, maar bleef in de periode die volgde angstvallig aan de oppervlakte. De daders werden nooit gevonden, hoewel er sterke aanwijzingen waren dat de Iraanse ayatollah’s het groene licht hadden gegeven voor de aanslag. Mogelijk uit wraak overde Israëlische interventies bij hun pogingen om via de Syrische clan van Menem aan leuke nucleaire spulletjes te komen voor hun stroomvoorziening of zoiets.*
Het hele onderzoek raakte ergens achter in de pampa’s verzeild en we hoorden er eigenlijk nooit meer iets van. Tot vandaag. President Kirchner heeft namelijk aan het OM verzocht om uit te vlooien of Menem het onderzoek destijds heeft belemmerd, het bewust de pampa’s in heeft gemanouvreerd en of hij daarvoor poen heeft gekregen uit Teheran. Als dat wordt vastgesteld komt misschien ook het oorspronkelijke onderzoek weer op gang. Tien jaar na dato. Don’t cry.

* Zie het hoofdstuk “De Syrische agenda” uit het artikel Steekspel rond een uranium-deal op de site van de Morgenster.


Octopussy (93)

donderdag 29 juli 2004
Wij keren terug naar de pegels. Zeker in het avontuurlijke wereldje toch het onderwerp waar het om draait. In aflevering 80 brachten wij op gezag van onze welingevoerde OG-informanten al naar buiten dat de tot de Aerdenhoutse elite behorende Kees Rijsterborgh poen zou hebben geleend van Willem Endstra in verband met een leuk project in Amstelveen.
Maar volgens dezelfde bronnen ging hun liaison nog wel wat verder. Eind jaren tachtig/begin jaren negentig zou namelijk iemand bij Zwitserleven een leuk presentje hebben gekregen. Geen krabber natuurlijk, iemand die meetelde. En dus een flink presentje. Na ontvangst zou Zwitserleven vervolgens een hele bupsonroerendgoed in Amsterdam van de hand hebben gedaan. Met een geschatte waarde van zo’n 60 miljoen piek. Toen hè. Nu ligt die prijs zo rond de 250 à 300 miljoen euro. Kijk dat is nog eens een leuk kluifje. En raad eens wie die panden in zijn bezit kreeg. Juist “Ome Kees” Rijsterborgh. En wie zorgde voor de pegels? Alweer goed: Willem Endstra. Sindsdien is het “Ome Kees” voor de wind gegaan in Aerdenhout en genoot hij intens van zijn zwitserlevengevoel. Willem eerst ook, maar later wat minder. Kan gewoon een kwestie van mazzel zijn. Sommigen hebben dat. Stay tuned.


Leugens in België (9)

donderdag 29 juli 2004
Vandaag gaan we weer vrolijk door met de interessante revelaties van madame Marie-Jeanne P. waarvan de processen-verbaal nog ergens in de dossiers van de zaak Dutroux moeten rondzwerven. En die blijkbaar geen enkel beletsel vormden om Jacques Fagnart de leiding te geven in een zaak rond een vergelijkbaar varken: Fourniret. Nog maar weer eens een lekker citaatje:
Zij (Fagnart en zijn collega’s, red.) waren in gezelschap van garagehouders en autohandelaren. Fragnart was meestal samen met een man die een garage had in Jumet, in een bocht van de weg naar Brussel. Die reed rond in een witte Ferrari. Fragnart kwammet andere collega van de politie. Ik ben zijn naam kwijt. Maar ik zou hem zeker van een foto herkennen. Als die heren van de politie kwamen betaalden die garagehouders voor hun als ze met de meisjes naar boven gingen. Fragnart ging vaak met twee meisjes naar boven. De garagehouder waar hij vaak mee kwam liet beneden eerst twee à drie flessen aanrukken en dan ging hij de drie anderen opzoeken. Die man betaalde bij zo’n bezoek rond de 60.000 francs. Soms met een chèque. Die chèques kwamen een filiaal van de CGER-bank aan de Rue Puissant in Jumet. Het is wel bizar dat die politiemensen altijd binnenkwamen met autohandelaren. Ik weet dat ze uit die branche kwamen van Chira Bouchra. Die kende die lui. Zij was een bekende in het drugsmilieu en de handel. Chira Bouchra heeft haar latere verkering leren kennen toen ze in de New Star werkte. Hij heette Robert Boulanger. Die is omgekomen bij een auto-ongeluk op de grote weg. Nou ja, ongeluk. Het leek meer op een moord. Dat heeft Chira me in vertrouwen verteld. Ze wist dat Boulanger bedreigd werd omdat hij een paar banken had belazerd ...
Leuke speeltuin voor onze meesterspeurder Fagnart. Gratis entrée. Dikke mik met een autohandelaar die rondrost in een Ferrari en ons zo sterk doet denken aan Mario Greco met wie Fagnart buiten diensttijd zo heerlijk een paar tripjes naar Italië maakte. * Plus de tripjes die hij maakte in de “sauna” met Chira Bouchra, beter bekend in het milieu als Mercedes. Het klinkt zo corrupt als corrupt. Maar ach, zo’n madame als Marie-Jeanne is natuurlijk hartstikke onbetrouwbaar hè. Zullen we de zaak maar afleggen? Stay tuned.

* zie aflevering 6 uit deze serie


Octopussy (92)

woensdag 28 juli 2004
Op 1 september 1999 lekte de kraan van een appartement aan de Amsterdamse Nachtwachtlaan wel erg heftig. Er was niemand thuis dus de buren sloegen alarm. Met gezwinde spoed zwaailichten voor de deur en binnen een mum verschaften een paar vertegenwoordigers van de door firma Donner & Remkes inmiddels overgenomen onderneming zich toegang tot de woning om een einde te maken aan het waterballet. En wat troffen zij aan naast wat overvloedig studiemateriaal van Willem Alexander? Een grote partij uiterst moderne wapens en wat xtc voor een flinke party.*
Het leek op een déjà-vu. Dat was ook zo, want op 1juni van dat jaar had zich op de Vrijheidslaan exact dezelfde scène afgespeeld: lekkage, buren, wapens. Hoe dit ook zij, een buurtonderzoek bracht aan het licht dat in de woning altijd meditterane, lichtgekleurde types in en uit gingen. In de pers werd direct gesuggereerd dat het om Joego’s moest gaan. Maar dankzij de “nieuwe” gegevens die wij in aflevering 87 en 88 naar boven hebben getild is een ander conclusie minstens zo valide. Want Dave de “Libanees”, die volgens de politiedocumenten er al jaren voor zorgde dat de vereniging van Mink Kok niet zonder wapens kwam te zitten, is geen Joego. En de mensen uit zijn entourage als Jihad Dubs (fon), Saleh Bouzid en Hassam Allam evenmin.
Overigens ging Mink dankzij een vingerafdruk die toevallig werd aangetroffen in het appartement aan de Nachtwachtlaan wel achter het gaas. De dubbele lekkage leek wel op een scenario van een geheime dienst. Een stelling die ook door Mink’s advocaat, Adèle van der Plas, werd aangehangen. Weliswaar kan je er geen q.e.d. onder zetten, maar het scheelt weinig. Immers:

- Er is sprake van Ierse cliëntèle voor de wapens. Waar mogen we dan aan denken? Juist, de IRA of een andere club in die richting. En wie wroet er in die kringen tot zij zelfs de Paus voor een terrorist aanzien door zijn vreemde vermomming? Luitjes van de Britse geheime dienst.;
- Er is sprake van een terrorist uit de oude Italiaanse school. Wat weten we van de Rode Brigades of een andere club uit de competitie van die tijd? Ze waren vergeven van Italiaanse geheime diensten en de CIA, die al tientallen jaren in verboden commodities handelt.;
- Er is sprake van dat Mink in verband met zijn wapenhandel in het snotje werd gehouden door de BVD, die mogelijk optrad als hulpje van de Britten;
- Er is sprake van een Libanees met een Frans getinte achternaam en een Israëlisch getinte voornaam. Mink spreekt merkwaardigerwijs vloeiend Hifriet. In de handel van verboden commodities spreekt de Mossad net als de CIA geen onbelangrijke rol. Dus…
-

Oké, geen bewijs, maar dat was er ook niet voor de bewering dat er voor de zoveelste keer klonen van Jocic in het spel waren. Stay tuned.

* Zie ook het artikel De Lange op de site van morgenster.


Leugens in België (8)

dinsdag 27 juli 2004
Op 18 october 1996 liet Marie-Jeanne P. een proces-verbaal opmaken door een paar snuffelaars uit Wavre. Daarin liet ze ondermeer vastleggen dat ze werd bedreigd door een aantal politiemensen uit Charleroi. Onder wie Jacques Fagnart, de huidige held uit het onderzoek versus Fourniret. Maar ook de naam van Jacques Bodart van de BSR *:
“ ...Een enkele keer is een team van de BSR bij me langs geweest en dat was op mijn uitnodiging. Ik kende Bernard Reymaekers van de BSR in Charleroi uit de tijd dat hij gendarme was in Luttre. Daar had ik toen een café in Thimeon. Ikheb hem gebeld en gevraagd of hij niet eens gewoon langs wilde komen (in de sauna Tropical, red.). Reymakers belde terug en is mij vervolgens samen met zijn collega Jean-Marc Bodart op komen zoeken. Ik heb ze een glaasje aangeboden en daarna zijn ze weer vertrokken”.
Zo ontstond dus haar contact met Bodart. Een gebeurtenis die nog een staartje zou krijgen.
Niet lang daarna verhuisde Marie-Jeanne naar Marcinelle waar ze aan de slag ging in de “sauna” New Star. Een glijhuis waar de politie wel twee oogjes voor dichtkneep. Ondanks alle onregelmatigheden die zich daar allemaal afspeelden. Geen wonder. Marie-Jeanne:
“ ...want een stel leden van de politie in Charleroi kwamen regelmatig in het etablissement. Wij kregen bij hun eerste bezoek al hun visitekaartjes, compleet met naam en functie bij de politie. Daar waren bij: Jacques Fragnart, Zicot, een zekere André en nog een Christian, die toen Matra Simca had. Beige metallic. Die gasten kwamen regelmatig. Een, twee keer in de week”.
En niet alleen om eens lekker met zijn allen te gaan zitten zweten, maar ook om te wippen, te glijden en te schommelen. Zonder te betalen. Dat werd door anderen gedaan. En als je als politieman je in een dergelijke situatie laat manouvreren moet dat toch gevolgen hebben. Zou je zeggen. Stay tuned.

* Zie onze vorige aflevering.


Octopussy (91)

maandag 26 juli 2004
Na het Kool-intermezzo gaan we verder met David Urbainville oftewel Dave “de Libanees”, die blijkens een paar processen-verbaal van maart 2002 tot de coterie van Mink Kok zou behoren. Volgens de informant van Johannes Cornelis van Looijen was namelijk:
De leverancier van vuurwapens aan de groepering rondom Mink Kok een Libanees genaamd Dave. Dave is bevriend met Stanley Hillis en doet klussen voor hem. In 1994 of 1995 heeft Dave samen met ene Jihad Dubs (fon) een liquidatie uitgevoerd in Antwerpen in opdracht van Stanley Hillis. Het slachtoffer was een Libanees. Dave is voor de moord aangehouden geweest doch doorStanley Hillis middels een corrupte politieman te België vrijgekocht“.
Kort voor de ontboezemingen van genoemde informant had kennelijk een politie-inval aan de Amsterdamse Slotermeerlaan plaatsgevonden. Een van de heren die daarbij van een paar metalen manchetten werd voorzien zou de Italiaan Mazzotti zijn geweest. Geen onbekende uit Dave’s meditterane kennissenkring in Amsterdam. Informant:
Mazzotti maakt deel uit van een Italiaanse terreurbeweging die eind jaren tachtig verantwoordelijk was voor de diefstal van een zeer grote partij wapens en explosieven vanuit een Nato-depot in België”.
Nog een citaat waarin tot uiting komt waaruit Dave’s talenten bestaan:
“...Er zouden problemen zijn tussen de verschillende groepen en van de organisatie van Mink Kok is Henk van der Horst een contactpersoon. Hij zou veel zaken regelen. Henk zou gebruik maken van Dave “de Libanees”. Dave zou al vele jaren de grote toeleverancier van vuurwapens en explosieven zijn”.
En nog een interessant toetje tot besluit:
“...Stanley Hillis heeft zware ruzie met de Ieren, de partij die altijd de vuurwapen- en verdovende middelenhandel deed met Mink Kok”.

Wapens, meditterrane types. Waar hebben we dat vaker gelezen? Stay tuned.


Octopussy (90)

zondag 25 juli 2004
Wat we nou weer aan onze fiets hebben hangen! Niet van deze tijd. Wij waren namelijk niet van plan om na de publicatie van aflevering 87 en 88 uitgebreid te gaan filosoferen over de inhoud ervan of te speculeren over de namen die erin stonden. Konden we wel, deden we niet. Wie kenschetst onze blijdschap toen wij een e-mail ontvingen van de heer L.S. Kool uit Amsterdam met de volgende inhoud:

Kunt u mij berichten over welke Kool u schrijft in uw laatste Octopussy 88? Mijn naam is n.l. L.S. Kool en ik heb geen verbindingen met deze personen. Gaarne uitleg. Dank u reeds voor de moeite”.

Wij mailden keurig terug:

In het artikeltje Octopussy 88 citeren wij uit een politiedossier. Uw vraag kunnen wij daarom niet beantwoorden. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat als u identiek bent aan “Onnie” Kool onze gedachten inderdaad wel naar u uitgingen”.

Want de naam “Onnie” Kool viel indertijd zowel in het roemruchte dossier van TextLite als dat van VHS. Naast die van ondermeer Arie Hommel, Frits Salomonson, Oscar Hammerstein, “ome Jaap” Kroonenberg, Hugo Krop en Robert Jan Doorn. * Maar zoals gezegd, we hadden geen trek in speculaties en hadden ons onderwijl gestort op andere hapklare brokken uit het politiedossier. Meneer L.S. Kool was ons erkentelijk blijkens zijn volgende missive:

Bedankt voor uw snelle reactie. Ik ben L.S. Kool maar wordt Onnie genoemd. Echter ik heb totaal niets met een of ander te maken. Ik ken deze mensen totaal niet en heb nooit enig kontakt gehad. Indien u het idee heeft een andere mening te hebben, dan hoor ik dit graag”.

Nou, wij hadden geen idee en ook geen andere mening. Dus wij dachten “case closed”. Zo niet meneer L.S. Kool. Die gooide de zaak onverwachts in een hogere versnelling:

Ik heb nadat ik u reeds een e-mail heb gezonden uw artikel 87 gelezen, en mij bijna kwaad gemaakt hebt, dat u zomaar mijn naam zonder dat ik ooit deze mensen heb ontmoet en of gesproken een artikel schrijft wat kant noch wal slaat. Is het uw bedoeling om zo maar wat te schrijven of neemt u uw vak niet serieus? Ik verwacht echter van u dat u kontakt met mij opneemt om verdere onzinnige artikelen te voorkomen. Dit slaat echt nergens op en heb geen enkele behoefte om hieraan mee te doen”.

Alleen al in het telefoonregister van Amsterdam vind je zo’n 130 Kooltjes terug en in principe kan John Mieremet met ieder van hen contact hebben gezocht. De bewuste politierapportage vermeldt namelijk noch de initialen van de bedoelde Kool, noch iets over zijn maatschappelijke positie, zijn werkzaamheden, zijn liefhebberijen of zijn maat schoenen. Niks. Maar meneer L.S. Kool was niet meer te stuiten en zocht blijkbaar juridische bijstand. Wij werden namelijk vervolgens verrast met de volgende mail:

In deze treed ik op voor de heer L.S. Kool te Amsterdam. In een door u via internet openbaar gemaakte publicatie (Octopussy 88 dd. 21 juli 2004) brengt u mijn cliënt Kool in verband met criminele activiteiten en met name met een aantal moordaanslagen die er zijn gepleegd. Door deze verzoek ik u bedoelde publicatie binnen 24 uur van het internet te verwijderen, bij gebreke waarvan ik namens cliënt aangifte van laster tegen u zal doen en u zonder verdere waarschuwing in een kortgeding zal betrekken.
Hoogachtend, Mr. O. Hammerstein
Spong Advocaten Advocaten
Keizersgracht 278
1016 EC Amsterdam
Postbus/ P.O. Box 15812
1001 NH Amsterdam
00 31 20 - 3305409 (T)
00 31 20 - 3304666 (F)
oscar@Hammerstein.com

Moeten wij nog meer zeggen? Nee hè? Oh ja, stay tuned.

* Zie daarvoor o.a. het artikel Van oude koeien en troebel water in Kleintje Muurkrant nr. 336 of de site van de Morgenster en de serie Hardhout met een luchtje op de Followup-site.


Leugens in België (7)

vrijdag 23 juli 2004
In de vorige aflevering repten wij al over de bedreigingen aan het adres van madame Marie-Jeanne P. en dat ze daar verderop in haar verklaringen op terug zou komen. Dat deed ze. Een citaat:
... Een paar dagen daarna kwam de genoemde Fragnard * van de PJ in Charleroi tegen vijven in mijn etablissement. Hij werd vergezeld door twee anderen. De ene was die man met dat donkere haar van de PJ waar ik het al over heb gehad. De ander met wat mediterrane trekken. Na het zien van de foto’s in de pers ben ik er absoluut zeker vandat die man met zijn donkere ogen en zijn bijna zwarte haar Marc Dutroux was. De drie heren hebben aan de toog een glas gedronken. Op een zeker ogenblik heeft Fragnard me apart geroepen en me gezegd dat het niet best was wat ik bij de BSR ** had gedaan. Bodart had me toch heel wat klanten bezorgd en ik moest mijn klacht intrekken. Ik heb hem gezegd dat ik dat weigerde. Wij ook zei hij, maar we zetten hier geen voet meer over de drempel. Toen hij zich weer bij de anderen had gevoegd voegde hij daaraan toe: “Eén lucifer kan een groot huis als dit in de hens steken”. In die periode had ik een kleine cassetterecorder op de toog. Een gewoon apparaatje. Die heeft die uitspraak geregistreerd zonder dat Fragnard daar weet van had. De man die ik identificeerde als Dutroux heeft me met een ijskoude blik aangekeken. Ik heb gevraagd of hij daar een goede reden voor had. Hij antwoordde dat hij mij in de gaten zou houden. De andere man van de PJ heeft helemaal niks gezegd.
Ik heb besloten om mijn klacht tegen de BSR van Charleroi niet in te trekken. Ik heb maar aan één persoon verteld dat ik die klacht had gedeponeerd maar ik kan me niet zo gauw herinneren wie dat geweest is. Het kan een meisje zijn dat in die tijd in Love Story werkte. Ik zou u haar naam wel kunnen geven. Niet zo lang daarna kreeg ik anonieme telefoontjes. Het was een mannenstem. Hij maakte me duidelijk dat als ik mijn klacht niet introk hij me zou laten elimineren, evenals mijn dochter. Ik heb gebeld naar Fosseur van de BSR in Charleroi en die is me komen opzoeken. Samen met Michaux en Meunier. Ze wilden graag het bandje meenemen en een kopietje bij me achterlaten. Maar ik heb dat geweigerd omdat ik het leven van mijn dochter niet in de waagschaal wil leggen.
Vervolgens ben ik verschillende keren naar de PJ van Charleroi geweest. Bij de chef van Fragnard geloof ik. Ik had daarvoor een paar uitnodigingen gekregen, die ik uiteindelijk heb geaccepteerd. De man die me ontving heeft me aangehoord en toen meegenomen naar het vertrek van Fragnard. Die ontkende gewoon alles. Er is geen verklaring op papier gezet en ik heb niets ondertekend
”.

Maar daarmee is het verhaal van Marie-Jeanne P. niet ongeloofwaardig geworden. Integendeel zelfs. Vraag is wel: wie was Bodart van de BSR? Daar komen we op terug. Stay tuned.

* Zie noot van aflevering 6 uit deze serie
** Brigade de Surveillance et de Renseignements. Vergelijkbaar met onze CRI.


Octopussy (89)

vrijdag 23 juli 2004
Op 2 maart 2002 streek de in avontuurlijke commodities handelende Magdi Nessim Barsoum voorgoed de vlag in de Amsterdamse Bloedstraat. Wel wat oooohs en aaaahs bij het van reality soap smullende publiek, maar geen verrassing voor insiders. Zoals Johannes Gerardus van Looijen, plaatsvervangend hoofd van de hoofdstedelijke CIE. Die beschikte namelijk al een jaar lang over een informant die hem de nodige in en outs verschafte over de oorlogjes in Johannes’ ressort. Het was wat moeilijk om te beoordelen of dat allemaal even betrouwbare informatie was, maar naar aanleiding van het plotselinge heengaan van Magdi hing hij toch eenpv’tje in elkaar. Daaruit bleek ondermeer dat de overledene een tijdje als intermediair had gediend tussen het Nederlandse segment van de Amsterdamse scene en de zogenaamde Joego’s. Maar blijkbaar niet tot ieders tevredenheid. Bovendien verdacht men de Egyptenaar ervan contacten met de politie te onderhouden. Hoewel hier en daar de overtuiging leeft dat dat meer gebruikelijk dan uitzonderlijk is. De Nederlandse top, onder wie John Mieremet, zou toen hebben besloten om Magdi te vervangen door Stanley Hillis, een oude rot in het vak. Magdi’s ster verbleekte vervolgens net zo snel als een spijkerbroek bij een sopje met chloor. En er werden bij Magdi een stel doodsbedreigingen bezorgd. Daar word je niet vrolijk van. Viel er niet te praten? Nou, vooruit dan maar. Een citaat uit Johannes’ pv:
De Libanees Dave heeft voor Hillis een afspraak gemaakt met Barsoum voor een ontmoeting op dinsdag 05.03.2002 in de Red Light bar. Dave heeft voor het maken van deze afspraak Barsoum bezocht in de Red Light bar. Dave was tijdens dit bezoek in gezelschap van twee Joegoslaven en een Marokkkaan. Dit bezoek was op 25.02.2002 te omstreeks 14.30 uur in de Red Light bar. Nadat de afspraak gemaakt was voelde Barsoum zich weer veilig en liet weten dat de dreiging van Hillis jegens hem was verdwenen”.
Neemt niet weg dat Magdi de afspraak op 5 maart niet kon nakomen door het bedrijfsongeval van drie dagen daarvoor. Overigens, wie was die Dave “de Libanees”? Nou, vermoedelijk gaat het om de bijna 41 wordende David Urbainville. Een man met interessante contacten. Stay tuned.


Leugens in België (6)

donderdag 22 juli 2004
Op 14/10/1996 maakte onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte ondanks felle protesten van een groot deel van de Belgische bevolking plaats voor Jacques Langlois in de zaak Dutroux. Connerotte was bereid de onderste steen boven te halen. Langlois bleef liever ter hoogte van de dakgoot. Dat was onder andere voor Jacques Fagnard, de huidige held in het Fourniret-onderzoek, en de bulk van zijn collega’s in Charleroi een mazzeltje. Hoewel ook andere interpretaties denkbaar zijn. Hoe dat ook zij, het onderzoek naar de interessante connecties die Zicot, Fagnard en andere door ons opnieuw voor het voetlicht getrokken politieambtenaren onderhielden met niet altijd even koshereluitjes uit avontuurlijke kringen werd door Langlois grotendeels van de weg gehaald. Dat Fagnard cs. vooral in het milieu van sjoemelende autohandelaren, waartoe ook Dutroux behoorde, populair waren kwam al even aan de orde in aflevering 4. En dat beperkte zich wat Fagnard betreft niet tot het chaperonneren van Ferrari-liefhebber Mario Greco op een paar tripjes naar bella Italia. Hij bezocht namelijk volgens een paar uiterst gedetailleerde verklaringen daterend van 18 en 22 oktober 1996 in gezelschap van zogenaamde “garagisten” met enige regelmaat verschillende bordelen in de regio. Daar zou hij de bloemetjes buiten hebben gezet zonder die bloemetjes te betalen. De verklaringen waren afkomstig van Marie-Jeanne P. die in de voorafgaande periode in die sportieve ambiance werkzaam was geweest als caissière en soigneuse van de betrokken werkneemsters. Een buitengewoon verrassende reeks ontboezemingen met boeiende perspectieven. Maar Langlois zag er niks in. Ondanks het feit dat ook de naam van Dutroux erin voorbijkwam. Wij kunnen het niet laten:
... Er was ook een andere functionaris van de politie in Charleroi die regelmatig in dat etablissement kwam. Ik zou hem zeker herkennen van een foto. Hij had donker haar, was kleiner dan de anderen, zat stevig in het vlees, een dertiger. Hij hoorde bij die politiebende die regelmatig langskwam met die garagehouders. Met die man was Fragnard * in mijn etablissement “Le Love Story”. Ze waren toen in gezelschap van een man die ik pas later zou herkennen: Dutroux. Op de bedreigingen kom ik later terug ...”.
Nou wij ook. Stay tuned.

* In de ons ter beschikking staande processen-verbaal is voortdurend sprake van Fragnard in plaats van Fagnard. Of er sprake is van een bewuste fout of toeval mag Langlois weten.


Octopussy (88)

woensdag 21 juli 2004
Nee, niks. Geen antwoord op ons vraagje van gisteren wat er gebeurd is met het toch niet zuinige materiaal over de dood van Klepper. Kan je wel omzichtig verklaren ja jammer, maar in het belang van het onderzoek kunnen we helaas niets zeggen. Maar na zoveel jaar mag je zo langzamerhand toch wel weten hoe de snaar in de piano zit. Vooral ook omdat er in die richting nog meer materiaal is, waarin bijvoorbeeld ook een topman uit de Joegoslavische scène en een paar bekende Nederlandse journalisten voorbijtrekken. Materiaal dat betrekking heeft op de dagen voordat Norbert Stok zijneerste ontmoeting zou hebben gehad met “die” en de periode daarna.

Ervoor:
“Uit TA blijkt
Dat meteen na de liquidatie er in Den Haag een ontmoeting is geweest tussen Mieremet, Holleeder en Paja.
Dat na de liquidatie van Sam, Mieremet en Holleeder constant bezig zijn informatie te krijgen uit welke hoek de liquidatie komt.
Dat Mieremet o.a. contact heeft met Urka, Stok, Kool, Nico Visser, Holleeder, Bas van Hout.


Erna:
Dat er op 17 – 10 een ontmoeting is tussen Urka en Mieremet. In een gesprek tussen Urka en Sweering wordt gesproken over de “lijst”.
Dat Bas van Hout een e-mailtje heeft gehad. Op de “lijst” met slachtoffers staat Mieremet. Hij krijgt later een SMS met namen van de lijst. Jan Femer zou hier ook op staan.
Dat Bas van Hout op 17 – 10 een SMS krijgt: “Zegt de naam Tsjalenko BECIROVIC je wat?
Zijn broer Ljubinko “Duja” werd door Sam & Johnny om zeep geholpen en is nu in Amsterdam”.
Dat op 18 – 10 Bas van Hout dit SMS bericht doorstuurt naar John van den Heuvel, die antwoordt dat de naam hem wel wat zegt.
Dat er op 20 oktober een ontmoeting is tussen Holleeder en Paja in Sarajevo.


Wat dat laatste betreft: Sarajevo is een bekend Joegoslavisch restaurant in Amsterdam. U mocht eens denken dat de twee rekels een conferentie in de hoofdstad van Bosnië-Herzegovina hadden belegd. Wat ons uiteraard blijft intrigeren is de vraag: wie is of was “die”? Stay tuned.


Uitvluchten (2)

dinsdag 20 juli 2004
In aflevering 1 meldden wij dat volgens onze staatssecretaresse Schultz personeelsleden van de Antilliaanse luchtvaartmaatschappij DCA zich regelmatig met de verzorging van drugstransporten naar Nederland bezighielden. DCA liet haar vluchten voor een flink gedeelte uitvoeren door toestellen van de Belgische onderneming Sobelair van de in hoogste sferen vertoevende Aldo Vastapane. Wij hintten toen heel voorzichtig naar een mogelijk verband tussen deze componenten. Oftewel: onderhield Aldo een connectie met de internationale drugshandel?
Wij keren terug naar 4 december 2001. Toen publiceerden wij een lijst van namen uit de fine fleur van de Belgische samenleving. De lijst was op 12 september 1999 toegezondenaan Comité P (de Brusselse waakhond van het Belgische politieapparaat *) door comte Yann de Meeûs d’Argenteuil, die het jaar daarop op 11 november overleed. Zelfmoord werd gezegd. Volgens hem waren alle personen die hij noemde betrokken bij de handel in minderjarigen en/of drugs. Een van hen was de zakenman Aldo Vastapane.**

* Zie naast “de lijst Meeûs” van 4 december 2001 ook de vervolgartikelen op 5 en 12 december 2001 van deze Kleintje Actueel rubriek
** Zie voor Aldo ook aflevering 5 van "Adel verplicht op de Followupsite.


Octopussy (87)

dinsdag 20 juli 2004
In 1989 ontmoette de Zwitserse ex-hotelier Arthuro Scussel voor het eerst de Amsterdamse zakenman Norbert Stok. Scussel had in de voorafgaande jaren in avontuurlijke kringen een witwas-reputatie opgebouwd die klonk als een koebel. Veel van zijn sopjes liet hij doen in een shop van de toen nog in zijn uppie opererende ABN-bank in Chiasso. En dat liep allemaal als een Baum & Mercier. Norbert, alias “Scrooge”, was daarvan op de hoogte en zou graag zien dat Scussel ook aan de slag ging voor zijn Nederlandse onderneming die later werd aangeduid als “De Kielhakers” en zich had gespecialiseerd in dehandel in exotische gewassen uit Afghanistan en Pakistan. Aldus geschiedde en met succes. Vooral dankzij een innovatieve methode waarbij diamanten een hoofdrol speelden. Maar niet forever. Een jaar later klapte aan Zwitserse zijde de boel in elkaar.*
Niet echt vreemd dus dat in 1991 de naam van Stok prominenent aan bod kwam in een justitiële analyse over de zogenaamde georganiseerde misdaad in Nederland. Niet dat dat ernstige gevolgen had voor Norbert’s bewegingsvrijheid. Als je tenminste strafjes van een half jaar en een jaar niet ernstig vind. Op het oog dus redelijk koek en redelijk ei. Tot op 23 september 2000 de vlam in de pan sloeg in Amsterdamse scene met de moord op Jan “Snor” Femer op de Haarlemmerdijk. Gevolgd door de moord op zijn gabber Sam Klepper op 10 oktober op de Van Leijenberghlaan. Een totale verrassing? Niet helemaal. Althans wat Klepper betreft. Want wat lezen we in politiepaperassen?

Uit TA blijkt:

Dat Norbert Stok een uur voor de liquidatie gebeld werd en dat hij op teletekst moest kijken. Hij werd daar later weer over teruggebeld. Dit is een bevestiging dat Stok weet waar het vandaan komt.
Dat Norbert Stok een ontmoeting heeft met Mieremet op 13-10 en 14-10.
Dat Mieremet in een gesprek met Kool aangeeft dat Stok in de week na 14 oktober een afspraak heeft met de opdrachtgever.
Dat Mieremet zegt in een gesprek met Kool op 15-10 dat Stok hem verteld heeft dat “die” Sam vermoord heeft.
Dat Stok belt met Mieremet. Stok moet Mieremet zien. Stok heeft namelijk de man weer gezien en gesproken. Stok weet heel veel meer. Het is belangrijk.

TA staat grofweg voor taps. Simpel vraagje misschien, maar wat is er verder met deze informatie gebeurd?
Stay vooral tuned.

* Zie ook aflevering 3 van “De Bank” in Kleintje Muurkrant nummer 335 en op de Morgenster


Uitvluchten

maandag 19 juli 2004
De Antilliaanse vliegtuigmaatschappij Dutch Caribbean Airlines (DCA) heeft van staatssecretaresse Schultz een paar weken geleden een laatste waarschuwing gekregen. De onderneming moet op korte termijn de screening van zijn personeel -inclusief de schoonmakers van de toestellen- op aanvaardbaar peil brengen. Zo niet, dan worden de landingsrechten ingetrokken. Er blijken namelijk op de lijn Curacao-Amsterdam regelmatig passagiers mee te vliegen met pakjes coke die hen zijn bezorgd door DCA-rakkers. Nou is de procedure om zo’n vliegtuigmaatschappij van zijn slots af te helpen juridisch gezien geen eitje. Maar waar een wil is is een Schultz.
DCA is financieel toch al in zwaarweer terechtgekomen. Nou is alles oplosbaar maar dan moet je wel een beetje knappies vliegen. En dat valt niet mee. Zo werden recentelijk een paar vluchten in allerijl afgeblazen. De betrokken licht antieke toestellen produceerden bij de start namelijk een paar jolige steekvlammen en knallen die de passagiers maar matig konden bekoren. Bij het schielijk afremmen bleken de meeste banden ook nog eens over hun houdbaarheidsdatum heen. Een ander excentriek exemplaar werd aan de grond gehouden omdat de glijbaan niet bleek te functioneren zoals het hoort. We kennen de cijfers niet, maar het is niet aannemelijk dat het aantal passagiers nog spectaculair zal stijgen in de nabije toekomst. Maar dat is eigenlijk wel noodzakelijk, want er hangt een flinke schuldenlast boven de onderneming. Die zit bijvoorbeeld opgescheept met een schuld van een vaas vol miljoenen van haar voorganger ALM en een claim van 7½ miljoen euro is onderweg.
Wat dat laatste betreft: DCA houdt nu met paperclips en elastiek het circus draaiende met toestellen die worden gehuurd van het Portugese Air Luxor. Dat was tot voor kort anders. Toen werden heel wat vluchten van DCA in navolging van de ALM uitgevoerd door de Belgische maatschappij Sobelair. Maar begin dit jaar zeilde die in een faillissement en de curatoren gingen aan de slag. Zij vonden ondermeer een pakket onbetaalde rekeningen van DCA tot een bedrag van 7½ miljoen. Inmiddels is dat faillissement van Sobelair via een gerechtelijke actie van de vroegere eigenaar weer teruggedraaid, maar dat maakt de curator geen luchtzak uit. Betalen met die hap. Het ziet er dus stevig bewolkt uit voor de Dutch Caribbean Airlines.
Nog even. Die oude eigenaar van Sobelair was Aldo Vastepane, die bij ons al eerder een plekje heeft gevonden in aflevering 5 van de idyllische serie “Adel verplicht”.* Onze staatssecretaresse Schultz heeft gezegd dat DCA herhaaldelijk is gewaarschuwd in verband met het vervoer van coke. Een flink aantal vluchten van DCA werd verzorgd door Sobelair ... Zo. Meer hints geven we niet. Maar u weet waar we heen willen.

(*) Zie de Followupsite van Kleintje Actueel.


Briefjes (2)

maandag 19 juli 2004
Zie je wel. Wij noemden eerder al het bestaan van een briefje van Al Qaida aan de Koficorner in New York onwaarschijnlijk. En we krijgen gelijk van de Volkskrant van vanochtend. Dat briefje bestaat namelijk niet. Dat zal toch niet waar zijn!!! Zit die Remkes nou gewoon maar wat uit zijn nek te lullen of hoe zit het? Hoe is ie in jezusnaam aan die informatie gekomen? Zegt ie donderdag ook nog vrolijk dat de AIVD het briefje aan het bestuderen is. Door die man die steeds over zijn bril heen moet kijken? Of door een andere Schaduw? Terwijl hetepistel volgens De Volkskrant niet eens bestaat. Wat ons betreft mag nu met een noodgang de oranje vlag gehesen worden en Remkes geprullebakkeerd. Want dat verrekte briefje hield in dat de organisatie van de zoon van de ouwe Laden aanvallen had gepland op officiële gebouwen in Brussel en Den Haag. En de wereld sidderde. Extra manschappen bij het Vredespaleis en het Binnenhof, extra politie en marechaussee bij tunnels, viaducten, sluizen, Borssele, Petten en andere begraafplaatsen. Allemaal voor Jan Lul. Je zou nog kunnen denken dat deze ballon van Remkes een wat lullig uitgepakt onderdeel was van de door de Amerikanen weer uit de mottenballen gehaalde strategie van de spanning. Of dat het om een listige actie van de zogenaamde Linkse Kerk ging om Remkes te beschadigen. Maar het blijft glazen bollenwerk. Daarom wachten we maar gewoon op onze expert op dit gebied: Gijs de Vries. Ons licht in de duisternis.


Leugens in België (5)

zondag 18 juli 2004
Soms loop je voor de muziek uit, soms erachteraan. Het probleem rond de huiszoeking bij Fourniret in 1996 blijkt namelijk een paar weken geleden al te zijn opgelost. Nou ja, opgelost. Op zijn Belgisch dan.

1993. Er worden zes politiepistolen gestolen in het douanekantoor in Givet aan de Frans-Belgische grens.

1994. Bij het Academisch Ziekenhuis van het Belgische Jette vinden nijvere leden van het Brusselse politiekorps een van de wapens terug in het struweel bij de parking. De heren zijn gealarmeerd nadat een man had geprobeerd een jonge vrouw te ontvoeren onder bedreiging van een pistool. De vrouw had zichhevig verzet en de aanvaller had de kuierlatten genomen. Bij zijn vlucht had hij zijn blaffer en een paar handboeien verloren. Van de beschrijving die het slachtoffer van haar overvaller geeft kunnen ze in Brussel geen chocola maken. De Franse collega’s ook niet. De dader, volgens de latere verklaring van diens echtgenote was het Fourniret, heeft mazzel. Maar geduld is een schone zaak en schenkt Justitia veel vermaak.

In april 1996 komt Fourniret in het Waalse Saint Hubert in aanraking met Tarzan. Een gewaardeerd lid van het vermaarde circus Triumph, die met zijn Jane in een caravan gehucht en land afreist om het publiek te vermaken. Die caravan mankeert wat en Fourniret biedt aan om het ding te repareren. Hij raakt wat verder aan de praat met Tarzan en wat blijkt? Het krachtmens is een wapenfreak. Is dat even toevallig, Fourniret heeft nog een pistool in de aanbieding. Moet 20.000 francs kosten. Een spotkoopje. Maar bij de onderhandelingen ontstaat een forse ruzie en Tarzan of niet, Fourniret zet zijn auto dwars op de weg om te voorkomen dat de caravan vertrekt. Niet echt slim, want er verschijnt een zwaailicht. De bijbehorende ordebewaarders treffen een pistool aan en brengen dat de volgende dag al in verband met de diefstal in Givet. Ze zoeken contact met de Franse zwaailichten en dat heeft tot logisch gevolg dat een Franse rogatoire commissie als een TGV naar het noorden vertrekt. Het huis van Fourniret wordt in aanwezigheid van de commissie door een bosje Belgische politiemensen uitgekamd. Ze vinden noppes. De hoofdbewoner verklaart dat Tarzan en Jane niet helemaal honderd zijn, zijn echtgenote weet niks uit eerste hand. Later zou de rechter besluiten om Fourniret niet te veroordelen.
Nou is onze intelligentie niet om naar huis te schrijven. Maar normaliter zouden wij de gevallen van de twee teruggevonden pistolen naast elkaar hebben gelegd. En dan even - je bent nou toch bezig - hebben gekeken of Fourniret al een strafblad had. Dat ABC’tje zouden de Fransen hebben verzuimd en de Belgen zouden verder niks hebben gevraagd. Foutje, bedankt. Gek hè, maar daar geloven wij nou geen ene moer van. Ook al omdat het toenmalig onderzoek naar de pedo-killer juist in handen werd gelegd van de met Nihoul scharrelende Gérard Vannesse, die op dat moment net tot zijn strot aan toe verwikkeld was in de affaire rond Stéphane D. Toeval verklaren de Belgische gerechtelijke autoriteiten nu. Toeval? Schiet ons maar lek. Stay tuned.


Briefjes

vrijdag 16 juli 2004
Gottegot. Krijgen ze een paar dagen geleden in de Koficorner in New York een briefje met de mededeling dat we met zijn allen aanslagen mogen verwachten op officiële gebouwen in Nederland en België. Niet ondertekend met O. bin Laden maar met Al Qaida. Nou hadden Piet Hein en Johan het al hartstikke druk op dat terrein want de AIVD (da’s die organisatie van die meneer die nog nooit heeft gehoord van een bril met dubbele focus) had ergens in een steegje of tussen de koeien gehoord dat snode Moslimrakkers van plan waren zogenaamde soft targets eens wat op te schudden.Een concert van Arno en Gratje, ringsteken in Surhuisterveen, de kermis in Tilburg. Zulke dingen. En omdat een heel stel hoge Europese piefjes in Maastricht een eigen preuvenement hadden georganiseerd lieten onze twee bewakers van have en goed ook meteen maar een paar hardere targets bewaken. Kortom de gele vlag ging uit. Dat briefje aan Kofi was dus eigenlijk een geval van overkill. En bovendien moet je je afvragen waarom Al Qaida een briefje schrijft aan de VN. Piet Hein en Johan kunnen echt wel houterig Engels ontcijferen. Dubbele focus of niet. Het is allemaal wat onwaarschijnlijk, maar dat gevoel bekruipt je wel vaker als je inzoomt op Kofi’s club. Schrijft bijvoorbeeld een juffrouw uit Genève een briefje dat de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen onverhoeds aan haar kont heeft zitten frutselen. En het spel is nog niet op de wagen of nog vier meisjes beweren dat die luxe Hollandse fietsenstalling dat wel vaker doet. Komt er een onderzoek en wat komt daaruit? Lubbers treft geen blaam. Hij raakt geen kont aan. Ja, misschien per ongeluk wel eens als bij het verlaten van een werkvertrek een kont bijvoorbeeld dikker blijkt te zijn dan de vantevoren gemaakte raming. Maar dat is geen seksuele intimidatie. Case closed. Briefjes aan de VN? Niet aan beginnen.


Leugens in België (4)

vrijdag 16 juli 2004
In de nacht van 4 op 5 november 1995 weerklinken schoten in de rue Daubresse te Jumet. In het donker ziet de politie een man weghollen van wie later wordt aangenomen dat het Bernard Weinstein is”.* Die schoten zijn het begin van een onderzoek naar de diefstal van een vrachtwagen vol telefoonkabels. Het brengt de namen naar boven van lieden die behoren tot een bende die handelt in gestolen auto’s. Tot dit illusteree gezelschap bleken o.a. Marc Dutroux en Bernard Weinstein te behoren. Maar ook verschillende leden van het politiecorps in Charleroi kwamen in de wind te staan. En nietzo’n beetje. Inspecteur Georges Zicot ging voor het luik en op last van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte werden in dit verband ook de bureaus van de heren André van der Haeghen, Michel Baccus-Debiere, André Bastin, Pascal Prevedello en Frédéric Druart omgekeerd. Oh ja, en dat van Jacques Fagnart, de huidige Belgische leider van het onderzoek in de zaak Fourniret.
Op 9/9/96 werd huiszoeking gedaan bij onze sport- en country music-liefhebber. Daarbij werd in het voorbijgaan een dossier aangetroffen met zijn voornaam erop dat betrekking had op de Luxemburgse bankrekening Metropolitan 001744. Volgens Jacques behoorde die tot de nalatenschap van zijn vader. Kan. Laten we niet overal ufo’s zien. Fagnart werd vervolgens meegenomen voor verhoor. Hij werd ervan verdacht deel uit te maken van de autobende en/of die bende ambtelijk te hebben beschermd. Tot de onderwerpen die tijdens het verhoor ter sprake kwamen behoorden ondermeer drie tripjes naar Italië die Jacques op verzoek van Georges Zicot had gemaakt. In gezelschap van de Griekse garagehouder Mario Greco. Die tripjes waren niet ambtelijk. Greco ging gestolen auto’s terughalen in opdracht van een verzekeringsmaatschappij. Met alle officiële paperassen die de Italiaanse politie voor de overdracht van de wagens nodig had. Laten we zeggen dat Fagnart meeging voor de gezelligheid. Dus alles leek keurig in orde. Niks bezwarends voor Jacques. Lullig is wel dat een anderhalve maand na dat verhoor door Connerotte’s onderzoeksteam de politie twee Ferrari’s aantrof die Greco had gestald bij een zakenrelatie. De ene Ferrari was in maart 1991 gestolen in Verona, de ander in juni van dat jaar in Rome. Greco belandde op de justitiële glijbaan en komt binnenkort in gezelschap van ex-inspecteur Zicot en nog een plukje andere onverlaten voor de kadi in Nijvel. Fagnart waste na de spaghetti-crash van Connerotte opgelucht zijn handen in onschuld en maakte een glanzende carriére. Merkwaardig, want over Jacques’ boeiende jaren in Charleroi is nog wel wat meer te vertellen. Stay tuned.

(*) Quote uit het boek “De X-dossiers” van Annemie Bulté, Douglas de Coninck en Marie-Jeanne van Heeswyck, uitgegeven door Houtekiet en Fontein in 1999, ISBN 90 5240 536 0. De moord op Bernard Weinstein was het directe gevolg van deze affaire.


Curacoke (2)

donderdag 15 juli 2004
Op 25 maart jl. berichtten wij dat Minister van Oorlog Henk Kamp met goedvinden van Oom Thom de Graaf en Jan Peter Dinges de Antilliaanse autoriteiten nog een extra bosje mariniers had toegezegd om de doorvoerhandel van coke verder in te dammen. Wel een beetje lullig dat bijna op dezelfde dag waarop Henk zijn genereuze aanbod deed vier mariniers werden gearresteerd wegens drugshandel. Eigenlijk helemaal conform de dagelijkse gang van zaken binnen de door de Amerikanen verklaarde “war on drugs”, maar wat pijnlijk voor Henk, Thom en Dinges. Nou ja, denk je dan, zo erg is het ook weer niet.Vier rotte appels heb je al gauw in zo’n tropisch gebied. Maar wat meldt de Volkskrant van vanochtend? Dit jaar alleen al blijken er VIJFTIEN rotte appels te zijn gevonden onder de uitgezonden mariniers. En zeg niet dat daar niks meer bijkomt. Je vraagt je af wat er met die jongens aan de hand is. Sommigen handelen in drugs, anderen schieten met scherp op momenten die wij niet direct gekozen zouden hebben en na hun diensttijd blijken onder hen wandelende tijdbommen schuil te gaan. Er zal wel weer een commissie komen die dit allemaal onderzoekt. Na een paar leuke reisjes en dineetjes komt er dan een rapport dat Henk voor het oog van vele camera’s zielsgelukkig in ontvangst zal nemen en waarover we verder niks meer horen. Tot we volgend jaar vernemen dat er ZESTIG mariniers op de Antillen wegens drugshandel zijn opgepakt. Maar hé, waar maken we ons druk over? Piet Hein was ook maar een ordinaire zeerover en daar zingen we in een nationalistische bui nog steeds over dat zijn daden groot waren.


Leugens in België (3)

donderdag 15 juli 2004
In de voorafgaande afleveringen onthulden wij dat de Belgische autoriteiten wat al te snel riepen dat ze nog nooit van Fourniret hadden gehoord voor diens arrestatie in 2003 na de mislukte ontvoering van een dertienjarig meisje. Hij was namelijk in april 1996 ook al eens in beeld geweest. Zijn hele huis werd door de rijkswacht omgekeerd en zijn vrouw licht gegrild op verzoek van de CRI in Reims. Volgens ons als onderdeel van de speurtocht rond Stéphane D. door de inmiddels in het hiernamaals vertoevende rijkswachter Gérard Vannesse. Door de aantekening (“arme”) in diens agenda hield de rest van hetjournaille zich aan de versie dat de huiszoeking verband hield met het vermoeden van verboden wapenbezit. Nou zou je toch verwachten dat we daarover iets meer zouden vernemen. Dachten de snuffelaars uit Reims dat Fourniret wat blaffers van Action Directe in zijn achtertuin had begraven? Of had een mannetje dat erg sterk op hem leek een kruidenier in een aanpalend gehucht met een gun overvallen voor een paar pond spliterwten? Maar niks, helemaal niks. Hoe dit ook zij, er moet in de politie-annalen van Dinant het nodige over deze operatie zijn begraven. Vannesse kan het niet meer vertellen tenzij binnenkort Bill Gates verbinding weet te leggen met het astrale. Maar misschien kunnen we terecht bij de Dinantse commissaris Jacques Fagnart. De 53-jarige leider van het huidige Fourniret-onderzoek in België, die zijn naam ooit vestigde in Charleroi. Een liefhebber van country music, tennis en bergbeklimmen. Echt de juiste man op de juiste plaats. Of toch niet? Stay tuned.


Showbusiness (2)

woensdag 14 juli 2004
Om even aan te pikken bij de laatste regels van aflevering 85 van Octopussy, de Amsterdamse vastgoedmeneer Jan Wieger van der Linden deed niet alleen lucratieve zaken met Willem Endstra, maar ook met Hans van Veggel. Dat laatste eigenlijk nog steeds. Van Veggel was mede-eigenaar van MDC, dat in 2002 dankzij een ijverige accountant tegen een wel erg schappelijke prijs aan Amstelland werd verpatst. Hansepans werd bij die gelegenheid lid van de Raad van Bestuur van de combinatie MDC/Amstelland die tegenwoordig als AM door het leven gaat. Daarnaast kreeg vriend Van Veggel nog een sappig aandelenpakketje AMen nog wat losse centen. Dus die zit behoorlijk gebamzaaid. Dat ie desondanks toch nog allerlei projectjes doet met Van der Linden wordt binnen AM niet overal geapprecieerd. Maar geluld wordt er overal.
Hans voelt zich momenteel niet geheel bien nu de overname van Coen van Oostrom’s frisse projectontwikkelingsvehikel van de baan is. Hans was vóór die overname en vóór de komst van Coen in de Raad van Bestuur. Ook al omdat hij naar verluidt wat poen aan Coen zou hebben uitgeleend en die zou hem na het welslagen van de coup netjes hebben kunnen terugbetalen. Nu zou dat noodgedwongen op de wat langere baan terecht zijn gekomen en dat zou bij Hans enige gramschap hebben teweeggebracht. Hij zal er geen ernstige verhoging van krijgen maar zal mogelijk toch even met zijn plas naar dokter Elco gaan.
Coen lag blijkens een stukje in Quote gelukkig ook niet wakker van het afketsen van de deal. Maar nu we het toch over hem hebben: ook hij hoort een beetje thuis in de Octopussy-serie. Dus pakken wij in de volgende aflevering van die serie nog een leuk presentje uit.


Octopussy (85)

woensdag 14 juli 2004
Weet u nog van dat horecapand in de Amsterdamse Spuistraat waar de wegen van de keurige Edwin Rijsterborgh en de misschien wat minder keurige Willem Endstra elkaar kruisten? Niet? Dan verwijzen we voor we verder gaan nog even naar aflevering 79 van deze serie. ... Zo. U bent er weer. Bij de zakelijke schermutselingen rond dat pand speelde zich ooit een boeiend quatremains af, waarbij naast Edwin en Willem ook de heren Van der Linden en Maarschalkerwaard hun artistieke vaardigheden zouden hebben getoond. In de partituur zou een vrolijke aandelentransactie zijn verwerkt waardoor het betalen van overdrachtsbelasting werd vermeden. Zogaat dat in de horeca. Soms is er sprake van vloeiend samenspel, maar soms vallen er ook brokken. Dat laatste bijvoorbeeld in café Dante waar toute vastgoed placht bijeen te komen voor een pint en een babbel. Zo ook Gerard Bakker, een minder geliefd exemplaar onder de Amsterdamse huiseigenaren, die niet erg goed lag bij Willem Endstra. Gerard had namelijk ooit een oude huurster uit haar woning geflikkerd. Dat leverde een uitholling overdwars in Dante op want de oude dame was de moeder van een pronte dame met wie Willem wat amoureus rondscharrelde. Het is tussen Gerard en Willem nooit meer goed gekomen.
Een anecdote is nooit weg, maar nu weer terug naar de zakelijke realiteit. Volgens onze vastgoedbronnen zou Jan Wieger van der Linden in de Spuistraat nog wel meer een-tweetjes hebben uitgevoerd met Willem zaliger. Dus moet ook zijn naam net als die van Neel Kroes’ liaison Paarlberg en van de heren Rijsterborgh in de boeken van Willem zijn opgedoken, die na diens ruwe overlijden zo listig door de recherche zijn geconfisqueerd. Of Jan Wieger ook al in een klein hokje heeft gezeten weten we niet, want we horen niks uit het onderzoek naar en na de moord op Willem. Maar niets verbaast ons. Oh, by the way, Van der Linden doet ook zaken met Hans van Veggel van de vastgoedgigant AM. En dat is weer een leuk bruggetje naar het op stapel staande tweede deel van Showbusiness. Het kan allemaal niet op. Stay tuned.


Showbusiness (1)

dinsdag 13 juli 2004
Het leek allemaal op een haar na gevild. Het nog dartele Rotterdamse OvG Projectontwikkeling zou worden overgenomen door het al wat beduimeld geraakte AM (tot voor kort Amstelland MDC). Voor de jongens van AM een fluitje van een eurocent, want die poot van OvG maakte vorig jaar slechts de bescheiden omzet van 20 miljoen euro en daar komen ze normaliter niet voor van de springveren. Maar de overname had niet alleen een financieel oogmerk. Er moest in de top van AM zo nodig vernieuwd worden. En nou was het plan om Coen van Oostrom, het baasje van OvG, naasteen leuke vergoeding ook een warme stoel aan te bieden in de Raad van Bestuur van AM. Gaat ook niet door. Bij AM vonden ze plotseling dat de bedrijfscultuur binnen OvG toch eigenlijk niet paste bij het beursgenoteerde AM. Het is net Rivella. Je moet durven.
Wie was ook weer de president-commissaris van AM toen besloten werd Coentje buiten de deur te houden? Juist. Cor Boonstra. Over bedrijfscultuur gesproken. En dan hebben we het niet eens over de klaverjaspartij met Endemol-aandelen van de schipper naast God, maar vooral over de manier waarop hij vorig jaar een accountant een toegezegde bonus van 3 miljoen euri door de neus boorde. Terwijl die toch keurig werk had geleverd door bij de overname van MDC de waarde van dat bedrijf een extra trap naar beneden te geven.
Boonstra is inmiddels opgestapt en opgevolgd door Elco Brinkman. De huidige voorzitter van de bouwkoepel AVBB, die zijn hele hebben en houden in de strijd heeft gegooid om het onderzoek naar de onderlinge prijsafspraken in de branche de berm in te rijden en ooit commissaris was van het vrolijk frauderende bedrijfje Arscop, waar zijn aangetrouwde ome Arie de scepter zwaaide. Later werd vastgesteld dat Elco niks van die fraude had geweten. Al met al dus een goeie voor de hoogstaande bedrijfscultuur binnen AM, waarvan zulke roerende voorbeelden zijn te vinden in onze serie Shredder. Maar er is meer te melden. Stay tuned.


Schimmen achter Pim (24)

maandag 12 juli 2004
Afgelopen zaterdag werden wij door John van den Heuvel, crimebuster van de Telegraaf en Beau, verblijd met het bericht dat de Nederlandse zakenman Bob Sijthoff in Zürich was gearresteerd. Nou is er nogal wat voor nodig om de Zwitsers te bewegen iemand kantonaal op te bergen. Dan moet je echt wel iets ondeugends hebben gedaan. Volgens John zou het om afpersing gaan en dat is blijkbaar ook voor de Tellgangers onverteerbaar. Overigens zou de arrestatie van Bob mogelijk passen in een reeks. Ook andere Nederlanders zouden inmiddels binnen deze context achter het gaas zijn gedeponeerd, verdacht van drugshandel en devorming van een criminele organisatie.
Vriend Sijthoff is een telg van een wijdverbreide uitgeversfamilie en is in 1997 schoot gegaan met het lieve bedragje van 35 miljoen piek bij de verkoop van het Financieele Dagblad. Maar ook toen al deden er geruchten de ronde. Hij zou zich zakelijk hebben verbonden met de onderneming van de invloedrijke Haagse zakenlieden Piet Schneider en Jan Oostdijk, die bij ons al eerder voorbijkwamen in aflevering 19 van deze serie (*). Hun onderneming houdt zich ondermeer bezig met de lucratieve handel in roesmiddelen en heeft hier en daar soms tijdelijk, soms wat rigoureuzer in de afgelopen tijd wat personeelsleden verloren. Ook de twee directeuren hebben stevige juridische tegenwind. Mogelijk dat John in zijn wat cryptische artikel op deze Haagse firma wees. Wij kunnen u nu al beloven dat wij in de nabije toekomst met wat meer sappige details over de brug zullen komen. Dus stay tuned.

(*) Zie de Followupsite.


Octopussy (84)

maandag 12 juli 2004
Morgenochtend komt in Amsterdam een aardige zaak voor de kadi. Drie heren moeten zich daar verantwoorden voor een indrukwekkende verzameling internationale oplichtingszaken. Zo zouden zij in de jaren 95/96 gebruik hebben gemaakt van valse schuldbekentenissen om bij wat gretige luitjes poen uit de zak te kloppen. En niet zo zuinig, want in de dagvaarding wordt bijvoorbeeld al een BV Trompenberg opgevoerd die voor een miljoen (ook wel meloen) het schip in werd geholpen. Dat smaakte zo naar meer dat de heren in 1997 een leuk toefje banken en particulieren voor een slordige 6 miljoen lichter maakten via nietbestaande bedrijven in donker Afrika of Skandinavië. En puur voor de sport zouden bij een paar oosterburen tussen 1999 en 2003 nog eens 30.000 DM aus der Nase zijn gegoocheld. Schijnt allemaal niet conform de wet te zijn en dus bemoeide het OM zich ermee.
Nou is een dergelijke zaak in wezen een routineklus. Ware het niet dat een van de onverlaten ene A. Zeegers is. Jawel, onze eigen mr. Abraham Zeegers, die in november 1998 al dan niet op eigen initiatief van het tableau der Nederlandse beffatuur verdween. Maar niettemin vrolijk zijn internationaal getinte werkzaamheden voortzette via het gerenommeerde advocatenkantoor van voormalig D’66-senator mr. Adrienne Vrisekoop en haar beëdigde kornuiten. Blijft toch geinig. Wees eerlijk. En stay tuned.


Gezellig

zondag 11 juli 2004
Zo, dan hoort u het eindelijk ook eens van een ander. De Verenigde Staten zijn op valse gronden aan de oorlog tegen Irak begonnen. Snorremans had geen nucleair programma, beschikte niet over chemische en biologische wapens en onderhield geen innige contacten met de directeur van het Flying Circus. Dat is de conclusie van de Senaatscommissie voor Veiligheidszaken uit het Amerikaanse Congres. Dat betekent ondermeer dat Groot-Brittannië eveneens onder valse voorwendsels de zandbak is ingedoken. En u voelt hem al komen: Nederland ook. Wat die sprekende pop uit Kapelle ons ook heeft proberen wijs te maken met Tony’s for-your-eyes-only briefjeen de “eigen” rapporten van de AIVD en militaire inlichtingendiensten. Wat Bilderberger Koenders ook probeerde te suggereren bij NOVA. Het ging om de olie en de daarmee samenhangende Angelsaksisch/Israëlische belangen in het Midden-Oosten. Niks meer. Niks minder. Wij hebben het hier al vaker gezegd: wij zijn met zijn allen voorgelogen. Notabene door een stel meisjes en jongens die vroeger van meneer pastoor, op zondagschool of gewoon van juf hebben vernomen dat jokken niet netjes was en daarop later voor een deel hun beleid van waarden en normen baseerden. Normaliter zou op zeer korte termijn een spoeddebat moeten volgen met als enig doel dit neo-conservatieve zootje op te laten zouten en nieuwe verkiezingen uit te schrijven. Zo hoort dat in een democratie. Waar in ieder geval een van de regeringspartijen altijd zo de bek over vol heeft. Dan krijgen we misschien een eerste kabinet-Bos, waarvoor Koenders onlangs in Italië al is goedgekeurd als minister van Buitenlandse Zaken of van Defensie. Of we daar dus wat mee opschieten is de vraag. Maar veel waarschijnlijker is dat er helemaal niks gebeurt. En dat een leuk deel van de extra-extra-bezuinigingen van Gerrit in Camp Smitty en Kabul belanden en verder bijvoorbeeld worden besteed aan vier à vijf keer “Orange Alert” per jaar bij Schiphol, Pernis en de Hofvijver en de wanstaltige uitbreiding van de AIVD. Gezellig hè?


Dik Voormekaar

vrijdag 9 juli 2004
Nou wordt miljardair Dik Wessels er weer van verdacht dat ie voor 40 miljoen euro aan sociale lasten heeft ontdoken. Bij zijn betalingen aan James Kinsella, de opvolger van La Nina bij World Online, waar Dik tot de geruchtmakende beursgang met 30 miljoen piek inzat. Op dat moment deed hij het grootste gedeelte van de hand voor 1,3 miljard. Leuk winstje dus. De kleine oetlullen bleven achter met waardeloze stukjes papier. De betalingen waaraan die 40 miljoen euro zou zijn gerelateerd dateren uit 2002. Maar toen was ook James al ruim en breed bij World Online vertrokken en was hetbedrijf al lang verpatst aan de Italiaanse provider Tiscali. Dus waar die 40 miljoen precies mee te maken had mag meneer Fiod weten.
Nou heeft Dik de laatste jaren een indrukwekkende ontduik-reputatie opgebouwd. Zo speelde de Koninklijke Volker Wessels Stevin bijvoorbeeld een hoofdrol in het drama van de dubbele boekhoudingen en prijsafspraken in de bouwwereld. En dan was er nog de affaire rond de betaling van steekpenningen bij het fatsoeneren van het wegennet rond vliegveld Curinta op Curacao * . Voor ons is deze zaak misschien wat te groot om te behappen. Lijkt ons een koninklijke affaire voor Quote.


(*) Zie de artikelen “Cool” en “Humor (4)” dd. 10 en 11 december 2002.


Octopussy (83)

vrijdag 9 juli 2004
Onze bronnen zijn goud waard. Vroegen we ons in een recente aflevering van deze serie af hoe het ging met mr. Rieske, die samen met Abraham Zeegers zit te wachten op de klappen die binnen niet al te lange tijd zijn te verwachten in het vervolg van de zaak versus de Curaçaose grootpooier Van Ierland. Dankzij een van die bronnen kunnen we nu melden dat meneer Rieske net als zijn collega van het tableau van de beffatuur is afgevoerd. Met ingang van 30 november vorig jaar.
Abraham blijkt hem overigens al te zijn voorgegaan in november 1998. Dat brengt onze wenkbrauwenextra in beweging als we denken aan het adres Sophialaan 43 alwaar het gerenommeerde advocatenkantoor van ex-senator Vrisekoop van D’66 en haar kornuiten is gevestigd. En waar Abraham na november 1998 zijn activiteiten blijkbaar vrolijk heeft voortgezet. Wat moet je anders concluderen als in de telefoongids staat vermeld:
Zeegers advocatenkantoor, Sophialaan 43, 1075 BM Amsterdam, 020 6731221.
En niet te vergeten bijvoorbeeld zijn softdrugs-propagandavehikel WeBeHigh domicilie heeft gekozen op hetzelfde adres? Stay tuned.


In de pas

vrijdag 9 juli 2004
Gezien gisteren? De aanbidding van de Koenigscollectie? Met in de hoofdrol president Kutsjma van de Oekraïne? Roerend hè? Eindelijk onze spullen terug. Justice will be done. Gaat een lid van het Nederlandse journaille de hele boel zitten te versteren. Vraagt ie aan onze charismatische voorganger hoe het voelt om naast een president te staan die het niet zo nauw neemt met de mensenrechten in zijn land. Had ie net zo goed aan Kutsjma kunnen vragen hoe het voelt om naast een premier te staan die mede-verantwoordelijk is voor de dood van tienduizenden onschuldige burgers in Irak. Of aanonze Kroonprins hoe het voelt om een kleinzoon te zijn van een listig tot verzetsheld getransformeerde SS-er en getrouwd te zijn met een dochter van een Argentijnse ex-minister die het allemaal nicht gewusst hat. Tzegtu? Mensenrechten!!! Hahahahahahahoehoehoehahaha.

En wat doet onze Nix-factor uit Kapelle? Zegt ie dat ie bij Kutsjma erop heeft aangedrongen om er eens wat te doen. Nog een glaasje bubbels misschien? Of prefereert u een hapje borsjt? Zoooo, samen met onze waterprins een lintje doorknippen. Eééén, twéééé, drie. En op naar de tekeningen. Wat zijn ze mooi hè? Blablablablabla. Open deuren. Het gaat niet over mensenrechten. Het gaat over het grote geld. Daarom is Kutsjma welkom. Daarom werd indertijd de reet van Nazerbajev gelikt. En daarom moest Saddam weg. Je moet een beetje in de pas lopen.


Rolex

donderdag 8 juli 2004
Schotland. Het land waar echte mannen rokken dragen. En waar afgewezen asielzoekers binnenkort electronisch “geoormerkt” worden. In de herfst gaat een proef van start om afgewezen asielzoekers te voorzien van een apparaat in de vorm van een soort horloge, waarmee via satelliet navigatie gezien kan worden waar men zich bevindt. Dat maakt het ophalen voor deporatie (zo noemen ze dat gewoon aan de andere kant van de noordzee) ietsje makkelijker. Het gaat overigens om een proef die in Wales, Engeland en Schotland wordt gehouden en waarbij in totaal 18.000 asielzoekers zullen deelnemen. (Vraag maar niet of het vrijwillig is). Hetidee komt van de Engelse recht-en-orde minister Blunkett (daar kan Donner nog een voorbeeld aan nemen) en voor zover bekend is alleen nog maar de vraag of in geval van families iedereen zo’n ding aan de pols krijgt of alleen pa. Dit wat de proef betreft, want er gaan ook al stemmen op om na de proef (zo zie je maar dat de uitslag al bekend lijkt) elke asielzoeker van zo’n armbandje te voorzien. In het kader van preventief terrorismebestrijding misschien handig om iedereen na de geboorte te oormerken. Met kalfjes gebeurt dat al.


Waarden en normen

donderdag 8 juli 2004
Het blijft de vraag of we na die ingezonden brief van ene Balkenende over de ‘demonisering’ van Advocaat nog meer van dergelijke epistels kunnen verwachten. Over het gebruik in de Tour misschien of over het lot van zendelingen in Irak. Wat we zeker weten is dat er geen ingezonden brief gaat komen over de manier waarop “wij” besloten hebben troepen naar Irak te zenden en wat de inhoud van dat “geheime” Engelse rapport was. Kijk, dat valt buiten de scoop van het herstel van waarden en normen.
Gelukkig zijn er dan nog de media, die in de aanloop van de oorlogde rol van applausmachine vervulden (in Amerika heet dit: de Amen Corner). Herstel van normen en waarden lijkt daar al ingezet; met NOS reportages in het journaal over de ommegang in Maastricht waar de bisschoppen en een belangrijke Vaticaanse delegatie naar kwamen kijken. Of de zoveelste ommegang in Amsterdam, waar ook broodnodig aandacht aan besteed moest worden.
Het begin van de jaren vijftig lijkt wel het wel, met veel herstel: herstel van autoriteit, herstel van de economie (dus broekriemen op het eerste gaatje), herstel van het vertrouwen in god, allah, boedda en andere opperwezens, herstel van de hollandse pot met gehakt.
Het land waar Zalm & Co zoveel van op hebben heeft een aantal aardige waarden en normen voor politici vastgelegd. Zoals het bekend maken van je bezit, inkomens en belastingaanslag. Kijk eens hier als je wilt weten wat de nieuwe kandidaat vice-president in zijn knip heeft. Toch aardig als dat ook hier zou gelden, vanaf de wijkraadsverkiezingen tot aan het Europese parlement.


Octopussy (81)

woensdag 7 juli 2004
Wat horen we nou? Mr. Abraham Zeegers is van het tableau van de Amsterdamse beffatuur geschrapt. Dat kan twee dingen betekenen: hij heeft het zelf gedaan of de Orde heeft hem verzocht om op te zouten. Wat de aanleiding tot deze abortus is geweest is nog niet duidelijk. Het kan zijn dat Abraham’s vermeende rol bij het rondpompen van de zwarte poen van de Curaçaose hoerenbaas Van Ierland daarop van invloed is geweest. Maar er spelen ook nog wat andere zaken, waaronder een oplichtingsaffaire waar je U tegen kan zeggen zonder dat je verweten wordt dat je overdrijft. Openstaande vragengenoeg dus. Plus bovendien nog: Wat gaat Zeeger’s maatje Rieske doen? En hoe zat het met de door ons boven de zeespiegel getrokken jarenlange coöperatie tussen Abraham en het op het oog oh zo nette kantoor van ex-senator Vrisekoop en haar collegae aan de niet onaanzienlijke Sophialaan in Amsterdam? Dat wordt nog knallen met de ballen. Stay tuned.


Octopussy (80)

woensdag 7 juli 2004
Nee, we weten nog steeds niet exact welk Rijsterborghje even op een ander matrasje heeft mogen plaatsnemen dan ie gewend was. Kees of Edwin. We gokten een beetje op de laatste, want hé je bent jong en je wilt wat. Dus als nette Aerdenhouter encanailleer je je stiekem een beetje met Willem Endstra. Daar kan je dan entre nous lekker over opscheppen en Willem wegzetten als een onderwereldfiguur als ie er niet bij is. Maar nou horen we toch dat pappa Kees beginjaren negentig wat poen zou hebben geleend van Willem en dat zou verband houden met gezamenlijke vastgoed-activiteiten inAmstelveen. Verder zou de schuit die de Rijsterborghjes bezitten met enige regelmaat in Willem’s jachthaven in IJmuiden zijn afgemeerd. Kortom, ook Kees moet onze Willem redelijk goed hebben gekend en net als Edwin voorkomen in de annalen van Convoy Vastgoed en de misschien wel honderden klonen daarvan. Begrijpt u nu dat wij nog steeds in het duister tasten bij het zoeken naar het antwoord op de vraag wie een nachtje heeft doorgebracht op een ordinaire brits in een bedompt kamertje met een waardeloze roomservice?

By the way. Nu we het toch over Convoy Vastgoed hebben. Ons is verteld dat de internationale zwendelaar Bob Specht een veel nauwere zakelijke band met wijlen Willem heeft onderhouden dan wij eerder hebben beschreven (*). En zelfs aan de wieg zou hebben gestaan van Convoy. Dat moet dus zo’n beetje in de tijd zijn geweest dat Bob voor het luik ging in Florida nadat hij gevat was voor knoeien met obligaties van de Orco Bank op de Antillen. Dezelfde bank die later ome Jaap Kroonenberg nog hoge bloedddruk heeft bezorgd. Wat een wereld. Maar wel een kleine. Waar geen grenzen bestaan tussen zogenaamd deftig en zogenaamd gajes. Stay tuned.

(*) Zie de serie Een Specht maakt nog geen zomer op onze Followup-site.


Katten en spek

dinsdag 6 juli 2004
Military Professional Resources Inc, ooit van gehoord? Van MPRI dan? ’t Is één van de vele huurlingenfirma’s die zich op de Iraakse groeimarkt hebben begeven. Een kleine jongen eigenlijk, want ze hebben slechts voor 2,6 miljoen dollar contracten afgesloten. Maar op een ander gebied wisten ze wel te scoren; ze schreven de officiële spelregels voor het Amerikaanse leger. Welke regels? Hoe het leger met huurlingen moet omgaan. Dat is pas privatisering: de overheid stoot taken af, die worden –tegen veel hogere kosten uiteraard- uitgevoerd door het bedrijfsleven en één van de bedrijven schrijft de spelregels voor de overheid.
In dit gevalis de sterauteur Michael B. Williams, hij schreef het overgrote deel van Field Manual 100-21 van het Amerikaanse leger. Dit naam van dit handboek: Contractors on the Battlefield.
Het handboek beschrijft veel; van hoe commandanten te velde huurlingen kunnen inzetten voor bewaking, tot aan welke soort schoenen er door de huurlingen gedragen moeten worden. Opvallend is dat er geen beperkingen worden opgelegd aan inlichtingenwerk door huurlingen, of beperkingen ten aanzien van de soorten taken. Dat leidde tot kritiek van Patrick Henry, Assistent Secretary of the Army (een soort staatsecretaris), deze besloot dat het handboek gewijzigd moest worden. Maar tot op heden is dat niet gebeurd. Volgens een insider is het inmiddels gewoon routine dat dergelijke overheidsteksten worden geschreven door belanghebbende derden, zonder dat de burgers weten dat dat het geval is. Wil je het rapport lezen (hier klikken)


October surprise

maandag 5 juli 2004
Opnieuw duiken berichten op in de Amerikaanse pers over een mogelijke preventieve (lucht)aanval op de kerncentrales van Iran. Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigde heeft begin mei een resolutie aangenomen dat elk middel gerechtvaardigd is om de Iraanse nucleaire bom te verhinderen. Groen licht dus voor een gewapende actie; alsof Bush dat nog nodig heeft.
Inmiddels wijzen de vingers naar Israël, dat het meest te duchten heeft van de Iraanse atoombom. Een gecombineerd Amerikaans/Israëlisch precisiebombardement zou dan de voorkeur hebben, omdat het inzetten van Amerikaanse troepen de instabiele situatie in Irak alleen maar zou verergeren. De vraag is dan of zo’naanval een week of zes, zeven voor de Amerikaanse presidents verkiezingen zal plaatsvinden. Ondertussen worden de media opnieuw ingeschakeld om het nodige voorwerk te verrichten en de bevolking in de westerse landen "rijp" te maken voor een nieuwe oorlog.


Leugens in België (2)

maandag 5 juli 2004
Kijk, hier worden we wel een beetje misselijk van. Verklaren luitjes van het CDA, PvdA, LPF en de VVD notabene op de dag des Heren dat de Europese lidstaten elkaar meer juridische gegevens over criminelen moeten uitleveren. Op die manier kan dan worden voorkomen dat iemand na verhuizing naar een andere lidstaat uit het zicht van Justitie verdwijnt. Zoals in de zaak Fourniret. Ja, hallo. Wordt er nog gelezen af en toe? Fourniret was helemaal niet uit het zicht verdwenen na zijn verhuizing naar België. Uit de agenda van rechercheur Vannesse (*) blijkt dat hij in februari 1996, vijfjaar nadat Dutroux 2 in België was komen wonen, een onderzoek is gestart naar een zaak rond Stéphane D. Dat onderzoek bracht hem ondermeer via het klooster La Thiberiade in Lavaux-St.-Anne naar Mozaic, la maison de nos enfants in Beauraing en een lagere school in Winenne. In Mozaic worden kinderen opgevangen die in hun jonge leven zwaar zijn mishandeld, verwaarloosd en/of sexueel misbruikt. Dus drie keer raden waar dat Stéphane D.- onderzoek over ging.
In de maanden die volgden praatte Vannesse met een heel stel paters en een hoofd van een lagere school. En op 25 april wordt dan na overleg met de CRI in Reims het huis van Fourniret omgekeerd en wordt vervolgens diens echtgenote aan de tand gevoeld. De dag erna bespreekt onze koene speurder dan de resultaten van de huiszoeking en het verhoor en gaat met zijn Franse collega’s nog even lekker zitten te smikkelen buiten de deur. Dus wat nou Fourniret was uit het zicht verdwenen? Helemaal niet. En net als bij Dutroux vraag je je af hoe het komt dat dit soort ellendelingen zo lang hun gang kunnen gaan. En waarom politici als het over dit onderwerp gaat òf zo godvergeten slecht geïnformeerd zijn òf maar wat populair mee zitten te lullen.

(*) Zie deel 1 van vrijdag jl.


Haute finance

maandag 5 juli 2004
Vorige week kreeg de Londenaar Andrew Worne het consigne van zijn baas om het kantoorpand te verlaten en zeker voorlopig even weg te blijven. Wie zijn baas is? De ABN-AMRO. Die gaat nu intern uitzoeken of de beweringen juist zijn dat Worne zijn boekje te buiten is gegaan tijdens het uitoefenen van zijn werkzaamheden. Want dat kon de baas niet zo één, twee, drie vertellen hè. Een bekende vertragingstaktiek als een grote geldzak onder vuur komt te liggen. Toen het enorme witwasschandaal binnen het ABN-AMRO kantoor aan de Amsterdamse Sarphatistraat bijvoorbeeld mondjesmaat naar buiten kwam in de jaren negentig melddede leiding van De Bank plompverloren dat zij nicht gewusst had wat daar in het filiaal allemaal was gebeurd. Na een intern en justitieel onderzoek werden een paar werknemers tot rotte appelen gedegradeerd en kregen de zak. De juridische nasleep kreeg weinig aandacht, maar de rotte appelen wonnen grosso modo de zaak tegen hun voormalige werkgever. Dat wel. En verder hoorden we er niks meer van.
Voor Andrew dreigt nu dezelfde procedure. Wat had onze vriend precies uitgevreten? Hij had zich in opdracht van de baas jaren beziggehouden met de verkoop van aandelen in split-capital investments trusts. De split zit hem in de keuzemogelijkheid. Je kan kiezen voor gewoon dividend of voor het vergroten van je aandelenkapitaal in een of meerdere ondernemingen waarin je hebt geïnvesteerd. Bij winst zit je met beide mogelijkheden gebakken. Bij verlies schijnt de klap het hardst aan te komen bij de laatste mogelijkheid, als we het goed begrepen hebben. In de jaren negentig ging alles nog crescendo en de leiding van De Bank was heel tevreden met de resultaten van Andrew. Maar toen crashte de economie en zagen de beleggers hun kapitaal ineenschrompelen als een vrieskip voor een vlammenwerper. Toen bleek ook dat Andrew tussen 1998 en 2002 met zeven trusts in zee was gegaan. Twee daarvan gingen op de fles: Aberdeen Leveraged Income en Aberdeen High Income. Al dan niet na frauduleuze fratsen. Dat laatste is de FSA (Finances Services Authority), een officiële Britse controle-instantie tussen de Britse geldbergen, nu diepgaand aan het uitvlooien. Zo’n 50.000 optimistische kleinbeleggers zijn hun poen kwijt. De FSA wil dat de betrokken beleggingsvehikels, waarvan de ABN-AMRO een van de grootste is, met een compensatie van 350 miljoen Pond over de brug komen. De vehikels willen niet verder gaan dan 120 miljoen. Dus dat wordt een compromis van pak hem beet 200 tot 250 miljoen. Beter wat dan niks. Andrew zal de zak wel krijgen en na wat gesteggel bij een bef met een pruik een leuke vergoeding om verder zijn bek te houden. Nee, dat is niks bijzonders. Zo gaat dat in de wereld van de haute finance.


Leugens in België

vrijdag 2 juli 2004
Over liegen gesproken. De Belgische politie zei nooit te hebben gehoord van het pedofiele verleden van Michel Fourniret in Frankrijk. Daarom kon “Dutroux 2” na zijn straf daar te hebben ondergaan zonder boe of bah uitwijken naar België en zijn praktijken voortzetten. Maar wat lezen we in het Dutroux-dossier dat ons ter beschikking staat? Dat op 25 april 1996 - dus vlak voordat de Dutroux-affaire in volle omvang losbarstte - de politie van Dinant het huis van meneer Fourniret heeft omgekeerd. Na contact te hebben gehad met de CRI van Reims. Bij die gelegenheid werd deechtgenote van de smeerpijp verhoord en haar verklaring werd voor de eeuwigheid vastgelegd. Waar die verklaring is gebleven is een interessante kwestie. En waar die over ging eveneens. We mogen toch aannemen dat de politie van Dinant niet tot actie overging omdat de Franse CRI Fourniret verdacht van een fietsendiefstal. Op zeker dat zijn hele pedofiele verleden van Reims naar Dinant was overgeseind. Met andere woorden: de Belgische Justitie wist om de dooie dood wel wie Fourniret was, maar besteedde om de een of andere reden na de inval geen aandacht meer aan de Franse émigré. Interessant is wel dat Gérard Vannesse, een bij het Fourniret-onderzoekje betrokken politiespeurder, de contactman van Nihoul was bij de politie van Dinant en een rol speelde bij de zaak rond David Walsh (*) . Nou gaan wij een potje speculeren nooit uit de weg, maar vooralsnog is dat te weinig om de zaak rond Fourniret vast te knopen aan die van Dutroux. Maar daag ons niet uit.

(*) Zie onze serie Nihoul en de pillen op de Followup-site.


Van Estoril naar Zandvoort (41)

vrijdag 2 juli 2004
Waar blijft de tijd? Op 22 april van dit jaar was een zitting van de Raad voor de Journalistiek gewijd aan een klacht van Joris Demmink. De secretaris-generaal van Justitie. Die voelde zich in die tijd minder prettig in het kruis getast door het NOS-journaal. Dat had namelijk vernomen dat Joris in een entre-nous met twee journalisten had toegegeven dat hij in Praag wel eens jongelieden had bestegen van wie de leeftijd niet geheel vaststond. Tsja, hoe gaat dat? Je ziet een lekkere jonge gozer in een bar, je maakt een babbel en voor je het weet lig je te legoën. Je gaat vantevoren niet vragen: zeg hoe oud is u eigenlijk? Of: mag ik je paspoort even zien? Dat schiet bij elke fatsoenlijke hormoon in het verkeerde keelsgat. Maar volgens Joris sloegen de beweringen van het Journaal als de leut van een inboorling op een tamtam. Merkwaardigerwijs liep hij niet naar de rechter voor een schadevergoeding of zo. Nee, hij riep de Raad van de Journalistiek in het geweer. Met licht beschimmelde politici als Ed van Tijn en Basje de Gaay Fortman in de gelederen. En een vroegere juf van het Opzij. Mensen dus van wie je mag verwachten dat zij het klappen van de zweep kenden. Gisteren kregen ze bij het Journaal de officiële uitslag binnen. De Raad vond dat de bewuste reportage zorgvuldiger had gekund. Zij onthield zich dus van een uitspraak over de vraag of Joris nou wel of niet confidentieel verteld zou hebben dat ie ooit wel eens bevangen was geweest door de Praagse lente. Al dan niet in gezelschap van ambassadeur Heinemann. Gisteravond deed Sacha de Boer ons kond van het nieuws en dat was dat. Een beetje een Pyrrhus-overwinning voor Joris en zeker wat armoedig voor een secretaris-generaal van Justitie. Blijft over de prangende vraag of Joris wel of niet met al te jeugdigen in de weer is geweest. Wie weet vinden we dat nog eens uit. Stay tuned.


Darfur, Soedan

donderdag 1 juli 2004
De Janjaweed milities zijn hier al geruime tijd bezig met een ethnische zuivering onder de niet arabische bevolking, meer dan 1 miljoen mensen zijn op de vlucht. Verkrachting en moord blijken aan de orde van de dag. De Janjaweed zijn lokale arabische milities, die voornamelijk in het "eigen" gebied actief zijn. De regering in Khartoum belooft herhaaldelijk dat ze de orde zal herstellen, maar keer op keer blijkt uit verslagen van medewerkers van vluchtelingenorganisaties en van journalisten dat de soldaten weinig interesse tonen om het leven van de bevolking te beschermen. Een soort Roeanda dus, etnisch geweld.
Een achtergrondberichtje zou wellichteen tipje van de sluier kunnen oplichten. De Franse staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken, die momenteel het gebied bezoekt, verklaarde voor de Franse TV zender TV1 dat er olie in het gebied gevonden is en dat het Franse olieconcern Total onderhandelt over contracten.


uitlevering

donderdag 1 juli 2004
Vandaag is het definitieve besluit van minister Donner van Justitie over de uitlevering naar Zweden van de 23-jarige Amsterdamse fietsenmaker Maarten Blok ontvangen. Op 29 juni 2004 is besloten dat Maarten naar Zweden zal worden uitgeleverd. Om te protesteren tegen deze beslissing zal vrijdagavond 2 juli vanaf 20 uur een manifestatie worden gehouden op het Spui te Amsterdam door verontwaardigde sympathisanten.
Zweden heeft gevraagd om de uitlevering van Maarten in verband met gebeurtenissen tijdens de Eurotop in de stad Göteborg in 2001. Hij zou een politieagent hebben geslagen. Maarten heeft dit altijd ontkend, getuigen en videobeelden bevestigen zijn onschuld. De uitleveringis omstreden vanwege misstanden in de rechtbank van Göteborg. Onder andere Amnesty International, Zweedse advocaten en een Zweedse commissie uitten kritiek op de rechtsgang. Voor meer informatie en achtergronden van Maartens zaak: www.steunmaarten.org


Eentonig

donderdag 1 juli 2004
Het wordt eentonig. Inmiddels is er weer een boek verschenen over de politieke druk op inlichtingendiensten om steun te bieden aan de politieke koers van de regering. Na Axis of Deceit, het boek van de Australische analist Wilkie, dit keer is het de beurt aan een analist van de CIA. “Imperial Hubris: Why the West is Losing the War on Terror” is geschreven door iemand die anoniem wenst(e) te blijven. Volgens de auteur was het management van de CIA niet bereid om de president te vertellen waar het op stond, dat er nauwelijks gevaar bestond van Irak en dat eeneventuele oorlog met Irak een geweldige opsteker zou zijn voor Al Quaida. Bovendien stelt de schrijver dat het niet gaat om simpele voorstellingen als vrijheid en democratie, maar dat het gaat om de Amerikaanse politiek in het Midden Oosten en de ongebreidelde steun voor Israël. Geen zaken die erin gaan als koek dus. Inmiddels werd bekend dat de auteur Michael Scheuer heet en al meer dan 20 jaar werkt bij de CIA. Van 1996 tot 1999 bij het Counterterrorist Centre.
Dus na de klokkenluiders uit kringen van inlichtingendiensten in Engeland, Australië en Denemarken (die zich al voor de oorlog lieten horen) nu dus een Amerikaan. Allen met min of meer soortgelijke verhalen: de zittende politici bedriegen de bevolking en eisen van de apparaten dat die daarvoor geschikt materiaal leveren. De pers zorgt dan wel voor de noodzakelijke publieke “steun”.
De Nederlandse deelname aan de oorlog, (die volgens journalistieke bronnen ook actieve deelname aan de strijd door Nederlandse special forces inhield) is gebaseerd op geheime Engelse stukken. Nu is het al lang bekend dat politici net zoveel belangstelling hebben voor rekenschap en transparantie als een vampier voor zonlicht, dus veel hoeven we niet te verwachten van de dames en heren volksvertegenwoordigers. Het gaat tenslotte om veel belangrijker zaken als coalitie, weghakken van sociale voorzieningen (zoals het overdragen van de zorg aan de markt), het regelen van goede afvloeiingsregelingen voor oud volksvertegenwoordigers en meer van dat moois. Voor de rest: nada.


De bevrijders

donderdag 1 juli 2004
Het Pentagon heeft besloten om volgende week oud-vrijwilligers uit de laatste reservepool op te gaan roepen voor Irak en Afghanistan. Het betreft de zogenaamde Individual Ready Reserve, een pool waarin 111.000 voormalige vrijwilligers zijn opgenomen. De oproep zal voor velen als een verrassing komen, aldus kolonel Debra Cook. Het is voor de eerste keer sinds 13 jaar dat een beroep op deze oud vrijwilligers gedaan wordt. Ze kunnen, afhankelijk van de omstandigheden tot maximaal 2 jaar in actieve dienst blijven. Kritiek dat er te weinig troepen in actieve dienst zijn werd terzijde geschoven, laat staan dat er te weinig voorIrak zouden zijn. Dit alles versterkt de geruchten over de herinvoering van de dienstplicht in de Verenigde Staten (uiteraard na de verkiezingen van november aanstaande).
Zo ongeveer tegelijkertijd werd bekend dat het Pentagon reeds lang weet dat de kwaliteit van hun soldaten niet zo best is. In 1998 werd geschat dat een derde van de nieuwe rekruten ooit door de politie was gearresteerd; kort daarvoor had een kwart van de soldaten een strafblad. Een van de betrokkenen had een verleden van herhaaldelijke mishandelingen, vandalisme, alcoholmisbruik, en nog meer van dat fraais. Reden genoeg om hem te promoveren tot sergeant.
Een onderzoek van vorig jaar stelt dat het Pentagon zich verzet tegen screening van rekruten en van militairen in actieve dienst omdat er daardoor te weinig kandidaten beschikbaar komen. Ondertussen zijn de meest voorkomende misdaden: sabotage, seriemoorden en verkrachting. Inmiddels is ook bekend dat tenminste twee van de soldaten die in Abu Ghraib actief waren geweldsdelicten hadden gepleegd.


Irak, the veiled protectorate

woensdag 30 juni 2004
Veiled protectorate’ is de terminologie waarmee het toenmalige Britse bestuur over Egypte (vanaf 1880) werd gekarakteriseerd. In naam was het land bijna onafhankelijk met eigen ministers, onderkoning, valuta, wetgeving, leger, marine, politie enz. enz. Kortom alle verschijnselen die bij een staat horen. Maar naast elke minister stond een Engelse ‘adviseur’. Het leger en de politie stonden onder Engelse officieren; er waren verschillende wetten voor buitenlanders en voor Egyptenaren. De Engelse ambassadeur was de feitelijke bestuurder van het land.
Versluierd kolonialisme met lokale marionetten.
Het Irak van nu: de bezetters hebben een aantal wetten afgekondigd die door het nieuwe ‘onafhankelijke’ bewind nietmogen worden gewijzigd. Als een Engelse of Amerikaanse huurling een Irakees vermoord, dan valt hij niet onder de Iraakse jurisdictie; hetzelfde gelt uiteraard voor soldaten van de bezettingsmacht.
Gelden bestemd voor de bouw van de infrastructuur vloeien naar Amerikaanse bedrijven, daarvoor heeft Bremer wel gezorgd, ook dat kan niet worden veranderd. Zo is er ook een commissie ingesteld die moet besluiten welke politieke partijen wel en niet kunnen deelnemen aan de verkiezingen. Een partij, die een militie heeft valt buiten de democratische prijzen. Een soortgelijke commissie regelt de media, hoezo vrijheid van meningsuiting en vrijheid van drukpers... En zo kunnen we nog wel even doorgaan. De bezetting heeft het land gewoon open gegooid voor de standaard uitbuitingsverhoudingen.


Perceptie management

dinsdag 29 juni 2004
Even herinneren: Amerika en Engeland vielen Irak binnen omdat dit een grote voorraad aan biologische en chemische wapens zou hebben en bovendien bijna de beschikking zou hebben over een atoombom. Als een soort bijkomend motief werd genoemd dat Irak een goede relatie met Al Qaida had, en dat Irak naar alle waarschijnlijkheid in de toekomst dergelijke wapens aan Al Qaida zou leveren. De bronnen van dit alles: rapporten van de inlichtingendiensten.
De regering Balkenende (met de ambitieuze, hijgende baantjesjager de Hoop Scheffer als “His Master’s Voice”) volgde getrouw de door Londen en Washington bepaalde lijn.
In Australië verscheen deze maand hetboek Axis of Deceit van Andrew Wilkie. Wilkie is een voormalig medewerker (senior analist) van de Australische inlichtingendienst Office of National Assessments. Hij beschrijft hoe de pro oorlogsclub in Washington, Londen en Canberra systematisch gegevens verdraaiden, weglieten en onzekerheden als zekerheden presenteerden. Hoe er druk gelegd werd op de overheidsapparaten om die rapporten te produceren welke de politieke meesters wensten, alles om de oorlog te rechtvaardigen. Hand in hand met lekken naar ‘welgezinde media’. Gelukkig is het in Nederland beter geregeld. Zoals te doen gebruikelijk voor onze volksvertegenwoordigers is alles wat met de steun aan de Irak oorlog te maken had inmiddels oude koek, afgedaan, we hebben wel wat beters te doen, zeg.


Geen Vertrekcentrum!

maandag 28 juni 2004
We vinden het onacceptabel dat de gemeente Vlagtwedde heeft ingestemd met de opening van een vertrekcentrum (VC) voor vluchtelingen, ondanks protesten van vluchtelingenorganisaties en vele andere groepen. Tot nu hebben andere gemeenten geweigerd om zo'n VC op te zetten. Het is de bedoeling dat het huidige AZC in Ter Apel wordt omgebouwd en begin juli wordt geopend als vertrekcentrum. De komst van dit VC vormt de afsluiting van een in 1999 ingezet proces van weren, uitsluiten, opsluiten en uitzetten van vluchtelingen in Nederland.
Het besluit van de gemeente Vlagtwedde ondersteunt het beleid van minister Verdonk van Vreemdelingenzaken om 26.000vluchtelingen uit hun huizen, de voorzieningen en het land te verdrijven: iets wat onacceptabel is, omdat deze mensen hier al drie tot vijftien jaar in ons midden wonen, hun kinderen hier zijn opgegroeid en zij onder de directe zorgplicht van de gemeenten vallen. Allen hebben onder de oude vreemdelingenwet een asielverzoek ingediend. Verdonk voert ter legitimering van haar verwijderoffensief aan dat de rechter heeft beslist. Niets is echter minder waar. 23.000 van deze vluchtelingen zijn niet uitgeprocedeerd, over hen is geen definitief rechterlijk besluit geveld. Toch wil Verdonk op voorhand allen Nederland uitjagen. De uitsluiting gaat stapsgewijs. Vluchtelingen worden gedurende acht weken in hun woning of AZC geïntimideerd om 'vrijwillig' terug te keren. Werken ze naar de mening van de IND niet enthousiast mee, dan moeten ze naar een vertrekcentrum, waar opnieuw acht weken van intimidatie volgen. Na die tijd worden ze ofwel op straat gezet of wederom voor acht weken naar de verwijdergevangenissen in Schiphol en Zestienhoven gestuurd. Deze centra sluiten vluchtelingen op zonder daglicht en zonder verdere voorzieningen. Na deze periode volgt opstraatzetten of - in een enkel geval - per charter het land uitgezet worden. Een praktijk die we al kennen van het voormalige verwijdercentrum Ter Apel. Uit die ervaringen bleek dat meer dan 50% van alle vluchtelingen als ' Met Onbekende Bestemming vertrokken' uit de voorzieningen zijn gedreven en in slechts enkele gevallen het land uitgezet zijn. De verborgen agenda van de regering is om dit weer te laten gebeuren: minister Verdonk gaat er vanuit dat mensen in de illegaliteit belanden en onderduiken. Vluchtelingen zijn niet meer welkom voor de Nederlandse regering. Vrijwel de hele wereld is door haar veilig verklaard. Daarnaast is de huidige asielprocedure onzorgvuldig en zo restrictief dat slechts enkele vluchtelingen een tijdelijke verblijfs-vergunning krijgen. Dit kabinetsbeleid gaat in tegen Europese verdragen, de Rechten van het Kind en de Conventie van Genève. Nederland heeft feitelijk het Vluchtelingenverdrag opgezegd, omdat met de nieuwe Vreemdelingenwet niemand meer een vluchtelingenstatus kan krijgen.
Wij roepen iedereen op om op 4 juli met ons te demonstreren tegen het vertrekcentrum Ter Apel en op te komen voor een daadwerkelijke oplossing voor de problemen waar onze vrienden, collega's, buurt-, school,- en landgenoten mee te kampen hebben. Blijf niet aan de kant staan als medemensen zonder voorzieningen op straat worden gezet, opgesloten en uitgezet. Lees ook het voorpagina-artikel uit het vorige Kleintje: stop deportaties


De baten van privatisering

maandag 28 juni 2004
Dat burgerrechten en markteconomie niet bepaald door één deur kunnen is uiteraard jammer voor die rechten. Tenslotte moeten we allemaal iets inleveren voor ons eigen bestwil. Nou horen we niet zoveel van iets inleveren door ondernemingen, banken en daaraan verwante organisaties - tenzij het om banen gaat. De politieke partijen liggen al decennia op de rug, dus verweer en verzet hoef je daar niet van te verwachten, de media hypen alleen op emotie en daarbij passende beelden. Nou is Engeland één van de landen waar de privatisering van publieke dienstverlening en van nutsbedrijven ver is doorgevoerd. Tony B. Liar’s regeringvan New Labour staat daar wel garant voor. Al jaren wordt er strijd gevoerd over een nieuwe fase, de deregulering van de Londense ondergrondse. De Engelse rekenkamer kwam recentelijk met een aardig onderzoek. De voorbereidingskosten van gedeeltelijke deregulering van de Underground komen neer op het aardige bedragje van 455.000.000 pond, oftewel zo’n 300 miljoen euro, geen kattepis. Uiteraard is hiermee geen spijker de muur ingeslagen, geen rail aangelegd of een likje verf gesmeerd, nee dit zijn de kosten van juristen, consultants en accountants, en uiteraard: ook de kosten die de ondernemingen gemaakt hebben om een bod uit te brengen. Een uurloon van zo’n 500 euro is niet vreemd in die kringen. En wie betaalt dat? Juist, de belastingbetalende burger. Tenslotte is dat waar het om draait: minder geld voor publieke diensten, meer geld voor de ondernemer, te betalen door de burger. Geen controle over de dienstverlening meer, want dat is in handen van privé eigendom. En laten we wel zijn: burgerrechten scoren niet hoog op de agenda van de ondernemer.


Vrijheid en democratie (2)

maandag 28 juni 2004
Op 24 juni schreven we over de manier waarop (geheel legaal uiteraard) de (ongeveer 20 miljard $) Iraakse inkomsten uit olie verdeeld worden. Die worden geïncasseerd door de Development Fund for Iraq, maar beheerd (dus: uitgegeven) door een onderdeel van de Coalition Provisional Authority, de Program Review Board. In strijd met een VN-resolutie uit 2003 (nr 1483 voor de fijnproevers), waarin opgenomen was dat er onafhankelijke controle op de uitgaven moest plaatsvinden, werd er pas in april 2004 zo’n controleur aangesteld. Zoals te verwachten, gaan er inmiddels binnen diplomatieke kringen in de VN geruchten over corruptie, diefstal en algehele incompetentiebij de besteding van die 20 miljard. Zo blijken (hoe vreemd, toevallig) grote contracten afgesloten met voornamelijk Amerikaanse bedrijven. De prijzen welke door die bedrijven in rekening gebracht worden zijn 10 keer zoveel als die van Iraakse bedrijven. Maar ja, die mogen niet meedoen, aangezien zij alleen mogen inschrijven op contracten tot 500.000 dollar. Bovendien is er verwarring over het totale bedrag aan olie-inkomsten tot eind mei, de een spreekt over 10 miljard, de ander over 11,5 miljard. In Engeland hebben de Liberal Democrats vragen gesteld aan de regering B.Liar. Een eigen onderzoek van die partij stelt dat er een bedrag van tussen de 1,4 en 3,7 miljard dollar aan olie inkomsten was geïnd. Laten we maar zeggen ‘onderweg is verdwenen’. Het zal niet het laatste geld zijn dat onderweg verdwijnt.


HIV preventie op z’n Amerikaans

zondag 27 juni 2004
De voorlichtingscampagnes tegen AIDS en andere soa’s in de Verenigde Staten worden vernieuwd. In het kader van de komende verkiezingen heeft de regering Bush de weg vrijgemaakt voor een meer gristelijk conservatieve benadering. Niks geen informatie over condooms en condoomgebruik, maar het nieuwe toverwoord is: abstinentie. Nee, niet van alcohol, maar van sex.
De nieuwe “richtlijnen” (een orwelliaans begrip, want het gaat om een oekaze aan elke organisatie die, al is het slechts zeer ten dele, gefinancierd wordt door de Federale overheid voor HIV preventie) betekenen dat alle gedrukt materiaal, websites, foto’s enz enz. die het gebruik van een condoomtonen, geëlimineerd moeten worden. Bovendien moet in de voorlichting gewezen worden op het feit dat condoomgebruik geen 100 procent zekerheid verschaft. De boodschap lijkt: condooms werken niet. Bush hand in hand met het Vaticaan. Dat is een bondgenootschap waar de nieuwgeboren gristenen nachtmerries van hebben.
Helaas heeft een recent onderzoek van de staat Minnesota aangetoond dat sexueel gedrag van studenten die hadden ingetekend voor het abstinentieprogramma meer dan verdubbelde. Ook een onderzoek van de Columbia Universiteit wijst in deze richting. Blijkbaar betekent abstinentie niet: geen sex hebben, maar ... geen sex met een condoom hebben.


strijdbare demonstratie

zaterdag 26 juni 2004
Een paar duizend mensen demonstreerden vandaag in Amsterdam tegen de bezetting van Irak en Palestina, en voor het terughalen van de troepen uit Irak. De demonstratie was georganiseerd door een coalitie van Irakese, Palestijnse, Marokkaanse, Turkse en socialistische organisaties. Aan het begin van het programma op de Dam deden 250 mensen mee aan een levend kunstwerk waarin Bush' project van permanente oorlog in het Midden-Oosten werd uitgebeeld. De daaropvolgende toespraken hamerden op de leugens en de misdaden van de bezettingsmacht. De hypocriete steun van dit kabinet aan Bush' oorlogspolitiek werd krachtig aan de kaak gesteld. Een van de sprekers zei:"Hoe durft Balkenende te spreken over wederopbouw in Irak terwijl hij hier leiding geeft aan het meest asociale afbraakbeleid sinds de Tweede Wereldoorlog?" Een strijdbare, zeer diverse stoet van meer dan duizend demonstranten vertrok van de Dam; moslima’s en Turkse socialisten, Marokkaanse jongeren en UvA-studenten, Palestijnse activisten en andersglobalisten liepen schouder aan schouder. Naast een fel geluid tegen Bush en z’n poedel Balkenende kwam ook een duidelijk antiracistisch geluid naar voren. Gedurende de demonstratie sloten honderden mensen zich aan en kwamen uiteindelijk tweeduizend mensen luidkeels terug op de Dam. In de afsluitende toespraken werd benadrukt dat deze demonstratie niet op zich staat. Er werd benadrukt dat de oorlog centraal zou moeten staan in het verzet tegen dit kabinet op de komende demonstraties van Keer het Tij en het Nederlands Sociaal Forum in het najaar. Plaatjes zijn te zien op deze website.


Ali (de mol) Mohammed

vrijdag 25 juni 2004
In 1993 deed de FBI een verzoek aan de Canadese Mounties om Ali Mohammed vrij te laten. Aldus de verklaring van P.J. Fitzgerald, federaal openbaar aanklager in Noord Illinois voor de 11 September Commissie. Volgens Fitzgerald was Ali een belangrijke agent van Al Quaida en bovendien de trainer van toppers uit die club. Bij zijn arrestatie in Canada was Ali in het gezelschap van Essam Marzouk (die momenteel een straf van 15 jaar dwangarbeid uit ”zit” in Egypte, na zijn arrestatie in Azerbijan). Op verzoek van Ali werd er met de FBI gebeld, en kort daarna was hij vrij man.
Vanaf1994 tot aan zijn arrestatie in 1998 woonde Ali als Amerikaans burger is Californië en solliciteerde onderandere voor een baan bij de FBI. In 2000 stond Ali terecht in New York voor zijn rol in de aanslag op de Amerikaanse ambassade in Nairobi. Hij bekende schuld en kwam er licht van af. In zijn bekentenis verklaarde hij de pleger van de aanslag op het World Trade Center (WTC) in 1993 te hebben getraind. Ali verklaarde toen nog meer: dat hij in 1994 op verzoek van de FBI van Kenia naar New York gevlogen was om te overleggen met de FBI over de aanslag op het WTC.
Nu pas is bekend dat Ali na zijn vrijlating in Canada naar Kenia vloog, daar foto’s maakte van de ambassade en met de foto’s een bezoek bracht aan Bin Laden. Overigens was Ali geen vreemde voor Bin Laden, want in de jaren tachtig werke Ali voor de CIA en de Amerikaanse Special Forces en trainde Arabische vrijwilligers die in Afghanistan tegen de Russen vochten.
Een paar jaar geleden beschuldigde een voormalig CIA medewerker de FBI ervan Ali als informant te gebruiken, terwijl die toch een belangrijk terrorist was die aanslagen tegen de VS gepland had. “Blijkbaar dacht de FBI dat zij Ali runde”, aldus L.C. Johnson. Volgens critici van de werkwijze van de 11 September Commissie is dit het tweede voorbeeld van penetratie van de FBI.


Mercenaries (5)

vrijdag 25 juni 2004
Inmiddels zijn er meer bijzonderheden bekend geworden over het contract van Aegis Defense Services. Aegis zal gedurende een periode van drie jaar toezicht houden op de beveiliging van herstelwerkzaamheden die bij elkaar zo’n 18,4 miljard $ kosten. Aegis huurt zelf zo’n 600 huurlingen in en coördineert 60 andere “beveiligingsbedrijven” met in totaal 20.000 huurlingen, die onder anderen zijn ingezet bij het beveiligen van gevangenissen en bij olievelden. Ex-kolonel Spicer zal naar schatting zo’n $ 20 miljoen in eigen zak kunnen steken, aangezien hij voor bijna 40 procent eigenaar van Aegis is. Een woordvoerder van het Amerikaanse leger maakte bekend datzij bij het beoordelen van de ingediende offertes nooit rekening houden met het verleden van de betrokkenen. Dat Timothy Simon Spicer een controversioneel verleden als huurling heeft speelde geen rol. Blijkbaar ook niet dat Spicer betrokken was bij een viertal mislukte of failliet gegane privé legers. Dit alles naar aanleiding van de verbazing dat grote bedrijven als Dyncorp en Control Risks Group het verloren van de relatieve nieuwkomer Aegis. Inmiddels heeft een van de ‘verliezende’ bedrijven bezwaren aangetekend tegen het verlenen van het contract aan Aegis.


Mercenaries (4)

donderdag 24 juni 2004
Aegis Defense Services haalde dus “de moeder van alle contracten” binnen (zie deeltje 3 uit deze serie). ’t Is niet niks om 50 security firms in Irak te coördineren en 75 close protection teams in te huren om leden van het Amerikaanse Project Management Office te beschermen. 293 miljoen dollar kost het grapje. Bovendien is bijzonder dat het bedrijf niet eens op de lijst met aanbevolen security bedrijven van het Amerikaanse State Department staat. Nou bestaat Aegis Defense Services pas een jaar. De directeur, voormalig legerofficier en SAS man Tim Spicer, was betrokken bij de geruchtmakende Sandline-affaire in Sierra Leoneen in Papoea Nieuw Guinea. Na Papoea schreef hij zijn memoires - "An Unorthodox Soldier". Vooral bedoeld als PR om zijn ietwat gedeukte reputatie als huurling op te vijzelen. Wel dat is gelukt.
Toen Spicer nog officier bij de Scotch Guards was en gelegerd in Noord Ierland, gaf hij opdracht tot het vermoorden van Peter McBride in Belfast en deed later allerlei pogingen om de zaak in de doofpot te stoppen en te voorkomen dat de betrokken soldaten gestraft zouden worden. Zal wel Defence of the Realm geweest zijn, en dan kan er veel. Goede papieren dus om in Irak te helpen recht en orde te handhaven.


De dood van Abed Hamed Mowhoush (3)

donderdag 24 juni 2004
Vier soldaten van de Amerikaanse bezettingstroepen in Irak staan op het punt te worden aangeklaagd voor de dood van generaal Abed Hamed Mowhoush. In twee gevallen gaat het om aanklachten inzake dood door schuld en moord, in twee andere gevallen om plichtsverzuim.
Hoe zat het ook weer? De generaal onderging meer dan twee weken intensief verhoor waarbij CIA personeel betrokken was, alsook leden van Operational Detachment Alpha van de Amerikaanse Special Forces. Tijdens zijn laatste verhoor trokken twee soldaten van de 66th Military Intelligence Company een slaapzak over hem heen, alleen zijn voeten staken er nog uit. Daarna rolden ze hemover de grond. Eén van de folteraars ging op de borst van Mowhoush zitten en legde zijn handen over de mond van de generaal. Die overleed tijdens z’n ‘ondervraging’. Chief Warrant Officer Lewis Welshofer is één van de twee, de ander is naar alle waarschijnlijkheid Chief Warrant Officer Jeff Williams.


Ketchupgate

donderdag 24 juni 2004
Terwijl Justitie medeverantwoordelijk is voor de uitzetting van vluchtelingen, buigt zij zich liever over een vlek op de rok van Verdonk dan over een rechtvaardige asielprocedure waarbij de rechten van de mens ongeschonden blijven.
Blijkbaar is het in Nederland, na Pim Fortuyn, niet meer mogelijk
kritiek te uiten op het beleid, anders dan een keer in de vier jaar stemmen of ingezonden brieven sturen. Hedentendage wordt, gesteund door politiek en media-hetze, het doen toekomen van etenswaren op een politicus over één kam geschoren met staatgevaarlijk en terrorisme. Behalve over deze criminalisering van actievoerders die een andere mening zijn toegedaan, heeft niemandhet over waar het nu echt om gaat. Een grote ophef over een beetje ketchup en een grote stilte over een onmenselijk asielbeleid. Mede door dit beleid, waar mevrouw Verdonk verantwoordelijk voor is, worden duizenden mensen in levensbedreigende situaties gebracht.
Vanaf de publieke tribune in de rechtszaal werd solidariteit betuigd aan de twee vrouwen. Er werd geschokt gereageerd op de verlenging van 10 dagen. Zonder inhoudelijk naar de zaak te kijken worden activisten in de cel gezet. Terwijl er voor soortgelijke zaken, zoals de taarters van Pim Fortuyn, nooit een celstraf is gegeven maar een boete werd opgelegd. Mede door het spoeddebat dat donderdag in de kamer plaats zal vinden, is de scheiding tussen rechtspraak en politieke stemmingmakerij ver te zoeken. Wij vinden dan ook dat door deze zaak vrijheid van meningsuiting dusdanig in het gedrang komt dat oppositie bedrijven binnen deze democratie onmogelijk wordt gemaakt. Wij eisen onmiddellijke vrijlating van de ketchup-activisten en een
integer proces zonder belangenverstrengeling...
(sympathisanten van de ketchupvrouwen)



Pasjeswet

donderdag 24 juni 2004
De invoering van een algemene identificatieplicht met ingang van januari 2005 is in strijd met Artikel 8 EVRM en bevat onduidelijke regelgeving.
Minister Donner beweert slechts een toonplicht te willen invoeren maar iedereen moet terstond een identiteitsbewijs kunnen laten zien als de politie, marechaussee of een opsporend ambtenaar daarom vraagt. Weigering of het niet kunnen voldoen aan dit verzoek wordt beschouwd als een strafbaar feit waarop een boete staat van maximaal 2250 euri's. Hoewel er in de nieuwe wet geen sprake is van een draagplicht probeert men in de praktijk te bewerkstelligen dat iedereen altijd een identiteitsbewijs bij zich heeft.Volgens minister Donner zou de politie slechts om een identiteitsbewijs mogen vragen binnen het kader van een redelijke taakuitoefening. Het is echter volstrekt onduidelijk wat er met deze omschrijving wordt bedoeld, er worden geen duidelijke situaties genoemd waarin om identificatie mag worden gevraagd en er is dus geen doelbindingsprincipe waarvan een beperkende werking uitgaat.
De Wet op de Uitgebreide Identificatieplicht is in strijd met belangrijke internationale verdragen zoals het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de VN Verklaring van de Rechten van het Kind.
Artikel 8 EVRM regelt de bescherming van de persoonlijke levensfeer waarin slechts bij uitzondering mag worden ingegrepen als er sprake is van een zwaarwegend belang ("social pressing need"). Tijdens de kamerdebatten en in de wet zelf is dit zwaarwegend belang op geen enkele wijze aangetoond. Het kabinet Balkende wil ook kinderen van 14 jaar verplichten altijd een identiteitsbewijs te dragen. Behalve organisatorische problemen die dit met zich mee brengt is dit ook in strijd met artikel 16 van de Universele Verklaring voor de Rechten van het Kind.
Kort voor het wetsoverleg in de Tweede Kamer op 8 december 2003 heeft de in Londen gevestigde internationale burgerrechtorganisatie Privacy International een persverklaring uitgegeven waarin de wet op de Uitgebreide Identificatieplicht scherp wordt veroordeeld. Privacy International heeft toegezegd gerechtelijke stappen tegen Nederland te zullen ondernemen als de wet wordt aangenomen. De persverklaring is na te lezen op de website van de Campagne Tegen De Identificatieplicht.


Vrijheid en democratie

donderdag 24 juni 2004
Nog een week of zo en de Coalition Provisional Authority stopt er mee en komt er een nieuwe, souvereine Iraakse regering. Maar ja er blijven nog wel even (zolang er olie is) Amerikaanse en andere troepen. Tenslotte zijn die Irakezen niet voor niets bevrijd. Dan is het ook niet zo vreemd dat die nieuwe regering ook niet zoveel te vertellen heeft over de olie-inkomsten. Of eigenlijk beter gezegd: de besteding van die inkomsten. Het door de VN opgezette Development Fund for Iraq incasseert onder anderen olieinkomsten en de gelden uit het voedsel voor olieprogramma's . Het beheer over diegelden ligt bij een weinig bekend onderdeel van de CPA: de Program Review Board. Deze PRB bestaat uit 12 stemgerechtigde leden. En U ziet hem al komen, slechts 2 ervan zijn afkomstig uit Irak, de overigen vertegenwoordigen andere belangen; zoals de Australische en de Engelse regeringen, de Raad voor Internationale Samenwerking, USAID en de CPA zelf. Op 18 juni jl hadden ze zo’n 20 miljard $ in de knip, waarvan 9 miljard $ direkt kon worden uitgegeven, en ze zijn snel bezig om dat te doen... In de vergadering van 15 mei werd zo’n 2 miljard $ uitgegeven. Dus nog even doorwerken en ’t is op.
Dat alles kan gewoon omdat er in de VN resolutie 1546 - die op 8 juni jongstleden is aangenomen - vastgelegd is dat alle contracten die door de CPA zijn aangegaan moeten worden nageleefd door de nieuwe regering. Het komt er grofweg op neer dat die resterende 18 miljard kan worden verdeeld door Amerikanen, waardoor zij voor jaren een beslissende stem hebben in de ontwikkeling van de infrastructuur van Irak. Zonder dat de nieuwe regering, dan wel de eerste gekozen regering (eind 2005 zouden er verkiezingen zijn) daar iets aan kan veranderen.
Maar dat is nog niet alles. Het reguleren van de media - dat onder Saddam gewoon censuur heette - komt in handen van een commissie. De leden ervan zijn uitgekozen door Washington en ze hebben een zittingstijd van 5 jaar. Bovendien komen er in alle steden regionale adviesbureau's van de Amerikaanse overheid, om de Irakezen op alle niveaus bij te staan.
Tja, gewoon koloniale verhoudingen dus - met een democratisch sausje overgoten. Maar die democratie kan uiteraard niet zover gaan dat ze iets fundamenteels verandert aan de verdeling van de olie-inkomsten. Want de grenzen van de democratie zijn bekend.


Mercenaries (3)

woensdag 23 juni 2004
Vorige week sleepte het in Londen gevestigde Aegis Defense Services een leuk ordertje binnen. Het sloot met de Amerikaanse Army Transportation Command een contract ter waarde van 293 miljoen dollar af. Met een onbeperkte uitloopmogelijkheid als de kosten die aan het betrokken project zijn verbonden uit de klauwen mochten lopen. En dat lopen ze, want Aegis wordt de coördinator van 50 andere privé-ondernemingen die in Irak aan zogenaamde bewaking doen en levert zelf zo’n 75 “close protection”-teams voor de bescherming van het Amerikaanse Project Management Office. Nou dan weet je het wel.
De club staat onder leiding van Tim Spicer,ex-luitenant-kolonel van de Britse Commando’s. Geen onbesproken meneer, die Tim. In 1992 ontstond bijvoorbeeld een fors politiek schandaal toen twee van zijn manschappen een ongewapende 18-jarige jongen vermoordden in Belfast. Beide heren werden door de rechter achter het gaas gejaagd, maar Tim “stayed by his men” en deed luidruchtig kond van zijn verontwaardiging over het vonnis. Ook nog toen hij emeritus was en een eigen zaak was begonnen in de huurlingenbranche.
In die branche maakte hij een paar beruchte zeperds mee. Zo kreeg hij in 1997 in het geheim opdracht van de regering van Papua Nieuw Guinea om een rebellie in de kiem te smoren. Voor 36 miljoen dollar. Tim dacht het te kunnen klaren met een handjevol mensen. Maar dat liep minder goed af. Hij werd door het leger gearresteerd en het duurde even voor hij weer Britse bodem onder de booties had. Daar smeedde hij meteen het ijzer toen het gloeiend was. Hij verkocht dertig ton wapens in Sierra Leone. Dwars tegen een VN-embargo in. Maar je kan niet van de wind leven. Bovendien was volgens Tim de Britse regering vantevoren op de hoogte geweest van de deal. Dus niet piepen. Tony Balony moest ten tijde van de affaire flink zwabberen om het dek van het schip van staat weer wat toonbaar te maken.
Tussen al die heisa door moet Spicer met nog heel wat meer smerige zaken bezig zijn geweest, maar die haalden de pers niet. Hoe dan ook, het is bijna ongelooflijk dat zo’n houwdegen de grootste order heeft binnen gesleept die tot nu toe in Irak is vergeven aan bewaking. Het is goed om te weten dat de jongens van Kamp niet alleen staan in hun strijd voor rust en orde in het post-saddammale Irak. En niet te vergeten de democratie. Wat die in dit geval ook voorstelt.


Je maakt wat mee

woensdag 23 juni 2004
Zo, die is in de knip. De Nederlandse militairen blijven acht maanden langer in Irak. Met bij de VVD en het CDA een voorzichtige optie voor nog langer. Dat Geert Wilders, de onverschrokken ondercapo uit Venlo bij wie alle stoppen doorslaan als het halve maan is, zich sterk maakte voor een verlenging nemen we hem niet kwalijk. Die is ergens eind 2002 de weg kwijtgeraakt getuige zijn eigen website waarop Geert als overtuiging uitspreekt dat de VVD op 22 januari 2003 een fantastische uitslag zal maken. En dat het CDA bij monde van meneer Ormel (nee, nee, H.J., geenM.), met graagte de kruistocht tegen de ongelovige muzelmannen vervolgt zal ook niemand met stomheid slaan. Maar dat salonsocialist Bert Koenders nu ook voor is omdat de andere grote jongens in de VN eveneens zijn aangeschoven aan de Iraakse ruif om lekker mee te smikkelen is een gotspe. Een paar weken geleden zagen we de zich vaak wat belubberd uitdrukkende draaikont nog voor de teevee met zijn sabeltje rammelen. Of de regering maar even wilde verklaren wat ooit de reden is geweest voor onze deelname aan de oorlog. Als ie geen bevredigend antwoord kreeg dan zouden de “socialisten” tegen stemmen. Bertje bedoelde dat Nederland zich had aangesloten bij de Amerikaans/Britse missie omdat de firma B. en B. beweerde dat Saddammeke biochemische snufjes bij ons wilde dumpen en dat ie gemene zaken maakten met Osama, de baas van het Flyin’ Circus. Maar dat was niet zo. En daardoor leek de inval in Irak ineens verdacht veel op de door de look-alike van Charlie Chaplin georganiseerde “Wir fahren nach Polen”-trip uit 1939. Dus hoe zat dat? En wat stond er in dat briefje dat Tony Balony aan Jan Peter Dinges had geschreven over deze materie? Heeft vriend Koenders daar antwoord op gekregen? Natuurlijk niet. En horen we daar verder nog iets over van Bert? Natuurlijk niet. Bilderbergers zijn haast van nature volgelingen van Willem van Oranje. Zwijgers.
Oh ja. En dan nog even de club die zo wars is van achterkamertjes. Een paar weken geleden was die nog mordicus tegen een verlenging met acht maanden. Nu is Matje overstag gegaan. Kort na de nieuwe abortus binnen het bestuur. Zou Chris Goldfinger Thunnessen nou echt denken dat ie in de omgeving van Camp Smitty een paar pandjes kan aanschaffen om daarna de bewoners ervan metterwoon te kunnen uitbenen? Dat kan toch niet waar zijn? Je maakt wat mee tegenwoordig.


identificatieplicht

woensdag 23 juni 2004
Na de tweede kamer gaat nu ook de eerste kamer akkoord met de invoering van een algemene identificatieplicht per januari 2005. Die nieuwe wet is echter in strijd met Art. 8 EVRM en bevat onduidelijke regelgeving.
Minister Donner beweert slechts een toonplicht te willen invoeren maar iedereen moet terstond een identiteitsbewijs kunnen laten zien als de politie, marechaussee of opsporend ambtenaar daarom vraagt. Weigering of het niet kunnen voldoen aan dit verzoek wordt beschouwd als een strafbaar feit waarop een boete staat van 2250,- euro max. Hoewel er in de nieuwe wet geen sprake is van een draagplicht probeert men in de praktijk te bewerkstelligen dat iedereen altijd een identiteitsbewijs bij zich heeft.
Volgens minister Donner zou de politie slechts om een identiteitsbewijs mogen vragen binnen het kader van een redelijke taakuitoefening. Het is echter volstrekt onduidelijk wat er met deze omschrijving wordt bedoeld, er worden geen duidelijke situaties genoemd waarin om identificatie mag worden gevraagd, er is dus geen doelbindingspricipe waarvan een beperkende werking uitgaat.
De Wet op de Uitgebreide Identificatieplicht is in strijd met belangrijke internationale verdragen zoals het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de VN Verklaring van de Rechten van het Kind.
Art. 8 EVRM regelt de bescherming van de persoonlijke levensfeer waarin slechts bij uitzondering mag worden ingegrepen als er sprake is van een zwaarwegend belang, 'social pressing need'. Tijdens de kamerdebatten en in de wet zelf is op geen enkele manier dit zwaarwegend belang aangetoond.Het kabienet Balkende wil ook kinderen van 14 jaar verplichten altijd een identiteitsbewijs te dragen. Behalve organisatorische problemen die dit met zich mee brengt is dit ook in strijd met art 16 van de Universele Verklaring voor de Rechten van het Kind.
Kort voor het wetsoverleg in de Tweede Kamer op 8 december heeft de in Londen gevestigde internationale burgerrechtorganisatie Privacy International een persverklaring uitgegeven waarin de wet op de Uitgebreide Identificatieplicht scherp wordt veroordeeld. Privacy International heeft toegezegd gerechtelijke stappen tegen Nederland te zullen ondernemen als de wet wordt aangenomen. De persverklaring is na te lezen op de website van de campagne tegen de identificatieplicht.



Winkelen in het Nirwana

dinsdag 22 juni 2004
Jawel hoor, het eerste schaap is over de brug. In de VS is de eerste stem opgegaan om de veiligheidsmaatregelen die op vliegvelden worden gehanteerd toe te gaan passen op winkelcentra en bij voorbeeld ook op de ondergrondse. Volgens senator Schumer van de staat New York zou de overheid zo’n miljard dollar moeten uittrekken om "de veiligheid" van het winkelende publiek te bevorderen. Nu is het eerste de beste Amerikaanse winkelcentrum iets anders dan Hoog Catharijne, maar grote rijen voor de poorten van een winkelcentrum zouden de klanten wel eens kunnen weerhouden van een bezoek - van consumeren. Men zouwel eens naar de concurrent kunnen gaan, buiten een winkelcentrum, dus die kans op poortjes, fouilleren en tassen laten doorlichten voordat je Appie in kunt gaan lijkt niet zo groot. Maar het geeft wel de sfeer van heksenjacht en overkokend veiligheidsgeblaat goed weer waar politici goede sier mee willen maken. Blijkbaar durft geen van hen te zeggen dat er geen leven zonder risico’s bestaat.


Rara (2)

dinsdag 22 juni 2004
In aflevering 1 van Rara dd. 30 april stelden wij u in verband met de treinaanslagen in Madrid de vraag: Vreemd, maar krijgt u ook zo’n soort Nijvel-gevoel? Het onzalige idee dat er een vies spelletje is gespeeld? Nou, dat gaan we u vandaag nog eens vragen. Aanleiding daartoe zijn nieuwe onthullingen over de bizarre contacten die de explosievenleverancier José Emilio Suarez Trashorras onderhield. Eind april meldden wij al dat deze onverlaat als politie-informant te boek stond op het gebied van de handel in drugs, wapens en explosieven. Maar het kan nog gekker. Dezer dagen werd bekend dat bijJosé’s echtgenote, die ook in de petoet zit onder verdenking van medeplichtigheid, een papiertje is aangetroffen met het telefoonnummer van het hoofd van Tedax, de bomsquad van de Guardia Civil. Niet van de melkboer, niet van de stierenfokvereniging, niet van Apeldoorn, nee, van Tedax!
Voorzichtige conclusie: Het stel dat de springstof leverde aan de zogenaamde Marokkaanse tak van Al Qaida stond dus in verbinding met de politie en een van de kopstukken van de anti-terreurbestrijding. Toen op 11 maart in Madrid de bommen explodeerden was de regering Aznar er als de pollos bij om de ETA de zwartepiet te bezorgen. Een paar dagen daarna stonden de parlementsverkiezingen voor de deur. Begrijpt u waar we heen willen? En begrijpt u nu ook waarom we opnieuw vragen of u ook zo’n Nijvelgevoel krijgt van dit soort berichten? Ja toch?


Nihoul en de pillen (7)

dinsdag 22 juni 2004
Afgelopen zaterdag besteedde het Noordhollands Dagblad enige aandacht aan de door ons zo uitvoerig beschreven Nihoul-connectie in Alkmaar. Verpakt in een krat vol piepschuim om juridisch gekrakeel achteraf uit te sluiten. Daardoor ontstond een oorverdovend suf artikel waarin David Walsh met zijn initialen voorbijkwam en verder de betrokken Alkmaarse gebroeders Carl Erik en Paul Edward Dijkman en de later door Colombianen omgelegde Cor van Heel helemaal buiten schot werden gehouden. Wat het nut is van zo’n uitgebeende reportage is een raadsel maar het eind ervan bevatte wel een onverwacht novum. Daar stond namelijk: “Het Openbaar Ministerie en politie in Alkmaarzeggen geen onderzoek te hebben gedaan naar de Alkmaarse connectie”. Hé, dat is vreemd, want hoe is dan de rapportage van Interpol tot stand gekomen? Gewoon een beetje in de computer geneusd en hoppa een rapportje naar het Brusselse parket gestuurd? Met de hartelijke groeten uit Den Haag? Of toch nog een belletje naar de kaasstad gepleegd? En zouden het OM in Alkmaar en de lokale koddebeiers lekker achterover zijn blijven leunen terwijl het ging om een internationale affaire waarin sprake was van handel in drugs, gestolen auto’s en misschien zelfs gekidnapte kinderen? Alles is mogelijk. Maar ging het nou om een uiterst krakkemikkig onderzoek of werd net als in België ook hier de zaak-Nihoul bewust de berm ingereden? Om anderen te beschermen misschien? Kijk, zo komen die verhalen over “niet bestaande” netwerken in de wereld. Omdat Justitie zo buitengewoon vreemd met meneer Nihoul is omgesprongen. Niet omdat journalisten zo’n levendige fantasie hebben. Stay tuned.


Wat te doen?

maandag 21 juni 2004
Zojuist is er een cd-rom uitgekomen met ongeveer een uur beeld, tekst en geluid over directe actie(s). Er staan meer dan twintig korte filmpjes op, met tekst erbij die uitlegt welke methodes er bestaan om actie te voeren en welk effect ze kunnen hebben. Om een indruk te krijgen van de inhoud kun je een kijkje nemen op deze website. De cd-rom kost 2 euro (meer mag natuurlijk ook) en is te bestellen door dit over te maken op gironummer 609060 van XminY Solidariteitsfonds in Amsterdam ovv "CD-rom Directe Actie. Inhoud: *) Groen Front over milieuacties *) Hoeschilder je een reuzeleus *) Collectief reclame te lijf gaan *) Reclame punken *) Bezettingen van bomen en huizen om snelwegen te voorkomen *) Het tegenhouden van treinen met atoomafval *) Fort Europa grensacties *) Verbrand je paspoort *) Vele Taarten *) Wat te doen met gentechplanten *) Technieken tegen bewakingstechnieken *) Hoe saboteer ik de aanleg van een stuwdam *) Aktie tegen vasthouden illegalen in Australië, Nederland en vliegtuigen *) Wat te doen tegen bont, jagen en opgesloten dieren *) Sloop de oorlogsmachine *) Blokkeer de oorlogsmachine *) Verjaag de oorlogsmachine *) Bezet McDonalds *) Kraak een huis (...)


Dutroux en de spruit (8)

maandag 21 juni 2004
Is die Bertie Ahern maanden op pad geweest om de weg voor Guy Verhofstadt te plaveien. Staan Chirac en Schröder vierkant achter die Belgische fietsenstalling om hem tot voorzitter van de Europese Commissie te laten kronen. Vindt onze eigen charismatische leider hem een uitstekende kandidaat. Zijn er zelfs berichten in de internationale pers dat Blair wel met hem in zee wil. En plotseling draait de wind. Is Blair mordicus tegen en gaat het op God’s kompas laverende conglomeraat van Europese christelijke partijen op zoek naar een eigen kandidaat. Wat is er gebeurd? Heeft Tony Balony een for-your-eyes-only briefje gekregen vaneen van zijn wakkere speurneuzenorganisaties? En heeft ie toen langs de vertrouwde weg een kopietje naar Ahern’s opvolger in Den Haag gestuurd om hem te waarschuwen voor Guy? Waren ze in Londen erachter gekomen dat achter diens kandidatuur inderdaad sinistere luitjes schuil gingen die via de Vaticaangambiet hun doel probeerden te bereiken? Heeft kardinaal Sodano uiteindelijk besloten niet voor chantage te zwichten en gaat kardinaal Daneels binnenkort met vakantie? Wij snuffelen naarstig verder. En mochten wij een parel vinden in deze zwijnenbende dan gooien wij hem meteen in de etalage. Stay tuned.


Mercenaries (2)

maandag 21 juni 2004
Al meer dan 1500 Zuid-Afrikaanse huurlingen met over het algemeen een Apartheidsverleden van hier tot Durban zijn momenteel in Irak werkzaam. Als beveiligingsbeambte. Om het een beetje netjes te houden voor de buitenwereld. En nog net legaal in eigen land. Want sinds 1998 is er een wetgeving die het aan Zuidafrikanen verbiedt om waar ook ter wereld voor het spekken van de eigen knip deel te nemen aan een gewapend conflict. Het ronselen van deze prijsvechters en de training en financiering vallen daar eveneens onder. Maar als je tot je achterste kiezen bewapend een oliepomp staat te bewaken benje nog net niet strafbaar. Ook niet als je iemand voor zijn klus schiet van wie je bijvoorbeeld denkt dat ie aan het plunderen is. Hoewel, het is op het randje.
Officieel zijn er twee Zuidafrikaanse beveiligingsfirma’s in Irak actief: Meteoric Tactical Solutions en Grand Lake Trading 46. En dan heb je nog de frisse jongens van het Brits-Zuidafrikaanse Erinys International. Die zijn zonder een vergunning van Pretoria lekker bezig in de zandbak. Samen met vetgehonoreerde ex-leden van de Britse Special Forces en een zootje Iraaks voetvolk, dat voor een fooi zijn lijf en leden aanbiedt voor de bescherming van de spulletjes van Halliburton. Dick Cheney’s facilitaire bedrijfje binnen de olie-industrie.
Nou is het niet zo dat de Zuidafrikaanse regering geen mallemoer doet om de versluierde export van bountyhunters naar Irak tegen te gaan, maar het heeft niet de hoogste prioriteit. Niettemin zijn de betrokken beveiligingsclubs bezig met een lichte aanpassing van hun wervingsactiviteiten. Zo vernamen wij van bevoegde zijde dat zij in kringen van Nederlandse ex-commando’s en mariniers aan het sonderen zijn of er misschien belangstelling is voor een cursusje in Zuid-Afrika. Een beveiligingscursusje. Met daarna de mogelijkheid van een leuk contractje in de beveiligingsbranche. Ergens in het Midden-Oosten of zo. Nou, denk er eens even over na. Zoeken we volgende week nog even contact. Oké?


Blanco stemmen, waar zijn ze gebleven?

zondag 20 juni 2004
Op 15 juni jl. maakte de Kiesraad middels een proces-verbaal de uitslag bekend van de verkiezingen voor het Europees Parlement. Hoewel de Kiesraad het aantal stemmen per kieslijst en de daaruit voortvloeiende zetelverdeling bekend maakte, is het totaal aantal uitgebrachte blanco en andersoortige ‘ongeldige stemmen’ een week na de verkiezingen nog steeds niet officieel vastgesteld.
Blanco stemmen. De verkiezingswebsite van de overheid zegt er het volgende over: “Het uitbrengen van een blanco stem kan met de ‘blancostemknop’ op de stemmachine. Als je een stembiljet gebruikt, kan je een blanco stem uitbrengen door niets in te vullen. Een blanco stem wordt gezienals een ‘ongeldige stem’ en telt daarom niet mee voor de uitslag of de kiesdeler. Een blanco stem gaat niet naar een partij. Wel telt deze stem mee voor het opkomstpercentage.” Deze of een daarop lijkende uitleg prijkt ook op tal van folders waarmee de overheid kiezers de afgelopen weken ‘informeerde’ over de Europese verkiezingen. De boodschap is helder. De blanco stem is een legitieme optie. De blanco stem vertegenwoordigt een standpunt, namelijk dat een kiezer geen partij wil kiezen. Het is dan ook uiterst merkwaardig dat dit standpunt, dat elke verkiezing weer door duizenden kiezers wordt gedeeld, op geen enkele manier in de uitslag zichtbaar wordt gemaakt. Niet op verkiezingsavond zelf, maar ook niet bij het vaststellen van de definitieve uitslag door de Kiesraad.
Het probleem zit ‘m waarschijnlijk grotendeels in het gegeven dat de in de Kieswet (uit 1989) het begrip blanco stem helemaal niet voor komt. Dat is in landen als Frankrijk en België wel even anders. Daar is de blanco stem een volwaardige stem en wordt het aantal of percentage blanco stemmen al op de verkiezingsavond bekend gemaakt. In Nederland wordt de blanco stem echter gezien als een ‘ongeldige stem’ en gelijk gesteld met het verkeerd invullen van een stembiljet. Dit is natuurlijk absurd wanneer je bedenkt dat er op de stemmachines een speciale blanco knop zit en de overheid zelfs uitlegt hoe je ‘opzettelijk ongeldig kunt stemmen’ en deze stem ook nog eens voorziet van de eerdergenoemde betekenis. Ook de gang van zaken op verkiezingsdag zelf doet de wenkbrauwen fronzen. Ons bereikte bijvoorbeeld het verhaal van een blanco stemmer die werd verteld dat een druk op de blanco knop de stemmachine stuk zou maken. Een andere blanco stemmer vond de blanco knop pas nadat hij een briefje met steminstructies (dat er overheen was geplakt) had verwijderd.
Eurodusnie zag de bui al vroeg hangen en nam voor de verkiezingen contact op met de Kiesraad, het orgaan dat door de Kieswet is belast met het bekend maken van de uitslag en vroeg hen hoe het zat met de bekendmaking van het aantal ‘ongeldige stemmen’. De Kiesraad antwoordde dat dit op 15 juni zou gebeuren, tezamen met het bekend maken van de zetelverdeling. De verbazing was dan ook groot toen op het proces-verbaal wel het aantal stemmen per kieslijst stond vermeld, maar het aantal ongeldige stemmen ontbrak. De Kiesraad bleek zich te hebben vergist en bood de volgende dag haar excuses aan. Er werd ons vervolgens verteld dat wij het totaal aantal ongeldige stemmen kunnen achterhalen door de afzonderlijke gemeenten of de negentien hoofdstembureaus te bellen en de door hun verstrekte aantallen uitgebrachte stemmen bij elkaar op te tellen. Verder kregen we nog de tip eens bij de fabrikant van de stemmachines te informeren of bij het Centraal Bureau voor Statistiek (CBS), die de gegevens van verkiezingen voor de overheid archiveert. De blanco stemmer moet het met andere woorden zelf maar uitzoeken.
Het mag voor sommige mensen misschien een onbelangrijk punt lijken, toch zijn wij van mening dat we het hier niet bij kunnen laten. Natuurlijk is het belangrijk de mogelijkheden voor toekomstige ‘Stem blanco! campagnes te vergroten, maar waar het vooral om gaat is dat de staat erkent dat er mensen zijn die geen partij willen kiezen. Wij zullen er dan ook bij de verantwoordelijke instanties (welke dat zijn is even schimmig als de situatie rond het blanco stemmen zelf) op aandringen dat de blanco stemmen in de toekomst geteld en vermeld worden. Onze gedachten gaan uit naar een aanpassing van de Kieswet, zodat er niet alleen voortaan verschil wordt gemaakt tussen blanco en ongeldige stemmen. Verder willen we ons samen met andere ‘gedupeerde’ blanco stemmers beklagen over de soms absurde gebeurtenissen in stemlokalen.
Wanneer jou bij het blanco stemmen ook iets onacceptabels is overkomen horen we dit dan ook graag van je. De termijn waarop klachten over de Europese verkiezingen kunnen worden ingediend eindigt op 23 juni aanstaande. Wanneer je ons wat te vertellen hebt moet je er dus snel bij zijn. We zijn benieuwd. (Dusnieworld, de mondiale werkgroep van Eurodusnie) En je kunt hier reageren.


Adel verplicht (19)

zondag 20 juni 2004
De Britse National High Tech Crime Unit (NHTCU) is niet een of ander clubje aftandse speurneuzen met dikke brillenglazen die de hele dag ergens op een achterafje proberen te achterhalen welke schooierd met een listige kunstgreep drie euri van opoe’s rekening heeft afgehaald. Nee, nee. Het gaat om een elite-eenheid die samen met de National Crime Squad en de National Criminal Intelligence Service zeg maar de Britse FBI vormt. Volgens onze Britse bronnen is de NHTCU momenteel bezig met een fors opgezette operatie onder de codenaam DIPHIN. In samenwerking met de grootste creditcard-ondernemingen op deze aardkloot brengt de Unit degeldstromen in kaart die hun oorsprong vinden in de pay-per-view kinderpornosites en uitmonden in de kassa’s van Oosteuropese gangsterbendes. Die daarmee tegelijkertijd een machtig middel in handen hebben om de welgestelden onder hun cliëntèle wat extra poen uit de zak te kloppen.
Om niet de sporen te drukken van eerdere Amerikaanse onderzoeken en tureluurs te worden van de grootschaligheid focust de DIPHIN-operatie zich op Europa. En op de vraag welke banken er niet tegen opzien om op grote schaal profijt te trekken uit deze wanstaltige dienstverlening. Inmiddels zou al duidelijk zijn geworden dat er geen Britse banken betrokken zijn bij deze misdadige ongein. Wel banken aan deze kant van het plasje. Tien om precies te zijn. Welke dat zijn hebben wij helaas nog niet mogen vernemen. Maar wat niet is zal zeker komen. En grappig, we hebben het donkerbruine vermoeden dat we één bank al herhaalde malen hebben genoemd in verband met de “niet bestaande” pedofiele netwerken. Een beetje intelligente lezer - u dus - weet meteen in welke richting onze gedachten gaan. Maar soms wint de schildpad het van de haas, dus laten we maar kalm aan doen. Stay tuned.


Abu Ghraib en de Amerikaanse Gulag (3)

zondag 20 juni 2004
Het wordt eentonig. Terry Stewart is voormalig directeur van de gevangenissen in Arizona. Onder zijn bewind (1995-2002) gebeurden allerlei misstanden. Volgens een rapport van het Amerikaanse Ministerie van Justitie waren 14 vrouwen slachtoffer van verkrachting, anaal geslachtsverkeer en geweld van mannelijke bewakers. Gevangenen moesten voor straf in de zomerhitte van Arizona 4 dagen in de open lucht staan, zonder water, sanitair, schone kleding, voedsel of bescherming tegen het weer. Als het winter was hadden zij geluk, want dan duurde zo’n straf maar 17 uur. Begin deze maand werden er door een senator vragen gesteld aan de Amerikaanse Inspecteur Generaal vanhet Gevangeniswezen. Hoe kwam het dat iemand met zo’n verleden uitgezonden werd om het Iraakse gevangeniswezen te moderniseren, tezamen met andere eveneens controversiële collega’s zoals Lane McCotter en John Armstrong.
Inmiddels is Terry Stewart partner in het adviesbureau "Advanced Correctional Management”. En opnieuw ingehuurd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken om een gevangeniswezen te moderniseren, dit keer op Haïti. Hoe goed dat gaat blijkt uit het volgende verhaal. Toen freelance journalist Kevin Pina een bezoek bracht aan de Petionville gevangenis om daar Annette SoAnn Auguste te bezoeken (een aanhangster van de verdreven president Aristide) trof hij daar vrij rondlopend de veroordeelde moordenaar Jodel Chamblain, voormalig (?) leider van een doodseskader van de FRAPH. Toen Pina terugkeerde bij de receptie stond Chamblain daar de identiteitskaarten van de bezoekers van Auguste door te nemen. Een klacht van Pina bij de bewaking leverde slechts een glimlach op. Ziet ernaar uit dat na het ‘schoonmaken’ van de gevangenissen in Irak nu Haiti aan de beurt is.


Pisces

zondag 20 juni 2004
PISCES (nee, niet het astrologische teken voor vissen) staat voor Personal Identification Secure Comparison Systemen en is onderdeel van het Terrorist Interdiction Program van de VS.
Pisces is een softwarepakket dat kan worden ingezet bij paspoort- en identiteitscontrole. Het verzamelt, vergelijkt en analyseert gegevens van reizigers en werkt op basis van ‘biometrics’. Het vergelijkt foto’s, vingerafdrukken en biografische gegevens van passagiers. Het wordt inmiddels in meer dan 20 landen geïnstalleerd, niet altijd zonder protesten, zoals in Bangla Desh en Pakistan.
Malta is het eerste Europese land dat het gaat toepassen. Het ontvangt hiervoor zo’n 1,5 miljoen dollar aan hulp voor deinstallatie van het systeem, het trainen van personeel en het onderhoud. Volgens sommigen is Pisces nauw verbonden met een ander amerikaans softwarepakket, Promis. In Kleintje Muurkrant 333 schreven we over Promis:
Het was eind jaren zeventig, begin jaren tachtig ontwikkeld door het Amerikaanse Institute for Law and Social Research (INSLAW). PROMIS was in staat om zonder te herprogrammeren dwars door databases van allerlei garnituur, opgeslagen in welk soort computer dan ook mensen op te sporen die zich om persoonlijke redenen liever buiten beeld hielden. Zoals criminelen, terroristen, belastingontduikers, pedo's, homo's, vredes- en milieuactivisten, Jerry Springeraanhangers, schoonmoederhaters, loempialiefhebbers. You name it! George Orwell had redelijk raak geprikt met zijn '1984'. Eén van de eerste klanten die bij INSLAW op de stoep stond was het Amerikaanse Ministerie van Justitie, dat prompt probeerde de leverancier van PROMIS in een faillissement te manoeuvreren en zich het programma voor nul dollarcenten toe te eigenen. INSLAW verzette zich met hand en tand en wist de slag met de Amerikaanse overheid na jarenlang procederen te winnen. Het kwaad was echter al geschied. De inlichtingendiensten hadden zich van PROMIS meester gemaakt, nuttige applicaties aangebracht en in de etalage gezet. Als bestrijdingsmiddel tegen terroristen of andere vijanden van de staat. Uit alle hoeken van de wereld stroomden de klanten toe en PROMIS werd geleverd aan inlichtingen- c.q. veiligheidsdiensten van landen als Egypte, Pakistan, Turkije, Jordanië, Iran, Irak en Kuwait (!). Eén ding vertelden de verkopers van PROMIS er niet bij. Het programma dat de klanten kregen bevatte een geheime achterdeur waardoor de Amerikaanse inlichtingendiensten en hun Israëlische partners een entree hadden in al hun databases. Zonder dat de klanten daarvan op de hoogte waren of erachter konden komen. Een heel stel van de daarvoor benodigde applicaties waren aangebracht door een contract-agent van de CIA, Michael Riconosciuto. Toen deze wizzkid details over het project begon te lekken naar de pers werd hij in april 1991 gearresteerd en op beschuldiging van drugshandel achter de tralies gedeponeerd.
Het hele artikel is hier te vinden.


Kunstcoup

vrijdag 18 juni 2004
Gebeurt niet elke dag. Dat een Nederlander de voorpagina haalt van de Hürriyet, de grootste krant van Turkije. Ja, Balkenende toen hij premier Erdogan een handje gaf. Maar gek, van zoiets krijgen we altijd een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Zo niet bij het artikel van vandaag over de nieuwe coup van Michel van Rijn, de kunstmusketier. Hij wist Babür Tekeli alias Ali Can, een van de belangrijkste Turkse kunstsmokkelaars, uit zijn tent te lokken. Babür liet hem onlangs weten een stel alleraardigste antieke snuisterijen in de aanbieding te hebben, waaronder een uiterst zeldzame Rhyton uit de vijfde eeuw voor Christuster waarde van 1 miljoen Pond (*). Illegaal opgegraven door luitjes van zijn organisatie met gebruikmaking van de modernste apparatuur die in staat is om tot zo’n twintig meter diep de aanwezigheid van gouden en zilveren voorwerpen vast te stellen. Da’s nog eens wat anders dan met een metaaldetector het strand van Zandvoort afsnorren naar een kermishorloge. Van Rijn zocht contact met de Turkse ambassade in Londen om te zien of ze daar belangstelling hadden voor een undercover-operatie om Tekeli en zijn club op te rollen. Nou, daar ging de halve maan niet meteen in top. Pas nadat Faruk Zabci, de filiaalhouder van Hürriyet in Londen, zich roerde gingen de Turkse autoriteiten licht krakend overstag. De geheime politie in Ankara werd ingeschakeld en er werd een ontmoeting met Tekeli geregeld in Boudroum. Omdat zijn gezicht in Turkse smokkelaarskringen niet onbekend was sedert zijn eerste coup in oktober 1997 (**) stuurde Van Rijn een Britse assistent naar het Turkse vakantieoord. Vanaf diens eerst stap op Turkse bodem stond deze onder onzichtbare protectie van het Turkse recherche-team. Toen Tekeli de volgende ochtend bij het zwembad met enige trots de Rhyton toonde en de rest van zijn koopjes via zijn laptop, klapte de val dicht. Twee handlangers buiten het hotel wisten te ontkomen, maar het ziet er niet naar uit dat die de Ramadan nog in vrijheid zullen halen.
Van Rijn zal naar aanleiding van deze geslaagde operatie worden voorgedragen voor een belangrijke Turkse onderscheiding. Dat zal dan zo’n beetje alles zijn wat hij eraan overhoudt. Plus uiteraard de nodige publiciteit. Overigens niet alleen via het artikel in de Hürriyet en de Nachwuchs daarvan, maar op termijn ook via een aan hem gewijde uitgebreide documentaire van de BBC waarvan ook deze coup deel uitmaakt. Meer over zijn recente Turkse veldtocht op de latest update van zijn vrolijke website.

(*) Deze Rhyton is een zilveren drinkhoren met de kop van een stier en bladgouden vleugels.
(**) Toen was de Turkse grootsmokkelaar Aydin Dikmen het haasje. Het ging daarbij om een flinke voorraad gestolen Cypriotische kunstvoorwerpen die waren opgeslagen in München.


De Amerikaanse Gulag

vrijdag 18 juni 2004
De Amerikaanse mensenrechtenorganisatie Human Rights First heeft recentelijk een rapport gepubliceerd met een overzicht van alle Amerikaanse detentie- en verhoorcentra. Het overzicht bevat zowel de inmiddels bekende centra als centra waarvan het bestaan niet door de Amerikaanse overheid wordt erkend. "Suspected" noemt HRF dit. Het rapport is hier als pdf-bestand te vinden. In het kort komt het neer op Afghanistan: ten minste 22 bekende en 2 (CIA ondervragingscentra) suspected; Guantanamo op Cuba; Irak ten minste 21 bekende centra, plus een aantal verzamelcentra, bovendien een apart kamp voor de Mudjaddin Qalq; Pakistan 2 suspected; Diego Garcia suspected; Jordanië: AlJafr gevangenis (CIA ondervragingen) suspected; Verenigde Staten: 1, 2 suspected (op de Amerikaanse schepen USS Bataam en USS Peleliu).


Adel verplicht (18)

vrijdag 18 juni 2004
Nee hoor, geen netwerken van kinderontvoerders en kinderverkrachters. Philip Freriks vroeg het nog eens voor de zekerheid. Nee, niks van gebleken. Dat Dutroux-trio werkte alleen maar voor eigen geneugten en gaat langdurig achter het gaas. Die meneer Nihoul had alleen maar wat xtc verhandeld en staat over een paar jaar weer op straat. Het proces van de eeuw in Arlon eindigde in wezen net zo voorspelbaar als het Journaal. Aan het eind zit het weerbericht.
Maar hoe zat het bijvoorbeeld nou met Julie en Melissa? In tegenstelling tot wat wij eerder berichtten blijkt ook uit de medische rapporten wel degelijkdat de beide meisjes door een hel zijn gegaan en in ieder geval beestachtig anaal zijn verkracht. Om over de andere vreselijke berichten over hun dood maar te zwijgen. Te suggereren dat de twee meisjes na ruim honderd dagen aan honger en dorst zouden zijn bezweken omdat Dutroux toen in de petoet zat is te bizar voor woorden.
En wat moeten we met de verklaringen van de X-getuigen en andere slachtoffers van pedofiele liederlijkheden? Dat onderdeel van de “Dutroux-files” is nog niet gesloten en ligt in Gent ter verdere behandeling. Kunnen de verantwoordelijke Belgische autoriteiten die files langzaam laten verstoffen en uiteindelijk tot de status van oud papier degraderen? Moeilijk. Ook al omdat recentelijk een afvaardiging van Scotland Yard een lijvige rapportage heeft overhandigd aan haar Belgische tegenvoeter waarin ondermeer diep wordt ingegaan op de twijfelachtige activiteiten van de grote baas van Fortis en de burgemeester van Knokke. Met name dat gedeelte is eveneens aan de Spaanse Justititie doorgetunneld voor verder onderzoek naar de avonturen van Maurice en Leopold Lippens op Ibiza en mogelijk andere locaties op het Iberisch schiereiland. Wordt het misschien toch nog Party-time. Stay tuned.


Abu Ghraib en de Amerikaanse gulag (2)

vrijdag 18 juni 2004
Op 14 mei schreven we over Lane McCotter en het bedrijf Management & Training Corp (MTC) waarvan McCotter directeur is. Hij is eindverantwoordelijk voor de “corrections business development”, zeg maar de divisie gevangenissen. In mei 2003 is hij één van degenen die wordt uitgezonden door John Ascroft om de gevangenissen in Irak te ‘moderniseren’en aan te passen aan de eisen van de democratie. McCotter was daar blijkbaar de aangewezen persoon voor, want als gevangenisdirecteur liet hij een spoor van vernieling achter, dode gevangenen, misbruik van gevangenen, ontzegging van medische zorg. Kortom, alles wat je niet verwacht van een gevangenis. Maargoed, blijkbaar zijn we niet van deze nieuwe tijd.
De keuze van Ashcroft lijkt niet toevallig. Een collega moderniseerder is John Armstrong. Onlangs ontslagen na een spoor van schandalen in het gevangeniswezen achter te hebben gelaten. Sexuele intimidatie van gevangenisbewaaksters, het overlijden van psychische zieke gevangenen door te forse maatregelen enz enz. John Armstrong is inmiddels Assistent Director of Operations in Irak. Een andere ‘ontwikkelingswerker’ is Gary Deland, ook directeur van MTC. Bekend om zijn verlichte bewind van een gevangenis, waar hij een psychisch zieke gevangene 56 dagen naakt in een isoleercel, zonder licht, ramen, toilet enz. op liet sluiten. Deland en McCotter waren in Irak belast met Abu Ghraib.
Hoe zat het ook weer? ... Don’t try to understand them. Just rope and throw and brand them.




Geen mens is illegaal!

vrijdag 18 juni 2004
Zondag 20 juni, internationale dag van de vluchteling, zullen mensen in Arnhem, Nijmegen en Wageningen massaal spandoeken ophangen. Diverse individuen en organisaties zullen hun woning of kantoor tooien met een spandoek uit solidariteit met vluchtelingen en als teken van verzet tegen de plannen van Verdonk. Inwoners van de drie steden worden opgeroepen ook hun ongenoegen kenbaar te maken en een spandoek of poster af te halen bij een van de verdeelcentra. Met de plannen van minister Verdonk wordt het vreemdelingenbeleid weer strenger dan het al was. Mensen die hier al jaren wonen staat deportatie te wachten naar hun ‘eigen’ land.Geillegaliseerde mensen worden nog harder opgejaagd dan ze al werden. Verblijfsvergunningen nog maar sporadisch toegekend. Verdonk blijft haar beleid ondertussen verdedigen met leugens; iedereen die wil, kan terug, Somalie (en ieder ander willekeurig land) is hartstikke veilig en illegalen zijn per definitie crimineel. In de praktijk stuit haar beleid echter vaak op protest en verzet. In allerlei plaatsen zijn solidariteitsgroepen opgericht, landelijke demonstraties worden drukbezocht en mensen zijn meer dan ooit bereid om de deportaties daadwerkelijk te voorkomen. Na eerdere afwijzingen heeft Verdonk het nu voor elkaar dat de eerste van haar vertrekcentra nu in Ter Apel komt. Ondanks de grote moeite die het lijkt te kosten om de vertrekcentra te openen, beweert Verdonk ondertussen dat er geen vuiltje aan de lucht is; haar beleid zal stipt uitgevoerd worden. En daar lijkt het probleem te zitten. Verdonk wíl niet zien dat mensen haar plannen niet zien zitten. Om haar een beetje te helpen, hebben we besloten om te laten zien hoeveel onvrede er leeft. Met posters en spandoeken komt in het straatbeeld terug hoe massaal het verzet is tegen het vluchtelingenbeleid. Anders dan mevrouw Verdonk zien wij vluchtelingen niet als een probleem. We vinden dat iedereen het recht heeft om te gaan en staan waar hij of zij wil. Iedereen zou het recht moeten hebben om een goed bestaan op te bouwen. Aan de reacties in de drie steden te zien, zijn we niet de enigen: veel mensen hebben al toegezegd een spandoek op te willen hangen. We spreken de hoop uit dat in de komende dagen nog meer mensen zich aansluiten bij dit initiatief en dat in ieder geval in Arnhem, Nijmegen en Wageningen het verzet tegen het vluchtelingenbeleid zichtbaar is. Laat Verdonk maar leren, dat solidariteit sterker is dan haar beleid… (meer informatie via onbegrensd@zonnet.nl)


Servicios Integrales

donderdag 17 juni 2004
Dat integrales doet denken aan volkoren of iets dergelijks. Helaas, Servicios Integrales is het Chileense bedrijf dat door Blackwater USA is ingehuurd om personeel te werven voor beveiligingswerkzaamheden in Irak. José Miguel Pizarro is de directeur. Hij moet zo’n 30.000 huurlingen inhuren, volgens hem tegen salarissen waar je als Chileen geen nee tegen kan zeggen. In de periode tussen november 2003 en mei 2004 had Pizarro 5200 man onder contract. Na één week training in Santiago werden ze voor verdere training naar North Carolina gevlogen en daarna naar Kuweit.
Chileense kranten hebben gemeld dat tenminste 37 huurlingen een laten wemaar zeggen Pinochet-verleden hebben en amnestie genieten in Chili. Maar als zij in een ander land zijn kunnen ze worden uitgeleverd aan landen die daar om vragen. De Chilenen worden door de Amerikaanse en ZuidAfrikaanse huurlingen in Irak de penguins genoemd.
Blackwater is gericht gaan werven in landen als Chili, Peru, Argentinië, Colombia en Guatemala omdat in die landen jarenlang een vuile oorlog is gevoerd. De militairen daar zijn goed getraind in het bestrijden van de ‘binnenlandse vijand’ en verkrijgen van bekentenissen van gevangenen. Aldus een Chileense krant.
In Argentinië is er minder aandacht van de media voor de Argentijnse huurlingen. De Argentijnse journalist Mario Podesta deed onderzoek naar die huurlingen. Volgens hem waren er 7 huurlingen in Irak, die vroeger als officier betrokken waren bij de ontvoeringen, martelingen en verdwijningen in Argentinië. Podesta vertrok naar Irak voor verder onderzoek maar kwam om in een auto ongeluk vlak bij Baghdad.


A neverending story?

donderdag 17 juni 2004
Op 14 juni jl. heeft het hoofd van de Defense Contract Audit Agency (DCAA), William Reed, een verklaring afgelegd voor een van de commissies van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Volgens Reed heeft Titan Corp (één van de leveranciers voor ondervragers in Irak) besloten de kosten van John B. Israel (uit Canyon Country) en zijn collega Adel L. Nakhla (uit Maryland) niet door te berekenen. Titan zou een bedrag van $ 178.000 in mindering brengen op de rekening aan het Ministerie van Defensie.
Het bedrijf Titan heeft meer dan 4400 vertalers/ondervragers in Irak werken; het staat onder contract van hetUS Army Intelligence & Security Command. Dit contract betreft een bedrag van $ 402 miljoen. Titan staat op het punt te worden overgenomen door Lockheed-Martin Corp, een van de pilaren van het militair industriële complex. Volgens Titan zouden er geen vertalers deelnemen aan de ondervragingsteams, ze hadden slechts een passieve rol, het vertalen van commando’s en documenten.
Inmiddels is het DCAA ook doende om de contracten met CACI te onderzoeken, voor zover bekend zou dit namelijk “informatie technologie” betreffen en geen “ondervragingen”. Overigens zijn noch Titan, noch John B. Israel, noch Adel L. Nakhla in staat van beschuldiging gesteld. CACI ontkent dat John B. Israel bij hen in dienst was, hij werkt voor een door hen ingehuurd bedrijf, SOS Interpreting Ltd in New York.
Het Voedsel en Slaap Deprivatie Programma dat het verblijf voor de meeste gevangenen in Abu Ghraib bepaalde werd uitgevoerd door CACI medewerkers. Maar er was wel toestemming nodig van hogerhand, vandaar dat het “behandelplan” voor goedkeuring naar kolonel Thomas M. Papas en naar de militaire officier van justitie (JAG) ging.


Brothers

donderdag 17 juni 2004
Een paar overijverige Zwitserse soldaten belden eind vorige maand de politie van Luzern. Zij waren “dienstlich” lekker aan het spelen met een van de grond af bestuurbaar en van een infrarood-camera voorzien spionagevliegtuigje tot ze op hun monitor een paar jongelui zagen die fuckerdefuck bezig waren een flinke joint te rollen. De koddebeiers trokken na de melding er met gillende sirenes op uit en arresteerden de twee onverlaten even buiten het centrum. Meteen een socialistisch parlementslid over zijn plas. Hij was van mening dat burgers niet zomaar uit de lucht bespioneerd mochten worden. Bovendien wordt het consumeren van een jointin Zwitserland tegenwoordig min of meer gedoogd. Dus wat was dat voor een circus?
In repliek merkte de minister van Defensie op dat genoemd vliegtuigje niet was toegerust voor het bespioneren van burgers. De camera’s waren namelijk voor het identificeren van een individu niet geschikt. Daarnaast hadden de bewuste dienstkloppers niet het voornemen gehad om burgers in het snotje te houden. Zij hadden bij toeval de twee “junkies” gespot die zij nogal geagiteerd in hun auto hadden zien stappen en wegscheuren. Uit gezonde burgerzin hadden zij toen de platte petten gewaarschuwd. Je kan dus met zo’n vliegtuigje geen mens identificeren, maar je kan wel zien dat ie een joint opsteekt en dat ie geagiteerd is. Kunt u even onze broek ophouden?
Het Zwitserse leger heeft zeven van deze vliegende Small Brothers in gebruik. Zij moeten dienen om vijandige troepen te bespioneren als die zich onverhoopt tussen Schaffhausen en Genève mochten melden. Tot dan toe is het leuk om ze de koeien te laten tellen op de flanken van de Jungfrau, het smelten van de kazen te laten registreren, de Ronde van Zwitserland in beeld te laten brengen voor geïnteresseerd militair personeel en junks achter hun vodden te laten zitten. Overigens zijn die dingen geleverd door een Israëlische firma. Aardig bruggetje, want wat zagen wij deze week op de teevee? Een demonstratie van een vliegtuigje met camera’s dat het de Nederlandse politie makkelijker moet maken om bijvoorbeeld plotseling optredende knelpunten in het verkeer op te sporen. Het ging om de Bird Eye 500 van de Israël Aircraft Industries (IAI). Men was na de demonstratie zuinig enthousiast. De beelden waren nou niet om naar het bureau te schrijven. Gek, want volgens IAI zelf is de Bird Eye ook ontwikkeld voor het in de gaten houden van massameetings en als je dan niet kan focussen op eventuele raddraaiers heb je er geen moer aan. Daarom staan wij wat wantrouwig tegenover de afgelegde verklaringen en raden iedereen aan die een flinke sigaar wil opsteken of van plan is zich in massaal feestgedruis te storten eerst even goed naar de hemel te kijken. Voor je het weet word je gewatched.


BBE (2)

donderdag 17 juni 2004
Krijgen we daar weer een mooi briefje van een trouwe lezer cq. informant. Kunnen en willen wij u niet onthouden. Hij schreef het volgende:
Uit zeer betrouwbare bron weet ik dat op 29 april 1999 Nederlandse mariniers in de tuin van Milosevic hebben gelegen! Dit met de bedoeling hem te arresteren, ontvoeren, kidnappen of hoe je deze illegale actie wilt noemen. Zij waren daar een dag eerder met helicopters gedropt. Op 1 mei werd, op bevel van het NAVO-hoofdkwartier in Brussel, deze actie afgeblazen. Ik weet niet of Erik O. bij deze actie aanwezig was, of hij daarvoor een lintje heeftontvangen en of de Tweede Kamer vooraf of achteraf was geïnformeerd”.
Ja, natuurlijk krijgen wij dagelijks heel wat merkwaardige mail binnen, maar deze lezer heeft er in het verleden blijk van gegeven zeer wel bij het hoofd te zijn. Dus stuurden wij op onze beurt het volgende mailtje naar de afdeling persvoorlichting van het Ministerie van Defensie:
Ten behoeve van een voorgenomen publicatie op onze website zouden wij gaarne van u willen vernemen of het juist is dat een eenheid van de BBE op 29 april 1999 in de buurt van de villa van de voormalige Servische president Milosevic is gedropt om hem op 1 mei te ontvoeren en dat de operatie op het nippertje door de NAVO in Brussel is afgefloten?
Kijk, wij weten ook wel dat het Ministerie niet zal zeggen “Ja hoor, dat is zo”. Maar misschien zijn ook andere mensen van deze missie op de hoogte en voelen ze zich nu geroepen om eveneens een duit in het KM-zakje te doen. U kunt elke dag 24 uur bij ons terecht. Dus roept u maar.


Marionetten?

woensdag 16 juni 2004
Niet zolang geleden verscheen “a Pretext for War; 9/11 Iraq, and the Abuse of America’s Intelligence Agencies”, een nieuw boek van James Bamford. Bamford heeft 2 baanbrekende boeken geschreven over de NSA: “the Puzzle Palace” en “Body of Secrets”.
De inhoud van het laatste boek is explosief. Bamford stelt dat sleutelfiguren uit het regime van Bush, Richard Perle, Donald Rumsfeld, Paul Wolfowicz en Douglas Feith ver voor 11 september betrokken waren in een plan om Irak aan te vallen. Deze havikken manipuleerden de NSA, CIA en de DIA in het bewerkstelligen van een regime-change in Irak.
Douglas Feith, medewerker van het Pentagon,faciliteerde de installatie van verschillende geheime eenheden in het Pentagon. Deze ontvingen gegevens van diverse groepen uit Israelische inlichtingendiensten en coördineerden de uitkomsten met die Israelische groepen, om de voorzichtigheid van de CIA wat die regio betreft te omzeilen.
Volgens een voormalig Amerikaans ambassadeur had het Office of Special Plans (OSP) in het Pentagon een zusterorganisatie in het kantoor van de Israelische premier Sharon. Deze Israelische eenheid produceerde in het engels (niet in het hebreeuws) geschreven ‘inlichtingen’rapporten en leverde deze aan het OSP. Het gegeven dat dit vanuit het kantoor van Sharon en niet vanuit de Mossad kwam zou te maken hebben met de nauwe relatie tussen CIA en Mossad. Naar alle waarschijnlijkheid kwam de valse informatie over de aanschaf van uraniumcake uit Niger ook uit de koker van deze geheime eenheid.
Volgens Bamford was de oorspronkelijke bron dat Saddam (u weet wel) mobiele biologische laboratoria had, niet de broer van een belangrijke medewerker van Ahmed Chalabi (met als codenaam Curveball), maar van een Israelische tip uit 1994.
Bamford refereert aan anonieme medewerkers van de CIA die zeggen dat zij vermoedden dat veel van de inlichtingen over massavernietigingswapens, afkomstig van de hardliners, volslagen onzin waren, maar dat er binnen en buiten de CIA druk werd uitgeoefend om de mond te houden.
Zou Balkenende ook ingefluisterd zijn door bronnen uit Israelische diensten of het OSP?


Octopussy (74)

woensdag 16 juni 2004
De Solid State Trust BV en de WBH Communications BV, de twee zakelijke vehikels van mr. Abraham Zeegers die afgelopen dinsdag voor het voetlicht werden getrokken (*), hebben beiden een interessante achtergrond.
Allereerst Solid State. Die blijken we al eerder op de korrel te hebben gehad en wel in de serie IJ, IJ. In aflevering 18 dd. 10 september 2002 meldden wij al dat die BV van Abraham een tijdlang Brummans Vastgoed BV onder zijn vleugels warm hield. Brummans Vastgoed werd later omgedoopt in Driesen Vastgoed. Die naam verwees naar de Breda’se gebroeders Driesen, alias de Daltons, die inmei 2001 vervroegd de lift naar het hiernamaals in werden gepropt. Net als Zeegers hadden ook de Driesens zakelijke banden met het imperium van wijlen Willem Endstra. Maar daar zijn we er nog niet mee. De enige aandeelhouder van Solid State Trust is de gelijknamige AG die is geparkeerd op het adres Seefeldstrasse 134 in Zürich.
Niet zomaar een adres. Daar is namelijk het kantoor gevestigd van mr. Jiri Mischa Mensik, gespecialiseerd in het behartigen van de belangen van Midden- en Oosteuropese cliëntèle. Zo trad hij een paar jaar geleden nog in het krijt voor de voormalige Servische premier Mirko Marjanovich, die bij de Union Bank een hele stoot poen had ondergebracht die hij illegaal had vergaard bij de handel in graan, olie en naar alle waarschijnlijkheid nog meer leuke commodities. Dat zegt niks over de vraag hoe solide de State Trust van Abraham is, maar wij zijn nu eenmaal geboren twijfelaars.
Dan WBH Communications BV. Ook bijzonder aardig. Als je die term namelijk bij Google intikt vind je meteen WeBeHigh.com – A traveller’s guide to getting stoned on Marijuana. Nou, dat hoeven we verder niet uit leggen. De site is een creatie van WBH Communications die je kan bereiken op postbusnummer 53240. Oftewel het postbusnummer van mr. Zeegers aan de Sophialaan 43 in Amsterdam, waar eveneens het keurige edoch nauw met Abraham verweven advocatenbureau Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich zijn domicilie heeft gekozen. Enig hè? Stay tuned.

(*) zie “We got mail


Dutroux en de spruit (7)

woensdag 16 juni 2004
Als we de officiële Belgische pers mogen geloven wordt het nog een hele kluif voor de aanhangers van Guy Verhofstadt om hun kandidaat op de stoel van Romano Prodi te wurmen. Ondanks de maandenlange veldtocht van Bertie Ahern, de huidige premier van de overwegend Katholieke Ierse Republiek en voorzitter van de Europese Unie, ten behoeve van zijn Belgische collega. In tegenstelling tot eerdere berichten zou Tony “balony” Blair nu tegen Verhofstadt zijn en ook Berlusconi zou de Belgische fietsenstalling niet zien zitten. Hoe de vlag erbij hangt in Oosteuropa is ook nog niet duidelijk en veel zou afhangen van deacht stemmen die het Katholieke Polen gaat afgeven. Het koffiedik is in België zeker net zo dik als hier. Maar mocht het Vaticaan zich inderdaad door de mysterieuze pedo-tape van de Gentse loge genoopt voelen zich achter Verhofstadt op te stellen dan zullen noch Berlusconi noch de Poolse afgevaardigden uiteindelijk dwars gaan liggen. Bovendien gaat het morgen om een gewone meerderheid van stemmen. Dus Guy, gozer, het moet al raar lopen als je het niet zou worden. Alvast proficiat.


Behandelplannen in Abu Ghraib

woensdag 16 juni 2004
Steven A. Stefanowicz is een medewerker van CACI International, ingehuurd als ondervrager in Irak met als werkplaats de Abu Ghraib gevangenis. In een door hem ondertekende verklaring erkende Stefanowicz dat er sprake was van, laten we maar zeggen “behandelplannen”. Elke gevangene had een eigen ondervragingsplan dat aan de bewakers werrd gegeven, zodat zij wisten wat te doen. Zo was er een “sleep/meal management plan” voor een gevangene.
Deze verklaring is in strijd met verklaringen onder ede van enkele generaals voor het Amerikaanse congres - zoals van generaal-majoor G. Miller en luitenant-generaal Ricardo Sanchez. Ook J.P. “Jack” London van CACI International heeftaltijd verklaard dat zijn medewerkers geen opdrachten konden geven aan de militairen.
Gelukkig had het Amerikaanse Ministerie van Justitie een vooruitziende blik, want in een memo uit 2002 geschreven door Jay Baybee staat dat slaap deprivatie en isolatie weliswaar wreed, onmenselijk en vernederend zijn, maar juridisch gesproken nog geen martelen. Tja, de vrienden van de Hoop Scheffer en Balkenende kijken vooruit. De verklaring van Stefanowicz is hier te vinden.


Abu Graib en een Nederlandse link (2)

woensdag 16 juni 2004
Omdat zijn naam verbonden is aan de Diemerzeedijk nummer 80 in Amsterdam wil niet zeggen dat die dr. Jack London een of andere boerenleut is. Zijn CACI International Inc. (inclusief zijn gelijknamige NV en BV) is wel degelijk in de loop der jaren opgestoten in de vaart der volkeren dankzij de overstap naar meer technologische oplossingen voor het vergaren en beschermen van intelligence. Zo bracht Jack van 11 tot 17 januari van dit jaar onder de vlag van de nog redelijk verse Amerikaanse Defense Aerospace Homeland Security een werkbezoek aan Israël. Samen met nog een heel steloorlogsverdieners als gast van het Jerusalem Fund. Compleet met allerlei archeologische tripjes, een dagje Jordanië voor ondermeer een handje schudden met koning Abdullah en verder wat sfeersnuiven in de Knesset. Maar de bulk van die week bestond uit excursies naar allerlei militaire optrekjes. Zoals Beit Horon, waar de dames en heren werden vergast op lesjes in anti-terreur. Kennelijk hadden ze te dure schoenen aan voor een live optreden in de Gazastrook. En verder met helicopters naar verschillende luchtmachtbases om te horen wie er nu weer waren platgegooid. Aan geouwehoer valt natuurlijk niet te ontkomen bij dit soort snoepreisjes. Dus stonden ook diepgaande gesprekken met een paar ministers, een ouwe generaal en de burrie van Jerusalem op het programma en voordat ze zich op wijn en wie weet trijn konden werpen moesten er ook nog een stel voordrachtjes worden gehouden. Jack hield een kort betoog over zijn samenwerking met het Ministerie van Defensie. Nee, niet in Abu Graib. Dat hoefde niet want daar wisten zijn gastheren al alles van.
Nou vraagt u zich misschien af hoe Jack aan zijn kennis rond het vergaren van intelligence is gekomen. Dat weten wij ook niet exact. Maar een ding is zeker: hij heeft zijn oren eveneens te luisteren gelegd bij een vroegere directeur van zijn bedrijf. Dat was Richard Armitage, de huidige Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken. Een hufter eersteklas die in de jaren zeventig, tachtig en negentig al in verband werd gebracht met drugshandel, prostitutie, illegale wapenhandel, het Iran-Contra blijspel en Operation Phoenix in Vietnam. Bij laatstgenoemd CIA-kunstje werden duizenden Vietnamezen gemarteld en gekeeld omdat ze ervan verdacht werden Vietcong-buddies te zijn. Een man met een rijke ervaring dus, die Richard. En heel bruikbaar voor de outfit van meneer London. Misschien allemaal heel ver weg van de Diemerzeedijk nummer 80. Hoewel. Werd daar ook niet geschoten?


BBE

dinsdag 15 juni 2004
Nou, lekker dan. Kunnen we met zijn allen gaan zitten raden voor welke operatie die laagdrempelige Erik O. is gedecoreerd omdat de NOS dat niet mocht vertellen van de rechter. In de officiële pers wordt gemeld dat de BBE ondermeer op geheime missie is geweest in Cambodja, Haïti en Bosnië. Verder weten we nu dat luitjes van die license to kill-club op pad worden gestuurd als de veiligheid van de reguliere Nederlandse eenheden gevaar loopt door activiteiten van terroristische rakkers in het land waar zij de vrede moeten handhaven. Komt dus de vraag aan de orde of Erik O.zijn medalje heeft gekregen in Kosovo. Want als er een stukje land is geweest waar Nederlandse militaire vertegenwoordigers in de penarie hebben gezeten dan was het wel die omstreden Servische provincie. Als dat zo mocht zijn dan vraag je je meteen af of Erik en zijn makkers zelfstandig opereerden of samen met Amerikanen, Britten en misschien zelfs lokale islamitische verzetslieden. Brrrrr. Wat een complicaties. Wat een Balkenbende.


Adel verplicht (17)

dinsdag 15 juni 2004
Afgelopen week heeft het weekblad Party een rectificatie geplaatst naar aanleiding van een klacht van Maurice Lippens, de hoogste baas van Fortis. Hij vond de inhoud van het artikel “Sponsor Gullit in opspraak” van een week daarvoor, waarin hij samen met zijn broer Leopold in verband werd gebracht met pedofilie, nou niet je dat. Het bewuste artikel leunde comfortabel op een aantal afleveringen van onze serie “Adel verplicht” waarbij geput werd uit een reeks verhoren van slachtoffers uit het Dutroux-conglomeraat. Dat Maurice zich plotseling geroepen voelde om het Nederlandse weekblad voor de kadi te sleuren is al vreemd,want wat er stond was juist. Maar dat zijn broer Leopold zich muisstil hield is nog vreemder. Want als je de getuigenissen van de slachtoffers mag geloven deinst hij nergens voor terug. Volgens X1 en X2 was hij uiterst gewelddadig tijdens de “seances” met de meisjes en Chantal S. noemde hem “een echt varken”. Bovendien zou hij aanwezig zijn geweest bij de moord op zowel Carine Dellaert als Katrien de Cuyper.
Wij zijn niet de eersten die zich met deze zaken bezighouden. Verre van dat. Zo is bijvoorbeeld de Belgische journalist Walter de Bock ons ruim voorgegaan. Op 27 mei 1997 deed hij het onderzoekteam in de zaak-Dutroux de suggestie aan de hand om mevrouw Nicole Liegois eens nader aan de tand te voelen. Nicole was sinds jaar en dag de huishoudster van baron Leopold in diens villa in Knokke en moest toch de nodige shit hebben zien langskomen. Voor zover wij weten is mevrouw Liegois nooit ondervraagd. Net zomin als haar werkgever, baron Leopold. Net zomin als diens broer, Maurice. Gekker nog. Maurice heeft op 10 juni jl. van de Belgische minister van Financiën Reynders een medallie gekregen. Voor zijn grote inspanningen ten behoeve van Fortis is hij benoemd tot Grootofficier in de orde van Leopold II. Dat moet onze kindervriend in deze roerige tijden toch een warm gevoel hebben bezorgd. Stay tuned.


Bezetting opleidingscentrum IND

dinsdag 15 juni 2004
Op dit moment houden zo’n 15 aktivisten van AAGU (Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht) het Kennis- en Leercentrum (KLC) van de IND aan Nijenoord 6 in Utrecht bezet. Hiermee willen zij de lessen voor een dag stilleggen, uit protest tegen het asielbeleid van minister Verdonk en de rol van de IND in het afwijzen en uitzetten van mensen die in Nederland een beter bestaan zoeken. “Wij blijven hier zo lang mogelijk. Als het aan ons ligt wordt er hier helemaal geen les meer gegeven en wordt het gebouw omgebouwd voor bewoning door vluchtelingen. Open grenzen en gelijke rechten voor iedereen!”,aldus één van de activisten.
Het KLC is het landelijk opleidingscentrum van de IND (Immigratie- en naturalisatiedienst); hier leren nieuwe IND-medewerkers het vak. De IND is verantwoordelijk voor de uitvoering van het vreemdelingenbeleid in Nederland. Dit wil zeggen dat haar medewerkers de beslissing nemen of iemand in Nederland mag komen (of blijven) wonen. Volgens haar website doet zij dit op een ‘snelle en zorgvuldige manier’. In de praktijk betekent dit dat binnen 48 uur wordt beslist of iemand een redelijke kans heeft op een verblijfsvergunning; zo niet dan wordt men direct op straat gezet of terug gestuurd. Dit is inderdaad snel te noemen, maar zorgvuldig? Een heel groot deel van deze aanvragen wordt als ‘kansloos’ gezien omdat men geen documenten bij zich heeft en dus niet kan bewijzen wie hij/zij is en uit welk land afkomstig. Heeft men deze papieren echter wel, dan wordt dit vaak ook met wantrouwen bekeken: hoe kan iemand die bijvoorbeeld zegt vervolgd te worden de mogelijkheid hebben gehad bij de overheid een paspoort aan te vragen? Binnen 48 uur bewijzen reden voor asiel te hebben is voor veel mensen haast onmogelijk: veel traumatische ervaringen kunnen niet meteen verteld worden. Zo wordt van vrouwen (of mannen) die verkracht zijn en bang zijn voor herhaling verwacht dat zij dit binnen 48 uur via een (vaak mannelijke) tolk vertellen, terwijl de verjaringstermijn voor verkrachting in Nederland niet voor niks 15 jaar is: niemand kan hier zomaar tegen een wildvreemde over praten. Voor de ‘gelukkigen’ die door de 48-uurs loterij komen is het vaak voorbij met de snelheid van de IND. Mensen kunnen jaren in de procedure blijven hangen, waardoor ze absoluut geen zekerheid hebben over hun toekomst, met alle gevolgen vandien. Nederlands leren, vrienden maken, ‘inburgeren’, wie zijn kinderen als Nederlander opvoedt loopt een groot risico energie te verspillen en (gedwongen) terugkeer alleen maar moeilijker te maken. Zo verzinken mensen vaak in depressies en apathie.
Slechts een heel klein deel van de mensen die niet in Nederland mogen blijven gaat vrijwillig terug naar het land van herkomst. Het overgrote deel verdwijnt in de illegaliteit, in ‘terugkeercentra’ of wordt onder dwang uitgezet. Van deze laatste groep wacht in het land van herkomst niet zelden gevangenisstraf, marteling, armoede en/of sociaal isolement.
De IND zegt niet verantwoordelijk te zijn voor het beleid rond de toelating van ‘vreemdelingen’; dit is immers besloten door de Eerste en Tweede Kamer. Maar zij is wel degelijk verantwoordelijk voor de manier waarop dit beleid uitgevoerd wordt, en al haar medewerkers hebben hun eigen verantwoordelijkheid naar ieder persoon dat door hun toedoen op straat, in de gevangenis, gemarteld, verkracht, vervolgd, gedood wordt, honger lijdt, de kinderen geen toekomst kan bieden enzovoort.
Het AAGU bestaat uit een groep idealistische, anarchistische mensen die zeer verontrust zijn over de manier waarop niet alleen minister Verdonk en haar medewerkers en medestanders, maar ook voorgaande bewindspersonen met mensen omgaan. AAGU is voor open grenzen en voor de vrijheid van iedereen om te reizen en te wonen waar zij/hij dat wil. Het simpele feit van de plek van je geboorte of van de nationaliteit van je ouders zou geen reden mogen zijn tot het krijgen of weigeren van het recht te gaan en te zijn waar je wilt en waar het voor jou (en je kinderen) het best wonen is. (lees ook "niet in mijn naam" in het laatst verschenen Kleintje Muurkrant)


Bossche Streetrave

dinsdag 15 juni 2004
"Het kan toch niet zo zijn dat..." de beginregel van JPB aan de start van zijn carrière als MP, een zin die zijn onzekerheid en vermeend onvermogen meerdere malen typeerde. De populariteit van ons 'voorbeeld' spreekt dan ook boekdelen, helemaal aangezien JPB de MP, slaafs als een hondje achter de tegenwoordig zwaar bekritiseerde Bush aanhobbelt. Goed, dit is geen nieuws. Wel nieuws is dat er steeds meer mensen doordrongen raken van het feit dat dit niet de manier is hoe wij ons willen representeren naar de rest van de wereld. En nou gaat het niet over 'vroeger was alles beter'maar over 'in de toekomst kan alles beter'. Het zou overbodig zijn om het nut van demonstraties of andere acties hier uit te gaan leggen, alhoewel deze tegenwoordig door het huidig beleid zwaar onder vuur genomen worden. Men heeft het liefst dat wij aan de hand van JPB volgzaam meelopen en jaknikken. Jammer...
Het systematisch de kop in drukken van individuele initiatieven van mensen die een vrijheid danwel ideaal nastreven werkt averechts. Daarom willen wij met de jaarlijkse Bossche Streetrave de aandacht vestigen op het kunnen, mogen, stimuleren en creëren van een eigen plek los van het systeem. Om dit hele idee niet te zwaar beladen te maken, is dit een uitnodiging om samen met gelijkgestemden een statement te maken in de vorm van een mobiel feest. Inmiddels al weer voor de vijfde keer. Elk jaar is tot nu toe een groot succes geweest door een positieve, open, ongedwongen en vertrouwde sfeer die we dit jaar weer graag met jou willen delen. Kijk hier voor de precieze datum en verzamelplek (volgens ons is het te doen op zaterdag 26 juni aanstaande...) The only good system is a soundsystem!


We got mail

dinsdag 15 juni 2004
Abu Graib
Hoe meer lezers hoe meer vreugd. Niet alleen maar vanwege het getal, maar ook vanwege de reacties. Zo ontvingen wij een interessante mail naar aanleiding van ons artikeltje: “Abu Graib en een Nederlandse link” van afgelopen vrijdag en die willen wij u niet onthouden:
Opmerkelijk uw artikel over Abu Graib, Caci en Diemerzeedijk 80. Onlangs heb ik voor het eerst van mijn leven over de Diemerzeedijk gewandeld vanaf Zeeburg tot aan Muiden. Hoewel ik het pand op nr. 80 nooit eerder in het echt had gezien kwam mij bij de eerste aanblik direct een beeld (plus verhaal) voor ogen.Jaren geleden heeft er een artikel gestaan in naar ik meen Vrij Nederland (of Het Parool, misschien Amsterdams Stadsblad) over de bewoners van deze toen nog bij de voormalige stortplaats gelegen woning. Het ging over beschietingen op het pand vanwege vetes met lieden die werkzaam waren in dezelfde branche als de toenmalige bewoners. Naar het zich liet aanzien is het bewuste pand volledig voorzien van gepantserd glas (ik ben “ervaringsdeskundige”, ik woon namelijk in de buurt van een recent in een regen van kogels omgelegde vuurwerkspecialist). Uit respect en dank voor uw uitstekende (dagelijkse) publicaties, X”.
Ook goeiemorgen. Mocht deze lezer gelijk hebben (en we voelen aan ons water dat dat zo is) zouden onze grote broers die in zijn mail werden genoemd dan niet even in hun archieven willen duiken? Het zou toch te gek zijn als mocht blijken dat ene meneer Jack Philip London, die medeverantwoordelijk wordt gehouden voor al het fraais dat zich in Abu Graib heeft afgespeeld, mogelijk gelieerd is met een zootje ongeregeld uit Amsterdam?

Octopussy
Op nummer 73 van deze serie kregen we eveneens reactie. Dit keer van een collega uit de professionele sfeer. Die wees ons erop dat mr. Abraham Zeegers nog twee BV’s heeft geparkeerd op de Sophialaan 43 te Amsterdam: WBH Communications BV en Solid State Trust (Nederland) BV.
De eerste is een financieringsmaatschappij die dateert uit 1995 en als enig aandeelhouder WBH Comhold ApS kent met als vestigingsplaats Kopenhagen.
De Solid State Trust die in 1999 het licht zag heeft ook maar één aandeelhouder. Dat is Solid State Trust AG in Zürich.
Een echte international die Abraham. Waar wordt ie ook weer van verdacht? Oh ja, het in elkaar flansen van constructies voor het witwassen van ondeugend verworven gelden door een grootpooier uit Curacao. Tel uit je winst.


De Club van Budapest

maandag 14 juni 2004
Op vrijdag 25 juni aanstaande organiseert de Lions Club De Meijerij/DenDungen (DenBosch-Zuid) in Conferentieoord De Ruwenberg in Sint Michielsgestel een congres ter opluistering van de oprichting van de Nederlandse afdeling van "De Club van Budapest". Kost slechts 1400 zonder en 1650 euro's inclusief diner. Dan kun je onderandere kijken en luisteren naar Michail S. Gorbatsjov (oud-president van de SovjetUnie), Claes Nobel (lid van de Nobelprijsfamilie), Frederik Willem de Klerk (oud-president van Zuid-Afrika), Heleen M. Dupuis (VVD-Eerste Kamerlid), Jane Goodall (bekend van de chimpansee-bescherming), Albert de Booij (directeur Speakers Academy), Krishna Gopala, Ervin Laszlo, Harold Robles, Devi Sherry en Jean-Francois Rischard(vice-president Europa van de Wereldbank). Zelf noemem ze als doelstelling van deze Club van Budapest "je inzetten om de wereld een klein beetje te verbeteren"... Een beetje Bilderbergje spelen toch zeker :-)


Martelen mag

maandag 14 juni 2004
Je zal er maar mee zitten. Met de vraag hoever je gaan mag met het martelen van luitjes die vermoedelijk tot Al Qaida behoren en van wie je het vermoeden hebt dat ze iets weten wat jij ook graag zou willen weten. Kijk, indertijd toen we die rijstepikkers in Vietnam te pakken namen in de jungle was er geen discussie. Kon je rustig iemand zijn ballen onder stroom zetten, hem laten meebakken met de hamburgers, zijn vrouw en kinderen voor zijn ogen koeieneren, weken water op zijn kop laten druppelen, uren op zijn voetzolen trommelen enzovoort enzovoort. Dat stond welniet in de legervoorschriften uit het zogenaamde Kubark-boekje, maar nood breekt wet. Later is daar toch wat gezeik over ontstaan, dus kan je je tegenwoordig maar beter een beetje indekken. Ondanks dat je mag aannemen dat na 9/11 vrijwel iedereen vierendelen nog gematigd vindt. Dus wat doe je als CIA? Je stuurt de vraag welke vormen van martelen nou wel of niet zijn toegestaan naar het Witte Huis. Daar willen ze zichzelf ook niet graag compromitteren dus sturen ze de vraag door naar het Ministerie van Justitie. En die beantwoordt dan weer netjes de vragen van de CIA via een memo van het bewuste hoofd van dienst.
De president vindt ook dat er wel wat gemarteld mag worden, als je je maar aan de richtlijnen houdt en het ministerie van Rummy sluit zich naadloos daarbij aan. Wat wil je nog meer? Nou wil het in de praktijk nog wel eens uit de hand lopen. Maar daar is iets aan te doen. Je huurt gewoon particuliere firma’s in en als personeelsleden daarvan per ongeluk allerlei gevangen Muslims strippen en door opgehitste honden laten bijten, ja jammer. Dat heet “deniability”. De daders worden dan vervangen door andere personeelsleden van particuliere firma’s. Die moeten dan wel even wat kalmpies aan doen tot iedereen is uitgewauweld over het onderwerp en gaan vervolgens over tot de orde van de dag. Had u nog wat? Martelen mag.


ABN-AMRO in Nederland en Engeland doelwit acties

maandag 14 juni 2004
Dierenrechtenactivisten hebben afgelopen 2 weken bij filialen en kantoren van ABN-AMRO in Nederland en Engeland acties uitgevoerd. Er werden posters geplakt, demonstraties gehouden, pinautomaten en deuren werden onklaar gemaakt en muren werden voorzien van teksten als 'BPRC moet dicht'. De acties zijn een protest tegen de connecties tussen de bank en het noodleidende proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk.
[5 juni] Engelse dierenrechtenactivisten, hebben ter ondersteuning van de campagne tegen BPRC in Nederland actie gevoerd in London. Eerst werd het kantoor van ABN- AMRO in London, Bishopsgate 250 bestormd en werd er binnen lawaai gemaakt. Vervolgens ging men buitenhet publiek informeren middels spandoeken en flyers. (zie deze website)
[9 juni] In Nijmegen worden door activisten enkele filialen van ABN-AMRO bezocht. Bij deze filialen worden pinautomaten onklaar gemaakt en worden ramen en deuren op creatieve wijze versierd met teksten als 'BPRC moet dicht'.
[13 juni] In het hele land worden door actievoerders posters en stickers geplakt. Doel is het publiek informeren over de connecties tussen ABN-AMRO en BPRC. Onder andere een filiaal van ABN-AMRO in Amersfoort moest het ontgelden.
Verspreid over Nederland hebben de afgelopen maanden tientallen directe acties plaatsgevonden tegen de huisbank van Europa's grootste en omstreden primaten-proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk. De schade van de acties tegen de bank lopen inmiddels in de tienduizenden
euro's. In een brief (dd 23-12-2003) aan de bank laten activisten onder de naam ‘Actiecampagne Koen' weten niet in te zijn voor compromissen en pas te zullen stoppen met acties tot de banden tussen de bank en het primatencentrum verbroken zijn. Dierenrechtenactivisten voeren al enkele jaren een intensieve en succesvolle campagne tegen BPRC in Rijswijk. Dit doen ze door middel van een compromisloze campagne van diverse acties. Onder andere worden de poorten bij BPRC geblokkeerd, vinden er picketlines plaats, worden kantoren bezet of worden posters verspreid. Dit protest resulteerde in een enorme afname van proeven met chimpansees. De activisten vinden dat alle bedrijven die banden hebben met BPRC medeverantwoordelijk zijn voor het dierenleed in het centrum. Men blijft actie voeren onder het motto "BPRC moet dicht".


Spruytjeslucht

maandag 14 juni 2004
De oprichting van de conservatieve Edmund Burke Stichting werd door de vaderlandse pers met trompetgeschal begroet. Dat is twee jaar geleden en inmiddels heeft de stichting van Bart Jan Spruyt bitter weinig gepresteerd. Heel terecht was de pers minder blij met zijn conservatieve manifest. Dat hangt aan elkaar van de fouten. Zo riep Spruyt woedend dat de overheidssubiside aan Greenpeace moet worden stopgezet, terwijl Greenpeace helemaal geen geld van de overheid aanneemt.
Maar in plaats van zijn blunders toe te geven schuimbekt Spruyt over de onterechte behandeling door de "linkse pers". Het is allemaal gajes, vindt hij, vooral de presentatoren vanNOVA. Stuk voor stuk agenten van de PvdA.
Er is dan ook een tweede manifest in aantocht, waarin de Burke Stichting de vloer aanveegt met de vaderlandse pers. Het zijn allemaal rooie rakkers, is de boodschap, en ze moeten eens ophouden arme conservatieven zwart te maken. Auteur van het werkje is Jaap de Wreede, die we eerder tegenkwamen als verslaggever bij Spruyts vroegere werkgever, het Reformatorisch Dagblad. Volgens ingewijden botert het niet meer zo tussen de twee mannen, omdat de EBS-directeur contractbreuk zou hebben gepleegd. Op de achtergrond zou ook de Amerikaanse financier van de Burke Stichting "wiens identiteit streng geheim wordt gehouden“ een rol spelen.
Terwijl de o zo nette heren vechtend over straat rollen, trekken steeds meer donateurs zich terug uit de met onduidelijke middelen in stand gehouden denktank. En Dries van Agt zit zich af te vragen of hij wel in een Raad van Aanbeveling thuishoort die de Amerikaanse oorlogsmachine steunt. En Spruyt? Die is Van Agt naar eigen zeggen liever kwijt dan rijk. Maar dan moet Dries hem wel eerst aan de Brenninkmeijertjes voorstellen.


Abu Graib en een Nederlandse link

vrijdag 11 juni 2004
Midden mei publiceerden we een aantal artikelen over Abu Graib en de Amerikaanse bedrijven die ingehuurd waren om de gevangenen te ondervragen. We citeren “Zij waren ingehuurd van o.a. CACI International, uit Arlington in de Amerikaanse staat Virginia, en Titan Inc. Uit San Diego. Dit laatste bedrijf wordt momenteel onderzocht door het Amerikaanse SEC, omdat ze betrokken zijn bij het omkopen van ambtenaren in Saudi Arabië, Nigeria, Ivoorkust en Zimbabwe. CACI is opgericht in de jaren ’60 door Harry Marcowitz (de Nobelprijswinnaar) en Herbert Kerr. Het bedrijf heeft vette contracten met het Pentagon voor het ontwikkelen van software en simulatiespellen.Eén van de ondervragers, John Israel was in dienst van CACI International, maar hij wordt ook genoemd bij Titan Inc. Dit laatste bedrijf deelde mee dat hij door hen als een soort ‘onderaannemer’ was ingehuurd. Beide bedrijven blijken nauwe banden te hebben met, hoe kan het anders, Israel en met de neo conservatieve kliek binnen de Amerikaanse regering. De voorzitter van de Raad van bestuur van CACI, Jack P. London ontving recentelijk een Israelische prijs (de Albert Einstein prijs van Aish HaTorah). Ook heeft dit bedrijf een aantal malen subsidies ontvangen van Amerikaans/Israelische stichtingen.
Inmiddels hebben een aantal gemartelde Irakies een klacht (class action) ingediend bij het Southern District Court of California, tegen: Adel Nahka, werknemer van Titan, CACI International Inc, CACI Incorp. Federal, CACI NV Nederland, Stephen A Stefanowicz, werknemer van CACI en John B. Israel, onderaannemer van CACI.
Volgens de aanklacht ... CACI NV is a Netherlands corporation doing business in the US at 1100 North Glebe Road, Arlington, Virginia 22201. Defendant CACI NV acted at all times relevant to this action through individual agents and employees, who are hereaftersubsumed within the term “Defendant CACI” and the term “CACI Corporate Defendants”.
O ja, Caci Nederland NV is gevestigd aan de Diemerzeedijk 80 te Amsterdam en heeft als bestuurder Jack Philip London.


Adel verplicht (16)

vrijdag 11 juni 2004
Gisteren is Dutroux voor het laatst aan het woord geweest in het naar hem vernoemde proces in Arlon. Hij speelde oude stukken uit zijn repertoire. Hij was maar een marionet geweest in de handen van anderen. Is alles wat hij zei bullshit? Niet alles. Laten we vooropstellen dat Dutroux een smerig stukje mens is, maar een van zijn uitspraken in zijn verdediging was zeker to the point. Dat was het volgende:
Aan de machtigen mag je niet raken. Dat veroorzaakt teveel commotie. De speurders werken in dienst van de georganiseerde corruptie (...) De scheiding der machten eindigt waar de corruptiebegint”.
In deze serie hebben we duidelijk willen maken dat in ieder geval twee machtige mannen die door verschillende getuigen werden aangewezen als afzichtelijke pedo’s nooit door de politie zijn verhoord. Dat waren de adellijke gebroeders Maurice en Leopold Lippens. De een de hoogste baas van Fortis. De ander burgemeester van Knokke. Ging het justitieel apparaat er automatisch van uit dat zulke hoge heren zich nooit aan iets dergelijks schuldig gemaakt konden hebben en/of dat de getuigen niet helemaal wel tussen de oren waren? En ergo zelfs een vriendschappelijk gesprekje met beide heren daarom niet nodig was. Hoe noemen we dat in een democratische rechtsstaat? Ouwe jongens krentenbrood? Handjeklap? Klassejustitie? Corruptie? Wie het weet mag het zeggen. Het proces-Dutroux is op een haar na gevild. Maar voor ons is de strijd nog niet gestreden. Stay tuned.


Onvastgoed (2)

vrijdag 11 juni 2004
Gisteravond om acht over zeven ontvingen wij van ene Marcel van Schuppen de volgende mail:
Uw e-mail van gisteren hebben wij in goede orde ontvangen. Het is onjuist dat de belastingdienst een inval bij onze organisatie zou hebben gepleegd. In 2003 heeft een reguliere belastingcontrole plaatsgevonden door de belastingdienst. Deze controles vinden iedere vijf tot acht jaar plaats. De door u vermeende “zakelijke activiteiten van een der vazallen van de heer Zweegers” zijn ons niet bekend“.
Wie Marcel van Schuppen is weten we niet, maar we mogen aannemen dat hij binnen de organisatie van Breevast iets meer doet dan de koffierondbrengen. In ieder geval lijkt Marcel een paar overuurtjes te hebben gedraaid om namens meneer Brouwer het wat lamme mailtje in elkaar te frutselen. Leuk natuurlijk dat we weten dat de belastingdienst vorig jaar een fiscaal APK-tje heeft gepleegd bij de vastgoedwinkel van Frank en Eyk. Maar als dat als een soort bewijs moet dienen voor de schone lei van 2004 zijn wij toch wel wat teleurgesteld hoor Marcel. Onze info had al een paar weken rondgezoemd in vastgoedland voordat die op onze bescheiden desk belandde. Bovendien was die info vrij gedetailleerd waar het de rol van de ons totaal onbekende meneer Brouwer betrof. Zoiets verzin je niet zou je zeggen. Voorlopig geven we je de benefit of the doubt Marcel, maar mochten we nog meer lekkers vinden dan laten we het je weten. Dus stay toch nog maar effe tuned.


Olie

donderdag 10 juni 2004
Wij diepten een uiterst interessante uitspraak op uit een vrij recente editie van het Bosnische dagblad Nezavisne Novine. Die was afkomstig van Mika Sukurma, een lokale veteraan op het gebied van oliewinning en luidde alsvolgt:
De buitenlandse consultants adviseerden ons in 1991 nog niks naar buiten te brengen en dat we moesten wachten tot het juiste moment. Maar op dat juiste moment moesten we wel 13 jaar wachten”.
Wat er nu pas naar buiten mocht worden gebracht? De vondst van twee belangrijke oliebronnen in Bosnië. Een bij Tuzla van naar schatting 50 miljoen ton en een bij Samac van 500 miljoen ton.Die vondst dateert dus van voor de bevrijdingsoorlog in Bosnië Herzegovina. Voelt u waar we heen willen? Precies.


Onvastgoed

donderdag 10 juni 2004
Kijk, als je heel veel poen hebt zoals Frank Zweegers wordt Nederland al gauw te klein. En dan wijk je uit naar Monaco, Saint Tropez en Londen om je in te likken bij andere echte rijken der aarde. Ga je natuurlijk niet vertellen dat je familie uit Goirle komt of all places en dat zij vermogend is geworden via de handel en fabricage van landbouwmachines. Voor je het weet gaan die rijke stinkers denken dat je vroeger op een aardappelrooier hebt gezeten en dat is dodelijk voor je tere reputatie. Je kan natuurlijk wel een beetje opscheppen over je onroerendgoeden je IT-belangen. En dat je zakenpartner een dubbele naam heeft (Eyk De Mol van Otterloo) en tot de financiële elite van Boston behoort is ook nooit weg. Maar elk voordeel hep zijn nadeel. Als je je in die kringen ophoudt kom je ook linke lieden tegen. Zo hoorden wij onlangs dat een lid van Frankie’s aanhang zaken zou hebben gedaan zonder belasting te betalen en aangekochte spullen op naam had laten zetten van een meneer Brouwer. Piet Belasting zou daar knap pissig van zijn geworden. U kent ons nu zo’n beetje. We konden het gewoon niet laten om die meneer Brouwer een mailtje te sturen dat alsvolgt luidde:
Geachte heer,
Ons is ter ore gekomen dat de belastingdienst onlangs een inval bij uw onderneming heeft gepleegd. Volgens onze bronnen zou de dienst geïnteresseerd zijn geraakt in de zakelijke activiteiten van een der “vazallen” van de heer Zweegers waarover hij geen belasting heeft betaald en waarbij hij u als eigenaar van de aangekochte spullen opvoerde.
Wij zouden graag willen weten of dat bericht op waarheid berust. Zo ja, over welke spullen en welke bedragen wij dan spreken. Dit in verband met een voorgenomen publicatie op onze website.

Oh jee, we hebben nog vergeten te melden dat meneer Brouwer de directie voert van vastgoedonderneming Breevast, die deel uitmaakt van de snoepwinkel van Frank en Eyk. Antwoord gekregen? Nee, nog niet. Maar zo’n stilte is meestal veelzeggend.


Capo’s

donderdag 10 juni 2004
Zegt Josias van Aartsen na de parlementaire clash over Annette Nijs en Maria van der Hoeven: “Aan het werk meiden”. En wat doet de capo daarna? Gaat ie samen met de capo di tutti capi Zalm een teep bekijken van het spoeddebat in de Kamer en sodemietert vervolgens Nijs op de keien. Ze zou niet geloofwaardig meer zijn. Maar dat is boerenbedrog. Nijs had bij Balkenbende I al zoveel proefballonnen losgelaten dat ze buiten de VVD al heel lang niet meer geloofwaardig was. Bovendien was Annette moeilijk in de omgang. Zo had ze tijdens haar totale ambtsperiodetwaalf chauffeurs versleten”. Nee, nee, niet op de achterbank. Meer in overdrachtelijke zin. En kon ze met Maria niet meer door één deur. Een dieet doet wonderen, maar daar wilde ze kennelijk niet aan. Integendeel ze dook nogal eens Haagse etablissementen in, waarbij ze soms ook de pers wist te halen. Wie herinnert zich niet hoe zij partijgenote Alie Cyaan Kalie aanzette tot een demonstratie peppersprayen in een verre van ordinair Haags restaurant? Gelukkig behoorden beiden tot de kaste der untouchables, anders hadden de capo’s met name Annette misschien al eerder gedumpt. Nou alleen komend weekend Dijkstal nog een paar stroomstoten geven om hem te dwingen excuses aan te bieden aan die mevrouw met die slaapogen en die eeuwige superieure grimlach. Want een vignet is geen Jodenster. Het is wat anders. Dan kan de VVD volgende week tenminste weer ongestoord verder bulldozeren in de sociale sector en kan capo Wilders de Partij van de Arbeid beschuldigen van kiezersbedrog. Als u gaat stemmen vandaag, kies dan VVD. De Volkspartij voor Vrijheid en Democratie.


Job creation USA style

donderdag 10 juni 2004
In het kader van de aanstaande verkiezingen in de VS moet er een rozig beeld van het beleid van Bush geschetst worden, om de Amerikaanse kiezer te verlokken hem (dit keer echt) te kiezen. Herhaaldelijk blijkt dat het vertellen van de waarheid niet de sterkste kant van deze regering is (van welke wel vraag je je af trouwens). Pas bleek dat de cijfers inzake terrorisme in de wereld wat geflatteerd waren weergegeven, het bleek toegenomen in plaats van afgenomen. Maar ja, wie let op de rectificatie.
Laten we eens kijken naar de cijfers van de banengroei in de VS. Het LaborDept. verschaft deze cijfers, en blijkbaar komen er steeds meer banen bij in de VS. Hoe berekent het Labor Dept. dit? Kijk als bedrijf A en bedrijf B elk 10.000 werknemers hebben en A failliet gaat, dan zijn er 10.000 banen weg. Maar, omdat er vraag is naar die producten moeten klanten overschakelen naar bedrijf B. Die zal zo’n 2.500 man aannemen. Dus uiteindelijk 7.500 banen weg. Maar zegt het Labor Dept. we nemen aan dat bedrijf C zich ook op die markt gaat richten, hoeveel banen dat oplevert weten we nog niet. Wat doen we dan? Laten we aannemen dat A gewoon bleef werken en dat de 2.500 man die B aannam, de norm zijn. Dus wat krijgen we: A heeft 12.500 man en B ook dus er zijn 25.000 banen. Een groei van 25%! Kijk eens hoe goed het gaat!


Octopussy (73)

donderdag 10 juni 2004
De binding tussen mr. Adrienne Vrisekoop cs. en mr. Abraham Zeegers blijft niet beperkt tot de door ons in een eerdere aflevering vermelde Stichting Derdengelden. Wie bijvoorbeeld op de website van de Orde van Advocaten naar de werkplek van Abraham zoekt komt van een koude kermis thuis. Maar wie gewoon in de telefoongids snuffelt vindt dat adres wel degelijk vermeld: Sophialaan 43 in Amsterdam. Juist. Hetzelfde adres als Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich. Daarnaast heeft vriend Zeegers samen met Vrisekoop en andere luitjes van haar kantoor gefigureerd in de stichting Rubicon. Welke teerling daarin is geworpen isons niet duidelijk. Maar het is wel zeer bijzonder dat een advocaat als Zeegers, die jarenlang tot de entourage van Willem Endstra heeft behoord en als alles goed gaat binnenkort voor de kadi moet verschijnen om te delibereren over zijn aandeel in de witwasaffaire rond Campo Alegre, blijkbaar al heel lang nauwe betrekkingen onderhoudt met een tot nu toe onbesproken advocatenkantoor. En dat op haar beurt ex-senator Vrisekoop weer dikke mik is met de vastgoedondernemer Rolf Friedländer, die ook al tot de zakenvrienden van Endstra behoorde. Op zich zegt het misschien allemaal niet zo veel. Maar een incident uit het verleden misschien meer. Volgens een betrouwbare informant zou de zoon van Rolf in de jaren negentig een aanvaring hebben gehad met een topper uit het Joego-assortiment. Naar aanleiding daarvan zou deze vriendelijke heer Friedländer jr. een vervroegd heengaan hebben toegezegd. Senior zou deze kwestie zelfstandig hebben opgelost. En dan moet je niet alleen ballen hebben, maar ook de juiste contacten. Een open einde aan dit verhaal? Misschien. Stay tuned.


Dutroux en de spruit (6)

woensdag 9 juni 2004
In aflevering 3 van deze serie merkten wij al op dat de cassette waarop te zien zou zijn dat Julie en Melissa na uitgebreid gemarteld en verkracht te zijn ter dood werden gebracht in aanwezigheid van een tien à twaalf heren, door de Gentse Loge niet alleen gebruikt werd om kardinaal Danneels onder schot te houden. Hij zou ook dienen om het Vaticaan te pressen de kandidatuur van de Liberaal Guy Verhofstadt te ondersteunen voor een topbaan binnen het Europese bestuurlijke apparaat. In plaats van de meer voor de hand liggende populaire Christen-Democraat DeHaene. Of het gewerkt heeft mag de Curie weten, maar wat lazen wij vorige week al in de internationale pers? Dat naast Chirac ook Schröder, Blair en Balkenende het een uitstekend idee vonden om Verhofstadt naar voren te schuiven als nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. Ter vervanging van Romano Prodi. Vooropgesteld dat Verhofstadt’s partij bij de komende verkiezingen zou sneuvelen. Nou, de prognoses liegen er niet om. Dat wordt terug naar af.
De cassette zou inmiddels al sedert eind december vorig jaar in het bezit zijn van kardinaal Angelo Sodano, de “minister van Buitenlandse Zaken” van het Vaticaan en nummer twee in de gemijterde pikorde. Op 7 mei kreeg hij bezoek van een Brusselse parlementariër die van hem in wezen hom of kuit wilde over het bestaan van de cassette. Sodano gaf noch hom noch kuit. In wezen was dat het stazione termini voor de zoektocht van de bewuste parlementariër die in de loop van januari voor het eerst met het verhaal was geconfronteerd. Zoals al eerder vermeld ging hij ermee de boer op en benaderde allereerst kardinaal Danneels zelve. Na wat gedreutel kwam het uiteindelijk op 5 februari tot een onderhoud ten huize van de kardinaal. Het parlementslid gooide de hele trukendoos open om tenminste een reactie op het vreselijke verhaal uit Danneels te persen. Tevergeefs. Een muur van stilte was zijn deel. Of nee, toch niet. De hoge mijter had één vraagje: “Sta ik er ook op?”. En daar zakt je parlementaire broek toch wel even van af.
Maar hij liet het er niet bij zitten. Op 7 april stuurde hij een uitgebreid rapport over de affaire naar Paul de Gryse, Procureur des Konings in Brussel. Wat hem betrof moest er door Justitie actie worden ondernomen om een eind te maken aan de chantage van Danneels en moest de bron van het hele verhaal nader aan de tand worden gevoeld. Voor zover wij weten gebeurde er niks. Vanwege de implicaties voor het lopende proces tegen Dutroux cs. voorzag de parlementariër op 6 mei jl. ook Stéphane Goux, de president van het Hof van Assisen in Arlon, van zijn rapport. En ook daar geen reactie.
Inmiddels naderen de verkiezingen en dreigt de door The Sprout in de publiciteit gebrachte affaire met een zware sisser te eindigen. En daarmee blijven vele vragen - zoals gebruikelijk in de hele geschiedenis rond Dutroux cs. - onbeantwoord. Met name over de kwestie rond Danneels. Waarom zei de kardinaal op 5 februari niet gewoon dat de geachte afgevaardigde uit Brussel tegen een zieke canard was opgeblunderd? In plaats van: “Stond ik er ook op?”. Raadsels. Stay tuned.


Octopussy (72)

dinsdag 8 juni 2004
Mr. F. Majoor, de advocaat die in 1996/1997 Rolf Friedländer terzijde stond bij zijn zakelijk geschil met het Purmerender gemeentebestuur, maakt al decennia deel uit van het Amsterdamse kantoor dat tegenwoordig door het leven gaat als Vrisekoop, Majoor, Van Spaendonck, Brainich en Jankovich. Gevestigd aan de rustieke Sophialaan 43.
In 1991 gebeurden een paar in het oog springende dingen op dat kantoor. Mr. Adriana Vrisekoop-Sterk werd op 1 maart 1991 commissaris van de door sommigen met Endstra’s Convoy vastgoed in verband gebrachte Hogeweg Exploitatiemaatschappij van Rolf Friedländer (*). En bleef dat toen zij een paar maanden later toetradtot de Eerste Kamer voor D’66. Er kwam in die pre-parlementaire periode ook een Stichting Beheer Derdengelden Mrs. Vrisekoop cs. van de grond die genereus door collega Van Spaendock in zijn uppie werd bestierd tot eind 2000. Ruim een jaar nadat Adriana (zeg maar Adrienne) het Haagse pluche weer had verlaten. Van welke cliënt of cliënten die derdengelden waren weten we niet. Frappant is wel dat in januari 1994 een advocaat die niet in bovenstaand rijtje thuishoort ook een eigen stichting derdengelden op de Sophialaan 43 huisvestte. Dat was mr. Abraham Zeegers van de De Lairessestraat. De man die toen al in een kwade reuk stond vanwege zijn banden met een stel avontuurlijke ondernemers in de hoofdstad. De cliënt of cliënten die hun mosterd bij de stichting van Abraham hadden gestald kennen wij helaas ook al niet. En nee, we gaan er ook niet naar raden. Maar vreemd is het wel. Stay tuned.

(*) zie vorige aflevering.


Octopussy (71)

maandag 7 juni 2004
Voor deze aflevering gaan we terug naar de jaren 1996/1997. In Purmerend speelde toen een erfpachtkwestie rond de panden Gedempte Singelgracht 18, 20 en 22. Die waren in 1980 gekocht door de Amsterdamse vastgoedonderneming E. Friedländer voor 775.000 gulden. Weliswaar in de wetenschap dat in mei 1997 de erfpacht afliep, maar in het volle vertrouwen dat die min of meer zoals gebruikelijk vlotjes verlengd zou worden. Dat bleek niet zo te zijn want de gemeente had eigen plannen ontwikkeld voor de panden. Namens Kalimera BV, een van de dochterondernemingen van Friedländer, sloeg advocaat F. Majoor bij het gemeentebestuur en degemeenteraad aan het hengelen om te zien of hij die 775.000 piek terug kon krijgen. Steunend op een artikel in het Burgerlijk Wetboek.
Ook een van de huurders probeerde te redden wat er te redden viel. Dat was R. Plevier van het gelijknamige garagebedrijf, die officieel niet door de gemeente op de hoogte was gesteld van de perikelen rond zijn nering. Hij was namelijk juridisch geen partij voor het stadhuis. Toen de druk begon toe te nemen zocht de in een smeerkuil belandde huurder contact met Rolf Friedländer. En dat bleek niet mee te vallen. Een journalist van de Nieuwe Noordhollandse Courant (NNC) rook een story en volgde het pad van Plevier. Hij kwam via de Kamer van Koophandel terecht bij Stenland BV met een telefoonnummer aan de De Lairessestraat in Amsterdam. Dat bleek een privé-aansluiting te zijn op een ander adres. Makelaar C.H. Haye zou een andere locatie zijn waar Friedländer te bereiken was. Niet dus. En dan een voor ons interessant citaat uit een van de artikelen die uit deze journalistieke Odyssee voortkwamen: “Ook Convoy Vastgoed in Amsterdam wordt in verband met Friedländer genoemd. Een telefoontje naar dat bedrijf leert dat hij er niets mee te maken heeft. Toch weet iemand op dat kantoor wie zijn belastingadviseur is: Delissen van Deloitte & Touche. (...) Uiteindelijk komt het telefoonnummer waarop Friedländer is te bereiken via belastingadviseur Delissen toch boven water. Het blijkt een antwoordapparaat van Hogeweg Exploitatiemaatschappij in Amsterdam te zijn. Friedländer belt een half uur later terug”.
We zullen u het verdere verloop van het touwtrekken rond de Purmerender panden besparen.
Maar Convoy Vastgoed was het vlaggeschip van Willem Endstra. En als onze conclusie na het lezen van de NNC-artikelen juist is onderhield Rolf Friedländer blijkbaar nauwe zakelijke relaties met dat vlaggeschip. Interessant. En dus: Stay tuned.


Adel verplicht (15)

zondag 6 juni 2004
Baron Maurice Lippens heeft een rottige week achter de rug. Eerst kwam naar buiten dat de Belgische Justitie de Banque Belgolaise ervan verdacht voor een paar Congolese rakkers 70 miljoen euro te hebben witgewassen die afkomstig waren uit de verkoop van een voorraadje zogenaamde bloeddiamanten. Die rakkers zouden daar dan weer wapens voor hebben gekocht om allerlei vijandige stammen voor de zoveelste keer tot Pygmee-afmetingen te reduceren. De Belgolaise is een dochter van Fortis en zoals u inmiddels weet is baron Maurice daar de hoogste baas van. Nou ligt die niet snel aan de luchtslangen, anders word je geen hoogstebaas. Hij liet dan ook bliksemsnel een persbericht in elkaar sleutelen waarin stond dat van de kwalijke berichten geen tropisch hout klopte en dat ze bij Fortis rustig de resultaten van het gerechterlijk onderzoek afwachtten. Dat deed de aandeelhouders blijkbaar goed, want Fortis maakte toch nog een leuk winstje op de beurs. Zo gaat dat.
Maar er was nog iets waar baron Maurice niet goed van werd. Dat was het verhaal waarmee het Nederlandse weekblad Party afgelopen weekend naar buiten kwam onder het kopje: “Sponsor Gullit in opspraak”. De inleiding vermeldde het volgende: “Afgelopen week werd bekendgemaakt dat Ruud Gullit de hoofdrol speelt in een reclamespot van een grote Belgische bank. Begin juli is de commercial voor het eerst op de televisie te zien. Party kwam achter een schokkend feit over de hoogste baas van deze bank”. En vervolgens wordt er uitgepakt met materiaal uit het Dutroux-dossier over de gebroeders Maurice en Leopold Lippens dat afkomstig was van het internet...
Vrijdagmiddag diende in Amsterdam een kortgeding tegen Party. Een bef van Stibbe eiste namens zijn cliënt dat alle exemplaren van het weekblad uit de schappen zouden worden gehaald en een aantal boetes dat in de tonnen liep als niet zus of als niet zo. Party verweerde zich met erop te wijzen dat het citeerde uit stukken die soms al geruime tijd op de site van Kleintje Muurkrant (in deze serie) waren te vinden. Maar daar had de advocaat van de baron nog nooit van gehoord, laat staan dat hij ooit kennis had genomen van de boeiende inhoud ervan. Je zou bijna concluderen dat wat op het internet verschijnt niet meetelt voor dit soort luitjes en wat in een blad als Party wordt afgedrukt wel. Hoe dan ook, men kwam tot een schikking. Het weekblad werd veroordeeld tot de formidabele boete van 12.500 euro en het plaatsen van een rectificatie in de volgende editie. Peanuts dus. Maar dat neemt niet weg dat de schrijver van het artikel in wezen als een goedkope sensatiebak wordt neergezet. Terwijl hij tweehonderd procent gelijk heeft. En baron Maurice weet het. Hij en zijn broer Leopold komen bij herhaling in het dossier Dutroux voor. Wij van Kleintje Muurkrant kunnen dat zonneklaar aantonen. Met alle details. Dus wat nou boete? Wat nou rectificatie? Het is gewoon waar. Stay tuned.


Pretpark

vrijdag 4 juni 2004
Terreurbestrijding in Nederland stelt geen fuck voor. Want er is geen terreur. Dus moeten we die Muslims even flink prikkelen zodat misschien overmorgen eindelijk een Arabisch Cessnaatje zich in de Martinitoren boort. Dus wat doen we? Op aanraden van Washington gaan we tegen de Saoedische stichting Al Haramain aan staan zeiken. Da’s een charitatieve instelling die over de hele wereld het uitdragen van Mohammed’s boodschap sponsort. Net als bij onze eigen vorm van verstandsverbijstering heb je rekkelijken en preciezen. Bij Al Haramain zitten wel héél preciezen. Die stimuleren bijvoorbeeld de verkoop van studieboeken waarin wordt opgeroepen homo’s van grote hoogtes(kerken, de achtbaan van Sixflags) naar beneden te mieteren. De leraar die dat schreef zou hier bij ons zeker en vast langdurig geïsoleerd raken. Maar dankzij onze zwaarbevochten vrijheid van meningsuiting, die bijvoorbeeld het verheffende equivalent “geitenneukers” voor het woord “mohammedanen” heeft voortgebracht, konden we met goed fatsoen niet overgaan tot een boekverbranding. Verder is Al Halamain een voorvechter van het terugdringen van de vrouwen tot in het schellinkje van de Islamitische samenleving. Nou laten onze eigen zwarte kousen hun vrouwen ook niet zomaar rondbanjeren op de stranden aan het Flevomeer, maar het schellinkje is wel erg ver van het Nederlandse toneel. Volgens onze Amerikaanse bewindhebbers is er echter meer. De stichting zou namelijk ook Islamitische terreurinstellingen financieren. Kijk, en dat schijnt verboden te zijn. Bewijzen? Daar wordt de laatste hand aan gelegd. Zo zouden er sterke aanwijzingen zijn dat via Nederland indertijd een flinke bult poen van Al Halamain naar Islamitische terroristen in Bosnië en Tsjetsjenië is gegaan. Oh? En wij maar denken dat we in Bosnië met vrijheidsstrijders vandoen hadden, die samen met Prinses Mabel en de NAVO die Servische schooiers een toontje lager lieten zingen. Foutje, waren terroristen. En hoe moet het nou verder met Peter d’Hamecourt? Onze grote grijze geitenbreier in Moskou. Die sombert nog steeds dat Putin geen middel schuwt om de Tsjetsjeense vrijheidsstrijders uit te roeien. Kan iemand even vanuit Hilversum Peter even instrueren dat Putin goed zit en dat er sprake is van Tsjetsjeense terroristen. Want anders raken we hier met zijn allen toch wel ernstig de draad kwijt. En staat Van Aertsen voor niks te brullen dat Piet Hein en Johan provincialen en slappe happers zijn. Het is allemaal zo verwarrend. Dit weekend maar even gezellig naar een pretpark.


Propaan

donderdag 3 juni 2004
Een citaat uit ons artikeltje “Hohoho” van 2 december 2002: “James Ferrell (...) de Amerikaanse voorzitter van de World LPG Association, miljardair, Bush-donor en kunstfreak uit San Antonio heeft zich geweldig gecompromitteerd met een reeks van e-mails en documenten, daterend van een paar jaar geleden. Die maken zelfs een volstrekte oen op het gebied van kunsthandel duidelijk dat hij bezig was een criminele organisatie in elkaar te hangen die zich vooral zou concentreren op de smokkel en het verhandelen van munten uit de oudheid maar andere smakelijke antieke hapjes zeker niet uit de weg zou gaan. De steenrijke gasboer lieerdezich met een aantal lieden uit de Italiaanse, Turkse en Servische kunstnijverheidssfeer die wij niet graag in een donker steegje tegen zouden komen”.
De vraag waar de kostbare snuisterijen over het algemeen vandaan kwamen is niet moeilijk te beantwoorden: het Midden-Oosten. En ook daar had Ferrell zijn onderwereld-contacten. Met name in Libanon en Syrië. Vandaar misschien dat de FBI zich een extra bult schrok toen gisteren twee tankwagens tot de nok aan toe gevuld met propaan van de opslagplaats van Ferrell’s bedrijf in San Antonio verdwenen bleken te zijn. Een beetje Fed denkt meteen aan de zoon van de oude Laden of aan Abu Haf en zijn brigade (zie “Regime change” van vandaag). Inmiddels zijn de wagens teruggevonden aan de kant van een weg bij Laredo. Of de propaan er nog in zat, is nog niet naar buiten gebracht. En of Ferrell in verband met deze zaak door de FBI meteen aan het gebit is geschud in verband met zijn louche contacten in Oost-Europa en het Midden-Oosten ook niet. Dat laatste is overigens niet waarschijnlijk. In de States hangt het nu eenmaal erg van je poen en je politieke vrienden af of je in een line-up terechtkomt. En dat zit bij deze gasboer wel goed.
Dat het hem een aardig bedragje waard is om zijn reputatie voor de buitenwereld een beetje knappies te houden bleek onlangs nog bij een zaak in Engeland. In het boek “Crooks and croonies” van Peter Teale werd hij samen met nog zes andere hongerige wolven beschuldigd van allerlei criminele activiteiten - waaronder fraude en misleiding van aandeelhouders - toen zij de directie voerden van Efdex. Een bedrijf dat zich vooraf rijk had gerekend aan handel in voedsel en drank via het internet maar in december 2000 down ging na 100 miljoen dollar te hebben verloren. De heren lieten een schuld achter van 32 miljoen dollar aan niet betaalde leveranciers en werknemers. Teale wist van naadje en kous want hij was financieel directeur geweest van Efdex’ Britse tak. Onlangs werd hij voor de kadi getrokken en bij die gelegenheid gaf hij wel zeer grif toe dat zijn beschuldigingen uit de lucht waren gegrepen. Eitje dus. Hij moest van de behandelende bef een boetetje betalen, de uitstaande boeken laten terughalen en de vermeldingen van zijn geesteskind op het internet laten deleten. Voor zover dat mogelijk was. Naar verluidt deed hij dat met graagte, want Peter zou voor zijn reuzenzwaai fors hebben gecasht van Ferrell cs. Beroepseer? Fuck off. Geld stinkt niet. Maar propaan wel.


Regime change

donderdag 3 juni 2004
Vorige week maakte de Amerikaanse minister van Justitie John Ascroft bekend dat welingelichte bronnen verklaarden dat er tussen nu en november (verkiezingen) een aanslag op Amerika is voorbereid. Die welingelichte bron blijkt de zogenaamde “Abu Hafs al Masri brigade” te zijn. Een en ander werd later bevestigd door de FBI. Een van de hogere stafleden van een Amerikaanse inlichtingendienst verklaarde tegenover de pers dat de Abu Hafs al Masri brigade naar alle waarschijnlijkheid bestaat uit één persoon met een fax. De brigade heeft zich verantwoordelijk verklaard voor tal van aanslagen zoals op het Marriot hotel in Djakarta, de synagoges inIstanboel, aanslagen in Baghdad, de stroomuitval in het Noordoosten van de VS vorig jaar, een soortgelijke gebeurtenis in Londen, en de aanslagen in Madrid. Volgens Ray McGovern, een voormalig analist van de CIA, toont dit opnieuw aan hoe “inlichtingen” gebruikt worden voor de politieke doelen van de regering. Nu de regering Bush in toenemende mate zinkt in de opiniepeilingen wordt de kans op een tweede termijn kleiner. Om een “regime change” in Washington te voorkomen is het hanteren van de dreiging van een aanslag een eerste salvo in het grimmiger wordende politieke klimaat in Washington.


Alie Cyaan Kalie (4)

donderdag 3 juni 2004
Het moet toch niet gekker worden. Schrijft die Anti-Mohammed van de VVD en het AD in haar column dat ze onlangs door een jongeheer van 24 op haar schouders werd getikt in een Haagse hap- en slokgelegenheid. Op zich al heiligschennis, maar goed. Zegt die blondgelokte gozer uit Tilburg: “Mevrouw, ik hoop echt van harte dat de Moedjahedien u pakken en doodmaken”. Met een gevoel voor pathos waar Cyrano de Bergerac een gevoelig puntje aan had kunnen zuigen antwoordde Alie toen: “Als je me dood wil hebben, moet je het zelf doen” en bood hem een mes aan. De blondeboy bedankte voor de eer en na een kort maar geanimeerd gesprekje bood hij zelfs zijn excuses aan en trok aan zijn stutten. Laten we aannemen dat het waar is wat ze schrijft. Mogen we dan even weten of die twee rechercheurs die haar moeten beschermen weer copieus uit hun neus zaten te dineren? Net als toen Alie in weer een andere Haagse horecagelegenheid op verzoek van staatssecretaresse Anette Nijs vrolijk met een bus pepperspray zat te zwaaien (*) . En mogen we dan ook even weten waar dat mes vandaan kwam? Weer uit haar tas? Of was het van de zaak zelf en zat ze daarmee haar coteletje te vierendelen? Je moet er niet aan denken dat die Tilburger had gezegd “Graag, dank u” en haar aan dat aangeboden mes had geregen. Was er dan juridisch sprake geweest van uitlokking, waardoor de straf tot drie jaar met aftrek zou zijn beperkt? Zouden die twee rechercheurs na de begrafenis zijn toegevoegd aan Geert Wilders? Zou Alie een soort Nederlandse Jeanne d’Arc zijn geworden? Zou de VVD op 75 zetels zijn gekomen bij de volgende verkiezingen? Kortom, de risico’s waren enorm. Verzoekje dus: kan in de inburgeringscursus ook een hoofdstukje worden opgenomen over wat wel en wat niet kan binnen de Nederlandse eetcultuur? Dan hoeven ze in Den Haag en omstreken niet vooraf door het raam van hun favoriete etablissement te controleren wie er binnen zit. En niet bang te zijn dat iemand voor de grill gaat staan en roept: “Gooi mij er maar op!”.

(*) Zie de eerste drie afleveringen van deze zwaarmoedige serie dd. 20/3, 21/3 en 9/4 jl.


Octopussy (70)

woensdag 2 juni 2004
Goh, het is alweer meer dan een jaar geleden dat wij aandacht hebben besteed aan Evert Hingst, de fiscalist van het hoofdstedelijke advocatenkantoor A.E. Toenbreker. Aanleiding was de aanslag op de met Willem Endstra in de clinch liggende John Mieremet, de vroegere enforcer van Klaas Bruinsma. Vlak voor de deur van Toenbreker voornoemd na een door Hingst gearrangeerde seance waarvan de zin niet helemaal duidelijk zou zijn geweest (*). Wat later raakte Evert nog een keer in de publiciteit via zijn klacht bij de Raad van de Journalistiek tegen John van den Heuvel, misdaadverslaggever van De Telegraaf en Beau. Indiens artikel werd gesuggereerd dat de fiscalist vooraf van de aanslag op Mieremet had geweten en dat hijzelf ook op een hitlijst stond. Tijdens de zitting van de Raad kwam een interessant proces verbaal boven water waarin een anonieme getuige reveleerde dat Evert als consigliere optrad voor gerenommeerde heren als Stanley Hillis, Mink Kok en John Mieremet. In sommige ogen een respectabele positie voor een jonge dertiger, maar Evert zelf was not amused en sprak als zijn vermoeden uit dat de getuige van de pot was gerukt. Boeiend. Vooral omdat de informatie uit het bewuste proces verbaal, dat ook nog melding maakte van Evert’s bemoeienissen met het onroerend goed van de drie heren in Spanje en het helpen witwassen van hun avontuurlijk verkregen pecunia, bestond uit gegevens die tussen mei 2001 en februari 2002 waren verkregen. Geen losse flodder dus. Als toetje stond nog vermeld dat Evert hier en daar in het milieu ervan werd verdacht informatie door te geven aan een niet nader gespecificeerde overheidsdienst. Alstublieft. Wilt u er een lintje om?

Maar er is nog een peevee over de vermeende rol van Evert. Daarin wordt de aria geresumeerd die al dan niet dezelfde artiest in maart 2002 had gezongen bij een talentenjacht van de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE). Het lied had ongeveer dezelfde inhoud als de peevee waaruit Van den Heuvel zijn artikel perste. Met ook hier een opwekkend toetje: Hingst zou beschikken over platte politiecontacten waarvan hij informatie kocht. Interessante man die Evert. Van een zeker zo interessant kantoor. Gek, maar we hebben het vermoeden dat we daar nog meer van zullen horen in de nabije toekomst. Daarom: Stay tuned.

(*) zie de afleveringen 18 en 19 op de Followupsite


Serieus

dinsdag 1 juni 2004
Ieder groot bedrijf dat zichzelf een beetje respecteert heeft een public relations office of een afdeling voorlichting. Je zou het soms niet zeggen, maar de medewerkers die hun brood daarmee verdienen worden voor die taak opgeleid. En af en toe wordt hun kennis wat opgefrist. Want met al die vervagende waarden en normen heeft een bedrijf soms heel wat moeite om zijn houding te bepalen tegenover nieuwsgierige cliëntèle of eigengereide journalisten. Dat gebeurt dus ook allemaal binnen de ING-burcht. Volgens welingelichte kringen werden kortgeleden weer wat luitjes klaargestoomd om zich te kunnen weren tegen de boze buitenwereld. Ze kregen eenheel arsenaal aan mogelijkheden aangereikt waarmee ze naar keuze de lieden die iets van de ING wilden weten konden afpoeieren. Met voorbeelden uit de praktijk. En laat nou een van die voorbeelden Kleintje Muurkrant zijn. Gezien het feit dat we op onze laatste mail aan ING Real Estate geen antwoord meer kregen, mogen we misschien opmaken welk consigne de betrokken cursisten hebben gehad met betrekking tot KM: doodzwijgen. Of dat slim is, is vers twee. Maar een eer is het zeker. En een teken hoe serieus we worden genomen.


Octopussy (69)

maandag 31 mei 2004
Op 2 september 2002 maakten wij in deze inmiddels in het ondeugend geldcircuit gerenommeerd geraakte rubriek melding van de start van het proces tegen Giovanni van Ierland cs. De baas van het uit de kluiten gewassen sexcentrum Campo Alegre op Curacao. Giovanni en zijn companen werden ervan verdacht het glij-instituut te gebruiken als tussenstation van drugstransporten en als wasserette van avontuurlijk verworven gelden. Ondanks de juridische bijstand van de nijvere Nederlandse jurist Bram Moszkowicz, wiens kantoor in Amsterdams bijvoorbeeld ook dienst doet als garage voor de gepantserde auto en de brommer van Willem Holleeder, kreeg Giovanni een paar maandenlater 12 jaar voor zijn mik. Dat belette hem niet om de ondertussen afgetreden minister van Justitie Ben Komproe over te halen een hele reut ritmische dames uit de Dominicaanse Republiek en Colombia van een soort verblijfsvergunning te voorzien. Dwars tegen allerlei voorschriften en wetten in. Volgens berichten van het afgelopen weekend zou Giovanni daarvoor steekpenningen aan Ben en andere hoge functionarissen hebben betaald. Herstel, laten betalen. Maar niet alleen dààrvoor. Hij zou ook geprobeerd hebben om langs die weg een vervroegde vrijlating eruit te slepen. Het vervolgonderzoek is in volle gang. Prima, maar het verbaast ons wel dat we verder nog niks hebben gehoord over het Nederlandse deel van de eerste zaak tegen Giovanni. De twee Amsterdamse advocaten Rieske en Zeegers, die beiden tot de entourage van de van ons weggerukte Willem Endstra werden gerekend, worden er namelijk van verdacht in ieder geval de witwasconstructie voor de souteneur en gros in elkaar te hebben gehangen via Liechtenstein. Blijkbaar is dat allemaal even op sterk zeewater gezet. Waarom is niet duidelijk. Daarom gaan we maar eens wat rammelen. Met name omdat wij een alleraardigste nouveauté over Zeegers boven water hebben getrokken. En dat willen wij u uiteraard niet onthouden. Stay tuned.


Nihoul en de pillen (6)

zaterdag 29 mei 2004
David Walsh was niet de enige die aria’s ten beste gaf over Nihoul’s Alkmaarse connectie. Ook de door ons in de vorige aflevering voor het voetlicht getrokken Nederlander Casper Flier bleek talent in die richting te hebben. Hij maakte het beeld zelfs wat completer door nog een figuur op te voeren met wie Nihoul dealde op het gebied van xtc en gestolen auto’s en die Casper net als Walsh in de petoet had leren kennen. Dat blijkt uit het hierna volgende gedeeltes uit zijn verhoor op 18 september 1996.
Eind 1994, begin 1995 zocht nog een Nederlander contact met mij inHastière. Dat was Cor van Heel, Kesterlaan 1 in Bergen, die toen net uit de gevangenis van Forest was ontslagen. Cor stelde voor om samen met David een handeltje op te zetten in gestolen auto’s en xtc. Op een dag is Cor komen aanzetten met een in België gestolen Mercedes. Ik had geen flauw idee waar de wagen vandaan kwam, maar Cor maakte David en mij wel meteen duidelijk dat hij gejat was. Cor deed de suggestie om de Mercedes naar een afgesproken adres in Spanje te rijden. Ik heb overigens nooit geweten waar dat was omdat ik niet geïnteresseerd was in die zaak. Die Mercedes heeft 24 uur in Hastière gestaan. Toen is David ermee vertrokken. Een gabber van Cor, een zekere Eric (vgl. Karl Erik Dijkman, red.), heeft zich later in Spanje bij hem gevoegd. Om precies te zijn in Almeria. David is daarna met ze in contact gebleven en ging regelmatig naar Nederland. Hij heeft daar zelfs in Utrecht verkering gekregen met een meisje. Cor en Eric komen uit de regio Alkmaar.
Ergens tussen januari en april 1995 heeft Cor rond de duizend xtc-pillen geleverd aan Thierry van der Voort, Rue de Laveu 265 in Luik. Ook iemand die ik heb leren kennen in Forest. De leverantie vond plaats bij Thierry thuis. Omdat ik Cor en Thierry met elkaar in contact had gebracht had Cor mij een percentage van de verkoopprijs toegezegd. Maar toen we niks meer hoorden van Thierry ben ik met David Walsh naar Thierry’s huis in Luik gereden. Daar hoorden we van zijn vriendin dat Thierry was gearresteerd wegens het in bezit hebben van xtc. (...) In mei, juni 1995 heeft Eric of Cor mij gevraagd om een dikke Mercedes op te komen halen uit Alkmaar. Hij was gestolen in België. Eric en Cor wilden dat ik de wagen naar Spanje of Marokko zou rijden. Dat wil zeggen een Spaanse enclave in Marokko. Ik heb ze gezegd dat ik erover na moest denken. Maar ik heb hem in de parking van Schiphol gedeponeerd, Eric gebeld dat ik het allemaal te riskant vond en de trein naar huis genomen
(...). Nadat ik hem verteld had dat ik had afgehaakt heeft David contact gezocht met de Nederlanders. Ik had hem precies verteld waar ik de auto had achtergelaten. Later heb ik van Annie Bouty begrepen dat Lelièvre, Nihoul en Walsh met die Mercedes naar Marokko zijn vertrokken. Toen ze ter plekke waren heeft David Walsh de twee anderen belazerd en is er met de poen vandoor gegaan
”.
Een lekker zootje bij elkaar. En op het oog niet van grote allure. Maar elders in de Dutroux-files is te vinden dat Eric elke week een halve kilo cocaïne wegzette in Dinant en betrokken was bij een hashtransport in een camper. Informatie afkomstig van Nihoul in zijn rol als politie-informant. Mocht die juist zijn dan tilt dat de connectie meteen op een aanzienlijk hoger niveau en is het nòg onduidelijker waarom deze Nederlandse link met de Dutroux-affaire zo angstvallig buiten beeld is gehouden.


niet alleen Amerikaanse soldaten mishandelen

vrijdag 28 mei 2004
Iraakse gevangenen in Abu Ghraib zeggen te zijn mishandeld door niet alleen Amerikaanse soldaten maar ook soldaten uit andere landen van de coalitie. Dat blijkt uit documenten van het Amerikaanse leger die het persbureau AP gisteren in handen heeft gekregen. Het gaat om verslagen van ondervragingen in het kader van een onderzoek naar misstanden in Abu Ghraib. Daarin zeggen gevangenen, bewakers en ondervragers van de inlichtingendienst dat gedetineerden door coalitiesoldaten werden mishandeld. Een ondervrager zei dat twee Irakezen door Poolse soldaten waren mishandeld. Andere landen worden niet bij naam genoemd. "Veel gedetineerden klaagden over fysieke mishandelingen door coalitietroepen, niet doorAmerikaanse troepen", aldus een inlichtingenanalist in het verslag. The New York Times berichtte dat inmiddels ook beschuldigingen zijn
opgedoken van mishandelingen in een andere Iraakse gevangenis, namelijk die in Samarra, op honderd kilometer van Bagdad. Daar zouden leden van een Amerikaans bataljon dat eerder dit jaar naar huis is teruggekeerd gevangenen aan hun haren hebben getrokken, hebben geslagen en doen stikken om informatie van ze los te krijgen. Onderzocht wordt of de dood van een aantal gedetineerden verband houdt met het fysieke geweld.
Het artikel is hier te lezen.


Octopussy (68)

donderdag 27 mei 2004
Wat een klein artikeltje al niet voor een reactie kan opleveren. Naar aanleiding van ons bericht dat Pricewaterhouse Coopers een bezoekje had gehad van de politie in het kader van het onderzoek naar de financiële hoogstandjes van de ons te vroeg ontvallen Willem Endstra ontvingen wij de volgende mail:
In aanvulling op het artikel over Octopussy kan ik meedelen dat de zoon van wijlen Bertus Lüske, daags na het overlijden van zijn vader met onmiddellijke ingang werd geschorst als consultant bij Pricewaterhouse Coopers. Wat de beweegredenen hiervoor waren is zeer onduidelijk, feit blijft dat zoonlief weinig tot niks te maken hadmet zijn vaders zaken bij het bedrijf. Misschien bang dat hij ging spitten?”.
Nou kennen wij alle kinderen van Bertus niet, maar mocht het allemaal waar zijn dan betekent dat ondermeer dat Pricewaterhouse Coopers niet alleen de boeken van Willem bijhield, maar ook die van Bertus. En dat de leiding van het bedrijf als een geprikkelde haai tot damage-control overging door de zoon van Bertus de zak te geven. Bewijzen kunnen we het niet maar ook na de dood van Lüske moeten ze bij de nijvere accountants bezoek hebben gehad van een stel nieuwsgierige politiespeurneuzen. Maar hé, alles went. Stay tuned.


Adel verplicht (14)

donderdag 27 mei 2004
Gisteren werd kond gedaan van een zeer heuglijk feit, dat voor aandeelhouders van Fortis her en der mogelijk aanleiding is geweest voor een bescheiden dinertje met wat bubbels. Dankzij het betere klimaat op de effectenbeurzen bleek de operationele winst van de Belgische geldzak in het eerste kwartaal van dit jaar namelijk meer dan een miljard euro te zijn geweest. Tegen een miezerig verlies van 453 miljoen in de vergelijkbare periode van vorig jaar. Meteen de koers van Fortis omhoog. Iedereen blij. Je mag dit vreugdevolle, zakelijke succes voor een groot deel toeschrijven aan het heldere inzicht van de top vanhet bankbedrijf. Die staat onder leiding van graaf Maurice Lippens. Een machtige meneer, over wie Fortis niet al teveel prijsgeeft. Wel iets over de plekken waar hij ooit zijn kennis heeft vergaard en zijn ronkende carrière, maar niks over zijn privéleven. Privacy, hè. Dat staat bij Fortis natuurlijk hoog in het vaandel. En wat hebben de aandeelhouders eraan als ze weten dat de naam van de hoogste baas herhaaldelijk voorkomt in het dossier-Dutroux via de verklaringen van drie getuigen en een aantal anonieme ontboezemingen (*)? Dat de Belgische Justitie naar aanleiding daarvan zich nooit aan het hek van meneer Lippens’ stulp heeft gemeld wil niet zeggen dat die verklaringen uit hersenspinsels bestaan van een paar doorgedraaide types. Integendeel zou je haast zeggen. Maar elke hint over graaf Maurice in die richting is en wordt in de kiem gesmoord. Misschien vanwege de koersgevoeligheid voor het aandeel Fortis. Aangezien wij niet op de beurs genoteerd zijn en onze koers altijd vaststaat zijn wij niet van plan om vroegtijdig af te haken. Als de tekenen niet bedriegen komt er nog heel wat meer los over graaf Maurice. En niet te vergeten zijn broer Leopold. Daarom nu al een waarschuwing aan het adres van de aandeelhouders: Fasten your seatbelts. Er is turbulentie op komst. Stay tuned.

(*) zie vooral aflevering 11 en 13 van deze serie.


BioStabil sucks

woensdag 26 mei 2004
Bruno Santanera - de uitvinder van dat kermisprutsding waar Tineke de Nooij reclame mee maakt op televisie (De BioStabil) - heeft een kort geding verloren van ene '"struus" die een website over de magneet-magnaat in de lucht houdt. Kijk maar eens op de kritische website 'Biostabil sucks'. We hebben er in Kleintje Muurkrant ook al eens aandacht aan gegeven (zie hier). Santanera wilde onderandere dat de website met in zijn ogen onrechtmatige en kwetsende kritiek op zijn vermeende genezende sieraad Biostabil van het internet zou verdwijnen. De Groningse rechter oordeelde gisteren dat de kritische opmerkingen duidelijkvoor rekening zijn van de auteur. "Het gaat om een eigen, subjectief, waardeoordeel. De grenzen van het betamelijke zijn niet overschreden." Tegen andere kritiek, bijvoorbeeld over een al dan niet waardeloos echtheidscertificaat, wordt Santanera door de rechter mans genoeg geacht zichzelf te verweren. Hahahaha...


Octopussy (67)

woensdag 26 mei 2004
Het wereldwijde accountantsbureau Pricewaterhouse Cooper heeft nou niet een reputatie om over naar huis te schrijven. Of het moet het Huis van Bewaring zijn. Zeker na het schandaal rond de Amerikaanse energiemoloch Enron waarvan het jarenlang de boeken controleerde en goedkeurde terwijl er voor miljarden werd gefraudeerd. Het Nederlandse filiaal van de accountantsonderneming heeft volgens bronnen bij Justitie zeer recentelijk bezoek gehad van Nederlandse politiesnuffelaars. In het onderzoek naar de zakelijke hoogstandjes binnen het netwerk van Willem Endstra, de vorige week uit het leven weggerukte “bankier van de onderwereld”. Daaruit mogen we concluderen dat Pricewaterhouse Cooper de boeken vanWillem bijhield en goedkeurde. Al dan niet terecht. Dat weten we nog niet. Maar het zit er dik in dat de cijfernerds zich ook in dit geval op zeer glad ijs hebben begeven. De film is nog niet afgelopen. Stay tuned.


Nihoul en de pillen (5)

woensdag 26 mei 2004
Even een résumé voor we verdergaan. De Britse drugs- en autohandelaar David Walsh werkte twee maanden in een Alkmaarse friettent voor hij zijn escapade naar Brussel ondernam die tot zijn arrestatie leidde. Naar alle waarschijnlijkheid was die friettent het eigendom van de horeca-ondernemers Karl Erik Dijkman en zijn broer Paul Edward. Volgens het verhaal van Walsh stuurde Karl Erik hem naar Zweden met een lading amfetamine en 5000 xtc-pillen. Waarom dan Interpol en/of het Brusselse parket in hun rapportage de indruk wekken dat Nihoul’s Alkmaarse contact op het gebied van auto- en harddrugshandel eigenlijk de eigenaar van café “De Brug”zou zijn (*) en dat de gebroeders Dijkman wegkomen met de notitie dat ze “gekend” zijn maar niet op het gebied van drugs, is een raadsel. Het zou de zoveelste mistificatie kunnen zijn in het dossier Dutroux. Hoe dit zij, Nihoul speelde Walsh in handen van de BOB en hield daar in ieder geval de 5000 xtc-pillen aan over. Een paar uur na de ontvoering van Laetitia Delhez leverde hij voor een prikkie een deel van die pillen aan Lelièvre en Dutroux. Volgens velen als een soort betaling voor de ontvoering. Na eerst nog even wat aarzelend geschraap in de keel zong Walsh in de maanden na zijn arrestatie het hoogste lied. Een paar van die liederen hebben wij in voorafgaande afleveringen al het voetlicht laten passeren. En dankzij onze buitengewoon goed geïnformeerde bronnen kunnen we opnieuw wat specimen van Walsh’ artistieke begaafdheid openbaren. Allereerst meldde hij in december 1996 in een kattebelletje uit de gevangenis van Brugge aan commissaris Philippe Beneux in Brussel dat de Nederlander George Flier (**) een sexuele relatie onderhield met een demente man. Nou, leuk om te weten. Om daarna uit te pakken met het volgende:
Ik herinner me dat ik in juni 1996 ben meegenomen naar de gendarmerie en ben ondervraagd door een gendarme die later is gearresteerd voor de E’s. Hij was in gezelschap van een andere, grote en zwaarlijvige gendarme. Ze ondervroegen me over een gestolen auto uit een garage die gehuurd was door Casper Flier. Ik legde mijn verklaring af in aanwezigheid van een tolk en nog twee gendarmes die mij ondervroegen over de amfetaminen. Ik weet niet of u daarvan al op de hoogte bent. Een van de twee nam een heel vijandige houding tegenover mij aan en de volgende keer dat ik hem zag was op televisie met handboeien om. Ik heb het gevoel dat Flier een heleboel kennis over Nihoul achterhoudt. Laat u mij maar weten of ik u kan helpen met die schooiers. Ik zou het zeer waarderen als u mij van wat geld voorzag voor het huren van een televisietoestel en voor de kantine, want ik heb geen rooie cent.

P.S. Ik vind het nog steeds erg vreemd dat ik pas ben opgepakt nadat ik vijf maanden bij Flier had gelogeerd. Waarom is dat niet meteen gebeurd toen ik mijn paspoort en mijn rijbewijs inleverde? Een blik op de computer was genoeg geweest. Als u echt wil weten wie Nihoul’s contacten zijn hoeft u alleen maar na te gaan wie mijn zaak behandelde na mijn arrestatie
”.

Ook goeiemorgen. Stay tuned.

(*) De bewuste café-eigenaar ontkent tegenover ons ten stelligste ook maar iets met de zaak te maken te hebben. Hij zou nooit contact hebben gehad met Nihoul of Walsh en zou nooit gehandeld hebben in harddrugs en gestolen auto’s.
(**) Flier was eveneens een duistere connectie van Nihoul die weliswaar een ruime plek kreeg in het dossier-Dutroux, maar verder niet veel averij opliep.


Abu Ghraib (7)

woensdag 26 mei 2004
Recentelijk dook hij op. John B. Israel, in Santa Clarita, Californië. Volgens zeggen geboren in Baghdad, Irak in 1955. Volgens een Amerikaanse krant is hij in dienst van SOS Interpreting (met kantoren in Washington en New York). SOS Interpreting is een onderaannemer van Titan Corp.
John B. ontkende getuige te zijn geweest van ‘misdragingen’ in de Abu Ghraib-gevangenis. In het onderzoeksrapport van het Amerikaanse leger wordt door meerdere getuigen het tegendeel beweerd. Het schandaal geeft doorkijkjes in de gevolgen van het privatiseren van ondervragen; zo blijkt dat één van de ondervragers tot kort daarvoor werkzaam was als manager van eenhotel en nog nooit als vertaler had gewerkt, laat staan als ondervrager; een ander werkte bij een beveiligingsbedrijf. Mensenrechten zijn nooit de sterkste kant van het bedrijfsleven. Daar kom je niet ver mee op de verlies- en winst rekening.


De handel in nucleair materiaal (3)

woensdag 26 mei 2004
Volgens Amerikaanse bronnen is er wat deze handel betreft sprake van een bazaar. Allerlei netwerken zijn hierin actief: Iraans, Chinees, Arabisch... een aantal ervan zijn familiebedrijven waar het overgedragen wordt van vader op zoon. Eén van die bedrijven is het familiebedrijf van Humayun Khan, Pakland Corp, een import/export bedrijf in Karachi. Volgens de exportpapieren was de geadresseerde: Pakland PME (2nd Floor, Muhammadi Plaza, Jinnah Avenue, F-6/4, Blue Area, Islamabad, Pakistan). Ook hiervan is Humayun eigenaar. Geen vreemde op dit gebied, want al in de jaren zeventig deden ze zaken met ex-nazi Alfred Hempel. In de jaren 70 en 80 éénvan de grote jongens op dit gebied. Hempel had klanten in Zuidelijk Azië, Afrika, Zuid Amerika en het Midden Oosten. Een voorganger van Abdul Khadeer Khan. De vader van Humayun Khan, M. Akram Khan, deed al zaken met Hempel, als inkoper van de Pakistaanse Atoomenergie Commissie.





Halliburton

dinsdag 25 mei 2004
Afgelopen week maakten een aantal vrachtwagenchauffeurs, werkzaam voor Kellog, Brown & Root (een van de vele dochterondernemingen van Halliburton), bekend dat zij regelmatig ritten moesten maken door één van de gevaarlijker delen van Irak, beladen met ... niks. Zij noemden deze lading “zeilbootbrandstof”. Eén van de vele manieren om geld te slaan uit de oorlog en bezetting van Irak. Een samenwerkingsverband van Amerikaanse organisaties publiceerde een alternatief jaarverslag van Halliburton.


De zwarte handel in nucleair materiaal (2)

dinsdag 25 mei 2004
Asher Kami, geboren in Hongarije, is eigenaar van Top Cape Technology, Green Point, Kaapstad. Van 1971 tot 1985 was hij majoor in de artillerie van het Israelische leger en was hij gelegerd in de bezette gebieden. Later vertrok hij met zijn gezin naar Zuid Afrika, volgens bronnen als een ‘zendeling’ voor een orthodox joodse organisatie (Bnei Akiva). Hij is assistent van de rabbi van de Arthur's Road Orthodox Hebrew Congregation.
Maar volgens de beschuldigingen is hij meer dan dat; handelaar in hoogwaardige electronica voor gebruik in de luchtvaart en de militaire markt. Hij probeerde de triggered spark gaps rechtstreeks te kopen bij de producten, maar er was een 'niet doorvoer verklaring' nodig. Om dat te omzeilen werd een tussenhandelaar in New Jersey ingeschakeld en gedaan alsof ze bestemd waren voor een ziekenhuis in Soweto.
Maar Karni deed ook andere zaken. Zoals met Raghavendra Rao van Foretek Marketing (Pvt.) Ltd. Karni werd benaderd om 3 soorten high-tech apparaten te kopen en te verdoezelen dat ze bestemd waren voor het raket laboratorium van Liquid Propulsion System Center en het Vikram Sarabhai Space Center. Uitvoer naar deze laboratoria is verboden. En ook andere onderdelen werden door Karni aan Pakistan geleverd.


Reclamespot

dinsdag 25 mei 2004
Dezer dagen zenden de politieke partijen reclamespotjes uit voor de Europese verkiezingen op 10 juni aanstaande. Zo ook het CDA. Wat geven zij voor argumenten?
1. Zij laten de Franse premier Raffarin aanbevelen, om op CDA
lijsttrekker Eurlings te stemmen. Nu is deze premier zeer impopulair in Frankrijk: onlangs leden de rechtse partijen onder zijn leiding de grootste nederlaag ooit bij de regionale verkiezingen, en bij de Europese verkiezingen zal dat eerder slechter dan beter zijn. Men zegt dat de enige reden, waarom president Chirac Raffarin niet ontsloeg, was, dat hij zo gauw niets anders wist. Bovendien is Raffarin geen echtegeestverwant: want Gaullist, geen christendemocraat; en evenals ongeveer alle partijen in Frankrijk tegenstander van Bush's Irak-oorlog, in tegenstander tot het schoothondjesstandpunt van het CDA.
Conclusie: 0-1 voor het CDA (eigen doel).
2. Premier Balkenende beveelt aan om CDA te stemmen. De meest impopulaire premier sinds lang: 70% van de bevolking wil volgens een enquete niet eens koffie met hem drinken.
Conclusie: 0-2 voor het CDA (eigen doel).
3. Eurlings stelt de regeringspolitiek in Belgie ten voorbeeld aan
Nederland. Nederland, met zijn CDA in de regering, is volgens de CDA lijsttrekker dus slechter dan Belgie, met christendemocraten alweer jarenlang in de oppositie, en "paars" (liberalen plus sociaaldemokraten) in de regering. Nu wil ik geen paarse propaganda maken; maar het CDA zou dat ook niet moeten willen, van uit hun eigen partijbelang bekeken. Toch doen ze het.
Conclusie: einduitslag 0-3 voor het CDA.
Tegen dus. Allemaal eigen doelpunten van Eurlings, of van wie dan ook de reclamespotteninelkaardraaier bij het CDA is. Maar, toegegeven: de reclamespotteninelkaardraaier had nog ergere fouten kunnen maken. Zoals ook nog Spaanse "geestverwant" Aznar er bij met zijn leugens
over de bomaanslagen in Madrid; Berlusconi en zijn maffia-connecties; of Beierse CDU'ers die met Beiers bier brullen dat de Tsjechische republiek Sudetenland aan Duitsland moet afstaan, zoals in 1938 ... Dat zou dan via eigen doelpunten inderdaad 0-6 of nog erger zijn geworden.
Lees overigens ook het stukje over blanco stemmen


Mishandeling in Nederlandse Grensgevangenis

maandag 24 mei 2004
Een gevangen vluchteling die drie dagen met een gebroken pols rondloopt en afgescheept wordt met pijnstillers; een hoogzwangere vrouw die geboeid overgeplaatst wordt
naar een andere gevangenis met een extra streng regime, waar ze gescheiden van haar echtgenoot wekenlang praktisch het volledige etmaal alleen in een cel zit; een broer en zus die samen een cel delen, zich verzetten tegen overplaatsing van één van hen, de oproerpolitie op bezoek krijgen en vervolgens, - nadat medegevangenen hen tien minuten lang hebben horen schreeuwen - bewusteloos naar een isoleercel gedragen worden. Het is slechts een greep van wat er in het grens'hospitium'Tafelbergweg in Amsterdam eind 2002/begin 2003 heeft plaatsgevonden. In de grensgevangenis gaat het niet om veroordeelden of criminelen, maar om vluchtelingen en migranten, gevangengezet omdat ze geen, of niet de juiste papieren hebben. Er is geen maximumtermijn verbonden aan deze gevangenschap. Nederland zoekt geen oplossing voor de oorzaken van gedwongen migratie, maar beantwoordt deze met uitsluiting, opsluiting en deportatie van migranten. Een afgewezen asielzoeker die een half jaar in deze gevangenis heeft gezeten, heeft enkele van zijn ervaringen op schrift gesteld. En het Autonoom Centrum publiceert zijn verhaal met een uitgebreide toelichting in de brochure 'Mishandeling in de Grensgevangenis - getuigenis van een voormalige gevangene'. De getuige wil anoniem blijven omdat hij vreest voor represailles van de Nederlandse overheid of van die van zijn land van herkomst. Wel wil hij graag vertrouwelijk getuigen voor een mensenrechtenorganisatie en zal daarbij data en namen van personen en landen noemen. Het Autonoom Centrum is van de identiteit van de getuige op de hoogte en heeft hem leren kennen
als zeer betrouwbaar. U kunt de volledige tekst van de brochure (Nederlands- en Engelstalig) vinden op de internetsite van 't Autonoom Centrum.


De zwarte handel in nucleair materiaal (1)

maandag 24 mei 2004
Asher Kami werd enige tijd geleden gearresteerd op het vliegveld van Denver. Hij wordt onder meer beschuldigd van overtreding van de Amerikaanse Federale Export Control Act (*). Indien hij veroordeeld wordt, verdwijnt hij voor tien jaar achter de tralies. Asher, een orthodoxe jood woonachtig in Zuid Afrika, is volgens zijn familie, een hardwerkend mens. Dat kan, volgens de beschuldiging is hij bezig geweest met het exporteren van 200 componenten, zogenaamde triggered spark gaps. Deze kunnen zowel als ontstekers bij nuclair wapentuig gebruikt worden, als in medische toepassingen.
Zijn zakenpartner is Humayun Khan, een Pakistaans zakenman, met verbindingen met het Pakistaanse legeren met een militante islamistische groep. Pakland Corp, het bedrijf van Khan, is al vanaf 1975 actief op dit gebied. Toen al werd het verdacht van shady deals op nucleair gebied, met als partner ene Alfred Hempel. Hempel was geen kleine jongen, verdiende miljoenen met handel in nucleair materiaal en slaagde erin de dans altijd te ontspringen. Door de arrestatie van Kami is opnieuw een tip opgelicht van de internationale netwerken die handelen in nucleair materiaal.

(*) zie Friends, de deeltjes 3 en 4 daarvan, eerder in deze rubriek.


Nacht und Nebel, American style

maandag 24 mei 2004
Verzet tegen Duitse troepen in bezet WestEuropa moet met de dood worden bestraft, de daders moeten in Nacht und Nebel verdwijnen, zonder dat nabestaanden weten wat er met hen gebeurd is. Dat was 1941.
Anno nu hanteert de Amerikaanse overheid een drietal onderling gescheiden systemen voor de door hen opgepakte verdachten van terrorisme; er is een door het Pentagon gerund netwerk van detentiecentra; door de CIA gerunde centra voor de meer belangrijker verdachten en niet te vergeten de door buitenlandse veiligheidsdiensten gerunde ondervragingscentra. (Zie "Rawhide en de Amerikaanse Gulag").
Het geheel is mede ontwikkeld door juristen van het Pentagon en de CIA,goedgekeurd door het Office of Legal Council van het Departement van Justitie en afhankelijk van de zaak, op individueel niveau goedgekeurd door het General Council Office van het Witte Huis of door George zelf. Aldus Alberto R Gonzales, presidentieel adviseur, tijdens een speech voor het Standing Committee on Law and National Security van de American Bar Association op 24 februari jl.


Octopussy (66)

maandag 24 mei 2004
De kruitdamp is weliswaar weer wat opgetrokken in de Amsterdamse Apollolaan, maar zoals gebruikelijk zijn we nog geen moer wijzer geworden over de moord op Willem Endstra. Een blanke jongeman en een licht getinte met een gemiddelde lengte schijnen het te hebben gedaan. Maar daar heb je er nogal wat van, dus voordat die gevonden zijn duurt het nog even.
Als ze al gevonden worden, want gezien de resultaten uit de recente geschiedenis is die kans net zo klein als een doelpunt van Clarence Seedorf via een penalty. Het begin van de zoektocht gaf meteen al aan wat we nogmogen verwachten. Volgens de massaal toegestroomde politiesnuffelaars zou namelijk de bij de schietpartij eveneens gewond geraakte David Denneboom een serieuze verdachte zijn. Of het feit dat David zich met enige graagte in Armani en Versace-produkten hijst bij hun conclusie een rol heeft gespeeld mag Jaweh weten, maar zij zaten er wel naast. David is de zoon van de avontuurlijke scharrelaar Uli Denneboom die op grond van een heel boeketje trauma’s een unieke uitkering geniet als tweede generatie-oorlogsslachtoffer. Daarnaast werd deze fervente liefhebber van Davidov-sigaren enige decennia geleden ook nog getroffen door het verlies van zijn echtgenote die in Zuid-Frankrijk geheel onverwacht maar wel verzekerd van de rotsen gleed. En nu dan de affaire met zijn zoon David, die de laatste tijd Endstra rondzeulde in een gepantserde voiture. Vuige berichten willen dat die voiture op naam stond van mr. Abraham Moszkowicz. Pure verzinsels die hun oorsprong vinden in het feit dat het gepantserde gevaarte van Willem’s vermeende partner Willem Holleeder en diens niet gepantserde bromfiets wel hun domicilie hebben gekozen op het kantoor van de televisiegeile advocaat. Hoe dit ook zij, wat ons betreft is de vraag waaròm Endstra is vermoord zeker zo interessant. Als het waar is wat John Mieremet, die bij toeval nog in leven is, indertijd beweerde dan zou een x-aantal lieden uit de vroegere entourage van Klaas Bruinsma een hoopje zwart geld bij Willem hebben gedeponeerd om te investeren. Oftewel wit te wassen. Waarom zij zo rond het begin van dit millenium ineens hun gewittelde centjes van Willem terug wilden hebben is vooralsnog een raadsel, maar veroorzaakte bij de “bankier” wel een groot probleem. Want hoe kan je bij meneer Belasting verantwoorden dat je plotseling een wit bedragje van 50 miljoen aan meneer Mieremet hebt uitbetaald? Om eens wat te noemen. Ging Bruinsma’s vroegere enforcer voor de oplossing van dit vraagstuk te rade bij zijn fiscalist Evert Hingst om vervolgens op een haar na de fatale weg in te slaan van zijn makkers Jan Femer en Sam Klepper? En ging Endstra zo’n twee weken geleden naar Israël om op de valreep deze financiële problemen op te lossen? Willem mag dan overleden zijn, de vragen zijn nog springlevend. Stay tuned.


De dood van Abed Hamed Mowhoush (2)

zondag 23 mei 2004
Het lichaam van de generaal werd afgeleverd op het mortuarium van het ziekenhuis in Qaim. Volgens dokter Alusi was er al een autopsie gepleegd en in een schriftelijke verklaring stond dat de man overleden was aan een hartaanval. De familie van Mowhoush weigerde dat te geloven, volgens hen was hij voordat hij naar Tiger Base werd gebracht, in goede gezondheid.
Afgelopen vrijdag kwam het Pentagon met een verklaring, waarin werd gesteld dat er sprake is van moord. Er kwam een overlijdensverklaring boven tafel, gedateerd 2 december, waarin stond dat er sprake was van een verstikkingsdood. Deze verklaring staat haaks opde eerdere verklaringen waarin van de zijde van de coalitie werd gesteld dat de generaal tijdens een verhoor onwel was geworden en overleden. Maar als er sprake is van moord, wie zijn dan de daders?


ZandJanneke

zaterdag 22 mei 2004

ZandJanneke live vanuit DenBosch
voor live-beelden klik hier


morgen demonstratie!

vrijdag 21 mei 2004
Oproep tot demonstratie tegen de massamoord in Rafah. Morgen - zaterdag 22 mei, van 12 tot 13 uur op Het Plein te DenHaag.
Sinds dinsdagochtend zijn er in Rafah (Gazastrook) meer dan 40 Palestijnen gedood en honderden gewond tijdens een grootscheepse invasie van het Israëlische leger. Met Apache helicopters en tanks wordt in het wildeweg het vuur geopend op woonwijken. Het slopen van honderden huizen heeft meer dan 1100 mensen dakloos gemaakt. Demonstranten worden vermoord met tankgeschut. Ondanks een veroordeling van de VN-Veiligheidsraad en de algemene internationale woede om Israëls actie, gaat de invasie terwijl u dit leest door.
Over de helewereld worden bliksemacties georganiseerd om Israël te dwingen de aanval te staken. Het Nederlands Palestina Komitee roept alle personen en organisaties die zich willen uitspreken tegen deze massamoord en massale huizenvernietiging op om met ons mee te demonstreren op zaterdagmiddag in Den Haag.
"Stop de bezetting! Stop het bezettingsgeweld! Stop de uitroeiing van Palestijnen! Vrijheid voor Palestina!
Meer informatie via Nederlands Palestina Komitee en er zijn een aantal internetadressen waar je recent nieuws uit Rafah kunt vinden: Imemc.org, Rafahtoday.org, Rafahkid.net


De dood van Abed Hamed Mowhoush

vrijdag 21 mei 2004
Begin oktober 2003 werd bij de Syrisch/Iraakse grens generaal majoor Mowhoush aangehouden door Amerikaanse troepen. Op 27 november overleed hij in Qaim, zo’n 300 km ten noordwesten van Baghdad. Volgens een woordvoerder van de ‘coalitie’ werd Mowhoush ziek tijdens een verhoor en overleed.
Inmiddels is wat meer bekend geworden over dat verhoor. Twee soldaten van de 66th Military Intelligence Company trokken een slaapzak over hem heen, alleen zijn voeten staken er nog uit. Daarna rolden ze hem over de grond. Eén van de folteraars ging op de borst van Mowhoush zitten en legde zijn handen over de mond van de generaal.Gedurende de ondervraging kwam er geen reactie, medisch personeel constateerde later de dood. Een onderzoek toonde aan dat de generaal aan een verstikkingsdood was overleden. Volgens een arts van het detentiecentrum was de generaal een natuurlijke dood gestorven... Volgens een Amerikaanse krant zijn er zo tenminste 5 andere gevangenen gedood. Tegen de folteraars is geen vervolging ingesteld.


Halleluja kameraden

donderdag 20 mei 2004
Robert G Upton is een naam die in ons land niet zo bekend is. Hij is dominee van de pinkstergemeente in de USA, en had uit hoofde van zijn betrokkenheid bij het Apostolies Congres eind maart een overleg met belangrijke adviseurs van Bush. Het Apostolies Congres is verbonden met de United Pentecostal Church en beschouwt zichzelf als de verkondiger van het gristendom in de hoofdstad Washington. Zoals te verwachten zijn ze fel tegen een Palestijnse staat en staan ongeveer rechts van de Likoed wat Israel betreft. Hardliners is zacht uitgedrukt; christelijke zionisten komt meer in de buurt. Sinds Ronald Reaganheeft de Republikijnse partij steeds hechtere banden met deze gristelijke fundamentalisten. Hun invloed op de Amerikaanse binnenlandse politiek is bepaald niet gering. Bovendien voeren zij geprivatiseerde federale taken uit, op gebied van onderwijs en welzijn.
Een mogelijke Israelische terugtrekking uit Gaza moet, als het aan hen ligt, verhinderd worden, want ... volgens het oude testament behoort Israel aan de joden, pas nadat het bijbelse Israel in volle omvang is hersteld, de tempel is herbouwd, dan pas kan de heere terugkeren op aarde. Zo staat het geschreven, stellen ze. Om zo’n terugtrekking te verhinderen moest er dus overlegd worden, daarbij waren 45 dominees (en hun echtgenotes) aanwezig, alsmede adviseurs voor het Midden Oosten beleid van de National Security Council, waaronder Elliott Abrams. Deze laatste trachtte hen ervan te overtuigen dat Gaza geen belangrijke bijbelse plek was, zoals het graf van Josef of Rachel, maar gewoon een stukje land, dat wel opgeofferd kon worden.


Best wel belachelijk

woensdag 19 mei 2004
De Europese verkiezingen komen eraan, op 10 juni mogen we weer stemmen. Maar waarvoor, vraag je je geregeld af.
De macht van het Europees parlement is nog steeds gering. Het
Europees parlement kan, anders dan de nationale parlementen, zelf geen wetsvoorstellen initiëren; het mist het recht om individuele leden van de Europese Commissie (zeg maar: de regering van Europa) weg te stemmen; en tenslotte mag het Europees parlement niet meebeslissen over voorstellen op het gebied van belastingen, justitie en buitenlands beleid. Tel uit je winst. De Europese Commissie maakt feitelijk in een een-tweetje met de nationale regeringen uit wat er in Europeesverband gebeurt.
Die Commissie bepaalt daarmee in steeds grotere mate het nationale beleid van de aangesloten landen; circa zestig procent van alle wetgeving die tegenwoordig in de lidstaten aan de orde komt, is een (verplichte) implementatie van door haar opgestelde EU-richtlijnen. Alleen al om die reden zou meer invloed van het Europees parlement op de Europese Commissie een groot goed zijn: dan maakt de haar onderhavig aan democratische controle. Het Europees parlement wil uiteraard z'n invloed vergroten. Dat lukt deels (vroeger mochten ze nog minder meebeslissen dan nu). Maar het recente verleden stemt niet optimistisch: de Europese Commissie negeert het parlement nogal vlot.
Het Europees parlement zette bijvoorbeeld grote vraagtekens bij het gemak waarmee de EU instemde met het overhandigen van de passagiersgegevens van wie naar de VS vliegt. De VS wil veel weten: van iemands dieet tot zijn mobiele nummer en zijn creditcardnummer. Het Europees parlement achtte het overhandigen van al die gegevens in strijd met onze eigen Europese privacyregels (Amerika wil die gegevens bovendien te lang bewaren), maar kreeg met haar kritiek geen poot aan de grond bij de Commissie. In april van dit jaar besloot het Europees parlement om die reden uiteindelijk de zaak aanhangig te maken bij het Europees Hof van Justitie. Was dát wellicht aanleiding voor de Eurocommissarissen hun instemming te heroverwegen? Nee. De Commissie besloot vorige week gewoon akkoord te gaan met het overhandigen van al die passagiersdata aan de VS.
Vorig jaar is in het Europees Parlement lang gedebatteerd over de
nieuwe richtlijn voor softwarepatenten. Het EP voorzag dat de te
strenge wet het moeilijk maakte om software te (blijven) ontwikkelen en vond dat de voorstellen teveel op de maat van grote, vaak monopolistische bedrijven waren gesneden. Het EP wist via een serie aangenomen amendementen het wetsvoorstel om te bouwen naar een acceptabeler snit: de kleine ontwikkelaars ­ op wie de kenniseconomie minstens evenzeer steunt als op de monopolisten ­haalden opgelucht adem.
Totdat kortgeleden de nieuwe richtlijn van de Commissie bekend
werd. Alles wat het EP erin had geamendeerd, is plots verdwenen. Menigeen acht de nieuwe richtlijn die dwars tegen uitspraken van
het EP in gaat ­ nog strenger en beperkender dan het aanvankelijke voorstel. Weg invloed van het parlement. Je zou daarop protest verwachten van onze democratisch ingestelde regering. Maar nee. Minister Brinkhorst van Economische Zaken stuurde vorige week een brief waarin hij aangeeft deze nieuwe patenten-richtlijn van harte te steunen en rept met geen woord over het bruskeren van het EP.
Best belangrijk, Europa? Nou en of is Europa belangrijk. Alleen telt onze stem meer bij het Eurovisie Songfestival dan in de Europese politiek ­ en dat bij beiden geregeld erg vals wordt gezongen, geeft bij het songfestival toch minder erg. (Karin Spaink, Het Parool, 18 mei 2004)


De maat is vol!

woensdag 19 mei 2004
Wij zullen ons eerst even voorstellen: Dit is een initiatief van werknemers in Nederland, maar vooral van de Nederlandse havens. Wij willen op momenten dat de vakbonden nog niet in staat zijn om heldere keuzes te maken, hun helpen om dat wel te doen. De afgelopen periode hebben wij te vaak meegemaakt dat de vakbonden te veel met de `wolven in het bos meehuilen'. Dit heeft telkens weer geresulteerd in `inleveroperaties' van verworven rechten. Zo zijn de WW, WAO, doorbetaling tweede jaar bij ziekte en loonsverhoging in 2004 allemaal al gesneuveld. Nu is het de beurt aan de VUT/Prepensioenregeling. Watons betreft mag dit nooit gebeuren. Het Kabinet, met in hun kielzog de werkgevers, willen met alle geweld de collectiviteit bij werknemers breken. Dit willen zij omdat het dan in de nabije toekomst makkelijker is om goedkope arbeidskrachten in sectoren te laten werken. Zij hoeven die mensen dan immers geen VUT of Prepensioenregeling aan te bieden. Want die is er dan niet meer of nog voor een zeer beperkte groep. Havenwerkers hebben in de afgelopen periode laten zien wat collectiviteit voor resultaat kan hebben. De eerste slag om Portpackage is gewonnen. Het Najaarsakkoord is aan de haven voorbij gegaan. Waarom? Omdat zowel de vakbonden binnen de haven als de werkgevers dondersgoed wisten dat dit heibel zou betekenen.
Wat willen wij van jou?
De komende week kan wel eens cruciaal gaan worden. Op 18 mei 2004 is het Voorjaarsoverleg gepland. De FNV-Bonden komen op 19 mei 2004 bij elkaar om te bespreken hoe zij met een mogelijk resultaat omgaan binnen hun ledenbestand. Nu is al duidelijk dat FNV Bondgenoten tot nu toe een uitzonderlijke positie heeft ingenomen ten opzichte van de andere bonden. FNV Bondgenoten heeft de FNV Vakcentrale en andere bonden aangesloten bij de FNV medegedeeld dat zij zich niet kunnen vinden in de huidige uitkomsten van overleg. Maar blijft FNV Bondgenoten bij hun standpunt als ze alleen blijven staan? Dat is een belangrijke vraag, die alleen de leden van FNV Bondgenoten kunnen beantwoorden. Daarom is het heel belangrijk dat de druk op FNV Bondgenoten en de Bondsraad wordt opgevoerd. Wij zijn van mening dat als FNV Bondgenoten niet `klip en klaar' aan het einde van de Federatieraad van 19 mei in de pers mededeelt dat 60 jaar als VUT/Prepensioenleeftijd mogelijk blijft, dat dan de achterban van FNV Bondgenoten en anders-georganiseerden een signaal moet afgeven. Wij willen niet `verkocht en verraden' worden door de bond. Dan moeten we maar aan de bak. Een mooie gelegenheid om Hemelvaartsdag massaal te gaan vieren in de havens van Nederland. En dan moeten we de week daarop maar de andere sectoren in Nederland aan de tand voelen.
Er is nog maar weinig tijd en er is veel te verliezen. Stop het overleg met werkgevers en Kabinet. Ga de werknemers in de bouw, spoor, busvervoer en anderen mobiliseren. Wij kunnen met z'n allen het transport van goederen naar bouwplaatsen, supermarkten en distriparken stil zetten. Met of zonder de steun van de bond. FNV Bondgenoten zegt wel dat zij ons steunen maar dat het nu nog niet het moment is. Wij geven ze graag het voordeel van de twijfel, maar we moeten zeker zijn van onze zaak. Dus moeten wij nu het heft in eigen hand nemen, totdat de bond het ook zeker weet. Wil je reageren? Ga naar www.maatisvol.nl


fanmail

dinsdag 18 mei 2004
Interessant artikel (vraag me af waar u dit vandaan heeft want het lijkt wel een interne memo). Het is echter wel onjuist allemaal.
Rode draad voor dit 'roddelblaadje" is de vrijheid van meningsuiting. Zoals de Engelse tabloids vorige week een rechtszaak aanspanden (en overigens verloren) om de identiteit en verblijftplaats 'op te eisen' van een medeplichtige vrouw aan moord (u weet wel: de twee meisjes in Engeland die door een concierge waren misbruikt en vermoord waarna zijn vriendin, die zegt niet op de hoogte te zijn geweest, hem desalniettemin een alibi verschafte. Dit heeft haar ruim twee jaar cel gekost) Hetis natuurlijk, en dat zult u toch met mij eens zijn, te gek voor woorden dat, zoals in dit voorbeeld iemand met naam en toenaam in de krant komt, wordt achtervolgd door journalisten (wat dacht u van moordaanslagen!) vanwege een strafbaar feit waarvoor de straf reeds is uitgezeten.
Inzake Endstra is het nog erger; mijn client heeft nooit, NOOIT enig contact gehad met personen uit het criminele circuit... Het gaat hier natuurlijk om een bescheiden man die alleen maar de pech heeft gehad dat hij geen uitkering genoot maar iets meer geld op de bank had dan sommige anderen. Er is nooit een zaak tegen hem hardgemaakt. Mijn client is gewoon onschuldig!! Daar is iedereen het over eens.
Mijn client heeft gewoon heel erge pech gehad om tegen een kogel op te lopen die drie straten verder is afgeschoten bij een overval op een supermarkt. De kogels in kwestie waren uiteraard niet voor hem bedoeld. Het is echt puur toeval geweest en het gebeurde in relatie brengen tot contacten met het criminele milieu zijn bespottelijk! De kogels in kwestie schijnen via de kassa van de overvallen Albert Heijn vestiging in de Beethovenstraat, door het ruit heen te zijn geslagen waarna de kogels door de Beethovenstraat, linksaf. door de Poortersteeg rechtsaf de Apollolaan zijn ingeslagen. (Het gebeurt vaker dat kogels zich onder invloed van de zwaartekracht groeperen om een niet specifieke weg te volgen). Deze feiten zijn bij de politie nog niet bekend maar wel reeds onderzocht door een door mij ingeschakeld team van prive-detectives die al voor dit ongeluk op de zaak zaten omdat de heer Endstra in geval van ongelukken duidelijk wilde hebben dat een en ander niets te maken heeft met zijn contacten in de vastgoedwereld of de 'criminele wereld'
Ik hoop met dit schrijven duidelijkheid te hebben verschaft over de juiste feitelijkheden die hebben plaatsgevonden omtrent de heer Endstra, "de Schone" (en deze bijnaam heeft niets, maar dan ook helemaal NIETS met witwassen te maken maar met het brandschone verleden van mijn client)
meester M. Mus (advocaat van de heer Endstra)


Abu Ghraib (6)

dinsdag 18 mei 2004
Hoeveel foto's en video's er precies in Abu Ghraib zijn opgenomen is onbekend, verhalen gaan rond over tussen de 1600 en 1800 opnamen. Het aantal lijkt overdonderend, een paar foto’s ok, maar dergelijke grootscheepse aantallen? In het tijdperk echter van de digitale wegwerpfotografie is het aantal wellicht nog niet zo vreemd hoog.
De vraag is of het niet juist expliciet de bedoeling geweest is om ze te laten “lekken”. Want wat is het effect op de publieke opinie in de arabische landen? Op zijn zachtst gezegd nemen Bush c.s. zo ongeveer de plaats in die Osama in het westen bekleedt enhet verzet tegen de troepen in Irak zal niet afnemen. Maar ... dat speelt de oorlogspartij van Bush, Cheney en zijn neochristelijke conservatieven wel in de kaart. De strijd tegen de terreur moet worden uitgebreid naar Syrië en Iran. Een grensincident waarbij Amerikanen zijn betrokken, een spoor dat naar Iran of Syrië leidt, koren op de molen van diegene die eigenlijk vinden dat ze de zaak in Irak te “zacht” aanpakken.


Abu Ghraib (5)

dinsdag 18 mei 2004
Zoals te verwachten was de reactie van de Amerikaanse regeringswoordvoerders op het artikel van Seymour Hersh negatief. Interessant is te zien hoe het Pentagon reageerde, u kunt hun reactie hier vinden. Maar blijkbaar vond men dit niet sterk genoeg en kwam er een updateals gebruikelijk bij voorlichters, zonder het een update te noemen.
Eén van de directe medewerkers van Carbone is luitenant-generaal Boykin. Hij is een evangelisch gristen, die berucht werd door zijn uitlatingen dat zijn god superieur was aan die van de mohammedanen. Boykin adviseerde hoe men om moest gaan met de gevangen Irakezen. O ja, als u het verhaal van Hersh wilt lezen, klik dan hier hier.
Terug naar de foto’s.


Endstra vermoord

maandag 17 mei 2004
Onze Kleintje Muurkrantpagina's op internet worden momenteel massaal bezocht op zoek naar antwoorden op de vraag waarom Willem Endstra vandaag vermoord is. Soms weten wij het echter ook niet. Veel achtergronden zijn te lezen op Kleintje-vervolgverhalen en dan kijken bij "Octopussy" en onder "IJ, IJ" ... Uiteraard houden wij ons aanbevolen voor serieus commentaar.


Onderaannemer van de Coalitie

maandag 17 mei 2004
Plots duikt zijn naam weer op, na enkele jaren in de relatieve luwte te hebben verkeerd. Recent werd bekend dat het Verenigd Koninkrijk en de VS de naam van een beruchte wapenhandelaar niet op de sanctielijst van de VN te plaatsen. Frankrijk heeft verzocht om alle tegoeden van Victor Bout te bevriezen. Victor, ook wel Victor Butt genoemd heeft als bijnaam ‘handelaar in de dood’. Hij heeft jarenlang geprofiteerd van lucratieve wapenhandel in elke hotspot, waar dan ook ter wereld. Maar, Afrika was toch wel het gebied dat zijn voorkeur had. Zo was hij een gewaardeerd zakenrelatie van de voormaligeLiberiaanse leider Charles Taylor, maar dat was slechts een van de kleinere visjes. Een kleine opsomming van hetgeen bekende zakenpartners van Victor waren: UNITA in Angola, de Taliban in Afghanistan. Het Bureau of Intelligence and Research van het Amerikaanse State Department omschreef het - 1n 2001 - zo: “Victor Butt, een Rus woonachtig in de Verenigde Arabische Emiraten is het symbool van het probleem van de wapenhandelaren in het Afrika ten zuiden van de Sahara. Hij is eigenaar van tenminste 5 luchtvaartmaatschappijen met 60 vliegtuigen en 300 man personeel. In 2001 was hij actief in Angola, Kameroen, Congo, Kenya, Libië, Congo (Brazzaville), Roeanda, Sierra Leone, Sudan en Uganda”. Tja, het kan verkeren door de oorlog tegen de terreur, want inmiddels vliegt Bout voor de coalitie. Zijn vliegtuigen spelen een belangrijke rol bij de bevoorrading van de Amerikaanse troepen in Irak. Maar, zoals altijd, zeggen officiële bronnen geen kennis te hebben van beweringen inzake Bout (of Butt) in Irak. Ook benieuwd wat onze eigen “waarden en normen boys” hier van vinden? Klik dan hier


Abu Ghraib (4)

maandag 17 mei 2004
De veteraan onder de Amerikaanse onderzoeksjournalisten Seymour Hersh heeft het weer eens geflikt. Volgens zijn laatste artikel in de New Yorker waren de martelkamers in Abu Ghaib geen zomaar uit de hand gelopen akkefietje van enkele militairen, maar het resultaat van een “black ops” programma dat persoonlijk door Donald Rumsfeld was goedgekeurd en onder directe leiding stond van onderminister Stephan A Cambone. Onder de codenaam “Copper Green” werd een soort geheim leger, met eigen luchtmacht opgericht in de strijd tegen Al Quaida en de Taliban. Maar al snel werd overgeschakeld naar Irak. Bovendien werd een wereldwijd netwerk van martelkampen opgericht(zie eerdere artikelen), waardoor het Abu Ghaib schandaal nog veel grotere proporties heeft aangenomen dan wordt aangenomen. De feitelijke leiding van dit geheime leger ligt volgens Hersh bij Cambone. Volgens Hersh is het sexueel misbruik en het fotograferen met name bedoeld om een leger van te chanteren informanten op te bouwen. Dat lijkt toch weinig waarschijnlijk. Toch blijft de vraag waarom die foto’s?


De nucleaire optie

maandag 17 mei 2004
Met het openhouden van de kerncentrale Borssele hebben de voorstanders van kernenergie een belangrijke slag gewonnen en de nucleaire optie weer begaanbaar gemaakt. Dat staat in een rapport van het Energieonderzoek Centrum Nederland (ECN) te Petten, geschreven door Felix van Vugt. Het rapport grijpt terug naar de begintijd van de kernenergie: in 1957 werd kernenergie de enige oplossing genoemd voor de afhankelijkheid van de invoer van olie. In de jaren zeventig ging de Nederlandse regering uit van een geïnstalleerd vermogen aan kerncentrales van 35.000 Megawatt in het jaar 2000. Maar op dit moment draait uitsluitend de kerncentrale Borssele met eenvermogen van 450 Megawatt. Van Vugt beschrijft nauwkeurig waarom kernenergie niet geworden is wat men aanvankelijk wilde. In de tweede helft van de jaren zeventig ontstond er verzet tegen de bouw van nieuwe kerncentrales zoals de snelle kweekreactor te Kalkar. De overheid wilde in 1978 een brede maatschappelijke discussie, maar begon die pas in 1981. De besluitvorming zou in april 1986 afgerond zijn met een besluit voor de bouw van nieuwe kerncentrales, ware het niet dat het ongeluk met de kerncentrale te Tsjernobyl radioactieve roet in het eten gooide. Van Vugt analyseert gedetailleerd hoe vervolgens een discussie over het sluiten van de kerncentrale Borssele eind 2003 ont-stond. De voorstanders voerden een strijd voor het behoud van hun centrale, hun bedrijf, hun levensonderhoud en vaak ook hun levensvervulling. Ze hebben het pleit gewonnen omdat ze over een uitgebreider netwerk en meer financiële en relationele middelen konden beschikken. Of Borssele eind 2013 sluit is de vraag, want dat kan alleen maar door de kernenergiewet te veranderen. Daar komt nog bij, stelt Van Vugt, dat het broeikaseffect en de liberalisering van de energiemarkt bijdragen aan het weer begaanbaar maken van de nucleaire optie. (F. van Vugt, "De hardheid van de nucleaire optie" ECN-I-04-001)


Abu Ghraib (3)

zaterdag 15 mei 2004
CACI (door Amerikaanse militairen uitgesproken als”khaki”) telt onder zijn bestuurders en directieleden een groot aantal voormalige militairen en spionnen, zoals Michael Bayer (ex Pentagon) Barbara McNamara (ex NSA), Arthur L. Money (voormalig medewerker van de minister van Defensie) en Larry Welch (voormalig luchtmachtgeneraal). De omzet van het bedrijf is in enkele jaren tijd gestegen van 557 miljoen dollar naar 843 miljoen, de winst verdubbelde van 22 naar 44 miljoen. Recentelijk meldde ze een winststijging van 37% over de eerste maanden van dit jaar. CACI is één van de vele bedrijven die teren op het enorme defensiebudget van de VS, ende door Rumsfelt & Co gestimuleerde outsourcing van overheidstaken. Nu dus is het bedrijf betrokken bij foltering van verdachten in de War on Terror (of zoals ze in Texas zeggen de War on Terrah). Dit alles tijdens het opbouwen van Irak naar een soort Amerikaans model. Een lichtend baken van democratie in het Midden Oosten zou Irak worden. De werkelijkheid blijkt rauwer. En wie herinnert zich de uitspraak van Bush nog, dat “de martelkamers van Saddam gesloten zijn en zijn verkrachtingskamers verdwenen”.
Tja de zoveelste leugen, het bleek dat tijdens de verbouwing tot democratie de werkzaamheden gewoon doorgingen. Hoe erg het allemaal was in Abu Ghraib, dat kunnen we beter niet weten, te erg voor woorden. Nou inmiddels heeft de Washington Post bekend gemaakt dat ze de beschikking heeft over duizend foto’s.


Abu Ghraib en de Amerikaanse Gulag

zaterdag 15 mei 2004
Een jaar of 7 geleden overleed in een gevangenis in de Amerikaanse staat Utah een gevangene. Nu is dat niks bijzonders, soms is het daar zelfs de bedoeling. Maar, het ging hier om een schizofrene man, die 16 uur werd vastgebonden op een stoel, en net als sommige luchtreizigers, stierf hij kort daarna aan een bloedklontering in een ader. Zij familie nam het niet en won een rechtszaak, de directeur van de gevangenis - ene Lane McCotter - was genoodzaakt om ontslag te nemen.
Recentelijk duikt McCotter weer op. Hij blijkt lid van een team van vier personen dat door hetDepartement van Justitie is uitgezonden naar Irak om er daar voor te zorgen dat de beruchte gevangenissen worden ‘gemoderniseerd’. Voor zover bekend heeft McCotter niks te maken met het schandaal van Abu Ghraib, maar ...
Een half jaar nadat er een vernietigend rapport verschenen was over de onmenselijke toestanden in een gevangenis in Santa Fe, Nieuw Mexico, gerund door het bedrijf waarvan McCotter directeur was, huurde het Departement van Justitie hem in voor de laten we zeggen ietwat gevoelige klus van het moderniseren van gevangenissen in Irak. Zoiets als het moderniseren van gevangenissen in het Duitsland van 1945. Je mag aannemen dat ze dan toch checken wat voor vlees ze in de kuip hebben.
Management & Training Corp (MTC) is het bedrijf waarvan McCotter directeur is, hij is eindverantwoordelijk voor de “corrections business development”, zeg maar de divisie gevangenissen. In maart 2003 werd een rapport gepubliceerd over schendingen van de mensen- en burgerrechten in Santa Fe; bovendien bleek dat de gevangenen risico’s liepen doordat er onvoldoende medische bijstand was en abominabele leefomstandigheden. Allerlei ontslagen binnen de staf waren het gevolg. Uit verder onderzoek bleek dat in veel van de 13 gevangenissen die door MTC worden ‘gerund’ in de VS, Canada en Australië misstanden op het gebied van gezondheidszorg, veiligheid en personeelsbeleid bestonden.
Op 20 mei 2003 verklaart John Ascroft, minister van Justitie, dat McCotter naar Irak is gezonden. Hij heeft daar de taak om personeel te scholen voor de functie van gevangenbewaarder. Tja, blijkbaar de juiste man met de juiste opvattingen op de juiste plaats. Hoe zat het ook weer? ... Don’t try to understand them. Just rope and throw and brand them”.


Rawhide en de Amerikaanse Gulag

vrijdag 14 mei 2004
In het debat over terrorisme en terreurbestrijding wordt niet al te veel aandacht besteed aan de oorzaken. Geheel in lijn met zijn zorgvuldig geconstrueerde Texaanse imago lijkt de beleidslijn van Bush wat dit betreft neer te komen op: “Don’t try to understand them. Just rope, and throw and brand them”. De titelsong van de populaire westernserie Rawhide.
Voor zover bekend heeft de “War on Terror” inmiddels zo’n 10.000 gevangenen (beter gezegd 'verdachten') opgeleverd. Verdacht van lidmaatschap van de een of andere islamistische terreurorganisatie. Het aantal gevangenissen/verhoorcentra waar ze worden ondervraagd is geheim. Bekend is 'Abu Grhaib' in Irak, maar er zijndaar nog tenminste 9 andere gevangenissen. In Afghanistan zijn er gevangenissen in Bagram en Kandahar, daarnaast ‘runt’ de CIA een eigen complex in Kabul (met als bijnaam ‘the pit’) en dan is er nog Guantanamo op Cuba. Maar dit is het topje van de ijsberg; bezien op wereldschaal bestaat er een archipel aan gevangenissen en verhoorcentra (zeg maar Gulag’s), gericht op het ‘verwerken’ van verdachten in de oorlog tegen het terrorisme. Precieze aantallen gevangenen zijn onbekend; hoe ze in Amerikaanse handen vallen ook. Zo heeft de Sudanese veiligheidsdienst verklaart dat zij in twee jaar tijd zo’n 200 gevangenen heeft overgedragen aan de Verenigde Staten.
In de “War on Terror” heeft de coalitie, waartoe ook Nederland behoort, een voorkeur voor bondgenoten waar de mensenrechten met scheepsladingen zout worden genomen (hier ligt nog eens een klus voor JP en Donner wat betreft het normen en waarden debat ). Zo transporteerde de CIA een verdachte naar Jordanië vanwaar hij werd doorgeleverd aan een ondervragingscentrum in Syrië, gerund door de Syrische veiligheidsdienst. Blijkbaar zaten daar ook mensen uit Spanje en Duitsland. Andere centra zijn de basis op het eiland Diego Garcia in de Indische Oceaan, maar er is ook een verhoorcentrum op een amerikaans schip, en het zogenaamde Hotel California, gerund door de CIA op een onbekende locatie.

Sinds 9/11 zijn er duizenden gevangenen vervoerd door de Special Collection Service, zoiets als Air America in de jaren ’60 en ’70 in Vietnam. Voor de meer gewone gevangenen worden militaire transportvliegtuigen ingezet, maar voor de bijzondere gevangenen en de wat gevoelige vluchten kleinere luxe zakenvliegtuigen. Bekende bondgenoten zijn Egypte, Syrië (het Far’Falastin centrum), Pakistan, Egypte (Schorpioengevangenis en het hoofdkantoor van de veiligheidsdient op Midan Lazoghly, beiden in Cairo).

De betrokkenheid van de CIA bij arrestaties van verdachten is zo goed als routine geworden. In 1998 werd door de Albanese geheime politie een aantal verdachten gearresteerd, waarbij CIA agenten aanwezig waren. De verdachten werden snel op transport gezet naar Egypte. Bob Baer, voormalig medewerker van de CIA zegt: “Als je een echte ondervraging wil, stuur je een gevangene naar Jordanië, wil je folter, dan stuur je ze naar Syrië, wil je iemand laten verdwijnen dan stuur je hem naar Egypte.” Inmiddels gaan geruchten dat Egypte naast de bekende gevangenissen ook een geheime gevangenis in de buurt van Assoean heeft.


Handel in menselijke organen

vrijdag 14 mei 2004
Afgelopen februari werd de Braziliaanse non Doraci Edinger dood voor haar woning in Nampula in het noorden van Mozambique gevonden. Ze was gewurgd. Volgens de Mozambikaanse overheid had haar dood te maken met een financieel schandaal in haar kerk. Zuster Edinger was één van de vier religieuzen in Nampula die verklaringen had afgelegd over handel in menselijke organen. Haar collega Maria Elilda dos Santos verklaarde dat de moord te maken had met de beschuldigingen van handel in menselijke organen. Inmiddels heeft dos Santos het land moeten verlaten. Zij stelt dat de familieleden van de slachtoffers onder druk gezet worden doorde lokale autoriteiten om de mond te houden. Gewoon intimidatie door de overheid, aldus de zuster. Volgens een onderzoek van de Mozambikaanse procureurgeneraal naar de gewelddadige dood, resp. verdwijning van 14 mensen in het noorden van het land, is er geen bewijs te vinden voor dergelijke handel.


Nihoul en de pillen (4)

vrijdag 14 mei 2004
In een van de verklaringen die Walsh na zijn arrestatie aflegde deed hij een intrigerende uitspraak. Hij had na aankomst in Brussel met het ladinkje Alkmaarse pillen in zijn wagen de ex-echtgenote van een van zijn twee vrienden gebeld om achter hun adres te komen. Die twee vrienden waren zoals eerder beschreven Michel Nihoul en diens vriendin Marleen de Cockere. Of De Cockere over een ex beschikte weten we niet, maar de ex van Nihoul was Annie Bouty, die Walsh ook al goed kende uit vroeger dagen. In dit verband is een Brits rapport van januari 2003 over de doodvan een homofiele man in Ramsgate niet van belang ontbloot. De tekst luidt:
Informatie met betrekking tot de moord op Charles Hasleden in Ramsgate op 31/10/2001.
Charles Hasleden werd doodgeslagen in Ramsgate, van al zijn kleren ontdaan, een paar trappen afgesleept en in zee gegooid. Hasleden was homofiel en was in de stad regelmatig waargenomen in leren kledij. Twee maanden geleden is in de zaak een veroordeling uitgesproken. Maar de forensische afdeling van de politie heeft drie weken lang het huis van de veroordeelde omgekeerd en de tuin omgespit. Ondermeer op zoek naar de kleren van het slachtoffer (bron: een van de buren). De uitgebreide speurtocht suggereert dat er nog heel wat vraagtekens bestonden. Het adres van het huis waar de veroordeelde woonde was: 25 Codrington Road, Ramsgate Kent CT 119SP.
Maar in het dossier van Marc Dutroux was dit vanaf juli 2000 ook het adres van David Walsh (geboren 8/4/1964 in Liverpool). David Walsh was een zakenpartner van Annie Bouty, Michel Lelièvre en Jean-Michel Nihoul. Hij is bijvoorbeeld in gezelschap van Lelièvre en Nihoul naar Zuid-Spanje gereden, vermoedelijk om een auto te verkopen. Lelièvre is de kameraad van Marc Dutroux; zij ontvoerden kinderen en hielden ze gevangen in kooien.
Volgens het Dutroux-dossier verklaarde Walsh toen hij werd ondervraagd dat Annie Bouty over valse Portugese paspoorten beschikte die zij aan Nigerianen verkocht. Een van hen was een zekere Robert Lacky. Een Nigeriaan die volgens Walsh banden had met de Celestial Church of Christ. Nog steeds volgens Walsh kreeg Annie Bouty in verband met Lacky bezoek van de Belgische Gendarmerie, die naar hem op zoek was. Later zou Bouty volgens Walsh alle documenten over Lacky in het huis van Nihoul hebben verborgen.
David Walsh is geboren in Liverpool. De moordenaar, Steven Munnerley, kwam daar eveneens vandaan en was volgens de huiseigenaar de enige huurder in het huis, dat helemaal was opgesplitst in eenpersoonkamers.
Volgens het Dutroux-dossier was het adres van David Walsh vanaf augustus 1996: Lordship Lane 638, Londen.
In zijn boek “Rumeurs et Vérités” claimde Nihoul dat Walsh de mastermind was van een netwerk dat zich bezighield met gestolen auto’s en beschreef hem als buitengewoon gevaarlijk. Hij was ook betrokken bij drugshandel waarvoor hij door de Belgische politie werd gearresteerd. Volgens de hoofdofficier in het Dutroux-onderzoek zou een deel van de drugs uit de wagen van Walsh door Nihoul zijn gebruikt om Dutroux en Lelièvre te betalen voor de ontvoering van de meisjes. Nihoul geeft alleen toe Lelièvre te hebben betaald met drugs, maar houdt vol dat hij toen fungeerde als politie-informant
”.

Dat is nog eens wat anders dan een patatje oorlog. Hoewel dat laatste voor Walsh ook geen vreemd begrip was. Tijdens zijn verblijf in Alkmaar, dat net als het bezoek van Nihoul merkwaardigerwijs nooit veel aandacht heeft gehad, werkte hij naar eigen zeggen twee maanden in een doodgewone friettent Maar je moet toch eten. Stay tuned.


Abu Ghraib (2)

donderdag 13 mei 2004
Volgens een bron binnen de Amerikaanse inlichtingendiensten bevonden zich onder de ondervragers in Abu Ghaib een aantal Israeliers. Zij waren de bedenkers van een nieuwe ondervragingstechniek R2I (Resistance to Interrogation); gebaseerd op kennis en inzichten opgebouwd gedurende de jarenlange Israelische ‘ervaring’ met het ‘ondervragen’ van Palestijnen. Het soort ondervragen dat in gewone mensentaal gewoon ‘folteren’ heet.
Omdat de CIA, althans volgens de oud medewerker Milt Bearden, gewoon een tekort had aan getrainde, ervaren ondervragers, was de dienst genoodzaakt om na 09/11 elders de noodzakelijke expertise in te huren. In Cuba, Afghanistan en ook in Irak. De ingehuurde krachten verdienen goed, eengewoon ambtenaar van de CIA verdient niet meer dan zo’n $ 40.000 per jaar, maar deze ‘specialisten’ komen al gauw op 100 tot 120.000 per jaar.
Ook het Amerikaanse leger heeft een tekort aan ondervragers, op de opleidingsschool voor ondervragers in de staat Arizona wordt al jarenlang fors bezuinigd.
Ook hier is de oplossing om zich te wenden tot de private sector, die overigens vele malen duurder is. Een aantal van de mensen die toen zijn ontslagen werden ingehuurd (tegen hogere salarissen).
In totaal zouden er 37 tijdelijk ingehuurde ondervragers in de gevangenis Abu Ghaib werkzaam zijn geweest ten tijde van de folteringen. Zij waren ingehuurd van o.a. CACI International, uit Arlington in de Amerikaanse staat Virginia, en Titan Inc. Uit San Diego. Dit laatste bedrijf wordt momenteel onderzocht door het Amerikaanse SEC, omdat ze betrokken zijn bij het omkopen van ambtenaren in Saudi Arabië, Nigeria, Ivoorkust en Zimbabwe. CACI is opgericht in de jaren ’60 door Harry Marcowitz (de Nobelprijswinnaar) en Herbert Kerr. Het bedrijf heeft vette contracten met het Pentagon voor het ontwikkelen van software en simulatiespellen.
Eén van de ondervragers, John Israel was in dienst van CACI International, maar hij wordt ook genoemd bij Titan Inc. Dit laatste bedrijf deelde mee dat hij door hen als een soort ‘onderaannemer’ was ingehuurd.
Beide bedrijven blijken nauwe banden te hebben met, hoe kan het anders, Israel en met de neo conservatieve kliek binnen de Amerikaanse regering. De voorzitter van de Raad van bestuur van CACI, Jack P. London ontving recentelijk een Israelische prijs (de Albert Einstein prijs van Aish HaTorah). Ook heeft dit bedrijf een aantal malen subsidies ontvangen van Amerikaans/Israelische stichtingen.
Titan Inc. huurde de ex directeur van de CIA James Woolsey in als directeur. Deze laatste was een van de adviseurs bij het formuleren van het Amerikaanse beleid ten opzichte van Irak en niet te vergeten een belangrijk lobbyist voor het Iraakse Nationale Congres van Ahmed Chalabi. Bovendien is Woolsey adviseur van de neo conservatieve Foundation for the Defense of Democracies, Jewish Institute of National Security Affairs, Project for the New American Century, Center for Secutity Policy, Freedom House en Committee for the Liberation of Iraq.


Octopussy (65)

donderdag 13 mei 2004
Gisteren raakte bekend dat Willem Endstra mogelijk voor de kadi wordt getrokken wegens valsheid in geschrifte en opzetheling. Grofweg witwassen. Over welke zaken we het dan hebben, is nog niet naar buiten gedragen. Maar ook al zou Willem juridisch er met de schrik vanaf komen, zakelijk is dit bericht alleen al enorm schadelijk. Want de officiële geldzakken met wie hij sinds jaar en dag gezamenlijk opereert zullen naar alle waarschijnlijkheid in afwachting van de uitkomst van een proces alvast voorzichtig naar de handrem grabbelen en zich liever even distantiëren van de vastgoedmagnaat. Dat was in onze visie al aan deorde toen ING Real Estate een intern onderzoek aankondigde in de Kurhaus-deal. Daarbij kreeg Willem al zo'n onfatsoenlijke schop tussen zijn nieren dat een zakelijke relatie tussen de ING en Endstra in de toekomst net zo onwaarschijnlijk lijkt als een demonstratiematch tussen Don Diego Poeder en Jan Peter Balkenende (*). Naar onze overtuiging wisten ze bij de bank dat een juridische procedure tegen Endstra nakende was en hebben ze bij wijze van voorzorg Willem al buiten de deur gezet. Met een rotsmoes en een vuige insinuatie. Om het imago van de bank te redden. Als dat niet zo is, zijn wij bereid de baret van Maxima te verorberen. Zonder glaasje water. Stay tuned.

(*) Zie deel 64 van deze serie dd. 10 mei jl.


Dutroux en de spruit (5)

donderdag 13 mei 2004
In Brussel is nu het wachten op nummer 11 van het Engelstalige tijdschrift The Sprout. Zoals wij al eerder meldden is de vorige maand nummer 10 binnen vijf uur na verschijning uit de Belgische schappen gehaald. Officieel vanwege de gruwelijke foto’s van de stoffelijke overschotten van Julie en Melissa. Maar het ligt voor de hand dat ook de teksten hier en daar in de top van de Belgische samenleving niet lekker zullen zijn gevallen. Inmiddels hebben wij daar in deze serie al driftig uit geput en de namen van man en paard die het blad had weggelaten geheel volgens onzeeigen traditie netjes ingevuld. Aan één man hebben we echter nog geen aandacht besteed: de vroegere minister van Justitie Melchior Wathelet. Een belangrijke sleutelfiguur in de zaak Dutroux die schielijk zijn naam liet schrappen van de PSC-kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen aan de vooravond van de verschijning van de vorige Sprout. Terecht want zijn doopceel bleek weinig goeds te bevatten. Zo stak hij 1991 bijvoorbeeld een petit bâton voor verder spitwerk van onderzoeksrechter Connerotte toen deze op connecties stuitte tussen de affaire rond de in dat jaar vermoorde André Cools, de zaak Dutroux en het conglomeraat van Luikse bestuurders (onderwie toenmalig minister Alain Van der Biest) en de Italiaanse mafia (*). Een ander hoogstandje volgde in 1992 toen Watelet net op tijd naast Justitie ook Economische Zaken op zijn bord kreeg en zo een al te diepgaand onderzoek wist te voorkomen naar de formidabele omkooppraktijken in de Agusta- en Dassaultaffaires. Eerder al was Melchior verantwoordelijk geweest voor de benoeming tot procureur des konings van Benoît Dejemeppe (**) Benoît stelde een paar jaar nadien de in de petoet zittende Dutroux vroegtijdig op vrije voeten. Ondanks het tegenspartelen van psychiaters en familieleden die de bui kennelijk al vroeg zagen hangen. Verder had meneer de minister op eigen houtje het onderzoek afgesloten naar de Bende van de Borinage die sterke banden zou hebben gehad met die van Nijvel en Stéphane Goux tot magistraat verheven. Goux fietst op dit moment het proces-Dutroux in Arlon geheel volgens het daarvoor ontworpen scenario naar de meet. Dutroux heeft ondertussen de status van psychopaat bereikt en zal verder navenant worden behandeld. Zijn ex en Lelièvre kunnen fikse straffen tegemoet zien en Nihoul zal naar alle waarschijnlijkheid de dans ontspringen, bij gebrek aan bewijs of zo. Vooral dankzij de goede werken van Melchior Wathelet. Stay tuned.

(*) vgl. de dood van Julie en Melissa en de mafiaconnectie in deel 3 en 4 van deze serie.
(**) vgl. de lijst Meeûs, waarop naast Dejemeppe ook andere bekende figuren voorkomen (zie daarvoor ons artikel daarover op 4 december 2001 e.v.)


Nihoul en de pillen (3)

woensdag 12 mei 2004
De naam van zijn vrienden in Brussel wilde David Walsh aanvankelijk niet geven. Maar ze waren zelfs voor de Belgische politie makkelijk te achterhalen. Het waren “Jean-Michel” (Michel Nihoul) en diens vriendin “Marleen” (Marleen de Cockere). Wat de ins en outs van de Alkmaarse pillenleverancier betreft gingen de Brusselse speurneuzen elders te rade. Dat leverde op 24 juli 1996 de volgende informatie op:
Van IP Den Haag (NL) vernemen wij dat het café “De Brug” wel degelijk bestaat en gelegen is te Alkmaar, Herenstraat. De eigenaar van het café noemt zich R.V., geboren in 1961 en wonende te Alkmaar. R.V. is in Nederland gekend voor bezit en verhandelen van hard- en softdrugs, evenals voor autodiefstallen.
In de agenda van Walsh werden twee telefoonnummers teruggevonden: een 072-nummer en een 06-nummer. Deze nummers werden eveneens geïdentificeerd, met name:
- Het 072-nummer op naam van Dijkman Karl Erik, geboren op 4/3/1963 en wonende te Alkmaar, Klokkengieterstraat 43. Deze Dijkman Karl is in Nederland gekend, maar niet voor verdovende middelen. (Vermoedelijk “Carl” waarvan sprake is in zijn verhoor).
- Het 06-nummer op naam van Dijkman Paul Edward, geboren op 8/5/1965 en wonende te Alkmaar, Gedempte Nieuwesloot 1. Deze Dijkman Paul is in Nederland eveneens gekend, maar niet voor verdovende middelen.
"
Gooien ze bij Interpol in Den Haag ten aanzien van R.V. het hele boek open over diens avontuurlijk bestaan, in het geval van de gebroeders Dijkman zijn ze buitengewoon cryptisch. Als we er tenminste van uitgaan dat het onderzoeksteam in Brussel het antwoord van Den Haag juist heeft weergegeven. Wij weten dus niet op welk terrein de gebroeders Dijkman “gekend” waren in Nederland. Had dat misschien raakvlakken met de afzichtelijke activiteiten waarvoor de tot hun cliëntenkring behorende Michel Nihoul in Arlon terechtstaat? En had Walsh ook met die kant van de affaire te maken? Meer antwoorden en meer vragen in de volgende aflevering. Stay tuned.


Abu Ghraib

woensdag 12 mei 2004
Op 11 mei 2004 werd generaal Taguba, de auteur van het onderzoeksrapport naar de behandeling van Iraakse gevangen in de Abu Ghraib gevangenis, verhoord door het Armed Services Committee van de Amerikaanse Senaat. Life te zien op BBC World en CNN.
Uit het rapport en het verhoor van de generaal bleek overduidelijk dat niet alleen militairen betrokken waren bij de verhoren, maar ook andere overheidsdiensten; “US civilian contractor personnel” (amerikaanse huurlingen), “local contractors" (irakese huurlingen) en “third country nationals” (Tja, welk land zou dit zijn?). Verder bleek volgens Taguba dat enkele van de tolken in de gevangenis tot de “thirdcountry nationals” behoorden. Eén van hen was betrokken bij de inmiddels beruchte “verhoren” met een hond. De enige tolk die in het rapport met naam en toenaam genoemd wordt is John Israel, in dienst van de Titan Corp. Opvallend is dat de heer Israel niet blijkt te beschikken over een amerikaanse "security clearance".
Voorts verklaart Taguba dat twee “contractors” direct of indirect verantwoordelijk zijn voor de misstanden, zij zouden echter geen militairen zijn. Klip en klaar stelt Taguba dat de militaire staf van de gevangenis niet alleen “beïnvloed” werd door die contractors, maar dat deze contractors feitelijk de leiding over de verhoren hadden. Ook kwam aan de orde wie er verantwoordelijk geweest was voor de opleiding van de amerikaanse huurlingen. Nu is het een publiek geheim dat adviseurs uit Israel betrokken zijn bij het “tijdelijke” Amerikaanse bestuur van Irak. Ook is het bepaald geen geheim welke ondervragingsmethoden de Mossad gebruikt.
Een andere naam die in dit verband opdook is die van Steven Stefanowicz, een 34-jarige voormalige reservist van de Amerikaanse marine, die via een carrièremove nu ondervrager is. De vermoedelijke naam van zijn werkgever is CACI International, maar er gaan geruchten dat de CIA dergelijke taken heeft afgestoten, zoals dat in management termen heet: outsourcing. Steven verklaarde eind 2001 aan zijn vrienden dat hij ging werken voor de CIA. Volgens de Washington Post heeft hij een groot deel van 2002 doorgebracht in Muscat en Oman als “intelligence specialist 3rd class”. Hij zou in september 2003 de militaire dienst verlaten hebben en zijn gaan werken voor CACI.
Taguba stelt dat Stefanowicz toestond, respectievelijk instructies gaf dat de niet in verhoortechnieken getrainde militaire politie, zodanige condities creëerde dat ondervragingen “vergemakkelijkt werden”. En wat dat betekent is op de video’s en foto’s zichtbaar.
Inmiddels heeft de heer Israel Irak verlaten en is de heer Stefanowicz in afwachting van verder onderzoek met verlof is gestuurd. Maar ja, bekend is inmiddels wat voor iemand Stefanowicz is, van John Israel is niks bekend. En ... die is gevlogen.


Chiquita

woensdag 12 mei 2004
Alhoewel de klank van het woord zo’n niet uit het brein te bannen zombiemelodie van Abba oproept, gaat het hier om de bananenvariant. Het merk Chiquita Brands International is gevestigd in de VS en heeft pas zijn kwartaalcijfers gepubliceerd. Niks bijzonder zou je zeggen. Wellicht voor de belegger niet zo’n goed nieuws want de inkomsten waren met 20% teruggelopen vergeleken met het laatste kwartaal van het vorige jaar. Nou zal dit de aktueeltje lezer/ster niet zo interesseren. Misschien meer het daarin opgenomen berichtje over het betalen van beschermingsgelden in Colombia. Door te betalen beschermen we onze werknemers, zij lopen risico’sals we niet betalen. Onbekend is nog, hoe lang er betaald is, aan wie en hoeveel. Chiquita zegt melding hiervan gedaan te hebben aan 't Amerikaanse Ministerie van Justitie toen het ontdekt had dat de namen van de organisaties voorkwamen op de officiële Amerikaanse lijst van terroristische organisaties. (klik hier)


Van Estoril naar Zandvoort (40)

woensdag 12 mei 2004
Een uurtje voordat de spelers van FC Porto op 4 mei jl. het veld opdraafden voor hun beslissende match tegen Deportivo de la Coruna in de halve finale van de Champions League werd in Lissabon “Mr. TV” vrijgelaten. Carlos Cruz mocht naar zijn eigen stulp om daar verder onder huisarrest een eventueel proces wegens het jarenlang bestijgen van kinderen af te wachten. Min of meer het resultaat van een nieuwe verklaring van Carlos “Bibi” Silvino, de hoofdverdachte in het Casa Pia-dossier. Die had namelijk plotseling laten weten dat hij de vermaarde Portugese teeveecommentator nooit persoonlijk had ontwaard in het pedo-circuit,maar dat hij die verklaring onder druk van de politie ooit had afgelegd. Goh, die politie toch. Opvallend detail in deze beperkte invrijheidstelling was het feit, dat ook een andere verdachte in deze zaak ten tijde van een belangrijke voetbalwedstrijd stiekem werd vrijgelaten. Het ging toen om de vroegere minister van Arbeid en Sociale Zaken Paulo Pedroso die op vrije voeten werd gesteld toen de emoties onder het Portugese volk torenhoog opliepen rond de UEFA-cupfinale FC Porto-Celtic mei vorig jaar. Ook de Portugese befjes kennen blijkbaar hun pappenheimers. Met de finale van de Portugese cup, de finale van de Champions League en de Europese Kampioenschappen in het verschiet kunnen we dus een ware uittocht van verdachten in de Casa-Pia affaire verwachten. Allemaal naar huis. Kunnen ze voetballen kijken. Hoe de slachtoffers daarover denken is verder niet zo interessant. Zoals gebruikelijk.


Incident in Unicoi

woensdag 12 mei 2004
Afgelopen zaterdag hield de sheriff van Unicoi County in de Amerikaanse staat Tennessee twee jonge Israëliërs aan op een stille highway. Niet zonder slag of stoot. De sheriff moest mijlen lang de longen uit zijn dienstwagen persen om de verhuiswagen waarmee Shmuel Dahan en Almaliach Naor voortraasden tot stilstand te brengen. Ten tijde van de jacht gooide een van de verdachten nog even listig een fles in de berm. Later bleek daar een tot nu toe niet nader gespecificeerde vloeistof in te zitten. Almaliach bleek in het bezit te zijn van een vals identiteitsbewijs, terwijl Shmuel een vals rijbewijs inzijn zak had en een businesskaartje van ene Nissan Giat. Een freelance vlieginstructeur die op zijn kaartje de slogan voert: “Leer vliegen in Florida”. De sheriff kreeg een licht gevoel van onpasselijkheid. Hij bracht de boel namelijk onmiddellijk in verband met de aanwezigheid van een nucleaire faciliteit in het nabijgelegen Erwin die exclusief brandstof levert aan de Amerikaanse atoomonderzeeërs. Paniekzaaier, die sheriff? Mmmm, misschien. Navraag bij Nissan, een Israëlische legerveteraan, leerde dat de twee verhuizers landgenoten van hem waren en net als hij (ex-?) militairen. Het incident roept herinneringen op aan de Israëlische verhuizers van de merkwaardige firma Urban Moving Systems in New York, die kort na de show van Osama’s Flying Circus op een plat dak juichend naar de gevolgen ervan stonden te kijken (*). En niet te vergeten het optreden van Salvador Guersson Smecke en Saur ben Zvi. Twee Israëlische rakkers die midden oktober 2001 met explosieven het gebouw van het Mexicaanse Congres waren binnengeschuifeld en nog net op tijd in de kraag werden gevat (**). Appels en peren zegt u? Ja, kan. Maar je krijgt toch twijfels als je ziet hoe sneaky deze zaken achteraf zijn gladgestreken. Daarom houden wij onze ogen nog even gericht op Unicoi. Je weet maar nooit.

(*) Zie “Dus toch” deel 1 en 2 dd. 16 maart en 26 juli 2002 op deze site.
(**) Zie “What’s up doc?” dd. 30 november 2001.


War on terror

woensdag 12 mei 2004
Zeker zes verkeersleiders van de FAA die zich op 9/11 qq. bezighielden met de dramatische gebeurtenissen rond de twee toestellen die zich in de Two Towers in Manhattan boorden hebben alles dat zich daarna op die dag afspeelde op tape vastgelegd. Zoals het hoort zou je zeggen. Hun chef op de New York Air Route Traffic Control Center dacht daar wat genuanceerder over en heeft later die tape vernietigd. Hij brak met zijn handen de cassette aan gruzels en knipte de tape in kleine stukjes, die hij vervolgens her en der in het gebouw in vuilnisbakken deponeerde. Deze oervlijtige functionarisverklaarde later aan 9/11-onderzoekers dat hij tot zijn rigoureuze vernietigingsactie was gekomen omdat het tapen van data binnen de FAA tegen de regels was. Als je wat te melden hebt moet dat schriftelijk gebeuren. De vraag waarom ie dan zo met de schaar in de weer was en het zo goed als onmogelijk maakte om de tape te reconstrueren werd kennelijk niet gesteld. Alweer zo’n voorval dat toegevoegd kan worden aan de grote reeks van twijfels die er bestaat over de officiële versie met betrekking tot het optreden van Osama’s Flying Circus. Een groeiend aantal mensen is ervan overtuigd dat een kleine groep binnen het machtscentrum rond president Bush de ramp heeft laten gebeuren. Uit politieke motieven. De war on terror was het resultaat. Klaar ben je ermee.


Terug

dinsdag 11 mei 2004
Het kon niet uitblijven. Er is nu ook een Nederlands slachtoffer gevallen in Irak. En hoe langer onze troepen daar blijven, hoe meer er zullen volgen. Op een missie die door leugens wordt gedekt. Leugens die niet alleen door de neoconservatieven in de Kamer met graagte werden geslikt maar ook door de Partij van de Arbeid. Misschien met wat minder graagte, maar toch. Wij zien die Bert Koenders (bekwààààm, zeer bekwààààm) nog bij NOVA zo geheimzinnig zeggen dat de WMD’s van die snor niet de enige redenen vormden voor de aanwezigheid van onze jongens en meisjes in de zandbak. Oh,wat dan nog meer? Mensenrechten? Nou, daar hoef je niet zo geheimzinning over te doen. Bovendien, wat er ten tijde van het Saddam-regime gebeurde, gebeurt nu ook onder Angelsaksische supervisie. Er wordt systematisch gemarteld en zelfs gedood. En niet alleen door reguliere soldaten, maar ook door luitjes van uitzendburo’s als CACI en Titan. Specialisten in verhoortechnieken. Compleet met electrische schokjes, zakken met stront en pis over je kop, keiharde muziek in je oren, vrolijk blaffende en bijtende Duitse herders, sexuele exhibities etcetera etcetera. Nog een beetje oefenen en we zijn op het niveau van de Operation Phoenix, waarbij onder regie van de Amerikaanse geheimediensten duizenden onschuldige Vietnamezen werden gemarteld en op vreselijke wijze werden gekeeld. In Irak zouden volgens Amerikaanse bronnen ook Israëlische experts aan het werk zijn in de gevangenissen en zelf hebben we al eens gemeld dat een flinke pluk Zuidafrikaanse en Chileense heren zich daar eveneens uitleven. Het Internationale Hof in Den Haag? Hahahahahahahahahahaha. En Boris ineens zeggen dat ie niet bij dat zootje gajes wil horen. Lief hè, van die combinatie met stropdas? Verder keren onze Nix-factor en onze minister van Oorlog met spoed naar Nederland terug. Balk, bij wie Berlusconi onlangs vaststelde dat hij linksdragend was, heeft inmiddels naar aanleiding van de dood van de Nederlandse soldaat laten weten dat de gedachten en het medeleven uitgaan naar de nabestaanden. Koop er een brood voor. In de Kamer zal wel weer een spoeddebat volgen. Over de vraag of we het Spaanse voorbeeld moeten volgen. Of we dan niet onze coalitiegenoten in de kou laten staan. Of we bij lieden willen horen die niet eens weten waar Genève ligt, laat staan wat daar ooit is afgesproken. Of we bij oorlogsmisdadigers willen horen, die nooit bestraft zullen worden voor hun wandaden. Het antwoord is eenvoudig: terug met die hap.


Nihoul en de pillen (2)

maandag 10 mei 2004
Nihoul had zijn oude Britse gabber David Walsh niet zomaar in handen van de Belgische justitie gespeeld. Hij was ervan overtuigd dat hij ooit door de Brit gepiepeld was bij de verkoop van een gestolen Mercedes die hij in gezelschap van Lelièvre en Walsh naar Marokko had gebracht. In verband met die Mercedes-affaire en wie weet ook ander zaken was Nihoul naar Alkmaar geweest om daar met een bekende van hem babbelen die wij later in deze serie nog uitgebreid zullen tegenkomen: Karl Erik Dijkman. Na zijn arrestatie werd Walsh stevig op de grill gelegd. Waar de pillen vandaan warengekomen. Zijn connectie met Nihoul en Lelièvre. Zijn avontuurlijke levensloop. Etcetera. Na het gebruikelijke touwtrekken gaf Walsh langzaam zijn verhaal prijs over de Dutch Connection. Zo verklaarde hij op 3 mei 1996 het volgende:
Ongeveer een drietal weken geleden heb ik een zekere “Carl” leren kennen in een café te Alkmaar (Nederland). Ik was met mijn vriend in dat café. Ik ken de achternaam van “Carl” niet, doch hij is een Nederlander. ”Carl” woont boven het café. Volgens mij woont er verder niemand op het adres. Volgens mij huurt hij de woning boven het café. Ik zat samen met mijn vriend iets te drinken en “Carl” kwam tot bij ons en toen begonnen wij te praten. Op een gegeven moment ging mijn vriend naar het toilet en “Carl” vroeg mij of ik zin had om geld te verdienen. Ik antwoordde van ja. Op dat moment wist ik nog niet waar het over ging. “Carl” verliet toen onze tafel. Enkele dagen later is “Carl” mij dan komen opzoeken op het adres waar ik verbleef. Ik verbleef bij de broer van mijn vriend. Ik wens echter de naam van mijn vriend niet te geven, daar deze er niets mee te maken heeft. “Carl” moet zeker mijn adres van mijn vriend gekregen hebben. ”Carl” vroeg mij toen of ik een voertuig naar Zweden wilde brengen. “Carl” vertelde mij dat er iets in het voertuig zat, doch zonder te specificeren wat. Voor dit transport zou ik 11.000 Nederlandse gulden verdienen. Verder werd er toen niets afgesproken. De vrijdag nadien kwam “Carl” tot op mijn adres. Hij vertelde mij dat het voertuig klaar was en hij vroeg mij of ik onmiddellijk kon vertrekken. Hierop zijn wij samen naar het voertuig, welke op een parkeerplaats stond, gegaan. Daar overhandigde hij mij de sleutels van het voertuig SEAT. Hetzelfde voertuig als dat bij mijn aanhouding. Daar vertelde hij mij ook wat ik diende te doen. Hij vertelde mij de reisweg die ik diende te volgen, met name via Den Helder, naar Groningen, Hamburg, Travemünde, de boot naar Trellenborg. Verder gaf hij mij nog landkaarten, tijdschriften, een semadigit en geld. Hij gaf mij 1000 gulden voor onderweg. ”Carl” vertelde mij eveneens dat eens ik in Trellenborg toe zou komen ik de semadigit moest aanzetten en wachten tot er een bericht op zou verschijnen. Als er een nummer op de semadigit zou verschijnen diende ik dit nummer te contacteren en moest ik de instructies opvolgen. “Carl” vertelde mij verder nog dat het motorjongens zouden zijn die mij zouden contacteren. Toen vertrok ik. “Carl” reed voor mij uit om mij op de goede weg te zetten. Hij reed ongeveer een tiental minuten voor mij uit, tot aan de autoweg, richting Den Helder. Toen reed ik richting Groningen. Op een gegeven moment besliste ik om het niet te doen, omdat ik schrik had. Ik besliste hierop om naar Brussel te gaan omdat ik daar vrienden heb. Ik wist niet wat te doen met de auto en met het “spul”. De naam van mijn vrienden in Brussel kan ik u niet geven, omdat deze er helemaal niets mee te maken hebben”.
Walsh hield zich dus nog in en zat hier en daar gewoon te liegen. Maar dat veranderde later onder de druk der omstandigheden. Stay tuned.


voor wat hoort wat

maandag 10 mei 2004
Onlangs is gebleken dat het Amerikaanse anti aids programma voor Afrika, waar een bedrag van 15 miljard dollar mee gemoeid is, van koers is veranderd. De directeur van dit noodprogramma voor Afrika is Randall Tobias, in een vroeger leven voorzitter van de raad van bestuur van ... Eli Lilly, geen kleintje in de wereld van de farmaceutische industrie.
De internationale gemeenschap en NGO’s hebben altijd gepleit voor het kunnen gebruiken van generieke medicijnen (oftewel merkloze medicijnen) om de AIDS epidemie te bestrijden. Deze zijn goedkoper en dus kunnen er meer mensen langduriger mee behandeld worden. Randall Tobias heeft echter recentelijk tijdenseen rondreis door Zuid Afrika verklaard dat deze medicijnen onaanvaardbaar zijn voor de Amerikaanse belastingbetaler, en dat de mensen in Afrika recht hebben op kwaliteitsmedicatie.
Wat dat betekent? Heel simpel, alleen de merkproducten van de multinationale (lees: Amerikaanse) farmaceutische industrie zouden dan in aanmerking komen voor subsidiëring vanuit het nood programma. Sinds geruime tijd wordt door Artsen zonder Grenzen in Lusikisiki een proef gehouden met een Indiaas medicijn, dat een combinatie is van drie soorten medicijnen. Deze medicatie bestaat uit slechts één pil (in plaats van ten minste drie). Patiënten hoeven maar twee keer per dag een pil te slikken. Het is bovendien veel goedkoper dan een merkmedicijn. Op jaarbasis kost het 140 dollar per patiënt, terwijl de merkmedicijnen 562 dollar per patiënt kosten. Met andere woorden, het Amerikaanse beleid lijkt er ook hier weer op gericht op het steunen van de eigen industrie, maar ook om een mogelijke nieuwe markt voor generieke medicatie te bestrijden.
Zou dit iets te maken hebben met de forse financiële steun van de farmaceutische industrie aan de verkiezingscampagne van Bush? Voor wat hoort wat in die kringen...


Onamerikaans

maandag 10 mei 2004
Nu dat het folteren van gevangenen in Irak wereldwijd bekend is. De Amerikaanse president de blijkbaar magische woorden “het spijt me” uitgesproken heeft en dit alles veroordeelde als “onamerikaans”. Ondertussen de eerste soldaat (nee, geen stafofficier of politicus) in staat van beschuldiging is gesteld, gaat de aandacht uiteraard vooral uit naar wie de volgende beschuldigde zal zijn, en hoe de regering Bush zich hieruit zal redden.
Dan is het toch aardig om even te kijken naar wat er in 2002 gebeurde. Brigade generaal Rick Baccus was toen de commandant van de militaire politie in Camp Delta (zeg maar Guantanamo). Hij werdontslagen omdat hij “te aardig” voor de gevangenen zou zijn. Hij werd ervan beschuldigd om “in het kamp allerlei posters, geleverd door het Internationale Comite van het Rode Kruis, op te hangen”. De officier die het commando had over de ondervragingen beschuldigde Baccus van te zachtzinnige behandeling van gevangenen. De Washington Post nam deze uitspraken uiteraard over. Generaal Baccus werd uit zijn functie ontheven omdat hij deed wat de commandant in Irak niet gedaan heeft. In 2002 is het “onamerikaans” om te wijzen op de rechten van gevangenen; in 2004 is het “onamerikaans” om dat niet te doen.


Octopussy (64)

maandag 10 mei 2004
Op 18 april jl. meldden wij in deel 62 van deze serie dat een interne snuffelcommissie bij de ING bezig was een stofkam door de Kurhaus-overeenkomst tussen ING Real Estate en vier “Zwitserse” beleggers te halen. Kijken of alles wel kosher was verlopen. Aanleiding tot die actie zouden een paar artikelen in de Haagsche Courant zijn geweest, maar wij weten beter. Daarna stuurden wij nog een mailtje naar het Haagse vehikel van Jan Doets om te vragen of het waar was dat de vertegenwoordiger van de vier “Zwitserse” kopers (Benedikt Hoess) zich samen met makelaar X (Willem Endstra) bij algemeendirecteur Hanneke Baars had gemanifesteerd om de deal rond te maken (*). Geen antwoord. Maar op 7 mei jl. stuurde ING Real Estate wel een persbericht naar de GPD-bladen met de volgende tekst:

Het ING-vastgoedbedrijf Real Estate probeert te achterhalen wie de nieuwe eigenaar van het Kurhaus is. Half februari verkocht ING het bekende Scheveningse badhotel voor 46 miljoen euro aan vier Zwitserse families, maar in de vastgoedwereld circuleert het hardnekkige gerucht dat de Amsterdamse vastgoedhandelaar Willem Endstra achter de koop zit. Endstra is recent door crimineel Mieremet betiteld als de “bankier van de onderwereld”.
De verbinding tussen de officiële kopers en Endstra zou een amoureuze zijn. De Amsterdammer zou een relatie hebben met een vrouwelijk lid van de van oorsprong Oostenrijkse familie Swarovksi, bekend door het gelijknamige kristal. De gemeente Den Haag heeft toestemming gegeven voor de verkoop zonder te weten wie de nieuwe eigenaar was. Endstra zelf ontkent de nieuwe eigenaar te zijn.


Als je dit stukje ellende leest zou je bijna denken dat een van de vier Zwitserse participanten een vrouwtje Swarovski is, die met Willem zou knoeien. Wij hanteerden van meet af aan een minder amoureuze variant sedert onze eerste hint in de richting van deze dure Oostenrijkse glasbak op 14 februari jl. (**). En we zullen nog wel zien wie er gelijk heeft. Maar voor de rest liepen we dus weer eens ruim voor de muziek uit. De “grote” dagbladen? Noppes. Je gaat natuurlijk niet op de tenen van een grote geldschieter stampen, niet waar? En crimebuster Van den Heuvel van de wakkerste krant van Nederland en Beau’s Boulevard heeft zeker een hypotheekje lopen bij de ING. Hoe dit ook zij, dat persbericht is misselijkmakend. Jaren en jaren hebben Jan Doets en Willem Endstra zaken gedaan. Grote zaken. Tot wederzijds genoegen. En plotseling wordt de “recente” verklaring van Mieremet gebruikt om Endstra een trap in zijn rug te geven. Omdat de gemeente Den Haag begon te pruttelen? Of is er meer aan de hand en verlaten de ratten het schip? Endstra mag dan zijn wie hij wil, maar de grootste patjepeeër in dit geheel heet Jan Doets. Niks meer en niks minder. Stay tuned.

(*) Zie Octopussy 63 van 22 april jongstleden.
(**) Zie Octopussy 53.


Snoepreisjes

maandag 10 mei 2004
Gottegod, wat weer een heisa in de Kamer. Vandaag vertrekken drie Kamerleden van het CDA voor een snoepreis van vijf dagen naar Taiwan. Samen met hun dames. Alles zou worden betaald door de regering van het eiland, ware het niet dat het voortijdig uitlekte. En potverdorie nu moeten ze zelf opdraaien voor de reiskosten van hun partners. Voor wie het geloven wil. Oh, en het wordt volgens de hopman van het groepje, Henk de Haan, om de dooie dood geen snoepreisje hoor. Het gaat om een werkbezoek. Nou, leuk voor de meisjes. Hopman De Haan blijkt zich een halfjaar geledensamen met zijn Jeanne ook al op Taiwan te hebben laten verwennen. Net als de twee VVD-ers Frans Weekers en Geert Wilders (natuurlijk) en hun levensgezellinnen. Zo’n betaalde trip moet je tegenwoordig vantevoren doorgeven aan de Kamervoorzitter en die zet het dan in een schriffie. Wat daar de zin van is mag Weisglas weten. Want het blijft ergens naar rieken of je dat nou noteert of niet. Er is overigens niet veel nieuws onder de zon. In de eerste helft van de jaren tachtig ontstond een hele rel over twee onderzeeërs die Nederland al dan niet aan Taiwan zou leveren om de marinewerf in Vlissingen aan de gang te houden. In die periode maakte een heel plukje conservatieve parlementariërs, onderwie de VVD-ers Nijpels, Van Heemskerck Pillis-Duvekot en Ad Ploeg snoepreisjes naar China’s pain in the ass. De order ging desondanks niet door, maar het was kantje boord. In de huidige politieke constellatie is het misschien wat makkelijker om Taiwan van wat Nederlandse defensiesnufjes te voorzien. Per saldo zijn die twee corvetten aan Indonesië er ook in hoog tempo doorheen gejast om diezelfde marinewerf maar nu van Kommer Damen aan de gang te houden. Zij het dat we Indonesië wel erkennen en om markttechnische redenen Taiwan niet. Het zal ons benieuwen wanneer we voor het eerst te horen zullen krijgen dat een Nederlandse werf een ordertje kan binnenslepen. Want ook in Taipe geldt de regel “niks voor niks”.


Groot

zaterdag 8 mei 2004
Oeoeoeoeoeps. Boris van de laatste 66 Democraten dreigt tegen een verlenging van de aanwezigheid van Nederlandse troepen in Irak te stemmen. Hij weet ook wel dat het niet meer dan een gebaar is. Want de fractie van die voormalige voorlichter van het Ministerie van Defensie (of moeten we het toch maar weer Oorlog gaan noemen?) gaat zeker vóór stemmen. Gevoegd bij de andere neoconservatieven van Josias en Maxime en we hebben een meerderheid. Windowdressing dus. Zegt Boris flink in de Volkskrant: “Irak is voor de Irakezen. De Amerikanen dragen nauwelijks belangrijke verantwoordelijkheden over. Dat ligt ons zwaar op de maag”.Maar het kan ook de boerenkool van gisteravond zijn geweest. Naar aanleiding van de imposante beelden uit de Iraakse gevangenissen merkt Boris nog op: “Je moet er niet aan denken dat er meer aan de hand is. Bij zo’n coalitie in Irak moet je niet willen horen”. Nou Boris, er ìs meer aan de hand. Volgens good old Rummy, die de volle verantwoordelijkheid neemt voor wat er op dit terrein gebeurd is (ja, èn?), zijn er nog veel ergere, mensonterende beelden in omloop. Dus maak het gebied achter je stropdas maar nat. In wezen zijn dit soort strijkages natuurlijk, allemaal mosterd na de maaltijd. Net als het idee van Wouter Bos om weer eens een enquête in te stellen. Om uit te vlooien hoe de club van die Nix-factor in het Torentje tot het besluit is gekomen om de Angelsaksische coalitie te steunen na de met een rotsmoes gelegitimeerde inval in Irak. Een smoes die alle trekken vertoonde van Gleiwitz en Tonkin. Het was een mede door de Partij van de Arbeid gesteunde ordinaire actie ten behoeve van de Lebensraum voor Amerikaans/Britse olieboeren en de hele mikmak die aan hun jaspanden hangt. En aangezien wij in Nederland daar sterk afhankelijk van zijn (Rotterdam, Koninklijke Shell, Oranje-aandelen, de banken) zijn wij de bezetters hijgend te hulp geschoten. Om der wille van de smeer likt de kat de kandeleer. Wij hadden daar nooit aan mee moeten doen. Het was tegen alle conventies in en was niet gefiatteerd door de VN. Punt. Wij zijn nu medeverantwoordelijk voor de clusterbommen, het massaal over de kling jagen van onschuldige burgers, het jatten van cultuurgoederen, het koeieneren van gevangenen, de hele ruïne die overblijft. Kan Mabel straks namens meneer Soros zorgen voor de ontwikkeling van het democratisch besef onder de nog overgebleven Irakezen, Marco Borsato namens War Child staan te janken aan de oevers van de Tigris en Freek de meisjes en jongens van het Nederlandse contingent VN-militairen een lollig avondje bezorgen. En van de minaretten schalt dan Adam Curry’s “Gòòòòòòòòòdmornin’ Irak”. Waar een klein land al niet groot in kan zijn.


Prinsen kunnen geen kwaad doen (2)

zaterdag 8 mei 2004
Maar, de nieuwe zakenpartners van de Prins hadden niet zoveel vertrouwen in de capaciteiten van de koninklijke smokkelaar. Zij kwamen overeen om eerst met een lading van twee ton te beginnen. Jammer voor de Prins had de DEA een fax aan Medellin onderschept, waarin voldoende aanwijzingen stonden om de lading en de bestemming te identificeren. De DEA waarschuwde de Franse drugsbestrijders zodat die in staat waren om de plek waar de coke werd opgeslagen te spotten en binnen te vallen. Die inval gebeurde overigens pas nadat de helft al was doorverkocht. In plaats van een winst van 30 miljoen dollarte incasseren, moest Nayef genoegen nemen met een magere 10 miljoen.
In een 4 jaar durend onderzoek slaagde de DEA erin om Zapata en andere leden van het Medellin cartel achter de tralies te krijgen, en de rol van de prins in beeld te brengen. Dit werd doorgegeven aan Frankrijk, die discreet doende waren om hun zaak op te bouwen en hoopten om de Prins naar Europesse bodem te lokken waar hij kon worden gearresteerd.
Maar, na 9 september verzuurde de samenwerking tussen de DEA en de Franse politie. De DEA en een federale aanklager in Miami klaagden in 2002 publiekelijk Nayef aan. Later verdween het dossier overigens. De Saudische regering legde onmiddellijk grote druk op de Franse regering om hen van de bewijzen tegen de prins in kennis te stellen en het onderzoek te stoppen. Zij hadden hierbij een machtig wapen: zij dreigden om de onderhandelingen te staken voor een nieuw radarsysteem dat tussen hun land en het Franse Thales concern. Het ging hierbij om het luttele bedrag van zo’n 7 miljard euro. Plots verdampte de Franse animo om Nayef te pakken te krijgen.
De hele affaire wordt uit de doeken gedaan in het boek "Le Coke Saudienne au coeur d’une affaire d’Etat", van Fabrice Monti, voormalig medewerker van het Franse Ministerie van Binnenlandse zaken, die toegevoegd was aan de anti-drugseenheid. Het boek, uitgegeven bij Editions Flammarion, bevat bovendien 63 pagina’s gecopieerde documenten, die de betrokkenheid van Nayef aantonen. Volgens Monti was het motief van Nayef om coke te gaan dealen: geheime fondsen te verkrijgen om Wahabbitische fundamentalisten te financieren. Nayef is steenrijk, drinkt en rookt niet en is streng gelovig. Voor Bush zou het bekend worden van deze motieven een nieuwe slag betekenen. Zijn Saudische bondgenoten die dergelijke operaties ondernemen, wat zullen de kiezers wel niet denken. Voor de Franse regering zou het verliezen van het contract een slag zijn, banenverlies tijdens een periode van stijgende werkloosheid. Ook geen stemmenwinner. En dus kan Nayef gewoon weer door Europa en de VS reizen en is de toenmalige Franse Minister van Binnenlandse Zaken, Nicolas Sarkozy (nu Minister van Financiën) recentelijk ontvangen door Colin Powell en Condaleezza Rice.

(*) Een paar jaar geleden werd er over deze affaire ook reeds geschreven in deze rubriek. Klik maar eens op deze link en zoek naar de serie artikeltjes "De Cocaprins"


Klasse

zaterdag 8 mei 2004
Het moet u niet zijn ontgaan dat we in Nederland heel wat wapengekletter hebben gehad over een briefje dat een beftekkel uit raadselachtige motieven had geschreven om een via een enorme vleeszwendel aartsrijk geworden aspergeliefhebber buiten de petoet te houden. Nou, op Curacao kunnen ze er ook wat van. Daar staat de inmiddels afgetreden minister van Justitie Ben Komproe in het zonnetje. Die had een brief doen uitgaan waarmee Dominicaanse en Colombiaanse dames van de vlakte zonder visum toch legaal op Curacao verbleven. En dat terwijl voor Dominicanen sedert 1991 een visumplicht geldt en voor Colombianen sedert 1 februari 2003.De bewuste dames boden lijf en leden aan in het gezellige Campo Alegre, waar ooit de Nederlander Frans Vlietman furore maakte. Een goede kennis van de Amsterdamse notaris Bennink Bolt en “kleine Frits” Korthals Altes (*). Vlietman’s vrouwtje ging al eens achter het gaas wegens drugssmokkel en ook de huidige uitbater Giovanni van Ierland kreeg daarvoor een paar jaartjes voor de kiezen (**). Vooral tegen deze achtergrond is het uiterst merkwaardig dat Komproe de dames van Van Ierland een vrijgeleide heeft bezorgd. Wat stond daar tegenover? Poen, snuif, een vrije rittenkaart? Daar zal het officiële onderzoek naar de affaire antwoord op moeten geven. Of niet. Want we weten inmiddels dat het begrip “klassejustitie” weer nieuwe invulling heeft gekregen in ons Koninkrijk. En dan niet alleen via het proces tegen de rose panter, maar ook het afzien daarvan tegen een met pepperspray rondspuitend Kamerlid. We houden onze vingertoppen aan de heftig kloppende pols. Dus u hoort nog hoe de affaire afloopt.

(*) Zie de serie “IJ, IJ” aflevering 12 op de Followup-site.
(**) Zie voor hem naast aflevering 12 ook 25, 28 en 29 van “IJ, IJ”, eveneens op de Followup-site.


Prinsen kunnen geen kwaad doen (1)

vrijdag 7 mei 2004
Op 16 mei 1999 landde een uit Venezuela vertrokken Boeing 727 van Skyways Airways op Le Bourget, één van de Parijse vliegvelden. Aan boord 14 passagiers, de meerderheid Saudische prinsen en prinsessen. Onder hen Prins Nayef bin Fawwaz as Shaaian en zijn tweelingbroer Prins Saud bin Fawwaz as Shaaian.
Nayef is een gefortuneerde, Saudische diplomaat, opgeleid in de VS, spreekt 8 talen, en bezit aanzienlijke belangen in Colombia en Venezuela. Beiden zijn gehuwd met dochters van een broer van Koning Fahd, Nayef’s oudere broer is gehuwd met een dochter van de Saudische kroonprins, Abdullah. Het zijn niet zomaar prinsen, maardirect gekoppeld aan de Saudische troon.
De bagageruimte van de Boeing was gevuld met een aanzienlijke hoeveelheid koffers, die in totaal zo’n 2 ton pure cocaïne bevatten. Deze waren, onder dekmantel van diplomatieke onschendbaarheid, zonder problemen in Caracas ingeladen. Bij de landing stond een serie officiële Saoudische auto’s en een groot aantal dienaren (waaronder personeel van de Saudische ambassade) gereed. Onder persoonlijk toezicht van Prins Nayef en zijn lijfwachten werden de koffers ingeladen in twee gereedstaande bestelwagens. De diplomatieke onschendbaarheid zorgde ervoor dat er geen douane aan te pas kwam. Onderweg naar Parijs verlieten de 2 bestelwagens de kolonne en reden naar een gehuurde woning in Noissy-le-Sec., waar de kostbare lading opgeslagen zou worden, alvorens gedistribueerd te worden voor verkoop in Frankrijk en andere Europese landen.
De coke was in Nayef’s bezit gekomen via zijn contacten met een makelaar in Miami, die door zakelijke en familiebanden verbonden was met het Medellin cartel. Via Doris werd Nayef geintroduceerd aan Oscar Eduardo Campuzano Zapata, beter bekend als “El Flaco”, oftewel de Dunne. De Dunne was een medewerker van wijlen Pablo Escobar. Nayef en Zapata voerden hun zakengesprekken op diverse locaties, Marbella in Spanje en in Saudi Arabië. De zaak werd beklonken op een tripje in de Saudische woestijn. El Principe, zoals Nayef door zijn Colombiaanse zakenpartners werd genoemd had een visie en een businessplan. Hij had om drugsgeld wit te wassen de Kranz Bank in Zwitserland opgericht (vrolijke noot: twee van de bankdirekteuren van Kranz tilden de coke uit het vliegtuig). Zijn businessplan voorzag in een groot aantal cokeladingen van 5 tot 20 ton per keer.


Gemak dient de mens

vrijdag 7 mei 2004
In Duitsland is het sinds kort mogelijk om postzegels thuis te printen. Geen gezeur meer om zegels in velletjes van 5 of meer te moeten kopen, nee makkelijk: thuis printen. Verminderd de overhead (dag banen) van het postkantoor en maakt het leven een stuk makkelijker, toch?
Tot voor kort was dit alleen voor bedrijven weggelegd, maar sinds kort kunnen ook particulieren het leven vergemakkelijken. Wat nodig is is de Stampit-Home-Software, en die is te verkrijgen bij de Deutsche Post. Het werkt als volgt: via het internet open je een rekening bij de post en dan kun je aan de slag methet drukken van je zegels.
Tja, wat jammer nou dat die zegels niet alleen de waarde codeert, maar ook de afzender en (via de verwerking) ook de ontvanger (dit alles om vervalsingen en hergebruik tegen te gaan, en het verwerkingsproces te vergemakkelijken). Ja, dan kan gemakkelijk in kaart gebracht worden wie met wie, wanneer heeft gecorrespondeerd. Oftewel sociale netwerken worden transparant gemaakt voor diegenen die toegang hebben tot dergelijke data.
Maar ja wie zeurt daar nou over, het leven wordt weer gemakkelijker, gelukkig!


Nihoul en de pillen (1)

vrijdag 7 mei 2004
Op 23 april 1996 werd de Britse onverlaat David Walsh in de straten van Brussel klemgereden en gearresteerd door de BOB. Walsh was verlinkt door de notabene bij de arrestatie aanwezige Michel Nihoul. De momenteel in Arlon samen met Marc Dutroux, Michel Lelièvre en Michelle Martin terechtstaande netwerker. De Brit was een oude gabber van Nihoul en Lelièvre en was een paar dagen voor zijn arrestatie bij Nihoul komen aanzetten met 5000 XTC-pillen en 15 (of was het 10?) kilo amfetamine. Uit Nederland. Voor de verkoop. Maar in plaats van op snor te gaan naar een koper zocht de nuals verongelijkte heer acterende Nihoul contact met de wetshandhavers. Met bovenstaand gevolg. Een beetje vreemd was wel dat volgens de latere officiële gegevens alleen de 15 (10?) kilo amfetamine in David’s wagen werd aangetroffen. Over de 5000 pillen geen letter. Dat zou kunnen betekenen dat de BOB vooraf een deal met Nihoul had gesloten. Wij Walsh en de 15 (10?) kilo, jij de XTC. Een ruime beloning, want in de straathandel gingen de pillen voor zo’n 500 Bfr. de deur uit. In mei repte Nihoul voor het eerst tegenover Dutroux en Lelièvre over een partijtje XTC dat hij in de aanbieding had. Een paar uur na de ontvoering van Laetitia Delhez op 10 augustus 1996 nam Lelièvre er uiteindelijk duizend van Nihoul over. Volgens Lelièvre om ze te verpatsen in het nachtleven van Charleroi. Hij zou met Nihoul hebben afgesproken dat die per pil 80 francs zou krijgen en Lelièvre zou daarnaast nog uit de opbrengst van de partypillen een reparatie van Nihoul’s haast in elkaar zakkende Audi 80 bekostigen. Een klusje van zo’n 16.000 francs. Het loopt anders. Op 13 augustus wordt Lelièvre in de kraag gevat. Hij heeft volgens zijn eigen verklaring dan nog 600 pillen in zijn bezit, waarvan zijn vriendin het grootste deel nog snel door het toilet had weten te spoelen. Negen dagen daarna wordt een partijtje van dezelfde pillen bij Dutroux thuis aangetroffen in een vals plafond in de badkamer. Volgens de recent tot de status van psychopaat verheven rattenvanger van Marcinelle waren ook die afkomstig van Nihoul. Wat die laatste met de rest van de partij heeft uitgevreten is nog steeds een open vraag. Dit alles is niet nieuw. Maar waar de pillen exact vandaan kwamen is en hoe Nihoul in dat geheel past is nog nooit onthuld. Daar is Kleintje Muurkrant inmiddels achtergekomen. In de komende afleveringen gaan wij dieper op de kwestie in. Stay tuned.


Torpedo aan bakboord (11)

vrijdag 7 mei 2004
Aààààch, we zien hem nog zitten bij Nova. Hans van Baalen, de Pro Patria-boy. Vertelde hij aan de ademloze kijkers dat Nederland die twee corvetten van Kommer Damen best aan Indonesië kon verpatsen. Want ze zouden volgens Hansepans hoofdzakelijk dienen als veredelde patrouilleboten die moesten voorkomen dat een dubbelvier van Osama’s roeivereniging de Indonesische wateren zou schenden. Oh ja, en ze werden ingezet bij de bestrijding van de piraterij tussen de honderden eilanden van de gordel van smaragd *. Nou, inmiddels weten we dat de order door de Kamer is gejast. Mensenrechten? Who fuckin’ cares? Hoe ironisch is het danom te lezen dat een patrouilleboot van de Indonesische marine op 17 maart jl. met wat jolige vuurstootjes een naar China onderweg bonkend Maleisisch vrachtschip tot stoppen dwong voor de kust van Irian Jaya. De gezagvoerder en de derde officier werden gedwongen om over te stappen op de patrouilleboot terwijl hun schip ondertussen werd geïnspecteerd. Wat onorthodox misschien, maar per slot lagen ze niet bij Vlissingen of Kijkduin. Het werd wat minder vrolijk toen de twee officieren van het vrachtschip flink op hun lazer kregen en het baasje van de patrouilleboot 5000 dollar eiste voor hun vrijlating. Na wat moeizaam handjeklap werd het bedrag naar 2500 dollar bijgesteld. Plus wat proviand. Het International Maritime Bureau in Kuala Lumpur heeft aan Djakarta om opheldering gevraagd, maar tot nu toe noppes. Dat was niet voor het eerst en zeer waarschijnlijk ook niet voor het laatst. Maar er is meer. Mensenrechtenadvocaat/-activist Johnson Panjaitan in Trouw van 11 februari jl.: “Juist de marine is betrokken bij het smokkelen van auto’s, het vervoer van illegaal gekapt hout en het stelen van vis”. Heel erg profijtelijk allemaal. En nu de sterren en strepen in Indonesië zich weer opmaken voor een rentrée aan het politieke front loopt Kommer dus een goeie kans om opnieuw een leuk ordertje binnen te slepen. De schoorsteen moet roken, niet waar? En de Pro Patria-figuren in de Kamer zorgen wel voor toestemming. Full speed ahead.

* Zie ook aflevering 4 van deze serie op de Followup-site.


Dutroux en de spruit (4)

donderdag 6 mei 2004
In aflevering 3 vermeldden wij ondermeer dat de executie van Melissa Russo in verband zou kunnen staan met een uit de hand gelopen conflict tussen haar vader Alberto en de mafia. Wij putten daarbij uit een Brussels politierapport van 6 juni 1996, dat was opgemaakt aan de hand van een verklaring van de al eerder genoemde Slowaakse informant. De tekst luidde:
De vader van Melissa zou deel uitmaken van de lokale mafia. Hij zou contact onderhouden met de gebroeders Baggio, spelers van AC Milan en erkende leden van de “organisatie”. Een van hen zou zelfs peter van Melissa zijn. Enigetijd voor de verdwijning zou vader Russo door de gebroeders Baggio zijn aangepeild voor de uitvoering van een contract in Italië. De aard van dat contract is niet zeker maar het zou iets te maken hebben gehad met het innen van een paar schulden. Vader Russo zou met anderen het contract in Italië hebben uitgevoerd maar iedereen zou zijn gepakt, behalve hij. Hij zou hebben weten te ontsnappen aan de Italiaanse autoriteiten en met het bijeengebrachte geld zijn teruggekeerd naar België.
De “organisatie” zou zonder succes hebben geprobeerd het geld terug te krijgen en zou verschillende malen vader Russo hebben bedreigd waarbij onder andere werd duidelijk gemaakt dat zijn familie in de problemen kon komen. Dat zou zijn gebeurd kort voordat Julie en Melissa verdwenen. Julie zou alleen maar hetzelfde lot als Melissa hebben ondergaan omdat ze toevallig ook op die plek aanwezig was.
Ons contact heeft ons verteld dat hij zijn informatie had verkregen in het Italiaanse en het Joegoslavisch/Albanese milieu in Luik. Men zou hem zelfs foto’s hebben laten zien van Melissa in gezelschap van een van de gebroeders Baggio, die haar peter zou zijn. Hij zou ook een foto hebben gezien van vader Russo die kort voor de verdwijning in Italië zou zijn gemaakt, terwijl die zelf zegt in die periode niet naar Italië te zijn geweest
”.
Uit dat laatste zou je kunnen opmaken dat vader Russo wel met dit verhaal is geconfronteerd. Zeker is wel dat de Slowaak geen hout van voetbal wist. Roberto en Dino Baggio zijn geen broers van elkaar en Dino heeft nooit bij AC Milan gespeeld. Of dat gegeven een rol heeft gespeeld bij de verder naspeuringen door het Belgische justitiële apparaat is ons niet bekend.
Maar het was natuurlijk wel makkelijk om dan meteen maar aan te nemen dat de Slowaak ook wat de rest betreft uit zijn nekharen converseerde. Eén vraagje had in ieder geval toch wel gesteld kunnen worden aan de confrères in Milaan: weet u misschien of Baggio en Baggio tot de “familie” behoren? Si o no? Stay tuned.


Loos Alarm (2)

woensdag 5 mei 2004
Zo, dat weten we dan ook weer. Volgens de Vrij Nederland is het hele verhaal dat er een plan bestond om Officier van Justitie Koos Plooij te kelen afkomstig uit de koker van een oplichtertje. Notabene een krokeledokus die bij Justitie als zodanig bekend stond. Hij zei te kunnen bewijzen dat de in de EBI verblijvende Joegoslaaf Jocic het moordplan had gesmeed. Dat was even kaas voor het Amsterdamse OM, dat zelfs bereid is te geloven dat Jocic een achterneef van Dracula is. Mensen als crimebuster Fred Teeven hebben de laatste maanden hemel en aarde bewogen om de inmiddelsin zonnige oorden verblijvende informant tot een Fouad Abbas II te promoveren. Fred zag de helicopter al weer naar het marine-emplacement wieken en de bus met journalisten het hek doorzwaaien. Toen was het doel om Johan Verhoek achter het behang te plakken. Nu om coûte que coûte Jocic in de EBI te houden. Zijn goed recht, maar regels zijn nu eenmaal regels en daar schijnt Fred toch wat moeite mee te hebben. Zo was hij één van de founding fathers van de onwettige doorvoermethode die in de jaren negentig leidde tot de beruchte IRT-affaire. Een andere father was de CID-chef Fred v.d. Putten. En een van diens informanten was ... de man die nu door de VN als de gemankeerde kroongetuige wordt opgevoerd. Dat riekt ergens naar, maar we kunnen nog niet helemaal determineren wat het is. Overigens hebben wij op 19 februari 2004 in deel 1 van dit bericht al gemeld dat Koos toen net de laatste dreigingsanalyse had ontvangen. En dat daarin stond dat er geen dreiging meer was, dat die er waarschijnlijk ook nooit geweest was en dat Jocic met de hele charade in ieder geval geen moer te maken had gehad. Het ziet ernaar uit dat we gelijk krijgen.


Phenol

woensdag 5 mei 2004
Een nieuwe onderzoeksmethode heeft uitgewezen dat spiksplinternieuwe beeldschermen gedurende een periode van meerdere weken een hoge emissie van de chemische stof phenol veroorzaken. Phenol wordt ervan verdacht DNA te beschadigen en kanker te veroorzaken. Naar alle waarschijnlijkheid is het gebruik van phenolhars de oorzaak hiervan.
De onderzoekers van het Berufsgenossenschaftlichen Institut für Arbeitsschutz in St. Augustin bepleiten nieuwe veiligheidscriteria voor dergelijke apparatuur, zeker voor wat betreft de arbeidsomstandigheden op de werkplek, waar mensen immers vele uren achter de beeldschermen doorbrengen. Gewezen wordt op de accumulatie van dergelijke emissies van vele apparaten tegelijk in kantoren. Zie deze documentatie.


Dutroux en de spruit (3)

woensdag 5 mei 2004
De cassette waarop de executie van Julie en Melissa in aanwezigheid van ondermeer Philippe Moureaux en kardinaal Danneels te zien zou zijn maakte volgens The Sprout eveneens onderdeel uit van de twaalfduizend tapes die tijdens het Dutroux-onderzoek naar boven zijn getakeld. Niet een van deze tapes is toegevoegd aan het dossier waarover rechters en juryleden zich momenteel buigen in Arlon. Nou kunnen die tapes natuurlijk beelden bevatten van Dutroux aan een pilsje in Praag of Nihoul bij een strandwandeling in Knokke. Maar wij durven er wel een xtc-tje op in te nemen dat op die tapes ook dingen staan waar een gemiddelde gendarme zijn leven lang slaapproblemen aan overhoudt. Als ze tenminste niet al niet ruim en breed verdonkeremaand zijn, zoals verschillende getuigen onder wie senator Lizin al hebben gesuggereerd. Dat zou dus niet gelden voor de beelden van bovenstaande executie met ijzeren staven en houten spiezen die door leden van de Gentse loge richting Rome zouden zijn geëxpedieerd. Niet alleen om het maximale te peuren uit de Danneels-chantage maar ook om de steun van het Vaticaan af te dwingen voor het binnenhalen van een hoge, zo niet de hoogste, Europese post voor premier Verhofstadt als die bij de komende verkiezingen de pottenbak ingaat.
Melissa Russo zou overigens niet toevallig zijn gekidnapt en uiteindelijk om het leven zijn gebracht. Volgens een door de politie als betrouwbaar gekenschetste Slowaakse informant zou haar vader tot de mafia behoren en een opdracht in Italië hebben vergald. Twee van zijn makkers zouden door die grap in het gevang zijn beland. Nog zo erg niet, maar pappa Russo zou de poen voor de opdracht in zijn zak hebben gestoken en dat zou de familie niet sympathiek hebben gevonden. Met alle gevolgen vandien. Tot Russo’s contacten met de grimmige Italiaanse organisatie behoorden volgens dezelfde Slowaakse informant een paar bekende voetballers. Een van hen: Roberto Baggio. Of deze indrukwekkende voorzet door de recherche is ingekopt vermeldt de historie niet. Is aan de Italiaanse evenknie verzocht om een onderzoek in te stellen naar deze toch niet geringe beschuldigingen? Weten we niet. Zoals we zoveel niet weten, omdat een vracht aan bewijsmateriaal tegen figuren uit de zogenaamde high society onder het Belgische Justitietapijt is verdwenen. Stay tuned.


Dutroux en de spruit (2)

dinsdag 4 mei 2004
De maatregel van hogerhand om het laatste nummer van The Sprout vijf uur na verschijnen uit de schappen te verwijderen zou voornamelijk zijn voortgekomen uit morele verontwaardiging met betrekking tot de schokkende foto’s. Wat de formidabele consequenties van die beelden waren voor het proces Dutroux kwam niet aan de orde. En niet te vergeten voor de Belgische politiek. Volgens het blad zou er namelijk een videocassette zijn vervaardigd van de moord op Julie en Melissa en de afzichtelijke gebeurtenissen daaraan voorafgaand, waarbij een twaalftal invloedrijke figuren aanwezig waren. Een van hen zou Philippe Moureaux zijn geweest, een meer danbemiddelde toppoliticus uit het socialistische kamp en burgemeester van Molenbeek-St. Jean. Een andere aanwezige was volgens The Sprout kardinaal Godfried Danneels. Danneels werd recentelijk over zowel het bestaan van die cassette als de achtergronden van de affaire aan de tand gevoeld. Maar veel verder dan de herhaalde vraag “Stond ik er ook op?” kwam de hoge mijter niet. Aan het eind van het gesprek dat nauwelijks een gesprek was vroeg de kerkelijke hoogwaardigheidsbekleder aan zijn bezoeker of deze iemand tevoren over het onderhoud had ingelicht. Het antwoord was negatief. Danneels gaf zijn bezoeker een hand en zei ten afscheid “Dit gesprek heeft nooit plaatsgevonden”. Onthullender kan haast niet. Hij deed mee aan dit soort strapatsen en werd ermee gechanteerd. De kardinaal werd hier en daar getipt als de opvolger van paus Johannes Paulus II. Mede om dat te voorkomen zou een copie van de cassette inmiddels zijn toegespeeld aan het Vaticaan, dat zich verder uiteraard in zwijgen heeft gehuld. Overigens net als Danneels zelf. Normaal gesproken zou een publicatie waarin een dergelijk figuur van formaat wordt beticht van pedofilie en medeplichtigheid aan kindermoord toch voldoende aanleiding moeten zijn om in ieder geval The Sprout de oren te wassen. Desnoods in het doopvont. Maar niks. Helemaal niks. Dat geeft voedsel aan het vermoeden dat Danneels binnenkort om gezondheidsredenen zijn staf aan Maarten zal geven en verder als emeritus door het leven zal gaan. Daarmee zou hij in de voetsporen treden van Melchior Wathelet, ondermeer oud-minister van Justitie namens de Partie Social Chrétien (PSC). Ook over hem trok The Sprout namelijk een flink aantal registers open. Voldoende voor Wathelet om zich als een speer terug te trekken uit de Belgische politieke arena en zijn naam nog net op tijd te laten schrappen van de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen. Meer over hem, Danneels en de cassette in de volgende afleveringen. Stay tuned.


Rudi en de tandarts (2)

dinsdag 4 mei 2004
U weet het. Wij spelen graag op de aanval. En dan krijgen we in uiterst zeldzame gevallen zelf wel eens een doelpunt om de oren. Dat gebeurde ook in de eerste helft van deze match. Wij hopsten vrolijk achter de Amerikaanse journalist Hopsicker aan en meldden dat Rudi Dekkers, de Nederlandse vliegdocent van Mohammed Atta, in 2002 zijn appartement in Florida voor een tientje had weggedaan om de curator voor te zijn. Dat deden we aan de hand van een document dat stond afgedrukt op pagina 372 van Hopsicker’s boek “Welcome to terrorland”. Maar het ging daarbij om een voorlopigkoopcontract waarvoor de kosten een tientje bedroegen. Dat vernamen wij van tandarts Ypkemeule die Rudi’s optrekje indertijd overnam. Niet voor een tientje maar voor 43 duizend dollar. Verder bleek hij niet bijster gecharmeerd van de wijze waarop wij het gebit zetten in dit soort gevallen. Maar had geen hard feelings. En dat bracht ons weer terug in de wedstrijd. Wij wezen Ypkemeule erop dat onze vragen aan zijn adres nog openstonden. Kende hij Dekkers al van voor de deal en had hij later bezoek gehad van een stel rubberzolen? Zijn antwoord zette ons een beetje op het verkeerde been. Wij werden uitgenodigd om eens langs te komen in Ede. Kennelijk om over die materie eens van gedachten te wisselen. Helaas beschikken wij over te weinig pecunia om ons stante pede een reisje naar Ede te kunnen veroorloven. Daarnaast staan ons nog levendig de perikelen van Dustin Hofman in de Marathon Man voor ogen. Dus we hebben meneer Ypkemeule wel beloofd eens langs te komen. Alleen weten we nog niet wanneer.


Dutroux en de spruit (1)

maandag 3 mei 2004
Marc van Impe is geen lummel hoor. Als zelfstandig journalist levert hij regelmatig bijdrages aan de Financieel Economische Tijd. Een invloedrijk blad bij onze zuiderburen. Verder zou Marc nog de voorman zijn van de Algemene Vereniging van Beroepsjournalisten in België. In die laatste hoedanigheid heeft hij de afgelopen week twee Britse collega’s laten weten dat hij een proces tegen hen overweegt. Aanleiding daartoe was een uitgebreide reportage over de Dutroux-affaire in hun blad The Sprout dat mondjesmaat maandelijks wordt verspreid in Brussel en omstreken. Ter illustratie van die reportage hadden de beide Britten foto’s gebruikt van de opgegraven stoffelijke overschottenvan Julie Lejeune en Melissa Russo. Twee slachtoffertjes van Dutroux die na meer dan 100 dagen van honger en dorst zouden zijn bezweken. Althans, zo is ons altijd voorgehouden. De foto’s tonen echter onomstotelijk aan dat Julie en Melissa met buitensporig geweld zijn doodgeslagen en –gespiesd. Vraag blijft vooralsnog of Dutroux daar zelf de hand in heeft gehad alvorens hij voor vier maanden de petoet inzeilde of dat andere schooiers zich tijdens zijn afwezigheid op de meisjes hebben uitgeleefd. Een en ander zou in ieder geval inhouden dat de juryleden in het proces versus Dutroux cs. over autopsierapporten beschikken die voor geen kant deugen. Erger nog, zij hebben de bewuste foto’s nooit onder ogen gehad. Raar proces zou je zeggen. Verder is het op zijn zachtst gezegd merkwaardig dat de Belgische pers de consequenties van de gruwelijke beelden uit de weg is gegaan. En dat een figuur als Marc van Impe een proces zou overwegen omdat de twee Britse journalisten “het Belgische publiek vals zouden hebben voorgelicht”. Hoezo vals voorgelicht? Dat kan nooit betrekking hebben op de foto’s. Die liegen niet. Zat de pijn soms meer in de inhoud van de bijgaande reportage? Mogelijk. Maar daar komen we later nog op terug. Stay tuned.


Rudi en de tandarts

zaterdag 1 mei 2004
Gisteren maakten we ondermeer melding van het feit dat de Marokkanen die verantwoordelijk worden gehouden voor de treinaanslagen in Madrid grotere aandacht hadden voor Wein, Weib und Gesang dan voor Mohammed’s hersenspinsels. Waar hebben we iets dergelijks vaker gelezen? Juist. Bij Daniel Hopsicker. De Amerikaanse journalist die de wederwaardigheden uit het leven van Mohammed Atta en een van diens gabbers naar boven heeft getakeld toen die in Florida hun vliegopleiding genoten bij de school van de Nederlander Rudi Dekkers in Venice. De commandant van Osama’s Flyin’s Circus knoeide in die periode met een lokale schone en was ook niet viesvan een slokkie of een saffie. Toch niet iets wat je zou verwachten van een fanatieke moslim. Overigens heeft de hele geschiedenis Dekkers niet veel goeds gebracht. Hij ging failliet en zijn zaak is in handen gekomen van zijn Nederlandse “concurrent” ter plekke, Arne Kruithof. Uiteraard zag Dekkers op een vliegmijl zijn faillissement aankomen en verkocht dan ook zijn appartement in Florida voor het in handen viel van de curator. Zou je het zelf wezen. Maar een alerte lezer van deze rubriek wees ons erop dat aan die verkoop een eigenaardig luchtje zat. Rudi had het appartement namelijk voor 10 dollar verpatst aan een tandarts D.H.J.M. Ypkemeule in het Gelderse Ede. U voelt hem aankomen. Wij zonden de tandensmid een mailtje met de volgende tekst: “Geachte heer Ypkemeule,
volgens de Amerikaanse journalist Daniel Hopsicker heeft u in 2002 het appartement van vliegschoolhouder Rudi Dekkers in Venice, Florida overgenomen voor 10 dollar. Als dat juist is, dan gaan wij ervanuit dat u waarschijnlijk al voor de overeenkomst uit tot Dekker’s kennissenkring behoorde. Zou u ons kunnen zeggen wanneer u hem hebt leren kennen en of u ten tijde van het officiële onderzoek naar de achtergronden van Dekkers naar aanleiding van de gebeurtenissen op 9/11 in New York bezoek hebt gehad van nieuwsgierige heren van een of andere inlichtingendienst. Wij zouden uw antwoord gaarne willen gebruiken ten behoeve van een artikeltje over deze affaire op onze website
”.
Nee heb je, ja kan je krijgen.


Rara

vrijdag 30 april 2004
In Spanje worden twee lieden ervan verdacht de explosieven te hebben geleverd voor de spoorwegaanslagen in Madrid van 11 maart jl. Beiden zijn gearresteerd. De een is de Spanjaard Jose Emilio Suarez, de ander de Marokkaan Rafa Zuher. Volgens een artikel in El Mundo was Suarez, een vroegere mijnwerker, een politie-informant op het gebied van de handel in wapens, drugs en explosieven. Zuher was volgens hetzelfde artikel een bescheiden informant van de Guardia Civil op het gebied van handel in hash en xtc. Suarez zou de explosieven via Zuher verpatst hebben aan de groep Marokkanen die verantwoordelijk wordt gehouden voorde aanslagen. Het geld dat met die deal gemoeid was zou door die groep bij elkaar zijn geharkt met de handel in hash en xtc (!). Of onder hen nog meer informanten van allerlei opsporingsinstanties actief waren weten we niet.

In de aanloop tot de verkiezingen op 15 maart stond Mariano Rajoy van de PP (Partido Popular) er in de peilingen niet beroerd voor. Er was één onzekere factor: de Spaanse deelname aan de illegale oorlog in Irak. Verreweg het grootste deel van het electoraat was tegen die deelname. Op 11 maart, exact 911 dagen na 9/11, breekt in Madrid de hel los. De regering-Aznar start in recordtijd een massieve informatiecampagne. De ETA is de schuldige. De media staan bol. Alle ambassadeurs wordt op het hart gedrukt de regeringsboodschap uit te dragen in hun respectievelijke standplaatsen. En zelfs de VN krijgt een officiële verklaring uit Madrid dat de ETA de boosdoener is geweest.

Maar het zat wat tegen. Het rechercheonderzoek bracht veel te snel aan het licht dat niet de ETA maar zeer waarschijnlijk Al Qaida achter de aanslagen zat. Pas veel later bleek dat het om een Marokkaanse groep handelde waarvan het religieus fanatisme op een enkele uitzondering na nou niet bepaald afdroop. Voetbal, zuipen, jongedames, stimulantia, the good life. De verkiezingen op 15 maart hielpen de socialistische kandidaat Jose Luis Zapatero in het zadel. De PP bleef verpletterd achter. Op zaterdag 3 april werd de “harde kern” van de terreurgroep gelocaliseerd door een speciale opsporingseenheid. Merkwaardigerwijs zonder te wachten op versterkingen ging de eenheid tot de aanval over. Het resultaat is bekend. Het pand waarin de groep zich schuilhield ging de lucht in. Geen arrestanten, geen verhoren, geen proces, geen informatie die kan uitlekken. Vreemd, maar krijgt u ook zo’n soort Nijvel-gevoel? Het onzalige idee dat er een vies spelletje is gespeeld? Waarbij 191 mensen zijn gedood en meer dan 2000 gewond zijn geraakt. Door wie? Rara.


Schimmen achter Pim (23)

donderdag 29 april 2004
Zo, de rose panter kan weer gerust ademhalen en zich vanavond tegoed doen aan 'n extra maaltje asperges en 'n vorstelijk flesje bubbels. Vanmiddag was de uitspraak in zijn kortgeding en volgens de kadi was Eddie er altijd terecht van uitgegaan dat hij door het vodje papier van OvJ Vos inderdaad geen jaartje hoefde te brommen wegens zijn betrokkenheid bij een gigantische vleeszwendel. Hoe dat herderlijk schrijven ook tot stand was gekomen. Of Vos nou uit menslievendheid heeft gehandeld of dat ie er poen voor heeft gekregen is verder niet interessant. Corruptie was gewoon niet aan de orde. Vooraldankzij venijnige aanvallen van de ziekte van Korzakov die het geheugen van mr. Vos herhaaldelijk lam legden kon de rechter niks anders doen dan De Kroes weer naar Wassenaar laten vertrekken. Of Marbella. Toch eens kijken wat er gebeurt als een of andere eenvoudige boerenlul de zaak belazert en probeert van zijn straf af te komen. We houden niet van wedden, maar in dit geval aarzelen we wel.


Haat

donderdag 29 april 2004
Wat een volstrekte idioot die als een groot islamitisch denker door het leven gaat en in die hoedanigheid oproept het mes in een damesonderdeel te zetten en homo’s van de minaretten te keilen al niet teweeg kan brengen in het Haagse kippenhok. De neoconservatieven liepen te hoop en brulden dat wie haat zaait storm zal oogsten. Oftewel: de islamitische clubs die dergelijke lectuur verspreiden verboden moeten worden. Heb je namelijk een goeie kans dat die lekker ondergronds gaan en echte plannen gaan smeden om de Domtoren binnen te vliegen. En dan kan die hele bups van nieuwe volgelingen vandie AIVD-er die nog nooit van een dubbele focus heeft gehoord meteen aantonen dat zij niet voor Jodocus zijn aangetrokken. Zo krijg je die Nederlandse muslims misschien eindelijk eens een beetje op gang. Ze vanachter je heftige bretels voor een geitenneukers-collectief uitmaken heeft tot nu toe ook geen zoden aan de veendijk gezet. Luitjes als Geert, Maxime, Josias en Alie willen terreur tussen de koeien. Hamas in het gras. Om te bewijzen dat al hun hitsige geleuter niet op drijfzand steunde. Vraag is wel wat we dan moeten doen met andere groepen die haat zaaien. Want bij ons geldt nog altijd “gelijke monniken, gelijke kappen”. Nou ja, behalve als het de Haagse kaste zelf betreft, maar laten we ons niet verliezen in details. Wat doen wij bijvoorbeeld met een groep autochtone voetbalsupporters die met enige regelmaat -oh ironie- nou juist de Hamas probeert over te halen om ons Joodse volksdeel een vergassing te bezorgen. Sturen wij Apaches op hun clubhuis af om dat te elimineren? Plaatsen wij ze in quarantaine op Rottumeroog? Laten we ze op werkbezoek gaan in de Gazastrook? Ander voorbeeld. Wat doen we met hoofdredacteuren van kranten die haat zaaien tegen journalisten die de euvele moed hebben om voortdurend te grutten in het verleden van prins Bernhard? Een langdurige werkstraf geven bij de school voor de journalistiek? En wat doen we met scribenten die stelselmatig haat zaaien tegen de topjongens uit het bedrijfsleven die maandelijks toevallig een ietsje meer op hun bankrekening krijgen bijgeschreven dan een bijstandmoeder? Ze euro’s laten tellen bij de Nederlandse Bank? Wat ... Nou ja, we kunnen maar beter stoppen. Straks denkt de Nix-factor in het Torentje nog dat we een parodie aan het schrijven zijn. En parodisten zijn verkapte haatzaaiers. We blijven dus liever uiterst voorzichtig. Voor je het weet zit je in een tuchthuis. Nee, dank u.


Gepeperd (2)

donderdag 29 april 2004
Nou, nog maar een keer. Afgelopen dinsdag kregen twee heren op het Amsterdamse Mr. Visserplein verschil van mening over de oplossing van een verkeersprobleem. De ene automobilist vond zus. De andere vond zo. Komt vaak voor. Een van de twee achtte het echter noodzakelijk om zijn argumenten wat duidelijker aan de ander over te brengen, stapte uit en beende naar het vehikel van zijn opponent. Komt redelijk vaak voor. Dat die vervolgens van een busje pepperspray gebruikmaakte om een einde te maken aan de discussie is echter een wat zeldzamer fenomeen. De bewuste spuitgast werd onmiddellijk ingerekend en afgevoerd naareen Spartaans onderkomen. Ambulancepersoneel zorgde ervoor dat het slachtoffer weer enigszins vat kreeg op de wereld om hem heen, i.c. het Mr. Visserplein. Ja, de trouwe lezer weet al waar we naar toe willen. Nog niet zo heel lang geleden zaten twee wat oudere meisjes in een niet al te goedkoop Haags restaurant. Zegt het ene meisje tegen het andere. Ik heb een busje pepperspray bij me. Zegt het andere meisje: Jottem, probeer hem is. Een ogenblik daarna zat iedereen in het restaurant aan de pepersteak. Toegeschoten wetshandhavers riepen foei en arresteerden het busje pepperspray. De gebruikster, die heel Nederland heeft doen vergeten dat er ook nog andere problemen zijn dan een hoofddoek op het werk of het laten neerdalen van een homo zonder parachute, riep mea culpa. Het was een deftig restaurant dus iedereen begreep dat. Niettemin overtraden de beide meisjes hetzelfde gebod uit bijbel van Piet Hein als de eenvoudige automobilist op het Mr. Visserplein: gij zult geen pepperspray spuiten. En elke Nederlander, of hij uit Grouw komt of Beneden Tonga, wordt geacht de wet te kennen. Zeker als je, zoals de beide meisjes, tot de kaste van het Binnenhof behoort. Dus verwachten wij, nee eisen wij, dat de twee wetsovertreders alsnog worden bestraft. Daarbij staat ons niet het lot van de gebroeders De Witt of Johan van Oldenbarnevelt voor ogen, maar in ieder geval een publieke schrobbering. Opdat het volk zal weten dat iedereen gelijk is. Amen.


Le Kok inventif

woensdag 28 april 2004
Wat verdien je nou helemaal als vakbondsleider? Of Tweede Kamerlid? Minister? Minister-president? Een krabbel. Mag je dan na afsluiting van je carrière in de polletiek asjeblieft even cashen als het nog kan? Zo is dat. Zelfs als sociaal-democraat. Zo is Kokkie onderandere commissaris geworden bij de ING. Was ie vroeger een gelovig lid van een secte die wel heel ver was afgedwaald van Marx en Lenin, tegenwoordig aanbidt hij Mammon. Dus dat ie ooit commissarissen van grote bedrijven verweet dat ze aan exhibitionistische zelfverrijking deden moeten we maar vergeten. Windowdressing. En dat ie juist bij de ING is ingestapt isvoor ons alleen maar het bewijs dat van kieskeurigheid bij onze Wim geen sprake is. Onlangs nog maakte die bank bekend dat ze zich nog meer dan vroeger zal richten op de specifieke wensen van de cliënt in de landen waar zij filialen heeft. En dat ze dat per kwartaal gaat ijken. Nou, laten we eens een dwarsstraat noemen: in Afghanistan. Eind maart heeft de Afghanistan International Bank in Kabul zijn deuren geopend op initiatief van Afghaanse en Amerikaanse investeerders. De nagelnieuwe geldzak staat onder leiding van de ING-IGA, een onderdeel van Wim’s melkkoe. En raad eens wat de nieuwe bank gaat doen! Zij gaat Afghanen die in het buitenland verblijven helpen bij het overmaken van geld naar hun vaderland. En als ze dan genoeg pecunia verzameld hebben helpt de bank ook nog bij het investeren in nieuwe Afghaanse bedrijven. Om welke Afghanen in het buitenland gaat het dan? Niet om het soort schrobbers die op last van die vroegere hautaine employé van de BVD in een hondenhok bij Schiphol zijn gedeponeerd in afwachting van deportatie. Die niet. Maar redelijk gesitueerde jongens in Londen of zo. Die in de handel zitten. Welke handel? Kom, kom. Wat exporteert Afghanistan nou het meest? Juist. En antiek. Ook heel lucratief. Met die verdiende centjes kan je tegenwoordig dan weer dankzij de NAVO leuk investeren in Kabul en omgeving en de ING helpt je daarbij. Een vorm van ontwikkelingshulp dus. Typisch iets voor Kokmans, de man van de Internationale.


Adel verplicht (13)

woensdag 28 april 2004
In aflevering 10 van deze serie maakten wij al melding van het “onbegrijpelijk misverstand” waardoor Leopold Lippens, de burgemeester van Knokke - Heist, zes dagen lang in een Spaanse petoet verbleef. Waar dat misverstand betrekking op had is duister gebleven. Maar uit een van de anonieme brieven die in september en oktober 1996 bij de politie op de deurmat gleden zou je voorzichtig kunnen opmaken dat ze ook in Spanje van tijd tot tijd de kindervriend uithingen. Leopold en Maurice, tegenwoordig ondermeer de hoogste baas van de Fortis Bank, zouden namelijk met een valse identiteit via Nederland of Luxemburg herhaaldelijknaar Sevilla zijn gevlogen. En dat doe je niet als je alleen maar je vel wil laten verkleuren in Marbella en omstreken. In de brieven kwamen ook nog uitjes naar Nederland voorbij. Op steeds weer andere locaties zouden plukjes kinderen van 12 tot 14 jaar door de beide heren zijn gekeurd en met de “uitverkorenen” zouden vervolgens dingen zijn gedaan die wij hier niet nader willen preciseren. Verder zou Leopold tegen een paar voorwaardelijke straffen zijn aangeblunderd. Eén wegens een hele “smerige” affaire die door Maurice verder financieel zou zijn afgehandeld. En één wegens het aantreffen van cocaïne op het golfterrein van Leopold in Knokke. Als de burgemeester dus zelf zegt dat ie een paar maal -zij het kort- in wat minder luxueuze staatsonderkomens heeft gezeten weten we zo’n beetje waarom. Een aantal putters van Leopold’s golf, die eveneens acte de présence gaven in het lokale cultureel centrum, behoorde overigens volgens getuige X1 tot haar “cliëntèle” ten tijde van haar “inwijding” toen zij nog kleuter was. Ondermeer in hotel Hirondelle, waar ook andere kinderen van haar school ter beschikking van deze hoge omes werden gesteld. Dat dit soort strapatsen uiteindelijk niet zonder gevolgen konden blijven snapt zelfs een gepensioneerde eunuch. Toen halfweg de jaren negentig de boel naar buiten begon te sijpelen zouden de gebroeders Lippens kinderpornomateriaal ter waarde van miljoenen Belgische francs hebben vernietigd en zich hebben voorzien van persoonlijke beveiliging. Dat was niet voldoende om zich een paar afpersers van het lijf te houden. Maar in een boom zo vol mist men een, twee pruimpjes niet. Voor de rest hielden de beide machtige gebroeders de zaak aardig onder controle. Mede dankzij hun contacten in de politiek en het justitiële wereldje van bef en platte petten. Na te zijn voorgelegd aan zes verschillende magistraten werden hun dossiers op de onderste plank gemieterd. Bij gebrek aan bewijs. Een bekend lied. Een paar collega’s uit de top van het Belgische zakenleven zijn op de hoogte van de driften der beide broers, maar houden stijf hun kiezen op elkaar. Vanwege zakelijke belangen. Ook een bekend lied. En de beau monde die zich verzamelt op kastelen, villa’s en andere dure pleisterplaatsen? Die heft het glas en glimlacht. Is daarmee de zaak voorgoed van de baan? Als het aan ons ligt zeker niet. Stay tuned.


Nicht gewusst

dinsdag 27 april 2004
NORAD staat voor North American Aerospace Defense Command. Het is een samenwerkingsverband tussen de Amerikaanse en Canadese luchtmacht. Ingesteld om het Noordamerikaanse luchtruim te verdedigen tegen onverlaten. Af en toe houdt NORAD oefeningen. Zo ook in februari 2000 en juni 2001. Die twee trainingsrondjes waren vooral bedoeld om de betrokken vliegers voor te bereiden op terroristische aanvallen. Uit officiële militaire documenten blijkt dat het daarbij ondermeer ging om het neerhalen van kruisraketten en het wassen en watergolven van terroristische zelfmoordaanvallen op grote steden. Voor die oefeningen was speciale software ontwikkeld voor de beide luchtmachtonderdelen van de twee landen. Want alsje toch samen bezig bent is het wel fijn om met dezelfde spulletjes te opereren. Bewaard gebleven simulatiediagrammen geven aan dat de oefeningen gefocust waren op twee kleine Amerikaanse steden: Savannah in Georgia en Panama City in Florida. Een voorstel van NORAD om bij een volgende gesimuleerde oefening het Pentagon als doelwit te kiezen werd door de legerleiding van de hand gewezen. Te onrealistisch. Op 8 april jl. verscheen Condy Rice, de Amerikaanse Kenau Simonsz Hasselaar, na veel tienen en elven voor de 9/11 commissie. Zij verklaarde toen onder andere en ede dat het Witte Huis niet was voorbereid op een terroristische aanval waarbij gekaapte vliegtuigen gebruikt werden als wapens. Op 13 april liet president Bush tegenover een verzamelde persmeute weten: “Niemand -in ons regeringsteam tenminste, en ik denk ook in het vorige- kon een operatie voorzien waarbij op zo grote schaal gebouwen werd binnengevlogen”. Nou kan het best zijn dat lieden binnen het Pentagon een eigen agenda hebben gehad en bijvoorbeeld Georgie, Condy en Rummy niet op de hoogte hebben gesteld van een mogelijk optreden van Osama’s Flyin’ Circus in