zaterdag 27 december 2003
Afgelopen zondag zijn er drie grote containers van een schip afgevallen en in de Noordzee, vlakbij de Waddenzee terechtgekomen. Na enkele dagen zoeken zijn de zeecontainers nog steeds niet teruggevonden. In die 3 containers zitten in totaal 630 vaten met elk 100 liter arseenpentoxide. Waar zijn we dat spul eerder tegengekomen? Juist, de afgelopen jaren staat er in vrijwel elk nummer van 't maandelijks verschijnende Kleintje Muurkrant een artikel over dit giftige spul. Het wordt gebruikt om hout te 'verduurzamen'. Dit zogenoemde 'gewolmaniseerde' hout bevat per kilogram 3000 miligram arseen (en 6000 miligram chroom VI). Om het jebeter voor te stellen: 1 kubieke meter geïmpregneerd hout bevat ongeveer 3 tot 4 liter wolmanzouten. Er ligt nu dus 63.000 liter van die rommel op de zeebodem en het wordt dus echt een giga-ramp indien die vaten niet worden teruggevonden en uiteindelijk (dus) zullen oplossen in het water van de waddenzee.
De jarenlange juridische guerilla die Ad van Rooij, de auteur van vele tientallen artikelen in onderandere 't Kleintje, heeft helaas deze dreigende milieuramp niet kunnen voorkomen. Het verduurzamen van hout met zwaarchemisch afval is een groffe misdaad en zou allang hartstikke verboden dienen te zijn. De politieke lobby van de chemische industrie die op deze wijze goedkoop van haar afval afkomt is echter tot op heden te sterk. Laten we met ons allen hopen dat de honderden vaten arseen snel gevonden worden voordat ze openbarsten! Met dank aan die vuillakken die hout op deze wijze 'verduurzamen'. Zoek in het Kleintje-archief op 'wolman' en je zult schrikken van de schadelijke effecten van deze rotzooi.
dinsdag 23 december 2003
Op kerstavond, aanstaande woensdag-avond, vindt vanaf 20.00 uur een vredeswake plaats bij de hoofdpoort van de Vliegbasis Volkel. Met de wake, die wordt georganiseerd door het Vredescentrum Volkel, wordt geprotesteerd tegen de nog altijd op de vliegbasis opgeslagen Amerikaanse kernwapens. Afgelopen jaar werd Irak aangevallen vanwege het vermeende, maar nog altijd niet bewezen, bezit van massavernietigingswapens en werden ondermeer Iran en Noord-Korea om dezelfde reden onder grote druk en dreiging met militair optreden gezet van de kant van de Verenigde Staten. Ondertussen hebben de Verenigde Staten het grootste arsenaal massavernietigingswapens in de wereld, hebben ze al ruim 40 jaar indiverse Europese landen (waaronder Nederland) illegaal en in het geheim kernwapens gestationeerd en worden nieuwe soorten kernwapens (zogenaamde mini-nukes) ontwikkeld voor daadwerkelijk gebruik.
De deelnemers aan de kerstwake protesteren tegen deze hypocriete Amerikaanse politiek en tegen de slaafse Nederlandse medewerking daaraan. Zij eisen dat er openheid komt over de aanwezigheid van kernwapens op Vliegbasis Volkel, waar de afgelopen jaren talloze zeer diverse protesten plaatsvonden, en dat deze zo snel mogelijk verwijderd worden. Meer in het algemeen hopen de wakers dat komend jaar eindelijk echt gewerkt gaat worden aan ontwapening en geweldloze conflictpreventie en -beheersing. Zij zullen daar zelf op hun eigen manier een steentje aan blijven bijdragen.
Meer over kernwapens in Nederland op deze website en kijk ook eventjes naar dit bericht over kernwapens die Israel al heel lang illegaal in bedrijf heeft.
dinsdag 23 december 2003
Bijna alle kropsla in de Nederlandse supermarkten bevat resten van bestrijdingsmiddelen. Het gaat om onder meer zenuwgiffen, die een risico kunnen opleveren voor de gezondheid. Onafhankelijke testen hebben aangetoond dat in de Nederlandse tuinbouw illegale bestrijdingsmiddelen worden gebruikt. Als gevolg hiervan lopen met name kinderen een extra risico om bij het eten van veel sla de dagelijks toegestane hoeveelheid van bestrijdingsmiddelen te overschrijden. Dit blijkt uit metingen die Stichting Natuur en Milieu, Consumentenvereniging Goede Waar & Co en Milieudefensie hebben laten verrichten naar resten bestrijdingsmiddelen in sla uit supermarkten. Op de website weetwatjeeet staan alle meetresultaten voor deverschillende supermarkten. Er zijn nogal wat plaatsen in 's-Hertogenbosch bezocht zoals je kunt zien.
dinsdag 23 december 2003
Dierenrechtenactivisten hebben afgelopen week bij 2 filialen van ABN-AMRO in Den Haag en Amsterdam sabotage acties uitgevoerd. Pinautomaten en deuren werden onklaar gemaakt en muren werden voorzien van teksten als 'BPRC moet dicht'. De acties zijn een protest tegen de connecties tussen de bank en het noodleidende proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk.
Verspreid over het land hebben de afgelopen maanden tientallen directe acties plaatsgevonden tegen de huisbank van Europa's grootste en omstreden primaten-proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk. De schade van de acties tegen de bank lopen inmiddels in de tienduizenden
euro's. In een brief (dd23-12-2003) aan de bank laten activisten onder de naam ‘Actiecampagne Koen’ weten niet in te zijn voor compromissen en pas te zullen stoppen met acties tot de banden tussen de bank en het primatencentrum verbroken zijn.
Dierenrechtenactivisten voeren al enkele jaren een intense en succesvolle campagne tegen BPRC in Rijswijk. Dit doen ze door middel van een compromisloze campagne van diverse acties. Onder andere worden de poorten bij BPRC geblokkeerd, vinden er picketlines plaats, worden kantoren bezet of worden posters verspreid. Dit protest resulteerde in een enorme afname van proeven met chimpansees. De activisten vinden dat alle bedrijven die banden hebben met BPRC medeverantwoordelijk zijn voor het dierenleed in het centrum. Men blijft actie voeren onder het motto, BPRC moet dicht. Het laatste nieuws over de campagne tegen BPRC en haar contacten is te vinden op deze website
maandag 22 december 2003
Tijdens oorlogstijd - en wanneer is het dat niet? - is er altijd een eerste slachtoffer en ooit schreef iemand de mooie zin dat dit "de waarheid" is. De reguliere werkzaamheden van veel media staan in tijden van militaire spanning onder sterke overheidscensuur, en dit is over al ter wereld zo in oorlogstijd. Hiervoor in de plaats komt door de overheid gecontroleerd nieuws. In feite propaganda dus. Erg actueel vanwege de oorlog van de VS en de Engelsen tegen Irak. Propaganda is voor de overheid extreem belangrijk om voldoende steun te blijven houden om haar militairen in te blijven zetten.Wanneer ouders namelijk doorkrijgen dat hun kinderen als kanonnenvlees en pionnen ingezet worden voor belangen die anders zijn dan datgene wat ze voorgespiegelkd krijgen, dan zakt de oorlogssteun snel in en wordt het voor bijvoorbeeld de Amerikanen onmogelijk haar soldaten op tijd te verversen. Gegoochel met cijfers over doden en gewonden zijn in deze propaganda essentieel. Met 't aantal werkelijke doden kan moeilijk gemanipuleerd worden (dat cijfer staat volgens 't Pentagon op 457 dode Amerikanen - over het aantal dode Irakezen horen we niets) maar over het aantal uit Irak teruggetrokken gewonde militairen bestaat een hele hoop onduidelijkheid en dat is het gevolg van die propaganda. Volgens UPI zijn er tot nu toe meer dan 11.000 gewonde Amerikaanse soldaten teruggehaald naar de VS. Elfduizend! Lees dit berichtje maar eens...
vrijdag 19 december 2003
De vader van Manuel Schadwald, Rainer Wolf, was in de jaren toen de Muur van Berlijn nog intact was en die van Jerusalem alleen nog maar in het hoofd van Sharon rondspookte voor de Stasi actief binnen de vredesbeweging in de DDR. Een beweging die goede contacten onderhield met gelijkgestemde organisaties in het westen waarin naast 'geitenharen sokken' ook lieden uit centra van de macht als de politiek, de universiteiten en de vakbonden hun vredige ideeën probeerden vorm te geven. Uiteraard deden Rainer’s puppetmasters fervente pogingen om langs deze weg eveneens informatie los te weken die niet veel van doenhad met de duif van Picasso. Desnoods via de hete vlammen van chantage waarvoor griezels als Rainer het sprokkelhout aandroegen dat ze verzamelden in de westerse (pedo)sexwereld. Zo raakten in de loop der jaren politici, professoren en vakbondsbonzen in de greep van zowel Oost-Berlijn als Moskou. Dat langs andere wegen maar met dezelfde middelen ook toppers uit het bedrijfsleven, de rechterlijke macht, de ambtenarij en zelfs het militaire apparaat plat werden gemaakt snapt zelfs een ufoloog in zijn nadagen. Na de val van de Berlijnse Muur kwam een deel van dit soort dossiers niet alleen op min of reguliere wijze maar ook door het betalen van grof geld in handen van de Bundes Nachrichten Dienst, de CIA en andere westerse snuffelorganisaties. Dat daarmee voor degenen die op de verkeerde plaatsen hun broek hadden laten zakken het uitzicht wat fleuriger werd is een ernstige misvatting. De ogen en oren van de westerse democratieën functioneren op dezelfde manier als die van het voormalige oostblok. Je kan met olympisch materiaal uit deze categorie mensen die er een beetje toe doen keurig in de zwembadpas laten lopen en op die manier flink invloed uitoefenen op het hele reilen en zeilen binnen de menagerie van een bevriende natie. Met name als je marionetten bijvoorbeeld op ministeries zitten of bij de rechterlijke macht. Of in de politiek (*). Dus je zou wel gek zijn als je dat niet deed. Stay tuned.
(*) Voor een voorbeeld uit dit segment van de samenleving verwijzen wij met enige graagte naar het exquise artikel "Wolff in de klem" op de site van "de Morgenster". Smullen onder de boom.
vrijdag 19 december 2003
Zoals vermeld had het Antwerpse echtpaar Levi Data en Levida Belgium een dochter in Den Haag: Bicom BV. Een groothandel in computers en computeronderdelen die als het zo uitkwam ook wel eens gebruikmaakte van de namen Levida Computer Brokers of gewoon Haddu-Levi Management. Nou was het adres Paleisstraat 2 alleen maar een papieren facade. Bicom opereerde in werkelijkheid vanaf Stadhouderskade 14 E in Amsterdam. En laat daar nou ook een filiaal van de Depfabank geregistreerd staan. Ofwel de Deutsche Pfandbriefanstalt die bijvoorbeeld participeerde in Willem Endstra’s verovering van het Amsterdamse Confectiecentrum (*). Toeval? Bestaat niet.
Nadat zijn onderneming Bicomin januari 1993 was vergaan richtte Haddou-Levi heel lollig op 1 april 1993 het interim-management bureau Transaction Rosmalen op dat hem direct detacheerde bij Manudax Nederland BV. Ook al geen bedrijf dat je een Middellandse Zee-gevoel geeft. Het was namelijk een voortzetting van HCS Manudax Nederland BV. Een onderdeel van Jan Kuijten’s HCS dat in 1991 met veel geraas naar de kelder ging. Datzelfde lot was ook Manudax beschoren. Op 26 juli 1994 was het einde oefening en drie dagen daarna liet Haddi ook zijn Transaction Rosmalen uit de boeken schrappen. Dat wil niet zeggen dat hij meteen veroordeeld was tot het hoeden van kleinvee of het klieven van gevogelte. In november 1993 was hij namelijk ook in dienst getreden bij SHL Systemhouse Nederland BV op de Koninginnegracht in Den Haag dat gelieerd was met SEA Containers House in Londen.
Enig aandeelhouder was FHL Systemhouse Inc. uit het Canadese Ottawa. Een Inc. waarachter naar verluidt Willem Smit zou hebben gescholen. Ja, dezelfde Willem Smit van Newtron, dat een paar jaar daarvoor zo grootmoedig Haddi 450.000 gulden had geleend. Zo op het oog wat merkwaardig, maar Allah’s wegen zijn ondoorgrondelijk. Net als die van Haddi, die op 31 oktober 1994 al weer afscheid nam van Systemhouse. Op zoek naar nieuwe avonturen. Stay tuned.
(*) Zie de eerste aflevering van deze serie van 6 januari 2003 op de Followup-site.
donderdag 18 december 2003
Op een dag toen Lothar Glandorf al ruim en breed actief was als pooier van jongensprostituées in Rotterdam kreeg hij een telefoontje van een Nederlandse “ambtenaar”. Kennelijk een cliënt van Lothar die een van diens pupillen had ingehuurd voor een tripje naar Polen. De ambtenaar informeerde of hij nog moeilijkheden kon verwachten aan de Pools/Duitse grens. Lothar gaf hem toen het advies om de jongen voor de grens te laten uitstappen en hem alleen over de brug te laten lopen. Dan kon er niks gebeuren. Het gesprek werd getapt door de Nederlandse recherche die een onderzoek naar de onwelriekende praktijkenvan Glandorf was begonnen naar aanleiding van de verdwijning van de 12-jarige Berlijnse jongen Manuel Schadwald in de zomer van 1993. Tijdens dat onderzoek meenden drie nijvere opsporingsambtenaren in Rotterdam Manuel te herkennen. De zoon van voormalig Stasi-informant Rainer Wolf was toen in gezelschap van Glandorf. Om de operatie niet in gevaar te brengen lieten zij het duo ongemoeid. Ook uit verklaringen van jongens die in de bordelen van Glandorf te werk waren gesteld viel op te maken dat Manuel inderdaad een tijdje deel heeft uitgemaakt van diens minderjarige koopwaar. Twee van hen waren jongere broers van Robbie van der Plancken. De man die in 1998 in Italië het levenslicht van de Zandvoortse pedo-pornohandelaar Gerrie Ulrich voortijdig uitblies. De jongens verklaarden verder dat in Glandorf’s clubs ook hooggeplaatsten hun opwachting maakten. Bijvoorbeeld een hoge ambtenaar van het ministerie van Justitie die altijd met een taxi arriveerde en zijn entrée maakte met een zak over zijn hoofd. Oeps. Wie kan dat nou zijn geweest? Ooit heeft de vader van Van der Plancken zich laten ontvallen dat hij over de nodige cd-roms beschikte waarop heel wat antwoorden op dit soort vragen te vinden waren. Sinds die tijd is hij al een paar keer van de weg afgereden en werd hij verrast met een politie-inval in verband met vermeend verboden wapenbezit. De cd-roms bleven blijkbaar buiten bereik. In ieder geval een leuke levensverzekering. Wat er met de resultaten van het Nederlandse politieonderzoek is gebeurd? Gewoon. Ergens opgeslagen. Met zoals haast gebruikelijk een stel ter zake doende replica bij “een hoge ambtenaar van het Ministerie van Justitie”. U mag raden naar zijn naam. Voor de goede inzenders ligt er een oliebol en een fles prik klaar. Stay tuned.
donderdag 18 december 2003
Wat zei Neel Kroes ook weer toen ze eind januari 1991 schielijk afscheid nam als voorzitter van de Raad van Commissarissen van Newtron? Dat ze zich niet kon verenigen met de heersende moraal binnen het bedrijf. En dat volgens haar bij verschillende luitjes uit de top van het bedrijf het gevoel voor mijn en dijn nogal was vervaagd. Dat had ze dan al gauw in het snotje want haar verblijf binnen het door wizzkid en Barretje Hilton-habitué Willem Smit opgezette automatiseringsbedrijf had precies vier maanden geduurd. Voorbeelden van wat er nou precies mis was gaf mevrouw van Smit tot Peperniet. En niemand van de achterblijvers bij Newtron -onder wie prominente figuren als kindervriend Frits Salomonson, beurs- en Yab Yumtijger Adri Strating en Wolknotje Nina Brink- voelde zich blijkbaar aangesproken. Maar een van dingen die bij Neel enige bevreemding zal hebben gewekt was wellicht de lening van 450.000 gulden die Newtron verstrekte aan de Belgische firma Levidata van de zich als computerhandelaar afficherende Haddou-Levi. Een bedragje dat notabene naar de privé-rekening van de Marokkaanse ondernemer werd overgemaakt en dat in ijle lucht bleek te zijn opgegaan toen zijn Levidata in 1991 naar de Filistijnen ging. Wat de leiding van Newtron heeft bewogen om onze Haddi zo warm in te pakken is net zo mistig als het verblijf van Sigourney Weaver tussen een koppel gorilla’s. Was het op basis van persoonlijke vriendschap tussen Willem en Haddi? Of lag er iets aan ten grondslag dat het daglicht niet helemaal kon verdragen? Of helemaal niet. Want zakelijk leek Haddi op een kameel met Friese doorlopers. Zeker in vergelijking met de kanonnen die zich in Newtron hadden verzameld. En de vraag of Newtron cq. Smit die 450.000 pegels nog heeft teruggezien staat ook nog open. Nou toch maar effe Nijenrode bellen. Misschien weet Neel het. Stay tuned.
woensdag 17 december 2003
Op dit moment is er een actie bezig voor het huis van minister van Justitie P.H. Donner. We hebben daar vanaf 07:00 uur vanochtend een container neergezet die de weg naar buiten ‘blokkeert’. We willen hiermee de keus die Maarten Blok had in 2001 overbrengen aan Donner. Als je ’s ochtends wakker wordt en je enige uitweg is plotseling zonder reden door een container geblokkeerd, wat doe je dan? Klim je er overheen? Klimmen over een container is het enige dat Maarten bij de Eurotop in 2001 in Zweden heeft misdaan.
Zweden vraagt nu om zijn uitlevering, omdat hij op decontainer klom en een politieagent zou hebben geslagen. Alle bewijs spreekt dit echter tegen. Maarten vraagt om een mogelijkheid om voor een Nederlandse rechtbank zijn onschuld te bewijzen, zoals alle andere buitenlandse verdachten van de Eurotop die krijgen. Nederland is het enige land dat naar Zweden uitlevert voor deze rechtszaken. Daar komt nog bij dat de rechtbank waar hij in Zweden voor moet verschijnen inmiddels berucht is vanwege haar gebrek aan objectiviteit, haar grenzeloze vertrouwen in "onfeilbare" politie-getuigen die elkaar tegenspreken en gemanipuleerd bewijsmateriaal en bovendien deelt ze 10 tot 17 keer hogere straffen uit dan gebruikelijk.
Waarom is de Nederlandse Justitie zo’n groot voorstander van
uitlevering? Waarom worden Nederlandse burgers slechter beschermd dan burgers uit andere EU-landen? We hopen dat minister Donner daar naar aanleiding van onze actie vandaag nogmaals bij stil zal staan. Voor een eerlijk proces is het van groot belang dat Maarten niet aan Zweden wordt uitgeleverd, maar zijn rechtszaak in Nederland krijgt. Daarom: Geen uitlevering van Maarten! Voor meer informatie zie website www.maarten.org
woensdag 17 december 2003
In 1999 had Richard Scushy’s HealthSouth (*) zich zakelijk verbonden met de onderneming Healtheon Corporation die de gezondheid van de Amerikanen probeert te verbeteren via de digitale weg. Met name op het gebied van sportbegeleiding. Een buitengewoon profijtelijk initiatief van Jim Clark. Een high-tech goeroe wiens kassabel al eerder heftig rinkelde bij het opzetten van Silicon Graphics en Netscape. Of en in hoeverre Scushy’s financiële manipulaties zich uitstrekten tot Healtheon is nog in het duister gehuld. Maar dat Jim Clark af en toe een kromme schaats rijdt moge blijken uit het feit dat hij op 31 maart 1997 een bedragjevan 500.000 dollar uitleende aan de Amsterdamse onderneming Label Beever BV. Baasje daarvan was een Nederlander met een naar WC-eend geurende reputatie: Haddi Haddou Levi. Een in 1962 als Abdelhadi Haddou in Marokko geboren zakenman die zich tegenwoordig liever bedient van de naam Haddou-Levi en af en toe zelfs met een Israëlisch paspoort wappert. Haddi was pas sinds eind jaren tachtig als zelfstandig zakenman actief. Zowel in Nederland als België. Zo liet hij op eind 1989 zowel Levida Belgium als Levi Data registreren op de Kipdorpvest in Antwerpen. Ondernemingen die zich voornamelijk bezighielden met de handel in computerapparatuur. De bedrijfsresultaten waren niet om euforisch van te worden en het hele boeltje ging dan ook in augustus 1991 naar de kelder. Een spoor van ongedekte cheques achter zich latend. De officieel in de Haagse Paleisstraat gevestigde dochter Bicom BV (ook wel Levida Computer Brokers) bleef nog net drijvende maar streek in januari 1993 uiteindelijk ook de vlag. Die treurige ontwikkeling zal een bekende Nederlander wiens naam onlosmakelijk verbonden is aan de opkomst en neergang van het roemruchte Barretje Hilton weinig deugd hebben gedaan. Maar meer daarover in onze volgende aflevering. Stay tuned.
(*) zie vorige aflevering
dinsdag 16 december 2003
In 1998 werd door de recherche een gerechtelijk vooronderzoek (gvo) gestart naar de vermeende activiteiten binnen het pedo-circuit van twee hoofdofficieren van Justitie en Ger van Roon. Een professor in de moderne geschiedenis aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en expert op het gebied van het Duitse verzet tegen Hitler cs. Bij zo’n onderzoek hoort een telefoontap. Direct na het plaatsen ervan bleek de professor uiterst voorzichtig te zijn als het in de richting van zijn hobby ging. Voorzichtige conclusie: hij was getipt door iemand van Justitie. De tap was dus nutteloos en dat gold eigenlijk ook voor het beeldmateriaaldat tijdens een politie-inval bij de prof thuis werd aangetroffen. Daar was zo in gefrutseld dat de herkomst van het materiaal niet meer viel vast te stellen. Het vooronderzoek bloedde dood en werd in 1999 afgefloten. Van Roon werd verder met rust gelaten. Toch waren er wel degelijk interessante details naar boven gekomen. De vooral in Duitsland zeer gewaardeerde geschiedvorser bleek tijdens zijn carrière qq. vele reizen naar Berlijn te hebben gemaakt. En bij tijd en wijle zelfs naar Polen en Rusland. Ook in de jaren voor Die Wende. Voor zijn trips naar het Oostblok kreeg onze Ger een speciaal stempel in zijn paspoort om te ontkomen aan allerlei bureaucratisch gedreutel. Alleen dat al maakt het meer dan waarschijnlijk dat hij belangstelling genoot van de KGB en na 1990/91 van haar Nachwuchs. In dat licht is het op het oog nogal lichtzinnig om bijvoorbeeld een reisje naar Polen te maken in gezelschap van een jonge prostituée van manlijke kunne. Tenzij er nog andere zaken speelden die mogelijk de aandacht hebben getrokken van de BVD. Overigens was in Polen toen een Duitse pooier actief die later zijn tenten op zou slaan in de Rotterdamse Beverstraat: Lothar Glandorf. Meer over hem in onze volgende bijdrage. Stay tuned.
maandag 15 december 2003
Op 4 november jl. werd de 51-jarige Amerikaanse zakenman Richard Scushy uit Birmingham, Alabama in staat van beschuldiging gesteld. Volgens Justitie had Richard in 85 gevallen buiten de ziekenhuispot gepist. Zo zou hij als CEO van HealthSouth, een onderneming uit de private sector van de gezondheidszorg, via fantasierijk boekhouden en andere frauduleuze kunstjes de bedrijfsresultaten hebben opgekrikt ten faveure van de koers op Wall Street. Voor een totaal van 2,7 miljard dollar. Een Enron lookalike. Aan de hand van die opgesexte bedrijfsresultaten inden Scrushy en 15 andere vindingrijke luitjes uit de top van het bedrijf jarenlang extra vette bonussen enandere gerelateerde lekkernijen. Inmiddels heeft de hele meute bekend in een poging om al te zware gevangenisstraffen en boetes te voorkomen. Behalve de in voorarrest zittende Scrushy. Die geeft de anderen de schuld en zegt dat ie nergens van af weet. Zo’n CEO zal je hebben. Maar er was meer. Volgens de Amerikaanse justitie heeft HealthSouth zich ook massief beziggehouden met het belazeren van verzekeringsmaatschappijen en het witwassen van zwarte gelden. Bij dat laatste is dan meteen de vraag aan de orde: waar kwam die poen vandaan? Het mega-proces tegen Scrushy en zijn trawanten zal zonder twijfel weer de nodige shit opleveren. Of daarbij ook de Nederlandse link aan de orde komt is de vraag. Maar die is er wel degelijk. Stay tuned.
maandag 15 december 2003
Ja! We hebben hem. Snorremans. Hij leek op een Kerstman die een half jaar tekeer was gegaan in een tippelzone. Maar het is hem. DNA-tje. Tsjakka. Nou Osama nog. Die komt naar verwachting zo’n maandje voor de presidentsverkiezingen van volgend jaar boven water. October Surprise, the sequence. En dan haalt George Wacko gewoon zijn tweede termijn binnen. Jan Peter Dinges heeft hem nu al gefeliciteerd. Wat kan het verder nog vergodverdommen dat die bende achter Pretzel dezelfde is die zowel Saddammeke als de Dikke Deur van het Flying Circus in het zadel heeft geholpen, ze heeft gestiekt bij het levenen ze de meest gruwelijke wapens heeft bezorgd? Niks toch? We zijn nu de baas in Irak, Afghanistan en Georgië. We kunnen erop rekenen dat voorlopig niemand anders daar met zijn poten aan het gas- of oliekraantje komt. Tot de voorraad strekt. Daarna zien we wel verder. Nou nog even kijken of er wat te halen valt in Syrië, Iran en in de Kaukasus. En als die kloothommels niet willen meewerken gaat hun kop eraf. Kinderen, bejaarden, zwangere huiskippen en ezels platgooien? Geen probleem. Het zijn allemaal terroristen. We hebben God aan onze kant en we hebben de pers in onze zak zitten. Dus we zitten op klaprozen. Dit is een dag om lief te hebben. En we zullen er nog lang van nagenieten. Lekker smullen van het proces tegen die uitgewoonde Kerstman. Die krijgt vantevoren natuurlijk wat spuitjes in zijn reet. Voor hij verkeerde dingen gaat zeggen. Over pappa Bush, James Baker, Herr Rumsfeld, opoe Thatcher en Dinges mag weten welke coryfeeën nog meer. Dat kunnen we even niet hebben. Want het is nu feest.
zondag 14 december 2003
Het gaat lekker in Portugal. Op de Azoren heeft de secretaris-generaal van Landbouw en Visserij de zak genomen nadat het lokale teevee-station SIC (zoiets bedenk je niet) geruchten naar buiten had geduwd dat hij deel uitmaakte van een pedofielenclub. Je zou bijna denken dat het bij de functie van secretaris-generaal hoort, maar ook andere hoge jongens op de eilandengroep schijnen op deze manier kinderlevens naar de kloten te helpen. De secretaris-generaal is niet naar de Raad van de Journalistiek gelopen, maar heeft aangekondigd een rechtszaak tegen SIC te beginnen. Het bericht zou namelijk volledig uit de lucht zijn gehengeld. OokCarlos Cruz heeft afgelopen week juridische stappen in het vooruitzicht gesteld. Bij het Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg. De anchor-man van de Portugese televisie zit al een stevige tijd in voorarrest wegens vermeend gerotzooi met een hele stoet kinderen van het weeshuis Casa Pia en heeft al een paar maal vergeefs bij de rechter aangeklopt voor vrijlating. Hoe zijn strafproces ook uitpakt zijn toekomst is net zoveel waard als een gulpknoopje. Daarom heeft Cruz de weg naar Hamelen verlaten bij de afslag Straatsburg en eist een schadevergoeding van de staat van rond de tien miljoen euro. Mocht hij die uiteindelijk krijgen dan zal hij ze niet uitdelen aan de betrokken kinderen. Hij koopt waarschijnlijk een huisje op de Azoren. Stay tuned.
vrijdag 12 december 2003
Tsjongejonge. Wat doen we ineens allemaal opgefokt over projectontwikkelaar AM. Een onderneming die in 2002 is ontstaan toen Amstelland voor het relatieve prikkie van 310 miljoen euro de kleinere branchegenoot MDC opslokte. Dat prikkie zou zijn voortgekomen uit een afspraak tussen Klaas de Ruiter, de bestuursvoorzitter van Amstelland, en een meneer van accountantsbureau Price Waterhouse Cooper (PWC) wiens hulp was ingeroepen bij het doorsnuffelen van MDC’s boekhouding. Als dat rekenwonder de overnameprijs een beetje spectaculair kon drukken kreeg hij 3 miljoen euro van Sinter-Klaas. Nou schijnt hij daarin geslaagd te zijn, maar hij kreeg niks voor zijn hoogstandje. Nog nieteens een dasspeld of een doos Merci voor zijn vrouw. Omdat de Raad van Commissarissen van AM onder leiding van integerheids-kampioen Cor Boonstra daar een stokje voor zou hebben gestoken. Erg leuk allemaal voor de oorspronkelijke eigenaren van MDC. Na eerste berichten over de affaire in de NRC zou de accountant van PWC de zak hebben gekregen cq. uit zijn functie zijn gezet. En bij AM hing de hele meute in de touwen. Cor had vooraf wel geweten van de afspraak. Toen weer niet. Klaas had de zak genomen. Toen weer niet. Toen weer op termijn. Toen had hij alleen maar een berisping gehad. Kortom grossartige Scheisse in de tent. Er komt een onderzoek van een accountantsclub. En verder wordt bij AM gewerkt aan een nieuwe gedragscode!!! Maar is dat niet wat laat? Waar was ruim een jaar geleden ook weer te lezen dat bij AM met de snelheid van het licht de papierversnipperaar werd aangezet toen op 18 oktober 2002 jaar bij Barend en van Dorp werd aangekondigd dat het Openbaar Ministerie op korte termijn een stel grote projectontwikkelaars te grazen zou gaan nemen? Hm? Waar was te lezen dat de directeur van afdeling concern-inkoop van de UWV GAK door de leiding van AM een paar daagjes heerlijk werd verwend in het Limburgse Château Gerlach? En dat daaruit iets moois voortkwam in de Amsterdamse Riekerpolder? Juist. In deze serie Shredder (*). En wat was toen de reactie op bestuurlijk niveau en in de pers? Nul. En nu met zijn allen ineens verontwaardigd doen over een afspraakje van Klaas. Alsof nog niet eerder duidelijk was geworden dat de gedragscode bij AM dringend aan een APK-tje toe was. Maar goed, wij zijn klein en de NRC groot. Daar zullen wij het voorlopig maar op houden. Stay tuned.
(*) Voor eerdere afleveringen van Shredder zie onze Follow-up site.
donderdag 11 december 2003
Interessant hoor vanochtend op de radio. De EO besteedde namelijk een flink kluitje aandacht aan de problematiek rond de tapkamers van de Nederlandse politie. Een tijd geleden kwamen een stel externe specialisten al tot de conclusie dat die dingen voor geen kwartje deugden. Als je een beetje handig was op dat gebied kon je de opgeslagen data keurig aftappen. Geen probleem. Met name niet voor het bedrijf dat die taps had geïnstalleerd, de Israëlische firma Comverse. Eerst werd dat van officiële zijde nog stijf ontkend. Maar begin deze week gingen Piet-Hein en Johan zwierend door de bocht en gaven toedat die experts gelijk hadden gehad. En dat was de aanleiding voor de reportage van de Evangelische jongens en meisjes. Alleen was er steeds een hinderlijk piepje te horen als de naam van eerdergenoemde firma aan bod kwam. De leiding van Comverse had namelijk gedreigd de omroep voor de kadi te sleuren als die naam voorbij zou komen. Maar omdat de hele zaak nou juist is begonnen met Comverse was het vanochtend een gepiep van jawelste. Tussen twee haakjes: Op gevaar af dat we als anti-semitisch zouden worden afgeserveerd, meldde Kleintje Muurkrant als eerste in de vaderlandse pers dat het tegenwoordig als Verint door het leven gaande Comverse mogelijk een dubbele agenda had *. Dit naar aanleiding van een controverse in de Verenigde Staten waar het bedrijf van spionage werd verdacht in de slipstream van de gebeurtenissen op 9/11. Nadat wij flink de klokken hadden geluid werd de rest van de persmeute wakker en ontwikkelde zich een heuse affaire, die zich zelfs uitstrekte tot het strafproces rond de Koerdische handelaar in roesmiddelen Baybasin. De EO is mogelijk door de knieën gegaan voor de dreigementen uit Israël vanwege de goede banden die de blijde boodschappendienst met dat land onderhoudt. Maar eigenlijk is het te zot voor woorden. Of je staat achter de inhoud van je reportage en je zend de hele boel zonder technische foefjes uit. Of je schrapt de hele uitzending. Vinden wij van Kleintje Muurpiep.
* Zie de serie over Comverse op de Followup-site.
donderdag 11 december 2003
Kennissen van ons zijn net terug van vakantie. Waren in Kosovo geweest. Laaiend enthousiast. Toch maar goed dat de NAVO daar indertijd 78 dagen heeft gestrooid. Ze konden er heerlijk VrijUit rondtoeren. Wat kan je gebeuren als je beschermd wordt door zo’n 22.000 man van de VN? Niks toch? Ze hebben in Pristina nog foto’s genomen van de nieuwe betonnen muur om de VN-compound. Helemaal geen grafitti’s erop. Dat is bij ons wel anders. Die muur was iets tegen Al Qaida of andere Muslim-extremisten. Maar dat doen ze overal hè? Nou ja, oké, je moet natuurlijk niet door Kosovogaan toeren als je een Serviër, een Roma of een Jood bent. Dan loop je de kans niet meer terug te komen. Maar ze hadden eerst geïnformeerd bij Buitenlandse Zaken en die zeiden dat ze er gerust heen konden gaan. Je kon er volgens onze kennissen echt alles kopen. Heroïne, wapens, sigaretten, vrouwen, kinderen. Te kust en te keur. Net Nederland. Alleen veel goedkoper. Mafia? Nou en? Hebben wij toch ook? Worden er mensen vermoord? Op klaarlichte dag? Bij ons toch ook? Gewoon op de Dam!!!! Of in Hilversum!!! Ze hadden daar in de krant gelezen dat een heel stel Albanese officieren uit de KPC waren gemieterd door de hoogste NAVO-baas in Kosovo. Dat is een soort burgerwacht die mee moet helpen om de bevolking te beschermen tegen onverlaten. Maar die officieren beschermden alleen maar Albanezen en dat was wel een beetje gek want van de tien procent Serviërs is nog maar 5 procent over (*). En in april had de KPC nog een trein opgeblazen, maar dat was allemaal al weer gerepareerd toen onze kennissen er waren. Verder was er nog wat heisa over de status van Kosovo. Of het nou bij Servië moet horen of bij Albanië. Of dat het gewoon zelfstandig moet worden. Maar daar hebben onze kennissen zich niet mee bemoeid. Die hebben gewoon genoten. Lekker biertje. De tent in een bomtrechter. Zalig. Volgend jaar willen ze naar Irak. Als alles goed gaat.
(*) Alleen al dit jaar zijn volgens officiële VN-gegevens tot nu toe 1192 Serven vermoord, 1303 ontvoerd en 1305 gewond.
woensdag 10 december 2003
We hebben ons in het recente verleden nogal eens druk gemaakt over het gemak waarmee onze van charisma overlopende regeringsleider en zijn ja-knikkers Jaap en Henk de absoluut uit de lucht gegrepen bewijzen voor Saddammeke’s massavernietigingwapens hebben geslikt.
Via geheime briefjes van Tony, geheime rapporten van speurneuzen, geheim gouwehoer achter de schermen. Toen die wapens na de inval niet te vinden waren schakelden de Haagse nomenclatura maar over op een andere golflengte die het altijd zo goed doet in het vrije westen. Het Irakese regime lapte mensenrechten aan zijn laars, vermoordde naar hartelust politieke tegenstanders en was niet democratisch. Allemaal waar.Maar als je dan eind 2002 de koningin nog Nazerbajev officieel laat ontvangen blijft er van al die prietpraat geen mallemoer over. Of laten we binnenkort de baas van Mabeltje ook op hèm los? Nee natuurlijk, want de president van Kazakstan is zo’n gewaardeerd medestrijder tegen het terrorisme en laat tegen een vriendelijk buitje steekpenningen zijn land leeghalen door de grote olieboeren. Dus die mag blijven zitten. Overigens begint in de ruimte onder het kruintje van sommige leden van het Britse en Amerikaanse establishment eveneens het idee te leven dat er iets grondig mis was met de motivering voor de veldtocht in Irak. En de daaropvolgende bezetting van het land om het “at gunpoint” te kunnen democratiseren. Met name het feit dat het inlichtingenmateriaal van de verschillende speurneus-organisaties waaronder ook de Mossad (!) naar believen werd bijgebogen en opgesext voor politieke doeleinden zorgt zowel in Londen als Washington voor steeds meer openlijk ongenoegen. Dat belette noch meneer Kamp noch de arrogante kletsmajoors van de regeringscoalitie om nog een zootje commando’s de zandbak in te sturen en het verblijf van Nederlandse militairen in Irak met nog een half jaartje op te rekken. Alsof binnen die periode de hele kwestie is opgelost. Over de kosten voor deze hele charade - inclusief wellicht de aanschaf van bodybags en het timmeren van een stel fatsoenlijke doodskisten - zullen we het niet hebben. Misschien dekken ze net dat halve procentje waarmee Zalm zich belachelijk dreigt te maken. Misschien ook het bedragje waarmee de 500 van De Geus uit de brand geholpen kunnen worden. Of dat wat nodig is ter voorkoming van pyjamadagen. Kortom, haal die jongens en meisjes terug nu ze nog over alle onderdelen beschikken en besteed de poen aan wat beters. In plaats van huichelachtig mee te doen aan een operatie waar alleen maar leugens aan ten grondslag lagen. Fatsoen moet je doen.
woensdag 10 december 2003
Zaten we er dus niet eens zo erg naast. In de vorige aflevering suggereerden we dat het nogal abrupte overlijden van Konstantin Dimitrov alias Samokovetsa mogelijk ook te maken had met de arrestatie van de momenteel in Vught verblijvende Joca Jocic. De zeker al vijftien jaar in het Amsterdamse wereldje rondstruinende handelaar in drugs, wapens en aanverwante snuisterijen, die met name eind jaren negentig ook in Sofia een alleraardigste reputatie had opgebouwd in de lokale groothandel. En dat bleek juist. Net als in Mokum waart in de Bulgaarse hoofdstad de laatste jaren een wat mager uitgevallen heer met een zeisrond die een speciaal kijkje lijkt te hebben op avontuurlijke lieden. Aanleiding daartoe lijkt het “rippen” van een door de firma Jocic geïmporteerd partijtje cocaïne van 600 kilo. Een van de heren die verantwoordelijk werd gehouden voor deze kwalijke grap vond zijn voortijdig einde in de Caraïben. Hij vormde jarenlang de liaison tussen het team van Joca’s onderneming en Bulgaarse retailers. Maar ook in de rijen van die laatsten werd vervolgens flink geschoffeld. Want rippen is geen geintje meer. Naar aanleiding van dit onwelvoeglijke optreden werd de Serviër Nenad Milenkovic gearresteerd. De veronderstelde plaatsvervanger van Joca in Sofia bij langdurige afwezigheid. En laat Nenad nou warme zakelijke banden onderhouden met de vorige week op de Dam neergezegen Dimitrov. Jawel. Zoals eerder vermeld hield Konstantin zich de laatste tijd bezig met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan. Voornamelijk via Belgrado. Daarbij zou hij niet erg in het putje zijn gevallen van Russische belanghebbenden en dat zou de reden zijn geweest voor zijn ruwe, voortijdige heengaan. Kan. Het gaat per saldo om de revenuën en dan gaat geen Zwarte Zee te hoog. De twijfel schiet echter in je hamstrings als je weet dat veertig procent van de inkomsten verdwijnt in de zakken van Bulgaarse en Servische politici en vrienden binnen het ambtelijk apparaat. Waaronder opsporingssnuffelaars en gebefte. Goed, dan gaat het in veler ogen om wat duistere landen waar corruptie haast lijkt te zijn uitgevonden. Maar wie beseft dat Nederland een van de centra is van de wereldhandel in roesmiddelen moet wel tot de conclusie komen dat ook achter de duinen flinke commissies en donaties hun weg vonden naar onvermoede zakken. En dat het opvoeren van Russische opdrachtgevers bij de dood van Dimitrov wellicht wat kort door de bocht is. Stay tuned.
dinsdag 9 december 2003
In januari volgend jaar staat in Den Haag “The Pink Panther strikes again” op het programma. Oftewel, dan wordt daar het kortgeding rond het mysterieuze vrijgeleide van vleeszwendelaar Eddie de Kroes voortgezet. En moet de vraag beantwoord worden waarom Officier van Justitie Vos onze Wassenaarse asperge-fanaat zo nodig buiten de petoet moest houden. Deed hij dat uit panterliefde of ging hij voor wat cash? Met misschien nog als leuke ascendant de vraag of er buiten de driehoek De Kroes, Vos en Dingjan nog iemand is geweest die zich met de deal heeft bemoeid. Analize this: onze nouveau riche wordt begin1992 aangehouden op Schiphol. Meneer had nog een strafje van 18 maanden uitstaan wegens vleeszwendel. Wat doet onze krullebol? Bellen! Maar met wie? Belt ie meteen met OvJ Vos in Amsterdam? Of doet ie eerst wat elke zakenpief doet als de alarmbellen rinkelen: contact zoeken met zijn advocaat? Dat laatste ligt voor de hand. Welke befpiloot Eddie bij deze gelegenheid bijstond weten we niet. Je zou zeggen Gerard Spong, omdat die hem ook al bijstond tijdens het strafproces in 1987. Met weinig succes overigens want zijn cliënt kreeg een jaartje extra omdat hij tegenover de kadi stond te liegen dat hij rose zag. Een andere mogelijkheid is de invloedrijke mr. Frits Korthals Altes, die volgens insiders in het verleden eveneens voor De Kroes cs. in het krijt zou zijn getreden. Kleine Frits had een uitstekende reputatie waar het de verdediging van internationale zwendelaars betrof. Zo wist hij oliehandelaar John “der Führer” Deuss te behoeden voor de wraak van Moskou toen deze midden jaren zeventig onbetaalde Russische olie naar Zuid-Afrika overhevelde. Dwars tegen de internationale boycot in. Niet alleen voor Deuss was die zaak een kwestie van leven en dood, maar ook voor Slavenburg’s Bank waar hij zwaar in het rood stond. Gelukkige bijkomstigheid: ook voor die uiterst louche bank was onze huidige minister van staat regelmatig in touw. Toen het malversatie-vehikel van zijn buurman Thijs een paar jaar later in zwaar weer terechtkwam wist hij als minister van Justitie de gigantische zaak terug te brengen tot smurfproporties met navenante straffen. Fritsje bleef minister tot 3 mei 1989 toen het tweede kabinet Lubbers voortijdig sneuvelde over het reiskostenforfait. Ondanks allerlei andere politieke beslommeringen manifesteerde hij zich vanaf 1990 ook weer als advocaat. Of hij in die hoedanigheid begin 1992 een benauwd belletje kreeg vanaf Schiphol is vooralsnog onduidelijk. Maar als er iemand bekwaam was om aan de nodige Haagse touwtjes te trekken dan was het Korthals Altes. Wie weet ook in deze Panther-gate. Stay tuned.
maandag 8 december 2003
Dat is brullen. De regering van Tony B.Liar heeft na de uitdrijving van de Taliban de taak op zich genomen om de papaverteelt in Afghanistan op een zo laag mogelijk pitje te houden. Vooral omdat de hoofdmoot van het eindproduct in Engeland terechtkomt. Van dat voornemen is geen moer terechtgekomen. Maar het is ook moeilijk. Hoe maak je je voormalige bondgenoten -de zogenaamde warlords- duidelijk dat ze hun voornaamste inkomstenbron moeten opgeven en dat ze beter achter hun geiten aan kunnen kuieren of een akkertje gierst kunnen beheren. Inmiddels is een geweldige heroïnestroom op gang gekomen die zich òf viaMoskou en Sint Petersburg òf via Turkije en de Balkanlanden een weg baant naar West-Europa. En wie op een van die routes vervelend wordt loopt een goeie kans op de Dam een paar gaatjes teveel op te lopen. De aanstichters van al deze sores in Afghanistan hebben nu aangeboden om de Britten te assisteren bij hun war on drugs. En als blijk van hun geweldige expertise schoot een van hun A-10 “Warthogs” afgelopen weekend met scherp. Met als indrukwekkend resultaat dat negen spelende kinderen en een toevallige voorbijganger een enkele reis naar Allah maakten. Niet veel later kwam aan het licht dat de met depleted uranium opgesexte raketten en het toetje kogels bestemd waren voor een of ander vergeten kaderlid van de Taliban, die ook nog eens tien dagen daarvoor op vakantie bleek te zijn gegaan. Als hij terugkomt kan hij gewoon zijn koppie thee maken want zijn woning werd niet geraakt. Een prachtige bijdrage aan de populariteit van het internationale gezelschap sabelrammelaars dat in Kabul en omgeving de macho uithangt en verder geen ruk oplost. Ook daar dreigt net als in Irak een all-out guerilla. En dankzij de sprekende pop die gisteren zo leutig ons kroonprinselijk paar feliciteerde op de teevee is Holland bij beide toernooien vertegenwoordigd. Goed hè?
zondag 7 december 2003
Denk je dat je als onbekende Bulgaar samen met je bijslaap even op je gemak kan winkelen in Amsterdam en dan word je op de Dam voor je klus geschoten. Op klaarlichte dag. Nou ging het niet om zomaar iemand. Konstantin Dimitrov-Samokovetsa werd in zijn vaderland beschouwd als een van de topjongens uit het avontuurlijk circuit, die zich bezighield met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan via Turkije naar West-Europa. Daarbij schijnt hij zo onverstandig te zijn geweest om op de tenen te gaan staan van een stel Russische mafiosi. Die gaven vervolgens het groene licht gaven voor zijn deportatie naar de eeuwige gulag. De uitvoerder van de klus zou een Nederlander zijn uit de drugssfeer. Nou gaan wij daar niet steil van achterover. We hebben al eerder gemeld dat de retail van de weer rijkelijk op gang gekomen hero-leveranties uit Afghanistan voor het grootste deel via Nederland verloopt. Het besluit daartoe zou nog niet zo heel lang geleden in Londen zijn genomen tussen een nog vrij jonge Nederlandse ondernemer en vertegenwoordigers van Ayub Afridi. De Pakistaanse top-dealer die eind 2001 op zijn troon in het noorden van Pakistan terugkeerde met de assistentie van de CIA. Wellicht past de moord op Konstantin ook nog in het plaatje van een arrestatie die op 20 juni van het vorig jaar in Bulgarije plaatsgreep. Die van de Servische kingpin Joca Jocic. Ook geen onbekende in het Amsterdamse milieu die momenteel een dipje doormaakt in de EBI in Vught. Wellicht vernemen we dat nog uit politiekringen. Want volgens berichten uit de Bulgaarse pers zouden er innige contacten bestaan tussen de Nederlandse speurneuzen en hun Bulgaarse collega’s. Een combinatie van yoghurt en snert, maar wie weet komt er toch nog iets moois uit. Mochten wij iets horen, dan hoort u het ook. Stay tuned.
zondag 7 december 2003
Het Russische Openbaar Ministerie gooit al geruime tijd hier en daar eens wat knuppels in het oligarchenhok. Vooral als die nieuwe rijken de kop boven het politieke maaiveld steken. Er zijn reporters die naar aanleiding van dit verschijnsel hun publiek direct een schotel Koude Oorlog-rethoriek serveren. Zonder erop te wijzen dat in vrije democratische vreetschuren in bijvoorbeeld Rome en Washington eveneens heerlijke autocratische hapjes op het menu staan die echt niet uit de naoorlogse frigidaire zijn gerukt. Maar goed, een oligarch die al voor Khodorkovsky uit de aandacht trok van de Moskouse staatsbef was Boris Berezovsky die tijdens het bewindvan de witte zuipschuit in de post-Gorbatsjov jaren op niet altijd even frisse wijze zijn zakken heeft gevuld in de mediawereld. Toen zijn voetzolen wat al te warm werden nam hij de benen en leefde sindsdien in ballingschap in het koninkrijk van Tony B.Liar. Moskou vroeg om uitlevering maar de onbevooroordeelde Britse rechter hief zijn middelvinger en niet om zijn pruik wat naar achteren te schuiven. Vervolgens werd Berezovsky begin september van dit jaar politiek asiel verleend. Tony’s ambtelijk apparaat ging daarna zelfs nog een stapje verder. Dat bleek toen kort nadat in Georgië de democratie had toegeslagen en bij meneer Soros thuis de vlag uitging onze voormalige mediamagnaat een bezoekje aan Tbilisi bracht. Met een officieel paspoort en een officieel visum die waren uitgereikt in Londen. Op zich niks aan de hand ware het niet dat in beide documenten een andere naam stond vermeld. Volgens Berezovsky erkende Georgië zijn status van politiek vluchteling. Sinds wanneer is niet duidelijk, maar voor alle zekerheid werd hij door de Britse autoriteiten blijkbaar voorzien van een andere identiteit om eventuele narigheid te voorkomen. Waarom onze democratische oligarch zijn hachje waagde is evenmin helder. Moskou heeft inmiddels aan Tbilisi om opheldering gevraagd. Het is net Koude Oorlog.
zondag 7 december 2003
Dat politici het geheugen hebben van een ééndagsvlieg, een huid van teflon en dit alles combineren met het optreden van hijgerige oplichters valt hen niet kwalijk te nemen.
Ze grijpen gewoon de kansen die hen geboden worden, daar zijn ze goed in. Bij onze oosterburen hebben ze een aardige uitdrukking voor dit soort niet geïntegreerde medeburgers: Dampfplauderer.
Maar alles kan nog vele malen erger (of beter, hangt er maar vanaf waar je staat als kamerlid). Neem de Amerikaanse regering. Afgelopen vrijdag kwam in de publiciteit dat ene meneer Perle, adviseur van defensie, onnadenkend vergeten had te vermelden dat hij zakelijke banden metBoeing had, terwijl hij zich sterk maakte voor een defensiedeal van 20 miljard dollar voor het leasen van tankvliegtuigen van dit bedrijf.
Perle had afgelopen zomer in een gastcolumn in de Wall Street Journal luidkeels het belang van deze zaak bejubeld. Nu had Boeing zich verplicht om een bedrag van 20 miljoen dollars te investeren in Trireme Partners, een venture fonds waarin die meneer Perle belangen heeft. Dit bedrijfje investeert in defensie en homeland security technologieën.
zaterdag 6 december 2003
Begin augustus 1995 vielen Kroatische troepen het door Serven bewoonde Krajina binnen. Zo’n 200.000 inwoners namen in paniek de benen. 14.000 kwamen daar niet aan toe. Die werden uitgemoord. Met drie tot viermaal zoveel slachtoffers als in Srbrenica. En daarmee de grootste etnische opruiming in de hele Balkanoorlog. Nou zou je denken dat luitjes die daarvoor verantwoordelijk waren direct na beëindiging van de vijandelijkheden Carla’s posse achter hun kont aan kregen. No way. Noppes. Volgens de Karremans van het in de omgeving van Krajina ingezette team van Canadese blauwhelmen moet de reden daarvoor gezocht worden in de rol die westerselanden achter de verduisteringsgordijnen hebben gespeeld bij deze Operation Storm. Zo zou volgens Canadese militaire bronnen het ontwerp van de actie afkomstig zijn geweest van de tekentafel van de Amerikaanse onderaannemer Military Professional Resources Inc., die is volgestouwd met voormalige sterren en strepen. De leiding van het bedrijf ontkende dat uiteraard, maar kon er niet omheen dat MPRI in de voorafgaande jaren tegen een tegemoetkoming van miljoenen dollars het Kroatische leger had opgeleid. En niet alleen om wat vaardigheid te ontwikkelen in het inslaan van tentharingen en het graven van latrines. Later herhaalde de onderneming datzelfde kunstje in Bosnië en Allah mag weten welke rol Muhamed Sacirbey en zijn Nederlandse verloofde wellicht bij de financiering daarvan hebben gespeeld. Nu we deze week via het Journaal weer getuige hebben mogen zijn van de zoveelste veroordeling van een Servische oorlogsmisdadiger is het misschien toch wel eens goed om opnieuw de rechtsongelijkheid binnen dit bef-circus onder de aandacht te brengen. Want wat de ene druiloor niet mag, mag de andere ook niet. Dachten wij. Misschien een leuk onderwerp voor onze onvolprezen professionele collega’s. Effe bellen met het Vredespaleis of zo. Kan je zittend redden. Wij laten ons verrassen.
zaterdag 6 december 2003
Een gouden greep. George W(acko) Bush heeft James Baker III benoemd tot zijn persoonlijke vertegenwoordiger bij internationale onderhandelingen over het terugdringen van de buitenlandse schulden van Irak. Een geschat bedragje van 120 miljard dollar. Moet niet zo moeilijk zijn voor James. Een echte rekenmeester. Zo was hij in de jaren tachtig tot aan zijn pinkelhoutje betrokken bij de “geheime” Amerikaanse financiering van Saddam Hoessein’s wapenaankopen. Die stelden toendertijd snorremans in staat om uit de negenjarige oorlog met Iran nog een gelijkspel te slepen. Kort na afloop van de wedstrijd in 1989 zond Baker namens de junta van Reagan-Bush een liefdesverklaringaan de Irakese minister van Buitenlandse Zaken Tariq Aziz. Daarin schreef hij ondermeer dat de VS graag hun relatie met Irak nog verder zouden willen verdiepen. Toen waren de Koerden overigens al langs chemische weg gedecimeerd, maar desondanks vonden ze in Washington Saddam leuker dan Khomeyni. Het is een kwestie van wat plussen en minnen op een herfstige namiddag. Dat Baker die kunst uitstekend onder de knobbelknieën heeft bleek opnieuw bij de laatste presidentsverkiezingen. Er was toen een hoop gedreutel over de telling van de stemmen in Florida. Er zou geknoeid zijn. Dus opnieuw tellen. James kreeg de opdracht om het telraam in de gaten te houden. Na flink wat heen en weer geschuif van de balletjes bleek George W. te hebben gewonnen en werd president. Nou, dat hebben we met zijn allen geweten. Telraam-chef Baker is tegenwoordig hotemetoot van de vrolijke investeringsgroep Carlyle, waar bijvoorbeeld ook pappa Bush en de bekende Saoedische familie Bin Laden wat beleg op hun kruintje brood verdienen. De onderneming heeft niet slecht geboerd tijdens de oorlog met Irak dankzij haar investeringen in de Amerikaanse wapenindustrie. Eerst steek je poen in de opbouw, vervolgens gooi je de boel in puin en dan steek je weer poen in de opbouw. Hoe bedoel je win-win situatie? Zonder twijfel zal Baker in zijn nieuwe functie ook onze Jan Peter met een bezoekje vereren om te vragen om steun voor zijn plannen ten aanzien van Irak. Tijdens een ontbijtje of zo. Met Gerrit erbij. Voor de boekhouding. Gek hè, maar we hebben het donkerbruine vermoeden dat het ja en amen wordt.
vrijdag 5 december 2003
Op 8 december aanstaande zal de Tweede Kamer stemmen over het voorstel voor de invoering van de algemene identificatieplicht. Het wetsvoorstel van Donner behelst in grote lijnen een vrijheidsstraf van 2250 euro's of twee maanden celstraf voor iedereen boven de 14 jaar die niet haar of zijn identiteitspapieren aan een politie-agent of een andere bevoegde controleur kan tonen. De Orde van Advocaten, het College Bescherming Persoonsgegevens, de Nederlandse Raad voor de Rechtspraak, ziekenhuizen, het LBR (Landelijk Bureau Racismebestrijding) en vele anderen vrezen voor selectieve vervolging, discriminatie, beknotting van de vrijheid van meningsuiting en repressie.
Een brede groep studerende en werkende jongerenis de Landelijke Campagne tegen de Identificatieplicht gestart en heeft een groot aantal steunbetuigingen ontvangen. In het afgelopen jaar hebben er in het hele land bijeenkomsten plaatsgevonden, zijn er door talloze vrijwilligers posters geplakt, flyers uitgedeeld en e-mails beantwoordt van ziekenhuizen, migrantenverenigingen, docenten en journalisten. Het debat
in de Tweede Kamer stond gepland voor januari en is om onduidelijke redenen vervroegd. Om te voorkomen dat de vrijheid van burgers geruisloos wordt beknot verzoeken wij iedereen om een bezoekje te brengen aan de website www.identificatieplicht.nl en daar de protestbrief te ondertekenen en te verzenden!
vrijdag 5 december 2003
The War Against Drugs kent ook een thuisfront. Binnen de Verenigde Staten is al weer sinds een jaar of acht een test beschikbaar waarmee werkgevers simpel kunnen checken of hun personeel de avond daarvoor zich te buiten is gegaan aan één van de genotmiddelen die op de zwarte lijst staan. Het gebruik van amphetamine, cocaïne en opiaten is al sinds 1995 op een simpele wijze te controleren door een soort pleister op de huid te plakken die gedurende een dag of zeven bijhoudt of de drager “gebruikt” heeft. Nadeel was dat het on een nogal grote pleister ging: de groottevan een speelkaart. Om vals spelen tegen te gaan zit er een beveiliging op. Maar ook op dit gebied staat de techniek niet stil. Inmiddels wordt er een nieuw product getest. Het gaat hierbij ook om een soort pleister, maar om die te kunnen gebruiken moeten er wel eerst enkel minuscule gaatjes (diameter: één haar) in de huid gebrand worden. Over deze gaatjes wordt een pleister geplakt met een pompje dat permanent lichaamsvocht onderzoekt en de uitkomsten verzend naar een ontvanger, die kan meten hoe hoog het percentage is, oftewel: hoe dronken de medewerker/ster is. Indien er alcohol aangetroffen wordt kan zo’n ontvanger bijvoorbeeld het starten van een auto blokkeren. De eerste “markt” zijn de luchtvaartmaatschappijen, die langs deze weg het alcoholpercentage van hun piloten willen controleren.
vrijdag 5 december 2003
“Kijk, we zouden graag zien dat jullie doorgaan op de ingeslagen weg. Dat is onze basishouding. Ik heb een ouderwetse kijk op vriendschap. Vrienden moet je steunen. Hier in de Verenigde Staten hebben de mensen niet door dat er bij jullie een burgeroorlog aan de gang is. Ze lezen wel verhalen over het schenden van de mensenrechten maar niets over de context. Hoe sneller je aan de zaak een eind maakt, hoe beter het is”. Aldus de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger tijdens een gesprek met zijn Argentijnse collega admiraal César Augusto Guzzetti op 7 october 1976in New York. Guzzetti behoorde tot de junta van Videla die tussen 1975 en 1983 zo’n 30.000 “terroristen” liet vermoorden of verdwijnen. Het citaat is afkomstig uit een rapport van zeven pagina’s dat werd geschreven naar aanleiding van deze ontmoeting tussen de beide heren. Uiteraard waren er al eerder berichten die erop duidden dat het Argentijnse regime, waarin Maxima’s vader een kleine maar niet onbelangrijke rol vervulde, de volledige steun van Washington genoot. Maar nog nooit is op een dergelijke expliciete wijze duidelijk geworden waarom Henry hier en daar als “Schreibtischmörder” wordt omschreven en sommige landen hem graag voor de kadi zouden willen trekken. Het bewuste rapport wordt vandaag in Buenos Aires gepresenteerd tijdens een conferentie met als thema de onderlinge betrekkingen tussen de VS en Argentinië ten tijde van de vuile oorlog. And justice for all? Forget it.
vrijdag 5 december 2003
Volgens die zo superieur uit de ogen kijkende Van Baalen van de VVD doet mevrouw Megawati echt wel haar best om de mensenrechten in haar gordel van nep-smaragd op orde te brengen. Er is nog wat gerommel op Atjeh, de Molukken en in Irian Djaja maar dat hoeft wat onze expert betreft geen belemmering te vormen voor het instemmen met de leverantie van die corvetten van Kommer en Ruurt. Oh? Maandag werd bekend dat Irian Djaja ofwel West-Papua een nieuwe politiechef mag begroeten. Het gaat om een toppertje: Timbul Silaen. Het vroegere hoofd van de politie van Oost-Timor. Oost-Timor? Oost-Timor?Wat was daar ook weer mee? Nou, het wil ons niet te binnen schieten. Even vragen aan Van Baalen. De benoeming van Timbul komt mooi op tijd. Zijn voorganger worstelde namelijk met een probleem dat voor Timbul wat makkelijker te verstouwen zal zijn. Er ligt namelijk al een tijdje een verzoek bij de hoogste politieleiding in het gebied. Van ene Eurico Guterres. Die wil graag een militie oprichten van zo’n 200 man. Om de politie en het leger te assisteren bij het bewaren van law and order in Irian Djaja. Guterres heeft enige ervaring op dat gebied. Hij had indertijd ook zo’n nuttig clubje op Oost-Timor. Hè, alweer Oost-Timor. En je krijgt die Van Baalen zo moeilijk te pakken. Zo’n militie zou een geschenk uit de hemel zijn. Neem bijvoorbeeld afgelopen weekend. Toen werden in Semarang op Java vier studenten opgepakt omdat ze ballonnen hadden opgelaten met vlaggen van Vrij Papua, dat kennelijk nog niet door Soros of Press Now is ontdekt. Midden op Java! De revolutie verspreidt zich!! Alleen een harde hand kan nog soelaas brengen. En daar zijn Timbul en Eurico dus voor. We zullen er nog van horen. Maar die corvetten kunnen we met een gerust hart aan Indonesië leveren hoor. Van Baalen zegt het zelf.
vrijdag 5 december 2003
Wij kregen gisteren naar aanleiding van onze slecht weer- berichten over Soros een bezorgde mail van een trouwe lezer. Die bleek al enige jaren uit zijn nog net niet tot de Robin Hood-categorie behorende middelen financieel bij te dragen aan de goede werken van Press Now. Een op de Amsterdamse Wibautstraat 3 gevestigde NGO die wordt verondersteld zich in te zetten voor een vrije pers in de Balkan. Via het financieren van mediaprojecten, mediatraining en het informeren van zowel publiek als luitjes die zich druk maken in de politiek over het belang van vrije meningsuiting. Nobel allemaal, heel nobel. Enne,de pers kan ons niet vrij genoeg zijn. Press Now bestaat volgens haar eigen site sedert 1993. Er zouden binnen de organisatie 20 man in touw zijn met een totaal budget van 2,5 miljoen euro. Er zijn dagen dat wij het bij KM met minder moeten doen. De club heeft drie publicaties gebaard in respectievelijk 1998, 2000 en 2001 en de site heeft voor het laatst een verfrissende beurt gehad op 8 october van het vorig jaar. Dat geeft een beetje een lekke band gevoel en dat delen wij kennelijk met onze mail-schrijver. Als die bijvoorbeeld naar Press Now belt om te vragen of alles wel aan boord is krijgt hij steevast te horen dat hij wordt teruggebeld. Don’t call us, we call you. Niet dus. En als de postbode zijn deur weer heeft gevonden wordt hij bijna nooit meer verrast met een brief uit de Wibautstraat. Niet vreemd dus dat ie bang is dat Press Now langzaam transformeert tot een lege huls en dat zijn donatie daar simpelweg in verdwijnt. Daarnaast heeft ie even moeten slikken door de link die wij legden tussen B 92 en Mabel Hari’s werkgever George Soros (*). Was die link er soms ook tussen Press Now en de Open Society-bende van de Spiderman van de democratisering? Nou, zeker is wel dat zij in het recente verleden zeer nauw hebben samengewerkt op de Balkan. Maar of de Amerikaans/Hongaarse miljardair ooit ook de nodige florijnen in Press Now heeft gepompt weten we niet. Noch of hij wellicht om de een of andere reden nu ineens de hand op zijn knip houdt. Maar misschien peuteren we langs deze vrije weg wat antwoorden los uit Amsterdam. Want bellen helpt niet, is ons verteld.
(*) zie "Fluweel" aflevering twee
donderdag 4 december 2003
Blijkt die turkey waarmee Bush stond afgebeeld tijdens zijn bezoek aan de Amerikaanse jongens en meisjes in Irak op Thanksgiving een nepper te zijn geweest. Een soort decoratiemodel dat in elkaar zijgt als je er een mes en vork in zet. Dankzij dit p.r.-geintje steeg zijn eigen populariteit meteen weer met twintig procent. Want zijn onderdanen zijn over het algemeen wezens met kinderhanden en die hebben één in het oog springende eigenschap: ze zijn snel gevuld. Dat werd al eens aangetoond toen Pretzel zich als een echte held een paar dagen na de voorstelling van Osama’s Flyin’ Circus tussen debrandweerlieden en reddingswerkers op Ground Zero waagde. Heel Amerika vergat op slag dat hij zich in zijn Airforce One van hot Florida naar her Nebraska had laten vliegen tot onderhand geen brigadier dog meer wist waar hij uithing. En niet te vergeten zijn kranige landing op het dek van de Abraham Lincoln eind mei van dit jaar, toen iedereen nog dacht dat de oorlog in Irak was afgelopen. Met een jet! Terwijl de carrier net buitengaats dreef en met een beetje kano ook bereikbaar was geweest. Allemaal show. Om te bedekken dat Georgieporgie in wezen een oetlul is. En om zijn populariteit een zetje te geven. Geen lokale folklore overigens. Ook in Nederland wordt van dit soort taktieken gebruikgemaakt. Je wordt nu al zwetend wakker na een nachtmerrie waarin Maartje van Weegen 101 keer wordt geraakt door kanonskogels ter ere van de volgende Oranjekoter. Laat staan als het echt zover is en de baby aan den volke wordt getoond. Nog een geluk dat het geen turkey is.
donderdag 4 december 2003
Aan de systematische ruiming binnen het Amsterdamse wereldje is nog geen einde gekomen. Zo ontvingen wij van een trouwe lezer het bericht dat Mirko Vukmirovic sedert vorige week niet meer tot de levenden behoort. Hij zou tegen acht kogels aan zijn gelopen in het zuiden van Spanje. Eerste noch tweede hulp mocht nog baten. Mirko behoorde volgens recherchegegevens tot de hofhouding van in de EBI in Vught verblijvende Joca Jocic. En tevens tot de kennissenkring van de heren Srdjan Miranovic en “Acika” Bulatovic, die in mei van dit jaar op lood werden getracteerd in de gerenommeerde Amsterdamse PC Hooftstraat.
Delaatste streek daarbij voorgoed de vlag. De aanslag zou het logische vervolg zijn van het nodige gesteggel over de leverantie van 44 kilo amfetamine van dubieuze kwaliteit aan een Brits-Joegoslavische collega-ondernemer. Dit hele gezelschap uit het gebied dat geheel conform de planning van Freddie Heineken door de NAVO kortgeleden etnisch is herverdeeld zou weer een coöperatieve band hebben met Greg Remmers. De man die landelijke bekendheid kreeg dankzij Katja Schuurman en op het ogenblik zijn tijd verbeidt in de petoet tot hij weer terug kan keren naar zijn optrekje in Marbella. Voor wie dit allemaal duistere taal is: u kunt het lichtknopje vinden in de afleveringen 32 en 33 van deze serie op de followup-website. Sterkte nog en stay tuned.
donderdag 4 december 2003
Moeten we nou met zijn allen blij wezen? Met die fluwelen revolutie in Georgië. En dat straks een Nederlandse mevrouw uit Terneuzen daar de First Lady wordt. We hebben onze twijfels. Tuurlijk het was daar geen paradijs op aarde. Maar of het met Mikhail Saakashvili beter wordt is de vraag. Per saldo toch een marionet van de olie-en gasboeren die zijn land op korte termijn de NATO van Jaap in wil loodsen. En zelfs wulpse blikken werpt naar de Europese Unie. Kortom een echte democraat. Maar dat kan ook moeilijk anders als je in het zadel bent geholpen door eendemocraat bij uitstek, George Soros. De baas van de Open Society, waar de door de AIVD leliewit verklaarde prinses Mabel i.o. sedert 1997 verantwoordelijk was voor de geldstromen. Ook richting Georgië. Zo werd de Georgische activist Giga Bokeria van het door Soros gestichte Liberty Institute naar Belgrado gestuurd om contact te leggen met de groep die met spontane massademonstraties Milosevic uit zijn pluchen stoel had weten te wurmen. Een soort gesponsorde studiereis. Op kosten van de Open Society-club keerde Bokeria vervolgens in zijn land terug met een paar van zijn nieuwe Servische kennissen om de democratiseringsgolf op gang te brengen. Gesteund door de televisiezender 24 Hours die net als indertijd het via Nederland opererende vrije radiostation B 92 in Belgrado gestiekt werd door vriend Soros. Nadat Sheverdnadze de brutaliteit had gehad om een paar vette contracten af te sluiten met Russische olieboeren was wat Washington en Soros betrof de maat vol. De gebruikelijke malversaties bij de verkiezingen vormden de kapstok om het vuur onder de kont van de president aan te steken. De actiegroep Kmara (ofwel “Genoeg”) kreeg van Mabel’s baasje 500.000 dollar toegestopt en het feest kon beginnen. Een paar weken van spontane demonstraties volgde. Saakashvili kreeg een megafoon en eiste dat de oude grijze vos oplazerde. A la Begrado werden de trappen van het parlement bestormd en hoppa een fluwelen revolutie was het resultaat. Nou die paar Russische soldaten nog laten opzouten en het koren van meneer Soros en zijn trouwe Mabeltje staat te bloeien. Waar fluweel al niet goed voor is.
woensdag 3 december 2003
Wij zijn uiteraard best tevreden met het lawaai dat is ontstaan na de door ons geïnitieerde berichtgeving in de serie “Torpedo aan bakboord” over Kommer Damen’s leverantie van corvetten aan de ruimploeg van Megawati. Maar de serie waarvan het onderhavige artikeltje deel uitmaakt heeft wat minder publieke aandacht getrokken. En dat is jammer, want ook dit stukje problematiek binnen Kommer’s gekwelde onderneming behoort ons inziens eveneens tot de categorie hapklare brokken. Zo meldden wij al dat de tot het Damen-concern behorende Oranjewerf in Amsterdam-Noord binnenkort de poorten gaat sluiten en dat het kavel dan in handen komt van de ING, Kommer’s huisbankier (*). Maar daar blijft het helaas niet bij. Ook bij twee reparatiewerven in Rotterdam gaat volgens de planning de deur dicht. Nu zou volgens een ingewijde de OR voor de personeelsleden graag net zo’n afvloeiingsregeling willen als hun collega’s van Van der Giessen de Noord. Maar Kommertje, toch goed voor 90 miljoen euro volgens de schietschijf van Maarten en Jort, schijnt niet te bakken. De ING denkt echter welwillend met hem mee. De bank wil haar cliënt best wel financieel adem verschaffen door al diens onroerendgoed te herfinancieren. Maar niet voor J.L. natuurlijk. De bank wil dan wel de exclusiviteit bij de herontwikkeling ervan. Dacht Kommer misschien nog even dat hem zuurstof werd toegediend, helaas het bleek om stikstof te gaan. Nog even en hij staat niet meer op nummertje 192 van de top-500 maar ergens aan de staart tussen eenvoudige luitjes als Eddy de Kroes en Patrick Kluivert. Tel uit je verlies.
(*) Zie de artikelen “Poe” en "Poe, poe" van 17 en 18 september jongstleden
woensdag 3 december 2003
Gisteren vernamen wij van een insider in de problematiek rond kindersex dat in Praag de Pinocchiobar niet de enige gelegenheid zou zijn waar je een minderjarige kunt opdoen voor een flink potje “bummsen”. Ook in andere gay-bars zou dat mogelijk zijn. Nou heeft secretaris generaal Demmink ooit laten weten dat hij nooit in de Pinocchiobar is geweest. Soit. Maar wel in de eerste helft van de jaren negentig samen met ambassadeur Heinemann in andere gaybars (*). Goed, daar zou dan weer niks onoirbaars zijn gebeurd en wellicht is dat ook zo. Maar het probleem blijft dat je nooit precies weethoe oud de beschikbare jongelieden precies zijn die zich in dergelijke bars ophouden. Je loopt dus wel degelijk een risico. En dan hebben we het nog maar niet over de chantibiliteit die kan volgen uit een dergelijke one-night-stand. Of de gène als je net even ergens gezellig zit en er plotseling een Nederlandse bus voor het betrokken perceel verschijnt waaruit een flink aantal landgenoten komt rollen die voor een leuk prijsje een jeugdsex-tour naar Tsjechië heeft geboekt. Elke keer als je daarover later weer iets leest moet het schaamrood je toch naar de gladgeschoren kaken vliegen. Of de bilnaad iets smaller worden als je verneemt dat de hele directie van een jeugdsex-reisburo in de morsige kraag is gevat. Zoals het OM in Arnhem gisteren bijvoorbeeld liet weten. Memories. Maar dan niet van het soort dat Anita Witzier op de buis brengt.
(*) zie aflevering 28
dinsdag 2 december 2003
Je moet toch wel godvergeten brutaal zijn. Colin Powell heeft vandaag op Jaap’s afscheidsfeestje in Maastricht gezegd dat Rusland als een speer zijn rudimentaire troepen uit Georgië en Moldavië moet terugtrekken. Dat had Moskou jaren geleden al beloofd maar nog steeds niet uitgevoerd. De betrokken landen moesten hun eigen militaire boontjes kunnen doppen. Met Amerikaanse adviseurs en Amerikaanse marionetten als regeringsleiders. Maar dat laatste zei Powell er effe niet bij.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken werd als majoor in Vietnam geconfronteerd met protesten uit eigen rangen over de slachtingen die speciale eenheden aanrichtten onder de burgerbevolking. Een zo’nbloedbruiloft speelde zich af in het dorpje My Lai. Powell moest deze zaken van hogerhand onderzoeken. Een quote uit zijn brief aan de legerleiding:
“ ... Het is mogelijk dat bij incidentele gevallen sprake was van het mishandelen van de burgerbevolking en krijgsgevangenen. Maar dat is zeker geen algemeen beeld. Integendeel, de relatie tussen de Amerikaanse soldaten en de Vietnamese burgers is uitstekend te noemen”.
We zijn nu zo’n 35 jaar verder. Opnieuw proberen de VS een paar landen de Pax Americana op te leggen. Opnieuw is de relatie tussen de Amerikaanse soldaten en de burgers uitstekend te noemen. Zeg, Colin, je hebt misschien gelijk als je zegt dat de Russen op moeten lazeren uit Georgië en Moldavië. Maar zou je je eigen zootje ongeregeld eindelijk ook eens kunnen laten opdonderen uit Afghanistan en Irak. Misschien helpt dat al een heel stuk bij het uitbannen van het terrorisme in de wereld.
dinsdag 2 december 2003
Voordat de hele zaak rond de werf De Schelde wat al te snel in het afvoerputje verdwijnt nog even grutten in de deal tussen Damen Shipyards en de Indonesische marine. Zo’n nieuwe corvette op de lopende band zetten is een dure liefhebberij. Je moet er vrij zeker van zijn dat er belangstelling voor is. In dit geval was dat dus Indonesië. Verder moet je zowel vanuit Den Haag als Jakarta witte rook hebben. En niet een lullig pluimpje maar een flinke stoot. Wanneer precies besloten is om de exocet door de kerk te jagen weten we niet, maar het moettoch geruime tijd geleden zijn. Een gok: na 9/11. Plotseling leek de club van Abu Sayaf op de Philippijnen dichterbij te zijn gekomen. De bom op Bali deed de rest. Er waren meer snelle, tot de tanden gewapende schepen nodig. Om Al Qaida of andere halvegaren buiten de deur te houden. Bovendien konden ze mooi dienen om de wapen- en mensensmokkel en het illegaal vissen en exporteren van flora en fauna tegen te gaan. Nou, dat kwam goed uit want Kommer had toevallig net het plan opgevat om eens wat nieuwe corvetten op de markt te pleuren. Daar gaf hij zich over aan wat handjeklap met admiraal Sondakh, actief gesouffleerd door Ruurt Klaver. Wat kom je bij zulke onderhandelingen overeen? Nee, niet meteen gaan zitten te fluisteren over douceurtjes via Indover of op een of andere Zwitserse bank. Gewone leuke dingen voor beide partijen. Ruurt geeft daar een aardig voorbeeld van in zijn brief aan zijn Indonesische gabber van 11 september (!!!!) 2003 : “I recommend the proposed corvette design and Schelde Naval Shipbuilding as the builder and potential partner to your Navy”.
Nou dat lijkt al keurig in kannen en kruiken want twee van de nieuwe corvetten zullen in Surabaya worden gebouwd op de marinewerf P.T. PAL. Wat heet, volgens de Indonesische pers zijn ze daar onder leiding van ir. Muchamad Moenir al driftig mee bezig. Al dat geschuifel achter de schermen was nodig om de Tweede Kamer binnenkort voor een fait accompli te stellen. Zoals gebruikelijk bij dit soort zaken.
maandag 1 december 2003
Nou dachten wij toch al een tijdje dat vrije concurrentie binnen de Europese Unie zo onderhand een equivalent was geworden voor het geloof in God. Bolkestein loopt er in Brussel in ieder geval zijn veters voor uit zijn schoenen. En dat allemaal om kartelvorming en andere erge dingen te voorkomen. Want anders zouden wij als consumenten een goeie kans lopen veel teveel te betalen voor de dingen van de dag. Dat we met dat negentiende-eeuwse gezever niet veel zijn opgeschoten raadt je de koekoek en bovendien houden de overheden zich niet altijd aan de regels. Neem nou alleen maar eensde brief van Ruurt Klaver ten behoeve van Kommer Damen’s marinewerf De Schelde. Die zou zijn geschreven met toestemming van de ministeries van Defensie, Economische Zaken en Buitenlandse Zaken. Dus niks aan de hand en de Kamer wordt deze week netjes achteraf geïnformeerd of het bos ingestuurd (*). Maar wat lezen we daar in Jane’s International Defense Review, het toonaangevende internationale blad op het gebied van de ontwikkeling van oorlogstroep etcetera? Dat bij Merwede Shipyards en Van der Giessen de Noord in october jl. een gloednieuwe corvette is geboren. En we noemen hem Falcon. Uhhhh, hallo Bolk. Wat is dit? Vrije concurrentie? Heeft meneer Klaver ook ten behoeve van Merwede Shipyards een briefje aan zijn vriend Sondakh geschreven? Is meneer Sondakh tijdens zijn bliksembezoek in juli van dit jaar ook bij Merwede geweest? Of was het al een gelopen race? Kijk, als die bijdehante Van Baalen nou echt gelooft in al die libertarische rimram dan zou hij toch zeker hierover deze week wat vraagjes moeten stellen aan chef-uitzendburo Kamp. Wedden van niet?
(*) doorhalen wat niet verlangd wordt.
maandag 1 december 2003
Er is opnieuw een boekje opengetrokken over de hebberigheid van Michael Khodorkovsky, tot voor kort het baasje van de oliemaatschappij Yukos. Hij zou volgens het Russische OM in 2000 illegaal een bedragje van 2, 8 miljoen dollar hebben afgetapt van Apartit. Een bedrijf dat goedkope Russische kunstmest produceert en over een frontfirma beschikte in het Zwitserse Fribourg. Het bedrijf was in 1994 geprivatiseerd en vriend Michael kocht samen met zijn Yukos-gabber Lebedev voor de fooi van 225.000 dollar stilletjes twintig procent van de aandelen op via het Zwitserse vehikel Russian Trust & Trade. De waarde van dat pakketje wordtnu geschat op meer dan 280 miljoen dollar. De verkoop van de kunstmest verliep in de jaren na de privatisering via de papieren dochter van Apartit in Zwitserland en de enorme winsten die het bedrijf maakte bleven dan ook keurig tussen de Alpen hangen. Gevoegd bij een alleraardigste deal met Pierre Belasting in Fribourg en de heren Khodorkovsky en Lebedev hadden alleen al dankzij de inkomsten uit de kunstmesthandel een leven kunnen leiden waar de werknemers van Apartit geen voorstelling van hebben. Dat heet vrije markt-economie en als we nog heel even arrogante boerenlullen als Zalm, De Geus, Hoogervorst en hoe ze verder allemaal ook mogen heten hun gang laten gaan komen ook wij binnenkort aan de weet waar dat voor staat. Khodorkovsky’s club “Graaien voor het te laat is” haalde een identieke truc uit binnen Yukos via het zogenaamde filiaal in Genève, Petroval. Nog grover ging het toe bij de verkoop van titanium. Een van de belangrijkste Russische producenten is de Avisma. De meerderheid van de aandelen van die onderneming berustten bij de Menatep-bank van Khodorkovsky cs. Avisma verkocht haar hoogwaardige product voor de prijs van een bordje zuurkoolsoep aan TMC. Een frontonderneming van ... jawel. TMC verkocht het titanium vervolgens voor een wereldprijs aan de trappelende cliëntèle. De onvoorstelbare winsten werden via een netwerk van bankrekeningen naar aangename oorden gesluisd. En dan vertelt onze razende reporter in Moskou dat de arrestatie van Khodorkovsky cs. alleen maar machtspolitiek van Putin is. Om een mogelijke politieke concurrent alvast uit te schakelen. Nou ja, wat weet een koe van zondag?
zondag 30 november 2003
Dat we dit nog mochten meemaken. Het leek wel Sinterklaas. Gisteravond werden wij namelijk door de ijverige Pieten van Nova blij verrast met een reportage over de corvetten die onze Bevelhebber der Zeestrijdkrachten zo warm had aanbevolen bij zijn Indonesische collega. Via de amicale brief die wij als onderdeel van deze serie op 18 november jl. al hadden afgedrukt. Als we het allemaal goed hebben begrepen heeft Indonesië al vier van die vestzakfregatten besteld bij Kommer Damen’s Vlissingse filiaal De Schelde. Twee daarvan zouden in Zeeland worden gebouwd. De andere twee in Surabaja. Met het voornemen om er een leukeserie van te maken. Kassa voor Kommer, die alleen al met het binnenhalen van het ordertje voor die eerste vier doodkisten ruim een miljard euro beurt. Na de reportage volgde een babbel over het al dan niet kosher zijn van de verschillende aspecten van de deal. Nee, vriend Koenders was er dit keer niet bij. Die was al eerder op de avond voorbijgekomen. En ze kunnen in Hilversum natuurlijk niet aan de gang blijven. Anders zouden de kijkers nog gaan denken dat ie echt een expert is. Voor deze gelegenheid zaten de vrolijke krullenbol Krista van Velzen van de SP en Oscar Hammerstein’s Pro Patria-adept Hans van Baalen van de VVD elkaar in het haar. Met name over de mensenrechten. Volgens Van Baalen zat het daarmee inderdaad niet helemaal snor in Indonesië. Maar president Megawati deed erg haar best om dat vlekje op haar sari weg te werken. Voorbeelden daarvan gaf de sprekende vollemaan niet. Mogelijk bedoelde hij het uitroeien van de Christenhonden op Ambon en de pre-historische Papoea’s in Irian Djaja. Of het rigoureus uitdunnen van de bevolking in Atjeh. Want als die ruimings-operaties eenmaal achter de rug zijn wordt het bewaken van de mensenrechten meteen een stuk makkelijker. Daar kwam nog bij dat Indonesië volgens neocon Van Baalen niet op een af ander lijstje van de VN voorkwam en dat Kommer’s corvetten alleen maar ingezet konden worden tegen wat verdwaalde smokkelaars. Dus konden we die lorren met een gerust hart aan ons voormalig wingewest leveren. En als daar een briefje van Ruurt Klaver voor nodig was, prima. Denk eens aan de werkgelegenheid, mevrouw Van Velzen. En als wij het niet doen, doen de Fransen of de Duitsers het wel. Van Baalen – Van Velzen: 5 – 0. Inpakken en wegwezen. Hoe Amnesty International over Indonesië denkt? Who cares? Fuck ‘em. Volgende week gaat de SP over deze kwestie vragen stellen aan Henk Kamp, chef uitzendburo. Dat wordt vuurwerk. Nat vuurwerk.
zaterdag 29 november 2003
Ja fuck. Weer wat gemist. Blijkt de Hoge Raad eind vorige week al bepaald te hebben dat onze ouwe Bob Specht en zijn vrouwtje Hannelore moeten worden kaalgeplukt. Voor 20 miljoen euro. Nou was er al conservatoir beslag gelegd op wat losslingerende portemonnees en kostbare bullen ter waarde van 5 miljoen. Dus moeten de oudjes uit Blaricum nog maar 15 miljoen ophoesten voor ze weer wat vrijer kunnen ademhalen. Betalen ze het niet dan zit er maximaal nog zo’n zes jaar cel voor ze in het vat. En gezien hun leeftijd kunnen ze dan meteen een plekkie in het bejaardenhuisaanvragen. Maar gezien Bob’s relaties in Panama, in Spanje, in Zweden, de Apollolaan en het OM mag weten waar nog meer zal er wel een snelle oplossing worden gevonden voor het nijpende liquiditeitsprobleem. Blijven we toch schutteren met de vraag hoe het nou zat met die twee miljoen piek die Willem Endstra als part of a deal met Bob moest overmaken naar Schut en Grosheide, waar de zes miljoen piek is gebleven die Bob bij diezelfde deal in de tas zou hebben gekregen en wat er is gebeurd met het pakket info dat bij hetzelfde gerenommeerde advocatenkantoor zo keurig werd bewaard.
Maar je kan niet alles hebben.
zaterdag 29 november 2003
Wat schreven wij in juni 2003? Dat een aantal luidruchtige lieden van radio 538 een businessplan had laten opstellen bij de Amsterdamse BV Archipel in verband met een mogelijke verkoop van hun belangen in de zender. Het businessplan werd vervolgens door het Nederlandse filiaal van Booz, Allen & Hamilton door de wringer gehaald om te zien of er misschien nog onvolkomenheden in zaten. In het deftige kantoor aan de Amsterdamse Apollolaan hebben ze nu en dan nog wel eens een off-day als per ongeluk iemand de naam van Eric de Zwart laat vallen. Al bij al dus een heel duurbusinessplannetje. Maar dat was niet voor J. Doedel. Er had zich namelijk een potentiële Amerikaanse koper gemeld: Advent International. Een slokop met belangen in een slordige 500 ondernemingen in 35 landen. Wij hebben zowel Booz, Allen & Hamilton als Advent op onze bekende keurige manier gevraagd hoe het zat. Geen zuchtje terug. En wat staat er nu in De Telegraaf? Dat Advent het belang van grootmoloch Rupert Murdoch in 538 overneemt. Zo’n 55 procent van de aandelen. Geen ruk over De Zwart cs. Het kan betekenen dat de deal tussen het keffertje van John de Mol en Advent indertijd is afgeketst of dat die in alle stilte al heeft plaatsgevonden. Een leuke taak voor de professionele collega’s om dat eens uit te pluizen. Want wachten op persberichten is geen kunst. Stay tuned.
vrijdag 28 november 2003
Als je bijna genant weerloos ligt geëxposeerd op een tandartsenstoel en de smid constateert dat je een gaatje hebt in een van je ivoren wachters loop je een goeie kans dat het gevuld wordt met amalgaamkwik. Over het gebruik van dat goedje is internationaal nogal wat shit ontstaan. Je kan er namelijk flink ziek van raken met vooral ernstige symptomen aan de luchtwegen. In de VS staat het zelfs op de nominatie om uit de roulatie te worden genomen. En dat is typisch want een studie daar naar de effecten van het gebruik ervan bij met name kinderen is nogniet eens beëindigd. Nou ja, dààr. Het gaat wel om een Amerikaanse studie maar het onderzoek zelf wordt uitgevoerd in Portugal. Sedert 1997. Bij 500 kinderen tussen de acht en tien jaar met een IQ dat niet lager is dan 67. En guess what. Laten die kindertjes nou allemaal zijn gevonden in weeshuizen van ... jawel ... Casa Pia. Dezelfde alleraardigste katholieke liefdadigheidsinstelling waar andere onzegbare penetraties bij kinderen plaatsvonden die niet alleen lichamelijk blijvende sporen hebben achtergelaten maar vooral vreselijke geestelijk schade hebben veroorzaakt. Over cynisme gesproken. Het is gewoon hemeltergend.
vrijdag 28 november 2003
Op zondag 2 november beloofden wij u bij leven en welzijn te informeren over de afloop van de rechtszaak tegen Axel Vervoordt. De door ons als kinderliefhebber ontmaskerde Belgische antiquair die ineens het licht zou hebben gezien en tegenwoordig als rechtschapen pater familias door het leven zou gaan (1). Wij meldden op die datum dat de eigenaar van een Schloss in ‘sGravenwezel samen met zijn echtgenote en een van zijn zoons voor de kadi was getrokken. Hij had namelijk van een nieuw verworven stulpje aan de Bethaniëlei in het rustieke Schilde van een nieuw verworven optrekje op eigen houtje een"gentleman’s farm” willen maken. Maar helaas klaver aas had de burgemeester een bâton tussen Axel’s wielen gestoken en verordonneerd dat de boel weer in de oude staat teruggebracht diende te worden. Een paar jaar juridisch gesteggel volgde, want onze estheet hoeft op een paar eurocenten niet te kijken. Niettemin werd het gezinnetje “Verdoodt” (2) een paar dagen geleden door de rechter verrast met een boete van in totaal 15000 euro en gesommeerd om binnen een halfjaar alles weer terug te draaien. Met na die periode een dwangsom van 250 euro per dag. Is er in België toch nog gerechtigheid. Hoewel een stel inmiddels wat oudere jeugdigen daar zonder twijfel andere gedachten over zullen hebben. Dat zij ooit uit de anonimiteit mogen treden.
(1) zie onze serie over Vervoordt op de Followup-site.
(2) zie de eerste aflevering van Rawhide op 2 november in deze Kleintje Actueel rubriek.
donderdag 27 november 2003
Het is inmiddels al weer een paar weekjes geleden, maar niemand geeft ons ook een seintje. Dus moeten we er zelf toevallig tegenaan bumpen. Zo’n twintig rekels gingen namelijk onlangs in Antwerpen voor het luik omdat ze zich in de eerste helft van de jaren negentig schuldig hadden gemaakt aan grootschalige zwendel met sigaretten, drank en kleding. Een van hen was Frank Slaets, de levensgezel van de voormalige miss België en pronte hooter-koningin Veronique de Cock (geen familie). Franks cs. kregen forse boetes en al dan niet voorwaardelijke celstraffen voor d’n mik. Bovendien werd de villa van het in hetoog lopende paar geconfisceerd en is Frank ook nog niet van het haakje in een affaire rond het witwassen van mafiagelden. Het gaat dus niet echt goed met Frank en Veronique. Nou zal ons dat verder palingworst wezen, ware het niet dat Frank en zijn gezellen zich bij de manipulatie met bijvoorbeeld de sigaretten van een truc bedienden die ons bekend voorkwam. Zij gebruikten namelijk containers met identieke nummers en kenmerken. In de ene container werden aardappels gedonderd, in de andere sigaretten. De aardappels werden met valse douanedocumenten aangeboden voor uitvoer. De sigaretten werden binnenslands verhandeld waarbij listig voor miljoenen aan accijnzen werd ontdoken. Identieke containers? Waar hebben we dat meer gehoord. Juist. In het IRT-verhaal! Citaat uit het artikel "De smokkel van coke en smoke" over de club van Jan Borsboom cs. in De Morgenster:
"Ondanks de perfecte organisatie sneuvelde er per ongeluk wel eens een transport en werd de chauffeur gearresteerd. In de meeste gevallen werd hij binnen een paar dagen al weer op vrije voeten gesteld, omdat hij kon aantonen dat hij van de smokkel geen flauwe notie had gehad. Eén van de trucs die daarvoor werd gebruikt was die van de dubbele container. Daarbij pikte de chauffeur in het doorvoerdepot van bijvoorbeeld Rotterdam een oplegger op waarvan de inhoud volgens de officiële formulieren bestond uit zoiets als griesmeelpudding. Bij zijn aanhouding bleken er echter sigaretten in te zitten. De chauffeur beweerde dan dat hij zich in Rotterdam vergist moest hebben. Bij controle bleek vervolgens dat op de afhaalplek nog een oplegger stond die in alle details hetzelfde was als die waarmee de chauffeur was aangehouden. Met griesmeelpudding. Chauffeur vrij. Opdrachtgever wist van niets of was niet te traceren. Lading werd geconfisceerd. Einde verhaal."
Met deze truc werden onder toezicht van allerlei officiële instanties ook tonnen roesmiddelen dwars door Europa versleept. Volgens de gangbare versie ging het daarbij alleen om wiet. Volgens mensen met een kritisch denkvermogen ook om coke. Of in het geval van Frank Slaets dat zich ongeveer in dezelfde tijd voltrok eveneens van deze drugsvariant sprake is geweest onttrekt zich aan onze waarneming. Maar we zouden niet van verbazing omstuiteren als het wel zo was.
woensdag 26 november 2003
Het lijkt wat stil geworden in de affaire rond Joris Demmink. Maar wij vernamen een dezer dagen dat er nog menig potje op het vuur staat. En dat de geruchten over de huidige secretaris-generaal van Justitie niet van vandaag of gisteren zijn. Elke keer als onze dossierverzamelaar in het verleden namelijk op de nominatie stond om weer een treedje te stijgen in de hiërarchie van het ministerie vond er een onderzoekje plaats naar eventuele heikele zaken in zijn leven. Dat leverde nooit iets substantieels op. Zelfs niet toen de AIVD vorig jaar zelfs vier maanden uittrok voor een speurtocht inde Umwelt van vriend Joris toen deze werd voorgedragen voor de allerhoogste functie, die van secretaris-generaal. Nou geven die vier maanden al aan dat de AIVD geen makkelijk kluifje was toegeschoven. Ook de veelgeplaagde dienst kende de verhalen die over Joris rondgingen. Maar na naar wij aannemen duchtig snuffelwerk kreeg Demmink witte rook en besteeg de troon bij Justitie. Blijven we toch een beetje zitten met de vraag of de AIVD wel alle registers heeft opengetrokken of zich uiteindelijk toch niet wat Mabelig ervan af heeft gemaakt. Omdat het ultieme bewijs voor de vermeende euvele daden van Joris niet te vinden was. Goed, de verse secretaris-generaal zou wel hebben toegegeven dat hij met enige regelmaat qq. in Praag is geweest. En dat hij daar samen met ambassadeur Heinemann een paar gaybars heeft bezocht. Maar nooit de Pinocchiobar. Ofwel: hij kon daar ook nooit een minderjarige op het kopje hebben getikt. En ja, hij had in de Tsjechische hoofdstad een relatie gehad met een pornoster. Maar toen die wat in de war raakte was aan die verhouding een einde gekomen. Dat die bewuste jongeman er geen been in zag om voor de camera met minderjarigen zijn kunsten te vertonen kon Joris uiteraard niet worden aangewreven. En dat gold evenzeer voor het in roulatie brengen van videotapes waarop deze sportieve prestaties aan bod kwamen. Dus wat doe je dan als geheimedienst? Je geeft de pijp aan Piet-Hein en gaat over tot de orde van de dag. Als die verdomde journalisten dat nou ook deden, dan werd het misschien toch nog leuk met de Kerst. Stay tuned.
dinsdag 25 november 2003
Wie zat erachter? Dat is de vraag nadat in het weekend de ramen van het Quote-bureel op de Amsterdamse Singel wat minder functioneel waren geraakt na een fris kogelbuitje en de glasboer ook nog even langs moest bij Maarten van de Biggelaar, de eigenaar van het blad. Heel wat mensen meteen weer fluisteren dat het duo Endstra – Holleeder zijn visitekaartje had afgegeven. Maar dat was al gebeurd tijdens het vrij recente bezoek van een stel sombere heren aan datzelfde bureel die Jort “Springer” Kelder duidelijk maakten dat de publicaties over Willem niet geweldig geapprecieerd werden. En tweemaal eenvisitekaartje afgeven is in dit soort kringen niet gebruikelijk. Een andere naam die een hoge notering kreeg op deze grimmige sterrenbeurs was die van Eddie de Kroes. De Roze Panter van Wassenaar, die mede dankzij Quote bij een ruim publiek niet alleen bekend raakte als aspergefanaat, bubbelliefhebber, Marbellaschuimer en Pim-aanbidder, maar ook als iemand die beginjaren negentig de weg wist te vinden naar het hart of de portemonnee van Officier van Justitie Hans Vos (1). Overigens vormde Eddie geen uitzondering toen hij via Aad Dingjan een vrijgeleide wist los te weken in de befwinkel. Er was meer in de aanbieding. Zo hebben wij al eens gewezen op de mogelijkheid om voor een tonnetje of twee je strafdossier uit zicht te manouvreren. Een ander snoepje van de week was een informatiepakket naar keuze uit de verzamelde werken van een of andere centrale politiedienst. Of zelfs meer dan dat. Zo zou Klaas Bruinsma eind 1989 tijdens een aanval van onbedwingbare nieuwsgierigheid zich voor een kwart miljoen een exemplaar van zijn hele criminele verleden hebben aangeschaft. Notabene via een Joego-connectie in de persoon van de heren “Paja” en “Jerry”. In diezelfde periode - toen Klaas al wat rommelde met Mabel Hari - zou hij via de gebroeders Ballon (de een rechercheur, de ander belastingambtenaar) zijn belastingfile hebben laten lichten om eens te kijken wat er voor hem in het vat zat. Daarin stond hij niet alleen. Ook de in het wereldje zowel als mecenas als politie-informant en handelaar in roesmiddelen bekend staande Max “Cannafield” Hasfeld en de met de ex van “Haagse Harry” scharrelende mr. R.K. Harders wilden wel eens een kijkje nemen in het gedachtengoed van de inspecteur (2). Een ding is dus zeker, de ook al met de handel in Marokkaanse en Nederlandse genotsmiddelen in verband gebrachte vleeszwendelaar Eddie de Kroes is in goed gezelschap als het om connecties met Justitie gaat.
(1) Zie voor dit onderwerp en meer van Eddie’s zakelijke beslommeringen en connecties onze sprankelende serie “Schimmen achter Pim” op de Followup-site.
(2) Voor meer info over Hasfeld zie de artikelen "Terp van Tijn" in de Morgenster en "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336.
maandag 24 november 2003
Hieperdepiep hoera. Sheverdnadze is opgelazerd na een fluwelen revolutie. Iwan met de pet blij. De vuilnisbelt kan worden opgeruimd. Weg met de corruptie en het nepotisme. Georgië gaat een glanzende toekomst tegemoet onder de nieuwe leider Mikhail Saakashvili. Een jonge man, die halfweg de jaren negentig zijn aangename advocatenbaantje in New York opgaf voor een onzeker bestaan als politicus in zijn geboorteland. Als we Peter d’Hamecourt tenminste mogen geloven. Maar wat dat betreft houden we vaak ons hart vast. Vooral als ze vanuit Hilversum aan Peter om wat achtergrondinfo gaan vragen over het grimmige vernietigen van Tsjetsjenië of de onlustenin Georgië. Dan zouden we hem graag willen toefluisteren: “It’s the oil, stupid!”. Maar dat kan nou eenmaal niet, dus roeren we maar mistroostig in ons bakkie troost en wachten op het volgende Journaal-item. Ook bij de introductie van Saakashvili was het weer zover. Want het is hartstikke leuk om te weten dat Georgië’s hoop in bange dagen getrouwd is met Sandra Roelofs uit Terneuzen, maar we hadden daarnaast bijvoorbeeld graag willen vernemen aan welk advocatenkantoor hij nou eigenlijk verbonden was geweest. Nou dat blijkt de firma Patterson, Belknap, Webb & Tyler te zijn. En laat dat kantoor nou na de terugkeer van het gezinnetje Saakashvili zijn activiteiten in het gebied van de Kaukasus en de Kaspische Zee drastisch hebben uitgebreid. Zo behartigt de club tegenwoordig de belangen van Amerikaanse ondernemingen op het gebied van de olie- en gaswinning, mijnbouw, financiering, verzekering en telecommunicatie. Met name vanuit haar filiaal in Baku, de hoofdstad van Azerbaidzjan, het buurland van Georgië, waar haar voormalige employé het zelfs tot minister van Justitie schopte. Een contactje is nooit weg. Overigens was Sandra een gewaardeerd medewerker van het Nederlandse consulaat geworden. Ook dat contactje is nooit weg. In diezelfde aanloopperiode tot de fluwelen revolutie arriveerde in Georgië eveneens een peloton Amerikaanse militaire adviseurs. Min of meer op kousenvoeten. En als dat gebeurt weten we over het algemeen hoe laat het is. Iwan mag best blij zijn met zijn freedom of speech and demonstration. Want die kan hij straks heel erg nodig hebben als Mikhail in de voetsporen treedt van oud-buurman Jeltsin, zijn land stijf staat van de oligarchs, Derk Sauer zijn Georgische Playboy lanceert en de Amerikanskis zijn land leeghalen. Of dan een eventuele nieuwe revolutie weer van fluweel zal zijn is nog net zo duister als een koppel Zwarte Pieten in een kolenmijn.
maandag 24 november 2003
Op 21 augustus 1999 viel een indrukwekkende verzameling rubberzolen van de FBI de burelen van de Bank of New York binnen en nam het hele administratieve boeltje van Natasha Garfunkel Kagalovsky in beslag. Natasha was geen juffrouw Corrie binnen de bank. Ze was een van de vice-presidenten en had de zaken met het voormalige Oostblok onder haar beheer. Haar echtgenoot Konstantin Kagalovsky was ook al geen lulletje lampepit. Kort nadat Jeltsin de deur had opengezet voor de vrije entrée van westerse witteboorden-criminelen en zijn eigen mafia in staat had gesteld de was buiten de deur te doen vertegenwoordigde Kagalovskykortstondig zijn land bij het IMF. Die post ruilde hij na enige tijd in voor een hoge positie bij Menatep, de bank van Michael Khodorkovsky die zich juist opmaakte voor een veroveringstocht. Daarbij werd in 1996 via een uiterst suspecte operatie een weldadig meerderheidsaandeel verworven van Yukos, de tweede oliemaatschappij van Rusland. Khodorkovsky was op slag een van de grootste olieboeren ter wereld. In 1998 ging Menatep officieel op de fles en Konstantin werd Michaël’s plaatsvervanger bij Yukos. De raid van de FBI op Natasha’s bullen in het bovenlaatje van haar bureau was een rechtstreeks gevolg van de in scène gezette ondergang van Menatep. De bank van Khodorkovsky werd er namelijk van verdacht voor in totaal zo’n slordige 40 miljard dollar zwart geld via o.a. de Bank of New York en haar Israëlische component Inter Maritime te hebben witgewassen. Bijvoorbeeld via rekeningen van de in Londen geregistreerde onderneming Benex Worldwide Ltd. die onder leiding stond van de Russische zakenman Peter Berlin. Diens vrouwtje Lucy Edwards was net als Natasha vice-president bij de Bank of New York en beheerde in die hoedanigheid het Londense filiaal. Dit schattige echtpaar zorgde ervoor dat een deel van de buit keurig werd weggezet in exotische oorden waar Piet Belasting een man van horen zeggen was. De rest werd teruggesluisd naar moedertje Rusland en gebruikt voor overnames van veelbelovende bedrijfjes of pakketten aandelen.
Peter (en Lucy’s) handelsvehikel fungeerde tevens als distributeur van commerciële magneten en fietsen die de officieel in Pennsylvania ingeschreven onderneming YBM Magnex van Simeon Mogilevich op de markt bracht. Blijkbaar een geniale Russische zakenman, die Simeon. Zijn bedrijfje groeide in vier jaar tijd van minkukel tot gigant met een omzet van 1 miljard dollar. Op papier. Maar hij was dan ook de leider van wellicht Rusland’s grootste mafiafamilie, die niet alleen geïnteresseerd was in de productie van fietsen en magneten maar ook in wapen- en drugshandel, prostitutie, gokken, afpersing en andere leuke dingen uit de speelgoedwinkel. Dit hand in hand gaan van misdaad en witte boorden is uiteraard niet specifiek Russisch. Vandaar misschien dat hier aanvankelijk zo geschokt werd gereageerd op de arrestatie van Khodorkovsky. En ons ijverig werd voorgehouden dat Putin daarmee de liberalisering van de Russische economie en zelfs het democratiseringsproces op losse schroeven had gezet. Geen “open society” dus in het verschiet, maar de dictatuur van de oude nomenclatura. Inmiddels is de rust teruggekeerd en zijn de rijen weer gesloten. Michaël bleek inwisselbaar. Stay tuned.
zondag 23 november 2003
Gottegot, dat was wat in de NRC van 15 november. Een heel artikel over de ferme initiatieven die het ministerie van Defensie had ontwikkeld om een order van een Duitse agent van Magere Hein bij Joepie’s RDM binnenboord te houden. Sindsdien werd het stil.
Gottegot, dat was wat in Kleintje Muurkrant Actueel van de afgelopen week. Een reeks artikelen onder de titel “Torpedo aan bakboord” over het ferme initiatief van onze Bevelhebber de Zeestrijdkrachten om de Schelde-werf van Kommer Damen een lekkere vette bek te bezorgen met het binnenhalen van een Indonesische corvetten-order. Sindsdien werd het stil. Enwe hebben toch echt ons best gedaan om leden van de oppositie te reanimeren. Wij stuurden e-mails naar Bertje Koenders van de Partij van de Arbeid die met enige regelmaat bij Nova en elders net als een echte expert zit te neuzelen over Irak, Afghanistan, Turkije, Volkel, Bush, Blair, Balk etcetera. Niks gehoord verder. Verder nog naar een paar geachte afgevaardigden van de zogenaamde linkse vleugel binnen onze volksvertegenwoordiging. Noppes. En omdat we toch bezig waren ook nog maar naar D’66. En je wilt het niet weten, maar vice-fractievoorzitter Lousewies van der Laan was de enige die ons keurig een mailtje terugbezorgde. Zij zou onze Torpedo’s zeker meenemen in haar overwegingen. Oké, lijkt misschien een beetje op een door depleted uranium overleden mus. Maar ze had in ieder geval de guts om ons terug te schrijven. Kom er eens om.
vrijdag 21 november 2003
Wat weggedrukt door de tweede bomaanslag in Istanbul, maar toch. In het Journaal van gisteravond trok ook interessant nieuws voorbij over Eddie de Kroes. De mede-eigenaar van het Haagse Hotel des Indes die in de jaren tachtig een celstraf voor zijn mik kreeg wegens grootscheepse zwendel in vlees. De eerste jaren na zijn veroordeling wist hij de effectuering van die straf met kunst en vliegwerk te ontlopen. Maar dankzij de Journaal-uitzending van gisteravond weten we nu dat hij begin 1992 in verband met deze zaak werd aangehouden op Schiphol. Hij belde niet even met Apeldoorn, maar wel met Vos, toenOvJ in Amsterdam. Binnen een half uur was de zaak geregeld en koos onze Roze Panter het luchtruim. Direct na die enerverende gebeurtenis ontving Eddie in maart van dat jaar de door Vos getekende vrijwaring die inmiddels voor zoveel heisa heeft gezorgd. Nou is de vraag of Hansepans, die tegenwoordig bij Justitie de rechterlijke organisaties prikkelt tot continue verbeteringen, onze Wassenaarse aspergeliefhebber uit humanitaire overwegingen uit de petoet heeft gehouden of dat ordinairdere zaken aan de orde waren. Poen, om eens wat te noemen. In die jaren was het met name in het Haagse wereldje common knowledge dat je voor een tonnetje of twee bij de afdeling bef wel lieden kon vinden die je dossier uit zicht konden manouvreren. Dan moest je zaak wel in de eerste fase verkeren. Als die al in de hoger beroep-sfeer zat, werd het een stuk moeilijker. Hoe dit zij, volgens de Rotterdamse advocaat Mr. D.A. H. zou bij het regelen van de geheimzinnige deal tussen De Kroes en Vos een cliënt van hem een voorname rol hebben gespeeld (1). Dat kan niemand anders zijn dan Aad Dingjan, die wij al eerder opvoerden in aflevering 9 van deze serie. Dingjan staat nu te boek als verdachte. Of dat ook geldt voor mr. Vos weten we niet. Maar het hemd is nu eenmaal nader dan de bef. Stay tuned.
(1) Voor mr. H. zie het artikel “Retourtje Cantrade” op de site van de Morgenster (op "Aktueel klikken)
donderdag 20 november 2003
Nee, nee, mafiabaasje Pietro Fedino is er nog niet. Hij is weliswaar al veroordeeld tot tien jaar brommen wegens smokkel van Colombiaanse snuif, maar zijn aandeel in de handel van al dan niet valse Colombiaanse collaterals moet ook nog gehonoreerd worden. Die problematiek zal mede aan de orde komen tijdens het nakende strafproces versus luitenant-kolonel Willem Matser, de Oost Europa-expert op het NATO-hoofdkwartier Brussel. Een man met een snuffelverleden bij de Nederlandse Militaire Inlichtingen Dienst en zonder enige twijfel uiterst interessante contacten met andere geallieerde woel- en spitsmuizen. Bijvoorbeeld uit Langley, USA. Het was dus niet verwonderlijk dat hijeen paar jaar geleden eropuit werd gestuurd om het personeel van de overgenomen snuffelketen in het voormalig oostblok te instrueren hoe wij het allemaal graag georganiseerd zouden willen zien. Vandaar ook zijn warme relatie met de Roemeense generaal Talpes, een oud-bedrijfsleider van Ceaucescu’s inlichtingenwinkel en ook nu nog geen weg te poetsen factor binnen het gereorganiseerde bedrijf. Vraag is nog steeds wel wat de Nederlandse douane begin september 2002 ertoe bracht om nou juist een bescheiden pakketje uit Colombia dat bestemd was voor Fedino uit de stroom van poststukken te vissen. Was het omdat het uit Colombia kwam? Trok de naam van Fedino speciale aandacht? Of was er sprake van een tip? Van de DEA of zo. En blunderde de FIOD vervolgens tegen een CIA-operatie aan. Voor dat laatste valt iets te zeggen. Vooral gezien de rol die Bali Menon heeft gespeeld in dit hele gebeuren. De Indische magiër op het terrein van vervalsingen die ook al actief was bij de affaire-Cools, waarbij ondermeer naar buiten kwam dat een pakket waardeloze aandelen onderdeel zou hebben uitgemaakt van de Italiaanse economische compensaties voor de Belgische aankoop van 46 Agusta-helicopters. Bij dat gerotzooi met valse waardepapieren was ondermeer de voormalige agent van de Belgische Bijzondere Opsporingsbrigade (BOB) Jean-Marie van Mullen betrokken. Die werd op 24 september 1990 in Den Haag bij Bali Menon geïntroduceerd door de Fransman Jean Huart. Geen onbekende op de Amerikaanse ambassade in Brussel en volgens insiders werkzaam voor de CIA (1). Dat zou kunnen verklaren waarom Menon bij al zijn frauduleuze handelingen maar één keer is veroordeeld wegens een breed scala aan vergrijpen zonder dat dat ernstige gevolgen heeft gehad voor zijn bewegingsvrijheid. Met enige voorzichtigheid zou je kunnen concluderen dat meneer Menon in touw is voor de CIA en aanverwante clubs en dat hij op die gronden protectie geniet. Het ziet er naar uit dat Matser alleen beschuldigd zal worden van het vervaardigen van valse collaterals. Daarbij zou de rol van Menon worden geminimaliseerd cq. weggemoffeld en blijft de vraag of er sprake was van een gigantische witwasoperatie onbeantwoord. Iedereen blij, behalve wij. Stay tuned.
(1) zie deel 4 van Shady Brussels dd. 7 augustus 2003 in de serie "De Brusselse Connectie" op de Followup-site.
woensdag 19 november 2003
President Megawati heeft gisteren een besluit ondertekend om de militaire activiteiten in Atjeh het komende half jaar verder uit te breiden. Tot nu toe zou de staat van beleg die daar zes maanden geleden al was ingesteld om de onafhankelijkheidsbeweging uit te roeien niet veel succes hebben opgeleverd. Integendeel, de Free Atjeh Movement zou nog steeds de eenheid van Indonesië bedreigen. Een speciale commissie moet erop toezien dat de operaties tegen die verrekte vrijheidsstrijders een beetje gladjes verlopen. Een van de leden van die commissie is admiraal Bernard Kent Sondakh. De goede collega van onze eigen Bevelhebber der Zeestrijdkrachten RuurtKlaver. U begrijpt waar we heen willen. Straks wordt de FAM in verband gebracht met Al Qaida, de bom op Bali of andere ongein en laat Megawati heel Atjeh plat branden. Wellicht mede dankzij de nieuwe technische snufjes van Kommer Damen’s corvetten en de wholehearted support van de Commander in Chief van de Nederlandse Koninklijke Marine. Waar is de tijd gebleven dat onze Zeven Provinciën de Spanjaarden eruit mieterden? Of was dat niet hetzelfde? Hm? Ruurt?
dinsdag 18 november 2003
Wij hebben het op deze plek al redelijk vaak gehad over het advocatenkantoor van mr. E.A. Toenbreker, herstel A.E. Toenbreker, op het imposante adres Keizersgracht 686 te Amsterdam. Dat mede dankzij de niet geringe inbreng van mr. E. Hingst en mr. C.N.M. Dekker in de loop der jaren zo’n illustere klantenkring had opgebouwd. Er kwamen respectievelijk de namen voorbij van de heren Mieremet, Kok, Helsloot, Hillis, de ons te vroeg ontvallen Lüske en de Belgische filosoof van de koude grond Verbeke. Om eens wat te noemen. Maar de schoorsteen moet roken en iedereen heeft recht op juridische bijstand. Vandaar misschiendat het kantoor van Toenbreker ook de belangen behartigt van Resurgo BV van de heer René Lavrijsen. Deze onopvallende inwoner van het rustieke ‘tGooi beheerde het onroerendgoed van Dominee Bruinsma al toen deze op de woelige baren nog zo idyllisch aan het morrelen was aan onze prinses Mabel i.o.. Daar kwam geen wijziging in toen Klaas nolens volens van het tijdelijke naar het eeuwige zeilde in de slagschaduw van het Amsterdamse Hilton. Ook de stijl van beheer veranderde niet. Zo is het onderhoud van de huurpanden waaruit de nalatenschap voor een deel bestaat niet om naar huis te schrijven. Maar klagen daarover is in dit geval een equivalent voor het vragen om repercussies. Niettemin raapte in het nog redelijk recente verleden een huurder twee kilo moed bij elkaar en trok Lavrijsen’s firma voor de kadi wegens achterstallig onderhoud. Hij won de zaak met evenveel vlag als wimpel. De tegenpartij werd door de rechter gesommeerd de boel op orde te brengen met een vette maximum dwangsom als stok achter de huisdeur. Maar Lavrijsen lag daar blijkbaar geen moment van te woelen. In de ogen van de huurder gebeurde er in de periode na de uitspraak eigenlijk net niks en dus eiste hij op een kwaad moment die dwangsom op. Sindsdien zag hij zich genoodzaakt om al driemaal aangifte te doen wegens bedreiging met de dood, huisvredebreuk en andere gezellige vondsten uit dit zo vertrouwde arsenaal. Aangifte? De huurder heeft inmiddels te horen gekregen dat de huisbaas schijt heeft aan de politie en het gratis advies gekregen voortaan goed om zich heen te kijken. Die bleek echter in het bezit van een paar flinke ballen want hij heeft inmiddels contact opgenomen met het consumenten-programma De Woonbrigade van RTL 4 om de affaire eens flink in het zonlicht te zetten. Zo zie je maar, hoe moeilijk het is om ingewortelde tradities uit te bannen. Stay tuned.
dinsdag 18 november 2003
Volgens allerlei bronnen gaat het niet lekker met de veiligheidssituatie in Indonesië. Gelazer in Atjeh en Irian. Op Ambon en omstreken is het nog rust maar de wedstrijd kan zo weer beginnen. Op Bali en in Djakarta is nog steeds de Al Qaida-alert van kracht. En dat is nog maar een kleine bloemlezing. De prognoses zijn somber. Nou bestaat de gordel van smaragd uit duizenden eilanden en hou daar maar eens een beetje knap toezicht op. Daar heb je een fikse marine voor nodig met kwieke schepen. Snelle, moderne corvetten bijvoorbeeld. Er werd door de regering-Megawati dus een programma indie richting te water gelaten. En binnen dat kader bracht admiraal Bernard Kent Sondakh, de bevelhebber van de Indonesische navy, op 11 juli van dit jaar een bliksembezoek aan zijn Nederlandse collega, vice-admiraal Ruurt Klaver. Tijdens dat bezoek presenteerde de leiding van de onderneming Royal Schelde, onderdeel van de Damen Shipyards Group, een spetterend design van een corvet met de laatste technische snufjes, waarvan al een heel kluitje inmiddels was aangebracht op onze fregatten in de “Zeven Provinciën”-klasse. Sondakh hartstikke enthousiast terug naar Djakarta. Of ze in Den Haag, Vlissingen en Gorinchem na twee maanden wat onrustig werden of dat Sondakh een zetje nodig had om de zaak in een stroomversnelling te brengen is ons niet bekend. Maar op 11 september concipieerde Ruurt in zijn hoedanigheid van Bevelhebber der Zeestrijdkrachten (BDZ) de volgende brief aan Bernard Kent:
Royal Netherlands Navy Commander-in-Chief
The Hague, 11 September 2003
BDZ/2003107316
To: His Excellency Admiral B.K. Sondakh
Dear Admiral,
During your visit to the Royal Netherlands Navy on Friday July 11 you informed me about the Corvette programme of the Indonesian Navy. For this programme the Schelde Naval Shipbuilding presented a proposal which I would like to recommend to you firmly.
The latest know-how with respect to design and signature management has been introduced in the design of the ship presented by Schelde Naval Shipbuilding. Many of these design principles have been incorporated in our newest Air Defence and Command Frigates, the “Zeven Provinciën"-class and this knowledge has been extended even further afterwards.
In all respect, my endorsement of this ship presented to you is wholehearted. I recommend the proposed Corvette design and Schelde Naval Shipbuilding as the builder and potential partner to your Navy. If you decide to move forward with Schelde Naval Shipbuilding on this project it will be with my Navy’s enthusiastic support.
Yours aye
R.A.A. Klaver
Vice Admiral
Ons hoofd van de Koninklijke Marine dus als vertegenwoordiger van Damen Shipyards. Heeft Kommer toch aardig voor mekaar. Mocht de Indonesische marine erin stinken dan zit De Schelde voorlopig weer goed en heeft de Nederlandse militaire inlichtingendienst een dijk van een informatiepositie. Mijn liefje wat wil je nog meer?
maandag 17 november 2003
Aandoenlijk hè? Volgens de NRC van zaterdag jl. heeft het ministerie van Defensie van alles uit de kast gehaald om de RDM van de rand van het faillissementssravijn weg te plukken. Het bedrijf produceert oorlogstuig en is eigendom van Joep van den Nieuwenhuyzen. Ooit een gevreesde bedrijvendokter, maar nu al weer jarenlang zelf patiënt en recentelijk nog in het nieuws met al te deftig aangeklede helicopters. In het kader van de reddingsoperatie trok de directie materieel van de landmacht heftig aan de bel bij de Duitse onderneming Kraus-Maffei Wegmann om een order te redden. Die stond namelijk op de nominatieom te worden geschrapt omdat Joep over te weinig pecunia beschikte om de bestelling op tijd door de Duitse brievenbus te frommelen. Ondertussen onderhandelde een generaal-majoor van diezelfde directie met de bij ons als niet erg kosher te boek staande Rabobank over een lening van 27 miljoen. Deze activiteiten ten behoeve van ons Joep werden ontplooid met medeweten van staatssecretaris Van der Knaap. Het hulpje van meneer Kamp. Het lijkt erop dat onderdelen van ons militaire apparaat wel vaker bedrijven in deze sector van de Nederlandse industriële bedrijvigheid te hulp schieten. Kleintje Muurkrant kwam namelijk vorige week een analoog geval op het spoor. Zij het, dat het desbetreffende bedrijf niet direct op instorten staat. Het gaat om de scheepswerf De Schelde, een onderdeel van de Damen Shipyards Group. Wij hadden Kommer Damen, het baasje van de groep, al eens eerder op de korrel gehad (1), dus het leek ons wel aardig om hem naar aanleiding van de nog schaarse informatie waarover we toen beschikten op 9 november jl. te verrassen met de volgende e-mail:
“Wij zijn bezig met een journalistiek onderzoek naar de rol die vice-admiraal R. Klaver zou hebben gespeeld bij het verkrijgen van een Indonesische order voor de tot uw concern behorende onderneming De Schelde. Kunt u ons zeggen of de heer Klaver inderdaad zijn invloed heeft laten gelden bij deze transactie en om wat voor order het gaat?”
Geen sjoege. Dus gingen we de volgende dag opnieuw aan de slag.
“Inmiddels menen wij te weten dat de bewuste order betrekking heeft op een corvet design. En dat de Koninklijke Marine wel zeer nadrukkelijk bij de realisering van de order betrokken is geweest. Kunt u een en ander bevestigen en eventueel nader toelichten?”
Geen boe. En ook geen bah. Dus gaan we over op zwaarder materieel Kommertje. Om de spanning nog even op te voeren houden wij nog even ons kruit droog. Maar ons volgende salvo is nabij. Maakt alvast den borst maar nat. Torpedo aan bakboord.
(1) zie het artikel “Poe, poe" in deze rubriek van 18 september jongstleden.
maandag 17 november 2003
Soms dreigen we met zijn allen in slaap te rollen door het langdurige karakter van een procesgang. Zo ook in het geval van Pietro Fedino. De mafia-connectie van NAVO-bolleboos Willem Matser die betrokken was bij een geweldige witwasoperatie van Colombiaanse avontuurlijke gelden in Roemenië en in verband daarmee binnen niet al te lange tijd voor de kadi zal verschijnen. Fedino blijkt al te zijn geweest. Hij kreeg afgelopen donderdag tien jaar voor zijn mik wegens zijn aandeel bij een cokesmokkel vanuit Colombia via Schiphol. Nou kan Justitie met alle macht proberen de zaak-Fedino zoveel mogelijk los te weken van dezaak Matser en zijn Roemeense compaan Ovidiu Tender, uiteindelijk zal dat toch moeilijk gaan. Toen een snuffelteam bij de oude Italiaanse zakenrelatie van Etiene Urka binnenviel trof het daar namelijk ook de telefoonnummers van de van niets wetende Roemeense zakenman Tender aan en had men inmiddels ook de gesprekjes tussen Fedino en Matser over de riekende Colombiaanse collaterals keurig geregistreerd. De coke-connectie en de handel in waardepapieren waarbij tevens professional Bali Menon zo’n boeiende rol heeft gespeeld zijn beide onderdeel van één groot, zakelijk geheel. Over Menon vernamen wij nog dat hij wel degelijk ooit is veroordeeld wegens duistere machinaties. In 1994, in Luik. Of die veroordeling iets te maken had met de zaak-Cools is ons nog niet bekend. Maar mochten we dat uitvinden dan bent u de eerste. Stay tuned.
zondag 16 november 2003
Zie je wel. Wie zoekt zal vinden. De Oranje Nassau Groep blijkt te zijn ontstaan in januari 1924 als een Haagse im- en exportonderneming. Zoals gezegd met Nederlands en Frans kapitaal. Of aan Nederlandse zijde meteen al het koninklijk huis is ingestapt weten we niet. Maar zeker is dat aan Franse zijde baron Francois de Wendel wel direct een sou in het zakje deed. De onderneming werd bestuurd door meneer De Wendel zelf, A.H. van Nierop (directeur van de Amsterdamsche Bank) en comte De Mitry en bezat van meet af aan een ruim meerderheidsaandeel in de Limburgse Oranje Nassaumijnen. Sindsdienis de band tussen de groep en De Wendel’s eigen vehikel alleen maar nauwer geworden. Zo nauw, dat de Oranje Nassau Groep momenteel een volle dochter is van Wendel Investissement. Die laatste club bestaat nog niet zo lang en is een fusie van Marine Wendel en CGIP (Compagnie Général d’Industrie et de Participations). En hoe aardig is het dan om opnieuw een Nederlandse link te kunnen leggen. Want Marine Wendel onder leiding van werkgeversvoorzitter baron Ernest-Antoine Seillière zat tot begin 2001 voor de helft in de Franse vliegtuigmaatschappij Air Liberté ofwel Air Lib. De andere helft was van Swiss Air. Toen Swiss Air mayday mayday uitzond stapte Marine Wendel als een jet uit Air Lib zonder zich verder van zijn financiële verplichtingen iets aan te trekken. Bijna werd Air Lib dit jaar nog in de lucht gehouden door bounty hunter Erik de Vlieger, maar bijna telt niet. Intussen gieren de beschuldigingen over fraude en andere ongein laag over Parijs, maar zo goed als niemand heeft het meer over de rol van Seillière. Wel een monsieur hoor, onze Antoine. Hij geeft namelijk ook nog leiding aan Wendel Consortium. Een lieflijk samengaan van zijn Wendel Investissement en het Amerikaanse KKR (Kohlberg, Kravis, Roberts) dat dateert van juli 2002. Aan Wendel mag dan een onvriendelijk luchtje zitten, rond KKR hangt ook geen Givenchy. Zo beschreven wij in “Mexicocaïne met een Hollands sausje” hoe deze verzameling roofvogels zich in 1989 meester maakte van Del Monte, de fruitgigant (zie De Morgenster). De verliesgevende onderdelen werden door KKR in de groenbak gemieterd en de rest werd in tweeën gehakt. Daarbij onstonden Del Monte Fresh en Del Monte Fruit. Kort daarna verzeilden beide nieuwe loten in een paar enorme drugsgerelateerde affaires. Food via de verpakkingsfirma Polly Peck van de Turkse zakenman Asil Nadir en Fresh via de Mexicaanse zakenman Raul Salinas, de broer van de toenmalige president. Raul wikkelde zijn financiële zaken af via de Citibank, waar oud-minister Onno Ruding als vice-president de Nederlandse driekleur hoog hield. De Mexicaanse drugshandelaar was daar geïntroduceerd door Carlos Hank Gonzalez. Een topman uit het Mexicaanse zakenleven, die ook al verdacht werd van grootscheepse drugshandel. Die grote schepen vormden de vloot van Hank’s eigen onderneming TMM die in de jaren negentig een innig samenwerkingsverband sloot met het Nederlandse opslagbedrijf Van Ommeren. Van Ommeren? Van Ommeren? Waar hebben we die naam meer gehoord? Bij de Oranje Nassau Groep. Maar hé, op deze manier bewijs je dat Jezus een voorvader is van Johan Cruijff. Dus laten we serieus blijven. Voor je het weet word je aangezien voor een ufoloog. Stay tuned.
vrijdag 14 november 2003
De participaties in olie- en gaswinning bezorgen de tegenwoordig in Amsterdam huizende Oranje Nassau Groep de vetste inkomsten. De groep heeft centjes zitten in de activiteiten van BP, Total en de NAM op zowel het Nederlandse als Britse plat in de Noordzee, de activiteiten van Repsol in Spanje en Algerije en van Tullow in Roemenië. Verder ook in het Midden-Oosten, maar met die informatie is de groep wat minder scheutig. Maar goed, niet alleen dankzij het pakket aandelen Koninklijke Shell dus maar ook dankzij het belang in de Oranje Nassau Groep rinkelt de kassa van ons koninklijk huis alsons gaskraantje open staat, onze verwarming staat te loeien, de douche vrolijk spettert of de benzinetank van ons gezinsvehikel wordt gelaafd. Maar dat is niet het eind van het lied. De Oranje Nassau boys met aan het hoofd een telg uit de bekende ondernemersfamilie Van Ommeren participeert ook in andere sectoren van het bedrijfsleven. Zoals in de Nederlandse bouwwereld. Nee, natuurlijk niet in huurwoningen. Ja, hallo zeg. We moeten wel winst maken hè!! We doen in kantoorgebouwen. En dat is ook al geen botertje tot de boom met al dat recessiegedoe. Verder investeert de Oranje Nassau Groep er vrolijk op los via de Franse Groupe Alpha waar tot onze aangename verrassing ook Wendel Investissement een vorkje meeprikt (1). En Goldman Sachs, waar prins Friso (bekend van middelvinger en Mabeltje) nog wat leuke werkervaring heeft opgedaan. Alpha concentreert zich grosso modo op Nederland, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland en is geïnteresseerd in gerenommeerde familiebedrijven met problemen in de opvolging, ondernemingen die potentieel best aardig zijn maar het op de beurs wat minder doen of firma’s die tot een groter conglomeraat behoren maar plotseling niet meer in het bedrijfsplaatje passen. En zo zit Alpha dus met zijn neus in de cash and carry, verzekeringen, telecommunicatie, een paar omroepclubjes, internet, electronica, het opbouwen van stands, auto-onderdelen, kleding voor bovenmaatse dames, offset, glasproduktie, isolatie- en verpakkingsmateriaal en hydraulische transporten. Maar zeker in wat onvoorspelbare tijden moet je je belangen zoveel mogelijk spreiden. En dat weten ze ook bij de BV Oranje. Stay tuned.
(1) zie voor de connectie tussen het koninklijk huis en de familie De Wendel de vorige aflevering van deze serie.
donderdag 13 november 2003
Kijk, wordt ons donkerbruin vermoeden toch bewaarheid. Volgens een betrouwbare bron had de familie De Roy van Zuidewijn inderdaad wat centjes zitten in Buvermo. Het investeringsvehikel uit Den Bosch dat door Peetvader Ursone in de jaren zeventig werd beheerd en waarin ook oud-koningin Juliana een miljardje had gedumpt (zie vorige aflevering). Buvermo werd in 1977 opgeslokt door de Oranje Nassaugroep in Den Haag. Oorspronkelijk heette die groep de NV Maatschappij tot Exploitatie van Limburgsche Steenkolenmijnen en dateerde van 1893. De stichtingsaandelen raakten in 1903 in handen van de Franse baron De Wendel. Dat wil echter niet zeggen dat sindsdienalleen maar haantjes in de Oranje Nassaumijnen belegden. Ook het Huis van Oranje stopte er een flinke geldzak in. Toen premier Den Uyl de mijnen in de jaren zeventig liet sluiten zou hij de Oranje Nassau Groep, inclusief het Koninklijk Huis, hebben verrast met een alleraardigste compensatie van 300 miljoen gulden. Die zouden vervolgens op aanwijzing van een jongere maar even bijdehante telg uit het geslacht De Wendel weer zijn belegd in de Franse staalindustrie. Niet gek bekeken want nadat Mitterrand le coq présidentiel was geworden werd een flink deel van de zware Franse industrie genationaliseerd. En jawel, de Oranje Nassau Groep kreeg opnieuw een zalfje. En daarmee ook het Koninklijk Huis en de andere aandeelhouders. Onder wie hoogstwaarschijnlijk ook nog steeds de familie De Roy van Zuidewijn. Welke tak weten we niet. Maar stel nou eens even dat Edwin op de hoogte was van het whealen en dealen van de Oranje Nassaugroep. Met zijn belangen in de energiesector en het onroerendgoed. Dan kunnen we ons ineens een beetje beter voorstellen dat Bernhard zijn vermaarde mannetjes en Beatrix haar paladijn uit de oud-Duitse bankiersfamilie Rhodius Koenig op pad stuurden om mogelijke lekkages over het vermogen van de Oranjes en hoe dat verkregen is zoveel mogelijk tegen te gaan. Anders moet de pater familias straks weer bellen met Forbes. Stay tuned.
woensdag 12 november 2003
Nee helaas. Wij hadden gehoopt dat meneer Van Aartsen ons wel zou vertellen of hij indertijd werkelijk had geweigerd in te stemmen met een verhuizing van directeur-generaal Joris Demmink van Justitie naar Buitenlandse Zaken (zie ”Van Estoril naar Zandvoort” 27). Maar we kregen het volgende onbenullige mailtje van Gérald Rensink, Jozias’ Kamerhulpje:
“Hartelijk dank voor uw e-mail. De heer van Aartsen gaat nooit in op interne aangelegenheden bij een ministerie”.
Gérald zal wel bedoelen: op vragen over interne aangelegenheden. Maar we willen geen jozo op iemand’s slak leggen. Toch jammer dat Jozias geen uitsluitsel wil geven. Of zou ie misschien tochzijn kont tegen de krib hebben gegooid omdat we hem vergeleken hebben met een haan met stront aan zijn poten? Wij ook altijd.
woensdag 12 november 2003
woensdag 12 november 2003
Oké. We hebben ons -zij het node- neergelegd bij het schrappen van het verhaal dat onze secretaris-generaal van Justitie zich ooit met de dienstauto naar wat Eindhovens struweel heeft begeven om daar samen met jongelieden de zinnen te prikkelen. Maar de roman “Joris op zoek naar de Praagse lente” is zeker nog niet dichtgeslagen. Binnen dat kader hoorden wij een anecdote die wij graag even wilden toetsen bij Jozias van Aartsen, de minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet Kok II. Daarom zonden wij hem de volgende mail:
“Onlangs vernamen wij dat de heer J. Demmink, de huidige secretaris-generaal vanhet ministerie van Justitie, een aantal jaren geleden een poging zou hebben ondernomen om te verhuizen naar een gelijkwaardige of hogere positie bij Buitenlandse Zaken. Dat ministerie stond toen onder uw leiding en de heer Demmink, een partijgenoot van u, vervulde de positie van directeur-generaal internationale aangelegenheden en vreemdelingenzaken bij Justitie. U zou die eventuele verhuizing van de heer Demmink hebben tegengehouden. Ten behoeve van een artikel op de website Kleintje Actueel zouden wij graag van u willen vernemen wat de reden vormde voor uw weigering.”
Sneaky briefje hè? Veel verwachten wij er niet van. Ook al omdat wij Van Aartsen ooit al eens hebben vergeleken met een haan met stront aan zijn poten. Nou is dat een beeld dat afkomstig is uit “Frank van Weezel’s roemruchte jaren”, de haast vergeten klassieker van A.M. de Jong over de mobilisatietijd in de eerste wereldoorlog. Dus wie weet zal dat Van Aartsen toch over de brug helpen. En trouwens, nooit geschoten is nooit een gat in het plafond. Stay tuned.
woensdag 12 november 2003
Als we eenmaal ons gebit in een zaak afdrukken dan laten we niet snel los. Zo ook in de vreemde zaak rond de Gooise zakenman Jaap de Bode, de overleden bankier Rob Wijnmaalen, het makelaarskantoor Besselink & Westra en last but not least de Rabobank. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus. Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail. In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden. Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost:
“Wij zijn al geruime tijd bezig met het napluizen van de zaak-Eemnes, waarbij uw bank in onze ogen een merkwaardige rol heeft gespeeld. Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode. De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen. Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen. Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen:
- welke overwegingen hebben geleid tot het besluit geen gerechtelijke stappen versus de heer De Bode te ondernemen?
- in hoeverre zijn daarbij de bevindingen van de recherche van invloed geweest?
- was er in Eemnes sprake van een witwasconstructie?
- zijn er in de loop der tijd schadeclaims ingediend door derden?
- is het u bekend dat door derden een “clash action” wordt voorbereid, waarbij een aantal van hen hun belangen hebben gebundeld?"
Ja, u heeft gelijk. Er zitten een paar addertjes onder het gazon. Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur. Stay tuned.
dinsdag 11 november 2003
Ja hoor, bingo. Een vingerplant. Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra. Vast onderdeel van het Arnhemse makelaarsduo Bekkering & Westra. In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering. Hij schrijft:
“Voor De Bode Vastgoed hebben wij inderdaad enkele taxaties uitgevoerd. Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Diverse van deze getaxeerde objecten zijn sinds die periode verhuurd en/of verkocht. Wij hebben tot nu toe nog nooit een op- en/of aanmerking van welke financiële instelling dan ook gehad op onze waardebepalingen. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook."
Kijk, dat diverse (jammer, niet allemaal) door B en W getaxeerde objecten zijn verkocht of verhuurd en dat de betrokken financiële instellingen als bijvoorbeeld de Rabobank nooit hebben gepiept zal je de donder doen. Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen. Dat B & W hun voormalige cliënt niet afvallen kunnen we waarderen, hoewel de beweegredenen net zo divers kunnen zijn als de verkochte objecten. We zouden overigens graag willen weten of B & W ook taxaties heeft verricht voor beeveetjes als De Maaspoort, Blombode Vastgoed, Butzbach Benelux BV, J.J. de Bode Management of andere buitenwijken uit De Bode’s imperium. Want dan veranderen termen als “enkele" en ”diverse” al gauw in “heel wat” of “een massa”. Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Stay tuned.
dinsdag 11 november 2003
Ja hoor, gisteravond was het weer eens zo ver. In het televisie-programma “De leugen regeert” kwam de term broodje aap voorbij. Aanleiding was het sappige verhaal over Joris Demmink, de secretaris-generaal van Justitie dat nog steeds onze volledige aandacht heeft. Het broodje werd geserveerd door Frits van Exter, de hoofdredacteur van het immer zo sprankelende dagblad Trouw. Frits had het verhaal over Donner’s favourite boy al zo’n tien jaar geleden gehoord. En toen was er ook al niks mee gebeurd. Dat is lekker voor die cameraploegen die momenteel in Praag en Londen op zoek zijn naar bewijzen voor hetverhaal over Joris. Die hadden beter even Frits kunnen bellen in plaats zich uit te sloven in den vreemde. Gewoon een MacChimp! Net als die story over de brief van Oranje’s pater familias aan Adolf Hitler van 24 april 1942, die zo nodig door NIOD-rakker Aalders weer naar boven moest worden gepompt. Daar werd de prins even helemaal niet goed van. Goed, hij had wel eens meer briefjes geschreven die hij zich later niet meer kon herinneren. Aan meneer Gross van Lockheed bijvoorbeeld. Maar deze brief? Gewoon een tosti gorilla. Om maar te zwijgen over het epistel dat Tony B. Liar ooit aan onze ferme Jan Peter Dinges stuurde, waarin de Britse ally schreef dat Saddam Hussein hele enge wapens had die hij in drie kwartier in de Hofvijver kon mieteren. En dat Jan Peter zich daarom beter kon aansluiten bij de Angelsaxische geallieerden om snorremans even oud-testamentair af te straffen. Een Big Baviaanburger met onions en currysaus dus. Maar zulke dingen lees je niet in het blaadje van Frits. Die doet braaf mee aan het door Donner gepropageerde overleg om alles wat een beetje heikel is te begraven voor het wordt opgenomen in een satirisch programma. Truste Frits.
dinsdag 11 november 2003
In de vorige aflevering spraken wij al onze verbazing uit over het feit, dat de flamboyante Gooise zakenpief Jaap de Bode zo makkelijk fantastische leningen kon sluiten bij de Rabo in Eemnes. Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind 2001 het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond. Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd? De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja. Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Bekkering & Westra. Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail:
“Wij zijn bezig met een journalistiek onderzoek naar de achtergronden van de affaire-De Bode. Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed. Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie. Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien? Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen”.
Later nog gevolgd door het addendum:
“Zou u ons kunnen zeggen in hoeveel gevallen u bij de transacties van de heer De Bode en de Rabo-bank betrokken bent geweest?”
En zoals wij dat gewend zijn wachten we nu beleefd het antwoord van de geadresseerde af. Want beleefd zijn we altijd... bij de eerste kennismaking. Stay tuned.
maandag 10 november 2003
Jan Peter Zwartkous afgelopen vrijdag: “Als het om verzinsels en halve waarheden gaat is het nodig om de discussie te beginnen over wat wel en niet kan”. Aanleiding tot die belubberde uitspraak was de poppenserie Egoland. Een poging tot satire over het koninklijk huis. Oh? Prima. Maar kunnen we van deze plek dan ook meteen de discussie beginnen over de verzinsels, halve waarheden en zelfs botte leugens die de regering te berde bracht over de massavernietigingswapens van Saddam? Waardoor Nederland nu stiekempjes in een oorlog verzeild is geraakt. Graag. En mag meneer Donner daar dan ook bijzijn? Want diedoet zulke heftige pogingen om tot een Imitatione Hilbrandi te komen dat het zeer doet aan onze ingebouwde registratieapparatuur. Als je met je volle verstand zegt dat bij het fileren van de affaire Mabel Wisse Smit een beeld is neergezet dat niet strookt met de feiten, dan zouden wij alleen maar even fijntjes willen verwijzen naar de brief van Mabeltje’s verloofde. Verzinsels? Halve waarheden? We zijn in wezen niet anders gewend. Meneer Donner heeft de leeftijd om zich de Lockheed-affaire nog te herinneren, tenzij hij toevallig toen even een blokje om was in navolging van Piet Pelle op zijn Gazelle. Wat in die periode aan verzinsels, halve waarheden en honderd procent leugens is gedebiteerd geeft de pers haast het recht om af en toe onzin uit te kramen. Noch de premier, noch de minister zijn vooralsnog van plan om naar de rechter te stappen als in hun door Pearl of Anders gesteunde ogen de fatsoensgrens is overschreden. Een praatje met de dames en heren hoofdredacteuren moet voldoende zijn.
Terug naar de jaren vijftig. Vera Lynn, de Bonte Dinsdagavondtrein, Willem Drees, Monus de man van de maan en de Bietenbouwers met Gaitjan Kruutmoes. Toen gezag nog gezag was en gastarbeiders Italiaans spraken. En Sinterklaas nog rustig een kind op zijn schoot kon trekken. Wij zijn klaar voor de discussie.
maandag 10 november 2003
In februari en maart van dit jaar hebben wij ons behoorlijk fanatiek beziggehouden met de affaire rond Jaap de Bode. De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden. We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel. Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt. En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben. Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november 2001 spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren. Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren. En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys. Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken. Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: stay tuned.
zondag 9 november 2003
Het is weer doodstil geworden rond onze omstreden vastgoedondernemer Willem Endstra. Maar dat kan niet gezegd worden van zijn Italiaanse zakenpartners, de gebroeders Berlusconi. Bij het OM in Palermo is namelijk een bom ontploft. Figuurlijk ditmaal. Giorgio Riolo en Giuseppe Ciuro, twee topspeurders van de onderzoeksafdeling zijn gearresteerd. En nog een paar van hun collega’s staan op de nominatie. Giorgio en Giuseppe worden ervan verdacht in het geheim al jaren in touw te zijn geweest voor de mafia. De eerste was betrokken bij de opsporing van capo di capi Bernardo Provenzano. Die operatie duurt al veertig jaar, maar dat blijktnu dus geen mirakel te zijn. Riolo en wellicht nog een paar rakkers binnen het OM zouden de godfather keurig op de hoogte hebben gehouden van alle ontwikkelingen binnen het opsporingsonderzoek. Dat gebeurde onderandere via de nu eveneens gearresteerde dokter Michele Aiolo, die Provenzano in zijn kliniek zou hebben behandeld tegen kanker, maar kennelijk ook bij andere problemen werd geraadpleegd.
Ciuro had de opdracht om de connectie tussen Provenzano’s klaverjasclub en Marcello dell’Utri verder uit te pluizen. Zoals in een eerdere aflevering al vermeld had deze nette Siciliaanse zakenman ooit voor Silvio Berlusconi de introductie verzorgd bij de familie, die vervolgens ervoor zorgde dat Silvio carrière kon maken. Eerst in het Italiaanse zakenleven, samen met zijn broer Paolo. Later in de politiek. Als opvolger van Giulio Andreotti. Dat het onderzoek naar onroerendgoed-boer Dell’Utri lekker opschoot, nou nee. Niet vreemd, want via deze U-bocht zou Justitie automatisch de Berlusconi’s in het licht van haar koplampen krijgen en dat kan even niet. Dankzij luitjes als Ciuro blijven deze heren dus de rol van Pepetto vervullen. En dat is ook lekker voor onze Willem natuurlijk. Want als je door al die minder flatteuze publiciteit inderdaad “geen piek meer kan lenen” kan je altijd nog terecht bij je makkers in Italië. Stay tuned.
zaterdag 8 november 2003
JPB is ongelukkig met de verzinsels over het Koninklijk Huis in het BNN-programma Egoland. Fijn.
Wij zijn ongelukkig met bladeren op de spoorlijn.
Wij zijn ongelukkig met een likkende schoothond.
Wij zijn ongelukkig met al die zogenaamde terroristen in Nederland.
Wij zijn ongelukkig met een prijzenoorlog die ons niks oplevert.
Wij zijn ongelukkig met de komende verplichting direct je plastic plaatje aan een diender te tonen als ie “Ausweis” brult.
Wij zijn ongelukkig met het voornemen om op de Ausweis van jonge Marokkanen “kut” af te drukken.
Wij zijn ongelukkig met telefoonlijnen waarmee je gratis je buurman kan demoniseren.
Wij zijn ongelukkig met al diestukken ongerief in de 500 van Quote.
Wij zijn ongelukkig met pyjamadagen.
Wij zijn ongelukkig met kleutertesten in welke context dan ook.
Wij zijn ongelukkig met een overdosis Frans Bauer op teevee.
Wij zijn ongelukkig met doofpotten, of ze nou Margarita, Mabel of Joris heten.
Wij zijn ongelukkig met het woord efficiëncy als je weer minder geld krijgt.
Wij zijn ongelukkig met het najaarsoverleg als het toch geen ruk oplevert.
Wij zijn ongelukkig met de files op de wegen, bij de dokter, aan de kassa, bij de bushalte, bij de uitverkoop, bij de bios, bij melkzuurinstituten.
Wij zijn ongelukkig. Maar niet elke dag.
vrijdag 7 november 2003
Morgen, zaterdag 8 november staat er een extreemrechts en anti-semitisch concert gepland in de Constant Rebecque kazerne, een extreemrechtse vrijplaats aan de Achtseweg Zuid in Eindhoven. Dit concert, waar onder andere de Duitse fascistische band Oidoxie en de nationaalsocialistische rock ’n roll band Rassenhass optreden is één van de vele extreemrechtse bijeenkomsten aan de Achtseweg Zuid. AFA roept de gemeente Eindhoven op deze extreemrechtse bijeenkomst te verbieden. De Constant Rebecque kazerne, die december 2000 werd gekraakt door een groep rechtsextremisten, is een van de weinige plekken in Nederland waar extreemrechtse organisaties, partijen en individuen elkaar ongestoord kunnen ontmoeten.In de afgelopen jaren is hier een vrijplaats gecreëerd, die een aantrekkingskracht heeft op rechts-extremisten in binnen- en buitenland. Er worden regelmatig bijeenkomsten georganiseerd, die naast regionale aanloop, ook aanloop hebben op nationaal en internationaal niveau. Naast concerten vinden hier ook politieke bijeenkomsten, vormingskampen en herdenkingsdagen plaats. Dit alles met een uitgesproken neo-nazistisch karakter. Op deze manier vervult 'de kazerne' een belangrijke en militante rol binnen de extreemrechtse beweging. Een concert is voor jngeren een laagdrempelige activiteit om met deze beweging in cntact te komen. Onder het motto "Rock gegen ZOG!" willen de bands Oidoxie, Rassenhass en Kommando Freisler gaan optreden. Oidoxie is momenteel één van de meest populaire fascistische skinheadbands in Duitsland. Deze band wordt genoemd in het Bundesverfassungsschutzbericht van de Duitse geheime dienst in de deelstaat Nordrhein-Westfalen over het jaar 2002, "als belangrijk onderdeel van de Dortmundse neonazi-scene, met belangrijke contacten met alle kaders uit de neonazi-beweging in de rest van Duitsland". De cd ‘Schwarze Zukunft' is in Duitsland verboden en staat op de indiceringslijst van het Bundes Kriminal Ambt. In mei 2003 valt de politie de huizen van de bandleden binnen en zij vindt volksopruiende video's en cd's met nationaal-socialistische inhoud. De band wordt verdacht van het fabriceren van deze materialen en ze ter verspreiding aan te bieden. De afkorting ZOG uit het motto staat voor Zionist Occupation Government. Binnen extreemrechtse kringen hangen velen de antisemitische samenzweringstheorie aan dat regeringen wereldwijd achter de schermen beheerst worden door joden. Dit motto, de optredende bands en het plaatje dat als achtergrond op de poster is geplaatst - een skinhead die een jood, weergegeven volgens antisemitisch stereotype, een kopstoot geeft - geven overduidelijk het antisemitsche karakter van de avond aan. (zie deze website) Het gegeven dat op 9 november de Kristallnacht, een van de meest trieste
dieptepunten van antisemitisch geweld in de moderne geschiedenis, wereldwijd word herdacht, lijkt niet op toeval te berusten. Op 8 november dreigt er een avond plaats te vinden waar fascisme en antisemitisme word gepropageerd. De bands die gaan spelen roepen op tot haat en geweld. AFA roept de gemeente Eindhoven, eigenaar van de gekraakte kazerne, op een anti racistisch beleid te voeren en de extreemrechtse bijeenkomsten in de kazerne te verbieden.
vrijdag 7 november 2003
Voor mensen die niet goed kunnen lezen - en dan bedoelen we niet de luitjes die dag en dagelijks besluiteloos heen en weer pendelen tussen Hans Anders en Pearl – is de hele pedo-zaak waarmee de Panorama en de Gay krant zo te gek hebben gescoord uitgegaan als een nachtkaars in een windtunnel. Volgens de twee bladen was de Weertse filiaalhouder van het hemelse wijwaterconcern aan de slag geweest met prille boys in het Eindhovens proefstation voor condooms en was ook de winkelchef van minister Donner daar gesignaleerd in zijn dienstauto met chauffeur. De beide heren ontkenden dat, de beide bladen konden het niet bewijzen en de rechter kon toen niks anders verzinnen dan een boete en een rectificatie. Maar met name in het geval van Joris Demmink zijn er nog wel wat kanttekeningen te maken. Hij zou dus niet in het Eindhovense lustoord zijn geweest. Nou vooruit, krijgt ie van ons the benefit of the doubt. Maar het vonnis heeft geen betrekking op het bezoek dat Joris en een hoge piet van de Nederlandse ambassade in Praag aan club Pinocchio hebben gebracht voor de aanschaf van wat verse sucadelapjes. Ergo, die mogelijkheid staat nog open. En dat versterkt eigenlijk onze vrees dat vriend Joris zich daar wel degelijk kwetsbaar heeft opgesteld. Is ie op de kiek gegaan? Staat hij op een filmpje? Weten we niet. Maar wij zijn ook geen AIVD. Maar we zijn wel benieuwd of JPB net als bij Mabel de honden loslaat en ze ook eens laat snuffelen aan de pismuur van Pinocchio. Want een hoge ambtenaar wiens arm wellicht door een buitenlandse geheimedienst of een zootje onderwereld bij tijd en wijle achter de rug wordt geperst is voor de Staat der Nederlanden onacceptabel. Toch?
donderdag 6 november 2003
Vanuit zes Nederlandse steden vertrekken volgende week in totaal zeven bussen naar het tweede Europees Sociaal Forum (ESF) in Parijs. Van 12 tot en met 15 november staat Parijs in het teken van vier dagen van discussie, protest, muziek en cultuur. Op het Forum worden tienduizenden deelnemers uit heel Europa verwacht. Vanuit Amsterdam, Den Haag, Groningen, Nijmegen, Rotterdam en Utrecht zullen in totaal 350 mensen afreizen naar het ESF.
In Nederland heeft de werkgroep "ESF-NL" van het platform Keer het Tij de mobilisatie gecoordineerd. De grote Nederlandse deelname moet gezien worden in het kader van het EU-voorzitterschap dat in de tweede helft van 2004 in handen van de Nederlandse regering is. Platform Keer het Tij, dat op 20 september in Amsterdam een demonstratie organiseerde tegen de plannen van het kabinet waar 25.0000 mensen aan deelnamen, verwacht dat het Nederlands voorzitterschap in 2004 ook gepaard zal gaan met grote protesten tegen de regering.
Na de succesvolle evenementen van het Wereld Sociaal Forum in
2001 en 2002 in Porto Alegre (Brazilië) bezochten 60.000 mensen
het eerste Europees Sociaal Forum in november 2002 in Florence
(Italië). Op de laatste dag demonstreerden daar een miljoen
mensen tegen de oorlog tegen Irak. Dit succes leidde tot het
initiatief om op 15 februari 2003 wereldwijd tegen de oorlog te
demonstreren. Aan die gecoordineerde demonstraties namen op
alle continenten wereldwijd miljoenen mensen deel.
Ook dit jaar wordt het ESF een massale samenkomst van diverse
campagne's, organisaties, vakbonden en activisten. Tienduizenden mensen uit Europa en daarbuiten zullen discussiëren over neoliberale globalisering, oorlog en vrede, strategieën voor verzet en alternatieven. Het ESF staat in het teken van het opbouwen van een andere, betere wereld: Een Andere Wereld is Mogelijk! is de centrale leuze. Op vier locaties in Parijs zijn er honderden zalen voor plenaire
bijeenkomsten, seminars en workshops. Het ESF eindigt met een
grote demonstratie op zaterdag 15 november in Parijs.
Het is nog mogelijk om je op te geven om mee te gaan met de bus. Je kunt hiervoor dit formulier invullen. In de bus die vertrekt vanuit Utrecht is nog beperkt plaats. Voor de overige vertrekplaatsen kom je op de reservelijst te staan. Zie ook keerhettij.
donderdag 6 november 2003
In deel 1 van deze serie maakten wij al melding van het feit dat Mikhail Khodorkovsky al geruime tijd geleden een noodscenario in elkaar had gefrutseld. Een van de voornaamste componenten daarvan had betrekking op zijn eigen aandelen Menatep die hij op Gibraltar had gestald. Mocht het fout met hem gaan, dan werd vijftig procent van die aandelen automatisch overgeheveld naar een investeringsvehikel van een van zijn getrouwen, eveneens op Gibraltar. Die getrouwe blijkt Leonid Levzin te zijn, de rechterhand van Mikhail. In juli was hij door de Russische autoriteiten al eens speels op de grill gelegd en om ergerte voorkomen reisde hij in september op een toeristenvisum naar Israël. Op grond van zijn Joodse afkomst en zijn plotseling optredende Zionistische sympathieën werd hem afgelopen zondag een Israëlisch paspoort uitgereikt. Daarmee ontspringt Leonid een eventueel volgende dans in het koningsdrama dat zich rond Khodorkovsky voltrekt. En Levzin is niet de enige met een Menatep-verleden die de poten heeft genomen naar veiliger oorden. Ook Roman Abramovitch, de huidige eigenaar van Chelsea en Khodorkovsky’s zakenpartner, is zo verstandig geweest. Vooral de ontwikkelingen rond Menatep, groot-aandeelhouder van de oliemaatschappij Yukos, baarde de Israëlische premier Sharon blijkbaar zoveel zorgen dat hij tijdens zijn recente bezoek aan Putin zijn bezorgdheid uitte over de vervolging van Joodse topmensen uit de Russische zakenwereld. Dat zou volgens hem kunnen leiden tot een toename van het anti-semitisme. Dat zou inderdaad kunnen en daar wordt niemand vrolijk van. Maar een andere reden voor Sharon’s bezorgdheid zou kunnen zijn dat opnieuw de rol van de met Israëlische staatsbelangen en de Mossad verbonden Inter Maritime Bank bij de door ons gememoreerde witwasoperatie van Menatep voor het voetlicht wordt getrokken. Stay tuned.
donderdag 6 november 2003
Als we het goed begrepen hebben van onze Haagse bronnen dan is bij het ministerie van Justitie gisteravond een lichte pleuritis uitgebroken na de berichtgeving van het NOS-Journaal over de laatste ontwikkelingen in de affaire rond het seksleven van secretaris generaal Joris Demmink. Nieuwslezeres Annet van Trigt wist ons namelijk te vertellen dat tijdens het tripartite overleg tussen Joris en de hoofdredacteuren van de Gaykrant en Panorama Donner’s speerpunt heel wat toegeeflijker is geweest dan we uit het officiële persbericht konden opmaken. Joris zou namelijk hebben toegegeven dat hij wel eens een één-op-één ontmoeting met een jeugdige had gehadvan wie hij niet zeker wist of hij aan de wettelijke minimum-leeftijd voldeed. En het vragen naar een paspoort of een identiteitsbewijs behoort nou niet bepaald tot de vaste ingrediënten van het voorspel. Kijk, dat zijn de nuances waar het om gaat. De vraag is of Joris zich ooit in een situatie heeft begeven waardoor hij eventueel chantabel werd. En daar is de AIVD vorig najaar naar op zoek geweest. Dat frisse blaadjes van tijd tot tijd zijn te prefereren boven een uitgewaaid herfstblad snapt zelfs een geit. Maar als ze zo pril zijn dat praktisch alleen maar sprake is van een verzameling jonge nerven wordt het kwalijk. We hebben in deze rubriek al meermalen gewezen op andere gevallen waarin lieden uit het crème van onze samenleving zich op deze wijze kwetsbaar hebben opgesteld (1). Waarna veiligheids- en opsporingsdiensten naar wij aannemen ijlings werden opgetrommeld om zandzakken voor de deur te gooien. Om meer narigheid te voorkomen. En nou kunnen we wel druk lullen over privacy, maar gebeurtenissen op dit terrein in bijvoorbeeld Leeuwarden, Amsterdam-Oost en Eindhoven hebben aangetoond dat ook op dat gebied duidelijk sprake is van rechtsongelijkheid. En als ze dat ergens moeten zien te voorkomen is dat op het Ministerie van Justitie. Stay tuned.
(1) Zie "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336 en de serie "Roze balletten" op de Followup-site.
woensdag 5 november 2003
In de loop van het jaar 2001 broeide er een politiek-economisch conflict tussen de vrouw van de Russische president, Lyudmila Poetina, en de onlangs gearresteerde oligarch Michail Chodorkovsky.
Het conflict tussen de Russische ‘first lady’ en de multimiljardair ging over het van Yukos deel uitmakende vakantiehuis “Rusi” in de stad Sotchi aan de Zwarte Zee, het Russische Scheveningen. Zoals bekend was Chodorkovsky tot aan zijn arrestatie op 25 oktober j.l. de voornaamste directeur van de oliemaatschappij Yukos.
Tijdens een reisje naar Sotchi logeerde Lyudmila Poetina in “Rusi”en trok daar de conclusie dat een dergelijk prachtig object zou moeten worden overgedragenaan de president om er een vakantiehuis voor hoge gasten van te maken. Ter ondersteuning van haar verzoek gaf Lyudmila aan dat met de privatisering van “Rusi” aan het begin van de jaren 90 een overtreding werd begaan en dat met herziening door de rechter het complex in staatseigendom terug zou keren.
Toen Chodorkovsky het bericht over deze ‘herziening’ kreeg en de mogelijke gevolgen daarvan raakte hij eerst in verwarring en barstte toen in woede uit. De oliemagnaat zag in de aanslag op zijn bezit van “Rusi” een bedreiging voor het privé-eigendom in Rusland en ontwikkelde een lobby in hoge kringen in Moskou om de aanval van de ‘first lady’ op de eigendommen van Yukos af te slaan.
Men kan niet uitsluiten dat in dit conflict aan de kant van Lyudmila Poetina het “Leningradse commando” van de president optrad, dat wil zeggen de uit de Leningradse KGB afkomstige machthebbers rond president Poetin (die daar zelf deel van uitmaakte) en de feitelijk Rusland regerende machtsstructuren FSB (opvolger van de KGB), algemeen procureur, enz. Waarnemers van het conflict uit 2001 merken op dat de strijd om het vakantiehuis “Rusi” weleens het begin kan zijn geweest van de reeks schermutselingen tussen de oligarchen en de politieke elite van de ‘nieuwe lichting in het Kremlin’ om de macht en invloed in het land. De ‘nieuwe lichting’ heeft met de arrestatie van Chodorkovsky een nieuwe stap gezet in deze machtsstrijd.
(Bas van der Plas/INSUDOK)
woensdag 5 november 2003
Op 2 oktober jl. schreven we al dat rond krantenuitgever PCM een kleine geruchtenstroom op gang was gekomen. De ING, de grote geldschieter van de krant en houdster van een aangename verzameling prioriteitsaandelen, zou de onderneming stiekem in de etalage hebben gezet. Meteen daarna zou een belangrijke Duitse uitgeverij zich als eerste koopjesjager in een slaapzak voor de deur hebben neergevleid. Verder bleef het tot nu toe stil. Maar vandaag kwam er plotseling beweging aan het front. In de vakpers werd gemeld dat de Stichting Democratie en Media (hoe verzin je het), de vroegere Stichting Het Parool, een deel vanhaar meerderheidsaandeel van 57,8 procent in PCM wil afstoten en met een minderheidsaandeel niet nukkig door het leven zou gaan. PCM en de stichting zouden nu dan ook op zoek zijn naar een strategische of een financiële partij. Dus naar een uitgeverij of een geldzak, als onze interpretatie juist is. En het pakketje van de stichting zou dan via een “controlled auction” van de hand moeten worden gedaan. Opdat je niet ineens alsnog geconfronteerd wordt met een bounty hunter als Erik de Vlieger, maar de surprise keurig voorgebakken kan overdragen aan bijvoorbeeld een keurige Duitse uitgever of een net zo keurige bankier uit de glasbak aan de A10. De deal zou in het voorjaar van 2004 definitief zijn beslag moeten krijgen. Dus nog een halfjaartje met zijn allen in de stress voor we eindelijk weten of het gerucht juist was. Mochten we het eerder aan de weet komen dan maken we u wat eerder gelukkig.
woensdag 5 november 2003
Zojuist heeft cineast Robert Greenwald de documentaire "Uncovered: The Whole Truth About the Iraq War" uitgebracht. In een uur durende film laat hij een aantal NoordAmerikaanse "experts in nationale veiligheid" aan het woord die stuk voor stuk wijzen op de leugens, de desinformatie en overdrijvingen die de CIA, het Pentagon en de Amerikaanse regering dagelijks hanteren om de waarheid achter de oorlog van de VS tegen Irak te verdoezelen. Hieronder ex-ambassadeurs Joe Wilson en John Brady Kiesling, ex-cia-opperhoofd Stansfield Turner, wapeninspecteur David Albright en bijvoorbeeld cia-medewerker Robert Baer. Er zijn nogal wat bladen en actiegroepen in de VS die dekomende weken deze film - ondanks de steeds zwaardere censuur in de VS - zullen promoten. Wij zijn benieuwd wanneer deze documentaire uitgezonden zal worden, zowel in de VS als hier in Nederland. Heb je een snelle internet-verbinding dan kun je hier naar de trailer van "Uncovered" kijken. Overigens zijn er meer onthullende documentaires op internet te zien, wat te denken van deze bijvoorbeeld waarin Scott Ritter duidelijk maakt dat er in Irak sinds 1998 geen massavernietigingswapens meer te vinden zijn! En klik hier maar eens om te horen hoe de CIA Saddam Hoessein heeft groot gemaakt. Ook John Pilger's documentaire "Breaking the Silence" is via internet te bekijken en te downloaden, hartstikke goed!
woensdag 5 november 2003
Nou, nou, nou. Panorama en de Gaykrant hebben hun beschuldigingen aan het adres van Joris Demmink ingetrokken. Na een paar gesprekken onder het genot van een bakje leut en een puntje appeltaart met Donner’s secretaris generaal zijn ze bij de twee bladen tot de conclusie gekomen dat er geen sprake was van ontucht. Met andere woorden, Joris zou zich niet hebben schuldig gemaakt aan het bestijgen van al te jeugdigen. Dat zou in het najaar van 2002 toen hij was genomineerd voor de hoogste functie bij het Ministerie van Justitie ook al zijn vastgesteld door de AIVD. De dienst is daarbij volgens onze eigen bronnen niet over één nacht ijs gegaan door wat in eigen naslagwerkjes te vingeren zoals bij Mabeltje. Ze heeft in haar ijver zelfs een aantal ambtenaren van Donner’s keurkorps gehoord. Maar wat kan je daar nou van verwachten? Het is niet aannemelijk dat iemand de eventuele bewijzen voor de minder welvoeglijke activiteiten van een van zijn hoogste baasjes in zijn bureaulaatje heeft liggen. Het blijft voorlopig de vraag of de dienst daarnaast enig veldwerk heeft verricht en bijvoorbeeld wat uitbaters van escortservices of jongeherenclubs heeft benaderd met de vraag of die misschien hier of daar nog wat hard in actie-beelden in huis hadden. Zoals in het geval van de voormalige advocaat van het Koninklijk Huis (1). Bovendien is het vooralsnog onduidelijk wat er met de belastende verklaringen is gebeurd die zijn gedeponeerd bij de beroemde notaris van Pano en de Gaykrant. Zijn de betrokkenen net zo allergisch voor het schelle lamplicht en de dagenlange intimidaties van de Bossche recherche als de schielijk naar Praag vertrokken getuige “Janos”? Zo ja, dan kunnen we de zaak voorlopig opzouten. De hoofdredacteur van Pano op 17 oktober in de NRC: “Wij denken dat wij roeren in een beerput. En er zijn mensen die willen dat die beerput dicht blijft. Het kan goed zijn dat daarbij geen middel wordt geschuwd”. Helemaal juist. Stay tuned.
(1) Zie het artikel “Van oude koeien en troebel water” in Kleintje Muurkrant nummer 336.
woensdag 5 november 2003
Op 1 en 2 december aanstaande wordt in Maastricht de OVSE-top gehouden. Ministers en vertegenwoordigers uit 55 landen komen daar samen. Ook de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell zal aanwezig zijn. Het hoofdpunt op de agenda is de strijd tegen het terrorisme. Onder deze noemer voerde de Amerikaanse regering oorlog in Afghanistan en Irak. Onder dezelfde noemer duurt de onrechtmatige bezetting van Irak voort. Wij spreken ons uit tegen de Amerikaanse oorlogscampagne en de steun die verschillende Europese landen - waaronder Nederland - hieraan geven. Strijd tegen het terrorisme is ook het excuus voor schendingen van burgerrechten inhet Westen, van de behandeling van krijgsgevangenen in Guantánamo Bay tot aan de stigmatisering van moslims en het beperken van de demonstratievrijheid. Wij spreken ons uit tegen deze zorgwekkende ontwikkeling. Daarom roepen wij op tot een massale demonstratie op zondag 30 november. Voor een vreedzaam Europa in een vreedzame wereld. Voor het behoud van burgerrechten en democratie. Wij vragen iedereen die zich in deze doelstellingen kan vinden zich hierbij aan te sluiten.
Het platform Enmasse organiseert zondag 30 november deze demonstratie in Maastricht. Wij kunnen nog allerlei hulp gebruiken: juridisch advies, flyers & posters drukken & verspreiden, ordediensters, geld, bandjes en muziek etc. Als je wilt meehelpen, kijk dan op deze website voor meer info. Ook komen er komende week flyers en posters in het Frans, Duits en Engels beschikbaar. Tot 30 november!
woensdag 5 november 2003
In deel 1 van deze serie schreven we al dat de heren Henry Kissinger en Lord Jacob Rothschild nog niet zo lang geleden op de koffie gingen bij Putin. Om te zien hoe de vlag van Mikhail Khodorkovsky, hun jonge vertegenwoordiger bij Yukos, erbij hing. Nou, die hing slap langs de mast. Want Putin bleek niet van plan te zijn een streep te halen door de kwestie Menatep. Het schip waarmee kaperkapitein Chodorkovsky en zijn bemanning met assistentie van Amerikaanse en Israëlische collega’s de oliegigant veroverde. Geheel volgens het rampenscenario dat binnen Yukos was uitgestippeld nam preferent-aandeelhouder Jacob na een week de aandelen van de in de kerker geworpen Mikhail onder zijn beheer en werd de leiding van het Yukosbestuur overgedragen aan Simon Kukes, de ex-topman van Tyumen Oil dat eerder dit jaar zo’n roerende verbintenis aanging met BP. De beurs van Moskou fleurde meteen weer op, ondanks het feit dat de Russische staat zich had meester gemaakt van een pakket aandelen Yukos. Hoe de affaire verder ook zal aflopen, het lijkt er sterk op dat de macht van de vroegere communistische jeugdleider Chodorkovsky definitief gebroken is. Het is overigens op zijn minst merkwaardig dat de pers zich tot nu toe zo mondjesmaat heeft beziggehouden met de vraag hoe de ster van vriend Mikhail zo snel heeft kunnen rijzen. En de oligarch voordurend afschildert als de democraat die door de nieuwe tsaar alleen maar om politieke redenen een kopje kleiner is gemaakt. Want de groei van Chodorkovsky’s Menatep-bank die vanaf 1995 met buitenlandse hulp greep kreeg op het Yukosconcern was niet te danken aan één scheutje Pokon per dag. Die groei vloeide voor een groot deel voort uit een geheime operatie waarbij in de loop der jaren naar schatting 10 miljard dollar van onbestemde afkomst werd witgewassen via de Bank of New York. Uiteraard met medeweten van de leiding van de bank, de Amerikaanse federale overheid en Israëlische hoge pieten. Die laatsten hielden een vinger in de zwarte dollarpap via de in Zwitserland gevestigde Bank of New York- Inter Maritime Bank waar de enigmatische Israëliër en Iran/Contrafiguur Bruce Rappaport de scepter zwaaide. En over Bruce hebben wij al leuke boekjes opengedaan in de Morgenster (1). Stay tuned.
(1) Zie de artikelen Retourtje Cantrade en Raadsels rond Moengo
dinsdag 4 november 2003
In deze rubriek is nogal eens sprake van een aparte kliek mensen waarover zojuist een boek verschenen is van Jos van Hezewijk onder de titel "De nieuwe elite van Nederland. Het New Boys-Netwerk op jacht naar geld, status en invloed". De auteur werd afgelopen zondag door het vpro-radioprogramma OVT geïnterviewd, tegelijkertijd met voormalig Telegraaf-medewerker Thomas Lepeltak (Stan Huygens-journaal). Lepeltak liet aan de telefoon een aantal fraaie zinnen horen die wij hier graag letterlijk citeren. Hij had enige moeite met de term 'elite' die Van Hezewijk in zijn boek gebruikt voor de "nieuwe rijken" aangezien Lepeltak veel van deze lieden tot de categorie "schuim en tuig" rekent. Hij is er ook van overtuigd dat vele "nieuwe rijken" zware criminele antecedenten hebben en hij zegt dan letterlijk: "Er is een flink aantal mensen die ook in het boek van Van Hezewijk beschreven staan, waarvan de politie precies weet dat het de grootste XTC-makers van de wereld zijn en dat hun grondkapitaal uit drugswinsten bestaat. Daar zijn invallen en dergelijke gedaan, maar ze krijgen het bewijs niet rond en dat is het probleem". Zo, dan hoort u het ook eens van een ander. Wil je die woorden zelf beluisteren dan kun je hier terecht. Op de website elite-research.org van Jos van Hezewijk staat heel veel achtergrondinformatie over dat "schuim & tuig".
dinsdag 4 november 2003
Nee. Je kan niet alles lezen. Daarom is onze reactie op een artikeltje dat we lazen in de meest recente Nieuwsbrief van Kort door de Bocht wat laat. Zeker als je bedenkt dat daarin dan weer gequote werd uit een artikel van Oranje-expert Philip Dröge uit 1999. Maar toch interessant genoeg om er nog even op in te gaan. Het artikel vermeldt ondermeer dat het Oranjevermogen in de jaren zeventig een stevige aanwas doormaakte dankzij Buvermo. Een in 1970 opgerichte onderneming uit Den Bosch die zorg moest dragen voor het kapitaalbeheer van een stel vermogende Brabantse families, waarbij je onwillekeurig denkt aan namen als De Roy van Zuidewijn en Van Lanschot. Gek eigenlijk. Mede dankzij een aanvangsinjectie van 1 miljard gulden van koningin Juliana ging Buvermo met klapperende zeilen op zoek naar Eldorado. Op de voorplecht stond Pietro Antonio Ursone, alias de Peetvader. Die laatste benaming dankte hij waarschijnlijk aan zijn Siciliaanse afkomst, maar ook andere varianten zijn denkbaar. Zo nam hij in de jaren zestig in Italië de zakelijke honneurs waar voor de Exploitatie Maatschappij Scheveningen (EMS). Het later haast letterlijk in rook opgaande investeringsvehikel van verzetscollaborateur Reinder Zwolsman, waarin ook de Verenigde Handelmaatschappij Scheveningen een plekje had gevonden (1).
Om nou te zeggen dat het binnen de EMS een koshere bedoening was, nou nee. En dat gold in wezen ook voor de Hollandse Beton Groep (HBG) waar Ursone na zijn EMS-intermezzo tot president-commissaris opklom. Het betonblok was namelijk tot het platte dak betrokken bij de malversaties binnen het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds. Die groeiden in de jaren tachtig uit tot een formidabel financieel schandaal waarvan de slagschaduwen zich zelfs uitstrekten tot Zuid-Spanje, waar het ABP zij aan zij met de Haagse penose investeerde in nieuwe toeristische trekpleisters (2). Je zal zo’n vermogensheerder hebben. Om even bij te komen van de beslommeringen des levens trok de Peetvader zich bij tijd en wijle terug in zijn stulp in Monaco. Daar vervulde hij tussen 1972 en 1976 de functie van Neerland’s honorair consul en ontving mogelijk om die reden met enige regelmaat bijvoorbeeld Norbert Schmelzer. Ook al een Zwolsman-adept die zich in die jaren niet alleen bezighield met politiek maar ook met het installeren van een luxe bordeel in een Utrechts gehucht. Een andere vaste bezoeker aan Ursone’s Monegaskische resort was Guido Haak, een frisse relatie van Norbert die uitblonk in internationale zwendelpraktijken. Je mag aannemen dat die Brabantse families en wellicht ook de Oranje’s in 1977 een zucht van verlichting hebben geslaakt toen Buvermo in handen kwam van de Oranje-Nassaugroep in Den Haag. Hoewel, je weet het natuurlijk nooit. Stay tuned.
(1) De VHS kwam in de jaren negentig in handen van de Haagse o.g. boer Ed Maas. De overname ging gepaard met vele Hoekse en Kabeljauwse twisten en sommige aspecten ervan zijn nog steeds duister.
(2) Zie de serie “De achterzijde van het beursschandaal” in het archief van de “Morgenster”.
maandag 3 november 2003
In 1992 was de Liechtensteiner Rudolph Ritter in Frankfurt een van de founding fathers van de St. Petersburg Immobilien und Beteiligungs AG, kortweg SPAG. Een onderneming die zich zou concentreren op investeringen in Russisch vastgoed. Het stadsbestuur van Sint Petersburg kreeg van dat Duitse initiatief een warm gevoel van binnen en verwierf zich zelfs een pakket aandelen in SPAG. Min of meer ter controle werd de onderburgemeester, die de buitenlandse economische betrekkingen van de stad in zijn portefeuille had, lid van de adviesraad van de onderneming. Zijn naam? Vladimir Putin. Ook nadat hij in 1996 naar het Kremlin verhuisde om wat orde te scheppen in Jeltsin’s grabbelton bleef hij adviseur van SPAG. Tot hij in maart 2000 zelf tot president werd benoemd. Twee maanden daarna werd Ritter samen met de heren Eugen Heeb (alias prins Eugen von Hoffen) en Gabriel Marxer in de kraag gevat en in een minimalistisch hokje gedeponeerd. Zij werden ervan beschuldigd 1 miljoen dollar via de IBR-bank in Boekarest te hebben witgewassen voor het Colombiaanse Cali-kartel en ze vervolgens te hebben omgezet in SPAG-aandelen. Ook een pikzwarte was van de Rusische mafia zou langs deze weg zijn gefatsoeneerd. Niemand zal gek opkijken als we daarbij even stilletjes denken aan het clubje van NATO-snuffelaar Matser en zijn Roemeense avontuur. Vorige week stond het Liechtensteinse trio in hoger beroep voor de kadi. Die vond het bewijs dat was aangedragen door de Duitse inlichtingendienst BND te mager om de drie onverlaten een flinke zeperd te bezorgen (leuke opsteker voor onze AIVD). De drie goochelaars kregen wel een paar lichte straffen voor het berekenen van te hoge commissies op rekening van nieuwe, eerzame SPAG-investeerders. Te weinig bewijs wil overigens niet zeggen dat de witwasoperaties niet zouden hebben plaatsgevonden. En dat Putin daar niks van zou hebben geweten. Nou vooruit, misschien van het Colombiaanse gedeelte niet. Maar we mogen toch aannemen dat een beetje KGB-er keurig op de hoogte is van de financiële strapatsen van de eigen onderwereld. Al was het alleen maar om af en toe eens een vorkje mee te prikken. Dat vermoeden wordt nog versterkt door het feit dat een flink pakket aandelen van SPAG in handen is van PTK. Een benzineleverancier die dankzij Putin net voor het scheiden van de markt in 1996 een monopoliepositie verwierf in Sint Petersburg. Vice-president van deze onderneming is Vladimir Barsukow die al een tijdje met een arm door het leven gaat. Dat vormde kennelijk geen beletsel om baasje te worden van de Tambovgroep, een lokale mafiaclub. En ook niet om zijn entree te maken in de directie van het Sint Petersburgse SPAG-filiaal. Het moet voor de nu al een week brommende olieboer Khodorkovsky een opluchting zijn dat zijn presidentiële tegenstander ook niet brandschoon is. Wellicht helpt het bij een eventueel strafproces. Stay tuned.
zondag 2 november 2003
Soms heb je dat wel eens. Dat je overvallen wordt door de wet van Murphy. Dat gebeurde bijvoorbeeld in de tweede helft van de jaren negentig met Axel Vervoordt, de vermaarde Belgische antiquair en kunstkenner. Zij het dat de tegenslagen zich niet binnen een paar weken aaneenregen maar binnen een paar jaar. Zoals eerder in deze serie vermeld kreeg onze liefhebber van kunst en kind in februari 1997 tijdens een open dag op zijn kasteel in ‘sGravenwezel bezoek van Regina Louf en een stel rechercheurs. Dat moet hem een lichte rolberoerte hebben bezorgd en hem hebben genoopt om zich nolens volens te transformeren tot een keurige pater familias (1). Vervolgens wrikte niet zo vreselijk lang daarna de Belgische politie in Axel’s weelderige onderkomen een prachtige parketvloer onder zijn precieuze kont vandaan. Omdat de dure plankjes op illegale wijze verdwenen waren uit een Frans kasteel. In 1998 kreeg de keurige reputatie van oom Axel nog een deuk. Hij had namelijk in gestrekte draf een schilderij van de middeleeuwse kunstenaar Van Roestraten aan een anonymus doorgestoten toen aan het licht kwam dat het bij de TEFAF in Maastricht geëxposeerde werk tijdens WO II door de moffen was gestolen van de Joodse familie Schloss. Dat laatste hadden de alerte Axel en de al even alerte leiding van de TEFAF helaas nicht gewusst. Het jaar daarop moesten de Vervoordtjes pas op de plaats maken bij een verbouwing van een niet zo lang daarvoor aangeschafte herenboerderij met een erfje van 70 hectare in Schilde. Axel en kroost wilden er een zogenaamde “gentleman’s farm” van maken. Compleet met een ingehuurde boerenleut die moest zorgen voor het toezicht op de gastverblijven, wat ludiek vee, wat akkertjes en wat bosperceeltjes. Leuk en aardig maar een vergunning voor de daartoe benodigde aanpassingen aan zowel de opstallen als de omringende waterpartijen was er niet. En dus riep de burgemeester van het dorp het project een halt toe en eiste van Axel cs. dat het hele spul in de oude staat werd teruggebracht. Na wat wederzijdse stekeligheden belandde de zaak uiteindelijk afgelopen week voor de kadi. Axel en zijn familie stonden op de rol vermeld onder de naam “Verdoodt”, maar dat moet een speling van het lot zijn geweest. Het OM eiste een boete van 5000 euro-peanuts en de reformatie van het domein in zijn oude staat binnen een half jaar met daarna een dwangsom van 250 euro’s per dag. Eind november volgt de uitspraak van de rechter. Bij leven en welzijn hoort u dan van ons hoe de zaak is afgelopen. Stay tuned.
(1) Zie de serie rond Axel Vervoordt op de Followup-site.
vrijdag 31 oktober 2003
Zojuist is drs. E.S.M. (Erik) Akerboom bij koninklijk besluit benoemd tot korpschef van het regiopolitiekorps Brabant-Noord. De benoeming gaat in op 1 december 2003 aanstaande. Hij volgt de Eppo van Hoorn op die de afgelopen tien jaar korpschef in 's-Hertogenbosch was. Erik Akerboom (42 jaar) is sinds oktober 1998 directeur Democratische Rechtsorde bij de AIVD. Daarvoor was hij onder andere districtschef in het
regiopolitiekorps Utrecht, de politieregio waar hij ook zijn carrière
begonnen is. Wordt vervolgd...
vrijdag 31 oktober 2003
De IND heeft afgelopen woensdag 29 oktober 2003 Ndongo Fall, een Malinese vreemdeling, uitgezet met een vals reisdocument. Dit blijkt uit documenten die het Autonoom Centrum in bezit heeft. Hij werd samen met een tiental andere uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen uitgezet in een Transavia-chartervliegtuig die woensdag 29 oktober vanaf Schiphol vertrok naar Senegal en Kameroen.
Zeven jaar lang woonde Ndongo in Spanje waar hij als landarbeider en in de horeca werkte. Hij was in het bezit van een verblijfsvergunning. Na een vakantie op Curaçao
arresteerde de Marechaussee hem op Schiphol in januari 2002 toen hij op doorreis was naar Spanje. De foto op het paspoort bleek volstrekt niet te kloppen. Ook bleek de vreemdeling drie ons cocaïne bij zich te hebben. De rechter veroordeelde de gevangene tot vijf maanden gevangenisstraf onder andere vanwege het "opzettelijk gebruik maken van een niet op zijn naam gesteld reisdokument". Het betrof het "Senegalese paspoort, nr. 98FB16648" op naam van 'Lamine Gadiaga'.
Op naam van diezelfde valse 'Lamine Gadiaga' heeft de IND vervolgens een laissez-passer, een eenmalig reisdocument, geregeld bij de ambassade van Senegal in Brussel. Met dit valse reisdocument heeft de IND Ndongo vanaf begin maart 2002 vijf keer proberen uit te zetten. De eerste drie keer wees de betrokkene de piloot van de reguliere lijnvlucht naar Senegal erop dat het reisdocument niet klopte en besloot de piloot hem niet mee te nemen. De vierde keer op 22 augustus maakten medepassagiers bezwaar tegen de behandeling van Ndongo. Dit was in een Sabena-vliegtuig op Zaventem/Brussel, een overstap na een Schiphol-Zaventem vlucht. De gemoederen raakten
zo verhit dat er in het vliegtuig (nog aan de grond) een vechtpartij ontstond tussen de passagiers en de vier Marechaussee-escorts. Na tussenkomst van de Belgische politie
besloot de piloot dat de uitzetting niet door kon gaan.
Na de vijf maanden strafgevangenis (waarvan twee maanden voor het "opzettelijk gebruik maken van een niet op zijn naam gesteld reisdokument") is Ndongo begin juni 2002 in het Grenshospitium terecht gekomen. Uiteindelijk heeft hij daar meer dan 16 maanden (!!) in gevangenschap doorgebracht. Op 26 juli 2002 had de politie vingerafdrukken van hem genomen. In juli 2002 heeft de vreemdeling Justitie verteld dat hij Ndongo Fall is met de Malinese nationaliteit. In oktober 2002 heeft de IND een
Spaanse identiteitskaart op die naam ontvangen met een vingerafdruk. Nergens uit de stukken blijkt dat de IND contact opgenomen heeft met de Malinese of Spaanse autoriteiten en dat de IND de vingerafdrukken van de betrokken vreemdeling vergeleken heeft met de vingerafdruk op de Spaanse identiteitskaart op naam van Ndongo Fall uit Mali. Klaarblijkelijk moest en zou de vreemdeling van de IND met een laissez-passer op naam van 'Lamine Gadiaga' uitgezet worden naar Senegal, hoeveel tijd dit ook zou kosten en hoe lang de vreemdeling ook vast zou zitten. Volgens de vreemdelingencirculaire 2000 geldt in het algemeen dat na zes maanden het belang van de vreemdeling zwaarder weegt dan het belang van de staat. Slechts in uitzonderingsgevallen mag een vreemdeling langer vastgehouden worden voor uitzetting. Ndongo Fall heeft 16 maanden en 23 dagen in vreemdelingenbewaring gezeten (na de strafgevangenis), omdat verschillende keren de piloot weigerde iemand met een vals laissez-passer te vervoeren. De Transavia-piloot heeft dit woensdag 29 oktober niet gedaan. Bij het overplaatsen van de uit te zetten vreemdelingen van de Justitie-bus naar charter op Schiphol om vier uur 's ochtends verzetten enkelen zich. Zij werden geboeid en ingetaped het vliegtuig ingedragen. Eerste stop was Dakar/Senegal waar Ndongo met vals document werd uitgezet. Het koste de begeleiding van Marechaussee en IND vervolgens veel tijd om de Senegalese immigratiedienst te overtuigen hem over te nemen. Hierbij overhandigde de Nederlandse delegatie verscheidene enveloppen waarin wellicht ook een som geld (als vaker gebeurt bij dit soort transfers). Deze uitzetting is zeker niet de eerste keer dat uitzettingen plaatsvinden waarbij de IND gebruikt maakt van valse namen en documenten. Effectief uitzettingsbeleid 'op z'n Afrikaans' zoals de IND het noemt. Zie website Autonoom Centrum
vrijdag 31 oktober 2003
Dat had Mikhail Khodorkovsky niet gedacht. Eerst zijn maatje Lebedev achter de tralies. Dat was al even schrikken. Maar vervolgens hij zelf. En dan mag je samen met George, Wesley, Wim en Ed in het bestuur van de Internationale Crisis Group zitten, zo n klap verwacht je niet (1). Wie wel? Nou waren er natuurlijk vantevoren de nodige maatregelen genomen om in ieder geval de aandelen van zijn Yukos in veiligheid te brengen als onverhoopt stront aan de knikkers kwam. Het merendeel van dat pakket (61 procent) is in handen van Menatep. Een internationale offshore groep die statutair zijn tenten heeft opgeslagen in het zo geliefde Gibraltar. Uit de officiële paperassen van die groep blijkt dat als Mikhail plotseling het hoekje mocht omgaan of anderszins incapabel wordt om de tent te leiden, vijftig procent van de aandelen Menatep overgaan naar een Gibraltar-vehikel van een van zijn getrouwen. Maar wat zijn die lorren nog waard als Putin bijvoorbeeld de tegoeden van Yukos in Rusland blokkeert of aan de oliekraan gaat zitten morrelen? Nou zal hij dat niet gauw doen, want dat is snijden in eigen vleeswaren en die zijn toch al schaars. Maar de schrik zit er stevig in. Zowel bij de dagelijkse leiding van Yukos die voor een flink deel in handen is van Amerikanen als bij de westerse aandeelhouders. Die laatsten hebben dan ook niet zo lang geleden de Schreibtischmörder Henry Kissinger en Schwarzenegger-fan Jacob Rothschild (2) naar Moskou afgevaardigd om eens een praatje te maken met Putin. Zo'n Jacob bijvoorbeeld wil niet dat zijn pakketje aandelen Yukos straks in de open haard kan of in Arnie's Kampf-vuur. Door de detentie van Khodorkovsky is de schade al groot genoeg. Maar het dilemma van Putin is niet gering. Enerzijds kan hij van zijn lang zal zijn leven niet de financieel-economische samenwerking met het westen op losse schroeven zetten. Anderzijds wil hij wel gerechtigheid en in ieder geval een deel van de poen terug die ten tijde van het Vodka Jeltsin-regime door de zogenaamde oligarchs achterover is gedrukt en naar offshore-oorden als Gibraltar is weggesluisd. Helpers weg. Tweede ronde. Stay tuned.
(1) zie "Mabeltje" (20) van 29 oktober
(2) zie "Arnie en de geldstoot" van 16 oktober
donderdag 30 oktober 2003
Minister Donner wil dat wij niet stiekempjes wegschuifelen als er op straat iemand wordt gemolesteerd door één of meerdere onverlaten. Wij zouden volgens hem toch minimaal moeten proberen de aandacht van de betrokken wetsovertreders af te leiden om zo het slachtoffer in de gelegenheid te stellen benen te maken. Zoiets als met rooie lappen zwaaien naar een stier als die een toreador een zwieper heeft gegeven. Nou zouden wij Donner zelf wel eens willen zien als ie per ongeluk met zijn fiets in een kleine veldslag belandt. Dient hij dan ter plekke een wetswijziging in? Laat hij nadrukkelijk het geluid van zijn fietsbel weerklinken? Of overtreft hij een spurt van Petacchi? Die man is niet van deze tijd. Die is van vroeger. Daarom heeft hij onze oosterburen ook beloofd dat cliënten van een coffeeshop eerst hun Ausweis moeten laten zien voor ze hun roesmiddel krijgen overhandigd. Wie Nederlander is en meerderjarig heeft nog mazzel. De rest krijgt niks. Leuk vooruitzicht voor de betrokken coffeeshophouders die toch al met een smalle bilnaad de ontwikkelingen rond hun nering volgen. Want als er in de nabije toekomst in een coffeeshop ook niet meer gerookt mag worden kan hij zijn waterpijp helemaal wel aan de deurknop hangen. En dan zijn de gebruikers weer geheel aangewezen op de straatdealer, giert de prijs van het product omhoog en zijn de grote retailers en de aandeelhouders weer buitengewoon content met meneer Donner. Bovendien lopen we dan weer keurig in de pas met de rest van Europa en mogen we weer op schoot bij Bush. Ook een groot liefhebber van zero tolerance. Tenminste tegenover de kleine schrobbers. Er is in de VS namelijk heel wat meer tolerance tegenover de groothandelaren als dat politiek en zakelijk zo uitkomt. Dat heeft de Iran/Contra-affaire duidelijk genoeg aangetoond. En meer recentelijk de gebeurtenissen op dit terrein in Afghanistan. We hebben al ettelijke malen gewezen op de success-story van Haji Ayub Afridi, die in november 2001 met een luchttaxi van de CIA terugkeerde in zijn gouden paleis in Landi Kotal (zie “Een kwalijke deal in Pakistan” van 16 december 2001). Hij was en is de grootste drugshandelaar in dat deel van de wereld en bediende bijvoorbeeld via Fouad Abas onze eigen Johan Verhoek, alias “de Hakkelaar”. Inmiddels is in Afghanistan business weer as usual en worden Amerikaanse special operations in de regio zonder enige twijfel weer gefinancierd met een deel van Afridi’s enorme inkomsten. Die zijn voor een fors gedeelte opnieuw afkomstig uit Nederland (zie “Peultjes” van 5 september jl.). Perpetuum mobile. En meneer Donner? Hij peddelde voort.
woensdag 29 oktober 2003
Aààààch. Toch lullig hoor. Dat die Mikhail Khodorovsky door Putin in de petoet is gegooid. Rusland’s grootste oligarch! Of liever oliegarch! Meteen de hele financiële wereld in rep en roer. De beurs van Moskou gierend in de min. Putin een kloon van Stalin zonder snor. De KGB (FSB) aan de macht. Het einde van de Moskouse Lente. Nou, nou, nou. Tuurlijk, Putin en zijn FSB-kliek spelen een ordinair en grofkorrelig machtsspel. Dat doen wij over het algemeen een stuk subtieler (hè Jaap?). Maar als je een beetje meer dan duinzand in de ruimte boven je zeefbeen hebt zitten wéét je dat Khodorkovsky nooit op een nette manier een oliegarch kan zijn geworden. Ten tijde van het bezopen Jeltsin-regime nam de FC Pickpocket United gesteund door de mafia en de westerse globalisten de Russische financieel-economische sector in de houdgreep en pompte die leeg ten eigen bate. Tot Putin op typisch Russische wijze de klok terug draaide en er zelfs toe overging om de tegen hem agerende voorzitter van Pickpocket United in een cel met vier kruimelaars te proppen. Een ramp. Bijvoorbeeld voor de International Crisis Group (ICG), waarvan Khodorkovsky in Moskou een voorpost was. Officieel is de ICG een onafhankelijk internationaal instituut dat via rapportages uit het veld analyses maakt van potentiële brandhaarden in de wereld en vervolgens haar invloed aanwendt om oorlogen te voorkomen. Weldoener en humanist George Soros is daar de grote animator van. Wie anders zou je haast zeggen? Zullen we eens een paar bestuursleden van de ICG noemen? Mort Abramovitz, Emma Bonino, Garreth Evans, William Shawcross. Kent u die niet? Die zaten samen met George Soros in de club van vrienden en collega’s van Mabeltje die indertijd die brief naar de Volkskrant hebben gestuurd. Omdat ze zo verontwaardigd waren over de behandeling van onze prinses i.o.. Het wachten is nu op zo’n zelfde initiatief ten faveure van Mikhail Khodokovsky. Liefst in de Engelstalige Moscow Times van Derk Sauer, onze Nederlandse oligarch ter plekke. Maar dan nu wel graag met de handtekeningen van ICG-bestuursleden als Wesley Clark, Wim Kok en Ed van Thijn. Van wie de laatste als “vriend van Mo” zich ook al zo vurig heeft ingezet voor de vrijlating van Sacirbey, Mabel’s eerste verloofde. Nog even en die hele mediastorm rond onze mensenrechtenactiviste blijkt georkestreerd te zijn door Putin’s FSB. En Kuifje R. de Vries wordt ontmaskerd als een ouwe KGB-agent. Stay tuned.
dinsdag 28 oktober 2003
Na de najaarsstormen over Mabel Hari, prins Bernhard en Joris Demmink zijn we even in wat rustiger weer terechtgekomen. Maar met name rond de secretaris generaal van Justitie pakken zich toch al weer donkere wolken samen. Naar verluidt dook zijn naam namelijk al zo’n tien jaar geleden op bij twee onafhankelijke politieonderzoeken binnen het wereldje van de jongensprostitutie. Er zouden ook toen al verschillende belastende verklaringen zijn afgelegd in de richting van de steeds hoger in het zadel zittende Joris. Maar als respectievelijk hoofd van de directie Politie en directeur generaal Rechtspleging verkeerde hij in een goede positie om de hem bedreigende draken het hoofd te bieden. En die positie is daarna alleen nog maar verbeterd. Vandaar dat recentelijk bij vuurspuwende monsters als de Gaykrant en Panorama in een handomdraai de vlam werd gedoofd. Dat onze hoogste crimebuster daarmee ook zijn maliënkolder en zijn zwaard weer een tijdje op de rommelzolder kan deponeren lijkt echter wat al te optimistisch. Buiten de berichten over genoemde politieonderzoeken gonst het in het riolenstelsel van de Nederlandse journalistiek ook van geruchten over Joris’ escapades in Thailand en in een Londen’s hotel. Bij dat laatste evenement zou de Metropolitan Police zelfs een verbaaltje hebben opgemaakt dat via Interpol bij een Nederlandse politie-instantie terecht zou zijn gekomen. Navraag schijnt tot nu toe niks te hebben opgeleverd. Maar mochten er zich verdere ontwikkelingen voordoen dan zullen wij de laatsten zijn om u dat te onthouden. Wij zijn gek op fabelachtige verhalen. Stay tuned.
dinsdag 28 oktober 2003
Onlangs flakkerden achter de duinen weer even de emoties op over de gruwelijkheden die onder leiding van kapitein Raymond Westerling en met stilzwijgende goedkeuring van de Haagse junta kort na de Tweede Wereldoorlog in Indonesië plaatsvonden. Aanleiding waren uitspraken over die materie van de Indonesische minister van Justitie, die ondermeer alsnog officiële excuses eiste van de Nederlandse regering. Dat de huidige kliek van JPB daartoe zal overgaan is net zo waarschijnlijk als een uitgebreide lunch tijdens de ramadan. Wat denkt die Muslim wel?! Nederland staat in die houding overigens niet alleen. Ook in Amerika hebben ze er een handje van om de eigen oorlogsmisdaden weg te moffelen en de verantwoordelijken de hand boven het hoofd te houden. Dat is weer eens boven water gekomen naar aanleiding van een enorme scoop in de vorm van een serie artikelen over de zogenaamde Tiger Force in het bescheiden krantje The Blade uit Toledo, Ohio. De serie beschrijft de ongelofelijke zeven maanden durende moordcampagne die deze speciale unit in 1967 uitvoerde in het Vietnamese hoogland. Daarbij werden eenvoudige boerengezinnen inclusief baby’s afgrijselijk gemarteld en op gruwelijke wijze omgebracht. Om hoeveel mensen het precies ging hielden de heren van de Tiger Force niet bij. Even geen tijd. Net als bij het drama van My Lai kwam er uiteraard een officieel onderzoek op gang. Dat duurde vier jaar. Niemand ging voor het luik. De details van de hele operatie kregen het stempel “geheim”. Tot vandaag aan toe. Hitler, Stalin, Saddam, Osama, Milosevic. Dat zijn de superslagers. Vertegenwoordigers van het kwaad. Wij zijn de goeien. De democraten. De rechtshandhavers in de wereld. En wij mogen onze eigen gruwelijkheden straffeloos en zonder excuses uitvoeren. O ja ? Van wie eigenlijk?
maandag 27 oktober 2003
Deze week begint in Portugal het proces tegen Carlos Silvino, alias Bibi. De klusjesman van een stel weeshuizen van de Casa Pia-organisatie, die op bestelling minderjarige jongens leverde aan een ring van financieel redelijk bedeelde lieden maar ook zelf zich stelselmatig vergreep aan zijn pupillen. Tot die ring van verfijnde carnivoren behoorde zoals wij al eerder meldden de socialistische fractieleider Pedro Pedroso die in het voorjaar zijn veters, zijn riem en zijn stropdas mocht inleveren. Hij werd ervan beschuldigd 15 keer kinderen te hebben bestegen in de jaren 1999/2000. Op 8 october jl. werd hij na veel juridisch geharrewar voorlopig op vrije voeten gesteld. Zelf zegt ie dat er sprake is van een politieke hetze. Daarom zag hij er ook geen been in om zijn plaats in het Parlement weer in te nemen. Met toestemming van de meerderheid van de geachte afgevaardigden, die in april op zijn verzoek Pedroso’s immuniteit tijdelijk hadden opgeheven. Hoe Joao met de Pet hierop reageerde is niet moeilijk te raden. Maar ook binnen politiekringen borrelde het stevig. Dat resulteerde in het lekken van op tape opgenomen telefoongesprekken tussen een aantal senioren van de socialistische club, onder wie partijleider Ferro Rodrigues. Daarin bespraken zij ondermeer de op handen zijnde arrestatie van hun fractieleider. Dat lijkt op voorkennis en dat was het ook. In zulke gevallen ben je al gauw geneigd te roepen dat dan ook de rechtsgang wel beïnvloed zal zijn. Het hemd is nader dan de kilt. Om wat olie op de golven van emotie te deponeren erkende de socialistische president Jorge Sampaio vorige week tijdens een zeldzame monoloog voor de Portugese teeveecamera’s dat hij inderdaad vooraf van de arrestatie van Pedroso had geweten maar dat hij zich had onthouden van welke ingreep dan ook. Verder zei hij begrip te hebben voor de heisa die de zaak in Portugal had veroorzaakt, maar dat het zo langzamerhand tijd werd ook aandacht te schenken aan andere problemen in de samenleving. Bekend scenario. Ook in Nederland waar de dramatische gelijksoortige film met interessante rollen van o.a. Gerrie Ulrich, Warwick Spinks, Frits Salomonson en Joris Demmink nog altijd niet aan zijn pakkende slotscène toe is. Maar wij zijn geduldig en gaan niet eerder weg voor hij is afgelopen. Stay tuned.
zondag 26 oktober 2003
Halleluja jutteperen. Als Nederland geen Bert Boer had, dan zou hij uitgevonden moeten worden. Wie Bert is? Dat is het baasje van de firma Alphium in Nieuwegein. En die heeft me gisteren toch een software op de markt gekwakt. Gigantisch. Het is ontworpen om een eventuele nieuwe werknemer ondermeer te testen op zijn sociale vaardigheid, stressbestendigheid, geheugen, nauwgezetheid, loyaliteit, maar vooral zijn betrouwbaarheid. Dat laatste kan worden vastgesteld via registratie van het stemgeluid van de sollicitant als hij op de grill van Personeelszaken ligt. Een voorbeeld. Stel je heet Van der Hoeven, je bent familie van Cees en je solliciteert bij Albert Heijn. Dan ben je niet gauw geneigd om te erkennen dat je dezelfde genen in je knoken hebt als de grootste shoplifter die het bedrijf ooit heeft gekend. Dus ga je zitten te liegen als je wordt gevraagd of je misschien iets ongeregelds in de familie hebt zitten. Oeps. Foutje. Dankzij de nieuwe software van Bert registreert de compu namelijk feilloos dat je een volgeling van Pinocchio bent. Een ordinaire liedetector dus, maar dan zonder draden aan je vingers en een machine die enthousiast je ondergrondse trillingen vergelijkt met de schaal van Richter. Hoe komt Bert aan dit voor ondernemend Nederland zo smakelijke hapje? Volgens zijn annonce heeft ie het in licentie gekregen van een Israëlisch bedrijf. Dat had de software volgens hem ontwikkeld voor de Mossad en het in een later stadium gecommercialiseerd. Bert noemt noch de naam van de software noch de naam van het Israëlische bedrijf. Althans niet in zijn annonce. Da’s vreemd. Mocht dat niet van de leverancier of zo? Ook raar. Tenzij het bedrijf in kwestie niet al teveel ruchtbaarheid wil geven aan zijn Mossad-connectie. Omdat zoiets publiciteit à la Comverse kan opleveren (zie onze serie "Comverse" op de Followup-site). Nog gekker wordt het als je de moeite neemt om de website van Alphium na te vlooien. Dan kom je de Savvy Recruiter tegen en bingo, dat is de software waar Bert zo ingewikkeld over doet. Maar ook daar wordt de naam van de producent niet vermeld. Na wat zoeken bleek het te gaan om Amitronics, dat opereert vanuit Building 1 in het Malcha Technology Park in Jerusalem. En dat volgens Bert dus ooit voor de Mossad dit programma heeft ontwikkeld om kandidaat-spionnen te grillen bij hun sollicitatie. Nou, hè, hè, was dat nou zo moeilijk Bert? Je had het beter gewoon kunnen zeggen. Want nu gaan potentiële klanten zich misschien afvragen of je iets te verbergen hebt. En willen ze je eerst testen op je eigen Savvy Recruiter voor ze zakelijk met je in zee gaan. Kan toch de bedoeling niet zijn. Hm? Bert?
vrijdag 24 oktober 2003
In onze serie over Mabel Hari hebben wij al eerder gewezen op haar intrigerende aanwezigheid bij het intieme diner op de Amerikaanse ambassade op de avond van de vierde september 1995. En de rol die dat gezellig samenzijn speelde bij de NATO-bombardementen op burgerdoelen in het Servische gedeelte van Bosnië in de dagen die daarop volgden. Uiteraard voerden Amerikaanse en Britse toestellen daarbij de meeste vluchten uit. Maar goede derde bij deze operatie Deliberate Force was Nederland. Dat geeft misschien antwoord op de door ons al eens gestelde vraag namens wie Mabeltje daar zat te kanen met mensen als Wesley Clark, Richard Holbrooke, Muhamed Sacirbey en Alija Izetbegovic. In ieder geval namens Nederlandse geïnteresseerden aan wie zij zonder enige twijfel met enige regelmaat terugrapporteerde. En dat geeft weer voedsel aan onze veronderstelling dat de AIVD (BVD) ten tijde van de conflicten in Bosnië en Kosovo contacten met Mabeltje onderhield. Als de respectievelijke premiers dan in een later stadium vragen of de dienst op de hoogte was van iets minder flatteuze zaken uit het redelijk verre verleden van haar informante, wat mag je dan verwachten van de dienst? Bovendien moet de nog steeds door een Srebrenica-trauma geplaagde Kok een deel van Mabel’s achtergrond hebben geweten cq. vermoed. Nogmaals, het grote probleem rond Mabel is niet haar connectie met Klaas Bruinsma, maar haar kennis van de (Nederlandse) shit uit de Balkanoorlog. En de CDA/VVD-combine heeft gisteren omzichtig geprobeerd om nou juist dat aspect stilletjes weg te gooien met het badwater van Bruinsma. Stay tuned.
vrijdag 24 oktober 2003
Temidden van de perikelen rond Mabel Hari verscheen gisteren prominent in Het Parool het bericht dat de gemeente Amsterdam een miljoenenstrop boven het hoofd hangt. Het stuk handelde over de bodemsanering van een niet onaanzienlijk stukje grond aan het IJ. Dat had de gemeente vier maanden geleden overgenomen van Shell en meteen doorverkocht aan ING Real Estate voor de bouw van woningen, kantoren en andere leuke dingen voor de mensen. Nou had de betrokken PvdA-wethouder Duco Stadig volgens Het Parool de gemeenteraad even vergeten te vertellen dat de gemeente voor een gedeelte voor de kosten van die sanering moest opdraaien. Dat was even slikken voor de raad, die het project unaniem juichend had begroet. Maar waar gehakt wordt valt nog wel eens een torenspits. Stadig heeft beloofd dat ie spoedig op de zaak zal terugkomen. Nou het gekke, wij hebben ook al eens aandacht besteed aan Duco’s worst nightmare in het artikeltje “Poe, poe” op 18 september jl. Dat schilderde een nog zwarter en duurder perspectief voor de gemeente. Nou zijn wij dol op affaires, dus zonden wij een e-mail aan een stel gemeenteraadsleden waarin wij op ons artikeltje wezen. Een van de gelukkigen was Frits Huffnagel van de VVD. Naar we mogen aannemen een politiek tegenstander van Stadig en in staat om zelfs van een winkeldiefstal een politiek statement te maken. Dat viel vies tegen. Hij bedankte ons voor de mail, maar begreep niet wat ie ermee moest. Kijk, Frits. Als je onze rubriek gewoon had gevolgd had je Stadig al eerder kunnen interpelleren. En tijd is geld zo je weet. Daarnaast beschreven wij een ander scenario en dat moet voor een beetje raadslid toch het sein zijn om zich minimaal achter de flappers te krabben. Nou ja, zand erover. Stuur onze secretaresse maar een bloemetje dan is alles vergeten en vergeven. Bedankt Frits.
donderdag 23 oktober 2003
Volgens De Volkrant van vanochtend is het dossier over Mabeltje dat in de kelder van het Ministerie van Buitenlandse Zaken werd bewaard spoorloos verdwenen. Zowel over het hoe als het waarom tast de leiding van het departement in het duister. Wat dat laatste betreft, het zou om een iel, niet geheim gevalletje gaan, dateren uit 1992 en “vermoedelijk” niet meer bevatten dan een cv. van Mabel Hari. Naar wij aannemen zonder de Bruinsma-connectie. Het dossiertje zou zijn aangelegd naar aanleiding van haar verzoek tot inzage van dossiers in verband met een studie over de oprichting van de VN. Merkwaardig is wel dat het ministerie van Buitenlandse Zaken geen melding maakt van de stage die zij bij hetzelfde ministerie heeft gevolgd. Het zou kunnen betekenen dat andere gegevens over Mabeltje dus ergens anders in het heiligdom van Jaap worden bewaard. Gegevens die zonder enige twijfel ook details bevatten over de interessante activiteiten die onze prinses i.o ontwikkelde bij de VN en later in Joegoslavië. Het is namelijk niet aan te nemen dat zij in verband met die activiteiten geen contacten heeft onderhouden met BuZa en instanties als de AIVD bij gebrek aan een IDB. Alleen al door de informatie van Mabeltje en haar “verloofde” Sacirbey die zo’n nuttige bijdrage is geweest aan het Nederlandse beleid in de kwestie Srebrenica. Mogelijk ligt hier ook de ware reden voor de terughoudenheid van JPB en de AIVD bij het navlooien van haar verleden. Door het voortdurende geouweneel over de contacten tussen mevrouw Wisse Smit en Klaas Bruinsma zijn haar initiatieven in Bosnië en aanpalende gebieden tot nu toe helaas onder water gebleven cq. bewust gehouden. We nemen niet aan dat de Kamer na het huidige gezever over Bruinsma nog eens op dit aspect van de Mabel Hari-affaire zal terugkomen. Het woord is opnieuw aan journalistiek Nederland. Stay tuned.
donderdag 23 oktober 2003
Tja, die Mabel. Zou ze inzage gehad hebben in haar BVD dossier? Daarover zal het wel gegaan zijn in de commissie stiekem van de tweede kamer. Ongetwijfeld zal blijken dat dat niet het geval is en dat de BVD-AIVD het haar niet verstrekt heeft. Gelukkig, kunnen de 150 dames en heren van het Binnenhof weer gerust onderuitzakken.
Overigens lijkt de wens om dit wat dieper uit te zoeken niet zo groot. Gisterenavond bleek dat -aldus de uitspraken van Erica Terpstra- er in dit geval toch situaties kunnen zijn die het noodzakelijk maken om dit niet in de openbaarheid te bespreken. Nee, dat kan ik me voorstellen. Het geruchtencircuit zoemt, en een van de aardigere varianten is de volgende. Het Kabinet van de Koningin heeft een copie van het dossier overhandigd gekregen toen er net publiekelijk sprake was van een relatie tussen die mevrouw en Friso. Het Kabinet overhandigde dit dossier aan Beatrix, die het maar liet lezen door haar aanstaande schoondochter. Tja, zo gaan die dingen in een koningshuis.
Dit zal men niet zo graag willen uitzoeken. Immers, na de woelingen rond de opkomst van Fortuyn en de -tijdelijke- afgang van de zittende politiek kan dit politiek stuurloze land toch niet een koninginnekwestie gebruiken. Stel je voor zeg. Nee, dat lijkt weinig waarschijnlijk, het zou de kop kosten van Balkenende; en een -te vroege- troonsbestijging van Willem Alexander noodzakelijk maken.
donderdag 23 oktober 2003
Geen beste dag voor Israël. Op 8 juni 1967 ten tijde van de oorlog tussen Israël en Egypte die later de boeken in zou gaan als de Zesdaagse Oorlog voer de USS Liberty ter controle in de internationale wateren ter hoogte van de Sinai rond. Het spionageschip was niet al te zwaar bewapend maar de bemanning was ervan overtuigd dat alles safe was. De regelmatig overvliegende Israëlische verkenningsvliegtuigen zouden zonder twijfel voor protectie zorgen als de Egyptenaren per ongeluk last kregen van een zonnesteek. Om twee uur ‘smiddags werd de Liberty echter plotseling van alle kanten onder vuur genomen door een stel ongemarkeerde toestellen en bovendien getroffen door een torpedo. De hel duurde vijf kwartier. 34 man waren dood, 171 gewond. Niet veel later bleek dat Israël verantwoordelijk was voor het ongemak. Foutje. Bedankt. Foutje? Waarom zwaaiden de piloten van de Israëlische verkenningsvliegtuigen dan uren voor de aanval vrolijk naar de bemanningsleden van de Liberty? En waarom maakte Israël dan gebruik van ongemarkeerde oorlogsvehikels? Het zat niet snor en een kind kon in wezen de was doen. Israël probeerde de Amerikanen wijs te maken dat de Egyptenaren toch een zonnesteek hadden gekregen. En hoopte op die manier de Amerikanen te betrekken bij de oorlog. Desondanks kwam in de Verenigde Staten geen openbaar onderzoek op gang en de resterende bemanningsleden kregen de order over het gebeuren te zwijgen. Op straffe van een aanzienlijk aantal jaartjes brommen. Surprise, surprise. Er is nu toch iemand die zijn nek heeft uitgestoken: Ward Boston. Een gepensioneerde kapitein van de Navy, die in 1967 tot de leiding van het intern onderzoeksteam van de marine behoorde. Hij liet gisteren via een officiële verklaring weten dat toenmalig president Lyndon Johnson en de minister van Defensie Robert McNamara de opdracht hadden gegeven de zaak af te boeken als een vergissing van Israëlische zijde. Nee, we gaan niet over tot vergelijkend warenonderzoek. We zeggen niks over de Amerikaanse aanval op Lybië in april 1986. Of de overval op de Achille Lauro in het jaar daarvoor. Om nog maar te zwijgen over dansende figuren op een dak in New York na de show van Osama’s Flying Circus in september 2001. Dankzij meneer Remkes, die met zijn voorlichting soms zelfs overgaat tot een tête à tête met Frits Wester, zijn we er weer eens van doordrongen geraakt dat het vergelijken van appels en peren niet zinvol is. Waarvan akte. Stay tuned.
woensdag 22 oktober 2003
Wij hebben het nieuwe boek van Gerard Aalders nog niet onder ogen gehad. En we nemen aan dat u ook niet allemaal de boeksuper op de hoek hebt overvallen. Daarom nemen we het risico dat dit artikeltje over de oh zo boze Bernhard wat overbodig is. Het eventuele stadhouderschap van prins Bernhard is namelijk niet uit de hemel komen vallen op 24 april 1942. Het plan om hem in die functie aan te stellen dateert van voor de oorlog. Als we tenminste een verklaring in die richting van de Duitse Abwehr-generaal Von Bentivegni mogen geloven. Die verklaarde op 15 maart 1956 ondermeer het volgende:
“Voor de Duitse inval had Pantschulidzeff het plan voorgelegd de nog altijd trouw aan de Führer zijnde SS-man Prins Bernhard tot Rijksstadhouder van Holland te benoemen. En vooraf met hem overeen te komen dat de Duitse Wehrmacht alleen de Nederlandse havens en vliegvelden zou bezetten. Net zoals in Denemarken. Pantschulidzeff had in de context van dit Rijksstadhoudersplan ook een brief van zijn “stiefzoon” overhandigd. Wij noemden dit plan “3 F” omdat drie vrouwen (prins Bernhard’s moeder, zijn vrouw en zijn schoonmoeder) met hun specifieke diplomatie de prinsgemaal vanuit zijn adjudantenpositie in de leidinggevende functie van stadhouder moesten zien te laveren". Voor niet ingewijden: “kolonel” Pantschulidzeff was de aimant van Bernhard’s moeder prinses Armgard en na het overlijden van Von Lippe Biesterfeld senior haar vaste levensgezel. Zowel de “kolonel” als prinses Armgard en prins Bernhard waren voor de oorlog betrokken bij het imposante Duitse spionage-apparaat. De verklaring van Von Bentivegni zegt op zich niks, maar duidt eens te meer aan dat de brief niet alleen in Nederland onderwerp van gesprek was in het louche speurneuzencircuit van na de oorlog. Stay tuned.
woensdag 22 oktober 2003
Zo langzamerhand wordt duidelijk dat de warme banden die Mabel Hari met de Dominee onderhield in wezen de introductie hebben gevormd tot haar latere carrière in de schaduwwereld. En dat haar connecties met Muhamed Sacirbey van veel groter belang zijn geweest. Niet voor niets hebben wij in deze serie herhaaldelijk gewezen op de bizarre aanwezigheid van onze prinses i.o. bij het dinertje op de Amerikaanse ambassade in Parijs op 4 september 1995. Zij was daar samen met haar “verloofde” Muhamed in gezelschap van Wesley Clark, Richard Holbrooke, Alija Izetbegovic en Pamela Harriman. Geen klaverjasavond dus. En wij vroegen ons dan ook af namens wie Mabeltje daar zat. Was zij wellicht tijdens haar stage bij de VN in New York gerecruteerd door een lokale speurneuzenclub? Net als ooit Bill Clinton toen hij stage liep in Londen. Als president speelde de sigarenliefhebber later tijdens het conflict in Bosnië volledig de kaart van de Muslimgemeenschap onder leiding van Izetbegovic. Een gevaarlijke kaart, want die gemeenschap kreeg eveneens steun van Osama, die vroeger ook al eens had samengewerkt met de CIA om de Russen Afghanistan uit te wurmen. Vertegenwoordigers van Osama’s Flying Circus namen zelfs deel aan een stel frisse guerillacursussen in Bosnië onder leiding van Amerikaanse specialisten. Guerilla’s hebben wapens nodig en die kwamen overal vandaan. Volgens de laatste berichten zou Mabeltje min of meer als liaison hebben gediend bij het contact tussen de Bosnische Muslimleiding en een aantal obscure wapenhandelaren, waarbij haar oude contacten met de Umwelt van Klaas niet ongelegen kwamen. En dat zijn de contacten waarover onze man uit Kapelle uiteindelijk is geïnformeerd en die nu voor shit zorgen in de Tweede Kamer. Mocht het allemaal juist blijken dan is haar eretitel Mabel Hari zo gek nog niet. En het maakt meteen duidelijk hoe zij wist wat er in haar AIVD-dossier stond nog voor JPB er een blik in had kunnen slaan. Heerlijk, heerlijk, zo’n koningshuis. Stay tuned.
dinsdag 21 oktober 2003
Eerst Maxima met haar fascistoïde vader, dan Edwin met zijn wat grote wafel, vervolgens Mabel met Klaas en Sacirbey en dan als klap op de vuurpijl prins Bernhard met zijn brief aan Adolf, waarin hij aanbood om namens de Führer in Nederland als Stadhouder te fungeren. Eerlijk is eerlijk, het is wel genieten met ons koningshuis tegenwoordig. Volgens het nieuwe boek van historicus Gerard Aalders zou het hele verhaal over de sollicitatiebrief van Bernhard in Nederland zijn gaan rondzingen na een verklaring van de SS-Oberführer dr. Eberhard Schoengarth. Die had tijdens zijn naoorlogse verblijf in de petoet toch weinig anders te doen, dus verzon hij wat suggestieve verhalen om de Nederlanders te stangen. Nou was de baas van de Gestapo en Sicherheitsdienst in Nederland niet op zijn kruintje gevallen. Hij wist het nodige van wat zich allemaal had afgespeeld in het grensgebied van verzet en collaboratie. En van het internationale gekonkel waarbij de gebroeders Dulles als zaakwaarnemers van IG Farben zo’n belangrijke rol hadden gespeeld. Mocht die brief er zijn geweest dan kòn hij het weten. Aalders was nog niet aan het woord bij Barend en van Dorp of de prins reageerde furieus en ontkende voor de zoveelste keer het epistel aan Hitler te hebben geschreven. Zouden wij ook doen, want het bewijs ligt op het kerkhof. Een detail blijft echter vreemd. De precieze datering. Als Schoengarth al een sprookje heeft willen vertellen waar kwam dan die 24 april 1942 vandaan? Exact in een periode waarin de prins in de Verenigde Staten verbleef en in conclaaf was met IG Farben-agent en familievriend Gerhard Fritze. Toen de slag om de aandelen van dat lieflijke bedrijf in volle gang was en Nederland net zijn gebieden in Zuidoost-Azië kwijt was geraakt. Soms is de werkelijkheid fantastischer dan welk suggestief verhaal dan ook. Stay tuned.
dinsdag 21 oktober 2003
Nee hoor, Henkie houdt zijn voetje bij het stukkie. Wat de Kamer ook mekkert, die Orions moeten weg. In twee narcostaten (Colombia en Nederland) is zijn ferme taal met gejuich begroet. Allereerst door de Raad van 11 van de cokekartels en haar agenten aan deze kant van de plas en daarnaast door de topdogs van de grote banken aan beide kanten van de oceaan. Hoe minder controle op de transporten van Colombia’s finest, hoe beter de business. Goed, er moeten wel nieuwe afzetgebieden worden aangeboord om de prijzen op niveau te houden, maar daar komen ze wel uit. Henkie heeft wel schuchtertjes een oplossing voor het probleem aangedragen. Hij opperde dat de controle dan maar door commerciële bedrijfjes moest worden uitgevoerd. Wackenhut misschien? Dat zou lachen wezen. Bovendien hangt daar ook een prijskaartje aan dat je nooit bij de uitverkoop ziet. En dat allemaal terwijl het in de West toch al dweilen is met de brandkraan open. In Florida stond de Coast Guard afgelopen weekend bijvoorbeeld al op zijn eigen torso te timmeren na een cokevondst met een straatwaarde van 50 miljoen dollar. De snuif was aangetroffen aan boord van twee speedboten (leuk woord in deze context) voor de kust van Colombia. En wat zei de lokale commandant in Florida? Dat ze mazzel hadden gehad, want om zulke transporten te lokaliseren leek op het vinden van een naald in een hooiberg. Kan je nagaan hoe hoog de nood nog steeds is aan het front van deze “war on drugs”. Maar Henkie haalt desondanks de Orions uit de lucht. Je zou bijna denken dat hij onlangs wakker is geworden naast een afgesneden paardenkop.
maandag 20 oktober 2003
Volgens de brief die onze zo buitengewoon charismatische premier naar de Kamer heeft gestuurd in antwoord op een vloedgolf van vragen heeft de AIVD pas drie dagen voor de verloving van Friso en Mabeltje van de regering opdracht gekregen om wat dieper in het verleden van de prinses i.o. te duiken. Om te kijken of zij staatsgevaarlijk zou kunnen zijn. Zelf zou de dienst wel op de hoogte zijn geweest van de Bruinsma-connectie. Maar dat die zo close was geweest, nee dat wist de AIVD niet. En ze had noch van Baron van Ooit Kok noch van Efteling-coryfee Balkenende daarvóór opdracht gekregen om de schop ter hand te nemen. Overigens werd de poging om wat meer over Mabel aan de weet te komen bliksemsnel getorpedeerd door de verrassende verlovingsshow van het prinselijk paar in wording in aanwezigheid van beide moederkloeken. Merkwaardig toch. Sinds kort een voor de hand liggende vraag: heeft die meneer Rhodius van het Kabinet van de Koningin in deze kwestie ook met zijn fluit zitten spelen? Of heeft hij wel degelijk stiekem van Koningin Bea directieven ontvangen om Mabeltje eens even binnenstebuiten te keren? Wist HKH al dan niet via Rhodius alles over Klaas, Sacirbey en Joost mag weten wie nog meer en vond zij verder gesnuffel niet wenselijk? Opnieuw een voor de hand liggende vraag: hoe komt het dan dat die Edwin de Roy van Zuidewijn wel een hele batterij speurneuzen van zowel het koninklijk Kabinet als de AIVD achter zijn reet aan kreeg? Om maar te zwijgen over de mannetjes van onze verzetsleider op Soestdijk. Was Edwin door zijn huwelijk met de dochter van bomen- en paardenfluisteraar Irene dan staatsgevaarlijker dan Mabel? Misschien komen deze vragen nog aan de orde in het ophanden zijnde Kamerdebat. Tenminste als dat niet vantevoren listig wordt getorpedeerd door een bijeenkomst en petit comité. Stay tuned.
maandag 20 oktober 2003
In aflevering 20 van deze serie lieten we ons licht al eens schijnen over het stiekeme contact dat begin maart van dit jaar in Parijs werd gelegd tussen twee luitjes van het Amerikaanse ministerie van Defensie en Iran-Contra fenomeen Manucher Ghorbanifar. Als intermediair bleek Michael Ledeen te zijn opgetreden. Ook al een rausdauser uit de Iran-Contra affaire, die net als Ghorba de in België verblijvende Geertjan Dolk in zijn organizer heeft staan. Gedrieën doen deze oude vrienden achter de schermen verwoede pogingen om de politieke machtspositie van de conservatieve Iraanse ayatollah’s te ondermijnen. En ze hebben daarbij steun gekregen van Curt Weldon. Een notoire sabelrammelaar uit het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden die Dolk verzocht om voor hem als liaison te dienen met de gematigde krachten in Teheran. De hele kwestie veroorzaakte een lichte bries in een glas water en het initiatief werd officieel veroordeeld. Einde verhaal? No way. Net als ten tijde van de Iran-Contra blijken Ledeen en Ghorbanifar vrolijk verder te zijn gegaan met hun enigmatisch gedreutel. In augustus meldde de Iraanse intrigant dat hij een informant op de kop had getikt die wist waar in Irak verrijkt uranium was verstopt. Via via kwam de informatie bij de CIA terecht, die de info van Ghorbanifar net zo vertrouwt als een omelet van dinosauruseieren. Toch stuurde de agency een paar speurneuzen naar de zandbak om uit te vlooien of Ghorba’s informant iets zinvols te vertellen had. Misschien had ie dat wel maar hij eiste boter vóór de vis. De CIA-zendelingen bakten niet en vroegen hem om een sample van de uraniumvoorraad voor ze met wat greenbacks over de brug kwamen. Helaas klaveraasraas, geen sample. En toen was het al heel gauw terug naar af. Voor de zoveelste keer wilde de CIA Ghorbanifar dumpen, maar Ledeen wees erop dat de Iraniër na het optreden van Osama’s Flying Circus op Manhattan toch waardevolle informatie had geleverd over Afghanistan waardoor vele Amerikaanse levens waren gespaard. En dat was waar. Daarnaast waren Ghorba’s voorspellingen over de ontwikkeling van Iran’s nucleaire programma ook bull’s-eye geweest. Wat niet automatisch wil zeggen dat zijn bericht uit de glazen bol dat de ayatollah’s een eventuele Israëlische aanval op de Iraanse nucleaire speeltuin zullen beantwoorden met biochemische versnaperingen ook juist is. En verder zit de CIA nog te dubben over Ghorba’s aanvraag van 250.000 dollar. Die zou bestemd zijn voor iemand die in Iran informatie wil losweken over een terreuractie in de Verenigde Staten. Die zou in de planning zijn opgenomen voor 23 t/m 25 november aanstaande. Kan het? Het kan. Maar de dollars kunnen met dezelfde gang bedoeld zijn voor de aankoop van een kasteel in Almere. Kortom, het blijft wikken en wegen. Maar als er iets gebeurt dan hoort u het meteen van ons. Stay tuned.
maandag 20 oktober 2003
Op 3 oktober jongsteden vond de ontruiming plaats van Kraakbolwerk De Blauwe Aanslag in DenHaag. Dit ging zeker niet geruisloos voorbij. Er vonden nogal wat (rituele) schermutselingen plaats tussen krakersters en Mobiele Eenheid. Ondertussen waren veel voormalige krakers van de Blauwe Aanslag bezig met (ver)bouwactiviteiten aan een ander -vervangend- project, "De Lange Pyr.
Daar dreigen nu behoorlijk wat problemen te ontstaan nu Burgemeester en Wethouders van DenHaag zojuist besloten hebben dat ze een boete gaan opleggen aan de (voormalige) krakersters wegens het niet leeg opleveren van De Blauwe Aanslag. Het zou hierbij gaan om 500.000 guldens, een bedrag dat ooit eerder genoemd stond in de een of andere afspraak die krakersters en gemeente gemaakt hadden. Ook de toegezegde verhuiskostenvergoeding van 250.000 gulden staat nu te bezien. Dit zou betekenen dat het nieuwe project financieel onhaalbaar wordt aangezien de verbouw niet kan worden afgemaakt omdat er een gigantisch begrotingstekort zal ontstaan. Zo dreigt die spectaculaire ontruiming een dure grap te worden.
maandag 20 oktober 2003
Je zou haast denken dat de strijd tegen pedofiele en kinderporno-netwerken in België alleen wordt gestreden door de Werkgroep Morkhoven onder leiding van Marcel Vervloesem. Dat is niet zo. Er zijn meer organisaties die zich daarmee onledig houden. Zoals de Fondation Princesse de Croy die overigens nauw met Morkhoven samenwerkt. Op 9 oktober jl. bracht prinses Jacqueline, de initiatiefneemster van deze Fondation, een bezoek aan de foxterriër van Morkhoven voor het uitwisselen van gegevens. Op 15 oktober werden zowel de website van de Fondation als de gezamenlijke nieuwsbrief van de twee anti-pedo organisaties door het Canadese Bravenet geëlimineerd. Niet dapper, meer braaf. Aanleiding was een klacht van ene Charly Nyst die schermde met een juridische surprise als Bravenet niet onmiddellijk ingreep. Mede namens ex-rijkswachtkolonel Jean Marie Brabant, die hij dan wel niet kende maar wiens reputatie garant stond voor het trillen van heel België als hij in beweging kwam. Charly greep naar deze indrukwekkende middelen omdat hij zich zwaar in het kruis getast voelde door een artikel van een paar weken daarvoor waarin niet al te intelligente correspondentie van hem stond afgedrukt. Diezelfde klacht had hij ook bij MSN gedeponeerd die naar aanleiding daarvan had ingegrepen op de site van Morkhoven. Merkwaardigerwijs vonden deze schermutselingen plaats onder het hoofdje Belgische staatsveiligheid. Niet eens zo zot natuurlijk, gezien de namen van allerlei hoge mieters die sinds affaires als die van De Bende van Nijvel en Dutroux in de Belgische samenleving binnen deze context circuleren. Tot die van de koning toe. En de armen van hoge mieters reiken nu eenmaal ver. Zoals wij vorige week ook in Nederland nog gewaar werden. Stay tuned.
maandag 20 oktober 2003
Wat een jurist hè? Die Boris van Dittrich ’66. En zo’n vernieuwer ook. Nou wil ie weer dat in alle buurten waar Marokkaanse snotneuzen de boel versteren een befwinkeltje komt. Met een eigen Officier van Justitie en een eigen rechter in de bediening om de jeugdige onverlaten meteen in hun eigen buurt af te straffen als ze weer eens in de fout zijn gegaan. Volgens onze Democratische houwdegen heeft een dergelijk lik je stuk beleid een heilzaam effect op de groep. Geen agogisch gelul meer, meteen de botte bijl erin. Of dat allemaal wetenschappelijk verantwoord is weten we niet. Maar als Boris het zegt zal het wel zo wezen. Die heeft ervoor gestudeerd. Hoewel wij niet zo gauw zien dat zo’n winkeltje in de praktijk indruk zal maken op de buurt-alqaida’s. Per slot hebben die ook geen respect voor andere zorgcentra en bungelen er aan lantarenpalen al surrogaat-agenten zoetjes heen en weer bij windkracht drie. Als voorbodes van een intifada rond het Amsterdamse Mercatorplein. Als de befjes van Boris al indruk willen maken zou dat in de vorm van bijzondere straffen moeten zijn. Een rolstoel gedemonteerd met de eigenaar er nog in? Drie dagen schandpaal, waarbij toevallige voorbijgangers overjarige eieren, rottend fruit en doorgedraaide broodjes shoarma van varkensvlees krijgen aangereikt om de veroordeelde ermee suf te gooien. Samen met Cees van der Hoeven een Appie Heijn leeggehaald? Drie maanden lang het Anne Frankplantsoen kapotjesvrij houden. Het winkeltje van Boris verbouwd, inclusief de twee befjes? Twee maanden gevallen stukjes zeep oppakken in de doucheruimtes van een Amerikaanse gevangenis. “Hoer” geroepen tegen een vrouwelijke Jehovagetuige? Vier maanden colporteren met de Wachttoren in theehuizen en aan de deur van de moskee. Wel allemaal alternatieve straffen, maar altijd zinvoller dan wat dommig rondhangen in een celletje. Maar om dit alles te voorkomen is het natuurlijk nog beter om die knapen gewoon een baan te bezorgen. Betaald via het Commissaris Van Riessen-fonds. Want zelfs zo’n hersenspinsel als dat van onze briljante Boris leidt alleen maar tot nog meer narigheid. Tot intifada.
vrijdag 17 oktober 2003
Deel 1. 13 januari 2003. In Den Haag brengt LPF-voorzitter Ed Maas naar buiten dat de VVD heeft geprobeerd hem uit het politieke veld te ruimen. Dat zou gebeurd zijn via een oekaze van Joris Demmink, sinds november vorig jaar secretaris generaal van het ministerie van Justitie en volgens Maas een VVD-er. De oekaze was gericht aan het adres van LPF-minister Hilbrand Nawijn. Demmink zou Nawijn erop hebben gewezen dat er een gerechtelijk vooronderzoek tegen Maas onderweg was. Het ministerie van Justitie laat meteen weten dat het verhaal geen enkele grond heeft.
Deel 2. Demmink nam een advocaat in de arm en dreigde Maas met een proces wegens smaad. Maas werd twee dagen ondervraagd door de rijksrecherche. Eerst vriendelijk, maar na een telefoontje van hogerhand wat minder vriendelijk. Hij werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag Ed even niet zitten. Om vijf uur ‘smiddags tekende hij een verklaring waarin hij toegaf dat het om een valse beschuldiging ging. Een kwartier later verspreidde het OM al een persbericht over de goede afloop van de affaire. Een lokaal record. ’s Avonds herriep Maas voor de camera’s van SBS 6 alles en bleef bij zijn bewering dat Demmink aan Nawijn had laten weten dat Justitie een onderzoek naar hem was gestart. Daarna vertrok de vastgoedhandelaar naar zijn geliefde Tenerife om van de schrik te bekomen. Zowel secretaris generaal Demmink als minister Donner kondigden aan de vertegenwoordigers van de media die van het incident melding hadden gemaakt stevig te zullen aanpakken. De een via de rechter, de ander via een wetswijziging.
Het eerste deel van dit tweeluik is juist. Het tweede deel is een persiflage. We zeggen het maar even. Voor wij ook met allerlei rechtzaken worden geconfronteerd.Stay tuned.
vrijdag 17 oktober 2003
Tja, Kelly, wie kent hem nog? Het door Hutton voorgezeten onderzoek zal naar alle waarschijnlijkheid dit jaar niet meer worden afgerond. Begin 2004 wordt nu genoemd.
Op 2 oktober jongstleden heeft David Kay, voor het Amerikaanse congres een tweetal verklaringen afgelegd over de door hem geleide speurtocht van de Iraq Survey Group naar bewijzen voor het bestaan van massa vernietigings wapens in Irak. Hij zag zich genoodzaakt te verklaren dat er tot dan toe geen bewijzen gevonden waren voor het bestaan van programma’s om chemische of nucleaire wapens te ontwikkelen of te produceren.
Zo’n beetje verborgen in zijn verklaren stelde Kay: “De tot op heden gevonden gegevens geven aan dat Irak’s capaciteit om op grote schaal nieuwe chemische granaten te ontwikkelen, produceren en vullen gereduceerd, zo niet geheel vernietigd was, gedurende de operaties Desert Storm en Desert Fox, alsmede door de 13 jaar durende sanctie’s van de VN en de inspecties door de VN.”
Ietsje verder verklaart hij het volgende: “Tot op heden hebben we geen bewijzen kunnen ontdekken dat Irak na 1998 belangrijke stappen heeft ondernomen om nucleaire wapens te ontwikkelen.”
Tja, noch in zijn samenvatting noch in zijn conclusies wordt op deze essentiële punten verder ingegaan; zij spreken namelijk de verklaringen van de Amerikaanse regering tegen, waaronder de stelling dat de VN-inspecties niet werkten. Kortom de combinatie van VN sancties, inspecties, en de militaire aanvallen van 1991 en 1998 hebben de chemische en nucleaire wapenprogramma’s van Irak effectief vernietigd en voorkomen dat ze opnieuw konden worden opgestart. Hetzelfde lijkt het geval voor het biologische wapenprogramma en het raketprogramma, maar dat is nog niet zeker.
Maar ja, de wereld draait door en wie in ons land houdt zich nog bezig met Irak en de steun aan de VS. Zeker niet de tweede kamer en helemaal niet nu het keeshondje van Bush de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO wordt.
vrijdag 17 oktober 2003
Ja wat nou? Eerst deed de 28-jarige “Janos” aangifte. Dat hij door Joris D. was bestegen toen hij nog ruim en breed minderjarig was. Vervolgens werd hij twee dagen lang door de politie van Den Bosch verhoord. Eerst vriendelijk, na een paar telefoontjes van hogerhand wat minder vriendelijk. “Janos” werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag hij even niet zitten en hij trok in arren moede zijn verklaring weer in. Erger nog, hij suggereerde dat hem door een journalist geld was beloofd als hij aangifte zou doen. Rond vijf uur gistermiddag stond hij op straat. Om kwart over vijf verscheen het jubelende persbericht. Een lokaal record. En ook minister Donner meldde zich nog even triomfantelijk vanaf zijn buitenlandse vakantieoord en kondigde nieuwe stappen aan tegen de pers. Maar daarmee waren we er niet. Want niet veel later verscheen “Janos” voor de teevee en verklaarde dat zijn aangifte wel degelijk juist was. Je zou bijna denken dat er wat in de koffie zat op het politiebureau. Blijft staan dat zijn aanvankelijke verklaring haast te duidelijk is om vals te zijn. Waarom zou “Janos” nou precies Joris D. uitkiezen om die eens lekker in het zonnetje te zetten? Om nog maar te zwijgen over het tiental andere, gelijkluidende verklaringen die volgens de Gaykrant en de Pano bij een notaris liggen. En die eveneens Donner’s secretaris generaal aanwijzen als een kinderliefhebber. Toeval? Bestaat niet. Complot? Ja, dààààg. “Janos” is vertrokken naar Praag. Het wordt tijd voor de coming out van de andere getuigen. Stay tuned.
donderdag 16 oktober 2003
Weet u het nog? Hoe wij tijdens de teraardebestelling van prins Claus plotseling verrast werden met een blonde juf die als laatste van de kleine in het zwart gehulde file de tombe in Delft inhobbelde? Zei Maartje dat het Mabel Wisse Smit was en dat ze bij Johan Friso hoorde. Nou wist Maartje ook nog maar net dat moppie Wisse Smit een plekje zou krijgen in de rouwstoet. Want volgens insiders stond de vlam van Friso 'sochtends vroeg nog helemaal niet in het draaiboek. Pas op het allerlaatst hielp de RVD de hele club die ervoor moest zorgen dat de begrafenis vlekkeloos verliep uit de droom. Alleen J. P. Schoothond wist het een dagje eerder, maar zou verzocht zijn om zijn wafel erover te houden. De hele kwestie kreeg weinig kans om tot bloei te komen, omdat haast ter plekke een zware pleuritis uitbrak rond de LPF die een ende maakte aan het eerste balken van J.P. Een kleine negen maanden later werd de verloving van Friso en Mabeltje aangekondigd. Toen pas kreeg de AIVD de opdracht om even in het verleden van de prinses i.o. te snuffelen. Een antecedentenonderzoekje wel te verstaan. Geen diepgaand gerooy in allerlei dossiers. Geen mannetjes in het portiek. Geen bezoekje aan Chileense boerderij of een Amerikaanse petoet. Alleen maar kijken of Mabeltje misschien ooit een bon had gehad voor handtastelijkheden in de tram of dat ze lid was van de Scientology kerk. Meer niet. Mocht dan later onverhoopt naar buiten komen dat ze met Klaas, Sacirbey en Allah mag weten met wie nog meer had geknoeid dan kon de AIVD mooi de zwartepiet worden toegespeeld. Terwijl dat onderzoekje nog aan de gang was, stampte Bea met haar voet en plaatste iedereen voor een voldongen feit met de officiële verloving. Kennelijk een koninklijk prerogatief. Het hele scenario was dus afkomstig van Huis ten Bosch. Alleen de regie faalde schromelijk toen Kuifje R. de Vries zo nodig de deus ex machina moest uithangen. Friso moest bliksemsnel tussenbeide komen met zijn verklaring dat zijn verloofde en hijzelf hadden zitten te liegen tijdens hun gesprekken met premier Schoothond. Anders was misschien naar buiten gekomen dat de hele koninklijke familie al lang op de hoogte was van alle strapatsen van Mabel Hari dankzij de verklaringen van de prinses i.o. zelf en de controle van die goeie ouwe Rhodius. En dan waren de Haagse rapen pas echt gaar geweest. Hadden we met een crisis in ons vorstenhuis gezeten. Maar wat niet is kan altijd nog komen. Stay tuned.
donderdag 16 oktober 2003
Uit ons artikeltje “Arnie en de stroomstoot” van 6 oktober jl. werd naar wij hopen al duidelijk dat Arnie in het politieke wereldje van Californië niet net als zijn alter ego uit de lucht is komen vallen. De Terminator ondervond zoals gezegd bij zijn opmars naar het gouverneurschap in het geheim steun van Enron’s Ken Lay en andere corrupte energieboeren die hun geest al zagen zweven nadat de Democraten langs gerechtelijke weg 9 miljard dollar van hen hadden teruggeëist. Met Arnie aan het roer komt alles weer keurig op zijn pootjes terecht. De eerste geheime ontmoeting binnen dit kader tussen de gespierde Gangbanger cq. Adolf-adept met Lay en zijn boordcriminelen vond op 17 mei 2001 plaats. Maar daar bleef het niet bij. Ook in de jaren daarop zagen ze elkaar met enige regelmaat. In het geheim. Ook anderen zagen echter Arnie’s potentie. In de politiek wel te verstaan. En die anderen waren niet de lulligsten in de wereld. Zo maakte hij kennis met Warren Buffett. De op een na rijkste man van de Verenigde Staten die wij in deze kolommen al eens hebben genoemd vanwege zijn toevallige trip van New York naar Nebraska in de nacht van 10 op 11 september 2001 (zie “Warren’s War” op 5 en 6 juni 2002). Samen met vriend Warren bracht Arnie in september 2002 een bezoek aan het landgoed van Lord Jacob Rotschild in Engeland en ontmoette daar ook James Wolfensohn (president van de Wereldbank), Jorma Ollila (CEO van Nokia) en Nicky Oppenheimer (de hoogste baas van De Beers). Wie nu nog denkt dat de Sauerkraut-echtgenoot van vrouwtje Shriver uit de Kennedyclan een toevallige voorbijganger is moet zich even schriftelijk tot Jomanda wenden. De stemmen die roepen dat ook luitjes die niet in de VS geboren zijn maar wel langdurig getogen ook president moeten kunnen worden winnen de laatste tijd aan kracht. Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Zelfs voor minkukels met een grote slagschaduw. Als het grote geld maar achter je staat.
donderdag 16 oktober 2003
In het Vlaamse parlement is een potentieel afluisterschandaal uitgebroken. Alle openbare vergaderingen zijn buiten de vergaderzaal te volgen en worden bovendien automatisch op tape vastgelegd en vervolgens gedigitaliseerd voor het nageslacht. Heel democratisch. Maar ook heel praktisch, want je kan nu eenmaal niet alles in je blocnootje bijhouden. In plaats van te verhuizen naar een rokerige staminee om de hoek, maken de fracties gebruik van wat kleinere zalen van het parlementsgebouw voor hun intern gekissebis. Ook daar geldt dezelfde audio-technische procedure. Tenzij de leden van zo’n fractie dat niet willen. Dan drukken ze ferm op een knop en heel het raderwerk staat stil. Dachten ze. Naar nu is gebleken gaat dat raderwerk namelijk vrolijk door met registreren als er gebruik wordt gemaakt van de microfoons. De geachte afgevaardigden waren dus gewoon in de gang te horen en hun listige plannetjes om hun tegenstanders het bos in te sturen werden netjes vastgelegd. Het roept herinneringen op aan een besloten zitting in het proces van Mink Kok, toen ook iedereen elders mee kon luisteren. Naar verluidt omdat men vergeten was om op de knop te drukken. Hoe dit zij, één fractie was wel op de hoogte van deze merkwaardige kronkel in het systeem: de sp.a oftewel het sociaal progressief alternatief. Die volksvertegenwoordigers maakten geen gebruik van de microfoons tijdens hun intern overleg. Maar lieten na om hun collega’s te waarschuwen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Er komt een onderzoek. Dat hoort ook zo. We zouden ons een lichte scheurbuik lachen als blijkt dat een Israëlische firma de apparatuur heeft geleverd. Welke firma? We hielden u voor slimmer.
woensdag 15 oktober 2003
Daar word je toch behoorlijk niet goed van. Dat je als gerenommeerd dagblad Kleintje Muurkrant niet als bron durft te gebruiken als het om heikele zaken gaat, soit. Hoewel wij zelden of nooit uit ons nekgewas zitten te lullen. Maar dat je ook niet durft te verwijzen naar het NOS-journaal is te gek voor woorden. Toch gebeurde dat vandaag bij de meeste landelijke kolommenvullers. Volgens het Journaal had een 28-jarige man aangifte gedaan bij de politie. Hij zou in 1988 toen hij dertien jaar was in de Praagse homobar Pinocchio zijn bestegen door ene Joris D. Later zou hij de onverlaat herhaaldelijk hebben waargenomen in het inmiddels landelijk bekend geraakte Eindhovense Anne Frankplantsoen. En dan niet bij een wandeling met een aangelijnd Pekineesje. Joris D. bleek niet de eerste de beste. Zoals wij al eerder meldden ging het om de secretraris generaal van het Ministerie van Justitie. Gezien de bombarie die op de voorpagina’s ontstond over PSV-directeur Fons Spooren die in hetzelfde plantsoen zijn sporen naliet, zou je in dit geval toch ook mogen rekenen op enig vuurwerk. Noppes. Hier en daar is zelfs nog steeds sprake van “topambtenaar” in plaats van de hoogste ambtenaar. En dat alleen omdat meneer Donner pissig van zijn fiets stapte om waarschuwend met zijn vingertje te zwaaien. Wee je gebeente als je mijn secretaris generaal bezwaddert. Dan kan je een miljoenenclaim verwachten. En raar, maar de hele meute wordt voorzichtig. Zonder twijfel na verdere oekaze’s van het ministerie en wellicht van politiek Den Haag. Mocht Joris D. overigens inderdaad schuldig zijn aan pedofiele activiteiten dan is er sprake van een uiterst delicate kwestie. Want onze vermeende kindervriend heeft een prachtige carrière gemaakt bij Justitie. Vooral de positie van directeur generaal van de afdeling Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken, die hij bekleedde tussen 1993 en november 2002 toen hij secretaris generaal werd, verschafte hem veel aanzien en dienstreizen naar het buitenland. Van dat laatste hebben wij bij een eerdere gelegenheid al als voorbeeld zijn reis in 2001 naar Praag genoemd. Ervan uitgaande dat voornoemde 28-jarige zijn hele hebben en houden niet voor J. Doedel op het spel heeft gezet kunnen we ervan uitgaan dat de heer D. het niet bij dat ene huzarenstukje in 1988 heeft gelaten. Waarom dan niemand bij het vorderen van diens carrière heeft gedacht aan de mogelijke chantabiliteit van de topambtenaar in wording is een raadsel. Of is het nog steeds zo dat de meest chantabele mensen op de hoogste posten worden gezet? In dat geval hebben we nog veel te verwachten. Stay tuned.
woensdag 15 oktober 2003
Van die Dick Cheney krijgen wij geen lekker warm gevoel van binnen. En van zijn vroegere firma Halliburton zeker niet. We hebben die club al eens in het vizier gehad in verband met de verdeling van de buit in Irak, vanwege haar rol in de nog steeds voortdurende thriller rond luitenant kolonel Matser (zie “De Brusselse Connectie” op de Kleintje-Actueel-Followup-site) en in “Dick’s Dirty Tricks” in deze rubriek van 5 juni 2003. In dat laatste artikel meldden wij dat Dick’s melkkoe eind vorige eeuw 180 miljoen dollar aan steekpenningen langs het strottenhoofd van een stel Nigeriaanse ambtenaren had geduwd via een tussenrekening op het Portugese Madeira. Om een gasveld te verwerven bij Bonny Island. De Franse concurrentie werd daarmee listig buiten spel gezet. Lullig voor Dick, maar de Franse justitie nam dat niet en startte een officieel onderzoek dat nog steeds de gemoederen in Washington bezighoudt. Dit schandaal was overigens niet het enige dat Halliburton en Nigeria verbond. December vorig jaar werd in Nigeria namelijk een apparaat van Halliburton achterovergedrukt dat met gebruikmaking van een snufje nucleair materiaal de aanwezigheid van olie in de bodem kan vaststellen. Dat snufje is wel voldoende om samen met een pondje TNT een deel van een flinke stad op een griezelige besmetting te tracteren. Een “dirty bomb” dus. Tot nu toe is het apparaat niet gevonden en daarmee is ook de vraag valide of het wel gestolen is. Temeer omdat in Mexico de Canadees David Hudak in voorarrest zit wegens de opslag van explosieven die in raketten thuishoren. Hij had ze voor een prik gekocht en leefde in de veronderstelling dat het om spul ging dat wordt gebruikt bij het opblazen van rotsen en andere oneffenheden. Dat was hem ook gesuggereerd door de verkoper: Halliburton. Het kan dus best zijn dat in Nigeria een sinister spelletje is gespeeld. En dat plotseling ergens een dirty bomb ontploft die dan wordt toegeschreven aan Iran, Syrië of Noord-Korea. De gevolgen daarvan kennen we inmiddels. Je zal zo’n vice-president hebben.
woensdag 15 oktober 2003
Je kan niet alles weten. Naar aanleiding van aflevering 10 werden we vriendelijk op onze vingerkootjes getikt. Dat artikeltje ging over de aanwezigheid van de Bosnische minister van Buitenlandse Zaken Mohamed Sacirbey en zijn “verloofde” Mable Wisse Smith bij een dinertje op de Amerikaanse ambassade in Parijs op 4 september 1995. Wij schreven toen dat meneer Holbrooke, Clinton’s afgevaardigde op de Balkan, steeds zijn vork moest neerleggen omdat er weer een telefoontje voor hem was. Geen wonder. Op 31 augustus hadden de Amerikanen onder de vlaggen van de VN en de NATO voor het eerst de bomluiken opengeklapt om Servische burgerdoelen in Bosnië plat te gooien. Daarna volgden vier dagen stilte om te kijken of de Serviërs een toontje lager wilden zingen en bereid waren tot constructief overleg bij de geplande vredesonderhandelingen op 8 september. Nou, dat hield niet over. Op 5 september werden de bombardementen hervat, maar wel veel intensiever. Het besluit daarover viel de avond daarvoor. Dat was de reden waarom meneer Holbrooke steeds werd gebeld tijdens het diner en waarom ook generaal Wesley Clark, het hoofd van de militaire tak van de NATO, en meneer Sacirbey aanwezig waren. En later op de avond ook Alija Izetbegovic, het opperhoofd van de Bosnische Moslimbevolking, nog even kwam langswippen om onder het genot van een overgebleven stukje kouwe kip de situatie te bespreken. Mabel Wisse Smit was dus getuige van een historische beslissing in de burgeroorlog van Bosnië Herzogevina. Op grond waarvan? Toch niet alleen maar omdat ze aan de arm van Sacirbey hing? Onderhield zij wellicht contacten met een nieuwsgierige Nederlandse en/of Amerikaanse instantie? En was dat misschien ook zo bij haar escapades in de richting van Klaas Bruinsma, Mike Trace en Johan Friso? Oftwel: speelt onze prinses i.o. de rol van Mabel Hari? Stay tuned.
dinsdag 14 oktober 2003
Als we het sprookje mogen geloven maakte Prinses Mabel i.o. indertijd kennis met Klaas Bruinsma tijdens uitbarstingen van sportiviteit op de Loosdrechtse Plassen. Heel onschuldig eigenlijk. De hele in villa Kakelbont huizende inlichtingengemeenschap zou dat heuglijke feit en het vervolg daarop hebben gemist. De AIVD kreeg de zwartepiet en zwijgt nu beledigd. We hebben het bij een eerdere gelegenheid al gezegd, de CID van Johan Looijen moet de nodige Klaas en Mabel-tapes nog op de plank hebben liggen. Naast een hele bult andere specimen uit het woelige leven van de Dominee en zijn naaste trawanten. Daartoe behoorde onder anderen mr. John Engelsma. Ondermeer de secretaris van Administratiekantoor Fulvia dat zo consciëntieus het onroerend goed van Bruinsma beheerde en waarvan Klaas zelf de voorzitter was. Om te ontspannen stortte ook John zich van tijd tot tijd in het sportieve. Zo maakte hij in 1992 deel uit van een drafgroepje dat driftig trainde om geen pleefiguur te slaan bij de geplande deelname aan de marathon van New York. Andere illustere leden van het dappere gezelschap waren ex-wereldkampioen wielrennen Gerrie Kneteman (alias “De Kneet”) en Willem Alexander der Nederlanden (alias “Alex van Buuren”). En daar hobbelden dus onze door veiligheidsluitjes beschermde kroonprins unverfrohren langs de Hollandse beemden en over de New Yorkse avenues met de consigliere van de inmiddels overleden Dominee. Ook toen al was de screening dus formidabel, tenzij we het anders moeten interpreteren. We zijn toch al geneigd allerlei zaken rapido door het zeefbeen te laten zakken. Hoewel. De merkwaardige connectie tussen het Huis van Oranje en mr. Frits Salomonson die praktisch dertig jaar lang floreerde staat ons nog net zo helder voor de geest als het schuimend nat van Freddie, de Oranjepraatpaal bij wie Frits er ook al zo goed op stond. Neemt niet weg dat de huisadvokaat van Bea en Claus tegelijkertijd op zakelijk vlak ook met minder flatteuze mensen omging. Zo was hij betrokken bij de onderneming TextLite, die in het eindrapport van de commissie Van Traa niet met de schoonheidsprijs schoot ging (zie ook “Van oude koeien en troebel water” in een ouder Kleintje Muurkrant, nummer 336). En zijdelings bij het sluizen van 17 miljoen minder welvoeglijk verdiende guldens naar Zwitserland (zie “De achterzijde van de Beursfraude” deel 6 in de Morgenster). Die guldentjes zouden hebben toebehoord aan Henk Rommy, die volgens de Belgische ex-procureur des Konings Claude Leroy ook al een speciale band met het Koninklijk Huis onderhield (zie Mabeltje deel 6). Gevoegd bij de connecties die Bea’s vader warm hield met allerlei mannetjes die regelmatig de Hades overstaken en we kunnen concluderen dat Mabel geen vreemde eend was in de Huis ten Bosch bijt. En dat er nog wel meer boven water zal komen tussen nu en 24 april volgend jaar.
Stay tuned.
maandag 13 oktober 2003
We hebben hem in aflevering 5 en 7 van deze serie al eens voor het souffleurshokje getrokken. Jos van der Meer (zie de Followup-site). Volgens onze schaarse informatie van dat ogenblik een Rotterdamse onroerend-goed-boer met interessante zakelijke connecties in de softdrugssfeer. Bijvoorbeeld met de twee vleesmeesters (pappa Ger en zoon Eddie “Pink Panther” de Kroes) en Bassey-likker Chris Thunnessen. De in 1949 in Delft geboren Van der Meer maakte voorzover wij konden natrekken eind jaren tachtig zijn entree in de tot dan toe door Marokkaanse ondernemers beheerste softdrugsscène van zijn geboortestad met de opening van coffeeshop Het Klavertje. Vervolgens nam hij er via zijn beleggingsmaatschappij Amstelmond II de door Hoekse en Kabeljauwse twisten geplaagde discotheek de Malle Molen over en maakte er coffeeshop Het Keldertje van, die later werd omgedoopt in Sky High. Waarschijnlijk niet toevallig een naamgenoot van de joint van Eddie de Kroes aan de Haage Fluwelen Burgwal. Van der Meer’s Amstelmond was gevestigd aan de Heulweg 9 in Pijnacker waar ook nog een paar andere vehikels van Josephus Hubertus staan geregistreerd: de beheersmaatschappij voor vastgoed Boverma BV en de Haagsche Automaten Centrale BV. Beide bekende bedrijfstakken waar het de financiering van de LPF in statu nascendi betreft. Volgens ingewijden boerde Van der Meer niet alleen goed in Delft maar ook in Rotjeknor waar hij enige gerenommeerde nachtetablissementen zou hebben verworven. Van tijd tot tijd stond daar ene “Pietje” Pronk in de deuropening om cliëntèle die zijns inziens zou dissoneren ten opzichte van de andere aanwezigen de toegang te ontzeggen. Een paar door kruitdamp begeleide incidenten maakten duidelijk dat zelfs Pietje geen garantie was voor een ongestoorde avond. Niettemin steeg hij in de loop der jaren aanzienlijk in de pikorde van avontuurlijk Nederland. Niet in het minst door zijn vriendschap met Arie Zegwaard. De zoon van Willem, de vroegere afvalkoning die wij in aflevering 2 al voorbij hebben zien komen als financier van Pim’s partij. Maar op de Zegwaard-combine komen we later nog terug, omdat we daarover nog meer leuke data uit officiële bronnen hebben. Jos van der Meer woont inmiddels in de rustieke, aartsrustige Belgische gemeente Kapellen. Om de verveling te verdrijven zou hij ook belangen hebben verworven in een stel wipwinkels in de Haagse Doubletstraat en Poeldijksestraat waarvoor personeel zou zijn geworven in Spanje, het voormalige Oostblok en Zuid-Amerika. In dat laatste deel van de wereld zou hij overigens ook anderszins zijn vleugels hebben uitgeslagen. Wellicht komen we daar te zijner tijd ook nog eens achter. Stay tuned.
maandag 13 oktober 2003
Heel interessant, die tiende anti corruptie conferentie waaraan de hoogste ambtenaar van Piet Hein in 2001 deelnam. De gebeurtenis werd ondermeer georganiseerd door een stel imposante instituten. En ook zo keurig. Zoals het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van de zo onkreukbare Colin Powell, die willens en wetens met een pak leugens de VN te kakkert zette en de inval in Irak van een legaal verfje voorzag om het land te kunnen leeghalen. En wat te denken van het Amerikaanse Bureau of International Narcotics and Law Enforcement, waarin zowel de als volstrekt corruptieloos bekendstaande FBI als de DEA vertegenwoordigd zijn? Of het zo bijzonder ethische Pricewaterhouse Cooper, dat Ken Lay’s voorgekookte boeken vrolijk goedkeurde terwijl die jarenlang samen met zijn onderknuppels miljarden en miljarden dollars wegsluisde naar zonnige oorden waar meneer Belasting gewend is om elke dag een siësta van 24 uur in te lassen? Of de Société Generale de Surveillance, kortweg SGS? Héééé. Is dat ook geen bekende? Jawel. We gaan terug naar 19 augustus van dit jaar. Toen schreven wij dat een Zwitserse rechter het Pakistaanse echtpaar Zardari-Bhutto ondermeer had veroordeeld tot het terugbetalen van 12 miljoen dollar aan de huidige Pakistaanse regering. Dat waren namelijk steekpenningen die de voormalige premier en haar man hadden ontvangen van... SGS. In ruil voor een paar vette contracten. De onderneming heeft zijn vertrouwenwekkende imago verder nog te danken aan het feit, dat zij in de jaren negentig een paar jaar onder leiding stond van ene James Woolsey die direct daarna door Clinton werd aangesteld als directeur van de CIA. Verder wordt SGS ervan verdacht lekker profijtelijk bezig te zijn geweest binnen een Europees handelsproject met China. Corrupt? Ben je mal. Kortom, allemaal honourable men. Met wie Piet Hein’s topjongen gerust door één deur kon.
Nou ja, misschien niet die van Pinocchio. Maar de rest van de Praagse deuren wel. Stay tuned.
zondag 12 oktober 2003
Morgen begint het proces in de zaak-Cools. De Waalse socialistenleider die op 18 juli 1991 op een parkeerterrein in Luik werd vermoord door twee Tunesische uitzendkrachten die in de veronderstelling verkeerden het lampje van een beruchte drugsdealer te hebben uitgeblazen. Mogelijk komen we er dan eindelijk achter wie de opdracht daartoe heeft gegeven en waarom. Tot voor kort ging de meeste verdenking uit naar ex-minister Alain Verbiest. Maar omdat die zelfmoord heeft gepleegd hoeft die niet meer voor de kadi te verschijnen. Om vergelijkingen met National Lampoon te voorkomen. Dankzij een video uit 1998 die afgelopen week oh wonder plotseling in de publiciteit werd gedumpt is het beeld nu wat diffuser geworden. De Tunesische schutters geven daarop namelijk aan dat zij als opdrachtgevers wel Pino di Mauro en zijn maatjes herkennen, maar Verbiest net zo goed de uitvinder van waterzooi kon zijn. Di Mauro cum suis behoorden indertijd zowel tot de côterie van de minister als het Belgische netwerk van de Italiaanse mafia. En maakten van die verbinding gebruik om van zwarte flappen witte te maken. Een helebòel flappen, dat wel. Het is niet onmogelijk dat Cools daarachter is gekomen en dreigde de boel naar buiten te tillen. Is over het algemeen geen goed idee en Cools heeft dat aan den lijve ondervonden. Voor het proces worden naar schatting 400 getuigen opgeroepen. Het zal ons toch benieuwen of zich daaronder ook onze vriend Bali Menon bevindt. In aflevering vijf van “Shady Brussels” (zie de serie de Brusselse Connectie op de Followup-site) hebben wij al eens aangeduid waarom. Menon behoorde minimaal in één belangrijke zaak tot het koor der witwassers voor Di Mauro en zijn kornuiten. Mocht hij worden opgeroepen wil dat niet zeggen dat hij zelf wellicht ook voor langere tijd een hotelkamer krijgt opgedrongen. Hij is vaker de dans ontsprongen. Zo raakte onlangs bekend dat hij geen verdachte zou zijn in het proces Matser/Fedino. Ongelofelijk gezien de op tape vastgelegde uitlatingen van o.g. boer Van Voorthuizen, een der hoofdverdachten (zie "Shady Brussels" aflevering 6). Mogelijk dat Bali in de zaak rond Verzekerd Keur in een wat moeilijker parket verwikkeld is. Na wat procedureel gehannes meldde verdachte Menon zich wel een paar weken geleden met een Nederlands paspoort en een limousine met chauffeur bij de voordeur van de rechter commissaris in die affaire om gehoord te worden. Dat duidt op enig zelfvertrouwen. Misschien zelfs protectie. Gezien het feit dat zijn naam opduikt in drie processen die momenteel aan de orde zijn mogen we aannemen dat we in de nabije toekomst nog wel meer zullen horen van deze financiële magiër. En dan hoort u het ook. Stay tuned.
vrijdag 10 oktober 2003
De AIVD, de speurneuzenkennel van minister Remkes, blijkt afgelopen zomer weer eens vakwerk te hebben afgeleverd. De Clouseau-klonen hadden niks ergs kunnen vinden over de relatie tussen prinses Mabel i.o. en de Dominee. Terwijl vrij kort daarna Kuifje R. de Vries in een zucht Charlie de Chileen opdook met zijn verhaal over de Neeltje Jacoba. Een verhaal dat de positie van “mevrouw Wisse Smit” dermate verzwakte dat Friso’s aspiraties in de richting van de troon uiteindelijk geveild konden worden bij Christie’s. Vermeend Grootoosten-metselaar Herben stipte gloriërend voor de teevee aan dat dit het zoveelste bewijs was van de slechte relatie<>tussen de AIVD en de inlichtingendiensten van de politie. Blijkbaar wist Matje dus meer en had hij die info opgedaan bij de platte petten. Dat sluit naadloos aan op onze info die wij op in aflevering 5 van deze serie al hebben gespuid: de Observatieteams (OT’s) van de recherche hebben indertijd beeld en geluid van Mabel en Klaas op tape vastgelegd. En het is niet moeilijk te raden waar die info terecht is gekomen. Bij de leiding van de CID, i.c. Johan van Looijen. Een man die weliswaar wat merkwaardige connecties met de club van Klaas onderhield. Maar wel iemand die in staat is om een zo goed als volledig script te produceren over het leven van De Lange. Mogelijk dat dan ook duidelijk wordt wat Kuifje in ‘s hemelsnaam bedoelt met zijn suggesties dat ook pappa Wisse Smit zakelijke banden onderhield met Klaas. Met name op financieringsterrein. Als dat waar mocht zijn kunnen we ook het etentje beter plaatsen waarover De Vries vragen heeft gesteld aan Mabel en haar moeder. Het zou hebben plaatsgevonden in restaurant Neeltje Pater in Broek in Waterland met als disgenoten in ieder geval Wisse Smit, Klaas Bruinsma en Jackie Stroek. De Volendamse handelaar in roesmiddelen die in deze kolommen al eens is gepasseerd in relatie tot Jan Veerman, cafébaas en grootinvesteerder in Australië, Zuid-Afrika en Spanje. Tot nu toe is Pappa Wisse Smit in ‘tGooi afgeschilderd als een uiterst integere RABO-topman. Maar dat gold wat later ook voor Rob Wijnmalen, de directeur van de RABO in Eemnes. En dat terwijl hij ongedekte leningen verstrekte aan de met het Amsterdamse wereldje verbonden Hilversumse zakenman Jaap de Bode (zie bijvoorbeeld “Octopussy” aflevering 12 op de Followup-site). De hitte van Mabelgate mag dan misschien wat minder geworden zijn, de story is niet dood. Stay tuned.
vrijdag 10 oktober 2003
Ja, zo gaat dat in Nederland met sexschandalen. Tenzij je een ongelukkige sloeber uit Amsterdam-Oost bent of toevallig Spooren heet. Minister Donner hoeft maar een keer van zijn fiets te stappen voor een reprimande aan het adres van de Gaykrant en Panorama en heel het raderwerk staat stil. Het zal je ook maar gebeuren dat je van roddeljournalistiek wordt beticht. Gossiepossie. En wordt bedreigd met een miljoenenclaim als je de naam van zijn hoogste ambtenaar durft te noemen in verband met vermeende bezoekjes aan de Praagse homobar Pinocchio. Het zij zo, maar het weerhoudt ons er niet van om deze zaak van enige context te voorzien. De naam Pinocchio is in dit verband namelijk al eerder gevallen. Een soortgelijke bar in Berlijn draagt dezelfde naam. Een aantal jeugdige tot zeer jeugdige prostitué’s werd daar in de jaren negentig benaderd door lieden uit de organisatie van de bekende Britse pedo Warwick Spinks en naar Amsterdam gelokt. Onder wie de in de zomer van 1993 in Nederland zoekgeraakte Manuel Schadwald, wiens natuurlijke vader Rainer Wolf werkzaamheden verrichtte voor de Stasi. Net als de eveneens in het dossier-Schadwald voorkomende kinderhandelaar Peter Goetjes (zie ook deel 4 van deze serie op de Followup-site). Toen het Spinks en zijn Britse kornuiten in Amsterdam te heet onder de zolen werd verhuisden ze aan het begin van deze eeuw naar Praag. En opnieuw naar een Pinocchio, waar volgens insiders Spinks aan de touwtjes trekt. Naast de lijn die er blijkens het onderzoek van het OM in verband met de affaires in Eindhoven en Weert bestaat tussen Nederland en Tsjechië loopt er dus ook nog een tussen Amsterdam en Praag. Beide vrijwel zeker behorend tot hetzelfde netwerk. Het netwerk van Spinks met zijn oude Stasi-connectie. Klaar ben je ermee als je in hun handen valt. Mogelijk is dat de reden waarom Donner zo venijnig van zijn fiets stapte. Stay tuned.
donderdag 9 oktober 2003
Vanmiddag is van 12.30 tot 14.00 uur op het Beursplein in Amsterdam een grote protestbijeenkomst geweest tegen de plannen van het kabinet Balkenende-twee. Aan het protest namen volgens de organisatoren 2.000 mensen deel. De manifestatie viel samen met een werkonderbreking van ondermeer gemeentepersoneel. Het was een actie van Abvakabo-FNV, samen met andere FNV-bonden en Platform Keer het Tij.
Het platform -Keer het Tij Utrecht- organiseert zaterdag aanstaande tijdens de werkonderbreking van het regionaal busvervoer een demonstratie onder de leuze "Stop Balkenende's plannen" om iedereen in Utrecht in de gelegenheid te stellen zich aan te sluiten bij het protest van de werknemers van het streekvervoer. De demonstratie start om 11:00 uur op het Smakkelaarsveld (naast Utrecht CS). FNV Bondgenoten Regio Utrecht is ook aangesloten bij platform - Keer het Tij Utrecht-.
Meer informatie op keerhettij.
donderdag 9 oktober 2003
Onze prinses i.o. heeft zonder twijfel ten tijde van haar liaison met de Dominee een interessant inkijkje gekregen in de wereld van de softdrugs. Kennelijk heeft zij daar de nodige kennis bij opgedaan, want Mabeltje maakte tot voor kort deel uit van een Britse stuurgroep die zich sterk maakte voor de legalisering van softdrugs in Europa. Een sympathieke gedachte, want de zogenaamde war on drugs maakt meer slachtoffers dan drugs zelf en is in wezen niks anders dan een prijsbeheersingsmechanisme. Maar het sturende gezelschap achter dit project X werd grotendeels gestiekt door het Brusselse Open Society Institute (OSI) van Bilderberger George Soros. De alom aanwezige (zie bijvoorbeeld het berichtje van gisteren) en zich als humanist profilerende baas van Friso’s blonde vamp. En dan moet je wel degelijk gaan uitkijken. Naast “Mable Wisse-Smith” behoorden ook ondermeer Dame Runciman OBE en Mike Trace tot de achter de Londense NGO Release schuilgaande denktank, die in oktober van het vorig jaar de club van Soros een gepland kostenplaatje toestuurde van 405 duizend dollar. Het lidmaatschap van Trace was op zijn minst merkwaardig. Hij bekleedde sedert 1997 allerlei functies die juist de bestrijding van drugs in het vaandel voerden. Zo was hij “deputy drugs czar” in Engeland en voorzitter van het Europees bureau dat de drugshandel en de drugsverslaving in de kieren moest houden. En begin december werd hij het hoofd van het anti-drugs bureau van de VN in Wenen. Die twee rollen vielen uiteraard niet te rijmen met elkaar. Dus ging Mike ondergronds. Een quote uit een brief van september vorig jaar aan Aryah Neier, de president van OSI:
“This fifth colomn role would allow me to oversee the setting up of the agency while promoting its aims subtly in the formal governmental settings”.
Dat kon natuurlijk niet lang duren. Op 6 januari van dit jaar vond op Kings Cross Station in Londen een vergadering van de stuurgroep plaats. Ook onze Mabeltje, die als directeur van OSI op de centjes moest passen, was daarbij aanwezig. Mogelijk vormde die bijeenkomst de opmaat voor de val van Trace. Nog diezelfde maand nam hij namelijk gedwongen ontslag toen een stoot documenten, inclusief zijn brief aan Neier in Zweden boven water kwamen. Buiten Trace kreeg ook de club van Soros een emmer kritiek over zich heen wegens het promoten van subversieve activiteiten. De mensenvriend werd daar heet noch koud van. En Mabel waarschijnlijk ook niet. Die had vlinders in haar buik. Stay tuned.
donderdag 9 oktober 2003
Schokkend hoor. Dat zo’n Koninklijk Legermuseum voor een paar miljoen euro aan historische prenten, boeken en kaarten is kwijtgeraakt door villeine personeelsleden. Zo’n beschermheer moet daar toch ook niet goed van worden. Dat zijn naam verbonden is aan een instituut waarvan het bestuur in al zijn wijsheid meent dat je in plaats van bijvoorbeeld elk jaar best om de vijf jaar kan controleren of alles er nog is. Dat is de deur openzetten buiten sluitingstijd. En als het nou voor het eerst was. Al in 1959 is een deel van de verzameling van het museum buiten zicht geraakt als gevolg van bezuinigingsmaatregelen van het toenmalige kabinet (zie hiervoor ook “Het schaduwcommando van de Prins”, deel twee in het Archief van de Morgenster). En daar bleef het niet bij. Blijkens een briefwisseling tussen de conservator in die tijd en zijn directeur kon ook tijdens de verbouwing en reorganisatie van midden jaren zeventig niet iedereen zijn handen thuis houden. Maar in een boom zo volgeladen... Dat bleek bijvoorbeeld april vorig jaar nog. Toen tilden wij de affaire naar boven rond Hinderikus Visser. De in Wassenaar wonende “merchant of death” die zijn collectie antiek wapentuig overdeed aan de combinatie Rijksmuseum/Legermuseum (zie in deze rubriek “De miskleun van het Rijksmuseum”, ook geplaatst in Kleintje Muurkrant 369). De prijs die hij daarbij bedong en ook kreeg was volgens echte kenners een veelvoud van de werkelijke waarde. Met dat extraatje zouden heel wat dak- en thuislozen uit de brand kunnen worden geholpen. Zodat ze niet bij Appie of Dirk op proletarische wijze een blikje pils en wat hondenvoer hoeven te verwerven. Om vervolgens te worden doodgeslagen door tovenaarsleerlingen van LPF- en VVD-coryfeeën. En van de beschermheer van het Legermuseum.
woensdag 8 oktober 2003
Gisteravond verschenen de eerste berichten over een hoge functionaris bij het Ministerie van Justitie die af en toe vrolijk in zijn dienstauto met chauffeur naar Praag zoefde om daar in bar Pinocchio een jeugdige tot zeer jeugdige prostituée van manlijke kunne op de kop te tikken. Om die vervolgens “en privé” te bestijgen. Vandaag zouden zowel de Gaykrant als de Panorama officieel met de hele reutemeteut naar buiten komen. Gemeten naar de beelden die gisteren in Hart van Nederland en Nova getoond werden weet men exact wie het is. Beroerd was nou weer wel dat men noch de exacte positie van de hoge rakker noch zijn naam naar buiten tilde. Dit in verband met ‘s mans privacy. Oh? En hoe zat dat dan met meneer Spooren wiens naam, functie en een bloemlezing uit diens activiteiten in het Eindhovense Anne Frankplantsoen driftig door Justitie voor de wolven werden gegooid? Het wordt nog grijzer. Minister Donner en zijn paladijnen zouden de “grote” media zelfs met hel en verdoemenis hebben gedreigd als de naam van de Praagse lenteproever werd prijsgegeven. Geen gelijke monniken, gelijke kappen dus. Zoals zo vaak als het om dit soort machthebbers gaat. Want als onze vertrouwde Haagse bronnen het bij het juiste eind hebben zou het inderdaad gaan om een echte machthebber: de secretaris-generaal van het Ministerie van Justitie. Let wel, we houden ons aan de voorschriften. We noemen zijn naam niet. Aardig detail: het OM is in verband met de affaire in het Anne Frankplantsoen al een maand bezig met een onderzoek in Tsjechië. Of daarbij ook de vermeende activiteiten van de secretaris-generaal onder de loep worden genomen, is voor de speurders een weet en voor ons een vraag.
De betrokken ambtenaar is overigens ook anderszins geen vreemde in de Tsjechische hoofdstad. Zo was hij één van de sprekers op de tiende anti-corruptie conferentie die van 7 tot 11 october 2001 in de Tsjechische hoofdstad werd gehouden. Oh ironie, voorzitter van de conferentie was George Soros, de baas van Mabel’s Open Society. Onder de aanwezigen bevonden zich onder anderen de secretaris generaal van Interpol Robert Noble, de Franse onderzoeksrechter Eva Joly, de Spaanse onderzoeksrechter Baltazar Garzon en de Tsjechische premier Milos Zeman. Mochten deze nog prille berichten over de Nederlandse afgevaardigde juist zijn, dan krijgen die mensen ter plekke nog een rolberoerte. Tenzij ze al op de hoogte waren. Wij weten zeker dat deze zaak nog een lange staart zal krijgen. Voor zover mogelijk houden wij u op de hoogte. Als vanouds. Stay tuned.
woensdag 8 oktober 2003
Sinds de ontbijtscène van Balkenende en De Hoop Scheffer van begin september in het Witte Huis, doet een hardnekkig gerucht de ronde dat George W. Bush, naast Engeland, in november ook een bezoek aan Nederland zal brengen.
Actieblad Ravage van deze week legde een aantal burgers de vraag voor of de man in aanmerking komt voor een onofficiele welkomstceremonie. De persvoorlichter van het ministerie van Buitenlandse Zaken zegt van niets te weten, de Amerikaanse ambassade reageert niet, maar Hans van Heijningen, naaste medewerker van SP-kamerlid Harry van Bommel, weet wel beter. ,,Ik heb het bericht zo'n week of drie geleden doorgekregen. Toen werd 7 november als datum genoemd'', aldus Van Heijningen. Hoewel hij deze datum nog bevestigd moet krijgen, verzekert Van Heijningen dat Bush door de SP in elk geval met ,,open armen'' zal worden ontvangen. Van Heijningen: ,,Wij zullen een groots welkomstcomité voor de man in het leven roepen. Er moeten in elk geval zoveel mogelijk mensen de straat op om te protesteren tegen het beleid van deze meneer.'' Op de website van wereldcrisis.nl bericht het Platform tegen de Nieuwe Oorlog dat het bezoek van Bush aan Nederland zal worden aangegrepen voor een nieuwe landelijke demonstratie tegen de Amerikaanse buitenlandse politiek. AMOK, Kerk&Vrede en XminY laten weten zich zeker als voortrekkers van het Platform in te zullen zetten voor deze demonstratie.
In Engeland, waar Bush op uitnodiging van Blair hoogstwaarschijnlijk van 19 tot 21 november een bezoek aflegt, heeft de Stop the War Coalition reeds aangekondigd
hun ,,grootste demonstratie ooit'' te zullen organiseren. ,,De meerderheid in dit land vond een oorlog tegen Irak onrechtmatig. Met deze uitnodiging, waarbij belastinggeld wordt gebruikt om deze opper-oorlogsverkoper als een soort Britse oorlogsheld te ontvangen, verergerd Tony Blair de situatie alleen maar!'', aldus een woedende John Rees van Stop the War.
woensdag 8 oktober 2003
Parijs. Vier september 1995. Het is avond. In een van de grote kamers van de Amerikaanse ambassade maakt een verliefd stel zijn entrée en schudt de hand van Pamela Harriman, Clinton’s ambassadeur in de Franse hoofdstad en gastvrouw bij het diner van die avond. Het zijn Mohamed Sacirbey, de vertegenwoordiger van Bosnië Herzogevina bij de VN, en zijn Nederlandse “verloofde” Mabel Wisse Smit. Tot de andere aanwezigen behoren Richard Holbrooke (Clinton’s tweede man op Buitenlandse Zaken en afgevaardigde bij de VN) en generaal Wesley Clark (opperbevelhebber van de NAVO-strijdkrachten). Het voornaamste onderwerp van gesprek is daarmee duidelijk: Bosnië Herzogevina.Ruim een maand na het drama in Srebrenica. Erg rustig verloopt het diner niet. Vooral Holbrooke wordt herhaalde malen verzocht om even aan de telefoon te komen. Maar iedereen heeft daar begrip voor. En de gastvrouw is wel zo ervaren dat er geen hinderlijke stilte valt als de minister zich even verwijdert. Zij kent het klappen van de zweep.
Nog in haar jeugd trouwde Pamela Digby met Randolph Churchill, de zoon van Winston. Het huwelijk stelde qua consumptie niet veel voor en duurde ook niet lang. Maar Pamela lag daar voor geen moment wakker van. Dankzij haar huwelijk met Churchill was zij in kringen terechtgekomen waarvan zij had gedroomd. Die van de rijken en machtigen der aarde. En Randolph mocht in de echtelijke sponde niet bijster actief zijn, Pamela haalde al gauw haar schade elders wel in. In de decennia daarop voegde zij heel wat indrukwekkende namen toe aan haar palmares. Onder anderen prins Ali Kahn, Gianni Agnelli, Eli de Rothchild, Spyros Niarchos, Albert Rupp jr., Edward R. Murrow en Averill Harriman. Met die laatste trouwde zij in 1970 toen hij de respectabele leeftijd van 79 had bereikt. Hij was een icoon uit de internationale politiek in al zijn facetten. Ook de smerige. Zo was hij samen met de Duitse industrieel Fritz von Thyssen in 1924 de grondlegger van de Union Banking Corporation. De bank die in later jaren onder de dagelijkse leiding van Prescott Bush (de grootvader van) er ondermeer voor zorgde dat de financiële belangen van Hitlerfinancier Von Thyssen en later ook die van IG Farben ten tijde van het Nazi-regime op zijn minst geen schade opliepen. Bij die manipulaties was ook prins Bernhard betrokken (zie de serie “Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk” op de Followup-site). En daarmee zijn we terug in Parijs. Bij de weduwe Harriman (sedert 1986) en een van haar gasten, Mabel Wisse Smit. Zij lijken op elkaar. Beiden houden van invloedrijke mannen en gooien als dat nodig is een snuifje sex in de strijd. Pamela had een link met het huis van Oranje via haar overleden echtgenoot. Mabel kreeg die acht jaar later via haar verloofde Friso. Toeval... juist. Bestaat niet. Stay tuned.
dinsdag 7 oktober 2003
Het is toch wat hè? Waar komen ze ineens allemaal vandaan, al die getuigen à décharge in de affaire rond prinses Mabel i.o.? Van Eutje Urka tot een schipper naast God, van Geurt Roos tot Eef Hoos en dan nu een Ottolien Lels. Een oud-vriendin van Mabeltje. Ook al een vrolijke studente geweest indertijd. Alleen, deze zegt gewoon dat ze met Klaas aan het rollebollen is geweest aan boord van de Neeltje Jacoba. En dat Mabel hetzelfde deed met een andere, niet criminele zeilvriend in een aanpalende kooi. De laatste dagen verandert het beeld van Klaas’ sinistere last resort ineen jolige kruiser. Een soort Loveboat waar de aanstormende jeugd van boven en onderwereld regelmatig voor een spetterende symbiose zorgde. Nou zal het best zo zijn dat Ottolien inderdaad buiten medeweten van de milieubeweging en de Tweede Kamer samen met Klaas boorwerkzaamheden heeft verricht. Maar dat wil niet zeggen dat de verklaring van Charlie de Chileen meteen de open haard in kan. Per slot kan Mabeltje ook zonder Ottolien en andere zeilfanaten aan boord zijn geweest voor inspectie van de wacht, waarbij Klaas het geweer presenteerde. Het is duidelijk waar deze golf van sympathiebetuigingen aan het adres van Mabeltje vandaan komen en ook waarom. Is het erg dat ze mogelijk het “mafialiefje” van Klaas is geweest. Wat ons betreft niet. Veel interessanter zijn haar connecties met Sacirbey en Soros. Gek, maar daar hoor je niemand meer over. Terwijl Soros een open wereld propageert waarin parlementen en andere lastige instituten niet echt meer nodig zijn. Een echte profeet dus. Met zijn eigen Maria Magdalena: Mabel Wisse Smit. Die straks notabene door een parlement moet worden gekeurd voordat ze toegang krijgt tot de paleisgangen. Kijk, en dat is heel wat interessanter dan haar avontuur met Klaas. Stay tuned.
dinsdag 7 oktober 2003
FBI-agent Kenneth J. Williams is geen doetje. Als de anti-terreur expert bij uitstek van de staat Arizona verwierf hij nationale bekendheid door zijn memo van juli 2001 aan het “black hole” (het hoofdkwartier van zijn werkgever). Daarin drukte hij zijn ongerustheid uit over de studie die een paar met Al Qaida gelieerde lieden hadden gevolgd aan de Aeronautical University in Prescott en deed een aanbeveling om de achtergronden na te pluizen van alle vliegschoolleerlingen uit het Midden-Oosten. De studenten maakten in zijn visie namelijk deel uit van een groot opgezet masterplan van Al Qaida. Zijn memo kwam pas nade show van Osama’s Flying Circus op 11 september van datzelfde jaar boven water. Williams was bij het verwerven van kennis over de mogelijk slinkse activiteiten van Moslim-groeperingen in zijn regio geasssisteerd door Harry Ellen. Een zakenman die zich in de jaren tachtig tot Allah had gewend en dankzij allerlei humanitaire hulpprojecten uitstekende connecties in Palestina had opgebouwd. Inclusief de militante groeperingen. In hoeverre Harry daarbij aan de hand liep van de FBI en de Mossad is niet duidelijk. Zeker is wel dat hij al in de jaren zeventig de snuffelclubs van informatie voorzag of zelfs voor hen uit vissen ging in Latijns Amerika, China en het Midden-Oosten. Niet echt een wonder, want Harry’s Joodse stiefvader was werkzaam voor de inlichtingendienst van de Amerikaanse luchtmacht. Hoe dit ook zij, in 1996 zette Ellen samen met de FBI de stichting al-Sadaqa op de wereld om de hulpverlening aan de Palestijnen verder uit te breiden. En te infiltreren in Hamas. Iedereen die op welke manier dan ook in die context contact zocht met Ellen ging op tape. Uiteraard met diens medeweten en toestemming. Harry begon in 1998 echter te steigeren toen hem werd opgedragen in de Gazastrook een stel groene flappen te overhandigen aan Ismail Abu Shanab. Een verbindingsman van de Hamas van wie verwacht werd dat hij de poen zou gebruiken voor de aankoop van wapens. De achterliggende gedachte is niet moeilijk te raden. Uitlokking heet dat bij ons. Ellen kweet zich tot tweemaal toe van deze nieuwe taak, maar niet van harte. Toen hij met Williams ook nog in conflict raakte vanwege zijn verhouding met een Chinese die door de FBI werd verdacht van spionage was de boot aan en Harry stapte van boord. Sindsdien wordt hij met enige regelmaat verhoord in het kader van de vermeende Chinese spionage en is Ismail Abu Shanab eerder dit jaar door Israël uit het land der levenden verbannen. Als wraak voor een terroristische aanslag van Hamas. Vraag is nu of er sprake is van uitlokking of niet als een of andere Muslimgroepering weer eens een aanslag pleegt in Israël. Want Harry was niet de enige die op dit terrein actief was. Terreur is erg, maar uitlokking ervan is te zot voor woorden.
dinsdag 7 oktober 2003
We hebben er al eens eerder op gewezen dat Friso’s verkering vooral door haar connectie met Bilderberger George Soros zowel in Huis Ten Bosch als op Soestdijk bijzonder in het putje moet zijn gevallen. Dat haar affaire met Klaas Bruinsma nu zo wordt uitvergroot is jammer, maar niet onoverkomelijk. En het feit dat Mabeltje met de “mafiabaas” heeft kennisgemaakt bij zeilwedstrijden op de Loosdrechtse plassen onder auspiciën van de Koninklijke Zeilvereniging Loosdrecht moet met name bij opa Lippe Biesterfeld warme herinneringen hebben opgeroepen. Onze huidige beschermheer van bedreigd kassapersoneel ondernam daar in de vooroorlogse jaren ettelijke escapades met de weelderigbedeelde Luca Fritze, die in gezelschap van de prins eveneens deelnam aan uitbundige feesten in de villa “Oud-Bussem” van de NSB-miljonair Van Leeuwen Boomkamp. Dat waren nog eens tijden. Luca was overigens geen toevallige passant. Zij was de dochter van Gerhard Fritze, een topper uit de IG Farben-stal. De Duitse chemiereus waarvoor ook prins Bernhard als (geheim) agent in touw was. Fritze en de opa van Friso waren samen ook in zaken en probeerden na het uitbreken van de oorlog zowel hun eigen belangen als een paar van de Zyklon B-producent veilig te stellen in Amerika via de Union Banking Corporation. Die bank werd gerund door Prescott Bush, de opa van Pretzel (zie de serie Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk op de Followup-site). In dat licht lijkt de affaire rond Mabel en Klaas verdacht veel op peanuts. Maar dan wel peanuts die naar meer smaken. Stay tuned.
maandag 6 oktober 2003
Californië heeft een tekort van 8 miljard dollar. En de Democratische gouverneur Davis wordt erop afgerekend, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet. Mocht hij naar huis worden gestuurd dan volgen nieuwe verkiezingen. Bij de Democraten is Cruz Bustamante de meeste waarschijnlijke kandidaat om Davis’ plek in te nemen. Bij de Republikeinen is dat de Sauerkraut-Engels sprekende geweldspiraal Arnold Schwarzenegger. En Arnie worstelt momenteel met zijn verleden. Dames betast, een tiener gewipt, meegedaan aan een gang-bang, racistisch geprietpraat, Hitler bewierookt. Als de Terminator net zoveel fatsoen in zijn buitenproportionele lijf had als spierbundels zou hij zijn pijp aan Maarten geven. Maardie kennen ze in de VS niet, dus blijft Arnie gewoon in de race voor het gouverneurschap. Tot blijdschap van de vele pulpliefhebbers. Je vraagt je af wat zo’n man bezielt. In de Britse pers lijkt daarop een antwoord te zijn gevonden.
Op 17 mei 2001 had Schwarzenegger namelijk in een hotel in Los Angeles een gezellig edoch geheim samenzijn met Ken Lay, het baasje van Enron, en junkbondkoning Michael Milken. Gouverneur Davis en zijn partijtop hadden in die periode al het plan opgevat om Enron en een paar andere electriciteitleveranciers voor de kadi te sleuren vanwege het overtreden van de “Unfair Business Practices Act”. Daarbij hadden de kilowatt-boys via slinkse trucs zowel de consumenten als de staat Californië jarenlang op oneigenlijke gronden een dure poot uitgerukt. Bustamante bond vorig jaar de kat de bel aan bij de rechter. Hij eiste van Lay en zijn collega’s de terugstorting van 9 miljard dollar op de tegoeden van de staat Californië. Tegelijkertijd heeft Davis de Federal Energy Regulatory Committee in Washington verzocht om Lay cs. te sommeren het bewuste bedrag terug te betalen. Daarmee zou het tekort van 8 miljard in één klap zijn omgezet in een tegoed van 1 miljard. Langs twee sporen staan de malverserende stroomhandelaren dus onder druk. Vooral omdat de bewijzen van de smerige praktijken zo solide zijn als de Rocky Mountains. Een maand nadat Bustamante zijn klacht bij de rechter had gedeponeerd kwamen Lay en zijn (politieke) vrienden inclusief Schwarzenegger opnieuw in het geheim bij elkaar. Volgens een nu gepubliceerd memo van Enron werd afgesproken Davis te torpederen en tot het uiterste te gaan om de klacht van Bustamente te elimineren. Ter plekke werd besloten om Schwarzenegger naar voren te schuiven als Republikeinse kandidaat voor het gouverneurschap als Davis politiek was afgeschoten. Mocht Arnie inderdaad de leiding van Davis overnemen dan zou hij namens Californië een deal met de electriciteitsmaatschappijen sluiten. Met natuurlijk uiterst gunstige condities voor de laatsten. En in dat geval zou ook de juridische klacht van Bustamante meteen van tafel zijn. Een simpel maar perfect scenario voor een film. Maar dit is geen fictie. Dit is reality. Dit is politiek in Amerika.
maandag 6 oktober 2003
Afgelopen week werd weer iets meer bekend over geheim agente Valerie Plame, de echtgenote van voormalig diplomaat Joseph Wilson IV. Valerie bleek een “Noc” te zijn (geweest). Noc staat voor “no cover”. Dat wil zeggen dat Plame tijdens haar activiteiten voor de CIA van haar werkgever geen bescherming genoot. Uiteraard was wel een zakelijke cover voor haar opgetrokken. Zij werkte naar buiten toe als energieconsultant voor de papieren onderneming Brewster-Jennings & Associates. In werkelijkheid was zij een expert op het gebied van conventionele wapens. Een gebied vol voetangels, klemmen en erger. Als zij zou zijn ontmaskerd tijdens haar werkzaamheden zoude CIA dus glashard hebben ontkend dat zij als medewerkster te boek stond. Kortom, Valerie Plame deed werk dat alleen wordt toevertrouwd aan de allerbeste speurneuzen binnen de Company. En toch kreeg iemand het in zijn bolle harses om haar identiteit naar buiten te dragen en haar cover op te blazen. In alle landen waar zij actief is geweest in de afgelopen decennia wordt nu als een speer uitgevlooid wie met haar in contact hebben gestaan. Die zijn over het algemeen het haasje. Vaak het dode haasje. Om maar te zwijgen over de gevaren die in haar eigen leven opdoemen. Zoals eerder vermeld wordt nu een officieel onderzoek gepleegd dat in wezen onder leiding staat van minister van Justitie Ashcroft. Een gabber van Pretzel en Karl Rove. De Amerikaans/Duitse adviseur van de president die door Wilson ervan wordt beschuldigd groen licht te hebben gegeven voor de ontmaskering van zijn vrouw. Donderdag aanstaande moet de staf van het Witte Huis en de luitjes van het ministerie van Buitenlandse Zaken en Defensie die zich met de “Wilsongate” onledig hebben gehouden al hun materiaal inleveren. Documenten, brieven, e-mails, memo’s, telefoon-data. De hele mikmak. Maar de kans dat een hoge ome binnen een van de drie machtscentra bij zijn lurven zal worden gevat is net zo groot als een korreltje anthrax. Ashcroft staat daar bijna garant voor. Stay tuned.
zondag 5 oktober 2003
Een krul in onze neuzen. Onze hints blijken namelijk effect te hebben. Wat schreven wij op vrijdag in aflevering 6 van deze serie? “Het wachten is nu op uitspraken van Geurt Roos, een andere paladijn van Bruinsma in die periode…”. En ja hoor, daar was ie. Voor radio 1. En ook precies zoals we hadden verwacht. Geurt noemde Charlie de Chileen een fantast en een drol. Volgens hem raakte het hoofd van Klaas nooit op hol. Van welke dame dan ook. Klaas had heel veel vriendinnen en Geurt achtte het niet onmogelijk dat daar dames bij waren die niet wistenwaarmee Klaas zijn dagelijks brood verdiende. Waarschijnlijk praat Geurt dan over héééél domme dames en je kunt zeggen wat je wil, maar dom is Mabeltje niet. Bovendien blijft de vraag hoeveel van al die vriendinnen meerdere malen aan boord van de Neeltje Jacoba hebben liggen te knorren.
Naast Geurt voerden wij in dezelfde aflevering ook Etienne Urka op. De tweede man in de organisatie van Klaas. En ook hij kwam naar buiten, zij het via zijn advocaat. Volgens “Eutje” wilde dat knorren aan boord van de Neeltje Jacoba niet zeggen dat Mabeltje en Klaas ook hun liefde daar consumeerden. Nee, dat is zo. Zo’n schuit gaat dan schommelen en je weet maar nooit wat dat weer voor gevolgen kan hebben. Kort samengevat Mabeltje en Klaas hadden een platonische relatie. Ze schaakten wat, ze zeilden wat, ze aten wat, ze sliepen wat, ze bezochten wat feestjes en dat was het. Typisch Klaas hè. Rustige gozer.
Waar komen zulke verklaringen in godesnaam vandaan? Worden er misschien oude rekeningen vereffend? Per slot bestond Klaas’ wild bunch toch uit een heel stel ego’s die elkaar soms wel konden opvreten. Of is beide heren vriendelijk verzocht de verklaringen van de Chileen te ontkrachten? Door wie? Wij zeggen niks. Maar we raden u aan aflevering 6 nog maar eens goed te lezen. Stay tuned.
vrijdag 3 oktober 2003
Op dit moment worden er acties in DenHaag gevoerd om te voorkomen dat De Blauwe Aanslag ontruimd wordt. Er is veel politie en MobieleEenheid in de stad actief. Indien je niet in DenHaag woont en er niet naar toe kunt of wilt gaan kun je toch live meeluisteren met de politie-scanner, ga hier maar eens luisteren (klik op "online scanner"). Voor de achtergronden kun je kijken op indymedia of in het archief zoeken van Kleintje Muurkrant
vrijdag 3 oktober 2003
Het zal ons benieuwen wat bijvoorbeeld minister Remkes heeft te vertellen naar aanleiding van de ontboezemingen van Charlie de Chileen in het programma van Kuifje R. de Vries. En vooral de schriftelijke reactie van Mabeltje waarin ze toegeeft een paar nachten te hebben doorgebracht op de Neeltje Jacoba, het motorjacht van Klaas. Nee hoor, de prinses i.o. heeft niks ritmisch gedaan met de koning van de Amsterdamse onderwereld. Ze zijn allebei netjes gaan slapen met een rol prikkeldraad tussen de spondes. Ja dààààg. Het wachten is nu op uitspraken van Geurt Roos, een andere paladijn van Bruinsma uit die periode,die in 1990 in ongenade zou zijn gevallen. Vorstelijke connectie: zijn jonge gabber Edwin van Houten zou klusjes hebben gedaan voor prins Bernhard en werd in 1992 achter het stuur van Geurt’s wagen geliquideerd. De RVD ontkende na Edwin’s ruwe heengaan met de snelheid van het licht de berichten dat hij op enigerlei wijze verbonden zou zijn geweest met Soestdijk. Maar we zijn al vaker verneukt. Nog zo’n connectie: Etienne Urka, de tweede man in de organisatie van Klaas. Hij zou in de jaren zeventig een Molukse overval op Soestdijk en een gijzeling van het koninklijk paar hebben verijdeld door tijdig de stormbal te hijsen. En de steun en toeverlaat van het Albert Heijn-personeel heeft de naam zijn vrienden nooit te vergeten. Kijk, meneer Remkes en alle andere knipperbollen in Den Haag houden niet van dit soort apocriefe verhalen. Ze zijn afkomstig van criminelen en die zijn per saldo nooit te vertrouwen. Goed, Remkes my boy, we gaan wat hogerop. Wat moeten we bijvoorbeeld met de uitspraken van Claude Leroy? Een Belgische procureur des Konings die ooit in de netten van Henk Rommy terechtkwam. Ook al een avontuurlijke ondernemer uit Amsterdam, die ondanks een lange loopbaan in het wereldje altijd merkwaardig korte straffen uitzat.* Op 26 juni 1986 werd Claude voor de zoveelste keer aan de tand gevoeld door het onderzoeksteam van Freddie Troch dat zich bezighield met het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Een citaat uit het rapport dat naar aanleiding van dat verhoor werd opgesteld: "Op een gegeven moment heeft Leroy een onderzoek in verband met drugs. Het bleek dat ergens in Vlaanderen een clandestien druglabo werd uitgebaat. Op zeker moment werd een camion geladen met hasj onderschept en inbeslaggenomen. Terwijl de politiediensten alles onderzochten in verband met deze trafiek gebeurde intussen elders in de omgeving van Antwerpen een trafiek van 25 ton drugs. In deze zaak zouden in België geen vooraanstaande personen zijn betrokken, doch in Nederland zou het kopstuk ervan prins Bernhard zijn. Als uitvoerder in verband met deze zaak wordt de naam van Romy Henk (!) genoemd, man die grote sier voert in Nederland, aldaar de hand boven het hoofd wordt gehouden door?..." (zie ook het artikel “Beursfraude, deel vijf" op de site van de Morgenster en in Kleintje Muurkrant nummer 322).
En, Remkes? Of moeten we ook nog verwijzen naar de serie “Het Schaduwcommando van de prins” op de site van de Morgenster, waarin ondermeer wat avonturen in prinselijke context van Karate Bob worden beschreven? We hebben het al eerder gezegd, de schaduwrijke connecties van Mabeltje zijn voor de familie Oranje niks bijzonders. Dus wat zitten we nou eigenlijk met zijn allen te lullen? Gewoon goedkeuren dat huwelijk. Hoppa. Stay tuned.
* Op 9 april van dit jaar werd Rommy gearresteerd op verdenking van medeplichtigheid bij de invoer van een ton hasj via Spanje. In juli kreeg ie één jaar (!) gevangenisstraf met aftrek voor zijn mik. Dat hield in dat ie op 9 december op vrije voeten zou komen. Het werd 18 september vanwege een schrijnend cellentekort (!). “ ... aldaar de hand boven het hoofd wordt gehouden door?...”
donderdag 2 oktober 2003
Zijn we net de zwaan kwijtgeraakt aan een koppel gretige haantjes, duiken weer nieuwe geruchten op over het verkwanselen van Nederlands erfgoed. Het zou gaan om de PCM-kranten AD, Trouw, Volkskrant en NRC. Nee, geen Parool meer. Die “verzetskrant” hoorde er tot voor kort wel bij maar was inmiddels al in buitenlandse handen overgegaan. Via de met veel gejuich ontvangen overeenkomst tussen de succesvolle Belgische mediatycoon Van Tillo, de Stichting Het Parool en de ING. De stichting die zichzelf na de deal herdoopte in Stichting Democratie en Media om herinneringen aan verzet voorgoed achter zich te laten, beschikt over demeerderheid van de aandelen. Maar een leuk bosje prioriteitsaandelen is in handen van de democratische geldschieter, de ING. Bij belangrijke beleidsbeslissingen heeft de bank dus een grote stem in het kapittel. Om nou te zeggen dat die situatie ideaal is, nou nee. Maar elke boei is welkom als je dreigt te verzuipen. Van Tillo heeft zich volgens berichten in de media daarna ook gemeld voor het inlijven van het AD. En opnieuw is hij daarbij op de ING gestuit, de grote financier van de PCM. De bank is niet echt happig om weer een krant uit het assortiment los te hakken. Al was het alleen maar omdat de kosten van de bijbehorende technische afdeling van de PCM dan nog zwaarder gaan drukken op de overblijvende drie kranten. Dan moet je weer gaan snijden. In de meeste gevallen is dat geen probleem maar als je de door jou beheerste kranten op de tocht zet kan zich dat publicitair tegen je keren. Dat snapt zelfs een analfabeet. En nu dan het grote gerucht.
De ING zou bezig zijn de hoofdpijn te verdrijven door de hele santekraam over te doen aan een tot nu toe onbekend gebleven grote Duitse uitgever. Vooral leuk voor Trouw. Ook een “verzetskrant”. En leuk voor de BV Nederland. We zitten zeker in de uitverkoop.
woensdag 1 oktober 2003
Een theorie. Stel dat onze informatie van gisteren juist was (en dat is ie). Dat prinses Mabel i.o. indertijd herhaaldelijk is gespot door de als wolven op het spoor van de Dominee zittende OT’s van de recherche. Wat hebben die boys van Justitie daarmee dan gedaan? Het antwoord is eenvoudig: ze hebben de antecedenten van Mabeltje nagetrokken. Ze bleek uit een keurig Goois milieu te stammen. Gewoon een keurig, studerend meisje met wat avontuurlijke trekjes. Wat doet Justitie met dat soort informatie? Afleggen op de plank? Proberen haar als informante te werven? Of gewoon de familie waarschuwen dat Mabeltjeerg gevaarlijk bezig is? Gek hè, maar ergens vermoeden we dat voor die laatste optie is gekozen. En dat Mabeltje dus niet zoals ze zelf aan haar aanstaande schoonfamilie en oom Eef heeft verteld, de relatie met Klaas verbrak toen ze merkte dat die wat wiet verhandelde. Maar dat ze door Justitie op de een of andere manier is benaderd en ze naar aanleiding daarvan de band met de Dominee heeft doorgeknipt. U hoort nog van ons. Stay tuned.
woensdag 1 oktober 2003
Tony B.Liar heeft er geen spijt van. De correctie-oorlog tegen Irak was gerechtvaardigd zei hij gisteren tijdens het jaarlijkse congres van zijn partij. Irak was beter af zonder Saddam. Is zo. Maar Zimbabwe is zonder twijfel ook beter af zonder Mugabe. En daar hoor je de vriend van onze schoothond niet over. Laat staan over de leugens die hij bij elkaar heeft geharkt over Saddam’s vernietiginsgwapens en diens nucleaire kippendrift. Wat betreft dat laatste: de uit de keuken van Berlusconi’s geheimedienst afkomstige leugen over de uranium-deal tussen Niger en Irak die via Londen in Pretzel’s State of the Union terechtkwamdreigt toch nog een staartje te krijgen. De FBI is namelijk een onderzoek begonnen naar een mogelijke lekkage vanuit het Witte Huis die tot gevolg had dat de identiteit van oud-diplomaat Wilson’s echtgenote via een ingepakte journalist bekend werd. Zij werd weliswaar beschreven als een laagwaardige analiste, maar het ging wel degelijk om een CIA-agent die tot dan toe decennia lang buiten de Amerikaanse landsgrenzen undercover had gewerkt. Dus niet alleen zij, maar ook haar hele netwerk van informanten werd in één klap te drogen gehangen. Puur uit wraak over de voorafgaande publieke stellingname van Wilson tegen de oorlog in Irak. Nou hoeven we van dat FBI-onderzoek niet al te veel te verwachten. Je kan het vergelijken met een onderzoek van de AIVD naar de duistere praktijken van het Kabinet van de Koningin. Dat levert over het algemeen geen moer op. Maar je moet nooit uitsluiten dat op een dag een koe een haas vangt door er per ongeluk op te gaan zitten. Inmiddels is officieel al ontkend dat Karl Rove, de voornaamste adviseur van president Pretzel, die door Wilson al werd aangewezen als de auctor intellectualis van de lekkage, absoluut onschuldig is. Een goed begin is nooit weg. By the way, zou die nucleaire shit ook hebben gestaan in het briefje van Tony “For your eyes only” aan Jan Peter Schoothond? Kan die toeter van de PvdA die net is wezen buurten bij Arafat dat misschien eens vragen aan de premier? And don't take just no for an answer.
dinsdag 30 september 2003
Opnieuw grosse Scheisse over prinses Mabel i.o. Volgens een artikel in het AD van vanochtend heeft Kuifje R. de Vries in Chili een voormalige meesterknecht van Klaas Bruinsma opgedolven: Charlie da Silva (alias Charlie de Chileen). Die zegt zich nog heel goed de romance tussen Klaas en Mabel te kunnen herinneren. Let wel romance! Dus met alles erop en eraan. In dezelfde tijd dat deze relatie opbloeide kwam er nog een roemruchte vrouw in het leven van Klaas, namelijk Bettien Martens. Zij was de vertegenwoordigster van het Colombiaanse Calikartel in Nederland en de Dominee zag het wel zitten om zijnnetwerk ook in die richting uit te bouwen. Daar kwam niet veel van terecht ondanks een trip van Charlie en Bettien naar de bron van alle lijntjes. Mogelijk als gevolg van het feit dat zowel Bella Bettien als de rebellenclub van Klaas voortdurend werden afgeluisterd en anderszins achter de vodden werden gezeten. Dat laatste door zogenaamde OT’s (observatieteams) van de recherche. Nu wil het hardnekkige gerucht dat deze nijvere heren in die tijd ook beelden hebben geschoten van Klaas en Mabeltje. En wellicht ook een paar teepjes hebben bewaard van gesprekken tussen de twee tortels. Nu zal het ons benieuwen of op verzoek van de Partij van de Arbeid of zo dat materiaal ook eens naar boven kan worden getoverd. Ten behoeve van een objectieve geschiedschrijving en een helder beeld over Mabel’s verleden als de goedkeuringswet voor het huwelijk met Friso door de Kamer moet worden gejast. Want zo hoort dat in onze democratie. Stay tuned.
dinsdag 30 september 2003
We willen niet vervelend zijn, maar we voelen ons nog steeds flink afgezeken door de schoothond en zijn speelkameraadjes Japie en Henkie. Met hun gelul over de massavernietigingswapens (MVW’s) van die onvindbare snor uit Baghdad. Van de meerderheid van de Tweede Kamer, inclusief onze altijd zo intelligent in de camera kijkende Boris de Staatshervormer, hoeven ze niet met hun bewijzen voor de dag te komen. Zoiets van: als die schoothond het zegt dan zal het wel zo wezen. Inmiddels bleken die vernietigingslorren een onderdeel van een formidabel fata morgana, heeft Pretzel onder druk van de omstandigheden maar toegegeven dat iegeen bewijs heeft voor de coöperatie tussen Saddammeke en Osama bin Dracula en zegt de meerderheid van het Britse volk dat Tony “For yor eyes only” beter aan zijn stutten kan trekken. En wat doet Henkie? Die is van plan om onze jongens en meisjes nog een half jaar langer van een vakantie in de zandbak te laten genieten. Schaamteloos. Vooral nu de Amerikaanse militaire inlichtingendienst DIA, per saldo Henkie’s belangrijkste bron van informatie over de MVW’s, gisteren naar buiten heeft gebracht dat haar uit Irakese vluchtelingen bestaande inlichtingenbronnen voor geen dime deugden. Die bronnen schuilden jarenlang onder de Londense paraplu van de huidige schoothond van Paul Bremer III in Baghdad, Ahmed Chalabi. Een zwendelaar en gros die in Jordanië tot 22 jaar werd veroordeeld wegens het verduisteren van 164 miljoen dollar maar de executie van die straf ontliep door stiekem het gastland te verlaten. Die had Gerard Spong dus even niet nodig. Volgens de DIA is gebleken dat de info van Chalabi cs. grotendeels was ontsproten aan een levendige fantasie of uitermate overdreven was. In wezen was hooguit een derde ervan potentieel bruikbaar, maar heel vaak bleek die potentie ook niet meer dan die van een lege luchtballon. Voor die info werd overigens wel in totaal 1 miljoen dollar geschoven en in 1998 kreeg Chalabi’s paraplu van het Amerikaanse Congres nog eens vrolijk 97 miljoen dollar toegezonden voor de organisatie van het verzet in Irak. Ook leuk: de informanten van de DIA zijn vaak de bronnen geweest voor de talloze walmende gruwelverhalen over Saddam persoonlijk, zijn MVW’s en zijn nucleaire plannen in de zogenaamde mainstream media. Da’s wel effe lekker. Niet alleen de DIA zat dus met een zootje niks, maar ook onze eigen minister van Defensie en onze media zijn gewoon voor lul gezet. Met maar één doel: pakken wat je pakken kan. Een bekend credo, maar toch niet voldoende om een oorlog te ontketenen. Dus vragen we ons opnieuw af wat voor de Haagse kennel de beweegredenen zijn geweest om zich aan te sluiten bij Pretzel en Tony en een godsvermogen uit te geven voor een pak leugens. En dat in een tijd waarin we weer een paar gaatjes in onze broekriem mogen maken. Tweede Kamer?
maandag 29 september 2003
Aààààch. Zielig hè? Eddie de Kroes, onze geliefde Pink Panther, is plotseling van plan om afstand te doen van zowel zijn aandeel in hotel Des Indes als dat in de onderneming VHS van de illustere combine Maas/Hammerstein/Pels Rijcken. Het heeft volgens Eddie niks te maken met de gereanimeerde vleesaffaire en het juridisch gekrakeel over zijn vrijgeleide uit 1992. Hij wil er gewoon van af. Ja hoor Edje, tuurlijk. En dan verder even lekker uitbollen in het luwtje van Marbella. Hm? Ondertussen is door het krakkemikkig functioneren van de grijze massa tussen de twee flappers van Officier van Justitie H.M. Vosalom het grote raden begonnen. Welke grijze duif uit het kamp der toenmalige advocaten-generaal heeft Vos in 1992 de opdracht gegeven om De Kroes van een vrijgeleide te voorzien? Op de befbeurs zouden verschillende fondsen in opmars zijn. Maar favoriet is dat van advocaat-generaal P. Bos, die al in 1988 door de op juridisch terrein gepokt en gemazelde Jac. van Veen als “bad guy” werd geportretteerd in diens boekje Journalist in de rechtszaal. Overigens zou Bos inmiddels al door het hemelse gerecht in de armen zijn gesloten. Mocht dat zo zijn dan en Bos was indertijd inderdaad de opdrachtgever van Vos dan kan Eddie onderhand wel een sigaar opsteken. Zijn advocaat Gerard Spong gaat in dat geval met vier vingers in zijn neus winnend over de streep van het kort geding dat in november zijn definitieve beslag krijgt. Vraag blijf dan nog wel op welke gronden het vrijgeleide aan De Kroes is verleend. Chantage? En dan denken we meteen terug aan een uitspraak van crime fighter Fred Teeven voor zijn uitstapje naar de Tweede Kamer: “Criminelen hebben geprobeerd rechters en politici te beïnvloeden. Dat is absoluut zo”. Of steekpenningen? In beide gevallen is Nederland een schoolvoorbeeld voor de eenwording van Europa. Je waant je in Sicilië.
zondag 28 september 2003
Tsja, dat komt ervan. Als je je ziel en zaligheid aan een Bush verkoopt tijdens een sullig ontbijt in alle vroegte. Dan krijgt zo’n Pretzel meteen babbels en denkt dat ie het voor het zeggen heeft in Den Haag. Naast het bord van Japie - twee jaar geleden nog fijn christelijk ter hellevaart gezonden en nu even fijn christelijk plotseling de hemel in geprezen - lag onder couvert de leukste post in Brussel. Maar alles heeft zijn prijs. Dus vindt het Bush-gebroed bijvoorbeeld dat onze politie meer bevoegdheden moet krijgen. Nog meer tappen dan al wordt gedaan en weer officieelNederlandse burgerinfiltranten de wei insturen. Van Traa revisited. En dat allemaal om de drugshandel te bestrijden of de al te vrije ondernemers in die sector de strot om te draaien om zo de inflatie op dat terrein een halt toe te roepen.* Die boodschap kwam afgelopen vrijdag van ene John Walters. Tijdens het regime van Pappa Bush de rechterhand van drug czar William Bennett (onder wiens mede-verantwoordelijkheid de CIA crack introduceerde onder de gekleurde straatjeugd in Californië; zie voor hem ook het dossier “Shady” op de Followup-site) en nu zelf die eervolle functie bekledend. Oh, oh, wat een gekakel meteen in het Haagse kippenhok. Vertegenwoordigers van de regeringsfracties vroegen zich voor de camera van het NOS-Journaal af waar Walters zich mee bemoeide. Maar wat verwacht je nou anders van een man die de Peruaanse luchtmacht prees voor het neerhalen van burgervliegtuigen als ook maar werd vermoed dat ze drugs vervoerden in plaats van God’s woord? Om eens één geval aan te halen. Ook Officier van Justitie Witteveen, de landelijke coördinator synthetische drugsbestrijding, toonde zich verbaasd. Volgens hem was Walters slecht geïnformeerd. En daar heeft Witteveen gelijk in. We tappen ons al een ongeluk, delen onze informatie al dan niet uit vrije wil met Israël en de VS, sturen onder het motto “u vraagt en wij draaien” van drugshandel verdachte Nederlanders naar Amerikaanse gevangenisparadijzen, laten de Amerikanen eigen detectorpoortjes aanleggen in Rotterdam en knijpen twee oogjes toe bij de inzet van buitenlandse burgerinfiltranten. Witteveen sprak in de Volkskrant nog de hoop uit dat de Amerikaanse drug czar hier eens langs zou komen. Kon ie eens zien hoe het er hier in het echie voorstond. Nou meneer Witteveen, volgens onze uiterst betrouwbare Haagse bronnen is die Walters hier zo’n half jaartje geleden al eens stiekem geweest. Om eens lekker intiem te neuzelen met luitjes van het CDA en de VVD. Drie keer raaien waar dat over ging. En Dittrich maar roepen dat de Amerikanen niet bepaalden wat hier gebeurt op het gebied van drugsbestrijding. We waren volgens Boris niet de zoveelste Amerikaanse staat. Nee, misschien niet volgens de letter. Maar in de praktijk is het wel degelijk zo dat in elke narcostaat de VS de dienst uitmaakt of plannen in die richting heeft. Dus wakker worden Boris. De wekker is al lang gegaan. En je ligt met de verkeerde partners in het regeringsbed. There’s a war goin’ on.
* Doorhalen wat niet verlangd wordt.
vrijdag 26 september 2003
Goh. Er zijn al weer sporen van verrijkt uranium gevonden in Iran. Volgens berichten in de internationale pers tenminste. Nou hebben we meteen onze twijfels, want diezelfde internationale pers heeft zich nog niet zo lang geleden op vorstelijke wijze laten lummelen met die onstellende leugens uit Washington en Londen over de massavernietigingswapens van Saddam. Maar stel dat dit bericht wel waar is dan zijn die ayatollah’s mogelijk bezig met het ontwikkelen van een eigen kernwapen. Dat doen ze met ultracentrifuges en ze mogen ons dus best wel een beetje dankbaar zijn. Want Nederland heeft toch maar mooi aan de wieggestaan van die rondgierende verrijkingsmethode. En heeft ook zo bereidwillig geassisteerd bij de fabricatie van de Pakistaanse atoombom. We hebben er al eens eerder op gewezen dat Iran beginjaren negentig heeft geprobeerd om via zijn contacten bij de Argentijnse regering Menon aan de benodigde spullen te komen voor zijn nucleaire programma. Dat liep op niks uit omdat ook toen al de internationale gemeenschap op haar achterste poten ging staan (zie “AMIA en de ayatollah’s” van 16 augustus jl.).
Het is overigens interessant om te lezen hoe het Argentijnse atoomprogramma vroeg in de jaren vijftig op gang is gekomen onder leiding van de na de oorlog uit Oostenrijk “geëmigreerde” geleerde Ronald Richter. Ook daarbij zou Nederland volgens Argentijnse publicaties een belangrijke rol hebben gespeeld. De eerste onderhandelingen over een eventuele Nederlandse bijdrage dateren uit april 1951 tijdens de ontmoetingen van prins Bernhard met de fascistoïde Argentijnse president Peron. Tijdens die trip logeerde onze koninklijke handelsreiziger ondermeer in hotel Llao-Llao in het ski-oord Bariloche, waar toen al een begin werd gemaakt met de bouw van het Argentijnse atoomcentrum. Niet lang na de trip van Bernhard, op 17 mei van datzelfde jaar, trok de Nederlandse nucleaire expert C.J. Bakker van Philips eveneens naar Bariloche en na een paar gesprekken met Richter volgde een overeenkomst met Philips voor de leverantie van een “Synchro-Cyclotron”. Het bracht in Eindhoven 790.000 dollar in het laatje. Een astronomisch bedrag voor die tijd. Uiteraard bleef het daar niet bij. In de jaren daarop ontwikkelde zich een bloeiende samenwerking op nucleair gebied tussen Argentinië en Nederland. Dat we over die materie weinig weten laat zich raden. Misschien iets voor een leuke studie of een documentaire. Jaren later logeerden Willem Alexander en Maxima eveneens in hotel Llao-Llao in Bariloche. Misschien verenigde onze kroonprins daar het nuttige met het aangename en deed hij daar tijdens zijn vakantie meteen wat kennis op over water. Zwaar water.
donderdag 25 september 2003
Newsflash. Vanochtend om negen uur diende voor het eerst bij de kadi aan de Amsterdamse Parnassusweg de zaak tegen onze Rotterdamse vriend Geertjan Dolk. Hij wordt ervan verdacht bij verschillende Nederlandse banken met een valse collateral 132 miljoen euro te hebben willen lospeuren. Hij zou van plan zijn geweest om met dat geld een flinke hoeveelheid kaas kopen en die in gesmolten staat van de transen van Kasteel Almere te pletteren om het oprukkende leger van schuldeisers en ander kwaadwillend voetvolk buiten de poort te houden.
De zaak werd voor onbepaalde tijd opgeschort omdat de dagvaarding Geertjan niet tijdigen op het juiste adres had bereikt. Wel een beetje logisch want Geertjan was wijselijk naar België verhuisd. Maar de molens der gerechtigheid mogen dan langzaam draaien, het zit er niet in dat van uitstel afstel komt. En ook wij zijn uiterst geduldig. Stay tuned.
donderdag 25 september 2003
De Britse politie is lekker bezig deze maand. Op 16 september maakten we in deze kolommen al melding van de begin dit jaar gestarte operatie Hobart, die een flink aantal onverlaten in Engeland, Colombia en Ecuador zowel de das als de handboeien omdeed. Naast een vrolijke hoeveelheid roesmiddelen van verschillende aard werden ook flinke pakken geld en kostbare stukjes huisraad inbeslaggenomen. Maar klapstuk van de veiling was een pakket Amerikaanse aandelen met een nominale waarde van zo’n vier miljard Pond. Vraag was of ze echt waren en vooralsnog is daar geen antwoord op gekomen. Onze interesse vloeide voort uit dedoor ons opgetakelde activiteiten van Bali Menon, de Voorindische magiër op het terrein van financiële malversaties, binnen de affaire rond luitenant-kolonel Matser en mafiabaasje Fedino. En we vroegen ons af of de vanuit Engeland opererende Menon op vrije voeten is gebleven vanwege een stiekem gehouden uitverkoop van informatie aan de Britse politie. Dat vermoeden werd gisteren nog versterkt bij het opblazen van weer een grotendeels Latijns-Amerikaanse handelsvereniging die aan de overkant van het plasje driftig coke aan de man bracht en de niet geringe revenuën op listige wijze via andere Europese landen terugsluisde naar de heren van het Cali-kartel. De laatste anderhalf jaar had genoemde vereniging op deze wijze zo’n honderd miljoen Pond omgezet en er zijn dagen dat op onze bankrekening een iets bescheidener bedrag staat geparkeerd. De arrestatie was een uitvloeisel van de twee jaar geleden gestarte operatie Anuric die in de zomer van dit jaar plots in een stroomversnelling was geraakt. Nou zijn we dol op conspiracies maar tevens de laatsten die op losse gronden allerlei zaken aan elkaar willen breien. Het blijft echter wel curieus dat de petten in Londen ineens twee enorme klappers maken binnen één jaar nadat de bewust klein gehouden zaak rond Matser en Fedino eindigde in een bescheiden aantal arrestaties. En het nog steeds zo eigenaardig stil is rond Bali Menon, onze man uit Madras. Stay tuned.
woensdag 24 september 2003
Gisteravond werden de Britse kassiekijkers vergast op een video van Colin Powell, tot 1 januari de Amerikaanse collega van Jaap Phoenix. De beelden dateerden van 24 februari 2001 en waren geschoten tijdens een bezoek van Colin aan Caïro. Zegt ie voor de camera: “Hij (Saddam) heeft op het terrein van massavernietigingswapens niks van betekenis opgebouwd. Hij is ook geen gevaar voor zijn buren als het gaat om conventionele oorlogsvoering”. Volgens Colin was dat te danken aan de isolering van Irak en de jarenlange sancties. Zo’n twee jaar later gaf diezelfde Colin stevig gas in café Kofi en eiste vanSaddam het bewijs dat hij die rotzooi niet had. Zo niet ... enfin u weet het. In hetzelfde televisieprogramma werden gelijksoortige uitspraken van veiligheidsengel Condy Rice en minister van defensie Herr Rumsfeld ook even tegen het licht van de schemerlamp gehouden. Met hetzelfde resultaat. Na 11 september 2001 was geen leugen goed genoeg om Saddam naar de strot te vliegen.
Het was trouwens toch al feest voor de Britten, want de Hutton-commissie bracht gisteren een geinige mail naar buiten. Die was afkomstig van Tony B.Liar’s adviseur Jonathan Powell (geen familie) en was gericht aan John Scarlett, het hoofd van de gezamenlijke Britse snuffeldiensten. Die zat nog te zweten over de tekst die B.Liar moest uitspreken in het parlement en die beslissend was voor het al dan niet assisteren van Pretzel in de Irakese zandbak. Powell waarschuwde Scarlett dat de alinea waarin de bereidheid van Saddam om met bio-chemische wapens rond te strooien wat zwakjes was. Of Scarlett dat iets wilde opsexen. Nog geen knock-out voor Tony, maar hij staat wel op zijn benen te zwaaien en er wordt heftig gewapperd met de handdoek.
Wat zeiden Jan Peter, Japie en Henkie ook weer in onze eigen Haagse landdag? Ze hadden bewijzen dat Saddam over massavernietigingswapens beschikte? Mogen we dan nu die bewijzen zien? En rapido. Zo niet, dan weten we zeker wat we al die tijd eigenlijk al wisten. We zijn weer eens grotelijks besodemieterd. En dat went nooit.
dinsdag 23 september 2003
Voor de talloze a-techneuten onder ons zou de term Radio Frequency Identification (RFID) zo gelijk kunnen staan met het zoeken naar Hilversum 1 als de nauwelijks verhulde kruistocht van Gordon op een tijdstip dat nog geen hormoon in je lijf het lef heeft om acte de présence te geven je de strot uitkomt. Maar het is wat anders. Het gaat om de technologie die gebruiktmaakt van microchips die radiogolfjes uitzenden en bezig is de streepjescode naar de geschiedenis te verwijzen. Die chips zullen het in de nabije toekomst echt onmogelijk maken om bijvoorbeeld te knagen aan de bonus van meneerMoberg door met enige regelmaat proletarisch te winkelen in een van zijn shops. De op de produkten aangebrachte microchips sturen namelijk in dat geval een scanner op hol en voor je het weet word je met je snoet tegen het trottoir geduwd door een paar fanatieke aanhangers van Bernhard’s gesundes Volksempfinden. Voor velen zeker acceptabel omdat het verschil met de streepjescode praktisch nul is. Maar ons bespringt toch een lichte benauwdheid omdat je bij de nieuwe technologie met je pot pindakaas, je pak melk en je noedels ook de chipjes met hun radiogolfjes mee naar huis neemt. Misschien nog niet erg. Maar als je bijvoorbeeld voor moederdag een leuke snuisterij hebt aangeschaft om een wit voetje te halen en de sierlijke verpakking is voorzien van een dergelijk chipje wordt het al gauw een beetje anders. Want de snuisterij is te allen tijde traceerbaar en het gilde van onverlaten in onze samenleving is niet op het niveau van de koevoet blijven steken. Moderne apparatuur als een breedbeeld kijkkast of een audiootje waar Gordon ‘sochtends likkebaardend uitkruipt? Lekker makkelijk te achterhalen. Maar ook op het gebied van de privacy kunnen problemen ontstaan. Je zal maar stiekem een dvd-tje hebben aangeschaft met beelden waar buuf een hartverzakking van zou krijgen dan kan een instantie die dergelijke dingen graag van je zou willen weten dat keurig registreren zonder dat iemand daar weet van heeft. Of je hebt belangstelling voor iets bizars als de Boeketreeks en je sleept exemplaren daarvan uit de bieb naar huis om ze in de privésfeer te verslinden dan kan bijvoorbeeld een enge overheidsdienst uit Den Haag en omstreken straks nog makkelijker je vreselijke gewoonte vastleggen. En zeg niet dat de Tweede Kamer zich gerust wel tijdig over dit soort problematiek zal buigen om uitwassen te voorkomen. Want de biebs in Heiloo en Hendrik-Ido-Ambacht staan al op het punt de RFID in hun assortiment op te nemen. Als je daar dus straks met “Avontuur bij maanlicht” of “Rozen voor het ontbijt” de deur uitloopt en ze thuis met rode koontje verorbert dan hebben de boys van de AIVD dat al keurig in je file vermeld. Waar die roep tot meer waarden en normen al niet toe kan leiden.
maandag 22 september 2003
Greg Remmers’ Smart Vastgoed BV op het Amsterdamse Obiplein, waar Katja Schuurman haar Vinkeveense villa in de etalage had gezet, heeft net als de actrice een zusje. Daar kwam justitie achter bij een inval op 3 juni van dit jaar in een ander bedrijfspand van Greg Remmers op de Daalderweg in Zaandam. Uit de aangetroffen documentatie bleek dat er ook een Smart Verzekeringen BV bestond. May the force be with you als je van plan bent je hebben en houden bij een bedrijfje als dit te verzekeren.
Dat wil uiteraard niet zeggen dat de dekking niet keurig verzorgd zou zijn. Zozou de Spaanse politie al weer geruime tijd geleden in het optrekje van Greg in Marbella op krachtdadige wijze geprobeerd hebben een kluis op te sporen die ergens onder een vloeroppervlak verborgen zou zijn. Daar zouden een paar leuke snuisterijen van ons staatshoofd zijn verborgen, die waren ontvreemd uit een niet al te best beveiligde auto tijdens een vakantie van hare majesteit. De kluis werd niet gevonden en de politie vertrok onverrichterzake bureauwaarts. Sterke geruchten willen dat de petten er een meterje naast hadden gezeten en dat in de kluis inderdaad de juwelen waren verborgen.
Hoe dit ook verder zij, we keren terug naar de amfetaminedeal uit de vorige aflevering.
Bij die transactie was volgens Justitie niet alleen de in de PC Hooftstraat gesneuvelde “Acika” Bulatovic betrokken maar ook diens landgenoot Srdjan Miranovic. Een goeie kennis van een ander lid van deze Joegoslavische belangenvereniging: Mirko Vukmirovic. En laat die nou volgens Justitie lekker bezig zijn geweest met het in elkaar hangen van een bevrijdingsactie van de als leider van de “Joego’s” bestempelde Joca Jocic. Geen eenvoudig kunstje omdat die al ruim een jaar niet in zo maar een petoet zit maar in de EBI in Vught. De nor met het hoogst denkbare repressieve regime in Nederland. En de zwaarste bewaking. Van uitvoering van de actie kwam niks, omdat Justitie er begin dit jaar de lucht van kreeg. Er kwam direct een onderzoek op gang, waarbij ook de naam van Greg viel. En of dat nog niet genoeg was zou bij het fanatiek doorsnuffelen van Jocic’ cel een telefoonnummer zijn gevonden. Dat van “de zuster van een bekende actrice”. Nee, we zeggen niks. Maar u hoort ons denken. Stay tuned.
vrijdag 19 september 2003
Spanning en sensatie vanavond in het NOS-Journaal. De planning van de aanslag op OvJ Koos Plooij door twee ingehuurde Albanezen die volgens eerdere berichten dankzij voorkennis bij Justitie was voorkomen, zou zijn verzorgd door de in Indonesië geboren Greg Remmers. Een vijftiger die al lang in het Amsterdamse wereldje rondbanjert en blijkbaar goed heeft geboerd getuige zijn verschillende luxueuze panden in Diemen en Marbella. Greg is in juni van dit jaar aangehouden nadat een van zijn Joegoslavische gabbers, Alexander “Acika” Bulatovic, in de PC Hooftstraat op 16 mei -zittend in een comfortabele voiture van de zo innig metde LPF verbonden Mercedes-dealer John van Dijk- een te hoog loodgehalte had opgelopen en was overleden. Aanleiding tot die schietpartij in de oh zo deftige winkelstraat waar sterren uit verschillende werelden hun outfit aanschaffen, was de leverantie van 44 kilo amfetamine aan een Brits-Joegoslavische vakgenoot. Het spul was niet van de kwaliteit die men in de PC Hooft mocht verwachten en er onstond hommeles met gewelddadige afloop. Remmers had nog meer pech dit jaar. In januari werd Fred Ros aangehouden toen hij bij het laven van zijn auto bij een tankstation de motor vrolijk had laten doordraaien. Zijn karretje bleek op naam te staan van Greg Remmers en in het interieur ervan werd een wapen aangetroffen. Standaardprocedure: de politie neemt een kijkje in de woning van de desbetreffende rakker. In dit geval dus Fred Ros. Die woning bevond zich in Vinkenveen en daar vonden de platte petten een voorraad wapens die voldoende was voor het uitroeien van de hele Nederlandse wildstand, zowel dierlijk als menselijk. Die wapens zouden voor een deel uit dezelfde serie afkomstig zijn als de blaffers die gebruikt zijn bij de ruiming in de Amsterdamse onderwereld van de afgelopen jaren. Het huisje van Ros bleek het eigendom van de rondborstige actrice en presentatrice Katja Schuurman. Katja liet naar aanleiding van het gekrakeel dat toen ontstond onmiddellijk weten dat ze buitengwoon shocked was, maar dat zij niet had geweten dat haar huurder een onverlaat was. Zij had de verhuur namelijk overgelaten aan een gerespecteerde makelaar en daarmee was voor haar de kous af geweest. Maar was ie dat ook? Het gerespecteerde makelaarskantoor bleek Smart Vastgoed BV op het Obiplein 6 – 10 in Amsterdam-Oost te zijn. En wie trekt daar aan de touwtjes? Greg Remmers. Maar dat wist Katja natuurlijk ook niet. Die was effe bezig met het verorberen van een paar oesters of zo. Kan nog leuk worden allemaal. Stay tuned.
vrijdag 19 september 2003
Hans Blix, de voormalige leider van de VN-inspectieteams die jarenlang voor Jan Doedel in Irak hebben rondgezworven op zoek naar MVW’s oftewel massavernietigingswapens, heeft eergisteren voor lichte commotie gezorgd in de kippenhokken van Washington, Londen en Den Haag. Hij zei namelijk zo langzamerhand te geloven dat er sprake was van massaverneukingswapens. Zowel van Saddam’s kant als van die van de westerse democratie-apostelen. De Zweed gaat er nu van uit dat Saddam zijn biochemische rotzooi grotendeels heeft laten vernietigen na de eerste Golfoorlog. Maar voor de buitenwereld net deed of hij ze nog wel had om zijn vijandige buren opafstand te houden. Zoiets als een bordje aan het hek met “Pas op voor de hond” terwijl je helemaal geen hond hebt. Of de Anglosaxische combinatie daar in is gestonken of dat ze het geweten hebben zullen we maar in het midden laten. Maar ze wisten wel degelijk dat die snor in Baghdad niet in staat was om buren in de naaste omgeving een dodelijk verrassingspakket te bezorgen. Al dan niet binnen drie kwartier. We zijn gewoon verneukt. En de bewijzen dan die Jan Peter stiekempjes kreeg toegezonden van zijn vriend Tony B.Liar for his eyes only? En de bewijzen dan die de koning van de Efteling en zijn lakeien Jaap en Henkie later van allerlei militaire snuffelaars ontvingen? Bullshit. Dat is de enige reden waarom ze met die rapportjes niet naar buiten willen komen. Tenzij meneer Blix een halve idioot is. En dat dachten we niet. Hoeveel zou het nou opleveren om onze jongens en meisjes uit den vreemde terug te roepen? Onze tandartsrekening? Een paar leraren erbij? Een extra-hulpje in een verzorgingstehuis? Of is die som te moeilijk voor Haagse koekenbakkers?
donderdag 18 september 2003
Gisteren hebben we al de nodige aandacht besteed aan de kommer en kwel van meneer Damen, de man van de Shipyards. En zijn opruimingsdrift. Die zou zich volgens insiders trouwens niet beperken tot het Rotterdamse conglomeraat. Ook Amsterdam-Noord zou op het punt staan door Kommer’s swiffer te worden getroffen. Daar gaat het om de Oranjewerf waar zo’n honderd mensen hun dagelijks brood verdienen. Meneer Damen zou inmiddels een deal hebben uitgebroed om de tent te sluiten en de Oranjekavel voor een leuk bedragje over te doen aan de ING. Rien ne va plus, alles is voor u. En dat allesheeft wat de ING betreft niet alleen betrekking op de grond van de Oranjewerf. De bancaire slokop heeft eveneens het aanpalende perceel aangekocht van de gemeente. Het zogenaamde Shell-terrein. Die deal had nogal wat voeten in de aarde, want de ING is wel goed maar niet gek. Die wilde namelijk tien procent minder sociale woningbouw in de ontwikkeling van het terrein stoppen dan de gemeente had voorzien. Want de ING denkt wel met u mee, maar wat minder als u een sociaal geval bent. De gemeente zat al zo lang met het Shell-terrein in zijn mik dat ze door de knieën ging voor de eis uit de glasbak. Maar er zou nog een heel leuke adder onder het gras kronkelen. De gemeente zou namelijk verplicht zijn om voor de jaarwisseling het hele spul bouwrijp op te leveren. Anders zou het hele kaveltje ter waarde van 100 miljoen euro voor de prijs van nul eurocenten in handen van de ING komen. Dus dat wordt heel snel scheppen voor de jongens van de gemeente. Een stropje van honderd miljoen poets je niet zo makkelijk uit de begroting. Maar goed, als alles zijn natuurlijke verloop heeft gehad is de ING een enorm stuk bouwgrond rijker. Inclusief dus de grond van Kommer Damen met wie de bank zo’n innige relatie onderhoudt. En het personeel van de Oranjewerf? Read Kommer’s lips: “Eigen verantwoordelijkheid”. Of zo’n ondernemer het ook moeilijk heeft. Poe, poe.
woensdag 17 september 2003
Het gaat niet goed in de Nederlandse scheepsbouw en reparatiebranche. En dan drukken we ons nog eufemistisch uit. Na het drama rond Van der Giessen de Noord schijnt nu ook de klok te luiden voor twee reparatiewerven van Damen Shipyards, waardoor opnieuw een klein legertje specialisten op dit terrein achter de geraniums kan plaatsnemen. Niet voor lang natuurlijk want het is je eigen verantwoordelijkheid om weer een plekje op de arbeidsmarkt te veroveren. Al zijn die plekjes net zo dun gezaaid als het borsthaar van Jan Peter. Het is trouwens niet de enige kwel die Kommer Damen, het baasje vande Gorkumse Damen Shipyards, uit zijn slaap houdt. Hij zou namelijk al drie jaar lang in de clinch liggen met een Oekraïner die zegt nog 15 miljoen dollar van Kommertje te krijgen. Volgens welingelichte kringen zou die schuld zijn overgenomen door een stel minder vriendelijke Nederlanders die enige druk op de geplaagde scheepsbouwer zouden uitoefenen op een wijze die niet geheel conform onze wetgeving is. Nou gebeuren ook bìnnen Kommer’s bedrijf naar verluidt wel dingen die voor dat predikaat in aanmerking komen. Zo zou er bij tijd en wijle flink met de zwart geld buidel worden gerammeld. Maar wat moet je anders in het militair-specialistische wereldje waarbinnen Damen actief is? Het hoort er gewoon bij. Overigens zou de onderneming van Kommer in moeilijkheden zijn geraakt omdat het contract met de Koninklijke Marine afloopt. De Jantjes werden ooit door Den Haag verplicht voor reparatiewerkzaamheden hun vertrouwde Scheldewerven in te ruilen voor die van Damen. Ze baalden als een dekzwabber, maar het moest. Nu die werkzaamheden wegvallen en er binnenkort toch al niks meer valt te repareren omdat Henk Kamp de vloot wil terugbrengen tot een yellow submarine en drie sloepen, sluit Kommer de tent. Na nog effe gauw zijn zakken extra te hebben gevuld met assistentie van het ministerie van Defensie. Kan ie daarmee misschien wat overjarig afweergeschut aanschaffen om zich eventueel de sombere schuldeisers van het lijf te houden. Het valt niet mee hoor als je een beetje gevuld bent. Met al die eigen verantwoordelijkheid. Poe.
woensdag 17 september 2003
Loesje dient een officiële klacht in tegen de politie Haaglanden voor het preventief fouilleren en de arrestatie van elf mensen op de vooravond van prinsjesdag in Den Haag, én tegen het naar buiten brengen van foutieve informatie naar de pers. Loesje is boos over deze fratsen!
Op de avond vooraf aan prinsjesdag zijn elf mensen aangehouden wegens “het bij zich hebben van enig aanplakbiljet” (algemene plaatselijke verordening (APV) artikel 3.3.) Alvorens de aanhoudingen was er sprake van preventief fouilleren. Bij navraag bij de Gemeente Den Haag blijkt dat er geen preventief fouilleerzones zijn in Den Haag endat er aan de avond voor prinsjesdag geen noodverordening gold. Daarnaast heeft de politie Haaglanden in zijn politiebericht aan de media foutieve informatie naar buiten gebracht, namelijk dat de elf verdachten wegens het illegaal afficheren zijn aangehouden (APV artikel 3.2). Hier is volgens de bekeuring van de verdachten geen sprake van en daarmee brengt de politie de verdachten in diskrediet en is hier sprake van misleiding van de pers.
Het verbod op het bezit hebben van aanplakbiljetten staat weliswaar in artikel 3.3 van de Haagse APV, maar aangezien een ieder het grondrecht vrijheid van meningsuiting heeft en rechters hebben bepaald dat gemeenten hiervoor openbare plakborden voor moeten plaatsen, om die ruimte te garanderen is de desbetreffende artikel in strijd met de grondwet. Het is onmogelijk om posters op openbare borden te plakken wanneer je niet met aanplakbiljetten over straat mag lopen. Loesje vindt dat het repressief gedrag van de politie Haaglanden niet getolereerd Kan worden, zeker niet wanneer hiermee de vrijheid van meningsuiting in het gedrang komt. Er zal een officiële klacht bij de politie Haaglanden ingediend worden. De verdachten die tussen de drie en vier uur in de cel hebben
doorgebracht- zullen tevens hun boetes niet betalen en de zaak laten voorkomen, zodat een rechter duidelijkheid kan geven over het recht op de vrijheid van meningsuiting. Naast de 11 arrestanten hebben intussen meerdere mensen die preventief gefouilleerd zijn contact opgenomen met Loesje en
overwegen een klacht in te dienen. Kijk voor meer informatie op Loesjes website www.loesje.nl
woensdag 17 september 2003
Gaat de in snel tempo tot welstand gekomen commissaris Kok (met K.O.K.) tot vijf keer sorry zeggen tegen Potter. Hij had hem geen schoothondje moeten noemen. Oh nee? We hebben die beftekkel toch zelf gezien in het Witte Huis!!! Samen met die andere Hollandse kwispelkont. Alsof ze zo uit de Christelijke kennel voor kruisspringers kwamen. Het ontbrak er nog maar aan dat woordkunstenaar Bush ze een Pretzel gaf (“braaf, braaf”). En dat zijn ze ook. Bràààààààf. Wie struikelde bijna over zijn magere witte pootjes om zijn Amerikaanse baasje te verdedigen bij diens besluit om Irak mores te leren? Ergernog: wie blafte zijn baasje na dat die snor in Baghdad met MVW’s oftewel massavernietigingswapens zat te spelen? En dat ie daar zelfs bewijzen voor had? Gekregen van buurman B.Liar en van de speurhonden uit het snuffelveld achter de kennel? Juist, onze schoothond met zijn trimmer uit het jaar nul. Nee, hij laat die bewijzen niet zien. Heeft ie begraven naast het Margarita-kluifje. Ja dag hoor. Massaverneukingswapens zal je bedoelen. Nog wat. Wie ging als een schichtige speer door zijn Europese knobbelknieën toen Washington hem de JSF-worst voor zijn neus liet bungelen? Juist. En wie heeft gisteren zijn pootje opgetild bij het vakbondsboompje toen hij door kennelhouder Zalm werd uitgelaten? Wij bedoelen maar. En voor de teevee ook zo keurig keffen wat ie uit zijn kopje heeft moeten leren. Vooral het termpje “eigen verantwoordelijkheid”. Moeilijk hoor voor een christelijk sociaal hondje. Al die oude en zieke honden krijgen toch maar een bakje minder Frolic van meneer Zalm. De rest moeten ze maar opscharrelen uit de vuilnisbak. Dat is hun eigen verantwoordelijkheid. En voor het schooltje van de jonge hondjes en hun speelveldje, daar heeft meneer Zalm ook al geen centjes meer voor. Worden ze later wel een beetje lastiger van, maar dat timmeren die blauwe oppassers er wel weer uit. En die opvreters die nog steeds geen baasje hebben of zich chronisch niet lekker voelen, die schopt meneer Zalm de deur uit. Die zoeken het maar uit. Eigen verantwoordelijkheid. Hoe bedoel je geen schoothond, K.O.K.? Potter is gewoon een mega-schoothond. En jij eigenlijk ook. Door sorry te zeggen.
dinsdag 16 september 2003
Toen in februari van dit jaar de val voor de NATO-mafia combine van Matser en Fedino dichtklapte waren nog maar weinigen ervan op de hoogte dat de heren voor het runnen van hun witwaswinkel de assistentie hadden ingeroepen van Bali Menon. Werd in de pers nog gesuggereerd dat Matser zelf aan de Colombiaanse waardepapieren had zitten knutselen om de Roemeense markt te veroveren, nu mogen we met enige zekerheid vaststellen dat de
financiële magiër uit Madras verantwoordelijk is geweest voor het hooggekwalificeerde knip- en plakwerk. Merkwaardigerwijs is hij voor deze zaak niet in de kraag gevat. En dat terwijl hijgewoon vanuit Engeland opereerde. Wellicht heeft dat te maken met een Brits justitieel onderzoek (operatie Hobart) dat zo’n half jaar geleden op de rails werd gezet en dat zich op exact dezelfde categorie koorddansen richtte als waarin het vrolijke duo Matser en Fedino zijn kunsten vertoonde. In juli en augustus maakte een frisse ruiker arrestaties een einde aan het tot dan toe florissante leven van negen Britten, twee Colombianen en twee Ecuadorianen. In hun niet onaanzienlijke stulpjes werden respectievelijk 55 duizend xtc-pillen, 15 kilo amfetaminepoeder, 2 kilo xtc-poeder en een driftig snuifje coke aangetroffen. Verder werden nog wat aardse bezittingen als huizen, auto’s en een joyeuze huisraad met een totale waarde van 7 miljoen Pond geconfisqueerd. Alsmede een voorraadje Amerikaanse aandelen ter waarde van 4 miljard Pond. Ja, u leest het goed. We zitten nu al weer een paar weken verder en nog steeds weten we met zijn allen niet of die aandelen echt zijn of valserikken. Als ze echt zijn is het erg. Als ze vals zijn ook. Maar u begrijpt zonder twijfel waarom wij er hier aandacht aan besteden. Want het zal toch niet waar zijn dat Bali Menon ook hierin de hand heeft gehad en dat er een connectie bestaat tussen deze affaire en de ambities van Matser, die als we het moeten geloven van plan was om half Roemenië op te kopen? U hoort nog van ons. Stay tuned.
maandag 15 september 2003
Tijdens het proces tegen de twee eigenaren van SE Fireworks in verband met de ramp in Enschede ontwikkelde een van hen, R. Bakker, en diens advocaat mr. Plasman een theorie. Die ging ervan uit dat de oorzaak van de ramp niet gezocht moest worden in de aanwezigheid van te zwaar vuurwerk, maar in die van explosief materiaal dat er niet had mogen liggen. De theorie werd volgens hen geschraagd door de verdwijning van gemeentelijke dossierstukken van SE Fireworks uit de periode waarin het bedrijf onder leiding stond van een meneer H. Smallenbroek. De stukken zouden door de gemeente Enschede enhet bureau Milan van het ministerie van Defensie zijn vernietigd. Het leidde uiteindelijk tot niks. Waarschijnlijk mede dankzij de activiteiten die werden ontplooid door een stel rubberzolen van de AIVD en MID waarop wij herhaaldelijk hebben gewezen in deze rubriek. Maar wie dook ineens vorige week dinsdag op in een filmpje dat door Nova werd getoond? Meneer Smallenbroek. Samen met René Putzfeld. De voormalige scheikundeleraar die vorige week door de Amstelveense politie in de kuif is gepikt nadat krakers in een pand van hem een alleraardigste verzameling wapens en chemicaliën aantroffen. En waar waren die twee rakkers mee bezig? Met een hausemacher raket. Putzfeld bleek bovendien geen onbekende op het patsboem-terrein. In 1993 kwam hij al licht verstolen aan de oppervlakte in een AD-artikel dat handelde over de leutige Amerikaanse boekwerkjes die je via zijn bedrijfje Delta Force Holland kon bestellen. Uiterst interessante boekwerkjes getuige titels als “Moord en marteling”, “Mein Kampf”, “Mensenjacht”, “De snelle dood”, “Begrafenisondernemer” (ondertitel “Waar laat je een lijk?”) , “Plastic explosieven”, “De chemie van kruit en explosieven”, “Geïmproviseerde brandbommen", "Boobytraps en andere trucs voor sabotage”, “Zelfgemaakte wapens en munitie” en “Maak uw eigen vuurwerk". De boekjes mochten expliciet alleen maar worden gebruikt voor informatieve en academische doeleinden. Natuurlijk. En met de importeur van dit soort literatuur was de toenmalige directeur van SE Fireworks heerlijk aan het vrijbuiteren met raketjes. Is daarmee de theorie van Bakker en Plasman meteen valide? Misschien niet. Maar het is misschien toch de moeite waard om opnieuw een onderzoek in die richting te starten. Een serieus onderzoek.
O ja, nog even dit. Jammer dat die Putzfeld geen milieuactivist is. Of een muslim. Dan hadden we weer lekker kunnen smullen van die dikke artikelen in De Telegraaf en zo. Nu blijft het helaas bij wat loos gepruttel.
maandag 15 september 2003
Ja, ja, wat een commotie over het briefje van Officier van Justitie Vos aan de als zo gevoelig bekend staande vleeszwendelaar Eddie de Kroes dat ie niet langer vervolgd werd. En u dacht dat het om een zeer uitzonderlijk geval ging? Nou, als de tekenen niet bedriegen kwam het in die eerste helft van de jaren negentig vaker voor. Volgens onze onvolprezen bronnen bijvoorbeeld ook binnen de IRT-affaire.
Op 10 april 1993 werd de Alkmaarse handelaar in roesmiddelen Jaap van der Heiden met een bom aan zijn deurknop naar het hiernamaals gezonden. Jaap was op 20 november 1992 in depenarie geraakt toen het schip de Britannia Gazelle op de Noordzee werd aangehouden door de Britse douane. Aan boord werd 17,5 ton Pakistaanse hash aangetroffen. Aardig detail: tot de bemanning behoorde Laurens Frans Dirk Pels Rijcken. De avontuurlijke zoon van mr. Leonard Frans Pels Rijcken, de commissaris van het o.g. imperium van de Haagse glazenwasser en paardenpiet Ed Maas en een van de naamgevers van het kantoor van de landsadvocaat (zie Schimmen achter Pim, aflevering 6 op de Followuo-site). De oorzaak van Jaap’s penarie lag zonder twijfel in de financiële sfeer. Toen de problemen niet konden worden opgelost kreeg Jaap de rode kaart. Toen hij vervolgens explosief het veld verliet zouden in Alkmaar twee figuren uit het wereldje dicht aan de zijlijn hebben gestaan: Jan Femer en Mink Kok. Beiden werden op dat moment al stevig in het snotje gehouden door het IRT en het onderzoek ging nog een tandje hoger na het ruwe verscheiden van Van der Heiden. Wie schetst echter de stomme verbazing van het toen nog niet in de publieke goot terechtgekomen IRT toen zowel Femer als Kok een briefje ontvangen bleken te hebben van de Amsterdamse Officier van Justitie J. Wortel? Daarin stond dat ze niet meer als verdachte werden aangemerkt in de zaak Van der Heiden. Terwijl het onderzoek daarnaar nog niet was afgesloten! Dat zou overigens een herstart hebben gekregen nadat de commissie Kalsbeek tot de conclusie was gekomen dat niet alleen containers met wiet begeleid door Nederlandse opsporingsambtenaren de handel in waren gepompt, maar ook 15.000 kilo cocaïne. Voor Femer zal dat hernieuwde onderzoek van weinig invloed zijn. Diens kaars werd namelijk op 23 september 2000 op nogal nadrukkelijke wijze uitgeblazen. Voor Mink zou er eventueel nog wat in het vat kunnen zitten. Hoe dit ook zij, de briefjes van Wortel blijven mateloos interessant.
zondag 14 september 2003
De Deutsche Bank is boos. De beheerder van een van de allergrootste geldzakken ter wereld heeft een paar dagen geleden een schadeclaim neergelegd bij de staat New York van 500 miljoen Euro. De Deutsche verwijt het stadsbestuur van de Big Apple namelijk dat de reddingswerkers die na de voorstelling van Osama’s Flyin’Circus op 11 september 2001 de boel hebben opgeruimd er een zootje van hebben gemaakt. Zo hebben ze er bijvoorbeeld niet voor gezorgd dat het gebouw van de bank na gedane arbeid op Ground Zero keurig stofvrij werd afgeleverd. Daarnaast werd het bankpersoneel tijdens de opruimingswerkzaamheden de toegang tothet geldfort ontzegd waardoor een heleboel bruikbaar materiaal alsnog verloren is gegaan. Al was het alleen maar omdat de reddingswerkers in die periode zich te buiten zouden zijn gegaan aan grootscheepse diefstal van o.a. honderden zo niet duizenden computers. Leuk dat de bank even die computers te berde brengt. Want op sommige harde schijven moeten interessante dingen te vinden zijn geweest. De Deutsche Bank had namelijk in 1999 de Banker’s Trust (BT) overgenomen. Daarmee kwam zij tevens in het bezit van A.B. Brown. Een investeringsbank die in 1997 door BT was opgeslokt. Het baasje van A.B. Brown was tot die overname “Buzzy” Krongard. Als onderdeel van de deal werd “Buzzy” tot vice-president van BT gebombardeerd. Het jaar daarop werd hij adviseur van CIA-directeur George Tenet. Blijkbaar vielen de adviezen van Krongard zo goed dat hij in maart 2001 kort na het aantreden van de regering Bush-junior tot Tenet’s Executive Director bij de CIA werd benoemd. In de dagen voor 11 september 2001 werd op de Amerikaanse beurzen met opvallende ijver gehandeld in putopties American Airlines, United Airlines en herverzekeraars AXA, Munich Re en Swiss Re. Voor de goede verstaander: de toestellen die Osama voor zijn show gebruikte waren van American en United Airlines. Waar de verzekeringsbedragen uiteindelijk werden geclaimd moge duidelijk zijn. Zonder een schaduw van twijfel was er sprake van handel met voorkennis die vele tientallen miljoenen dollars in een klein aantal laatjes heft gebracht. En het vehikel dat een prominente plek innam bij deze afzichtelijke aandelenhandel was A.B. Brown, het kind van CIA-topman “Buzzy” Krongard en de Deutsche Bank. Daarover nog iets vernomen verder? Noppes. Begraven onder het stof zeker.
zondag 14 september 2003
Een groep demonstranten van het platform Keer het Tij gaat aanstaande dinsdag om 11 uur -Prinsjesdag- zwaaien naar minister Zalm van Financien wanneer hij het met het bekende begrotingskoffertje arriveert bij De Tweede Kamer. De actie is bedoeld om de minister te attenderen op de landelijke demonstratie van Keer het Tij aanstaande zaterdag 20 septmeber na Prinsjesdag op de Dam in Amsterdam. Zalm zei deze zomer niet bang te zijn voor sociale onrust en demonstraties als reactie op de regeringsplannen. "Ik zal naar ze kijken en zwaaien", beloofde de bewindsman toen. De actievoerders gaan daarom op Prinsjesdag omgekeerd alvast "Zalmzwaaien".Eerder op de dag zullen ze ook langs de route van de Gouden Koets in de Haagse binnenstad protesteren tegen de kabinetsplannen. Doe mee! Kom dinsdag naar Den Haag! Meer informatie via de website Keer Het Tij en/of bel 020.6891469
vrijdag 12 september 2003
Gistermiddag voltrok zich bij de rechtbank aan de Amsterdamse Parnassusweg het zoveelste bedrijf van het juridisch geschil tussen kunstenmaker Koos Dalstra en kunstenaar Rob Scholte. De inmiddels van Tenerife naar Nederland teruggekeerde Scholte houdt Dalstra verantwoordelijk voor de bomaanslag die in november 1994 op hem is gepleegd in de Amsterdamse Jordaan. En heeft dat herhaaldelijk in niet mis te verstane bewoordingen naar buiten gedragen. Ook in de pers. Ondanks het feit dat hij zijn beschuldigingen niet kan onderbouwen met harde feiten heeft hij in de loop der tijd niets van zijn uitspraken willen terugnemen. En dat heeft voor Dalstra (een vroegere intimus van Scholte) die de verdachtmakingen van meet af aan naar het land van Esopus heeft verwezen de deur wijd open gezet voor een frisse eis tot schadevergoeding. Ook al omdat Scholte’s verdediger nooit de beschikking heeft gekregen over het politiedossier dat over de zaak is aangelegd. Mogelijk omdat dan allerlei details opnieuw in de pers zullen worden uitgekauwd. Bijvoorbeeld de bijdrage van mr. Oscar Hammerstein die kort na de aanslag suggereerde dat de bom wellicht voor hem bedoeld was geweest. Of het feit, dat de bom volgens de politie een ordinaire handgranaat was geweest. Een bewering die wat ons betreft kant noch wal raakt. Volgens insiders was er sprake van een platte doos met een magneet aan de bovenkant die bij het passeren van de auto waarmee Scholte later in orbit werd gebracht binnen een mum of twee mummen van tijd is aan te brengen. Een identiek explosief was volgens dezelfde insiders al eens in een eerder stadium onder Scholte’s BMW bevestigd, maar was op het moment suprême niet afgegaan. Verder is het zeer waarschijnlijk dat gebruik is gemaakt van een remote control omdat de auto op ongeregelde tijden ook gebruikt werd door Scholte’s medewerkers. En die waren geen target. Kortom, het juridisch gevecht tussen Scholte en Dalstra blijft een schimmige kwestie die nog steeds vele onbeantwoorde vragen kent. Daarom blijven we in de buurt om u op de hoogte te houden van elke nieuwe ontwikkeling (zie ook het artikel Terp van Tijn in De Morgenster).
donderdag 11 september 2003
Mocht u per ongeluk De Telegraaf lezen dan moet u morgen even kijken naar pagina drie. Daar moet een zwartomrande rectificatie staan van een artikel uit de krant van 3 juli van dit jaar. Daarin werd op suggestieve wijze onroerendgoedboer Willem Endstra in verband gebracht met de ruiming van een inmiddels spectaculair rijtje topfiguren uit het ondeugende segment van de Amsterdamse samenleving. Dat mocht niet van meneer Beukenhorst die gistermiddag uitspraak deed in een kortgeding. In het artikel van RTL-Boulevard artiest John v.d. Heuvel stond ook nog dat Endstra zich weer regelmatig in het openbaar vertoonde met zijn “bewaker” Willem Holleeder. Een van de heren die ooit Freddie Heineken en diens chauffeur een tijdlang wederrechtelijk van de buitenwereld afsloten. Volgens Endstra was dat niet waar, maar volgens De Telegraaf wel degelijk. De krant had daarvoor vier bronnen, maar wilde de namen niet prijsgeven. Noch de plek waar de twee pretletters elkaar hadden ontmoet. Wij hebben ook zo onze bronnen en die murmelden tegen ons dat Willem en Willem af en toe verschenen in de kantine van de hoofdstedelijke cricketvereniging VRA in het Amsterdamse bos. Niet om daar een wicket te laten sneuvelen, maar om lekker wat te keuvelen. Hoe dit ook zij, de rechter vond niet dat V.d. Heuvel ook op dat punt moest rectificeren. En evenmin de inmiddels zeer in zwang zijnde kwalificatie “bankier van de onderwereld” die ooit was gebezigd door John Mieremet, een van de grotere beleggers van avontuurlijke gelden. Een leuk accent in de zaak werd nog aangebracht door de advocaat van Endstra. Die wees erop dat het bewuste artikel ernstige schade had toegebracht aan de goede naam en reputatie van zijn cliënt, die by the way nog nooit is veroordeeld. Tsja. Maar mocht dat ooit eens gebeuren Willem, je weet waar je moet zijn hè om buiten de petoet te blijven. Je even melden in Hotel des Indes in Den Haag en alles komt in orde. Op zeker.
donderdag 11 september 2003
Officier van Justitie mr. H.M. Vos heeft in 1992 het vrijgeleide van Eddie “Pink Panther” Kroes ondertekend in opdracht van een toenmalige advocaat-generaal. Maar maître Vos heeft een probleempje: hij weet niet meer wìe het was. Hij weet nog wel dat het om een grijze bef ging. Nou bestaat die kudde advocaten-generaal uit 18 mastodonten uit de oertijd, dus veel grijze tinten. Tenzij de voorbeeldige meneer Vos het vodje papier van zijn handtekening voorzag ten tijde van de Carnaval, want dan willen zelfs deze hoge beffen zich nog wel eens voordoen als Vader Abraham. En dan weet je helemaal nietmeer wie wie is met al dat grijs. Daarnaast is opvallend dat OvJ H.M. Vos niet vertelt waaróm hij de Pink Panther moest laten lopen. Je denkt al gauw aan chantage of het betalen van een leuk bedragje. Nou ging in die jaren in rolhockey-kringen in het Zuiderpark wel het hardnekkige gerucht dat je in ruil voor twee ton (gulden) in dit soort gevallen al gauw een aardig succesje kon boeken. Het lullige van dit geouweneel uit de losse hand is dat je geloof in dit soort gebefte weer eens een flinke knauw krijgt. Zijn het nou de ferme poortwachters van Vrouwe Justitia of zijn het gewoon mensen? Wordt een man als Officier van Justitie Koos Plooij nou echt naar het leven gestaan door luitjes uit de Amsterdamse cricket-scene? Of ging het om een kogelbrief uit de serie Hiddink, Van Marwijk, Koeman, Potter? Of een briefje met fijngestampte cornflakes uit de Irakese woestijn? Wat is waar? De NRC stortte zich naar aanleiding van de Plooij-story in de nostalgie en babbelde nog wat na met OvJ Jo Valente. Een voorganger van Plooij in de hoofdstad die sinds 1995 Amsterdam verliet voor een andere stad. In deze casus Middelburg waar Jo als crime fighter in de ring staat tegen ondeugende Zeeuwse meisjes en jongens. In zijn Amsterdamse tijd moest hij volgens de kwaliteitskrant op een dag ijlings zijn fiets in de berm gooien, over een sloot springen en een weiland doorhollen om het vege lijf te redden. Verder werd hij wel twee weken dag en nacht bewaakt omdat een snelle boy uit het circuit een paar sombere Joego’s zou hebben ingehuurd om Jo te laten verhuizen naar hogere sferen. Daarna moesten die Joegoslaven thuiskomen omdat de gevulde uien (sogan-dolma) stonden te verpieteren op het fornuis. Maar in het NRC-artikel was niks te lezen over een tape die in het bezit zou zijn van de al eerder genoemde luitjes uit de cricket-scene. Daarop zou Jo te zien zijn tijdens een uitgebreide ritmische exercitie in hun winkel vol fijne vleeswaren (nee, niet van de Vleesmeesters). Is het waar? En zo niet, waarom heeft Valente’s collega Teeven er dan zo naarstig naar laten zoeken? Zo zie je maar tot welke bespiegelingen de Kroes-case kan leiden. Een case overigens waarover wij voorlopig nog niet zijn uitgepraat. Stay tuned.
woensdag 10 september 2003
Het verhaal rondom het uit Hurghada gestolen en in Massawa teruggevonden Britse spookschip van de Rotterdamse o.g.-boer Willem Gerritsen cs. dat de hoofdrol zou hebben gespeeld in een omvangrijke wapendeal aan het Midden-Oosten begint nu toch echt wat ballen te krijgen. Zo lijkt het erop dat bij die deal ook Israël een rol heeft gespeeld. Jammer genoeg hebben wij van kapitein Jürgen op dat terrein niet veel meer te verwachten. Hij hult zich in zwijgzaamheid om zijn makkers die geld in het schip hebben gestoken niet verder in verlegenheid te brengen. Die zwijgzaamheid komt overigens niet uit de lucht vallen.Het grootste deel van hen heeft tot het Vreemdelingenlegioen behoord en de leden daarvan staan niet bekend als pratertjes. Een erekwestie. Nog net geen omertà, maar bij de geboorte hebben ze naast elkaar gelegen. Zo zal bijvoorbeeld niemand een bek opentrekken over de diefstal van 5000 blanco paspoorten die onlangs uit het stadhuis van Marseille zijn gestolen. Een deel ervan zou bestemd zijn geweest voor Jürgen’s vriendenkring. Maar geen kik van de zijde van deze leden van het “Legio Patria Nostra”. Wel een hoop geblaat over Al Qaida en daarna ging de hele story uit als een nachtkaars in een windtunnel. Echte doeners dus deze heren. Geen woorden maar daden. Dat belooft dus nog wat voor de betrokkenen bij deze affaire uit Rotterdam en omgeving. Of ze nou door het leven gaan als zakenman of als beftekkel. Want als je dit soort legioenluitjes belazert ben je nog niet bepaald klaar. Volgens Panamese bronnen rond Marc Harris (zie op deze site de serie “De doos van Pandora” ) zou er overigens nóg een Rotterdamse link zijn. Aan de papierwinkel van het spookschip zou namelijk vele jaren geleden een taxatierapportje zijn toegevoegd van ene Dirk Hoebee. Geen onbekende in het wereldje van de Amerikaanse offshore-koning. De waarde van het in de jaren vijftig gebouwde schip zou tientallen jaren later door Hoebee (tegenwoordig van de onderneming Verweij & Hoebee) in tegenstelling tot wat je zou verwachten op heel wat pepernoten hoger zijn geschat. Het “zo goed als nieuwe” vaartuig werd namelijk vrolijk getaxeerd op een bedragje van 7 cijfers ten behoeve van toenmalig eigenaar Hoogervorst die zijn drijvende eigendom graag wilde laten verzekeren. Want averij of erger zit in een klein hoekje. Al dan niet veroorzaakt door een welwillende handlanger. In dat opzetje zou ook een leuke rol zijn weggelegd voor een heer van Zuidafrikaanse afkomst die zijn sporen op het gebied van zwendel en gros ondermeer had verdiend bij het laten verdwijnen van de recette van een match in het Milanese San Siro-stadion onder het toeziend oog van de nietsvermoedende bobo’s in de skyboxen. De Zuidafrikaanse magiër behoorde tot de intimi van zowel Hoogervorst als de Egyptenaar Samir Hares, van wie die laatste op zijn beurt weer betrokken was bij het met geurige dollars omkopen van de lokale ambtenarij in Hurghada. Onder wie Captain Ashour, de havenmeester van Hurghada Port Control, die op de payroll van Samir Hares zou staan. De dollars waren afkomstig van Willem Gerritsen, die zich soms bij de deals van enige importantie zelfs van allerlei prinselijke titels voorzag. Zijn blauwe bloed draagt echter dezelfde genen als dat van de Saudische prinses uit het sprookje van Geertjan Dolk cs. De prinses die volgens het verhaal zo graag via een droomgarantie van 132 miljoen dollar het Promcastle had willen veroveren. Maar die daarin niet slaagde omdat de Raboreus te vroeg wakker werd. Jammer. Niet alle sprookjes hebben een happy end. Stay tuned.
woensdag 10 september 2003
Ook Saoedies hebben er belang bij om deze zaak uit de publiciteit te houden. Toen er een verband gelegd werd tussen George Dubya en Mahfouz, zoals op counterpunch kwamen er boze brieven van advocaten. Recentelijk (13 augustus) stond er een interessant artikel in de Financial Times waarin gesteld werd dat de reden van de oorlog tegen Irak was dat de Amerikanen zich terug konden trekken uit Saoedie Arabie zonder dat de olie toevoer in gevaar zou komen. Een interessante passage uit dat artikel: “De Saoedies kopen invloed in Washington via consultancy contracten, militaire hardware, lucratieve snabbels voor insiders en samen met invloedrijke personen investeren in Amerikaanse bedrijven enz. enz. Een lange reeks van Amerikaanse toppers heeft hiervan geprofiteerd, vooraan de rij stonden toppers uit de en Pentagon ten tijde van de toenmalige presidenten Ford, Bush de oudere, Dubya Bush”.
Zou Balkenende en het tekkeltje van Bush dit alles besproken hebben tijdens hun ontbijt?
woensdag 10 september 2003
Het kon niet uitblijven. Een mevrouw die van 1986 tot 1991 de vriendin van Klaas Bruinsma is geweest verklaarde gisteren voor de teevee dat Mabel Wisse Smit zeker een half jaar met de Dominee is omgegaan. Ze wist eveneens te vertellen dat de vlam van Friso ook toen al intelligent was. Volgens de RVD had de liaison tussen de prinses i.o. en Klaas niet lang geduurd. Want toen Mabeltje uitvond wat Klaas deed voor zijn dagelijks brood zou ze zijn afgehaakt. Een beetje intelligent mens kan daar toch geen half jaar voor nodig hebben gehad. Dus er zijn drie mogelijkheden. Of Mabeltje is in de war. Of de ouwe bijslaap van Klaas. Of de RVD heeft de verklaring van Mabeltje opgesext. U mag uitkiezen. Kinderen een kwartje. Zegt Orange-watcher Peter Rehwinkel in dezelfde teevee-uitzending meteen dat deze ontwikkeling wel eens moeilijkheden kan opleveren als de goedkeuringswet voor het huwelijk van Friso en Mabel door de Kamer moet worden gejast. En dat het opnieuw een slag is voor de koninklijke familie. Petertje heeft zichzelf daarmee het brevet van ufoloog toegekend. Waarom zou de Kamer bezwaren hebben tegen iemand die in het verleden een beetje heeft geknoeid met Klaas? Zonder twijfel heeft meneer Rhodius van het befaamde Kabinet van de Koningin zich een slinger in de rondte gewerkt om te zien of de prinses i.o. toevalligerwijs ook met haar prominente giegel bij een deal van Klaas heeft gezeten. In de Juliana Club of zo. Want je moet heel consciëntieus zijn in die dingen. Net als bijvoorbeeld bij Emily en Edwin. En wat de Koninklijke familie zelf betreft, Peter, daar zal het allemaal ook wel meevallen. Lees alleen maar eens op de site van de Morgenster de serie Schaduwcommando van de prins waarin o.a. Karate Bob figureert of De Achterzijde van het beursschandaal, deel 5” met Henk Rommy en je weet een beetje hoe laat het is. Dus nou niet meer zeuren over Mabel. Want wie zeurt krijgt een beurt. Stay tuned.
dinsdag 9 september 2003
Een aantal nabestaanden van de slachtoffers van de aanslagen van 11 september 2001 hebben al enige tijd geleden de advocatenfirma Motley Rice ingeschakeld om via de Amerikaanse rechter financiële genoegdoening af te dwingen van 200 personen voornamelijk afkomstig uit Saoedi-Arabië. Veel van die 200 zijn rijk en beroemd, zoals Prince Turki, de huidige ambassadeur in Engeland. Er staat nog een andere naam op die lijst, miljardair Khalid Ben Mahfouz. Mahfouz was ooit grootaandeelhouder van de BCCI, maar ook in de jaren tachtig en negentig zakenpartner van George Dubya in diens complexe en weinig bekende Texaanse olieavonturen. Andere zakenpartners van Kahfouz waren Abu Nidal, Noriega en ... Saddam Hussein. Mahfouz stond bekend als zwager en geldschieter van Osama (ja die).
Opvallend genoeg wordt deze link weinig genoemd in de Amerikaanse pers, ook niet toen George Dubya besloot om 28 pagina’s uit Congres-verslagen van hoorzittingen met betrekking tot 11 september 2001 te laten schrappen. Censureren dus.
dinsdag 9 september 2003
De Turkse regering overweegt om binnenkort eens een flinke troepenmacht naar Irak te zenden. Ter ondersteuning van de Amerikaans/Britse bezettingsmacht. Niet op eigen initiatief maar op verzoek van president Bush, die vóór de oorlog nul op het rekest kreeg. De momenteel overwegend uit wat meer principiële Muslims bestaande Turkse regering kon namelijk de Amerikaanse inval in Irak maar matig appreciëren. Ook al omdat de VS in het noorden van het land steun kregen van de Koerden. En die zijn in Ankara net zo populair als Lothar Matthäus in de Kuip. Maar for a few dollars more wil je nog wel eens wat principes overboord zetten. En bovendien zou het om tactische redenen ook niet gek zijn om de dagelijkse lakens uit te delen in het noordelijk deel van het buurland. Want bij de Koerdische meerderheid leefde de stille hoop op een zelfstandige staat binnen een Iraakse federatie of zo. En dat idee vinden de Turken net zo onsmakelijk als shoarmavlees van een varken. Allahzijdank werden ze begin deze week netjes in de kaart gespeeld toen de Koerdische arbeiderspartij (de vroegere PKK) de wapenstilstand met Turkije opzegde. Dat wordt dus geheid nieuwe hommeles in Irak. Maar nu in het noorden. Regeren is vooruitzien. Nou, die Bush die kan er wat van. En dat is de president van een groot land, dus we hoeven niet te vragen wat onze minister van Buitenlandse Zaken van deze ontwikkeling vindt. We weten het antwoord al: WAFWAFWAFWAF.
dinsdag 9 september 2003
Enrique Paniza heeft zich niet laten intimideren. Na bestudering van alle stukken heeft de Panamese rechter besloten alle betrokkenen bij de in november 2000 geplande aanslag op Fidel Castro in staat van beschuldiging te stellen. Het proces kan dus beginnen tegen de vier hoofdverdachten (Posada, Rémon, Novo en Jimenez) en nog wat strooigoed. Vooral in de Cubaanse gemeenschap in Florida heerste onbegrip over de beslissing van Paniza. De vier zijn in hun ogen vrijheidsstrijders die terecht met alle middelen de communistische dictator van hun land om het leven willen brengen. Naar het lichtend voorbeeld van president Bush. Die heeft in Irak toch maar mooi op eigen houtje de zoons en de kleinzoon van Saddam laten uitmoorden en als ie de kans krijgt stuurt ie de pater familias ook nog naar Allah. Ja, zo kan je het ook zien als je bril wat beslagen is. Maar een bloemlezinkje uit het verleden van de heren spreekt boekdelen.
Posada: hij was niet een toevallige passant op Dealy Plaza toen president Kennedy daar werd vermoord; hij was betrokken bij een aanslag op een Cubaans passagiersvliegtuig waarbij 73 mensen omkwamen; hij speelde een actieve rol bij martel- en moordpartijen in verschillende landen in samenwerking met o.a. de CIA en de Chileense DINA.
Rémon: hij blies op Manhattan met een MAC-10 het levenslampje uit van een Cubaanse diplomaat bij de VN voor de ogen van diens 12-jarige zoon.
Novo: hij was ondermeer betrokken bij het opblazen van de Chileense diplomaat Orando Letelier en diens medewerkster Ronni Moffitt. Verder gaf hij leiding aan CORU, een organisatie die verantwoordelijk was voor 50 terroristische aanslagen verspreid over het hele Amerikaanse continent.
Jimenez: hij was verantwoordelijk voor meerdere politieke moorden zoals die op twee Cubaanse diplomaten in Argentinië die hij in de fundering van een kantoor in aanbouw liet begraven.
Nou, daar valt toch weinig op aan te merken. En dat ze bovendien met zijn allen in de drugs- en wapenhandel zitten zullen we maar voor lief nemen. Je moet toch wat te doen hebben als je toevallig even niet weet wie je nou weer moet vermoorden. Merkwaardig is het overigens wel dat in de westerse media praktisch geen aandacht wordt besteed aan de eerste schermutselingen bij dit proces. Blijkbaar is de ene War on Terrorism de ander nog niet.
maandag 8 september 2003
Zoals zijn advocaat Gerard Spong al had voorspeld gebeurde ook: Eddie de Kroes is op vrije voeten gesteld. De eerste horde tot definitieve vrijspraak lijkt genomen. En het ziet ernaar uit dat op 27 november ook de tweede horde geen problemen voor Eddie zal opleveren. De waarschijnlijke motivatie? Justitie had hem veel eerder in de kraag moeten vatten. Oké, de termijn is nog niet verlopen, maar het is nu eigenlijk niet kosher meer om hem alsnog naar de petoet te verwijzen. Nee, het is waar, dat vlees dat Eddie vóór 1987 had verhandeld was ook niet altijd even kosher geweest. En dat ie de BTW had ontdoken evenmin. Goed, hij had herhaalde malen schijt gehad aan Justitie als ie een beleefd briefje kreeg om zich te melden bij de gevangenispoort. Maar hé, hij had al sinds 1992 een vodje papier met de handtekening van een echte OvJ, waarin stond dat ie lekker buiten mocht blijven spelen. Dus zand erover. Klassejustitie? Ben je mal. Mocht het inderdaad allemaal naar verwachting verlopen dan is dat meteen een leuk voorbeeld voor andere heren uit Eddie’s circuit. Als u als ondeugende ondernemer in de toekomst onverhoopt tegen de lamp loopt dan kunt u het volgende doen: oproepjes van Justitie om te komen brommen doortrekken in het toilet; als het toch dreigt mis te lopen je wat in de war liggende psyche riant laten onderzoeken in een of ander buitenlandse inrichting en onderhand naarstig laten zoeken naar een OvJ die je met zijn krabbel protectie biedt voor verdere ongein. Een kleine handleiding voor deze route is te verkrijgen bij Hotel des Indes te Den Haag. O ja, in de periode tussen nu en 27 november als het tweede bedrijf van de zaak aan de orde komt wordt een officieel onderzoekje gedaan naar het totstandkomen van Eddie’s vrijgeleide uit 1992. In de tussentijd mag Eddie niet naar Marbella of naar Lübeck. Wassen neus? Echt niet. Stay tuned.
maandag 8 september 2003
Als er eentje is binnen de asocialenkennel van Jan Peter Potter die met vol enthousiasme hengelt naar een andere baan is het onze minister van Buitenlandse Zaken. Nou heeft Japie weer eens gekeft dat het Europese buitenlandse beleid moet worden bepaald door grote landen als Duitsland, Frankrijk, Engeland, Italië, Spanje en strakkies Polen. En dat de kleine landen wat hem betreft best mogen blaffen als ze uitgelaten worden, maar daarna gewoon weer in hun hok moeten. Kijk, Japie weet ook wel dat de bulterriers in Europa het nooit eens zullen worden. En dat het Elysée nooit iemand naar Het Witte Huis zal afvaardigen om 'sochtends bij het kraaien van de haan naar het gesmak van Pretzel te luisteren en na het ontbijt voorzichtig de krummels op te likken die van zijn gulp vallen. Maar Japie hoopt zich met dit krolse hondjesgedrag zo bij iedereen in te likken dat ie over een paar maanden op de stoel van Robertson mag gaan zitten. Nederland? Grrrrr. Brussel? Wafwafwaf. Amerika? WAFWAFWAFWAF. En Jan Peter die afgelopen week nog zo kuttig liep rond te scharrelen in de Oval Room maar zaterdagavond een dame fors stond af te lebberen op een Weense tribune staat volledig achter Japie. En een beetje kennelhouder weet dan dat je uit moet kijken. Nog even en we kunnen spreken van een inner circle binnen het kabinet. Net als in 1939/1940. De toenmalige circle was in die jaren namelijk ook al bezig met een plan om het Nederlandse buitenlandse en economische beleid keurig aan te passen. Toen aan dat van Berlijn ter wille van één groot bruin Europa. Nou kan je het Berlijn van Adolf misschien niet vergelijken met het Brussel van Romano. Maar de gedachte is dus hetzelfde: één groot Europa. En onze minister van Buitenlandse Zaken -of ie nou Van Kleffens heet of De Hoop Scheffer- is daarvoor best bereid om net zo lang kunstjes te doen tot grootsmoelen als Berlusconi of Tony B.Liar hem goedkeurend toegrommen en toestemming geven voor het oplikken van de krummels. Leuk hè, als je om de vier jaar op een knopje mag drukken om dit soort hondjes los te laten? Goh!
zondag 7 september 2003
In de maanden voorafgaand aan de invasie van Irak, was Kay regelmatig te zien op de Amerikaanse televisiekanalen, waar hij steun gaf aan het verhaal van Dubya Bush. Ook legde hij soortgelijke verklaringen af voor verschillende commissies van het Amerikaanse Congres. Het kwam dus niet bepaald als een verrassing toen Kay begin juni benoemd werd tot Special Advisor for Strategy. Hij werd benoemd door George Tenet, directeur van de CIA. Zijn belangrijkste taak werd het verfijnen van de integrale benadering van de speurtocht naar de massa vernietigings wapens (MVW). Maar Kay was geen vreemde voor de CIA. Hij werd in het begin van de jaren negentig namelijk ontslagen als adjunct directeur van UNSCOM omdat hij te nauwe betrekkingen onderhield met de Amerikaanse inlichtingendiensten. Ondanks zijn drukke werkzaamheden is Kay tevens in dienst van Science Applications International Corporation (SAIC) te San Diego. Tweederde van de omzet van SAIC zit in de sfeer van defensie contracten, en bestrijkt het terrein van Homeland Security projecten, wederopbouw van Irak. Ze zijn betrokken bij de Irak Reconstruction and Development Council (IRDC) van het Pentagon, ze leiden het Irak Media Network (IMN) dat een nieuw ministerie van informatie (inclusief tv, radiostations en kranten) moet opleveren. Bovendien is SAIC onderaannemer van Vinnell Corp, onder andere bekend van trainingsprogrammas voor de Saoedische Nationale Garde.
Het heeft er dan ook alle schijn van dat David Kay er directe belang bij heeft om de Amerikaanse aanwezigheid in Irak te verlengen. Binnenkort zal hij zijn rapport inzake de speurtocht naar de MVW aan de regering Bush aanbieden. Vanuit het Pentagon wordt nu al “gelekt” dat Kay zal zeggen dat Saddam doelgericht “plannen en onderdelen van nucleaire chemische en biologische wapens door het hele land heeft verspreid om de VN te misleiden”.
Maar na 4 maanden intens speuren is er nog steeds niks gevonden. De loyale Kay zal bereid zijn om een rapport op te leveren dat vol zal staan van speculatie, verdachtmakingen en toevalligheden. Een wapen van massaal bedrog.
zondag 7 september 2003
De niet onbemiddelde Turkse zakenman Asil Nadir heeft het plan opgevat om tegen bepaalde voorwaarden terug te keren naar Engeland. Om zich alsnog te verantwoorden voor zijn aandeel in een mega-schandaal rond zijn onderneming Polly Peck in de jaren 1990/1991. Hij wordt o.a. ervan verdacht enorme kapitalen op illegale wijze aan zijn firma te hebben onttrokken waardoor de koers van de bij beleggers zeer in trek zijnde aandelen Polly Peck spectaculair in elkaar klapte op de Londense beurs. In 1993 toen de lucht boven zijn geliefde regenhoedje steeds dikker werd drukte Asil onverwachts zijn snor en week met een kleine zakenjet uit naar het door Londen niet erkende Turkse deel van Cyprus. Onderweg zijn vlucht vierend met bubbels en kaviaar. Op Cyprus beschikte zijn inmiddels onder toezicht van een batterij curatoren gesteld bedrijf in de vlek Katho Zodia al jaren over een verpakkingsbedrijf voor groente en fruit dat ondermeer in touw was voor Del Monte Food. In 1995 ging het Noordcypriotische bedrijf van Polly Peck’s failliete boedel over in handen van Learned Ltd. dat eigendom was van ... Asil Nadir. Volgens mensen die het weten kunnen werden ook al in de jaren voordat Learned de zaak overnam niet alleen zuidvruchten in de blikjes van Del Monte op sap gezet maar ook producten die op een heel ander profijtelijk marktsegment gericht waren. Dat van de roesmiddelen. De wikkels van de blikjes waren afkomstig van een op dit terrein internationaal actieve Nederlandse firma, die zowel van Nadir’s hoed als van de rand op de hoogte was. En meer dan dat. Eenmaal terug in Londen hoopt de bij de Turkse autoriteiten zo populaire Nadir tot een financiële schikking te komen. Waar de poen voor een dergelijke deal vandaan komt is niet moeilijk te raden. Maar het Britse Serious Fraud Office (SFO) heeft al laten weten geen trek te hebben in een onderling handjeklap. Niet onlogisch, want het dossier bevat in totaal liefst 66 minder welvoeglijke activiteiten waaraan Nadir zich zou hebben schuldig gemaakt. Of hij desondanks het ene geïsoleerde bestaan inruilt voor het andere is nog de vraag. Mocht het echter toch tot een proces komen, dan zullen de door ons gereveleerde ondeugende praktijken op Cyprus zonder twijfel buiten schot blijven. Of ze weten het niet bij het SFO of het is hun pakkie aan niet. Of allebei. (Voor meer details over deze affaire zie ook het artikel “Mexicocaine met een Hollands sausje” in De Morgenster).
vrijdag 5 september 2003
Zo langzamerhand wordt steeds meer bekend over David Kelly, maar van zijn Amerikaanse “collega” Dr. David Kay is minder bekend. Die Dr. Kay was een tijdlang de belangrijkse wapeninspecteur van de VN binnen de Iraq Survey Group. Daarna kreeg hij een directiefunctie bij een van de belangrijkste wapenfabrikanten in de VS, SAIC. Bij SAIC zitten een aantal voormalige topmilitairen, zoals Wayne Downing, in een vroeger leven Head of Counter-Terrorism van het Witte Huis. De Iraakse ballingen, die naar Bagdad zijn vertrokken om daar de bezetter van advies te dienen staan ook op de loonlijst van SAIC. Voor de val van Saddam was de SAIC ingehuurd door de Amerikaanse overheid om in Irak te zoeken naar MassaVernietigingsWapens.
Eén van de zaken die SAIC gebouwd heeft was een mobiel biologisch laboratorium, voor "trainingsdoelen". Eén van de medewerkers die daarbij betrokken was is Steven Hatfill, hij werd ontslagen toen het Amerikaanse Ministerie van Justitie hem betrok in haar onderzoek naar de antraxbrieven in 2001, maar hij is nooit in staat van beschuldiging gesteld. David Kay kwam recentelijk in het nieuws toen hij verklaarde dat Saddam opdracht gegeven had om chemische granaten in te zetten, maar ook die zijn niet gebruikt en niet gevonden.
vrijdag 5 september 2003
Groot-Brittannië is sedert de “bevrijding” van Afghanistan de internationale coördinator voor het in gerede brengen van de nieuwe Afghaanse economie. Oftewel de Afghaanse staat onafhankelijk maken van drugsinkomsten. Tony B.Liar’s regering is daarvoor al een paar keer met de hoed rondgegaan omdat die operatie heel wat meer blijkt te gaan kosten dan voorzien. Voor wie het geloven wil. Want voor het ten val brengen van de Taliban hadden de geallieerden de steun nodig van de zogenaamde Afghaanse warlords, die in de jaren tachtig met medewerking van de CIA en een stel Osama’s er ook al voor hadden gezorgd dat de Russen oplazerden. De wapens die ze daarvoor nodig hadden werden betaald met de opbrengsten uit de internationale drugshandel. De machtigste handelaar was Ayub Afridi, die in het uiterst onherbergzame noorden van Pakistan een paleisachtig optrekje bewoont dat voor een deel uit goud bestaat. Een van zijn vooruitgeschoven agenten was Fouad Abbas, die in Nederland voor het voetlicht trad als kroongetuige in het proces tegen Johan Verhoek. In diezelfde zaak kreeg ook Afridi een frisse gevangenisstraf van zeven jaar voor zijn mik in Pakistan. Maar omdat hij nog wat tegoed had in de VS werd hij eerst naar Amerika overgebracht. Na een paar jaar comfortabel gevangene te hebben gespeeld werd hij naar Karachi teruggestuurd waar hij meteen de nor inging om zijn Pakistaanse straf uit te zitten. Maar er volgde een soort Kroes-variant. Een paar dagen later verscheen er ‘savonds namelijk een limo met een stars and stripes-vlaggetje voorop aan de gevangenispoort. Afridi werd vervolgens in een vliegtuigje gehesen en werd keurig bij de voordeur van zijn paleisje afgezet. Sindsdien business as usual voor de Pakistaan. Met opnieuw de CIA als gast aan tafel. Een paar maanden geleden zou Afridi’s grootste retailer -een Nederlander- al druk zaken hebben gedaan in een stel luxe-hotels in Londen (!!!!). En dit weekend zou onze Pakistaanse vriend volgens welingelichte kringen onder toezicht van de CIA over Neerlands wateren tuffen op het jacht van zijn Nederlandse afnemer. En dat terwijl de Britten van plan zijn om in november tijdens een donorfestival in Kaboel weer met de hoed rond te gaan. Om de Afghaanse boertjes aan te zetten tot het verbouwen van koffie, thee of spercieboontjes. Lust u nog peultjes?
vrijdag 5 september 2003
Het antwoord op een van onze vragen naar aanleiding van de kwestie-De Kroes stond vanochtend al in het AD. Degene die in maart 1992 (!) Eddie definitief van het haakje haalde is de voormalige Haagse OvJ mr. Vos. Niet dat ie daartoe gerechtigd was, maar een krabbel is gauw gezet als de nood hoog is. Mr. Vos, momenteel comfortabel op vakantie, is tegenwoordig hoofd van de Opleiding voor Officieren van Justitie. Dat geeft dus veel vertrouwen voor de toekomst. In de jaren tussen De Kroes’ veroordeling en zijn vrijstelling kreeg hij wel drie keer een aanschrijven dat ie zich bij de petoet moest melden om zijn tijd uit te zitten. De Kroes stak bij de eerste twee keer zijn middelvinger in de lucht. Bij de laatste gelegenheid had hij zich comfortabel genesteld in een psychiatrische kliniek in Lübeck. In een dwangbuis? Niet erg waarschijnlijk. Merkwaardig is de rol van de landsadvocaat in dit hele gedoe. Die eist nu dat De Kroes alsnog anderhalf jaar zijn luxueuze leventje tussen zijn lieve vrienden en vriendinnen inwisselt voor een wat meer Spartaanse lifestyle. En dat terwijl op het kantoor van de landsadvocaat toch in ieder geval één topadvocaat weet moet hebben gehad van dit justitiële kunststukje rond De Kroes. Des te leuker wordt het om te zien hoe het kortgeding maandag afloopt. Stay tuned.
vrijdag 5 september 2003
Spannend hoor. Maandag krijgt Eddie de Kroes te horen of hij nog anderhalf jaar moet brommen voor zijn aandeel in de vleesfraude. Oorspronkelijk was dat twee jaar, maar na wat juridisch gedreutel werd het uiteindelijk anderhalf. En dat in november van dit jaar de termijn zou aflopen is niet waar. Dat bleek november 2004 te zijn. Nou vort. Kniesoor die daarover struikelt. Punt blijft voor ons hoe het kan dat Eddie buiten de petoet bleef. Volgens De Telegraaf heeft Eddie waar hij ook gaat of staat een papiertje bij hem waarop staat dat een of andere Officier van Justitie hem ontslagen heeft van rechtsvervolging. Oh? Welke OvJ mag dat wel geweest zijn? En op grond waarvan heeft hij dat besluit genomen? Was Eddie geestelijk niet in staat om anderhalf jaar in zo’n klein hokje te vertoeven? Was ie bang zijn stukje zeep te laten vallen? Was ie bang dat ie ouwe kennissen zou tegenkomen? Weten we allemaal niet. Aan welke touwtjes heeft zijn stiefbroer getrokken om meneer zijn reet te redden? Wist Eddie het nodige van hoogwaardigheidsbekleders en is dat uitgespeeld? Ook in Nederland is alles mogelijk. En verder heeft Eddie natuurlijk leuke zakenvrienden. Hij is bijvoorbeeld grootaandeelhouder van VHS. Ooit het vlaggeschip van verzetsheld Reinder Zwolsman die de oorspronkelijke naam Verenigde Hollandsche Sigaren veranderde in Verenigde Handelsmaatschappij Scheveningen. Binnen dat imperium bekleedde zowaar de vader van glamouradvocaat Oscar Hammerstein een tijdlang een topfunctie. Toen in de jaren negentig het meerderheidspakket in handen was geraakt van coupfinancier en zwendelaar en gros Robert Jan Doorn bleek Oscar zelf een rol te zijn toebedeeld in het overnamesteekspel dat uiteindelijk werd gewonnen door de Haagse glazenwasser en paardenpiet Ed Maas (zie ook het artikel "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant). Waar deze symbiose toe heeft geleid weten we inmiddels. Wanneer Eddie precies bij VHS is ingestapt weten we niet. Misschien vanaf het begin. Elke suggestie is uit den boze, maar het zal geen kwaad hebben gekund dat tot de club die VHS sinds de overname van Maas leidt ook mr. Leonard Frans Pels Rijcken behoort. Van het keurige Haagse advocatenkantoor Pels Rijcken Drooglever Fortuijn dat al van oudsher de landsadvocaat domicilie verschaft. Dit alles zal maandag niet aan de orde komen. Eddie’s door de politie Haaglanden onderzochte drugscontacten in het Haagse wereldje evenmin. Maar spannend blijft het. Saty tuned.
donderdag 4 september 2003
Ook zo genoten van de clash tussen de koning van het Haagse fietspad en meneer Eerdmans van de LPF (of misschien liever LMH na de achterkamertjesscène in het blijspel rond de brief van Tony B.Liar aan Jan Peter)? Vraagt meneer Eerdmans na veel vieren en vijven over het rammelende rapport Van den Haak aan meneer Donner of hij kan garanderen dat Pim niet door de BVD werd afgeluisterd. Wordt meneer Donner toch plassig. Beschuldigt meneer Eerdmans van een reeks innuendo’s en verdachtmakingen en beëindigt zijn betoog met het retorische “hoe moet ik bewijzen dat het niet zo is? Dat kan ik niet.“ Meneer Donner maakt deel uit van het kabinet Potter. Dat kabinet verdedigde zijn steun aan het besluit van de VS en Engeland om ten oorlog te trekken tegen Saddam Hussein. Die moest namelijk bewijzen dat hij geen bio-chemische wapens had. Noch dat ie die binnen drie kwartier op iemand’s pet kon laten neerdalen. Nou, dat kon Saddamn niet. En dus kreeg ie lik op stuk. Ruiken wij hier iets inconsequents? Of zij wij zo slim en meneer Donner zo dom? Kan iemand de minister even iets zinnigs in het oor fluisteren? Dank u.
woensdag 3 september 2003
In de eerste aflevering van dit verhaal op 17 juli jl. maakten we melding van de perikelen rond de leverantie van uranium van Niger aan Irak. Een Italiaans broodje Berlusconi dat in de State of the Union van Bush terechtkwam. En als de president voor lul staat - en dat gebeurt bij dit exemplaar nogal eens - dan moet er altijd een zondebok worden gevonden. Dat werd de voormalige beroepsdiplomaat Thomas Wilson IV die in 2000 ten behoeve van de CIA de informatie over de leverantie in Niger zelf had onderzocht en na thuiskomst de Company had geadviseerd de zaak op het stapeltje bullshit te deponeren. Omdat hij na 11 september 2001 zich openlijk tegen de oorlog met Irak had gekeerd en tevens had gewezen op zijn vergeefse missie naar Niger ging hij voor het blok. En of dat nog niet genoeg was werd zijn echtgenote Valery Plame die 26 jaar undercover voor de CIA in touw was geweest en met name in niet al te vrolijke landen een enorm netwerk aan informanten had opgebouwd publiekelijk als geheimagente geëxposeerd. Dat bracht niet alleen haar eigen leven in gevaar maar ook dat van haar informanten, van wie er al een stel zouden zijn geliquideerd. De onverlaat die zich schuldig maakt aan het onthullen van de naam van een actieve agent is volgens de wet rijp voor een gevangenisstraf van 10 jaar. Wilson zegt inmiddels te hebben achterhaald welk stuk ongeluk de naam van zijn vrouw aan de openbaarheid heeft prijsgegeven. Het zou gaan om Karl Rove. Kleinzoon van Karl Heinz Roverer, Gauleiter te Mecklenburg en aannemer bij de bouw van concentratiekamp Birkenau. Kleinzoon heeft een dubbele nationaliteit (de Duitse en de Amerikaanse) en is de voornaamste adviseur van George W. Bush, kleinzoon van een Hitler-financier. Dat bij Karl nog steeds het juiste bloed door de aderen stroomt moge blijken uit diens warme betrekkingen met Michael Ledeen, die in de jaren tachtig zich zo knus lieerde met de loge P2 van Licio Gelli, een gewaardeerd verbindingsofficier bij de SS-divisie Hermann Goering. Moeten we nog verder gaan? Nee hè? Wij hebben zomaar het vermoeden dat een eventuele strafklacht van Wilson versus Rove helemaal niks zal opleveren. En als Rove al veroordeeld mocht worden dan kan ie altijd nog gebruikmaken van de Kroes-variant om buiten de petoet te blijven. Voor de details gewoon effe bellen naar de afdeling Voorlichting van het ministerie van Justitie in Den Haag.
woensdag 3 september 2003
Herinnert u zich deze nog? Op 28 april van dit jaar haalden wij in het kader van deze serie de prullenbak leeg over Eddie de Kroes. De huidige (mede-) eigenaar van het vroeger zo prestigieuze Hotel Des Indes aan het Haagse Lange Voorhout. Wij memoreerden toen aan de twee jaar celstraf die Eddie ooit aan zijn mik had gekregen van de hoogste beftekkels die wij in Nederland kennen. Wegens grootscheepse fraude in vlees. Of wij daarmee de lucifers hebben aangedragen voor de brandstapel waarop Eddie belandde in het septembernummer van Quote kunnen we niet met zekerheid zeggen. Maar onwaarschijnlijk is het niet. Eddie bleek namelijk die twee jaar nooit te hebben uitgezeten. Dankzij een familielid (zie aflevering 9 van 26 augustus jl.). Riekte dat niet erg naar klassejustitie of minimaal naar een voorkeursbehandeling? “Onzin, dan zouden we in een bananenrepubliek leven” zei Eddie tegen De Telegraaf. Kijk, en daar zit Eddie er niet ver naast. Narcostaat is trouwens ook niet gek. Het artikel van Quote lokte in ieder geval kamervragen uit van de SP-er Jan de Wit. En wat denk je? Eddie is begin deze week alsnog in zijn grijze kuif gepikt en in een kamertje gedeponeerd dat de éénsterren-status zelfs niet zou halen. Misschien nog net op tijd, want zijn straf verjaart op 24 november aanstaande. Zijn verzoek om wat sigaren, een glaasje bubbels en zijn rose smoking te willen aanreiken voor een optreden als Pink Panter in de kantine van het bewuste staats-etablissement werd niet gehonoreerd. Zo ben je prominent aanwezig op je eigen aspergeparty in Wassenaar met vrienden als minimalist Jan des Bouvrie (beroemd in ’t Gooi) en Nina Brink (berucht op het Damrak), een polotoernooi in Gstaad, een hoedenparade in Oegstgeest en een high-tea in hetzelfde gehucht met heerlijkheden als Hannah Hakze en Viola Holt en zo zit je in de petoet. En nou maar duimen dat die rechercheboys geen vragen gaan stellen over Eddie’s drugsconnecties in het Haagje. Want dan zijn de asperges helemaal gaar. Stay tuned.
dinsdag 2 september 2003
Morgen valt in Panama de beslissing over het lot van de vier al aardig op leeftijd zijnde complotteurs die in november 2000 een moordaanslag wilden plegen op Fidel Castro met een zonnig voorraadje C-4. De Cubaanse leider was toen in de Panamese hoofdstad ter gelegenheid van de tiende Iberisch-Amerikaanse topbijeenkomst. Leider van het groepje desperado’s was Luis Posada Carriles. Een man met een formidabel terroristisch verleden.
Hij behoorde tot de groep van Orlando Bosch die in 1960 onder leiding van de CIA op Fort Benning voorbereidingen trof voor de invasie van het jaar daarop in de Cubaanse Bay of Pigs. Die operatie mislukte en Posada behoorde tot de groep Cubaanse extremisten die president Kennedy daarvoor de zwartepiet gaven. Om het zachtjes uit te drukken. Het was dus nauwelijks te verwonderen dat Posada op de Dealey Plaza in Dallas werd gesignaleerd toen Kennedy daar de laatste adem uitblies. Daarna maakte hij deel uit van het lieflijke groepje specialisten dat zich in Vietnam onledig hield met de Operatie Phoenix. Daarbij werden duizenden onschuldige burgers in Zuid-Vietnam onder verantwoordelijkheid van de CIA gemarteld en vermoord op beschuldiging van hulp aan de commies. Een van de leidinggevende keurslagers bij deze sinistere bloedbruiloft was Felix Rodriguez. Een intimus van pappa Bush en later samen met o.a. Posada verantwoordelijk voor de cocaïne-connectie binnen het Iran-Contra complex. Overigens had Posada toen al wat jaartjes in een Venezolaanse petoet gezeten wegens een aanslag op een Cubaans vliegtuig waarbij 73 mensen omkwamen. En dan gaat het nog maar om een kleine bloemlezing. Echt een man dus om als schoonvader te hebben. Om maar te zwijgen over de andere drie leden van zijn nijvere clubje. Overigens gaat het hierbij om vier neo-Amerikanen. Iets gehoord over een verzoek van Bush junior om ze uit te leveren voor berechting in de VS? Nada. Wel voortdurend de mond vol over terrorismebestrijding als er toevallig geen pretzel in zit. Maar als het om dit soort terreur gaat gelden er blijkbaar ineens andere waarden en normen. Leuk gespreksonderwerp als Jan Peter en Jaap komen ontbijten.
dinsdag 2 september 2003
Stel je bent een Saoedi en je bent lid van Al Qaida. Op een dag krijg je een bericht van de baas die ergens in het noorden van Pakistan een beetje met zijn fluit zit te spelen. Je moet samen met een makker van je een beetje flinke bom neerleggen in Najaf, een Sjiïtische stad in Irak-Zuid. Niet zo maar ergens in een steegje, maar bij de Imam Ali moskee. En er wel voor zorgen dat bij de explosie ook ayatollah Mohammed Baqer al-Hakim persoonlijk met Allah kennismaakt. Lekker klusje en het lukt. Wat doe je dan als welopgeleide Al Qaidaas? Je blijft nog een dagje in Najaf rondhangen. Leuk al die ambulances. ’s Avonds een bioscoopje. En de volgende dag loop je lekker relaxed naar een internetcafé, legt een slordig bedrag neer en stuurt een mailtje naar je baas of een onderknuppel in Saoedie-Arabië met de tekst: “Voor mekaar. De hond is dood”. Nou dat wist de baas al van Al Jazeera. Dus dat mailtje is wel een beetje dom. Oliedom. Vooral omdat de zoon van de cafébaas vrolijk staat mee te lezen. Die brieft de tekst meteen door aan een paar luitjes in een aanpalende garage waar ze ezels een APK’tje geven omdat auto’s nou eenmaal niet rijden zonder benzine. De garagisten gooien meteen hun waterpomptang erbij neer en alarmeren de hele buurt. Politie erbij en voor je het weet word je verhoord op een manier die zelfs in Genève onbekend is. Je zegt al gauw dat je van Al Qaida bent en dan mag je gaan slapen naast de kakkerlakken. En zonder dat je het weet gaat je heldendaad de wereld over. Je bent heel even beroemd. Dankzij de pers die misschien nog dommer is dan jijzelf.
maandag 1 september 2003
Van tot tijd duikt zijn naam weer eens op in de wat schimmige uithoeken van het internet. James Vassilos. Ooit de privé-advocaat van een onderdirecteur van de CIA en getrouwd met een telg uit de Nederlandse bankiersfamilie Bark. James is inmiddels al weer jaren gescheiden en zag er in de jaren daarna geen been in om wat geheimen van zijn voormalige aangetrouwde familie naar buiten te dragen. Zo hebben wij al eens gewezen op de rol die zijn vroegere zwager Theo Bark als vertegenwoordiger van de ABN/AMRO in het uiteenvallende oostblok zou hebben gespeeld bij het verdonkeremanen van de Russische goudvoorraad ten tijde van Jeltsin. Al dan niet in samenwerking met Dirk de Groot, bekend van de duistere onderneming Mississippi en een knock-outoverwinning in de eerste ronde van het gevecht versus OvJ Joost Tonino. Via Zürich zou een deel van de blinkende Russische voorraad in Chicago terecht zijn gekomen dankzij de diensten van een Duitse pakketdienst. In de “windy city” zou de ABN/AMRO volgens Vassilos het vervolgens gebruikt hebben bij de aankoop van de bank LaSalle. Verder zou zwager Theo hem de fijne kneepjes van het internationale witwassen hebben bijgebracht. Kennelijk vielen die lessen niet op onvruchtbare grond. Zo troffen kennissen van James bij gelegenheid in diens auto een pakket van 500.000 aandelen van de Venezuela Telephone Company aan. Niet veel later werd diezelfde telefoononderneming ervan beschuldigd betrokken te zijn bij een witwasoperatie van drugsrevenuën. Of (ex-) zwager Theo en/of diens werkgever actief zijn geweest bij Vassilos’ geschuifel met Venezolaanse aandelen vermeldt de historie helaas niet. Maar echt verwonderen zou het ons niet. Alleen al vanwege het feit dat de naam van De Bank ook weer is gevallen in de Caraïbische perikelen rond de o.m. van witwassen beschuldigde Amerikaanse offshore-koning Marc Harris (zie De doos van Pandora 3).
maandag 1 september 2003
De sinds 2000 vanuit Panama opererende Nederlandse topjournalist Okke Ornstein heeft de laatste maanden een aardig boekje opengedaan over Marc Harris. De van witwassen en zwendel verdachte offshore-gigant die momenteel in een nor van Miami zijn proces afwacht. Volgens Ornstein stonden een stel topfunctionarissen op de payroll van Harris. En niet de lulligste: Winston Spadafora (lid van het Hooggerechtshof), Carlos Barés (hoofd van de Nationale Politie) en George Weeden, een uiterst invloedrijke figuur binnen het apparaat van de Arnulfista partij. Ornstein zou dat van Harris zelf hebben vernomen. Daarmee gaat hij voorbij aan de rol die zijn echtgenote heeft gespeeld binnen de zakelijke organisatie van Harris. Zij tekende namelijk meestal de betaalcheques. Overigens zou Harris nooit rechtstreeks steekpenningen hebben uitgedeeld, maar altijd via zakenpartners, familieleden, bedrijfjes of stichtingen. Om het spoor voor de hem achternazittende honden zo moeilijk mogelijk te maken. Verdere zaken die over Harris aan het licht zijn gekomen na diens arrestatie in Nicaragua hadden betrekking op zijn relaties met andere Panamese politici, de Panamese anti-witwas unit (!), de Nationale Veiligheidsraad en het Openbaar Ministerie onder leiding van José Antonio Sossa. Deze laatste was ondermeer verantwoordelijk voor het onder het tapijt werken van officiële Amerikaanse en Duitse verzoeken om over te gaan tot een onderzoek naar de financiële hoogstandjes van Harris, die hij zich eigen zou hebben gemaakt toen hij in de jaren tachtig activiteiten ontplooide binnen het Iran-Contra circus. In die periode zwaaide generaal Noriega er de scepter. In dat licht is het dus niet vreemd dat naast diens Nicaraguaanse BCCI-vriend mr. Rogér Guevara Mena (zie Shady Brussels 7) ook diens verdediger in de Verenigde Staten mr. Frank A. Rubino (ex-CIA) Marc Harris bijstaat. Niet alleen appels vallen niet ver van de boom. Advocaten ook. Stay tuned.
vrijdag 29 augustus 2003
Was dit nou wat Pim bedoelde? Jan Peter Potter, de koning van de Efteling, had september vorig jaar een brief gehad van Tony B. Liar. Volgens de Financial Times ging het om een conceptversie van het gedrocht waarmee de Britse premier niet veel later de oliebollen binnen zijn parlement over de streep trok om Saddam te lijf te gaan. Samen met Pretzel. Wat was in godesnaam de bedoeling van die brief? Hij was voor Potter’s eyes only. Hij mocht er dus met niemand over praten. Maar wat moest hij er dan mee? Op gaan zitten? In zijn plakboek doen? Bewaren voor “De memoires van Jan Peter Potter”? Of heeft ie in het Torentje soms ook zo’n apparaat staan dat de hele dag tot vervelens toe “Papier Hier” uitbraakt? En als we alles geloven mogen van wat er gisteren wèl gezegd is tijdens het overbekende geharrewar in de Kamer dan is B.Liar’s epistel ook nog niet eens van beslissende betekenis geweest voor het besluit van de Nederlandse regering om achter de Anglosaxische oorlog met die zandsnor te gaan staan. Over dat besluit is naar wij aannemen binnen het kabinet vooraf wel wat gebabbeld. Maar toen had B.Liar al lang en breed zijn belachelijke verklaring voorgelezen en hadden de achterliggende inlichtingenrapporten via de AIVD en MIVD ook het achterbankje van Jaapie en Henkie in Den Haag bereikt. En die mochten gisteren zich in allerlei bochten wringen om te zeggen dat ze het normaal vonden dat hun superieur gniffelende klasgenoot zijn kaakjes stijf op elkaar had gehouden. De woordvoerders van de oppositie wilde Jan Peter zelf daarover aan de aan de tand voelen, maar ze konden hun kop gaan staan (nou vooruit Halsema dan niet) hij kwam niet opdraven. Je zou bijna denken dat er iets anders in die brief heeft gestaan. Zoiets van: “Beste Jan Peter. We gaan binnenkort de boel belazeren. Doe je mee? Liefs, Tony”. Maar hoe dan ook, de meerderheid van de Kamer ging natuurlijk accoord met Potter’s afwezigheid. Inclusief de Lijst Pim Fortuijn. Weet u het nog? Achterkamertjespolitiek? Nog even en we zitten in plaats van met de LPF opgescheept met de LMH. Drie keer raden waar dat voor staat.
donderdag 28 augustus 2003
In de afleveringen 3 en 6 van de serie Shady Brussels maakten wij melding van de rol die Bali Menon, de Indische goochelaar in waardepapieren, had gespeeld bij de frauduleuze teloorgang van de onderneming Verzekerd Keur. De justitiële afhandeling daarvan is een taaie kluif. Vanochtend stond Menon’s assistent Rob Voeten voor de kadi voor zijn uitleg van de gebeurtenissen rond de natte verzekeringsdroom van Ronald van Keulen. Merkwaardig is dat Menon, die zich waarschijnlijk gewoon in Engeland ophoudt, een vrijgeleide van de OvJ had gekregen om ook even zijn zegje te komen doen. Blijkbaar is een half ei beter dan een leeg kippenhok. Niettemin kwam Menon niet opdagen. Niet zo verwonderlijk, want zoals wij al eerder hebben gemeld heeft hij ook gefigureerd in de affaire rond NATO-witwasser Matser. En niet zo’n lullig beetje. Voor dìe zaak had hij wel aangehouden kunnen worden zodra hij op Schiphol arriveerde, dus de magiër paste wijselijk. Toen de zaak-Matser aan het rollen ging leek het er aanvankelijk op dat de plot redelijk eenvoudig was. Inmiddels heeft Kleintje Muurkrant de zaak van een wat breder perspectief voorzien door links te leggen met de internationale wandaden van de heren Paretti en Fiorini en de moord op André Cools. Om nog eens duit in dit zakje te doen: hardnekkige geruchten willen dat meneer Matser in Brussel een paar maal is uitgenodigd op een diner dansant ten huize van mr. Rogér Guevara Mena toen deze als ambassadeur van Nicaragua in de Belgische hoofdstad resideerde. Ook hier te lande geniet deze gerenommeerde advocaat bekendheid in de diplomatieke wereld als consul van zijn land. Op zich is dat niet iets waar je van uit je voegen gaat. Maar meneer Guevara Mena is toevalligerwijs wel de advocaat van de Amerikaanse offshorekoning Marc Harris, die momenteel in Miami in de petoet zit in afwachting van zijn proces wegens zwendel en ... witwassen (zie De Doos van Pandora, aflevering 3). Stay tuned.
donderdag 28 augustus 2003
Een stukje proza uit een interview dat Arnold Schwarzenegger in augustus 1977 weggaf:
“Bodybuilders bouwen vaak feestjes. Op een keer in Gold’s - een trainingslocatie in Venice Californië waar alle topjongens trainen – verscheen ineens een naakte negerin. Iedereen sprong erbovenop en we namen haar met zijn allen mee naar boven.”
Interviewer: “Was er sprake van een gang bang?”
Arnie: “Ja. Maar niet iedereen deed eraan mee. Alleen de jongens die kunnen wippen als anderen erbij staan. Niet iedereen kan dat. Sommigen denken dat hun leuter niet groot genoeg is en dan krijgen ze hem niet stijf. Als je meiden om je heen hebt bij de training dan breekt dat de spanning een beetje. Dan kan je later weer serieus aan de slag.”
Gevoegd bij de alinea’s over Arnold’s andere sexuele avonturen in ons artikeltje “Oom Eef” van 21 augustus jl. en je komt geheid tot de conclusie dat Arnold een prima opvolger zou zijn van Kennedy en Clinton. Hij zit alleen bij de verkeerde partij.
donderdag 28 augustus 2003
Het moet u toch ook zijn opgevallen. In Washington trekt de wild bunch van pappa Bush uit de jaren tachtig weer driftig aan de touwtjes. En oude, “unforgiven” rekeningen worden achter elkaar vereffend. Neem Osama. Hij wist alles over de wapens-voor-drugs-deals die de Afghaanse mujaheddin in de jaren tachtig sloten met de club van pappa om de Russen hun land uit te mieteren. Da’s wat link als je de baas wil spelen in de wereld. Osama! In je mand! Neem Saddam. Had natuurlijk alle documentatie bewaard over de biochemische leveranties die pappa’s bunch in de jaren tachtig had verzorgd. En niet te vergeten de geheime Amerikaanse geldstroom om wapens te kunnen kopen ten behoeve van zijn ayatollah-bestrijding. Da’s wat link als je de baas wil spelen in de wereld. Saddammeke! In je mand! Neem Fabio Ochoa. Wie? Fabio Ochoa. Die behoorde in de jaren tachtig tot de top van het Colombiaanse Medellin-kartel. Dat kartel had een deal met pappa Bush en zijn kornuiten. Het leverde via president Noriega’s Panama en andere Middenamerikaanse landen tonnen en tonnen drugs die vooral via het onooglijke vliegveld van Mena in het Arkansas van gouverneur Clinton de VS werden binnengepompt. Gezelligheidverenigingen van Italiaans/Joodse origine zoals bijvoorbeeld die van grootgrutter John Gotti zorgden voor de retail. En met een deel van de winst zorgde pappa Bush cs. er dan weer voor dat de zogenaamde rebellen in Nicaragua wapens kregen om die verrekte, democratisch gekozen Sandinistas op hun sodemieter te geven. Nadat pappa eind 1988 president was geworden luidde al snel de klok voor Noriega. Ochoa begreep de boodschap en gaf zichzelf in 1990 aan. Hij kreeg zes jaar gevangenisstraf. Tegelijkertijd wisten de kartels een wet af te dwingen die uitlevering aan de VS verbood. In 1997 toen Ochoa nog niet zo lang op vrije voeten was, werd die wet geprullenbakkeerd. In 1999 ging Ochoa opnieuw de bak in wegens grootscheepse handel in coke. Je moet maar niks anders kunnen. Na de entrée van de marionettenregering van president Uribe leverde Colombia hem eindelijk uit aan de VS. Gisteren kreeg de 46-jarige Ochoa dertig jaar aan zijn mik. Fabio! In je mand! Kan pappa rustig slapen.
woensdag 27 augustus 2003
In Zwitserland is het feest vandaag hoor. Met zijn allen aan de kaas fondue, flesje aspi erbij, chocolaatje toe. Gisteren kwam namelijk het rapport uit van een enquêtecommissie en net als bij ons gaat dan de vlag uit. Het ging bij deze enquête over de affaire rond de onofficiële contacten tussen figuren uit de Zwitserse geheimedienst en het clubje van dr. Wouter Basson. Ook wel aangeduid met de lieflijke naam “de dr. Mengele van Zuid-Afrika”. Doktertje hield zich bezig met het produceren van bio-chemische wapens om de zwarte bevolking een beetje netjes binnen de townships te houden, andere giftige stoffen om zwarte oproerkraaiers een afschuwelijke ziekte te bezorgen en xtc om zijn bescheiden inkomen wat te spekken. Verder bezocht hij ettelijke malen Zwitserland om te zien of er geen leuk ladinkje plutonium op de kop was te tikken voor studiedoeleinden, wat grondstofjes voor zijn biochemokuur en wat handzame automatische wapens in ruil voor diamanten en goud. Hij onderhandelde daarover met ex-geheimagent en wapenhandelaar Jürg Jacomet en Peter Regli, een vroegere werkgever van Jacomet. Regli was namelijk hoofd van de Zwitserse speurneuzenliga, die q.q. verantwoordelijkheid verschuldigd was aan Binnenlandse Zaken maar dat naar eigen inzichten nogal eens naliet. De pers kwam achter de af en toe succesvolle uitwedstrijden van Basson in Milkaland. En u weet hoe dat gaat. Eerst stijf ontkennen. Tot er geen houden meer aan is. Vervolgens gaat er een onpartijdige onderzoekcommissie aan de slag. En wat blijkt? Regli is leliewit. Hij kwam Basson alleen maar wat tegemoet om te voorkomen dat een geheime wederzijdse hulpovereenkomst tussen Zwitserland en Zuid-Afrika uit 1986 aan het licht zou komen. Goeie gozer, die Regli. Inmiddels al lang en breed met een leuke fooi met pensioen gestuurd. Maar de geruchten bleven aanhouden. Want Regli had misschien voor het goede doel een beetje naast de pot staan te druppelen, maar binnen regeringskringen had men bij verschillende gelegenheden wel degelijk de natte plekken aangetroffen. Nou vooruit dan maar met de berggeit. Een enquêtecommissie ertegenaan. En wat was de conclusie van die onafhankelijke meisjes en jongens? Dat de geheimedienst inderdaad op eigen houtje en dwars tegen de officiële regeringspolitiek in vanaf de jaren zeventig met de Apartheidskliek geheime contacten had onderhouden. Foei. Daar hadden de opeenvolgende regeringen iets aan moeten doen, maar helaas kippengaas dat hadden ze niet gedaan. Foei. En Regli? Eigenlijk had die het best goed gedaan. Hij had de schade weten te beperken. De enige schavuit was Jacomet. Foei, foei. En wat denk je wat? De regering had geleerd van de in het verleden gemaakte fouten. De wet was veranderd en als de geheimdienst nu wil buitenspelen met andere dienstjes uit de buurt dan moet zij eerst toestemming vragen aan de regering. Iedereen euforisch. Hoewel, er was nog één vlekje bij alle feestvreugde. De commissie had niet alle documenten over de contacten met Basson cs. mogen inzien. Maar een kniesoor die daar lang bij stil blijft staan. Op naar het feest.
dinsdag 26 augustus 2003
Amerikaanse indianen zijn al jarenlang doende om via een rechtszaak een bedrag van 137 miljard dollar los te krijgen van het Bureau of Indian Affairs. Het gaat hierbij om geld dat Indiaanse volkeren was toegezegd, nadat zij van het land waar ze altijd gewoond hadden waren beroofd door de Amerikaanse regering. Via de Dawes wet uit 1887 werden grote delen van het land dat bewoond werd door Indiaanse stammen afgenomen. Deze gebieden -rijk aan natuurlijke grondstoffen- werden daarna ter exploitatie aan bedrijven gegeven, de Indianen zouden tot het einde der tijden gecompenseerd worden. Nu, van die compensatie is weinig terechtgekomen, betalingen kwamen niet of nauwelijks, het beheer van de gelden bleef onduidelijk en de dossiers werden niet bijgehouden of verdwenen gewoon. Met als gevolg dat honderdduizenden indianen nooit geld kregen. Accountants berekenden dat het in totaal om een bedrag gaat van 137 miljard dollar. Zo bleek dat de fondsen al vanaf het begin in 1887 niet werden onderworpen aan gewone financiële controle. Uiteraard is het Bureau of Indian Affairs een andere mening toegedaan en doet het geheel af met “indianenverhalen”. Binnenkort moet de rechter een uitspraak doen.
dinsdag 26 augustus 2003
Hier en daar wordt in de internationale pers als dat zo uitkomt nog wel eens gemekkerd dat Pakistan zijn Islamitische atoombom heeft kunnen ontwikkelen dankzij onoplettendheid bij de Nederlandse speurneuzenkennel. En dat de metallurgische spion dr. Ouadeer Khan ons op ingenieuze wijze onze ultra-centrifugegeheimen heeft ontfutseld. Al lichtjaren geleden hebben wij die suffe ballon doorgeprikt. Zowel een koppel Nederlandse ondernemingen als Nederlands/Belgische geleerden hebben Pakistan op weg geholpen. Dat niemand dat in de gaten zou hebben gehad is een lachertje. Een paar dagen geleden troffen wij op de site van “Pakistan-facts”, waaraan o.a. de beruchte Belgisch/Amerikaanse CIA-agent Arnaud de Borchgrave vlijtige bijdrages levert, een interessant exposé over de inactieve rol van de CIA bij de ontwikkeling van de Paki-bom. De Company zou pas in 1985 in de gaten hebben gekregen dat een clubje atoomgeleerden met subsidie van de toenmalige regering Zia-ul-Haq met iets bezig was waarvan ze de humor niet kon inzien. Rijkelijk laat, maar de vertegenwoordigers van de rubberzolenfirma hadden een excuus. Ze waren in die jaren druk druk druk met de covert operations in buurland Afghanistan. Samen met Osama en andere mujaheddin tegen de Ruskies. De ontdekking van de Pakistaanse atoombom i.o. bracht achter de schermen een ietwat verhitte discussie teweeg tussen de regering-Reagan en Zia. Deze laatste liet weten dat de Amerikanen zijn door Washington zwaar gestiekte steun voor de strijd bij de oosterburen wel konden schudden als hem werd verboden verder te gaan met zijn nucleaire surprise. En Washington was slim genoeg om in te zien dat een oorlog in Afghanistan onmogelijk kon worden voortgezet zonder de steun vanuit Pakistan. Bij het wegvallen daarvan zouden de Russen in Afghanistan blijven. In dat geval zou het een kwestie van tijd zijn voor de regering van Zia aan de kant zou worden geschoven en een nieuw anti-Amerikaans regime aan de macht zou komen. Met een atoombom. Zo luidde de rampanalyse en dat zagen Reagan cs. begrijpelijkerwijs niet zo zitten. Ergo kreeg Zia de ruimte voor zijn onder leiding van Quadeer Khan staande nucleaire project. Nou niet meer lullen over spionage van Khan. En dat onze speurneuzen hebben zitten slapen. Het was gewoon een kwestie van zakendoen en politiek op hoog niveau. En als iemand dat kan weten is het Arnaud wel.
dinsdag 26 augustus 2003
Onlangs noemde een topper uit de eredivise van de Nederlandse onderzoekjournalistiek deze rubriek een katalysator op zijn specifieke werkterrein. Dat bezorgde ons toch wel een krul in de neus. Want we zouden misschien wel meer willen, maar die rol van katalysator is al heel wat gezien ons budget van nul euro. Met name dat laatste breekt ons echter af en toe op. Dan zijn we niet helemaal nauwkeurig of zitten er zelfs naast. Neem nou bijvoorbeeld aflevering vier van deze serie. Daarin staat een onvolkomenheid over de pretentieuze Haagse vlees- en stenenhandelaar Eddie de Kroes. Hij zou volgens ons na een langdurige gevecht met zelfs de hoogste categorie beftekkels “in een eenvoudig ingericht staatshotel” zijn beland. Hij was namelijk tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens langdurige fraude en het schijt hebben aan kwaliteiteisen in de vleessector. Normaliter beland je dan in de nor. Maar wat stond er in de laatste editie van Quote? Dat Eddie nog geen dag van die twee jaar in de petoet heeft gezeten. Zijn vader Ger overigens ook niet want die vond heel bijdehand ter plekke een hartkwaal uit. Eddie zou buiten gebleven zijn dankzij de inspanningen van zijn aangenomen broer Aad Dingjan die via wat trekken aan de juiste Haagse touwtjes de zaak in het moeras wist te manouvreren. Maar door dit geschuifel liep Dingjan’s eigen controverse met justitie wat minder gezellig af. Hij ging na veel vieren en vijven wel voor acht maanden naar een wat eenzame ruimte. Toen hij licht berooid buiten kwam liet Eddie hem vierkant barsten. Goed verhaal van Quote. Misschien kunnen die jongens daar dan ook nog boven water trekken hoe het zit met de verdere connecties van Eddie. Bijvoorbeeld die met de door ons gememoreerde snelle boys uit het Haagse wereldje en hun softdrugsimperium. En die met Willem Endstra. Mochten onze collega’s slagen dan hebben wij ons weer keurig aan onze rol van katalysator gehouden, hebben zij de scoop en kan Jort Kelder weer joyeus voor de buis paraderen. Iedereen blij.
maandag 25 augustus 2003
Een van de grootste Amerikaanse telecomproviders aan de digitale snelweg heeft een contract gesloten met de Israëlische onderneming ECtel. Om welke provider het gaat heeft ECtel nog niet naar buiten geheveld. De deal houdt de aanschaf in van het gloednieuw tapsysteem X-Probe dat moet gaan functioneren binnen een nog verse wet die het voor de Amerikaanse overheid nog makkelijker maakt om schaamteloos in je privéleven rond te neuzen. Onder de burka van terreurbestrijding. En dat terwijl je zelfs een meikever nog voorzichtig je gazon afloodst. Maar bij ECtel zijn ze hartstikke blij met de Amerikaanse order. Het ging tot voor kort niet al te best met het bedrijf. Maar de toekomst ziet er nu weer uit als een sappige navelsinaasappel. Hoe lang dat zal duren is de vraag. Er dreigt namelijk een overname van 59 procent van de aandelen door een ander Israëlisch bedrijf dat zich eveneens en prominent op dit terrein beweegt: Verint Systems. De nieuwe naam voor een oude bekende: Comverse Infosys. Mocht dat gebeuren dan zou je als nuchtere boerenleut zeggen dat de Amerikanen met een probleem komen te zitten. Want werd Comverse Infosys niet verdacht van spionage? Bijvoorbeeld in de VS en Nederland? Of wisten ze dat in het Witte en het Catshuis en deden ze net of hun neus bloedde? Omdat Israël nu eenmaal Israël is en aan de goede kant staat. Oh, voor we het vergeten: ECtel is in 1997 ontstaan na een fusie tussen ECI Telesystems (ECI-Ectel) en Ctel en is een volle dochter van ECI Telecom. En waar kwamen de omstreden tapkamers vandaan die onder supervisie van Comverse Infosys in de jaren negentig in een reeks Nederlandse arrondissementen werden geïnstalleerd? Juist, van ECI-Ectel.
zondag 24 augustus 2003
Dzjap de Hoep Sjeffer, ons parmantige paardje in het NATO-schaakspel rond de opvolging van meneer Robertson, heeft gisteren een interview weggegeven aan de Volkskrant. En Dzjap rammelde flink met zijn sabeltje. Hij zei dat ie niks begreep van Blair. Volgens hem was al dat bijsexen van rapporten om te bewijzen dat Sadammeke op ieder gewenst moment met raketten vol biochemica zijn buren blijvend uit de aanvullende verzekering kon halen helemaal niet nodig. Resolutie 1441 van de VN was volgens Dzjap voldoende. Daar stond in dat die snor moest bewijzen dat ie die rommel niet had. Zo niet, dan mocht de internationale gemeenschap hem op zijn vestje rochelen. Dat deed die eigenwijze Sadammeke niet dus eigen schuld dikke dromedaris. Nou dachten we toch dat in de Veiligheidsraad een paar landjes indertijd vonden dat de inspecteurs die al sinds de val van Babylon de Iraakse woestijn met een theezeefje te lijf waren gegaan nog wat langer door moesten gaan. Want stel dat snorremans ze echt niet (meer) had. Dan stonden wij als internationale gemeenschap toch knap voor leuter. Ondanks de 1441ste dooie zeerol. Maar daar had Dzjap geen moer mee te maken. Sadam moest bewijzen dat hij de chemische en biologische troep die de internationale gemeenschap hem onder verantwoordelijkheid van luitjes als pappa Bush, Maggie Thatcher en Ruud Lubbers had geleverd netjes had opgeruimd. Punt uit. Dus stel: je krijgt van een volgeling van prins Bernhard bij Appie Heijn een niet al te frisse dus onverkoopbare peer toegestopt. Jij denkt effe verderop bij de blikken soep: wat moet ik met die rotte peer? Je legt hem stiekempjes bij de boterhammenworst en je verlaat de winkel met je keurig betaalde boodschappen. Daar komt de volgeling van prins Bernhard achter je aangieren. Samen met nog een aanhanger van Gesundes Volksempfinden. En ze houden je staande. Hup met die peer of je krijgt een beurscrash voor je kanis. Jij zegt: ik heb geen peer (meer). En voor je het weet ben je kandidaat voor een bijdrage uit het rampenfonds. Dat mag volgens Dzjap. Resolutie 1441. Hangt aan de voordeur bij Appie. Vervolgens word je hardhandig tot in je eigen grot van Han gevisiteerd. Geen peer. Daar arriveert de ambulance. Voordat de deuren zich sluiten hoor je nog net voor je ras naderende coma: Ja jammer. Maar hij zal hem wel opgevreten hebben. Heb jij zijn portemonnee? Even tussen ons: hoopt u ook zo dat 1441 gauw een opvolger krijgt? Kunnen we lekker die ayatollah’s op hun sodemieter geven. Of die rijstepikkers. Dzjap staat achter ons. Met zijn sabeltje.
vrijdag 22 augustus 2003
Volgens haar eigen site is Interpay een dochteronderneming van de hele verzameling Nederlandse banken. Die uiterst belangrijke onderneming is ooit opgericht om een betaalinfrastructuur op te zetten, te beheren en te ontwikkelen. Een van de taken die daaruit is voortgevloeid is het minimaal om het half uur vaststellen van de bedragen die de banken aan elkaar verschuldigd zijn na verwerking van alle transacties die zich binnen die tijd hebben voltrokken (de zogenaamde clearing). Om die gegevens vervolgens door te geven aan de Nederlandse Bank die de rekeningen van de betrokken banken aan de hand daarvan debi- of crediteert (de zogenaamde settlement). En dat alles efficiënt, snel en betrouwbaar. Vooral dat laatste interesseert ons. Want we werden naar aanleiding van het artikeltje “Hawala” van zondag 17 augustus jl. licht op de vingers gehamerd. In het stukje werd namelijk ondermeer gedebiteerd dat de van spionage verdachte Israëlische onderneming Amdocs niet in Nederland actief zou zijn. Volgens een redelijk in deze materie ingevoerde tipgever zou Amdocs echter actief zijn binnen Interpay. Makes sense, want Amdocs houdt zich net als Interpay q.q. bezig met betalingsverkeer. Wat doe je in zo’n geval? We hebben gewoon aan Interpay gevraagd of onze tipgever gelijk had. Een eenvoudig ja of nee kon er tot nu toe blijkbaar niet van af. En wat denk je dan? Wie zwijgt stemt toe. Het woord is aan Interpay.
vrijdag 22 augustus 2003
Briefje aan de redactie van het Omroep Brabant Nieuws:
Geachte redactie van Omroep Brabant Nieuws. Bijna nooit kijk of luister ik naar Omroep Brabant. Vanavond heb ik voor het eerst het Brabant Nieuws-bulletin van Omroep Brabant op de televisie gezien. Dat viel niet mee. Mijn vraag aan u is: Waarom maakt u zo onbeschaamd reclame voor een wichelaar uit Heesch? Tijdens het 'item' verwachtte ik telkens dat er nog een kritisch commentaar zou worden gegeven door de 'anchorman' of door een geraadpleegde deskundige. Maar niets. Ik ben werkelijk verbijsterd. Is dit een eenmalige 'faux pas' of draagt Omroep Brabant het neo-obscurantisme uit?
Hoogachtend, Wolter Seuntjens (Veghel)
De 'Nieuwsredactie RTV' van Omroep Brabant Nieuws beloofde op 13 augustus een spoedige reactie ("U kunt spoedig respons van ons verwachten."). Vandaag -vrijdag 22 augustus- nog geen reactie ontvangen. Of zou de redactie mijn briefje misschien telepathisch hebben beantwoord?
donderdag 21 augustus 2003
Het beeld dat wij hebben van het inmiddels ruim twee jaar in de Eritrese haven Massawa voor anker liggende spookschip van kapitein Jürgen wordt langzaamaan wat minder diffuus. Het blijkt inderdaad een paar maanden geleden in handen te zijn gekomen van een Eritrese zakenman en ligt nu op een lokale werf. In opdracht van de nieuwe eigenaar worden daar niet alleen allerhande reparaties uitgevoerd maar ondergaat het schip er tevens een cosmetische opknapbeurt. Het ligt in de bedoeling dat Jürgen’s voormalige bron van inkomsten na de metamorfose voor vervoer gaat zorgen van zowel passagiers als goederen (waaronder voedselhulppakketten) tussen het vasteland en de voor de kust liggende Dahlakeilanden. Een nobel streven van de nieuwe eigenaar. Volgens onze bronnen is hij ook de grote baas achter de schermen van het havenbedrijf in Massawa dat bij Erik de Vlieger’s Figee BV in Amsterdam drie kranen heeft besteld om dat streven nog meer kracht bij kunnen te zetten.
Ook ons relaas over de wijze waarop Jürgen’s schip in Massawa terecht is gekomen kunnen we wat verder aanscherpen. Het blijkt namelijk indertijd in moeilijkheden te zijn geraakt tijdens een forse storm in het zuidelijke gedeelte van de Rode Zee waar Allah van tijd tot zorgt voor golven van 15 meter hoog en soms meer. Nadat Jürgen zowel aan de boven- als aan de onderkant buiten Allah aan nog een heel regiment andere goden had geofferd liet hij een paar “maydays” via de scheepsradio de ether inknallen met een kracht die herinneringen opriep aan de hoogtijdagen van radio Scheveningen. Niet zo verwonderlijk want het apparaat had een vermogen van 700 Watt dankzij een stel kwaliteitskristallen uit vroeger tijden. De terminologie die Jürgen bezigde om duidelijk te maken dat ie in moeilijkheden verkeerde paste meer bij de gezagvoerder van een zinkende praam in de buurt van Haarlemmerliede. Maar desondanks schoot een bulkcarrier van de Eritrean Shipping Lines (ESL) te hulp. Na wat gedreutel over de vraag wie de uitgeworpen tros zou opvangen en vastmaken in verband met de daarna te verwachten claim werd de lijn uiteindelijk toch strakgetrokken en werd het spookschip naar Massawa gesleept. Daar bleek al snel dat het schip noch van Jürgen was noch Noors van origine. Het stond als Brits te boek en als gestolen. De scheepspapieren waren vervalst. Door wie is niet duidelijk. Jürgen en zijn bemanning zouden van niets geweten hebben en weigerden dan ook de claim van 70.000 USD van de zijde van ESL in verband met de reddingsoperatie te betalen. Ook toen ESL de claim liet zakken naar 35.000 USD gingen Jürgen cs. niet overstag. Als ze dat al hadden gekund, want ze waren zo goed als platzak. Op dat moment verscheen de man op het toneel van wie Jürgen het schip had gekocht. De Nederlandse o.g.-boer Willem Gerritsen. Die schudde een paar buitenlandse bedrijfjes uit zijn mouw om langs die weg te proberen voor een krats het spookschip te heroveren. De directie van deze bedrijfjes zou in handen zijn van iemand uit Leiden, maar Gerritsen zou er grote belangen in hebben. En welke belangen wordt ons steeds duidelijker. Stay tuned.
donderdag 21 augustus 2003
De geluiden over de geheime CIA/DIA missie in Baghdad voor het begin van de Tweede Golfoorlog worden langzamerhand wat luider. Zoals we op 11 augustus jl. al meldden heeft klokkenluidster Nelda Rogers de zaak kortgeleden naar buiten getild. Volgens haar zouden speciaal opgeleide luitjes van het Pentagon en de “Company” de kluizen van de Irakese centrale bank en een stel commerciële banken hebben geplunderd voor de hel losbarstte. Al dan niet met hulp van binnenuit. Volgens de Londense International Currency Review zou het echter niet alleen om baar zijn gegaan maar ook en vooral om overboekingen langs de electronische snelweg. Ondermeer naar onder controle van de CIA staande rekeningen bij de Israëlische Discount Bank, de Zwitserse Crédit Suisse en de Duitse Dresdener Bank. Het zou gaan om een bedragje van rond de 10 miljard dollar. Mag het een onsje meer zijn? Een groot deel zou afkomstig zijn van Saddam’s appeltje voor de dorst dat hij zou hebben gekweekt via illegale oliedeals. Wie gelooft dat de buit bestemd zou zijn voor de wederopbouw van Irak krijgt stante pede een urgentieverklaring voor een bezoekje aan de shrink van het dichtstbijzijnde streekziekenhuis. De hele operatie heeft het sterke karakter van een déjà-vu. In deze kolommen hebben wij namelijk al herhaaldelijk aandacht besteed aan eenzelfde kunstje dat tricky elementen uit het Amerikaans/Israëlische inlichtingenwereldje zouden hebben geflikt in Koeweit toen Saddam van Washington de verkapte toestemming kreeg om de ministaat binnen te vallen. Ook toen was er sprake van miljarden. Toen de buit eenmaal binnen was begon de Eerste Golfoorlog. Uiteraard gingen die oorlogen niet om dat geld. Maar het was wel mooi meegenomen. Zelfs letterlijk.
donderdag 21 augustus 2003
Volgens oom Eef van de RVD was prinses Wisse Smit glansrijk door de screening van de AIVD is gekomen. Nou zijn we wat dat betreft behoorlijk wantrouwig. De SS-achtergronden van Friso’s opa en diens lidmaatschap van de NSDAP zijn niet naar boven getrokken toen hij “zijn relatie met Jula bestendigde”. En toen Friso’s vader zich wat nadrukkelijker presenteerde aan het Hof was de screening ook niet je dat, waardoor er zelfs een expert van het RIOD een paar daagjes naar Italië moest worden gezonden om olie op de Totekopf-golven te gooien. Om maar te zwijgen over berichten die een aanvang namen ten tijde van Otto von Bismarck en Heinrich von Brentano en eindigden bij Frits Salomonson. Dus als oom Eef zulke termen bezigt lijkt enige scepsis wel degelijk op zijn plaats. Mabeltje zou alles keurig hebben opgedist aan de koninklijke familie. Ook haar relatie met Klaas. Nou, daarvoor zal Bea echt het parket niet aan flinters hebben gestampt. Tenslotte is het met Alex toch ook goed gekomen ondanks diens avonturen in de stad achter de duinen met heren die op zijn tijd een snuifje wel apprecieerden. Dus zo’n zeilende jeugdzonde van Mabeltje. Ach. Misschien heeft ze gelijk. Maar het is geen reclame voor het koninklijk huis. Hebben we net een beetje windstilte over Edwin en Margarita, krijgen we dit ineens weer op ons bord. En die jongens en meisjes van de AIVD maar screenen tot ze anderhalf ons wegen. Als je oom Eef tenminste geloven mag. Maar hé, die snuffelaars zijn ook maar mensen. En maken dus fouten. Zo lijken de Republikeinse screeners van Arnie Schwarzenegger ook iets over het hoofd te hebben gezien. April vorig jaar werd namelijk bekend dat de keurig met het meisje Shriver getrouwde gouverneurskandidaat Arnold Schwarzenegger als een ware Conan een jonge blom van zestien had besprongen in een hotel en haar daarna gedurende zeven jaar af en toe weer stiekem opzocht om opnieuw met zijn toverstokje te zwaaien. Goed werk van die screeners. En dat terwijl de Republikeinen op sexgebied net zo preuts zijn als een dominee in Spakenburg. Inmiddels is dit bericht weer opgedoken in de Amerikaanse pers. Geen reclame voor Arnie. En de Democraten lachen zich een Golden Gate. Je zou eigenlijk iedereen een oom Eef toewensen.
woensdag 20 augustus 2003
Okke Ornstein is een bezig baasje in het Nederlandse journalistieke wereldje. Hij gaf les aan de School voor Journalistiek, maakte commercials voor grote bedrijven, was ter plekke in Serajevo toen het erom spande, “deed” succesvolle teevee-programma’s als Taxi, Urbania en Op de Wallen, babbelde voor Talk Radio, schreef in de Journalist en het Joods Journaal om vervolgens in 2000 af te reizen naar Panama. Het werd zijn nieuwe uitvalsbasis. Hij verzamelde er interessante stof voor artikelen in Het Parool, het Panamese blad El Siglo en het internet-magazine Narco News Bulletin. Verder produceerde hij er verschillende spraakmakende documentaires. Zoals die over de in Panama gearresteerde Thea Moear, de partner van Mabel Wisse Smit’s jeugdvriend Klaas Bruinsma. En over de val van de voormalige Peruaanse president Fujimori en diens chef van de geheime dienst Vladimiro Montesinos. En met die laatste zijn we bijna waar we wezen willen. Vlak voor zijn arrestatie nam Montesinos namelijk de benen en hopte van hot via Aruba naar her om uit handen van de Peruaanse justitie te blijven. Dat hoppen deed hij met het vliegtuig van de Amerikaanse offshore-gigant Marc Harris, waarover later meer. Maar laten meneer Harris en meneer Ornstein in die tijd nou gelieerd zijn geweest met elkaar. Op zich no sweat. Ware het niet dat meneer Harris op 11 juni jl. in Managua is gearresteerd en met een toestel van de DEA naar Miami is overgebracht. Hij wordt ervan beschuldigd luitjes die hun centjes buiten de belangstelling van Piet Belasting wilden manouvreren grotelijks te hebben leeggehaald en op grote schaal avontuurlijke gelden te hebben witgewassen. Samen met de directieleden van zijn organisatie die enige bekendheid genoten als drugshandelaren. Een van de bij de affaire betrokken banken was het filiaal van de ABN/AMRO in Panama. Maar om nou te zeggen dat dat ons verbaast, nou nee. De klachten aan het adres van Harris zijn niet nieuw. Al in 1996 werd publiekelijk tegen hem geageerd. Dankzij zijn uitstekende contacten in de politieke slangenkuil van Panama bleven juridische stappen tegen Harris echter uit. Maar het ziet er nu toch naar uit dat hij op een doodlopende weg terecht is gekomen en dat de rechtzaak tegen hem in ieder geval de nodige sensatie zal opleveren. En sensatie daar houden we van. Stay tuned.
woensdag 20 augustus 2003
Ja hoor. Wat meldden wij op dinsdag 12 augustus jl.? Dat prinses Mabel i.o. in haar Gooise jeugd omgang had met Klaas Bruinsma, Dominee i.o.. Althans zo luidden de geruchten. En wat meldt de RVD vandaag? Dat Mabeltje in haar studententijd inderdaad “korte tijd” tot de kennissenkring van “die meneer” behoorde. Zij had hem ontmoet bij het zeilen. Daarna kwam haar verkering met “meneer” Mohammed Sacirbey. Oud-minister van Buitenlandse Zaken en oud-ambassadeur van Bosnië bij de VN. In maart van dit jaar gearresteerd wegens het achteroverdrukken van 2,5 miljoen dollar. En daarna trad prinses Wisse Smit in dienst van George Soros, die al heel lang gearresteerd had moeten worden wegens het leeghalen van een reeks arme landen in de wereld onder het mom van liefdadigheid. Mabeltje heeft dus duidelijk een hang naar het avontuurlijke. Met name op Soestdijk moet dat met genoegen zijn geconstateerd.
dinsdag 19 augustus 2003
Het spookschip in de haven van Massawa ligt daar nu al zo’n twee jaar voor anker. Opgebracht door de Rapid Reaction Force van de coastguard op verzoek van het Piracy Reporting Centre in Kuala Lumpur in Maleisië. Bij het Centre vermoedde men dat het daar als gestolen te boek staande schip een partij zware wapens vervoerde. Het had heel makkelijk gekund, want kapitein Jürgen interesseert het geen mallemoer wat hij vervoert. Marihuana, hasj, short range ground-to-air raketten, illegale immigranten. Roept u maar. De Eritrese coastguard ving bot, maar Interpol had meer geluk. Die stuitte onder andere op uiterst professioneel nagemaakte eigendomspapieren en scheepscertificaten. Volgens Jürgen zou de vorige eigenaar daarvoor verantwoordelijk zijn en op grond daarvan weigerde hij dan ook de claim van 70.000 USD voor het binnenbrengen van het schip te betalen. Met als gevolg een zenuwslopend juridisch touwtrekken dat inmiddels al ruim 21 maanden duurt. Uit duistere spelonken van een ondergronds netwerk dat de vergelijking met de Londense underground moeiteloos zou doorstaan zijn in die periode steeds vaker geluiden opgestegen die erop duidden dat Jürgen’s schip voor een deel het eigendom is van figuren uit de Nederlandse cokewereld. Andere daarentegen gaan in de richting van Jürgen’s oude strijdmakkers uit de jungles van Ruanda, Uganda en Sierra Leone. Hoewel het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Als de tekenen niet bedriegen staan die beide groeperingen nu lijnrecht tegenover elkaar. Met name de betrokken huurlingen zijn het gehakketak over de 70.000 USD die Eritrea opeist en de warwinkel van firmaatjes die allemaal het eigendom van het schip claimen spuugzat. Vooral omdat hun investering stil ligt en er langs die weg noch nickle noch dime verdiend wordt. Dat was niet zo heel lang geleden voor het andere kamp wel anders. Volgens Franse bronnen in Djibouti heeft het schip namelijk een hoofdrol gespeeld bij een omvangrijke internationale deal waarbij een niet nader gespecificeerde fanatieke groepering in het Midden-Oosten voorzien werd van een interessante voorraad wapentuig. De hele onderneming zou zijn gefinancierd door een Rotterdamse o.g.-boer die wel eens iets anders wilde dan investeren in stenen. De met de deal verdiende pecunia d’odeur zouden vervolgens via een wisselkantoor buiten Nederland zijn witgewassen. Om de enigszins onwelriekende sporen verder uit te wissen zou het schip onlangs weer van de hand zijn gedaan aan een lokale zakenman in Eritrea die van bovengenoemde achtergronden geen weet had. Naïef? Of gewoon een lucky businessman? Stay tuned.
dinsdag 19 augustus 2003
Op 30 juli jl. heeft de Zwitserse rechter Daniel Devaud de voormalige Pakistaanse premier Benazir Bhutto en haar ex-echtgenoot Asif Ali Zardari veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van een half jaar en het terugbetalen van in totaal 12 miljoen dollar aan de Pakistaanse regering. In absentia overigens, want de tussen Londen en Dubai heen en weer hoppende Bhutto kwam niet opdagen en Zardari zit in een Pakistaanse cel (zie vooral ook het artikel Retourtje Cantrade in De Morgenster). Ze hadden 14 dagen om in beroep te gaan, waren dat ook van plan, maar of het ook gebeurd is konden we nog niet achterhalen. Volgens de rechter had het stel die 12 miljoen ontvangen in de vorm van steekpenningen in ruil voor sappige contracten ten tijde van Bhutto’s regeringsperiodes (1988-1990 en 1993-1996). Het geld was afkomstig van Société Générale de Surveillance (SGS) en dochteronderneming Cotecna Inspection (CI). Beide ondernemingen houden zich bezig met het verzorgen van de papierwinkel van im- en export in Derde Wereldlanden en de daadwerkelijke controle op de in- en uitgaande goederen. Leuk, het op één na belangrijkste exportprodukt van Pakistan was in die tijd verdovende middelen. Opvallend is dat precies ten tijde van het interregnum van premier Nawaz Shariff (1991-1993) ene James Woolsey het baasje was van SGS. Daarna werd hij Clinton’s directeur van de CIA. Maar iemand moet op de winkel passen. Vorig jaar kwam SGS opnieuw op een kwalijke manier in het nieuws. En opnieuw was er sprake van steekpenningen. De beschuldigingen werden geuit door accountant Dougal Watt, een Schots equivalent voor Paul van Buitenen. Volgens Dougal Watt leek het er sterk op dat de Franse directeur-generaal van het EU-departement van landbouw een leuke fooi had ontvangen bij de door SGS gecontroleerde verkoop van landbouwprodukten aan China. De geagiteerde accountant verzocht dringend om een onderzoek door OLAF, de interne watchdog van de EU. Dougal Watt kreeg de zak. OLAF had even wat louche statistieke zaken aan het hoofd. En de SGS? Die strooide voort.
maandag 18 augustus 2003
De bemanning van de CFAO Technologies, een varend wonder van moderne Franse technologie, trof op een vrij recente reis rond het Afrikaanse continent in de haven van Massawa in Eritrea een spookschip aan. Het zou volgens Franse bronnen eigendom zijn van een stel ruziënde criminelen, waarvan een aantal met cocaïne-connecties. Een Franse huurling die luistert naar de naam Jürgen zou dit Noorse spookschip in 2001 hebben gekocht van een Nederlandse eigenaar. Hij had niet lang plezier van zijn aanwinst. Het schip werd namelijk in datzelfde jaar nog aangehouden door de coastguard in Massawa en Jürgen zag zijn investering al snel in rook opgaan. Hij kreeg bovendien een claim aan zijn broek van 70.000 USD. Namens wie is nog onduidelijk. Het was Jürgen’s schip, dus het was Jürgen’s probleem. Wel wat zuur als je als huurling lijf en leden in de waagschaal hebt gelegd in landen als Ruanda, Uganda en Sierra Leone om je centjes te vergaren. Jürgen’s strijdmakkers in de jungle die er volgens zeggen ook geld in hebben zitten bezinnen zich inmiddels op maatregelen, maar kunnen in wezen ook niet veel doen. En zij zijn niet de enigen. Het spookschip is omringd door geheimzinnigheid en riekt naar kwalijke zaken. De radiostilte is opmerkelijk. Jürgen heeft al nu 18 maanden in het bloedhete Massawa bij rond de 45 graden Celsius op iets zitten wachten. Ergo, dat moet wel iets heel belangrijks zijn. Een terugbetaling van zijn geld? Of een doorbraak in het juridische touwtrekken? Niemand schijnt het precies te weten en niemand spreekt zich erover uit wat er met dit spookschip aan de hand is. Kijk en zoiets prikkelt ons om verder te neuzen. Daarbij stuitten we op bronnen die meldden dat het schip onlangs van de hand is gedaan om sporen uit te wissen. Witwassporen. Volgens andere bronnen in Dzjibouti zou het spookschip de hoofdrol hebben gespeeld in een omvangrijke wapendeal met een fanatieke groepering in het Midden-Oosten, waarbij een o.g.-boer uit het Rotterdamse betrokken zou zijn. Voor ons voldoende reden om door te spitten. En how about Jürgen? Die wilde zo spoedig mogelijk naar Afghanistan. Voor zaken, zoals hij zelf zegt. Hij bleek een berucht wapendealer te zijn met ondermeer de dezer dagen weer zo populair geworden short range ground-to-air-raketten in zijn assortiment... Stay tuned.
maandag 18 augustus 2003
Vorig jaar november nam NAVO-schuifelaar Willem Matser voor zijn voorgenomen zwart geld-transacties een lege NV over van een administratief conglomeraat aan de Beresteinseweg 4 in Hilversum bestaande uit NEC Administrative Services BV en Corlin International NV. In die dagen was hij in wezen nog bezig met zijn eerste schreden in deze financiële schemerwereld en werd de NAVO-spion begeleid door de al eerder in onze kolommen opgedoken Arnhemmer Theo Ringers, die op zijn beurt in contact stond met de gereputeerde internationale zwendelaar Bali Menon. Toeval bestaat niet. Dus ook niet bij deze affaire. Zowel NEC Administrative Services als Corlin International waren blijkens een uitdraai bij de KvK in 1989 beide gevestigd op het adres Weteringschans 85 in Amsterdam. En oh wonder, voor Tranwood Europe geldt hetzelfde laken een pak. Ze maakten alledrie deel uit van het Sasea-kaartenhuis van het beruchte Italiaanse mafia/P2-duo Paretti en Fiorini, dat toen aan de Weteringschans was opgetrokken. Inclusief het in 1992 bij gebrek aan baten ontplofte investeringsfonds Bobel dat het jaar daarvoor voor P & F de zakken had geleegd ten behoeve van een poging tot overname van de Amerikaanse filmgigant MGM. De deal was officieel geregeld door Hans Kraaijeveld van Hemert, de libertarische ex-topman van Boskalis. Zonder zekerheden in te bouwen. Of het belang van zeven procent dat Bobel in Tranwood had zitten eveneens bij voornoemde deal verkwanseld is, is voor ons vooralsnog duister. Maar zeker is dat de geschiedenis zich steeds weer herhaalt. Ook in de zaak Matser. Naast het optreden van Menon, wiens naam onlosmakelijk verbonden is met de zaak rond de moord op André Cools, nu dus eveneens Paretti/Fiorini. Hun naam is verbonden met een indrukwekkende reeks van financiële schandalen in de jaren tachtig en negentig, waarin bijvoorbeeld Slavenburg, Crédit Lyonnais en Banco Ambrosiano figureerden, een paar betrokkenen vroegtijdig het loodje legden (o.w. Roberto Calvi) en bomaanslagen in Den Haag en Amsterdam naar onze overtuiging deel uitmaakten van de methodes van het Italiaanse koningskoppel om aan hun woorden kracht bij te zetten. Kortom, Matser is waarschijnlijk zonder dat ie het wist in een krokodillenvijver terechtgekomen. Om in leven te blijven is het misschien niet eens zo gek om een tijdje te zijn toevertrouwd aan de zorgen van een stel bewaarders in de Koepel in Haarlem. Word je tenminste niet opgevreten. Stay tuned.
zondag 17 augustus 2003
Akkoord. In de eerste aflevering van deze serie waren we nog wat jolig over de rigoureuze plannen die in de Verenigde Staten zouden leven om commerciële vliegtuigen te voorzien van een systeem om raketten af te weren. Maar die plannen blijken al heel wat dichter bij realisering te zijn dan we in al onze eenvoud hadden gedacht. In februari van dit jaar heeft de Republikeinse senator Barbara Boxer (what’s in a name?) namelijk al een wet ingediend die deze voorzorgsmaatregel zelfs verplicht gaat stellen. Boxer’s Commercial Airline Missile Defense Act wordt nu door de Commerce Committee waarvan zij deel uitmaakt tegen het licht gehouden. Maar de algemene verwachting is dat de wet met een rotgang door de volksvertegenwoordiging zal worden gejast en dat tegen het einde van dit jaar een begin wordt gemaakt met de daadwerkelijke invoering van het systeem. Een en ander houdt overigens ook in dat buitenlandse toestellen die op de VS vliegen eveneens voorzien moeten zijn van deze nouveauté. Lekker bijvoorbeeld voor de zwanen van de KLM die hun open sky wel kunnen opzouten. Om over het prijskaartje dat aan een tochtje VS vice versa vast zit maar te zwijgen. Voor de firma die in de States met de installatie van het systeem wordt belast overigens een aardig ordertje van zo’n 1 à 2 miljoen dollar per toestel. De meeste kans daarop maakt de Texaanse onderneming Galaxy Scientific Corporation, die niet alleen de nodige know-how in huis heeft, maar ook over machtige vrienden in Washington beschikt. Vooral dankzij sappige financiële donaties. Een van deze vrienden ontving bijvoorbeeld in het jaar 2000 het ronde bedragje van 10.000 dollar van Galaxy. Het hoogste donatiebedrag dat deze vriend dat jaar ontving van de in totaal 32 bedrijven uit de defensiesfeer die hem stiekten. De naam van die vriend? Curt Weldon. Het Republikeinse Congreslid dat wij al eerder ten tonele voerden in de artikelenserie Shady rond de van het Rotterdamse tableau geschrapte advocaat Geertjan Dolk. Je houd het niet voor possible. De wereld wordt steeds kleiner. Stay tuned.
zondag 17 augustus 2003
Een fraai berichtje voor een zondag. Vandaag geven zowel de BBC als de engelse Observer aandacht aan het veertig-jaar oude document waarin het Vaticaan de bisschoppen “richtlijnen” geeft hoe ze om moeten gaan met sexueel gedrag van priesters. Daniel Shea, een advocaat uit Texas die zaken behartigt van slachtoffers van sexueel misbruik van RK priesters heeft het document overhandigd aan de federale justie, met het verzoek om een onderzoek te doen naar het in de doofpot stoppen van sexueel misbruik. Volgens Shea is het document door 't Vaticaan aan alle bisschoppen - over heel de wereld - toegezonden. Hij stelt dat er sprake is van een internationale samenzwering van de RK kerk om dergelijke zaken te verdoezelen; een poging om crimineel gedrag te verbergen en een blauwdruk voor bedrog. Klik hier voor deze update. Prettige zondag verder.
zondag 17 augustus 2003
De Nederlandse bodem mag deze maanden zo droog zijn als gort, meestal is hij nat en zompig. Vandaar dat op veel plekken geheid moet worden, anders zakken we met onze goudvis, breedbeeld en kratje pils weg in de prut. Maar wat we denken te kunnen missen laten we over het algemeen al snel achter in het moeras. Zoals bijvoorbeeld het verhaal over de systematische spionage door Israëlische bedrijven als Amdocs en Comverse. Wij waren er in december 2001 als de nog niet geruimde kippen bij toen de eerste aarzelende berichten daarover in de Amerikaanse alternatieve pers verschenen (zie in de Kleintje Muurkrant-rubriek "vervolgverhalen" de reeks Comverse). Amdocs kreeg bij ons wat minder aandacht omdat het in ons land geen zakelijke activiteiten ontplooide. Maar in de Verenigde Staten vestigde het bedrijf wel degelijk de aandacht op zich toen bleek dat van de zestig Israëliërs die na de show van Osama’s Flyin’ Circus van 11 september werden gearresteerd onder verdenking van spionage zes van hen bij Amdocs werkten. Om voor de hand liggende redenen hebben we daar met zijn allen na een paar opgewonden weken verder niks meer van gehoord, maar dat wil niet zeggen dat het verhaal onjuist was. Omdat we bij Kleintje Muurkrant gewend zijn flink te heien is het bij ons in ieder geval bovengronds gebleven. En dat komt nu goed van pas. Want wat lezen we vandaag? Dat Amdocs bezig is met inpalmen van de plastic poen-firma Visa (operatie Venus) en onze bloedeigen ABN/AMRO (operatie Beta). Dè Bank !!! Als je daar dus een rekeningetje hebt dan loop je een goeie kans om straks bijvoorbeeld je afschriftjes via Amdocs toegezonden te krijgen. Nou zullen de braambosjes in je tuin daar niet spontaan van in de hens vliegen. Maar of je er blij mee moet zijn dat ze in Tel Aviv precies weten of je rood staat, of je een islamitische stichting steunt, de Telegraaf leest, je négligé uit Hulst betrekt etcetera etcetera is vers twee. Gelukkig zijn wij overgestapt op hawala. Lekker safe.
zaterdag 16 augustus 2003
De nog verse Argentijnse regering van president Nestor Kirchner laat er geen gras over groeien. Om nieuwe kredieten op te graven voor zijn bijna failliete land vaart hij nijver een Amerikaans-Israëlische koers. Dat vond ondermeer zijn weerslag in het arrestatiebevel dat de federale rechter José Galeano de afgelopen week uitvaardigde tegen acht Iraanse burgers. Onder wie Hadi Solanger, de voormalige Iraanse ambassadeur in Buenos Aires. Zij worden ervan verdacht betrokken te zijn geweest bij de bomaanslag op het gebouw van de Israëlisch-Argentijnse Associatie AMIA op 18 juli 1994, waarbij 85 mensen omkwamen en 200 gewond raakten. Eerder waren al vier andere Iraniërs in staat van beschuldiging gesteld, zodat het totaal nu op twaalf komt. Verwacht wordt dat de ayatollah’s in Teheran bij een gezamenlijke plechtigheid de middelvinger zullen heffen en van de minaretten laten schallen dat Kirchner en Galeano de boom in kunnen. Die laatste zet inmiddels zijn onderzoek naar de achtergronden van de affaire voort en zal de komende week 12 voormalige agenten van de geheime dienst SIDE in het getuigenbankje trekken. En dat opent wellicht weer het hekje voor een verhoor van ex-president Carlos Menem, die verleden jaar ervan beschuldigd werd 10 miljoen dollar uit Teheran te hebben ontvangen om het onderzoek naar de aanslag op tilt te zetten. Het bedragje zou zijn overgemaakt naar een van diens Zwitserse bankrekeningen, maar is nog niet teruggevonden. Menem ontkent. Een andere interessante suggestie met betrekking tot deze zaak dateert uit september 2001 en kwam uit de mond van Ramon Mestre, voormalig minister van Binnenlandse Zaken. Volgens hem was de aanslag uitgevoerd om de regering van Menem in moeilijkheden te brengen. Als een soort straf omdat hij bepaalde toezeggingen aan bepaalde figuren in het Midden-Oosten niet was nagekomen. Menem behoorde tot de Syrisch-Argentijnse clan van de familie Yoma. Een lid van die clan, Karim Yoma, werd kort na het aantreden van de regering-Menem in de beginjaren negentig al vanuit Teheran gestiekt om de ayatollah’s van Argentijnse nucleaire goodies te voorzien. Onder internationale druk bleef het bij wat bescheiden prullaria. Het Iraanse regime was daar niet gecharmeerd van. Zou je het zelf wezen. Iedereen wil boter bij de vis. Al is het Zeeuws Meisje. Geen gekke these dus, die strafmaatregel. Mocht er in de komende tijd nog iets meer daarover naar boven wellen hoort u het zeker van ons. (Meer details over dit nucleaire touwtrekken zijn terug te vinden in het artikel "Steekspel rond een uranium-deal” in De Morgenster).
zaterdag 16 augustus 2003
Alle commerciële vliegtuigen worden in de toekomst mogelijk voorzien van leuke militaire hebbedingen. Voornamelijk om zich te kunnen weren tegen raketten die her en der door onverlaten van achter de bosjes rond een vliegveld kunnen worden afgevuurd vanaf de schouder. Leuke extra-attractie als je net terugkomt van Torremolinos. Riemen vast dames en heren en kijkt u even naar links, daar gaat een raket. Aanleiding tot deze onzinnige berichtgeving was de arrestatie van drie wat oudere heren die met open ogen in een internationale stingoperatie blunderden. Een Hindu uit Londen die misschien ooit eens een bosje bajonetten uit de eerste wereldoorlog had verkwanseld. Een Israëlisch handelaartje in diamanten uit de nul punt twee-categorie en zijn uit India afkomstige Muslim-hulpje. Alleen al door de bizarre samenstelling van dit clubje zou zelfs Dzjap de Hoep Sjeffer, NAVO-baas i.o., achterdochtig worden. Clubje voornoemd kocht in Rusland voor een relatieve krats een short range Igla ground-to-air-raket die door de FSB (vroeger KGB) voor het transport naar de VS al werd ontmanteld. De raket was bestemd voor een door de FBI in elkaar gehangen terreurgroep die voorgaf er niet voor terug te deinzen om Air Force One uit de lucht te halen (vgl. 11 september). Het geld dat de FBI voor de raket neertelde werd door de samenzweerders als een speer witgewassen bij een Europese bank, die zonder twijfel volledig was geïnformeerd. Het laatste nieuws rond de affaire is dat de FBI woest is op de BBC die deze commedia dell’arte naar buiten tilde. Het zou namelijk in de bedoeling hebben gelegen om de Britse “wapenhandelaar” te bespelen en hem te laten infiltreren in Osama’s snode netwerken. Een plot waarvoor Arnie Terminator zelfs zou bedanken. Je zal toch zo je brood met pindakaas moeten verdienen. Nee, er spelen zich op dit terrein wel serieuzere dingen af. En wij zullen dat in de komende tijd met voorbeelden illustreren. Stay tuned.
vrijdag 15 augustus 2003
Met name in de Verenigde Staten heeft de katholieke kerk forse deuken opgelopen door de wijze waarop ze decennia lang sexuele handelingen van haar priesters met de mantel der liefde bedekte. Niet alleen in Boston maar in tientallen plaatsen in de VS namen de slachtoffers van deze handelingen - mannen en vrouwen - het initiatief tot rechtszaken tegen de RK kerk. Ook bij onze oorsterburen, dichter bij huis dus, kwamen soortgelijke gevallen aan het licht. De standaard reactie van de bisschoppen was vrijwel overal 'tzelfde: lang ontkennen, draaien, de dader overplaatsen (met als gevolg dat deze opnieuw aan de gang kan gaan) en ‘t slachtoffer verdacht maken. Nu blijkt uit een document dat in handen viel van Vince Gonzales, correspondent van het Amerikaanse CBS, dat achter dit gedraai en gezwijg zat: gewoon RK kerkpolitiek.
In 1962 schreef kardinaal Alfredo Ottaviani een protocol hoe bisschoppen met sexuele uitspattingen van priesters om zouden moeten gaan. Pogingen tot sexueel geweld, sexuele handelingen met jongeren van beide sexen of sex met dieren vallen onder de richtlijnen van dit protocol. Overtreding van deze omgangsvorm, ook door het slachtoffer, moet worden bestraft met excommunicatie. Voor de liefhebber het document in kerklatijn of in Engelse vertaling.
(Om een korte indruk te krijgen ‘t volgende: “The policy was written in 1962 by Cardinal Alfredo Ottaviani. The document, once "stored in the secret archives" of the Vatican, focuses on crimes initiated as part of the confessional relationship and what it calls the "worst crime": sexual assault committed by a priest" or "attempted by him with youths of either sex or with brute animals." Bishops are instructed to pursue these cases "in the most secretive way...restrained by a perpetual silence...and everyone {including the alleged victim) ...is to observe the strictest secret, which is commonly regarded as a secret of the Holy Office...under the penalty of excommunication.")
vrijdag 15 augustus 2003
Herinner je je deze nog? “The job is done. We’re comin’ home”. Niet? Het inmiddels in sommige kringen befaamd geworden gezegde dateert uit februari 1996 en was gericht aan de Amsterdamse burgemeester Schelto Patijn. Het was verstuurd door Edgar Peer, Patijn’s wethouder van Economische Zaken. De VVD-coryfee was toen in het Canadese Halifax waar hij namens de gemeente een raamovereenkomst had getekend met Kristos Kritikos. Een meneer die een redelijke zak geld had verdiend bij het laden en lossen van schepen in havens aan de oostkust van de Canadees/Amerikaanse kust. In de raamovereenkomst stond ondermeer dat Kritikos en de gemeente Amsterdam een min of meer revolutionaire containerterminal zouden aanleggen in het westelijk havengebied waar binnen zo’n vijf jaar na voltooiing naar schatting 650.000 containers per jaar zouden worden aangevoerd. Inmiddels ligt de terminal er al weer een paar jaar netjes bij. Maar wel ongebruikt. En heeft het luchtkasteel de gemeente Amsterdam een container poen gekost waarmee bijvoorbeeld Rob Oudkerk zijn hele scholenpark aardig had kunnen renoveren zonder dat Geert “czardas” Dales hem in zijn nek stond te blazen. Maar er was meer rond Peer. Vóór zijn trip naar Halifax was er al eens een onderzoekje geweest naar de connecties van de Ferrari-liefhebber met het Amsterdamse bedrijfsleven. Die bleek hij wel degelijk te hebben, maar niks verontrustends. Oh? Edgar’s puppetmaster was in die tijd ing. Sjoerd Dijkstra. Voorzitter van de Amsterdam Seaport Association en oud-directeur van het bouwbedrijf van de gebroeders IJsbrand en Alfred Broere aan de Von Liebigweg 39. Geen onbesproken adres omdat daar ook een paar licht riekende BV’s waren gevestigd van de bij ons zo populaire Willem Endstra. En Alfred is zelfs uitgegroeid tot een zeer gewaardeerd medewerker in Willem’s bastion aan het Museumplein. Je kan natuurlijk zeggen nou èn? Maar connecties zijn nou eenmaal connecties. In 1998 trok Peer aan zijn stutten en werd directeur van Van Hessen BV, een bedrijf dat handelt in dierprodukten en bijvoorbeeld meer dan 1 miljard darmen per jaar verkoopt. Verder werd Edgar bestuurder bij strategy and managementgroup Boer & Croon en honorair consul-generaal van Zweden. Toevalligerwijs ook het land waarmee Endstra in de loop der tijd zulke leuke zakelijke banden heeft opgebouwd. Gisteren bereikte ons het blijde nieuws dat Peer naar voren wordt geschoven als nieuwe voorzitter van de landelijke VVD. Wij hebben meteen een kaarsje opgestoken en gebeden dat Edgar het wordt. Wij houden wel van kleurrijke figuren die het aantal coffee-shops willen terugdringen (kwade geesten noemen dat prijsbeheersing) en Zuidamerikaanse snollen willen deporteren. Kiezen voor die gozer. Kies Edgar. Please.
donderdag 14 augustus 2003
Wij allang blij. Meneer Wijn, de onderknuppel van Gerrit Norm bij Financiën, heeft vandeweek geregeld dat we in de haven van Rotjeknor er nog een paar poortjes bij krijgen waar de containers doorheen moeten. Amerikaanse poortjes. Officieel tegen de smokkel van bestanddelen voor nucleaire wapens. War on terrorism aan de Maas. Konden onze eigen poortjes dat niet? Jawel. Maar deze zijn nog beter hè. Prachtig hoor, heel mooi, maar het zet voor de Amerikanski niet alleen de deur open om containers met verboden lading tegen te houden maar ook om door te laten. En dan praten we niet over depleted uranium of andere ongein maar bijvoorbeeld een vrolijk ladinkje drugs dat begeleid door de DEA of CIA moet worden doorgeleverd. Wij mogen het niet meer, maar zij wel. Door hun eigen poortjes. Waarschijnlijk met eigen personeel. Als we de berichten mogen geloven dan heeft een Nederlands-Amerikaanse werkgroep hier een tijdje hard aan gewerkt. We zijn er niet van op de hoogte gesteld wie daarvan deel uitmaakten. Noch van Nederlandse, noch van Amerikaanse zijde. We betalen wel mee aan dit soort opgeklopte initiatieven, maar we hoeven niet alles te weten. Maar we weten wèl dat aan de overkant van de plas een speciale commissie van het Huis van Afgevaardigden zich met deze materie bezighoudt. De House Armed Services Committee. Die heeft ook een paar ondercommissies ofwel panels. Een daarvan is het Special Oversight Panel on Merchant Marine. Dat houdt zich bezig met het financieren van de nationale (Amerikaanse) veiligheid op het gebied van vervoer over de wereldzeeën. En welke naam viel ons op in beide panels? Curt Weldon. De man die blijkens een artikel in de NRC van zaterdag jl. op papier van genoemde ondercommissie een brief schreef aan de Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk. Met het bekende verzoek om voor Weldon contact te leggen met gematigde lieden in Iran en premier Khatami (zie de vorige aflevering van Shady). Wij weten inmiddels in wat voor zaken onze avontuurlijke Geertjan sinds jaar en dag verwikkeld is geweest. Van barbecue tot luchtkastelen. Van wapentuig tot sigaretten. Van collaterals tot civiele procedures. Waar zo’n bericht over nieuwe poortjes niet toe leiden kan. Stay tuned.
donderdag 14 augustus 2003
Dat de regering van Dubya Bush het niet zo nauw neemt met de waarheid is bekend -overigens wijken ze daarbij niets af van andere regeringen-, maar in toenemende mate wordt duidelijk wat de omvang is van de rampspoed waar zij verantwoordelijk voor zijn. Zo is er bijvoorbeeld de benoeming tot directeur van het Federale Milieu Beschermings Agentschap van een voormalig gouverneur, die bekend staat om zijn systematisch terugdringen van beschermde natuurgebieden en deze open te stellen voor houtkap en nog meer van dat moois. Maar het veiligstellen van de ideologische (en uiteraard financieel-economische) belangen van zijn misdadige zakenvrienden gaat nog verder. Recentelijk heeft H.A. Waxman (onderandere bekend van zijn strijd tegen de reclamecampagnes van de tabaksindustrie en zijn inmenging in de discussies over de vermeende massavernietigingswapens van Irak) een klacht ingediend bij de Special Investigations Division van het Amerikaanse huis van afgevaardigden. De klacht behelst systematische inmenging van de Bush regering in de wetenschap. In een ongekende omvang zou Bush & Co de resultaten van wetenschappelijk onderzoek hebben onderdrukt, vervalst, omgebogen. Over de manieren waarop en waar zij dit deden kunt u hier klikken. Dit is de regering waar onze glamourboys van CDA/VVD/D66 zich zou nauw mee verbonden voelen.
donderdag 14 augustus 2003
Een door de Amerikaanse overheid gefinancierd onderzoek heeft als uitkomst dat conservatief zijn - psychologisch gesproken -verklaard kan worden als een aantal neuroses, geworteld in "angst, agressie, dogmatisme en intolerantie van ambiguiteit". Alsof dat nog niet genoeg was om het bloed van recht(s)geaarde Republikeinen aan het koken te brengen, legde het rapport ook een verband tussen Hitler, Mussolini, Ronald Reagan en de rechtse Rush Limbaugh; ja die van de talkshows. Volgens de vier auteurs hadden deze types allen van doen met eenzelfde aandoening; zij preekten een terugkeer naar een geïdealiseerd verleden en vergoeilijkten ongelijkheid. Interessant wordt het als Dubya Bush nader geanalyseerd wordt. Die blijkt wel een schoolvoorbeeld ervan, met zijn uitgesproken voorkeur voor morele zekerheid en herhaaldelijk geuite afkeer van enige vorm van nuancering.
Een artikel over het onderzoek is verschenen in het Psychological Builletin, 2003/3 pag. 339-375; helaas staat het (nog) niet op het net, wel de reactie vanuit Republikeinse kring: hier aanklikken.
woensdag 13 augustus 2003
Nadat zijn Balco BV in 1996 een stille dood was gestorven en het armzalige stoffelijk overschot was achtergelaten bij de Amsterdamse curator mr. W. Th. Post trok Menon zoals al eerder vermeld een ander vehikel uit de kast om vanuit Engeland zijn avontuurlijke werkzaamheden voort te zetten: Queensborough Investments Ltd. Al vrij snel snoven vertegenwoordigers van het Britse justitiële apparaat in de buurt van QB een frauduleus luchtje op. Menon’s nieuwe vlaggeschip, dat tot ongenoegen van de Bank of England open stond voor deposits om die buitengewoon profijtelijk te beleggen, raakte in een omvangrijk veld van klachtschotsen verzeild omdat van de beloofde investeringen niet veel terechtkwam. Begin 1998 trof het een ijsberg en ging haast traditioneel langzaam ten onder. Maar kapitein Bali Menon en zijn Nederlandse stuurman Rob Voeten waren al overgestapt op de BV Tradion die over een indrukwekkende facade beschikte in Huize Baank aan de Rijksstraatweg in Warnsveld bij Zutphen. Naar verluidt zelfs voorzien van een heli-platform dat het duo Menon/Voeten uitstekend van pas kwam toen de politie op het terrein verscheen om hen aan de snijtanden te voelen over de Verzekerd Keur-zwendel. Comfortabel hopten de beide piraten naar de volgende klus: het vervaardigen van collaterals voor de Matser – Fedino combine. Dachten wij aanvankelijk nog dat het aandeel van Menon in deze affaire marginaal was, uit tapes van Fedino’s door de FIOD afgeluisterde telefoongesprekken schemert een heel wat actievere rol door. Op 8 november 2002, kort nadat de nu als medeverdachte te boek staande Willem van Voorthuizen uit Kroatië was teruggekeerd, arrangeerde deze o.g.-boer een ontmoeting in Hilton Schiphol. Daarbij waren naast hemzelf ook Fedino en Menon aanwezig. Doel was de laatste technische barrières te slechten voor de Banco Santander-coup die hun Roemeense “cliënt” Ovidiu Tender van 200 miljoen dollar moest voorzien. Dat Menon een professional was en de beide anderen eigenlijk amateurs moge vervolgens blijken uit een deel van de conversatie tussen Van Voorthuizen en Fedino op 12 november:
Van V.: “... ik heb een fax gehad van Menon”.
Fedino : “Ja“.
Van V.: “...die maakt er een spektakel van. Het is allemaal Engels. Ik weet er geen flikker van.
Het hele plan de campagne liep dan ook grotelijks in de soep. rrestaties volgden. Maar Menon, hij ploegde voort. Stay tuned.
dinsdag 12 augustus 2003
De Amerikaanse miljardair George Soros houdt niet van zijn president. Soros wil van de wereld een open society maken om zijn kapitaal te kunnen uitbreiden. Bush ziet meer in de Vereinigte Staaten über Alles om het spaarvarken van zijn familie en neocon-aanhang te spekken. Op het oog een flink verschil, voor de rest van de wereld in wezen een nuance. Om Pretzel uit het Witte Huis te krijgen grijpt Soros naar alle middelen die hem ten dienste staan. Een paar voorbeelden. Burgemeester Willy Brown van San Francisco kreeg op 10 september 2001 tegen twaalf uur 's nachts een telefoontje. Volgens Brown van de afdeling security van het vliegveld van zijn stad. Hij kon beter zijn vlucht naar New York van de volgende morgen 8 uur cancelen in verband met mogelijke aanslagen. De volgende morgen gaf Osama’s Flying Circus zijn memorabele demonstratie bij de Twin Towers en het Pentagon. Achteraf ontkende de vliegveldsecurity Brown gebeld te hebben. Op 17 mei 2002 bracht Pacifica Radio het bericht de wereld in dat de geheimzinnige bron van Willy Brown niemand anders was geweest dan Condoleezza Rice. De rechterhand van Bush op het gebied van nationale veiligheid en een goede bekende van Brown. Pacifica Radio scoorde met dit nieuws niet voor een kwartje, maar interessant in deze context is wel dat Pacifica zwaar door Soros wordt gesponsord. Afgelopen vrijdag maakte de open society-voorstander bekend dat hij 10 miljoen dollar gaat doneren aan ACT (Americans Coming Together) voor het voeren van een verkiezingscampagne ten gunste van de Democraten. Omdat Bush er volgens Soros gewoon een zootje van maakt. Het zal ons verder zuurkool met worst zijn, ware het niet dat een van de voornaamste medewerkers van Soros onze eigen Mabeltje Wisse Smit is. Prinses van Oranje i.o. Die mag dus wel met gezwinde spoed haar baas bellen dat ze de zak neemt, want zo langzamerhand dreigt haar Soros-connectie problematisch te worden. De implicaties van haar liaison met de grijpgrage oud-ambassadeur van Bosnië Muhamed Sacirbey zijn met hulp van de RVD keurig onder tafel gebleven. Om maar te zwijgen over de geruchten in het perswereldje dat zij in haar Gooise jeugd omging met Klaas Bruinsma, die toen al op weg was naar de functie van Dominee. Maar Soros is andere koek. Straks moeten Jan Peter en Jaap bij hun bezoek aan het Witte Huis nog op het strafbankje van de Oval Office plaatsnemen en het allemaal aan Bush uitleggen. En voordat die wat begrijpt ben je een paar jaar verder.
maandag 11 augustus 2003
Carlo Todarello was een van de leden van de Luikse mafia waarop wij in de vorige aflevering wezen en die zich bezighield met de zwendel in vervalste of gestolen waardepapieren. In september 1991 wordt na aankomst op Zaventem uit de lading van een uit Zwitserland gearriveerd toestel een pakket aandelen achterovergedrukt. Aan het eind van die maand wordt een gesprek gearrangeerd tussen CERA-administrateur Paul Beaujean en Todarello en twee metgezellen: Cosimo “Simon” Solazzo en Pino di Mauro. Pino is de vaste chauffeur van de Waalse minister Alain Van der Biest. Monsieur le ministre, oud-protégé van de inmiddels al vermoorde socialistenleider André Cools, had zich stevig in de greep van de mafia gemanouvreerd door zijn ongebreidelde liefde voor Wein, Weib und Gesang. En was al doende naar alle waarschijnlijkheid eveneens betrokken geraakt bij de illegale activiteiten van zijn mafia-buddies. Iets wat Cools niet was ontgaan en mogelijk de reden was voor zijn bloederig heengaan. Hoe dit ook zij, het triootje Italianen verzoekt aan Beaujean om uit te vogelen of een cheque van de Thaï Farmers Bank ter waarde van 5 miljoen dollar echt is en zo ja of die hem kan verpatsen voor de vervaldatum. De CERA-official roept de hulp in van Van Mullem en die meldt zich niet veel later bij Bali Menon. De Indiaase “prins” heeft niet veel tijd nodig om vast te stellen dat de cheque voor 99,9 procent echt is. Maar hij weigert het hete document in cash om te zetten. Dat weerhoudt de groep Todarello niet om kort daarna Menon via Van Mullem opnieuw te benaderen met specimen van respectievelijk aandelen Electrabel, Sears en Xerox. Afkomstig uit een totaalpakket aan aandelen ter waarde van 900.000 Canadese dollars, waarvan de echtheid via een proefpakketje door Beaujean in België is gecheckt. Bovendien krijgt Menon te horen dat er nog vijf van zulke pakketten geleverd kunnen worden. Menon ziet de deal wel zitten. Begin november vertrekt hij met Van Mullem en Beaujean naar Vaduz en verkoopt een alleraardigst voorraadje uit de winkel van Todarello cs. voor ruim 718.000 Canadese dollars. Al heel gauw komt aan het licht dat de aandelen die Menon en Beaujean in Liechtenstein hadden verpatst gestolen waren. Menon claimt bij de autoriteiten van de ministaat dat hij te goeder trouw heeft gehandeld en komt met de schrik vrij. Zijn leveranciers raken daarna in zeer zwaar weer via het onderzoek naar de moord op André Cools. Maar de Indiaase slangenbezweerder zet zijn loopbaan in de financiële schemerwereld onverdroten voort. Zij het niet meer fanatiek onder de vlag van Balco BV. Die gaat dan ook op 10 september 1996 roemloos ten onder. Stay tuned.
maandag 11 augustus 2003
Nelda Rogers heeft tijdens haar actieve dienst binnen het Amerikaanse defensieapparaat niet bij het schoteltje naast een stel veldlatrines gezeten. Nelda had een heel wat interessantere functie. Zij heeft namelijk 28 jaar lang deel uitgemaakt van een speciale eenheid van het Ministerie van Defensie die zich bezighield met het debriefen van militairen na hush hush- operaties buiten de grenzen. Voor en tijdens de recente aanval op Irak was ze in Duitsland gestationeerd voor het uitmelken van allerlei teams die al dan niet fors gedecimeerd terugkeerden na geheime missies op Iraaks grondgebied. Zo stootte zij op informatie over een team dat bestond uit (ex-)militairen en CIA-klanten, die via de boekhoudafdeling van het Ministerie van Landbouw werden betaald. Naar we hebben begrepen geen zeldzame gang van zaken bij dit soort operaties. Mochten ze gepakt worden dan konden ze volhouden dat ze met een ladinkje kunstmest onderweg waren om de Irakese gewassen wat op te peppen. In werkelijkheid hield dit team zich echter volgens Nelda de klokkenluidster met heel andere zaken bezig. Zo drongen units ervan door in de kluizen van zowel de Centrale Bank als een heel rijtje commerciële banken in Baghdad en haalde daar voor een deel de boel leeg. Dat laatste gebeurde eveneens in het Nationaal Museum en in een paar paleizen van de baas zelf. Een andere unit ging op pad met een voorraadje massavernietigingsshit die ergens op een slimme plek verborgen moest worden. Om later triomfantelijk te worden teruggevonden als bewijs van de snode plannen van Saddam Hussein. Maar de onder supervisie van de CIA georganiseerde trip verliep niet volgens planning. Net als sommige andere units kwam ook deze namelijk onder vuur te liggen van reguliere Amerikaanse legereenheden. En gegeven de omstandigheden kan je niet gaan roepen: joehoe, wij zijn het. Onder dit friendly fire verloor een deel van de geheime unit het leven en de bio-chemische rotzooi raakte zoek. Een van de volgens het Ministerie van Defensie ex-militairen was de 26-jarige Josh Neusche. Hij was betrokken bij het ophalen van wat geld, documenten, kostbare snuisterijen en andere wannahaves uit Saddam’s paleizen en uit een paar interessante panden op het vliegveld. Hij ging gezond op pad en kwam in coma terug. En hij niet alleen. De op eigen kosten naar Europa gevlogen vader van Josh was in het Duitse hospitaal dat voor het geheime team was ingericht getuige van de binnenkomst van zo’n 55 anderen die dezelfde ziekteverschijnselen vertoonden als Neusche jr. Ze gingen allemaal het hoekje om. Volgens een arts was een giftige stof de oorzaak van de geheimzinnige ziekte. Volgens het Ministerie van Defensie ging het om longontsteking. U kunt raden wat wij denken. Ziek hè?
zaterdag 9 augustus 2003
We hebben het al vaak gezegd: toeval bestaat niet. Vandaag meldt de NRC dat onze vriend Geertjan Dolk op 19 maart van dit jaar schriftelijk is benaderd door Curt Weldon. Een Republikeinse hardliner van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Curt is een specialist op het gebied van defensie en nationale veiligheid en dan weet je wel hoe laat het is. In zijn brief moedigde de neocon de Rotterdamse advocaat aan om voor hem een dialoog tot stand te brengen met gematigde Iraanse leiders en parlementsleden via een interactief, niet-diplomatiek kanaal. En een ontmoeting vis-à-vis met president Khatami in Teheran. Met het oogmerk een einde te maken aan het huidige ayatollah-regime. Vreemd? Helemaal niet. Wij hebben al bij heel wat gelegenheden gewezen op de vriendschappelijke relatie tussen Geertjan en het Iran/Contra-koppel Manucher Ghorbanifar en Michael Ledeen. “Ghorba” en Khatami kennen elkaar overigens al vanaf hun jeugd omdat ze uit hetzelfde Iraanse dorp stammen. Curieus in deze context is dan ook het bericht uit de Sidney Herald Tribune van vanochtend. Daarin werd gemeld dat twee hoge ambtenaren van het Amerikaanse ministerie van Defensie in Parijs informele gesprekken hadden gevoerd met Ghorbanifar. Het ging om Harold Rhode en Larry Franklin, respectievelijk Midden-Oosten expert en defensiespecialist en beiden werkend voor onderminister van Defensie Douglas Feith. De niet door Washington geautoriseerde gesprekken waar minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell acuut niet goed van werd, waren tot stand gekomen dankzij de bemiddeling van ... Michael Ledeen. En met dezelfde intentie: contact met gematigde politici in Teheran om de ayatollah’s vroegtijdig te verenigen met Allah. Nu Geertjan wat kwalijk in het nieuws is gekomen door een financieel hoogstandje via Saoedie-Arabië, Bakoe en Uithoorn probeert Weldon tegenover de NRC wat koeltjes zijn poging om Dolk voor zijn karretje te spannen af te zwakken. Wel wat lullig misschien. Maar zo gaat dat in de polletiek. Stay tuned.
vrijdag 8 augustus 2003
Wat een feest hè? Een kraker. Soms dromen we er nog wel eens van als we naar Aliens hebben gekeken of zo. Een echt volksfeest! Eén dag voor hun huwelijk Alex en Maxi live in de Arena. Met Bea en Job. Vèèèèt!!!. En een show. Te cool gewoon weet je. Eerst een zootje fanfarekorpsen. Een bak herrie. Moet je van houden. Toen arriveerde zuster Clivia in een limo. Die moest het programma aan elkaar lullen. Rare jurk, maar voor de rest oké. Als eerste artiest kwam Willeke Alberti. Die zong “Morgen ben ik de bruid”. Met wie ze nou weer trouwde was niet duidelijk, maar wel een aardige binnenkomer. En vervolgens deden als we het ons goed herinneren ook Marco Borsato (van die trouwjurken), Ten Sharp (joehoe), Trijntje Oosterhuis (van die dominee), een stel hekkenspringers van het Nationaal Ballet, Liesbeth List (van die vuurtoren), Frank Boeyen (van dat park) en nog een zootje ongeregeld een duit in het zakje. Tot slot nog een keer Borsato met Sita (van Ilpendam) met het Huwelijkslied: Lopen over water. Is sinds de tijd van Jezus niet meer vertoond, tenzij we stijfbevroren water ook meetellen. Waar vind je nog zoiets? Als apotheose namen Alex en Maxi het Nationale Huwelijksgeschenk in ontvangst. 3,6 miljoen euro. Van ons. Het was bedoeld voor de kas van het gloednieuwe Oranje Fonds en het zou gebruikt worden voor integratieprojecten. Nu blijkt pas dat het grootste deel van ons cadeau is gebruikt om het feest te betalen. Ja kijk, dat is wel erg bijdehand. En wat is er overgebleven voor de integratie? Te weinig. Vandaar dat zo’n project op die Katholieke school in Utrecht om die hoofddoekies weg te krijgen zo uniek is. En dan zegt zo’n officiële hotemetoot van een Beelaerts van Blokland gisteravond ook nog op de teevee dat de mensen niet zoveel gegeven hebben vanwege die aanslag op de Twin Towers. Wilden de mensen meteen niet meer integreren. Eigen schuld dikke bult. Had dan meteen gezegd dat die pegels voor het feessie waren. Dan hadden we samen meer gegeven. Zeker weten. Want meer samen feesten willen we wel hoor Beelaerts. In de Kuip, in de Arena, bij Bartlehiem. Bel Loes maar ouwe. De poen is geen probleem.
donderdag 7 augustus 2003
De puppetmaster van de in de Matser-affaire opduikende Rob Voeten ten tijde van de Verzekerd Keur-zwendel was niemand minder dan Balakrishnan (“Bali”) Menon. Een op 13 december 1949 in het Indiaase Pulghat geboren zakenman, wiens naam vrij prominent voorbijkwam in een van de dossiers inzake de moord op de Belgische politicus André Cools op 18 juli 1991. Geen dossier zonder voorgeschiedenis. Ergens in 1985 besloot de Citibank in New York vervallen deelbewijzen van obligaties etcetera te laten vernietigen door het bedrijf MSM Corp in New Jersey. Pas na anderhalf jaar bleek MSM een frontstore van de mafia te zijn. De leiding van Citibank zegt dat niet te hebben geweten, maar uit het feit dat de bank ook in later jaren betrokken was bij allerlei zaken die god ten strengste verboden heeft hebben wij onze twijfels. De betrokken mafiosi zagen wel brood in de officieel niet meer geldige waardepapieren en zonden ze naar Europa om te zien in hoeverre ze nog bruikbaar waren als onderpand voor allerlei interessante deals. Via het Brusselse vliegveld Zaventem vond een deel ervan zijn weg naar België waar het door leden van de mafia in Luik moest worden witgewassen alvorens het kon worden gebruikt voor de beoogde doeleinden. Tot het korps van hun handelsagenten op dat specifieke terrein behoorden Paul Beaujean, de toenmalige administreur van de CERA-bank in Bastenaken, en de rijkswachter en BOB-er Jean-Marie van Mullem. In de wereld van de grote was en de handel op het randje had Bali Menon met zijn in eind 1983 in Amsterdam gevestigde Balco International BV al enige furore gemaakt. De onderneming had in de loop der jaren de beschikking gekregen over een officiële licentie voor de handel in edelstenen en kostbare metalen en over een niet te versmaden agent in Zwitserland in de persoon van de advocaat Roman Abegg. Het was dus niet vreemd dat Van Mullem in 1990 contact met hem zocht. Dat gebeurde via wapenhandelaar Jean Huart. Een Franse gevechtsvlieger uit de Tweede Wereldoorlog, voorzitter van de vereniging van voormalige gevangenen van Mauthausen, voorzitter van het Frans-Britse legioen van oud-strijders en naar veler overtuiging agent van de CIA. Het eerste zakengesprek tussen Van Mullem en Menon vond plaats in Den Haag op 24 september van dat jaar. Onderwerp van gesprek was een handel in textiel en paspoppen. Niet erg spectaculair misschien maar daar zou vrij snel verandering in komen. Stay tuned.
donderdag 7 augustus 2003
Een van de eerste opmerkelijke besluiten van de nog redelijk verse Argentijnse president Kirchner was de benoeming van dr. Eugenio Raul Zaffaroni tot lid van het Hooggerechtshof.
Een hervormingsgezinde jurist op het gebied van de drugsbestrijding. Geen aanhanger dus van de zogenaamde War on Drugs. Zo schreef hij bijvoorbeeld in het voorwoord van een recent verschenen boek over de decriminalisering en legalisering van drugs het volgende:
“Wij weten niet wat meer slachtoffers maakt: het gebruik van giftige stoffen of de manier waarop dat bestreden wordt (in de praktijk niets anders dan een regulering van de marktprijs). Maar iedereen kan vaststellen dat het een wereldomspannend netwerk van georganiseerde criminaliteit heeft opgeleverd en een hoeveelheid zwart geld van macro-economische betekenis. Dat levert de onontkoombare vraag op waarom wij nog steeds het pad volgen dat de kracht van de criminaliteit en het probleem dat het zegt op te lossen alleen maar vergroot “.
En dat in een Zuidamerikaans land waar al heel lang mede namens de buurtjes driftig wordt gewerkt aan de produktie, handel en export van coke. En niet alleen de maandag is gereserveerd voor de witte was. Zulke dingen hoor je die meneer die op de fiets Den Haag onveilig maakt niet zeggen. En dan mag onze minister van Defensie proberen de teugels wat te laten vieren voor de drugshandel door de Orions uit de lucht te halen, dat gebeurt niet met de filosofie van Zaffaroni in het achterhoofd. Of zou Henk een dubbele agenda hebben? Hoe dat ook zij, de tijd lijkt naderbij te komen dat we op dit terrein kunnen zingen: Don’t cry for us Argentina. Zij het als Zwarte Kip. Langzaam.
donderdag 7 augustus 2003
De politie blijkt drie weken geleden vier leden van Jemaah Islamiah (JI), het Indonesische alternatief voor Al Qaida, in Semarang te hebben opgepakt. Daarbij werd heel comfortabel een kleine bult documenten buitgemaakt met ondermeer de planning voor een ophanden zijnde aanslag op de directe omgeving van het Marriott in Djakarta. Daarnaast een tonnetje potassium fosfaat en 40 kilo TNT die in gezamenlijkheid voor een kratertje kunnen zorgen dat de Krakatau niet zou misstaan. En verder nog een vrolijk voorraadje detonators en munitie om het beeld te completeren. Helaas spikkelkaas, geen spoor van de in de VS geproduceerde C 4 dat in gebruik is bij het Indonesische leger en zowel bij het Marriott als de dancing in Bali dood en verderf zaaide. Maar in elke moderne opera zit wel een dissonant. Wat doe je als rechtgeaarde petdrager na een vondst met deze impact? Je belt op zijn minst de lobby van het Marriott en je waarschuwt de omliggende ambassades voor een mogelijke aanslag. Toch? Of de directie van het hotel op de hoogte was gesteld weten we niet. Maar volgens verschillende diplomatieke buideldieren wisten ze bijvoorbeeld op de Australische ambassade van niks. En gek hè, op die van de Verenigde Staten wel degelijk. Gek hè? Nou nee, eigenlijk niet. Het is namelijk exact hetzelfde scenario als op Bali (zie de serie “Osama en de Balibom” van midden oktober vorig jaar). Onderwijl naderde het proces tegen de verdachten van de afzichtelijke aanslag op de Balinese disco de finish en kwam het proces tegen JI-leider Bashir in een serieuze fase. Je hoeft niet echt een kei te zijn in hoofdrekenen of stratego om uit de voorhanden zijnde informatie de meest waarschijnlijke periode te destilleren waarin JI bij Marriott zal toeslaan. In dat licht is het door ons gemelde cancelen van een kamerreservering door de Amerikaanse ambassade dus heel plausibel. En maakt het feit dat de aanslag toch plaatsvond nog raadselachtiger. Het zal de stille kracht wel wezen.
woensdag 6 augustus 2003
Het kon niet uitblijven. Direct nadat een of andere mafkees in Djakarta met een baaltje springstof het Marriott-hotel binnenzeilde werd direct haast gewoontegetrouw getoeterd dat Al Harakiri of een andere Islamitische terreurgroep voor de aanslag verantwoordelijk was. Kan. Heel wat minder ruchtbaarheid werd gegeven aan het bericht dat de Amerikaanse ambassade een paar uur voor het vuurwerk de reservering van 10 tot 20 kamers cancelde.
Die reservering was een paar dagen tevoren gedaan voor een stel gasten die drie dagen in het hotel zouden verblijven. Hoeft niks te betekenen. Maar bij ons staat nog heel helder voor de geest dat in februari 1989 de Amerikaanse ambassade in Moskou over voorkennis beschikte van de ophanden zijnde aanslag op de Pan Am 103 (Lockerbie) en selectief waarschuwingen liet uitgaan om niet met die vlucht mee te gaan. Om maar te zwijgen van de voorkennis van de aanval op de Twin Towers, wat bijvoorbeeld een zeer select gezelschap in staat stelde om op Wall Street de buit alvast binnen te halen. Toegegeven, het is geen bewijs dat ook in dit geval in Djakarta people in the know de aanslag op het Marriott (midden in de zwaar bewaakte diplomatenbuurt) uit duistere motieven gewoon hebben laten gebeuren. Of nog erger: hebben geïnitieerd. Maar het is misschien een schone zaak voor bijvoorbeeld een correspondent van het NOS-journaal om eens verder te kijken dan zijn/haar giechel lang is.
woensdag 6 augustus 2003
Analyze this. Een paar weken voordat hij op een Oostenrijkse parkeerplaats koelbloedig werd vermoord zocht de avontuurlijke ondernemer Peter Janssen contact met oud-rechercheur Fred Prins, het hoofd van de security bij de ABN/AMRO. Volgens Janssen was een van de baasjes van De Bank betrokken bij het sluizen van 4 miljoen gulden naar Bulgarije. Wat Janssen dreef tot zijn initiatief is niet bekend. Morele verontwaardiging? Kreeg hij nog geld van het bewuste baasje? Was er wrijving ontstaan tussen hem en zijn cliëntèle? Weten we niet. In tegenstelling tot Janssen zocht Prins wel contact met de politie. Zijn oud-collega’s raadden hem aan zich verder niet met de zaak te bemoeien. Te gevaarlijk. Dat houdt in dat de oud-collega’s van Prins de zaak al stevig op de korrel hadden en naar alle waarschijnlijkheid een vinger hadden in de aanhouding van de met Willem Endstra in verband gebrachte Liberiaan bij de Bulgaarse grens. Of Prins toen ook al te horen kreeg dat zijn informant witwasklussen uitvoerde voor Urka en Esser is niet duidelijk, maar het ijverige hoofd van ABN/AMRO’s security hield zich inderdaad vanaf dat moment gedeisd. Pas later werd naar buiten gebracht dat de missie van de Liberiaan verband hield met het wittelen van poen uit de voorraad van de Rotterdammers Engel en Verbesselt. Als dat allemaal bekend was bij de oud-collega’s van Prins dan moet het toch niet al te moeilijk voor hen zijn geweest om uit te vlooien hoe de 4 miljoen in Bulgarije terecht was gekomen. En wie bij de ABN/AMRO daarvoor verantwoordelijk was. Nou het gekke: wij hebben van alles gehoord over deze affaire. Maar nooit iets over een arrestatie van een hoge bankboy. Kan twee dingen betekenen: òf de bank heeft meegewerkt aan de politieoperatie òf de zaak is intern verder geregeld. Zoals het hoort in de boordjeswereld. Kijk en daar kunnen wij nou net niet tegen. Mochten we uitvinden hoe het zit, bent u de eerste die het hoort. Stay tuned.
dinsdag 5 augustus 2003
Via de in de vorige aflevering door ons voor het voetlicht gesleepte Frans de Groot blijken de speurneuzen van justitie bij hun onderzoek in de zaak rond NAVO-bolleboos Willem Matser op twee andere onverlaten te zijn gestoten: Theo Ringers uit Amerongen en Rob Voeten uit Warnsfeld. De beide heren worden net als De Groot ervan verdacht een deel van het imposante witwastraject voor hun rekening te hebben genomen. Theo en Rob zijn geen nieuwelingen op dit terrein. Hun namen kwamen ook al voor in de omvangrijke documentatie van een ander financieel schandaal dat zich in de tweede helft van de jaren negentig voltrok rond Verzekerd Keur. Een in 1987 door de Arnhemmer Ronald van Keulen opgerichte onderneming die in een later stadium onderdeel werd van een fraai internationaal kaartenhuis. Ronald had a dream. Hij wilde van Verzekerd Keur het grootste Europese instituut maken voor kwaliteitsgaranties op zowel bouwproducten als bouwprojecten. Later werd het assortiment uitgebreid en ging Verzekerd Keur bovendien over tot het dekken van cashback-activiteiten. Daarbij koop je bijvoorbeeld voor de volle mep een mandoline voor vijf jaar. Nadat je in die periode met je gefiedel de hele buurt in een open inrichting hebt gedirigeerd schuif je je slaghout met snaren weer bij de verkoper in zijn mik en jij krijgt je geld of een groot gedeelte ervan keurig terug. Als je tenminste aan bepaalde voorwaarden hebt voldaan. De verkoper dekt zich in door een bedragje over te maken naar een verzekeraar die dat op zijn beurt weer belegt. Want een verzekeraar moet ook eten. In de eerste tien jaar toen het bedrijfsrisico nog via ABN/AMRO Assurantiën bij verschillende verzekeraars was ondergebracht ging het Verzekerd Keur redelijk naar den vleze. Maar in 1996 ontstond er heibel in de tent, de verzekeraars haakten af en Ronald’s droom kwam behoorlijk op de tocht te staan. Verzekerd Keur moest zijn eigen risicoboontjes zien te doppen. Maar ziet, rataplan rataplan, daar kwam de Britse firma Queensborough Investments de hoek omdenderen. Koetsier van het vehikel was Rob Voeten. Hij bleek een onderneming te zoeken die tegen een leuke vergoeding bereid was garant te staan voor een Liberiaanse staatslening. Dat klinkt al kurk en dat was het ook. Vanaf dat moment ging het met Verzekerd Keur langzamerhand bergafwaarts. Waarschijnlijk zonder dat hij het wist was Van Keulen terechtgekomen in de wereld van financiële kwalzalvers en mafiapraktijken. Gegoochel met holdings, trusts en BV’s, duistere waardepapieren, beleggingen in niets en Liechtenschweinerei waren zijn deel. In 2000 legde zijn Verzekerd Keur in gezelschap van Voeten’s beleggingsmaatschappij Tradion BV de laatste etappe af . Met achter hen de bezemwagen van het faillissement. In 2001 was het zover. Politie-invallen in Nederland, Zwitserland, België en Ierland begeleidden de ineenstorting van het kaartenhuis. Voeten had de benen genomen. Van Keulen kwam voor de kadi. De verzekerden stonden en masse met lege handen. Enorme bedragen bleken naar het buitenland te zijn overgemaakt en verdwenen. Tijdens het politieonderzoek kwam ook nog aan het licht dat Tradion in 1998 en 1999 had geprobeerd om valse waardepapieren te slijten bij de ABN/AMRO. En daarmee zijn we terug op bekend terrein. Overigens was Voeten niet de grote man van het netwerk. Dat was een heel wat grotere jongen, wiens naam beginjaren negentig prominent naar voren kwam in een enorme internationale affaire waarin de mafia een hoofdrol speelde en die zijn apotheose vond in België. Stay tuned.
maandag 4 augustus 2003
Wij hebben Booz, Allen, Hamilton al eens eerder op de korrel gehad. Bij onze helaas voortijdig gestrande speurtocht naar de financiële perikelen binnen radio 538 aan de vooravond van de frequency-battle in de Nederlandse ether. Waarbij de dure management consultant een half miljoen euro beurde voor het napluizen van een businessplan (zie “Frequent gerommel” aflevering 13 en 14). Op het Londense kantoor werkte tot voor kort prins “plankgas” Constantijn als stratego-expert. De echtgenoot van prinses Brinkhorst, die net op advies haar vader een nieuwe radio heeft aangeschaft, nam nogal plotseling afscheid van zijn internationaal opererende werkgever en is afgelopen vrijdag bij zijn nieuwe baas begonnen. Het ministerie van Buza. Daar is een nieuwe doos met stratego voor hem klaargelegd. Gaat over de betrokkenheid van de gemiddelde Nederlandse boerenleuter bij de Europese samenwerking of zoiets. Nou ja, je bent van de straat. Vraag is wel waarom Constantijn onlangs zo bliksemsnel de vlag streek bij Booz, Allen, Hamilton. Toch een keurige club zou je zeggen. Nou…..Nu in de Amerikaanse pers steeds vaker berichten opduiken dat het Flying Circus dat op 11 september 2001 de Twin Towers veranderde in Ground Zero zou zijn gesponsord door leden van de Saoedische hofhouding, is er tweespalt ontstaan op het Witte Huis. Want ettelijke grote Amerikaanse bedrijven hebben niet zo misselijke belangen in de Saoedische zandbak. En niet alleen op het gebied van de oliewinning en aanverwante takken van sport, maar ook op dat van de nationale veiligheid. Zo wezen wij al eens op de rol van Vinnell, dat de training verzorgt van de veiligheidstroepen van het koninklijk huis en er ondermeer op toeziet dat er geen foto’s worden gemaakt van privé gestoei in de vorstelijke compounds vanaf de openbare weg. Maar ook Booz, Hamilton, Allen behoort tot dit selecte groepje Amerikaanse bedrijven. Zo verwierf het begin mei van dit jaar een order van de Saoedische marine om de modernisering van het interne controle- en communicatiesysteem te begeleiden. Voor een bedragje dat kan uitgroeien naar 95,3 miljoen dollar. Juni vorig jaar begroette de onderneming een nieuwe vice-president: James Woolsey. Ex-opperhoofd van de CIA. Oké, wij zijn notoire ufologen en zien ook met enige graagte conspiracies waar ze niet zijn. Maar die benoeming van Woolsey kan volgens ons niet uit de lucht zijn komen vallen. Het is een van de tekenen die erop wijzen dat in Saoedie-Arabië zwaar weer op til is. Mogelijk begeleid door een paar jihad-tornado’s. Dan kan je als prins maar beter je biezen pakken en je terugtrekken achter een bureautje bij Buza. En mocht zelfs daar onverhoopt het Flying Circus toch een show weggeven kan je om een goede indruk achter te laten altijd nog ferm maar vergeefs in de lucht schieten. Net als opa in 1940.
zondag 3 augustus 2003
Toch nog even terug naar de moord op Peter Janssen in augustus 1999. Zoals vermeld had de Gorkummer een paar weken voor zijn ruwe eliminatie contact gehad met Fred Prins, het hoofd van het veiligheidsapparaat van de ABN/AMRO. Volgens Janssen was iemand uit de top van dat geldfort betrokken bij het sluizen van 4 miljoen gulden naar Bulgarije. Het vormde een bescheiden onderdeel van een omvangrijke witwasoperatie. Janssen had daar weet van omdat hij zelf een door de wol gewassen expert was in het wereldje van soppen en boenen. Oud-rechercheur Prins wilde uiteraard graag het naadje van de onwelriekende kous weten en stelde Janssen ergo de voor de hand liggende vraag waarom hij niet naar de politie was gestapt. Prins kreeg een haast even voor de hand liggend antwoord. Janssen was bang dat binnen het tijdsbestek van een mussenscheet zijn wereldje zou weten dat hij had gepraat. Met alle gevolgen vandien. Maar wat Janssen naliet deed meneer Prins. Hij zocht contact met zijn oude makkers bij de politie. Die raadden hem meteen aan zich niet met de zaak in te laten omdat het allemaal veel te gevaarlijk was. Janssen zou o.a. zaken afhandelen voor grimmige klanten als Etienne Urka en Stanley Esser. En de Bulgaarse connectie zou zijn opgezet ten behoeve van de ook al niet als watjes bekend staande Rotterdammers Cees Engel en Marc Verbesselt, respectievelijk exploiteur van huisjes en exploiteur van dames. Op het oog heeft de moord op Janssen geen enkele relatie met diens gesprek met Prins of de Bulgaarse witwasroute. Hij was bezig met het verzamelen van 6 miljoen piek voor de aankoop van kasteel Moersbergen in Doorn via een Oostenrijkse variant (de Saoedische variant is van later datum). Maar vreemd blijft het dat hij een paar weken nadat Prins contact had gezocht met de politie Janssen’s profetie werkelijkheid werd. Stay tuned.
vrijdag 1 augustus 2003
Als iemand een dossier wil opbouwen met bewijzen inzake MassaVernietigingsWapens van Syrië (wat ene mijnheer Rumsfeld in Washington in de nabije toekomst zeker zal doen), dan hoeft die niet veel verder te zoeken dan in de lijsten van door het Verenigd Koninkrijk geëxporteerde wapens. Weggestopt in de meer dan 500 pagina’s tellende Strategic Export Controls Annual Report inzake wapenleveranties, onder de verkoop van verouderde militaire vliegtuigen aan Zwitserland staan de individuele exportvergunningen die door de regering van Blair zijn afgegeven, zoals voor: “toxic chemical precursors”, alsmede open vergunningen voor de levering van “technology for the production of toxins” aan Syrië. Uiteraard betekent een vergunning niet noodzakelijkerwijs dat er feitelijk iets is verkocht (zo is er een vergunning afgegeven voor het leveren van duikbootonderdelen aan Paraguay), maar het is toch heel waarschijnlijk. Tevens staan op de lijst voor Syrië: gepantserde 4wheel drives, militair verbindingsmateriaal, nucleair grade graphite...
vrijdag 1 augustus 2003
Wij zijn geen liefhebbers van komkommers. Ook al is het de tijd ervoor. Om toch nog wat fatsoenlijk nieuws te brengen besloten we nog eens een sappig tomaatje ter hand te nemen. Weet u het nog? Eind maart, begin april besteedden we ruime aandacht aan een merkwaardig voorval in Roosendaal. Daar had het gemeentelijk apparaat zich genoodzaakt gezien een partij rottende tomaten op te ruimen uit een oude koekjesfabriek. Zowel de rooie rakkers als de fabriek waren eigendom van Radars Invest. Een handelsvehikel van de Rotterdammers Albert Dost en Wim Schaap. In de periode voorafgaand aan het gemeentelijke initiatief hadden beide heren wel een paar keer beloofd om de boel op te ruimen, maar onder het motto “laat maar rotten” hadden zij hun energie in andere zaken gestoken. Onderzoek bracht aan het licht dat de partij tomaten afkomstig was van de Canarische eilanden en dat er voordat ze begonnen te rotten al een luchtje aan zat. Ook al omdat zowel Albert als Wim leuke connecties bleken te bezitten in het avontuurlijke wereldje van havenstad nummer één. De poetsbeurt had de gemeente Roosendaal 2 ton gekost (euro’s) en die wilden zij begrijpelijkerwijs graag verhalen op Radars Invest. Dat kon geen probleem zijn, want mocht het onverhoopt fout lopen dan liet Roosendaal gewoon beslagleggen op de bezittingen van Albert en Wim. Waaronder de koekjesfabriek. Maar zo makkelijk lagen de kaarten niet. De Rotterdammers bleken namelijk een redelijke expertise te hebben opgebouwd in het manipuleren met lege dozen. En de fabriek was gekocht met een hypotheek van bijna honderd procent van de Hollandsche Bank Unie. Lekker hè? Wij voorspelden toen al dat de gemeente Roosendaal een hele klus zou krijgen om haar poen terug te krijgen. En om te zien of we gelijk hadden hebben wij eergisteren per e-mail gevraagd hoe de vlag er nu bij hing. Vertellen die jongens en meisjes uit het Bourgondische zuiden natuurlijk liever niet. Want als je op een punaise zit moet je zeker niet gaan wiebelen. Maar wij houden wel van een beetje reuring in de tent. Stay tuned.
donderdag 31 juli 2003
Een medeverdachte van luitenant-kolonel Willem Matser (inmiddels al weer maanden bezig met een indringende studie accoustiek in de Haarlemse Koepel) in de gigantische Colombiaans/Roemeense witwas-operatie is de veertiger Franciscus Johannes de Groot uit de opgeyupte buurt van het Amsterdamse Entrepotdok. Geen onbekende in dit avontuurlijke circuit want zijn naam dook in wasseretteverband ook al eens op in de BBQ(barbecue)-zaak van pakweg zo’n tien jaar geleden. Het ging daarbij om de Rotterdamse component van de IRT-affaire die grosso modo inhield dat duizenden tonnen softdrugs, harddrugs en andere ondeugende commodities werden in- en doorgevoerd met medewerking van luitjes uit de rangen van politie en douane. Om zo alle boefjes in kaart te kunnen brengen, ze daarna met een grote swiffer bij elkaar te vegen en voor een tijdje op ijs te zetten. Niet helemaal conform de wet maar nood brak hem. Hoofdverdachte van de Rotterdamse grill was Cees Stout. Baasje van een slagerij-keten, vandaar de originele naam van het dossier. Een goede tweede in de organisatie was volgens het OM Jan Borsboom. Over beide heren en hun internationale handel en wandel hebben wij al eens een miniatuurtje opengedaan in de Morgenster in het artikel Retourtje Cantrade. Daarin stipten wij eveneens de nauwe connectie aan tussen Borsboom en advocaat Geertjan Dolk. Wat de een voor de ander betekende in die context is ons nog niet helemaal duidelijk. En we mogen geen conclusies trekken uit het feit dat Dolk als primus verschijnt in een affaire rond een vorstelijke bankgarantie die een witwas-aroma verspreidt. Dat geldt eveneens voor zijn mededeling dat hij het nodige afwist van Matser’s witwaspraktijken. Maar duidelijk is wel dat Dolk dus niet de enige figuur uit barbecuesferen is die een brug vormt tussen de Rotterdamse IRT-affaire en de operaties van Matser cs. Frans de Groot is nummer twee. Stay tuned.
donderdag 31 juli 2003
Tijdens zijn inmiddels berucht geworden State of the Union van afgelopen januari stamelde president Bush onder andere de tot running gag gepromoveerde woorden: “De Britse regering heeft vernomen dat Saddam Hussein recentelijk heeft geprobeerd aanzienlijke hoeveelheden uranium in Afrika aan te schaffen”. Daar heeft ie gisteren publiekelijk de verantwoording voor genomen, nadat een heel stel stand-up comedians zich vergeefs voor de baas van de tingeltangel in Washington in het zwaard had gestort. Overigens weten we nu waar de Britse regering zijn informatie vandaan had. Uit Italiaanse broddels die binnen een stief kwartiertje waren opgewarmd in de keuken van Berlusconi’s geheimedienst. Ze werden vervolgens als exquise hapjes geserveerd aan het tafeltje van Elisabetta Burba. Maar de journaliste van Berlusconi’s magazine Panorama bleek onverwachts geen broddels te lusten en mikte ze stiekem op het bord van de CIA (zie Nep uit Niger van 20 juli jl.). Hoe MI 6 ze in zijn mik kreeg geschoven weten we niet. Het gekke is dat zowat iedereen met een beetje vernuft tussen zijn zaagsel binnen de driehoek Niger/Theems/Potomac wist dat de documenten nep waren. Toch hielden Tony en zijn ijverig plakkende en knippende groep overblijvers in Downing Street vol dat de informatie over Saddam en zijn bezoekje aan de Afrikaanse uraniummarkt