Archief Kleintje Muurkrant Actueel nieuws 2003

Wil je ook een berichtje/column in deze Kleintje Muurkrant-ActueelNieuws-rubriek plaatsen dan kun je dat via een emailbericht aan ons toezenden. We pogen een paar keer per week deze rubriek te actualiseren.

Recentere berichten van deze Kleintje Muurkrant-ActueelNieuws-rubriek zijn hier te vinden.

wolmanzouten in zee

zaterdag 27 december 2003
Afgelopen zondag zijn er drie grote containers van een schip afgevallen en in de Noordzee, vlakbij de Waddenzee terechtgekomen. Na enkele dagen zoeken zijn de zeecontainers nog steeds niet teruggevonden. In die 3 containers zitten in totaal 630 vaten met elk 100 liter arseenpentoxide. Waar zijn we dat spul eerder tegengekomen? Juist, de afgelopen jaren staat er in vrijwel elk nummer van 't maandelijks verschijnende Kleintje Muurkrant een artikel over dit giftige spul. Het wordt gebruikt om hout te 'verduurzamen'. Dit zogenoemde 'gewolmaniseerde' hout bevat per kilogram 3000 miligram arseen (en 6000 miligram chroom VI). Om het jebeter voor te stellen: 1 kubieke meter geïmpregneerd hout bevat ongeveer 3 tot 4 liter wolmanzouten. Er ligt nu dus 63.000 liter van die rommel op de zeebodem en het wordt dus echt een giga-ramp indien die vaten niet worden teruggevonden en uiteindelijk (dus) zullen oplossen in het water van de waddenzee.
De jarenlange juridische guerilla die Ad van Rooij, de auteur van vele tientallen artikelen in onderandere 't Kleintje, heeft helaas deze dreigende milieuramp niet kunnen voorkomen. Het verduurzamen van hout met zwaarchemisch afval is een groffe misdaad en zou allang hartstikke verboden dienen te zijn. De politieke lobby van de chemische industrie die op deze wijze goedkoop van haar afval afkomt is echter tot op heden te sterk. Laten we met ons allen hopen dat de honderden vaten arseen snel gevonden worden voordat ze openbarsten! Met dank aan die vuillakken die hout op deze wijze 'verduurzamen'. Zoek in het Kleintje-archief op 'wolman' en je zult schrikken van de schadelijke effecten van deze rotzooi.


Kerstvredeswake Volkel

dinsdag 23 december 2003
Op kerstavond, aanstaande woensdag-avond, vindt vanaf 20.00 uur een vredeswake plaats bij de hoofdpoort van de Vliegbasis Volkel. Met de wake, die wordt georganiseerd door het Vredescentrum Volkel, wordt geprotesteerd tegen de nog altijd op de vliegbasis opgeslagen Amerikaanse kernwapens. Afgelopen jaar werd Irak aangevallen vanwege het vermeende, maar nog altijd niet bewezen, bezit van massavernietigingswapens en werden ondermeer Iran en Noord-Korea om dezelfde reden onder grote druk en dreiging met militair optreden gezet van de kant van de Verenigde Staten. Ondertussen hebben de Verenigde Staten het grootste arsenaal massavernietigingswapens in de wereld, hebben ze al ruim 40 jaar indiverse Europese landen (waaronder Nederland) illegaal en in het geheim kernwapens gestationeerd en worden nieuwe soorten kernwapens (zogenaamde mini-nukes) ontwikkeld voor daadwerkelijk gebruik.
De deelnemers aan de kerstwake protesteren tegen deze hypocriete Amerikaanse politiek en tegen de slaafse Nederlandse medewerking daaraan. Zij eisen dat er openheid komt over de aanwezigheid van kernwapens op Vliegbasis Volkel, waar de afgelopen jaren talloze zeer diverse protesten plaatsvonden, en dat deze zo snel mogelijk verwijderd worden. Meer in het algemeen hopen de wakers dat komend jaar eindelijk echt gewerkt gaat worden aan ontwapening en geweldloze conflictpreventie en -beheersing. Zij zullen daar zelf op hun eigen manier een steentje aan blijven bijdragen.
Meer over kernwapens in Nederland op deze website en kijk ook eventjes naar dit bericht over kernwapens die Israel al heel lang illegaal in bedrijf heeft.


giftige sla

dinsdag 23 december 2003
Bijna alle kropsla in de Nederlandse supermarkten bevat resten van bestrijdingsmiddelen. Het gaat om onder meer zenuwgiffen, die een risico kunnen opleveren voor de gezondheid. Onafhankelijke testen hebben aangetoond dat in de Nederlandse tuinbouw illegale bestrijdingsmiddelen worden gebruikt. Als gevolg hiervan lopen met name kinderen een extra risico om bij het eten van veel sla de dagelijks toegestane hoeveelheid van bestrijdingsmiddelen te overschrijden. Dit blijkt uit metingen die Stichting Natuur en Milieu, Consumentenvereniging Goede Waar & Co en Milieudefensie hebben laten verrichten naar resten bestrijdingsmiddelen in sla uit supermarkten. Op de website weetwatjeeet staan alle meetresultaten voor deverschillende supermarkten. Er zijn nogal wat plaatsen in 's-Hertogenbosch bezocht zoals je kunt zien.


ABN-AMRO doelwit sabotage acties

dinsdag 23 december 2003
Dierenrechtenactivisten hebben afgelopen week bij 2 filialen van ABN-AMRO in Den Haag en Amsterdam sabotage acties uitgevoerd. Pinautomaten en deuren werden onklaar gemaakt en muren werden voorzien van teksten als 'BPRC moet dicht'. De acties zijn een protest tegen de connecties tussen de bank en het noodleidende proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk.
Verspreid over het land hebben de afgelopen maanden tientallen directe acties plaatsgevonden tegen de huisbank van Europa's grootste en omstreden primaten-proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk. De schade van de acties tegen de bank lopen inmiddels in de tienduizenden
euro's. In een brief (dd23-12-2003) aan de bank laten activisten onder de naam ‘Actiecampagne Koen’ weten niet in te zijn voor compromissen en pas te zullen stoppen met acties tot de banden tussen de bank en het primatencentrum verbroken zijn.
Dierenrechtenactivisten voeren al enkele jaren een intense en succesvolle campagne tegen BPRC in Rijswijk. Dit doen ze door middel van een compromisloze campagne van diverse acties. Onder andere worden de poorten bij BPRC geblokkeerd, vinden er picketlines plaats, worden kantoren bezet of worden posters verspreid. Dit protest resulteerde in een enorme afname van proeven met chimpansees. De activisten vinden dat alle bedrijven die banden hebben met BPRC medeverantwoordelijk zijn voor het dierenleed in het centrum. Men blijft actie voeren onder het motto, BPRC moet dicht. Het laatste nieuws over de campagne tegen BPRC en haar contacten is te vinden op deze website


Propaganda

maandag 22 december 2003
Tijdens oorlogstijd - en wanneer is het dat niet? - is er altijd een eerste slachtoffer en ooit schreef iemand de mooie zin dat dit "de waarheid" is. De reguliere werkzaamheden van veel media staan in tijden van militaire spanning onder sterke overheidscensuur, en dit is over al ter wereld zo in oorlogstijd. Hiervoor in de plaats komt door de overheid gecontroleerd nieuws. In feite propaganda dus. Erg actueel vanwege de oorlog van de VS en de Engelsen tegen Irak. Propaganda is voor de overheid extreem belangrijk om voldoende steun te blijven houden om haar militairen in te blijven zetten.Wanneer ouders namelijk doorkrijgen dat hun kinderen als kanonnenvlees en pionnen ingezet worden voor belangen die anders zijn dan datgene wat ze voorgespiegelkd krijgen, dan zakt de oorlogssteun snel in en wordt het voor bijvoorbeeld de Amerikanen onmogelijk haar soldaten op tijd te verversen. Gegoochel met cijfers over doden en gewonden zijn in deze propaganda essentieel. Met 't aantal werkelijke doden kan moeilijk gemanipuleerd worden (dat cijfer staat volgens 't Pentagon op 457 dode Amerikanen - over het aantal dode Irakezen horen we niets) maar over het aantal uit Irak teruggetrokken gewonde militairen bestaat een hele hoop onduidelijkheid en dat is het gevolg van die propaganda. Volgens UPI zijn er tot nu toe meer dan 11.000 gewonde Amerikaanse soldaten teruggehaald naar de VS. Elfduizend! Lees dit berichtje maar eens...


Van Estoril naar Zandvoort (34)

vrijdag 19 december 2003
De vader van Manuel Schadwald, Rainer Wolf, was in de jaren toen de Muur van Berlijn nog intact was en die van Jerusalem alleen nog maar in het hoofd van Sharon rondspookte voor de Stasi actief binnen de vredesbeweging in de DDR. Een beweging die goede contacten onderhield met gelijkgestemde organisaties in het westen waarin naast 'geitenharen sokken' ook lieden uit centra van de macht als de politiek, de universiteiten en de vakbonden hun vredige ideeën probeerden vorm te geven. Uiteraard deden Rainer’s puppetmasters fervente pogingen om langs deze weg eveneens informatie los te weken die niet veel van doenhad met de duif van Picasso. Desnoods via de hete vlammen van chantage waarvoor griezels als Rainer het sprokkelhout aandroegen dat ze verzamelden in de westerse (pedo)sexwereld. Zo raakten in de loop der jaren politici, professoren en vakbondsbonzen in de greep van zowel Oost-Berlijn als Moskou. Dat langs andere wegen maar met dezelfde middelen ook toppers uit het bedrijfsleven, de rechterlijke macht, de ambtenarij en zelfs het militaire apparaat plat werden gemaakt snapt zelfs een ufoloog in zijn nadagen. Na de val van de Berlijnse Muur kwam een deel van dit soort dossiers niet alleen op min of reguliere wijze maar ook door het betalen van grof geld in handen van de Bundes Nachrichten Dienst, de CIA en andere westerse snuffelorganisaties. Dat daarmee voor degenen die op de verkeerde plaatsen hun broek hadden laten zakken het uitzicht wat fleuriger werd is een ernstige misvatting. De ogen en oren van de westerse democratieën functioneren op dezelfde manier als die van het voormalige oostblok. Je kan met olympisch materiaal uit deze categorie mensen die er een beetje toe doen keurig in de zwembadpas laten lopen en op die manier flink invloed uitoefenen op het hele reilen en zeilen binnen de menagerie van een bevriende natie. Met name als je marionetten bijvoorbeeld op ministeries zitten of bij de rechterlijke macht. Of in de politiek (*). Dus je zou wel gek zijn als je dat niet deed. Stay tuned.

(*) Voor een voorbeeld uit dit segment van de samenleving verwijzen wij met enige graagte naar het exquise artikel "Wolff in de klem" op de site van "de Morgenster". Smullen onder de boom.


Octopussy (45)

vrijdag 19 december 2003
Zoals vermeld had het Antwerpse echtpaar Levi Data en Levida Belgium een dochter in Den Haag: Bicom BV. Een groothandel in computers en computeronderdelen die als het zo uitkwam ook wel eens gebruikmaakte van de namen Levida Computer Brokers of gewoon Haddu-Levi Management. Nou was het adres Paleisstraat 2 alleen maar een papieren facade. Bicom opereerde in werkelijkheid vanaf Stadhouderskade 14 E in Amsterdam. En laat daar nou ook een filiaal van de Depfabank geregistreerd staan. Ofwel de Deutsche Pfandbriefanstalt die bijvoorbeeld participeerde in Willem Endstra’s verovering van het Amsterdamse Confectiecentrum (*). Toeval? Bestaat niet.
Nadat zijn onderneming Bicomin januari 1993 was vergaan richtte Haddou-Levi heel lollig op 1 april 1993 het interim-management bureau Transaction Rosmalen op dat hem direct detacheerde bij Manudax Nederland BV. Ook al geen bedrijf dat je een Middellandse Zee-gevoel geeft. Het was namelijk een voortzetting van HCS Manudax Nederland BV. Een onderdeel van Jan Kuijten’s HCS dat in 1991 met veel geraas naar de kelder ging. Datzelfde lot was ook Manudax beschoren. Op 26 juli 1994 was het einde oefening en drie dagen daarna liet Haddi ook zijn Transaction Rosmalen uit de boeken schrappen. Dat wil niet zeggen dat hij meteen veroordeeld was tot het hoeden van kleinvee of het klieven van gevogelte. In november 1993 was hij namelijk ook in dienst getreden bij SHL Systemhouse Nederland BV op de Koninginnegracht in Den Haag dat gelieerd was met SEA Containers House in Londen.
Enig aandeelhouder was FHL Systemhouse Inc. uit het Canadese Ottawa. Een Inc. waarachter naar verluidt Willem Smit zou hebben gescholen. Ja, dezelfde Willem Smit van Newtron, dat een paar jaar daarvoor zo grootmoedig Haddi 450.000 gulden had geleend. Zo op het oog wat merkwaardig, maar Allah’s wegen zijn ondoorgrondelijk. Net als die van Haddi, die op 31 oktober 1994 al weer afscheid nam van Systemhouse. Op zoek naar nieuwe avonturen. Stay tuned.

(*) Zie de eerste aflevering van deze serie van 6 januari 2003 op de Followup-site.


Van Estoril naar Zandvoort (33)

donderdag 18 december 2003
Op een dag toen Lothar Glandorf al ruim en breed actief was als pooier van jongensprostituées in Rotterdam kreeg hij een telefoontje van een Nederlandse “ambtenaar”. Kennelijk een cliënt van Lothar die een van diens pupillen had ingehuurd voor een tripje naar Polen. De ambtenaar informeerde of hij nog moeilijkheden kon verwachten aan de Pools/Duitse grens. Lothar gaf hem toen het advies om de jongen voor de grens te laten uitstappen en hem alleen over de brug te laten lopen. Dan kon er niks gebeuren. Het gesprek werd getapt door de Nederlandse recherche die een onderzoek naar de onwelriekende praktijkenvan Glandorf was begonnen naar aanleiding van de verdwijning van de 12-jarige Berlijnse jongen Manuel Schadwald in de zomer van 1993. Tijdens dat onderzoek meenden drie nijvere opsporingsambtenaren in Rotterdam Manuel te herkennen. De zoon van voormalig Stasi-informant Rainer Wolf was toen in gezelschap van Glandorf. Om de operatie niet in gevaar te brengen lieten zij het duo ongemoeid. Ook uit verklaringen van jongens die in de bordelen van Glandorf te werk waren gesteld viel op te maken dat Manuel inderdaad een tijdje deel heeft uitgemaakt van diens minderjarige koopwaar. Twee van hen waren jongere broers van Robbie van der Plancken. De man die in 1998 in Italië het levenslicht van de Zandvoortse pedo-pornohandelaar Gerrie Ulrich voortijdig uitblies. De jongens verklaarden verder dat in Glandorf’s clubs ook hooggeplaatsten hun opwachting maakten. Bijvoorbeeld een hoge ambtenaar van het ministerie van Justitie die altijd met een taxi arriveerde en zijn entrée maakte met een zak over zijn hoofd. Oeps. Wie kan dat nou zijn geweest? Ooit heeft de vader van Van der Plancken zich laten ontvallen dat hij over de nodige cd-roms beschikte waarop heel wat antwoorden op dit soort vragen te vinden waren. Sinds die tijd is hij al een paar keer van de weg afgereden en werd hij verrast met een politie-inval in verband met vermeend verboden wapenbezit. De cd-roms bleven blijkbaar buiten bereik. In ieder geval een leuke levensverzekering. Wat er met de resultaten van het Nederlandse politieonderzoek is gebeurd? Gewoon. Ergens opgeslagen. Met zoals haast gebruikelijk een stel ter zake doende replica bij “een hoge ambtenaar van het Ministerie van Justitie”. U mag raden naar zijn naam. Voor de goede inzenders ligt er een oliebol en een fles prik klaar. Stay tuned.


Octopussy (44)

donderdag 18 december 2003
Wat zei Neel Kroes ook weer toen ze eind januari 1991 schielijk afscheid nam als voorzitter van de Raad van Commissarissen van Newtron? Dat ze zich niet kon verenigen met de heersende moraal binnen het bedrijf. En dat volgens haar bij verschillende luitjes uit de top van het bedrijf het gevoel voor mijn en dijn nogal was vervaagd. Dat had ze dan al gauw in het snotje want haar verblijf binnen het door wizzkid en Barretje Hilton-habitué Willem Smit opgezette automatiseringsbedrijf had precies vier maanden geduurd. Voorbeelden van wat er nou precies mis was gaf mevrouw van Smit tot Peperniet. En niemand van de achterblijvers bij Newtron -onder wie prominente figuren als kindervriend Frits Salomonson, beurs- en Yab Yumtijger Adri Strating en Wolknotje Nina Brink- voelde zich blijkbaar aangesproken. Maar een van dingen die bij Neel enige bevreemding zal hebben gewekt was wellicht de lening van 450.000 gulden die Newtron verstrekte aan de Belgische firma Levidata van de zich als computerhandelaar afficherende Haddou-Levi. Een bedragje dat notabene naar de privé-rekening van de Marokkaanse ondernemer werd overgemaakt en dat in ijle lucht bleek te zijn opgegaan toen zijn Levidata in 1991 naar de Filistijnen ging. Wat de leiding van Newtron heeft bewogen om onze Haddi zo warm in te pakken is net zo mistig als het verblijf van Sigourney Weaver tussen een koppel gorilla’s. Was het op basis van persoonlijke vriendschap tussen Willem en Haddi? Of lag er iets aan ten grondslag dat het daglicht niet helemaal kon verdragen? Of helemaal niet. Want zakelijk leek Haddi op een kameel met Friese doorlopers. Zeker in vergelijking met de kanonnen die zich in Newtron hadden verzameld. En de vraag of Newtron cq. Smit die 450.000 pegels nog heeft teruggezien staat ook nog open. Nou toch maar effe Nijenrode bellen. Misschien weet Neel het. Stay tuned.


Geen uitlevering van Maarten!

woensdag 17 december 2003
Op dit moment is er een actie bezig voor het huis van minister van Justitie P.H. Donner. We hebben daar vanaf 07:00 uur vanochtend een container neergezet die de weg naar buiten ‘blokkeert’. We willen hiermee de keus die Maarten Blok had in 2001 overbrengen aan Donner. Als je ’s ochtends wakker wordt en je enige uitweg is plotseling zonder reden door een container geblokkeerd, wat doe je dan? Klim je er overheen? Klimmen over een container is het enige dat Maarten bij de Eurotop in 2001 in Zweden heeft misdaan.
Zweden vraagt nu om zijn uitlevering, omdat hij op decontainer klom en een politieagent zou hebben geslagen. Alle bewijs spreekt dit echter tegen. Maarten vraagt om een mogelijkheid om voor een Nederlandse rechtbank zijn onschuld te bewijzen, zoals alle andere buitenlandse verdachten van de Eurotop die krijgen. Nederland is het enige land dat naar Zweden uitlevert voor deze rechtszaken. Daar komt nog bij dat de rechtbank waar hij in Zweden voor moet verschijnen inmiddels berucht is vanwege haar gebrek aan objectiviteit, haar grenzeloze vertrouwen in "onfeilbare" politie-getuigen die elkaar tegenspreken en gemanipuleerd bewijsmateriaal en bovendien deelt ze 10 tot 17 keer hogere straffen uit dan gebruikelijk.
Waarom is de Nederlandse Justitie zo’n groot voorstander van
uitlevering? Waarom worden Nederlandse burgers slechter beschermd dan burgers uit andere EU-landen? We hopen dat minister Donner daar naar aanleiding van onze actie vandaag nogmaals bij stil zal staan. Voor een eerlijk proces is het van groot belang dat Maarten niet aan Zweden wordt uitgeleverd, maar zijn rechtszaak in Nederland krijgt. Daarom: Geen uitlevering van Maarten! Voor meer informatie zie website www.maarten.org


Octopussy (43)

woensdag 17 december 2003
In 1999 had Richard Scushy’s HealthSouth (*) zich zakelijk verbonden met de onderneming Healtheon Corporation die de gezondheid van de Amerikanen probeert te verbeteren via de digitale weg. Met name op het gebied van sportbegeleiding. Een buitengewoon profijtelijk initiatief van Jim Clark. Een high-tech goeroe wiens kassabel al eerder heftig rinkelde bij het opzetten van Silicon Graphics en Netscape. Of en in hoeverre Scushy’s financiële manipulaties zich uitstrekten tot Healtheon is nog in het duister gehuld. Maar dat Jim Clark af en toe een kromme schaats rijdt moge blijken uit het feit dat hij op 31 maart 1997 een bedragjevan 500.000 dollar uitleende aan de Amsterdamse onderneming Label Beever BV. Baasje daarvan was een Nederlander met een naar WC-eend geurende reputatie: Haddi Haddou Levi. Een in 1962 als Abdelhadi Haddou in Marokko geboren zakenman die zich tegenwoordig liever bedient van de naam Haddou-Levi en af en toe zelfs met een Israëlisch paspoort wappert. Haddi was pas sinds eind jaren tachtig als zelfstandig zakenman actief. Zowel in Nederland als België. Zo liet hij op eind 1989 zowel Levida Belgium als Levi Data registreren op de Kipdorpvest in Antwerpen. Ondernemingen die zich voornamelijk bezighielden met de handel in computerapparatuur. De bedrijfsresultaten waren niet om euforisch van te worden en het hele boeltje ging dan ook in augustus 1991 naar de kelder. Een spoor van ongedekte cheques achter zich latend. De officieel in de Haagse Paleisstraat gevestigde dochter Bicom BV (ook wel Levida Computer Brokers) bleef nog net drijvende maar streek in januari 1993 uiteindelijk ook de vlag. Die treurige ontwikkeling zal een bekende Nederlander wiens naam onlosmakelijk verbonden is aan de opkomst en neergang van het roemruchte Barretje Hilton weinig deugd hebben gedaan. Maar meer daarover in onze volgende aflevering. Stay tuned.

(*) zie vorige aflevering


Van Estoril naar Zandvoort (32)

dinsdag 16 december 2003
In 1998 werd door de recherche een gerechtelijk vooronderzoek (gvo) gestart naar de vermeende activiteiten binnen het pedo-circuit van twee hoofdofficieren van Justitie en Ger van Roon. Een professor in de moderne geschiedenis aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en expert op het gebied van het Duitse verzet tegen Hitler cs. Bij zo’n onderzoek hoort een telefoontap. Direct na het plaatsen ervan bleek de professor uiterst voorzichtig te zijn als het in de richting van zijn hobby ging. Voorzichtige conclusie: hij was getipt door iemand van Justitie. De tap was dus nutteloos en dat gold eigenlijk ook voor het beeldmateriaaldat tijdens een politie-inval bij de prof thuis werd aangetroffen. Daar was zo in gefrutseld dat de herkomst van het materiaal niet meer viel vast te stellen. Het vooronderzoek bloedde dood en werd in 1999 afgefloten. Van Roon werd verder met rust gelaten. Toch waren er wel degelijk interessante details naar boven gekomen. De vooral in Duitsland zeer gewaardeerde geschiedvorser bleek tijdens zijn carrière qq. vele reizen naar Berlijn te hebben gemaakt. En bij tijd en wijle zelfs naar Polen en Rusland. Ook in de jaren voor Die Wende. Voor zijn trips naar het Oostblok kreeg onze Ger een speciaal stempel in zijn paspoort om te ontkomen aan allerlei bureaucratisch gedreutel. Alleen dat al maakt het meer dan waarschijnlijk dat hij belangstelling genoot van de KGB en na 1990/91 van haar Nachwuchs. In dat licht is het op het oog nogal lichtzinnig om bijvoorbeeld een reisje naar Polen te maken in gezelschap van een jonge prostituée van manlijke kunne. Tenzij er nog andere zaken speelden die mogelijk de aandacht hebben getrokken van de BVD. Overigens was in Polen toen een Duitse pooier actief die later zijn tenten op zou slaan in de Rotterdamse Beverstraat: Lothar Glandorf. Meer over hem in onze volgende bijdrage. Stay tuned.


Octopussy (42)

maandag 15 december 2003
Op 4 november jl. werd de 51-jarige Amerikaanse zakenman Richard Scushy uit Birmingham, Alabama in staat van beschuldiging gesteld. Volgens Justitie had Richard in 85 gevallen buiten de ziekenhuispot gepist. Zo zou hij als CEO van HealthSouth, een onderneming uit de private sector van de gezondheidszorg, via fantasierijk boekhouden en andere frauduleuze kunstjes de bedrijfsresultaten hebben opgekrikt ten faveure van de koers op Wall Street. Voor een totaal van 2,7 miljard dollar. Een Enron lookalike. Aan de hand van die opgesexte bedrijfsresultaten inden Scrushy en 15 andere vindingrijke luitjes uit de top van het bedrijf jarenlang extra vette bonussen enandere gerelateerde lekkernijen. Inmiddels heeft de hele meute bekend in een poging om al te zware gevangenisstraffen en boetes te voorkomen. Behalve de in voorarrest zittende Scrushy. Die geeft de anderen de schuld en zegt dat ie nergens van af weet. Zo’n CEO zal je hebben. Maar er was meer. Volgens de Amerikaanse justitie heeft HealthSouth zich ook massief beziggehouden met het belazeren van verzekeringsmaatschappijen en het witwassen van zwarte gelden. Bij dat laatste is dan meteen de vraag aan de orde: waar kwam die poen vandaan? Het mega-proces tegen Scrushy en zijn trawanten zal zonder twijfel weer de nodige shit opleveren. Of daarbij ook de Nederlandse link aan de orde komt is de vraag. Maar die is er wel degelijk. Stay tuned.


Feest

maandag 15 december 2003
Ja! We hebben hem. Snorremans. Hij leek op een Kerstman die een half jaar tekeer was gegaan in een tippelzone. Maar het is hem. DNA-tje. Tsjakka. Nou Osama nog. Die komt naar verwachting zo’n maandje voor de presidentsverkiezingen van volgend jaar boven water. October Surprise, the sequence. En dan haalt George Wacko gewoon zijn tweede termijn binnen. Jan Peter Dinges heeft hem nu al gefeliciteerd. Wat kan het verder nog vergodverdommen dat die bende achter Pretzel dezelfde is die zowel Saddammeke als de Dikke Deur van het Flying Circus in het zadel heeft geholpen, ze heeft gestiekt bij het levenen ze de meest gruwelijke wapens heeft bezorgd? Niks toch? We zijn nu de baas in Irak, Afghanistan en Georgië. We kunnen erop rekenen dat voorlopig niemand anders daar met zijn poten aan het gas- of oliekraantje komt. Tot de voorraad strekt. Daarna zien we wel verder. Nou nog even kijken of er wat te halen valt in Syrië, Iran en in de Kaukasus. En als die kloothommels niet willen meewerken gaat hun kop eraf. Kinderen, bejaarden, zwangere huiskippen en ezels platgooien? Geen probleem. Het zijn allemaal terroristen. We hebben God aan onze kant en we hebben de pers in onze zak zitten. Dus we zitten op klaprozen. Dit is een dag om lief te hebben. En we zullen er nog lang van nagenieten. Lekker smullen van het proces tegen die uitgewoonde Kerstman. Die krijgt vantevoren natuurlijk wat spuitjes in zijn reet. Voor hij verkeerde dingen gaat zeggen. Over pappa Bush, James Baker, Herr Rumsfeld, opoe Thatcher en Dinges mag weten welke coryfeeën nog meer. Dat kunnen we even niet hebben. Want het is nu feest.


Van Estoril naar Zandvoort (31)

zondag 14 december 2003
Het gaat lekker in Portugal. Op de Azoren heeft de secretaris-generaal van Landbouw en Visserij de zak genomen nadat het lokale teevee-station SIC (zoiets bedenk je niet) geruchten naar buiten had geduwd dat hij deel uitmaakte van een pedofielenclub. Je zou bijna denken dat het bij de functie van secretaris-generaal hoort, maar ook andere hoge jongens op de eilandengroep schijnen op deze manier kinderlevens naar de kloten te helpen. De secretaris-generaal is niet naar de Raad van de Journalistiek gelopen, maar heeft aangekondigd een rechtszaak tegen SIC te beginnen. Het bericht zou namelijk volledig uit de lucht zijn gehengeld. OokCarlos Cruz heeft afgelopen week juridische stappen in het vooruitzicht gesteld. Bij het Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg. De anchor-man van de Portugese televisie zit al een stevige tijd in voorarrest wegens vermeend gerotzooi met een hele stoet kinderen van het weeshuis Casa Pia en heeft al een paar maal vergeefs bij de rechter aangeklopt voor vrijlating. Hoe zijn strafproces ook uitpakt zijn toekomst is net zoveel waard als een gulpknoopje. Daarom heeft Cruz de weg naar Hamelen verlaten bij de afslag Straatsburg en eist een schadevergoeding van de staat van rond de tien miljoen euro. Mocht hij die uiteindelijk krijgen dan zal hij ze niet uitdelen aan de betrokken kinderen. Hij koopt waarschijnlijk een huisje op de Azoren. Stay tuned.


Shredder (15)

vrijdag 12 december 2003
Tsjongejonge. Wat doen we ineens allemaal opgefokt over projectontwikkelaar AM. Een onderneming die in 2002 is ontstaan toen Amstelland voor het relatieve prikkie van 310 miljoen euro de kleinere branchegenoot MDC opslokte. Dat prikkie zou zijn voortgekomen uit een afspraak tussen Klaas de Ruiter, de bestuursvoorzitter van Amstelland, en een meneer van accountantsbureau Price Waterhouse Cooper (PWC) wiens hulp was ingeroepen bij het doorsnuffelen van MDC’s boekhouding. Als dat rekenwonder de overnameprijs een beetje spectaculair kon drukken kreeg hij 3 miljoen euro van Sinter-Klaas. Nou schijnt hij daarin geslaagd te zijn, maar hij kreeg niks voor zijn hoogstandje. Nog nieteens een dasspeld of een doos Merci voor zijn vrouw. Omdat de Raad van Commissarissen van AM onder leiding van integerheids-kampioen Cor Boonstra daar een stokje voor zou hebben gestoken. Erg leuk allemaal voor de oorspronkelijke eigenaren van MDC. Na eerste berichten over de affaire in de NRC zou de accountant van PWC de zak hebben gekregen cq. uit zijn functie zijn gezet. En bij AM hing de hele meute in de touwen. Cor had vooraf wel geweten van de afspraak. Toen weer niet. Klaas had de zak genomen. Toen weer niet. Toen weer op termijn. Toen had hij alleen maar een berisping gehad. Kortom grossartige Scheisse in de tent. Er komt een onderzoek van een accountantsclub. En verder wordt bij AM gewerkt aan een nieuwe gedragscode!!! Maar is dat niet wat laat? Waar was ruim een jaar geleden ook weer te lezen dat bij AM met de snelheid van het licht de papierversnipperaar werd aangezet toen op 18 oktober 2002 jaar bij Barend en van Dorp werd aangekondigd dat het Openbaar Ministerie op korte termijn een stel grote projectontwikkelaars te grazen zou gaan nemen? Hm? Waar was te lezen dat de directeur van afdeling concern-inkoop van de UWV GAK door de leiding van AM een paar daagjes heerlijk werd verwend in het Limburgse Château Gerlach? En dat daaruit iets moois voortkwam in de Amsterdamse Riekerpolder? Juist. In deze serie Shredder (*). En wat was toen de reactie op bestuurlijk niveau en in de pers? Nul. En nu met zijn allen ineens verontwaardigd doen over een afspraakje van Klaas. Alsof nog niet eerder duidelijk was geworden dat de gedragscode bij AM dringend aan een APK-tje toe was. Maar goed, wij zijn klein en de NRC groot. Daar zullen wij het voorlopig maar op houden. Stay tuned.

(*) Voor eerdere afleveringen van Shredder zie onze Follow-up site.


Vreemde geluiden uit de tapkamer

donderdag 11 december 2003
Interessant hoor vanochtend op de radio. De EO besteedde namelijk een flink kluitje aandacht aan de problematiek rond de tapkamers van de Nederlandse politie. Een tijd geleden kwamen een stel externe specialisten al tot de conclusie dat die dingen voor geen kwartje deugden. Als je een beetje handig was op dat gebied kon je de opgeslagen data keurig aftappen. Geen probleem. Met name niet voor het bedrijf dat die taps had geïnstalleerd, de Israëlische firma Comverse. Eerst werd dat van officiële zijde nog stijf ontkend. Maar begin deze week gingen Piet-Hein en Johan zwierend door de bocht en gaven toedat die experts gelijk hadden gehad. En dat was de aanleiding voor de reportage van de Evangelische jongens en meisjes. Alleen was er steeds een hinderlijk piepje te horen als de naam van eerdergenoemde firma aan bod kwam. De leiding van Comverse had namelijk gedreigd de omroep voor de kadi te sleuren als die naam voorbij zou komen. Maar omdat de hele zaak nou juist is begonnen met Comverse was het vanochtend een gepiep van jawelste. Tussen twee haakjes: Op gevaar af dat we als anti-semitisch zouden worden afgeserveerd, meldde Kleintje Muurkrant als eerste in de vaderlandse pers dat het tegenwoordig als Verint door het leven gaande Comverse mogelijk een dubbele agenda had *. Dit naar aanleiding van een controverse in de Verenigde Staten waar het bedrijf van spionage werd verdacht in de slipstream van de gebeurtenissen op 9/11. Nadat wij flink de klokken hadden geluid werd de rest van de persmeute wakker en ontwikkelde zich een heuse affaire, die zich zelfs uitstrekte tot het strafproces rond de Koerdische handelaar in roesmiddelen Baybasin. De EO is mogelijk door de knieën gegaan voor de dreigementen uit Israël vanwege de goede banden die de blijde boodschappendienst met dat land onderhoudt. Maar eigenlijk is het te zot voor woorden. Of je staat achter de inhoud van je reportage en je zend de hele boel zonder technische foefjes uit. Of je schrapt de hele uitzending. Vinden wij van Kleintje Muurpiep.

* Zie de serie over Comverse op de Followup-site.


Vakantie

donderdag 11 december 2003
Kennissen van ons zijn net terug van vakantie. Waren in Kosovo geweest. Laaiend enthousiast. Toch maar goed dat de NAVO daar indertijd 78 dagen heeft gestrooid. Ze konden er heerlijk VrijUit rondtoeren. Wat kan je gebeuren als je beschermd wordt door zo’n 22.000 man van de VN? Niks toch? Ze hebben in Pristina nog foto’s genomen van de nieuwe betonnen muur om de VN-compound. Helemaal geen grafitti’s erop. Dat is bij ons wel anders. Die muur was iets tegen Al Qaida of andere Muslim-extremisten. Maar dat doen ze overal hè? Nou ja, oké, je moet natuurlijk niet door Kosovogaan toeren als je een Serviër, een Roma of een Jood bent. Dan loop je de kans niet meer terug te komen. Maar ze hadden eerst geïnformeerd bij Buitenlandse Zaken en die zeiden dat ze er gerust heen konden gaan. Je kon er volgens onze kennissen echt alles kopen. Heroïne, wapens, sigaretten, vrouwen, kinderen. Te kust en te keur. Net Nederland. Alleen veel goedkoper. Mafia? Nou en? Hebben wij toch ook? Worden er mensen vermoord? Op klaarlichte dag? Bij ons toch ook? Gewoon op de Dam!!!! Of in Hilversum!!! Ze hadden daar in de krant gelezen dat een heel stel Albanese officieren uit de KPC waren gemieterd door de hoogste NAVO-baas in Kosovo. Dat is een soort burgerwacht die mee moet helpen om de bevolking te beschermen tegen onverlaten. Maar die officieren beschermden alleen maar Albanezen en dat was wel een beetje gek want van de tien procent Serviërs is nog maar 5 procent over (*). En in april had de KPC nog een trein opgeblazen, maar dat was allemaal al weer gerepareerd toen onze kennissen er waren. Verder was er nog wat heisa over de status van Kosovo. Of het nou bij Servië moet horen of bij Albanië. Of dat het gewoon zelfstandig moet worden. Maar daar hebben onze kennissen zich niet mee bemoeid. Die hebben gewoon genoten. Lekker biertje. De tent in een bomtrechter. Zalig. Volgend jaar willen ze naar Irak. Als alles goed gaat.

(*) Alleen al dit jaar zijn volgens officiële VN-gegevens tot nu toe 1192 Serven vermoord, 1303 ontvoerd en 1305 gewond.


Fatsoen

woensdag 10 december 2003
We hebben ons in het recente verleden nogal eens druk gemaakt over het gemak waarmee onze van charisma overlopende regeringsleider en zijn ja-knikkers Jaap en Henk de absoluut uit de lucht gegrepen bewijzen voor Saddammeke’s massavernietigingwapens hebben geslikt.
Via geheime briefjes van Tony, geheime rapporten van speurneuzen, geheim gouwehoer achter de schermen. Toen die wapens na de inval niet te vinden waren schakelden de Haagse nomenclatura maar over op een andere golflengte die het altijd zo goed doet in het vrije westen. Het Irakese regime lapte mensenrechten aan zijn laars, vermoordde naar hartelust politieke tegenstanders en was niet democratisch. Allemaal waar.Maar als je dan eind 2002 de koningin nog Nazerbajev officieel laat ontvangen blijft er van al die prietpraat geen mallemoer over. Of laten we binnenkort de baas van Mabeltje ook op hèm los? Nee natuurlijk, want de president van Kazakstan is zo’n gewaardeerd medestrijder tegen het terrorisme en laat tegen een vriendelijk buitje steekpenningen zijn land leeghalen door de grote olieboeren. Dus die mag blijven zitten. Overigens begint in de ruimte onder het kruintje van sommige leden van het Britse en Amerikaanse establishment eveneens het idee te leven dat er iets grondig mis was met de motivering voor de veldtocht in Irak. En de daaropvolgende bezetting van het land om het “at gunpoint” te kunnen democratiseren. Met name het feit dat het inlichtingenmateriaal van de verschillende speurneus-organisaties waaronder ook de Mossad (!) naar believen werd bijgebogen en opgesext voor politieke doeleinden zorgt zowel in Londen als Washington voor steeds meer openlijk ongenoegen. Dat belette noch meneer Kamp noch de arrogante kletsmajoors van de regeringscoalitie om nog een zootje commando’s de zandbak in te sturen en het verblijf van Nederlandse militairen in Irak met nog een half jaartje op te rekken. Alsof binnen die periode de hele kwestie is opgelost. Over de kosten voor deze hele charade - inclusief wellicht de aanschaf van bodybags en het timmeren van een stel fatsoenlijke doodskisten - zullen we het niet hebben. Misschien dekken ze net dat halve procentje waarmee Zalm zich belachelijk dreigt te maken. Misschien ook het bedragje waarmee de 500 van De Geus uit de brand geholpen kunnen worden. Of dat wat nodig is ter voorkoming van pyjamadagen. Kortom, haal die jongens en meisjes terug nu ze nog over alle onderdelen beschikken en besteed de poen aan wat beters. In plaats van huichelachtig mee te doen aan een operatie waar alleen maar leugens aan ten grondslag lagen. Fatsoen moet je doen.


Octopussy (41)

woensdag 10 december 2003
Zaten we er dus niet eens zo erg naast. In de vorige aflevering suggereerden we dat het nogal abrupte overlijden van Konstantin Dimitrov alias Samokovetsa mogelijk ook te maken had met de arrestatie van de momenteel in Vught verblijvende Joca Jocic. De zeker al vijftien jaar in het Amsterdamse wereldje rondstruinende handelaar in drugs, wapens en aanverwante snuisterijen, die met name eind jaren negentig ook in Sofia een alleraardigste reputatie had opgebouwd in de lokale groothandel. En dat bleek juist. Net als in Mokum waart in de Bulgaarse hoofdstad de laatste jaren een wat mager uitgevallen heer met een zeisrond die een speciaal kijkje lijkt te hebben op avontuurlijke lieden. Aanleiding daartoe lijkt het “rippen” van een door de firma Jocic geïmporteerd partijtje cocaïne van 600 kilo. Een van de heren die verantwoordelijk werd gehouden voor deze kwalijke grap vond zijn voortijdig einde in de Caraïben. Hij vormde jarenlang de liaison tussen het team van Joca’s onderneming en Bulgaarse retailers. Maar ook in de rijen van die laatsten werd vervolgens flink geschoffeld. Want rippen is geen geintje meer. Naar aanleiding van dit onwelvoeglijke optreden werd de Serviër Nenad Milenkovic gearresteerd. De veronderstelde plaatsvervanger van Joca in Sofia bij langdurige afwezigheid. En laat Nenad nou warme zakelijke banden onderhouden met de vorige week op de Dam neergezegen Dimitrov. Jawel. Zoals eerder vermeld hield Konstantin zich de laatste tijd bezig met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan. Voornamelijk via Belgrado. Daarbij zou hij niet erg in het putje zijn gevallen van Russische belanghebbenden en dat zou de reden zijn geweest voor zijn ruwe, voortijdige heengaan. Kan. Het gaat per saldo om de revenuën en dan gaat geen Zwarte Zee te hoog. De twijfel schiet echter in je hamstrings als je weet dat veertig procent van de inkomsten verdwijnt in de zakken van Bulgaarse en Servische politici en vrienden binnen het ambtelijk apparaat. Waaronder opsporingssnuffelaars en gebefte. Goed, dan gaat het in veler ogen om wat duistere landen waar corruptie haast lijkt te zijn uitgevonden. Maar wie beseft dat Nederland een van de centra is van de wereldhandel in roesmiddelen moet wel tot de conclusie komen dat ook achter de duinen flinke commissies en donaties hun weg vonden naar onvermoede zakken. En dat het opvoeren van Russische opdrachtgevers bij de dood van Dimitrov wellicht wat kort door de bocht is. Stay tuned.


Schimmen achter Pim (16)

dinsdag 9 december 2003
In januari volgend jaar staat in Den Haag “The Pink Panther strikes again” op het programma. Oftewel, dan wordt daar het kortgeding rond het mysterieuze vrijgeleide van vleeszwendelaar Eddie de Kroes voortgezet. En moet de vraag beantwoord worden waarom Officier van Justitie Vos onze Wassenaarse asperge-fanaat zo nodig buiten de petoet moest houden. Deed hij dat uit panterliefde of ging hij voor wat cash? Met misschien nog als leuke ascendant de vraag of er buiten de driehoek De Kroes, Vos en Dingjan nog iemand is geweest die zich met de deal heeft bemoeid. Analize this: onze nouveau riche wordt begin1992 aangehouden op Schiphol. Meneer had nog een strafje van 18 maanden uitstaan wegens vleeszwendel. Wat doet onze krullebol? Bellen! Maar met wie? Belt ie meteen met OvJ Vos in Amsterdam? Of doet ie eerst wat elke zakenpief doet als de alarmbellen rinkelen: contact zoeken met zijn advocaat? Dat laatste ligt voor de hand. Welke befpiloot Eddie bij deze gelegenheid bijstond weten we niet. Je zou zeggen Gerard Spong, omdat die hem ook al bijstond tijdens het strafproces in 1987. Met weinig succes overigens want zijn cliënt kreeg een jaartje extra omdat hij tegenover de kadi stond te liegen dat hij rose zag. Een andere mogelijkheid is de invloedrijke mr. Frits Korthals Altes, die volgens insiders in het verleden eveneens voor De Kroes cs. in het krijt zou zijn getreden. Kleine Frits had een uitstekende reputatie waar het de verdediging van internationale zwendelaars betrof. Zo wist hij oliehandelaar John “der Führer” Deuss te behoeden voor de wraak van Moskou toen deze midden jaren zeventig onbetaalde Russische olie naar Zuid-Afrika overhevelde. Dwars tegen de internationale boycot in. Niet alleen voor Deuss was die zaak een kwestie van leven en dood, maar ook voor Slavenburg’s Bank waar hij zwaar in het rood stond. Gelukkige bijkomstigheid: ook voor die uiterst louche bank was onze huidige minister van staat regelmatig in touw. Toen het malversatie-vehikel van zijn buurman Thijs een paar jaar later in zwaar weer terechtkwam wist hij als minister van Justitie de gigantische zaak terug te brengen tot smurfproporties met navenante straffen. Fritsje bleef minister tot 3 mei 1989 toen het tweede kabinet Lubbers voortijdig sneuvelde over het reiskostenforfait. Ondanks allerlei andere politieke beslommeringen manifesteerde hij zich vanaf 1990 ook weer als advocaat. Of hij in die hoedanigheid begin 1992 een benauwd belletje kreeg vanaf Schiphol is vooralsnog onduidelijk. Maar als er iemand bekwaam was om aan de nodige Haagse touwtjes te trekken dan was het Korthals Altes. Wie weet ook in deze Panther-gate. Stay tuned.


Holland! Holland!

maandag 8 december 2003
Dat is brullen. De regering van Tony B.Liar heeft na de uitdrijving van de Taliban de taak op zich genomen om de papaverteelt in Afghanistan op een zo laag mogelijk pitje te houden. Vooral omdat de hoofdmoot van het eindproduct in Engeland terechtkomt. Van dat voornemen is geen moer terechtgekomen. Maar het is ook moeilijk. Hoe maak je je voormalige bondgenoten -de zogenaamde warlords- duidelijk dat ze hun voornaamste inkomstenbron moeten opgeven en dat ze beter achter hun geiten aan kunnen kuieren of een akkertje gierst kunnen beheren. Inmiddels is een geweldige heroïnestroom op gang gekomen die zich òf viaMoskou en Sint Petersburg òf via Turkije en de Balkanlanden een weg baant naar West-Europa. En wie op een van die routes vervelend wordt loopt een goeie kans op de Dam een paar gaatjes teveel op te lopen. De aanstichters van al deze sores in Afghanistan hebben nu aangeboden om de Britten te assisteren bij hun war on drugs. En als blijk van hun geweldige expertise schoot een van hun A-10 “Warthogs” afgelopen weekend met scherp. Met als indrukwekkend resultaat dat negen spelende kinderen en een toevallige voorbijganger een enkele reis naar Allah maakten. Niet veel later kwam aan het licht dat de met depleted uranium opgesexte raketten en het toetje kogels bestemd waren voor een of ander vergeten kaderlid van de Taliban, die ook nog eens tien dagen daarvoor op vakantie bleek te zijn gegaan. Als hij terugkomt kan hij gewoon zijn koppie thee maken want zijn woning werd niet geraakt. Een prachtige bijdrage aan de populariteit van het internationale gezelschap sabelrammelaars dat in Kabul en omgeving de macho uithangt en verder geen ruk oplost. Ook daar dreigt net als in Irak een all-out guerilla. En dankzij de sprekende pop die gisteren zo leutig ons kroonprinselijk paar feliciteerde op de teevee is Holland bij beide toernooien vertegenwoordigd. Goed hè?


Octopussy (40)

zondag 7 december 2003
Denk je dat je als onbekende Bulgaar samen met je bijslaap even op je gemak kan winkelen in Amsterdam en dan word je op de Dam voor je klus geschoten. Op klaarlichte dag. Nou ging het niet om zomaar iemand. Konstantin Dimitrov-Samokovetsa werd in zijn vaderland beschouwd als een van de topjongens uit het avontuurlijk circuit, die zich bezighield met de doorvoer van heroïne uit Afghanistan via Turkije naar West-Europa. Daarbij schijnt hij zo onverstandig te zijn geweest om op de tenen te gaan staan van een stel Russische mafiosi. Die gaven vervolgens het groene licht gaven voor zijn deportatie naar de eeuwige gulag. De uitvoerder van de klus zou een Nederlander zijn uit de drugssfeer. Nou gaan wij daar niet steil van achterover. We hebben al eerder gemeld dat de retail van de weer rijkelijk op gang gekomen hero-leveranties uit Afghanistan voor het grootste deel via Nederland verloopt. Het besluit daartoe zou nog niet zo heel lang geleden in Londen zijn genomen tussen een nog vrij jonge Nederlandse ondernemer en vertegenwoordigers van Ayub Afridi. De Pakistaanse top-dealer die eind 2001 op zijn troon in het noorden van Pakistan terugkeerde met de assistentie van de CIA. Wellicht past de moord op Konstantin ook nog in het plaatje van een arrestatie die op 20 juni van het vorig jaar in Bulgarije plaatsgreep. Die van de Servische kingpin Joca Jocic. Ook geen onbekende in het Amsterdamse milieu die momenteel een dipje doormaakt in de EBI in Vught. Wellicht vernemen we dat nog uit politiekringen. Want volgens berichten uit de Bulgaarse pers zouden er innige contacten bestaan tussen de Nederlandse speurneuzen en hun Bulgaarse collega’s. Een combinatie van yoghurt en snert, maar wie weet komt er toch nog iets moois uit. Mochten wij iets horen, dan hoort u het ook. Stay tuned.


The magnate who came in from the cold

zondag 7 december 2003
Het Russische Openbaar Ministerie gooit al geruime tijd hier en daar eens wat knuppels in het oligarchenhok. Vooral als die nieuwe rijken de kop boven het politieke maaiveld steken. Er zijn reporters die naar aanleiding van dit verschijnsel hun publiek direct een schotel Koude Oorlog-rethoriek serveren. Zonder erop te wijzen dat in vrije democratische vreetschuren in bijvoorbeeld Rome en Washington eveneens heerlijke autocratische hapjes op het menu staan die echt niet uit de naoorlogse frigidaire zijn gerukt. Maar goed, een oligarch die al voor Khodorkovsky uit de aandacht trok van de Moskouse staatsbef was Boris Berezovsky die tijdens het bewindvan de witte zuipschuit in de post-Gorbatsjov jaren op niet altijd even frisse wijze zijn zakken heeft gevuld in de mediawereld. Toen zijn voetzolen wat al te warm werden nam hij de benen en leefde sindsdien in ballingschap in het koninkrijk van Tony B.Liar. Moskou vroeg om uitlevering maar de onbevooroordeelde Britse rechter hief zijn middelvinger en niet om zijn pruik wat naar achteren te schuiven. Vervolgens werd Berezovsky begin september van dit jaar politiek asiel verleend. Tony’s ambtelijk apparaat ging daarna zelfs nog een stapje verder. Dat bleek toen kort nadat in Georgië de democratie had toegeslagen en bij meneer Soros thuis de vlag uitging onze voormalige mediamagnaat een bezoekje aan Tbilisi bracht. Met een officieel paspoort en een officieel visum die waren uitgereikt in Londen. Op zich niks aan de hand ware het niet dat in beide documenten een andere naam stond vermeld. Volgens Berezovsky erkende Georgië zijn status van politiek vluchteling. Sinds wanneer is niet duidelijk, maar voor alle zekerheid werd hij door de Britse autoriteiten blijkbaar voorzien van een andere identiteit om eventuele narigheid te voorkomen. Waarom onze democratische oligarch zijn hachje waagde is evenmin helder. Moskou heeft inmiddels aan Tbilisi om opheldering gevraagd. Het is net Koude Oorlog.


Graaien en snaaien

zondag 7 december 2003
Dat politici het geheugen hebben van een ééndagsvlieg, een huid van teflon en dit alles combineren met het optreden van hijgerige oplichters valt hen niet kwalijk te nemen.
Ze grijpen gewoon de kansen die hen geboden worden, daar zijn ze goed in. Bij onze oosterburen hebben ze een aardige uitdrukking voor dit soort niet geïntegreerde medeburgers: Dampfplauderer.
Maar alles kan nog vele malen erger (of beter, hangt er maar vanaf waar je staat als kamerlid). Neem de Amerikaanse regering. Afgelopen vrijdag kwam in de publiciteit dat ene meneer Perle, adviseur van defensie, onnadenkend vergeten had te vermelden dat hij zakelijke banden metBoeing had, terwijl hij zich sterk maakte voor een defensiedeal van 20 miljard dollar voor het leasen van tankvliegtuigen van dit bedrijf.
Perle had afgelopen zomer in een gastcolumn in de Wall Street Journal luidkeels het belang van deze zaak bejubeld. Nu had Boeing zich verplicht om een bedrag van 20 miljoen dollars te investeren in Trireme Partners, een venture fonds waarin die meneer Perle belangen heeft. Dit bedrijfje investeert in defensie en homeland security technologieën.


Operation Storm

zaterdag 6 december 2003
Begin augustus 1995 vielen Kroatische troepen het door Serven bewoonde Krajina binnen. Zo’n 200.000 inwoners namen in paniek de benen. 14.000 kwamen daar niet aan toe. Die werden uitgemoord. Met drie tot viermaal zoveel slachtoffers als in Srbrenica. En daarmee de grootste etnische opruiming in de hele Balkanoorlog. Nou zou je denken dat luitjes die daarvoor verantwoordelijk waren direct na beëindiging van de vijandelijkheden Carla’s posse achter hun kont aan kregen. No way. Noppes. Volgens de Karremans van het in de omgeving van Krajina ingezette team van Canadese blauwhelmen moet de reden daarvoor gezocht worden in de rol die westerselanden achter de verduisteringsgordijnen hebben gespeeld bij deze Operation Storm. Zo zou volgens Canadese militaire bronnen het ontwerp van de actie afkomstig zijn geweest van de tekentafel van de Amerikaanse onderaannemer Military Professional Resources Inc., die is volgestouwd met voormalige sterren en strepen. De leiding van het bedrijf ontkende dat uiteraard, maar kon er niet omheen dat MPRI in de voorafgaande jaren tegen een tegemoetkoming van miljoenen dollars het Kroatische leger had opgeleid. En niet alleen om wat vaardigheid te ontwikkelen in het inslaan van tentharingen en het graven van latrines. Later herhaalde de onderneming datzelfde kunstje in Bosnië en Allah mag weten welke rol Muhamed Sacirbey en zijn Nederlandse verloofde wellicht bij de financiering daarvan hebben gespeeld. Nu we deze week via het Journaal weer getuige hebben mogen zijn van de zoveelste veroordeling van een Servische oorlogsmisdadiger is het misschien toch wel eens goed om opnieuw de rechtsongelijkheid binnen dit bef-circus onder de aandacht te brengen. Want wat de ene druiloor niet mag, mag de andere ook niet. Dachten wij. Misschien een leuk onderwerp voor onze onvolprezen professionele collega’s. Effe bellen met het Vredespaleis of zo. Kan je zittend redden. Wij laten ons verrassen.


Amen

zaterdag 6 december 2003
Een gouden greep. George W(acko) Bush heeft James Baker III benoemd tot zijn persoonlijke vertegenwoordiger bij internationale onderhandelingen over het terugdringen van de buitenlandse schulden van Irak. Een geschat bedragje van 120 miljard dollar. Moet niet zo moeilijk zijn voor James. Een echte rekenmeester. Zo was hij in de jaren tachtig tot aan zijn pinkelhoutje betrokken bij de “geheime” Amerikaanse financiering van Saddam Hoessein’s wapenaankopen. Die stelden toendertijd snorremans in staat om uit de negenjarige oorlog met Iran nog een gelijkspel te slepen. Kort na afloop van de wedstrijd in 1989 zond Baker namens de junta van Reagan-Bush een liefdesverklaringaan de Irakese minister van Buitenlandse Zaken Tariq Aziz. Daarin schreef hij ondermeer dat de VS graag hun relatie met Irak nog verder zouden willen verdiepen. Toen waren de Koerden overigens al langs chemische weg gedecimeerd, maar desondanks vonden ze in Washington Saddam leuker dan Khomeyni. Het is een kwestie van wat plussen en minnen op een herfstige namiddag. Dat Baker die kunst uitstekend onder de knobbelknieën heeft bleek opnieuw bij de laatste presidentsverkiezingen. Er was toen een hoop gedreutel over de telling van de stemmen in Florida. Er zou geknoeid zijn. Dus opnieuw tellen. James kreeg de opdracht om het telraam in de gaten te houden. Na flink wat heen en weer geschuif van de balletjes bleek George W. te hebben gewonnen en werd president. Nou, dat hebben we met zijn allen geweten. Telraam-chef Baker is tegenwoordig hotemetoot van de vrolijke investeringsgroep Carlyle, waar bijvoorbeeld ook pappa Bush en de bekende Saoedische familie Bin Laden wat beleg op hun kruintje brood verdienen. De onderneming heeft niet slecht geboerd tijdens de oorlog met Irak dankzij haar investeringen in de Amerikaanse wapenindustrie. Eerst steek je poen in de opbouw, vervolgens gooi je de boel in puin en dan steek je weer poen in de opbouw. Hoe bedoel je win-win situatie? Zonder twijfel zal Baker in zijn nieuwe functie ook onze Jan Peter met een bezoekje vereren om te vragen om steun voor zijn plannen ten aanzien van Irak. Tijdens een ontbijtje of zo. Met Gerrit erbij. Voor de boekhouding. Gek hè, maar we hebben het donkerbruine vermoeden dat het ja en amen wordt.


identificatieplicht

vrijdag 5 december 2003
Op 8 december aanstaande zal de Tweede Kamer stemmen over het voorstel voor de invoering van de algemene identificatieplicht. Het wetsvoorstel van Donner behelst in grote lijnen een vrijheidsstraf van 2250 euro's of twee maanden celstraf voor iedereen boven de 14 jaar die niet haar of zijn identiteitspapieren aan een politie-agent of een andere bevoegde controleur kan tonen. De Orde van Advocaten, het College Bescherming Persoonsgegevens, de Nederlandse Raad voor de Rechtspraak, ziekenhuizen, het LBR (Landelijk Bureau Racismebestrijding) en vele anderen vrezen voor selectieve vervolging, discriminatie, beknotting van de vrijheid van meningsuiting en repressie.
Een brede groep studerende en werkende jongerenis de Landelijke Campagne tegen de Identificatieplicht gestart en heeft een groot aantal steunbetuigingen ontvangen. In het afgelopen jaar hebben er in het hele land bijeenkomsten plaatsgevonden, zijn er door talloze vrijwilligers posters geplakt, flyers uitgedeeld en e-mails beantwoordt van ziekenhuizen, migrantenverenigingen, docenten en journalisten. Het debat
in de Tweede Kamer stond gepland voor januari en is om onduidelijke redenen vervroegd. Om te voorkomen dat de vrijheid van burgers geruisloos wordt beknot verzoeken wij iedereen om een bezoekje te brengen aan de website www.identificatieplicht.nl en daar de protestbrief te ondertekenen en te verzenden!


Zweetdruppels en plakpleisters

vrijdag 5 december 2003
The War Against Drugs kent ook een thuisfront. Binnen de Verenigde Staten is al weer sinds een jaar of acht een test beschikbaar waarmee werkgevers simpel kunnen checken of hun personeel de avond daarvoor zich te buiten is gegaan aan één van de genotmiddelen die op de zwarte lijst staan. Het gebruik van amphetamine, cocaïne en opiaten is al sinds 1995 op een simpele wijze te controleren door een soort pleister op de huid te plakken die gedurende een dag of zeven bijhoudt of de drager “gebruikt” heeft. Nadeel was dat het on een nogal grote pleister ging: de groottevan een speelkaart. Om vals spelen tegen te gaan zit er een beveiliging op. Maar ook op dit gebied staat de techniek niet stil. Inmiddels wordt er een nieuw product getest. Het gaat hierbij ook om een soort pleister, maar om die te kunnen gebruiken moeten er wel eerst enkel minuscule gaatjes (diameter: één haar) in de huid gebrand worden. Over deze gaatjes wordt een pleister geplakt met een pompje dat permanent lichaamsvocht onderzoekt en de uitkomsten verzend naar een ontvanger, die kan meten hoe hoog het percentage is, oftewel: hoe dronken de medewerker/ster is. Indien er alcohol aangetroffen wordt kan zo’n ontvanger bijvoorbeeld het starten van een auto blokkeren. De eerste “markt” zijn de luchtvaartmaatschappijen, die langs deze weg het alcoholpercentage van hun piloten willen controleren.


Dear Henry

vrijdag 5 december 2003
Kijk, we zouden graag zien dat jullie doorgaan op de ingeslagen weg. Dat is onze basishouding. Ik heb een ouderwetse kijk op vriendschap. Vrienden moet je steunen. Hier in de Verenigde Staten hebben de mensen niet door dat er bij jullie een burgeroorlog aan de gang is. Ze lezen wel verhalen over het schenden van de mensenrechten maar niets over de context. Hoe sneller je aan de zaak een eind maakt, hoe beter het is”. Aldus de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger tijdens een gesprek met zijn Argentijnse collega admiraal César Augusto Guzzetti op 7 october 1976in New York. Guzzetti behoorde tot de junta van Videla die tussen 1975 en 1983 zo’n 30.000 “terroristen” liet vermoorden of verdwijnen. Het citaat is afkomstig uit een rapport van zeven pagina’s dat werd geschreven naar aanleiding van deze ontmoeting tussen de beide heren. Uiteraard waren er al eerder berichten die erop duidden dat het Argentijnse regime, waarin Maxima’s vader een kleine maar niet onbelangrijke rol vervulde, de volledige steun van Washington genoot. Maar nog nooit is op een dergelijke expliciete wijze duidelijk geworden waarom Henry hier en daar als “Schreibtischmörder” wordt omschreven en sommige landen hem graag voor de kadi zouden willen trekken. Het bewuste rapport wordt vandaag in Buenos Aires gepresenteerd tijdens een conferentie met als thema de onderlinge betrekkingen tussen de VS en Argentinië ten tijde van de vuile oorlog. And justice for all? Forget it.


Torpedo aan bakboord (7)

vrijdag 5 december 2003
Volgens die zo superieur uit de ogen kijkende Van Baalen van de VVD doet mevrouw Megawati echt wel haar best om de mensenrechten in haar gordel van nep-smaragd op orde te brengen. Er is nog wat gerommel op Atjeh, de Molukken en in Irian Djaja maar dat hoeft wat onze expert betreft geen belemmering te vormen voor het instemmen met de leverantie van die corvetten van Kommer en Ruurt. Oh? Maandag werd bekend dat Irian Djaja ofwel West-Papua een nieuwe politiechef mag begroeten. Het gaat om een toppertje: Timbul Silaen. Het vroegere hoofd van de politie van Oost-Timor. Oost-Timor? Oost-Timor?Wat was daar ook weer mee? Nou, het wil ons niet te binnen schieten. Even vragen aan Van Baalen. De benoeming van Timbul komt mooi op tijd. Zijn voorganger worstelde namelijk met een probleem dat voor Timbul wat makkelijker te verstouwen zal zijn. Er ligt namelijk al een tijdje een verzoek bij de hoogste politieleiding in het gebied. Van ene Eurico Guterres. Die wil graag een militie oprichten van zo’n 200 man. Om de politie en het leger te assisteren bij het bewaren van law and order in Irian Djaja. Guterres heeft enige ervaring op dat gebied. Hij had indertijd ook zo’n nuttig clubje op Oost-Timor. Hè, alweer Oost-Timor. En je krijgt die Van Baalen zo moeilijk te pakken. Zo’n militie zou een geschenk uit de hemel zijn. Neem bijvoorbeeld afgelopen weekend. Toen werden in Semarang op Java vier studenten opgepakt omdat ze ballonnen hadden opgelaten met vlaggen van Vrij Papua, dat kennelijk nog niet door Soros of Press Now is ontdekt. Midden op Java! De revolutie verspreidt zich!! Alleen een harde hand kan nog soelaas brengen. En daar zijn Timbul en Eurico dus voor. We zullen er nog van horen. Maar die corvetten kunnen we met een gerust hart aan Indonesië leveren hoor. Van Baalen zegt het zelf.


Nu drukken

vrijdag 5 december 2003
Wij kregen gisteren naar aanleiding van onze slecht weer- berichten over Soros een bezorgde mail van een trouwe lezer. Die bleek al enige jaren uit zijn nog net niet tot de Robin Hood-categorie behorende middelen financieel bij te dragen aan de goede werken van Press Now. Een op de Amsterdamse Wibautstraat 3 gevestigde NGO die wordt verondersteld zich in te zetten voor een vrije pers in de Balkan. Via het financieren van mediaprojecten, mediatraining en het informeren van zowel publiek als luitjes die zich druk maken in de politiek over het belang van vrije meningsuiting. Nobel allemaal, heel nobel. Enne,de pers kan ons niet vrij genoeg zijn. Press Now bestaat volgens haar eigen site sedert 1993. Er zouden binnen de organisatie 20 man in touw zijn met een totaal budget van 2,5 miljoen euro. Er zijn dagen dat wij het bij KM met minder moeten doen. De club heeft drie publicaties gebaard in respectievelijk 1998, 2000 en 2001 en de site heeft voor het laatst een verfrissende beurt gehad op 8 october van het vorig jaar. Dat geeft een beetje een lekke band gevoel en dat delen wij kennelijk met onze mail-schrijver. Als die bijvoorbeeld naar Press Now belt om te vragen of alles wel aan boord is krijgt hij steevast te horen dat hij wordt teruggebeld. Don’t call us, we call you. Niet dus. En als de postbode zijn deur weer heeft gevonden wordt hij bijna nooit meer verrast met een brief uit de Wibautstraat. Niet vreemd dus dat ie bang is dat Press Now langzaam transformeert tot een lege huls en dat zijn donatie daar simpelweg in verdwijnt. Daarnaast heeft ie even moeten slikken door de link die wij legden tussen B 92 en Mabel Hari’s werkgever George Soros (*). Was die link er soms ook tussen Press Now en de Open Society-bende van de Spiderman van de democratisering? Nou, zeker is wel dat zij in het recente verleden zeer nauw hebben samengewerkt op de Balkan. Maar of de Amerikaans/Hongaarse miljardair ooit ook de nodige florijnen in Press Now heeft gepompt weten we niet. Noch of hij wellicht om de een of andere reden nu ineens de hand op zijn knip houdt. Maar misschien peuteren we langs deze vrije weg wat antwoorden los uit Amsterdam. Want bellen helpt niet, is ons verteld.

(*) zie "Fluweel" aflevering twee


The turkey has landed

donderdag 4 december 2003
Blijkt die turkey waarmee Bush stond afgebeeld tijdens zijn bezoek aan de Amerikaanse jongens en meisjes in Irak op Thanksgiving een nepper te zijn geweest. Een soort decoratiemodel dat in elkaar zijgt als je er een mes en vork in zet. Dankzij dit p.r.-geintje steeg zijn eigen populariteit meteen weer met twintig procent. Want zijn onderdanen zijn over het algemeen wezens met kinderhanden en die hebben één in het oog springende eigenschap: ze zijn snel gevuld. Dat werd al eens aangetoond toen Pretzel zich als een echte held een paar dagen na de voorstelling van Osama’s Flyin’ Circus tussen debrandweerlieden en reddingswerkers op Ground Zero waagde. Heel Amerika vergat op slag dat hij zich in zijn Airforce One van hot Florida naar her Nebraska had laten vliegen tot onderhand geen brigadier dog meer wist waar hij uithing. En niet te vergeten zijn kranige landing op het dek van de Abraham Lincoln eind mei van dit jaar, toen iedereen nog dacht dat de oorlog in Irak was afgelopen. Met een jet! Terwijl de carrier net buitengaats dreef en met een beetje kano ook bereikbaar was geweest. Allemaal show. Om te bedekken dat Georgieporgie in wezen een oetlul is. En om zijn populariteit een zetje te geven. Geen lokale folklore overigens. Ook in Nederland wordt van dit soort taktieken gebruikgemaakt. Je wordt nu al zwetend wakker na een nachtmerrie waarin Maartje van Weegen 101 keer wordt geraakt door kanonskogels ter ere van de volgende Oranjekoter. Laat staan als het echt zover is en de baby aan den volke wordt getoond. Nog een geluk dat het geen turkey is.


Octopussy (39)

donderdag 4 december 2003
Aan de systematische ruiming binnen het Amsterdamse wereldje is nog geen einde gekomen. Zo ontvingen wij van een trouwe lezer het bericht dat Mirko Vukmirovic sedert vorige week niet meer tot de levenden behoort. Hij zou tegen acht kogels aan zijn gelopen in het zuiden van Spanje. Eerste noch tweede hulp mocht nog baten. Mirko behoorde volgens recherchegegevens tot de hofhouding van in de EBI in Vught verblijvende Joca Jocic. En tevens tot de kennissenkring van de heren Srdjan Miranovic en “Acika” Bulatovic, die in mei van dit jaar op lood werden getracteerd in de gerenommeerde Amsterdamse PC Hooftstraat.
Delaatste streek daarbij voorgoed de vlag. De aanslag zou het logische vervolg zijn van het nodige gesteggel over de leverantie van 44 kilo amfetamine van dubieuze kwaliteit aan een Brits-Joegoslavische collega-ondernemer. Dit hele gezelschap uit het gebied dat geheel conform de planning van Freddie Heineken door de NAVO kortgeleden etnisch is herverdeeld zou weer een coöperatieve band hebben met Greg Remmers. De man die landelijke bekendheid kreeg dankzij Katja Schuurman en op het ogenblik zijn tijd verbeidt in de petoet tot hij weer terug kan keren naar zijn optrekje in Marbella. Voor wie dit allemaal duistere taal is: u kunt het lichtknopje vinden in de afleveringen 32 en 33 van deze serie op de followup-website. Sterkte nog en stay tuned.


Fluweel (2)

donderdag 4 december 2003
Moeten we nou met zijn allen blij wezen? Met die fluwelen revolutie in Georgië. En dat straks een Nederlandse mevrouw uit Terneuzen daar de First Lady wordt. We hebben onze twijfels. Tuurlijk het was daar geen paradijs op aarde. Maar of het met Mikhail Saakashvili beter wordt is de vraag. Per saldo toch een marionet van de olie-en gasboeren die zijn land op korte termijn de NATO van Jaap in wil loodsen. En zelfs wulpse blikken werpt naar de Europese Unie. Kortom een echte democraat. Maar dat kan ook moeilijk anders als je in het zadel bent geholpen door eendemocraat bij uitstek, George Soros. De baas van de Open Society, waar de door de AIVD leliewit verklaarde prinses Mabel i.o. sedert 1997 verantwoordelijk was voor de geldstromen. Ook richting Georgië. Zo werd de Georgische activist Giga Bokeria van het door Soros gestichte Liberty Institute naar Belgrado gestuurd om contact te leggen met de groep die met spontane massademonstraties Milosevic uit zijn pluchen stoel had weten te wurmen. Een soort gesponsorde studiereis. Op kosten van de Open Society-club keerde Bokeria vervolgens in zijn land terug met een paar van zijn nieuwe Servische kennissen om de democratiseringsgolf op gang te brengen. Gesteund door de televisiezender 24 Hours die net als indertijd het via Nederland opererende vrije radiostation B 92 in Belgrado gestiekt werd door vriend Soros. Nadat Sheverdnadze de brutaliteit had gehad om een paar vette contracten af te sluiten met Russische olieboeren was wat Washington en Soros betrof de maat vol. De gebruikelijke malversaties bij de verkiezingen vormden de kapstok om het vuur onder de kont van de president aan te steken. De actiegroep Kmara (ofwel “Genoeg”) kreeg van Mabel’s baasje 500.000 dollar toegestopt en het feest kon beginnen. Een paar weken van spontane demonstraties volgde. Saakashvili kreeg een megafoon en eiste dat de oude grijze vos oplazerde. A la Begrado werden de trappen van het parlement bestormd en hoppa een fluwelen revolutie was het resultaat. Nou die paar Russische soldaten nog laten opzouten en het koren van meneer Soros en zijn trouwe Mabeltje staat te bloeien. Waar fluweel al niet goed voor is.


Poe, poe, poe

woensdag 3 december 2003
Wij zijn uiteraard best tevreden met het lawaai dat is ontstaan na de door ons geïnitieerde berichtgeving in de serie “Torpedo aan bakboord” over Kommer Damen’s leverantie van corvetten aan de ruimploeg van Megawati. Maar de serie waarvan het onderhavige artikeltje deel uitmaakt heeft wat minder publieke aandacht getrokken. En dat is jammer, want ook dit stukje problematiek binnen Kommer’s gekwelde onderneming behoort ons inziens eveneens tot de categorie hapklare brokken. Zo meldden wij al dat de tot het Damen-concern behorende Oranjewerf in Amsterdam-Noord binnenkort de poorten gaat sluiten en dat het kavel dan in handen komt van de ING, Kommer’s huisbankier (*). Maar daar blijft het helaas niet bij. Ook bij twee reparatiewerven in Rotterdam gaat volgens de planning de deur dicht. Nu zou volgens een ingewijde de OR voor de personeelsleden graag net zo’n afvloeiingsregeling willen als hun collega’s van Van der Giessen de Noord. Maar Kommertje, toch goed voor 90 miljoen euro volgens de schietschijf van Maarten en Jort, schijnt niet te bakken. De ING denkt echter welwillend met hem mee. De bank wil haar cliënt best wel financieel adem verschaffen door al diens onroerendgoed te herfinancieren. Maar niet voor J.L. natuurlijk. De bank wil dan wel de exclusiviteit bij de herontwikkeling ervan. Dacht Kommer misschien nog even dat hem zuurstof werd toegediend, helaas het bleek om stikstof te gaan. Nog even en hij staat niet meer op nummertje 192 van de top-500 maar ergens aan de staart tussen eenvoudige luitjes als Eddy de Kroes en Patrick Kluivert. Tel uit je verlies.

(*) Zie de artikelen “Poe” en "Poe, poe" van 17 en 18 september jongstleden


Van Estoril naar Zandvoort (30)

woensdag 3 december 2003
Gisteren vernamen wij van een insider in de problematiek rond kindersex dat in Praag de Pinocchiobar niet de enige gelegenheid zou zijn waar je een minderjarige kunt opdoen voor een flink potje “bummsen”. Ook in andere gay-bars zou dat mogelijk zijn. Nou heeft secretaris generaal Demmink ooit laten weten dat hij nooit in de Pinocchiobar is geweest. Soit. Maar wel in de eerste helft van de jaren negentig samen met ambassadeur Heinemann in andere gaybars (*). Goed, daar zou dan weer niks onoirbaars zijn gebeurd en wellicht is dat ook zo. Maar het probleem blijft dat je nooit precies weethoe oud de beschikbare jongelieden precies zijn die zich in dergelijke bars ophouden. Je loopt dus wel degelijk een risico. En dan hebben we het nog maar niet over de chantibiliteit die kan volgen uit een dergelijke one-night-stand. Of de gène als je net even ergens gezellig zit en er plotseling een Nederlandse bus voor het betrokken perceel verschijnt waaruit een flink aantal landgenoten komt rollen die voor een leuk prijsje een jeugdsex-tour naar Tsjechië heeft geboekt. Elke keer als je daarover later weer iets leest moet het schaamrood je toch naar de gladgeschoren kaken vliegen. Of de bilnaad iets smaller worden als je verneemt dat de hele directie van een jeugdsex-reisburo in de morsige kraag is gevat. Zoals het OM in Arnhem gisteren bijvoorbeeld liet weten. Memories. Maar dan niet van het soort dat Anita Witzier op de buis brengt.

(*) zie aflevering 28


Brutaal

dinsdag 2 december 2003
Je moet toch wel godvergeten brutaal zijn. Colin Powell heeft vandaag op Jaap’s afscheidsfeestje in Maastricht gezegd dat Rusland als een speer zijn rudimentaire troepen uit Georgië en Moldavië moet terugtrekken. Dat had Moskou jaren geleden al beloofd maar nog steeds niet uitgevoerd. De betrokken landen moesten hun eigen militaire boontjes kunnen doppen. Met Amerikaanse adviseurs en Amerikaanse marionetten als regeringsleiders. Maar dat laatste zei Powell er effe niet bij.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken werd als majoor in Vietnam geconfronteerd met protesten uit eigen rangen over de slachtingen die speciale eenheden aanrichtten onder de burgerbevolking. Een zo’nbloedbruiloft speelde zich af in het dorpje My Lai. Powell moest deze zaken van hogerhand onderzoeken. Een quote uit zijn brief aan de legerleiding:
... Het is mogelijk dat bij incidentele gevallen sprake was van het mishandelen van de burgerbevolking en krijgsgevangenen. Maar dat is zeker geen algemeen beeld. Integendeel, de relatie tussen de Amerikaanse soldaten en de Vietnamese burgers is uitstekend te noemen”.
We zijn nu zo’n 35 jaar verder. Opnieuw proberen de VS een paar landen de Pax Americana op te leggen. Opnieuw is de relatie tussen de Amerikaanse soldaten en de burgers uitstekend te noemen. Zeg, Colin, je hebt misschien gelijk als je zegt dat de Russen op moeten lazeren uit Georgië en Moldavië. Maar zou je je eigen zootje ongeregeld eindelijk ook eens kunnen laten opdonderen uit Afghanistan en Irak. Misschien helpt dat al een heel stuk bij het uitbannen van het terrorisme in de wereld.


Torpedo aan bakboord (6)

dinsdag 2 december 2003
Voordat de hele zaak rond de werf De Schelde wat al te snel in het afvoerputje verdwijnt nog even grutten in de deal tussen Damen Shipyards en de Indonesische marine. Zo’n nieuwe corvette op de lopende band zetten is een dure liefhebberij. Je moet er vrij zeker van zijn dat er belangstelling voor is. In dit geval was dat dus Indonesië. Verder moet je zowel vanuit Den Haag als Jakarta witte rook hebben. En niet een lullig pluimpje maar een flinke stoot. Wanneer precies besloten is om de exocet door de kerk te jagen weten we niet, maar het moettoch geruime tijd geleden zijn. Een gok: na 9/11. Plotseling leek de club van Abu Sayaf op de Philippijnen dichterbij te zijn gekomen. De bom op Bali deed de rest. Er waren meer snelle, tot de tanden gewapende schepen nodig. Om Al Qaida of andere halvegaren buiten de deur te houden. Bovendien konden ze mooi dienen om de wapen- en mensensmokkel en het illegaal vissen en exporteren van flora en fauna tegen te gaan. Nou, dat kwam goed uit want Kommer had toevallig net het plan opgevat om eens wat nieuwe corvetten op de markt te pleuren. Daar gaf hij zich over aan wat handjeklap met admiraal Sondakh, actief gesouffleerd door Ruurt Klaver. Wat kom je bij zulke onderhandelingen overeen? Nee, niet meteen gaan zitten te fluisteren over douceurtjes via Indover of op een of andere Zwitserse bank. Gewone leuke dingen voor beide partijen. Ruurt geeft daar een aardig voorbeeld van in zijn brief aan zijn Indonesische gabber van 11 september (!!!!) 2003 : “I recommend the proposed corvette design and Schelde Naval Shipbuilding as the builder and potential partner to your Navy”.
Nou dat lijkt al keurig in kannen en kruiken want twee van de nieuwe corvetten zullen in Surabaya worden gebouwd op de marinewerf P.T. PAL. Wat heet, volgens de Indonesische pers zijn ze daar onder leiding van ir. Muchamad Moenir al driftig mee bezig. Al dat geschuifel achter de schermen was nodig om de Tweede Kamer binnenkort voor een fait accompli te stellen. Zoals gebruikelijk bij dit soort zaken.


Torpedo aan bakboord (5)

maandag 1 december 2003
Nou dachten wij toch al een tijdje dat vrije concurrentie binnen de Europese Unie zo onderhand een equivalent was geworden voor het geloof in God. Bolkestein loopt er in Brussel in ieder geval zijn veters voor uit zijn schoenen. En dat allemaal om kartelvorming en andere erge dingen te voorkomen. Want anders zouden wij als consumenten een goeie kans lopen veel teveel te betalen voor de dingen van de dag. Dat we met dat negentiende-eeuwse gezever niet veel zijn opgeschoten raadt je de koekoek en bovendien houden de overheden zich niet altijd aan de regels. Neem nou alleen maar eensde brief van Ruurt Klaver ten behoeve van Kommer Damen’s marinewerf De Schelde. Die zou zijn geschreven met toestemming van de ministeries van Defensie, Economische Zaken en Buitenlandse Zaken. Dus niks aan de hand en de Kamer wordt deze week netjes achteraf geïnformeerd of het bos ingestuurd (*). Maar wat lezen we daar in Jane’s International Defense Review, het toonaangevende internationale blad op het gebied van de ontwikkeling van oorlogstroep etcetera? Dat bij Merwede Shipyards en Van der Giessen de Noord in october jl. een gloednieuwe corvette is geboren. En we noemen hem Falcon. Uhhhh, hallo Bolk. Wat is dit? Vrije concurrentie? Heeft meneer Klaver ook ten behoeve van Merwede Shipyards een briefje aan zijn vriend Sondakh geschreven? Is meneer Sondakh tijdens zijn bliksembezoek in juli van dit jaar ook bij Merwede geweest? Of was het al een gelopen race? Kijk, als die bijdehante Van Baalen nou echt gelooft in al die libertarische rimram dan zou hij toch zeker hierover deze week wat vraagjes moeten stellen aan chef-uitzendburo Kamp. Wedden van niet?

(*) doorhalen wat niet verlangd wordt.


De Russische familie (6)

maandag 1 december 2003
Er is opnieuw een boekje opengetrokken over de hebberigheid van Michael Khodorkovsky, tot voor kort het baasje van de oliemaatschappij Yukos. Hij zou volgens het Russische OM in 2000 illegaal een bedragje van 2, 8 miljoen dollar hebben afgetapt van Apartit. Een bedrijf dat goedkope Russische kunstmest produceert en over een frontfirma beschikte in het Zwitserse Fribourg. Het bedrijf was in 1994 geprivatiseerd en vriend Michael kocht samen met zijn Yukos-gabber Lebedev voor de fooi van 225.000 dollar stilletjes twintig procent van de aandelen op via het Zwitserse vehikel Russian Trust & Trade. De waarde van dat pakketje wordtnu geschat op meer dan 280 miljoen dollar. De verkoop van de kunstmest verliep in de jaren na de privatisering via de papieren dochter van Apartit in Zwitserland en de enorme winsten die het bedrijf maakte bleven dan ook keurig tussen de Alpen hangen. Gevoegd bij een alleraardigste deal met Pierre Belasting in Fribourg en de heren Khodorkovsky en Lebedev hadden alleen al dankzij de inkomsten uit de kunstmesthandel een leven kunnen leiden waar de werknemers van Apartit geen voorstelling van hebben. Dat heet vrije markt-economie en als we nog heel even arrogante boerenlullen als Zalm, De Geus, Hoogervorst en hoe ze verder allemaal ook mogen heten hun gang laten gaan komen ook wij binnenkort aan de weet waar dat voor staat. Khodorkovsky’s club “Graaien voor het te laat is” haalde een identieke truc uit binnen Yukos via het zogenaamde filiaal in Genève, Petroval. Nog grover ging het toe bij de verkoop van titanium. Een van de belangrijkste Russische producenten is de Avisma. De meerderheid van de aandelen van die onderneming berustten bij de Menatep-bank van Khodorkovsky cs. Avisma verkocht haar hoogwaardige product voor de prijs van een bordje zuurkoolsoep aan TMC. Een frontonderneming van ... jawel. TMC verkocht het titanium vervolgens voor een wereldprijs aan de trappelende cliëntèle. De onvoorstelbare winsten werden via een netwerk van bankrekeningen naar aangename oorden gesluisd. En dan vertelt onze razende reporter in Moskou dat de arrestatie van Khodorkovsky cs. alleen maar machtspolitiek van Putin is. Om een mogelijke politieke concurrent alvast uit te schakelen. Nou ja, wat weet een koe van zondag?


Torpedo aan bakboord (4)

zondag 30 november 2003
Dat we dit nog mochten meemaken. Het leek wel Sinterklaas. Gisteravond werden wij namelijk door de ijverige Pieten van Nova blij verrast met een reportage over de corvetten die onze Bevelhebber der Zeestrijdkrachten zo warm had aanbevolen bij zijn Indonesische collega. Via de amicale brief die wij als onderdeel van deze serie op 18 november jl. al hadden afgedrukt. Als we het allemaal goed hebben begrepen heeft Indonesië al vier van die vestzakfregatten besteld bij Kommer Damen’s Vlissingse filiaal De Schelde. Twee daarvan zouden in Zeeland worden gebouwd. De andere twee in Surabaja. Met het voornemen om er een leukeserie van te maken. Kassa voor Kommer, die alleen al met het binnenhalen van het ordertje voor die eerste vier doodkisten ruim een miljard euro beurt. Na de reportage volgde een babbel over het al dan niet kosher zijn van de verschillende aspecten van de deal. Nee, vriend Koenders was er dit keer niet bij. Die was al eerder op de avond voorbijgekomen. En ze kunnen in Hilversum natuurlijk niet aan de gang blijven. Anders zouden de kijkers nog gaan denken dat ie echt een expert is. Voor deze gelegenheid zaten de vrolijke krullenbol Krista van Velzen van de SP en Oscar Hammerstein’s Pro Patria-adept Hans van Baalen van de VVD elkaar in het haar. Met name over de mensenrechten. Volgens Van Baalen zat het daarmee inderdaad niet helemaal snor in Indonesië. Maar president Megawati deed erg haar best om dat vlekje op haar sari weg te werken. Voorbeelden daarvan gaf de sprekende vollemaan niet. Mogelijk bedoelde hij het uitroeien van de Christenhonden op Ambon en de pre-historische Papoea’s in Irian Djaja. Of het rigoureus uitdunnen van de bevolking in Atjeh. Want als die ruimings-operaties eenmaal achter de rug zijn wordt het bewaken van de mensenrechten meteen een stuk makkelijker. Daar kwam nog bij dat Indonesië volgens neocon Van Baalen niet op een af ander lijstje van de VN voorkwam en dat Kommer’s corvetten alleen maar ingezet konden worden tegen wat verdwaalde smokkelaars. Dus konden we die lorren met een gerust hart aan ons voormalig wingewest leveren. En als daar een briefje van Ruurt Klaver voor nodig was, prima. Denk eens aan de werkgelegenheid, mevrouw Van Velzen. En als wij het niet doen, doen de Fransen of de Duitsers het wel. Van Baalen – Van Velzen: 5 – 0. Inpakken en wegwezen. Hoe Amnesty International over Indonesië denkt? Who cares? Fuck ‘em. Volgende week gaat de SP over deze kwestie vragen stellen aan Henk Kamp, chef uitzendburo. Dat wordt vuurwerk. Nat vuurwerk.


Een specht maakt nog geen zomer (10)

zaterdag 29 november 2003
Ja fuck. Weer wat gemist. Blijkt de Hoge Raad eind vorige week al bepaald te hebben dat onze ouwe Bob Specht en zijn vrouwtje Hannelore moeten worden kaalgeplukt. Voor 20 miljoen euro. Nou was er al conservatoir beslag gelegd op wat losslingerende portemonnees en kostbare bullen ter waarde van 5 miljoen. Dus moeten de oudjes uit Blaricum nog maar 15 miljoen ophoesten voor ze weer wat vrijer kunnen ademhalen. Betalen ze het niet dan zit er maximaal nog zo’n zes jaar cel voor ze in het vat. En gezien hun leeftijd kunnen ze dan meteen een plekkie in het bejaardenhuisaanvragen. Maar gezien Bob’s relaties in Panama, in Spanje, in Zweden, de Apollolaan en het OM mag weten waar nog meer zal er wel een snelle oplossing worden gevonden voor het nijpende liquiditeitsprobleem. Blijven we toch schutteren met de vraag hoe het nou zat met die twee miljoen piek die Willem Endstra als part of a deal met Bob moest overmaken naar Schut en Grosheide, waar de zes miljoen piek is gebleven die Bob bij diezelfde deal in de tas zou hebben gekregen en wat er is gebeurd met het pakket info dat bij hetzelfde gerenommeerde advocatenkantoor zo keurig werd bewaard.
Maar je kan niet alles hebben.


Frequent gerommel (15)

zaterdag 29 november 2003
Wat schreven wij in juni 2003? Dat een aantal luidruchtige lieden van radio 538 een businessplan had laten opstellen bij de Amsterdamse BV Archipel in verband met een mogelijke verkoop van hun belangen in de zender. Het businessplan werd vervolgens door het Nederlandse filiaal van Booz, Allen & Hamilton door de wringer gehaald om te zien of er misschien nog onvolkomenheden in zaten. In het deftige kantoor aan de Amsterdamse Apollolaan hebben ze nu en dan nog wel eens een off-day als per ongeluk iemand de naam van Eric de Zwart laat vallen. Al bij al dus een heel duurbusinessplannetje. Maar dat was niet voor J. Doedel. Er had zich namelijk een potentiële Amerikaanse koper gemeld: Advent International. Een slokop met belangen in een slordige 500 ondernemingen in 35 landen. Wij hebben zowel Booz, Allen & Hamilton als Advent op onze bekende keurige manier gevraagd hoe het zat. Geen zuchtje terug. En wat staat er nu in De Telegraaf? Dat Advent het belang van grootmoloch Rupert Murdoch in 538 overneemt. Zo’n 55 procent van de aandelen. Geen ruk over De Zwart cs. Het kan betekenen dat de deal tussen het keffertje van John de Mol en Advent indertijd is afgeketst of dat die in alle stilte al heeft plaatsgevonden. Een leuke taak voor de professionele collega’s om dat eens uit te pluizen. Want wachten op persberichten is geen kunst. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (29)

vrijdag 28 november 2003
Als je bijna genant weerloos ligt geëxposeerd op een tandartsenstoel en de smid constateert dat je een gaatje hebt in een van je ivoren wachters loop je een goeie kans dat het gevuld wordt met amalgaamkwik. Over het gebruik van dat goedje is internationaal nogal wat shit ontstaan. Je kan er namelijk flink ziek van raken met vooral ernstige symptomen aan de luchtwegen. In de VS staat het zelfs op de nominatie om uit de roulatie te worden genomen. En dat is typisch want een studie daar naar de effecten van het gebruik ervan bij met name kinderen is nogniet eens beëindigd. Nou ja, dààr. Het gaat wel om een Amerikaanse studie maar het onderzoek zelf wordt uitgevoerd in Portugal. Sedert 1997. Bij 500 kinderen tussen de acht en tien jaar met een IQ dat niet lager is dan 67. En guess what. Laten die kindertjes nou allemaal zijn gevonden in weeshuizen van ... jawel ... Casa Pia. Dezelfde alleraardigste katholieke liefdadigheidsinstelling waar andere onzegbare penetraties bij kinderen plaatsvonden die niet alleen lichamelijk blijvende sporen hebben achtergelaten maar vooral vreselijke geestelijk schade hebben veroorzaakt. Over cynisme gesproken. Het is gewoon hemeltergend.


Rawhide (2)

vrijdag 28 november 2003
Op zondag 2 november beloofden wij u bij leven en welzijn te informeren over de afloop van de rechtszaak tegen Axel Vervoordt. De door ons als kinderliefhebber ontmaskerde Belgische antiquair die ineens het licht zou hebben gezien en tegenwoordig als rechtschapen pater familias door het leven zou gaan (1). Wij meldden op die datum dat de eigenaar van een Schloss in ‘sGravenwezel samen met zijn echtgenote en een van zijn zoons voor de kadi was getrokken. Hij had namelijk van een nieuw verworven stulpje aan de Bethaniëlei in het rustieke Schilde van een nieuw verworven optrekje op eigen houtje een"gentleman’s farm” willen maken. Maar helaas klaver aas had de burgemeester een bâton tussen Axel’s wielen gestoken en verordonneerd dat de boel weer in de oude staat teruggebracht diende te worden. Een paar jaar juridisch gesteggel volgde, want onze estheet hoeft op een paar eurocenten niet te kijken. Niettemin werd het gezinnetje “Verdoodt” (2) een paar dagen geleden door de rechter verrast met een boete van in totaal 15000 euro en gesommeerd om binnen een halfjaar alles weer terug te draaien. Met na die periode een dwangsom van 250 euro per dag. Is er in België toch nog gerechtigheid. Hoewel een stel inmiddels wat oudere jeugdigen daar zonder twijfel andere gedachten over zullen hebben. Dat zij ooit uit de anonimiteit mogen treden.

(1) zie onze serie over Vervoordt op de Followup-site.
(2) zie de eerste aflevering van Rawhide op 2 november in deze Kleintje Actueel rubriek.


Zelfde truc, zelfde tijd

donderdag 27 november 2003
Het is inmiddels al weer een paar weekjes geleden, maar niemand geeft ons ook een seintje. Dus moeten we er zelf toevallig tegenaan bumpen. Zo’n twintig rekels gingen namelijk onlangs in Antwerpen voor het luik omdat ze zich in de eerste helft van de jaren negentig schuldig hadden gemaakt aan grootschalige zwendel met sigaretten, drank en kleding. Een van hen was Frank Slaets, de levensgezel van de voormalige miss België en pronte hooter-koningin Veronique de Cock (geen familie). Franks cs. kregen forse boetes en al dan niet voorwaardelijke celstraffen voor d’n mik. Bovendien werd de villa van het in hetoog lopende paar geconfisceerd en is Frank ook nog niet van het haakje in een affaire rond het witwassen van mafiagelden. Het gaat dus niet echt goed met Frank en Veronique. Nou zal ons dat verder palingworst wezen, ware het niet dat Frank en zijn gezellen zich bij de manipulatie met bijvoorbeeld de sigaretten van een truc bedienden die ons bekend voorkwam. Zij gebruikten namelijk containers met identieke nummers en kenmerken. In de ene container werden aardappels gedonderd, in de andere sigaretten. De aardappels werden met valse douanedocumenten aangeboden voor uitvoer. De sigaretten werden binnenslands verhandeld waarbij listig voor miljoenen aan accijnzen werd ontdoken. Identieke containers? Waar hebben we dat meer gehoord. Juist. In het IRT-verhaal! Citaat uit het artikel "De smokkel van coke en smoke" over de club van Jan Borsboom cs. in De Morgenster:
"Ondanks de perfecte organisatie sneuvelde er per ongeluk wel eens een transport en werd de chauffeur gearresteerd. In de meeste gevallen werd hij binnen een paar dagen al weer op vrije voeten gesteld, omdat hij kon aantonen dat hij van de smokkel geen flauwe notie had gehad. Eén van de trucs die daarvoor werd gebruikt was die van de dubbele container. Daarbij pikte de chauffeur in het doorvoerdepot van bijvoorbeeld Rotterdam een oplegger op waarvan de inhoud volgens de officiële formulieren bestond uit zoiets als griesmeelpudding. Bij zijn aanhouding bleken er echter sigaretten in te zitten. De chauffeur beweerde dan dat hij zich in Rotterdam vergist moest hebben. Bij controle bleek vervolgens dat op de afhaalplek nog een oplegger stond die in alle details hetzelfde was als die waarmee de chauffeur was aangehouden. Met griesmeelpudding. Chauffeur vrij. Opdrachtgever wist van niets of was niet te traceren. Lading werd geconfisceerd. Einde verhaal."
Met deze truc werden onder toezicht van allerlei officiële instanties ook tonnen roesmiddelen dwars door Europa versleept. Volgens de gangbare versie ging het daarbij alleen om wiet. Volgens mensen met een kritisch denkvermogen ook om coke. Of in het geval van Frank Slaets dat zich ongeveer in dezelfde tijd voltrok eveneens van deze drugsvariant sprake is geweest onttrekt zich aan onze waarneming. Maar we zouden niet van verbazing omstuiteren als het wel zo was.


Van Estoril naar Zandvoort (28)

woensdag 26 november 2003
Het lijkt wat stil geworden in de affaire rond Joris Demmink. Maar wij vernamen een dezer dagen dat er nog menig potje op het vuur staat. En dat de geruchten over de huidige secretaris-generaal van Justitie niet van vandaag of gisteren zijn. Elke keer als onze dossierverzamelaar in het verleden namelijk op de nominatie stond om weer een treedje te stijgen in de hiërarchie van het ministerie vond er een onderzoekje plaats naar eventuele heikele zaken in zijn leven. Dat leverde nooit iets substantieels op. Zelfs niet toen de AIVD vorig jaar zelfs vier maanden uittrok voor een speurtocht inde Umwelt van vriend Joris toen deze werd voorgedragen voor de allerhoogste functie, die van secretaris-generaal. Nou geven die vier maanden al aan dat de AIVD geen makkelijk kluifje was toegeschoven. Ook de veelgeplaagde dienst kende de verhalen die over Joris rondgingen. Maar na naar wij aannemen duchtig snuffelwerk kreeg Demmink witte rook en besteeg de troon bij Justitie. Blijven we toch een beetje zitten met de vraag of de AIVD wel alle registers heeft opengetrokken of zich uiteindelijk toch niet wat Mabelig ervan af heeft gemaakt. Omdat het ultieme bewijs voor de vermeende euvele daden van Joris niet te vinden was. Goed, de verse secretaris-generaal zou wel hebben toegegeven dat hij met enige regelmaat qq. in Praag is geweest. En dat hij daar samen met ambassadeur Heinemann een paar gaybars heeft bezocht. Maar nooit de Pinocchiobar. Ofwel: hij kon daar ook nooit een minderjarige op het kopje hebben getikt. En ja, hij had in de Tsjechische hoofdstad een relatie gehad met een pornoster. Maar toen die wat in de war raakte was aan die verhouding een einde gekomen. Dat die bewuste jongeman er geen been in zag om voor de camera met minderjarigen zijn kunsten te vertonen kon Joris uiteraard niet worden aangewreven. En dat gold evenzeer voor het in roulatie brengen van videotapes waarop deze sportieve prestaties aan bod kwamen. Dus wat doe je dan als geheimedienst? Je geeft de pijp aan Piet-Hein en gaat over tot de orde van de dag. Als die verdomde journalisten dat nou ook deden, dan werd het misschien toch nog leuk met de Kerst. Stay tuned.


Connecties

dinsdag 25 november 2003
Wie zat erachter? Dat is de vraag nadat in het weekend de ramen van het Quote-bureel op de Amsterdamse Singel wat minder functioneel waren geraakt na een fris kogelbuitje en de glasboer ook nog even langs moest bij Maarten van de Biggelaar, de eigenaar van het blad. Heel wat mensen meteen weer fluisteren dat het duo Endstra – Holleeder zijn visitekaartje had afgegeven. Maar dat was al gebeurd tijdens het vrij recente bezoek van een stel sombere heren aan datzelfde bureel die Jort “Springer” Kelder duidelijk maakten dat de publicaties over Willem niet geweldig geapprecieerd werden. En tweemaal eenvisitekaartje afgeven is in dit soort kringen niet gebruikelijk. Een andere naam die een hoge notering kreeg op deze grimmige sterrenbeurs was die van Eddie de Kroes. De Roze Panter van Wassenaar, die mede dankzij Quote bij een ruim publiek niet alleen bekend raakte als aspergefanaat, bubbelliefhebber, Marbellaschuimer en Pim-aanbidder, maar ook als iemand die beginjaren negentig de weg wist te vinden naar het hart of de portemonnee van Officier van Justitie Hans Vos (1). Overigens vormde Eddie geen uitzondering toen hij via Aad Dingjan een vrijgeleide wist los te weken in de befwinkel. Er was meer in de aanbieding. Zo hebben wij al eens gewezen op de mogelijkheid om voor een tonnetje of twee je strafdossier uit zicht te manouvreren. Een ander snoepje van de week was een informatiepakket naar keuze uit de verzamelde werken van een of andere centrale politiedienst. Of zelfs meer dan dat. Zo zou Klaas Bruinsma eind 1989 tijdens een aanval van onbedwingbare nieuwsgierigheid zich voor een kwart miljoen een exemplaar van zijn hele criminele verleden hebben aangeschaft. Notabene via een Joego-connectie in de persoon van de heren “Paja” en “Jerry”. In diezelfde periode - toen Klaas al wat rommelde met Mabel Hari - zou hij via de gebroeders Ballon (de een rechercheur, de ander belastingambtenaar) zijn belastingfile hebben laten lichten om eens te kijken wat er voor hem in het vat zat. Daarin stond hij niet alleen. Ook de in het wereldje zowel als mecenas als politie-informant en handelaar in roesmiddelen bekend staande Max “Cannafield” Hasfeld en de met de ex van “Haagse Harry” scharrelende mr. R.K. Harders wilden wel eens een kijkje nemen in het gedachtengoed van de inspecteur (2). Een ding is dus zeker, de ook al met de handel in Marokkaanse en Nederlandse genotsmiddelen in verband gebrachte vleeszwendelaar Eddie de Kroes is in goed gezelschap als het om connecties met Justitie gaat.

(1) Zie voor dit onderwerp en meer van Eddie’s zakelijke beslommeringen en connecties onze sprankelende serie “Schimmen achter Pim” op de Followup-site.
(2) Voor meer info over Hasfeld zie de artikelen "Terp van Tijn" in de Morgenster en "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336.


Fluweel

maandag 24 november 2003
Hieperdepiep hoera. Sheverdnadze is opgelazerd na een fluwelen revolutie. Iwan met de pet blij. De vuilnisbelt kan worden opgeruimd. Weg met de corruptie en het nepotisme. Georgië gaat een glanzende toekomst tegemoet onder de nieuwe leider Mikhail Saakashvili. Een jonge man, die halfweg de jaren negentig zijn aangename advocatenbaantje in New York opgaf voor een onzeker bestaan als politicus in zijn geboorteland. Als we Peter d’Hamecourt tenminste mogen geloven. Maar wat dat betreft houden we vaak ons hart vast. Vooral als ze vanuit Hilversum aan Peter om wat achtergrondinfo gaan vragen over het grimmige vernietigen van Tsjetsjenië of de onlustenin Georgië. Dan zouden we hem graag willen toefluisteren: “It’s the oil, stupid!”. Maar dat kan nou eenmaal niet, dus roeren we maar mistroostig in ons bakkie troost en wachten op het volgende Journaal-item. Ook bij de introductie van Saakashvili was het weer zover. Want het is hartstikke leuk om te weten dat Georgië’s hoop in bange dagen getrouwd is met Sandra Roelofs uit Terneuzen, maar we hadden daarnaast bijvoorbeeld graag willen vernemen aan welk advocatenkantoor hij nou eigenlijk verbonden was geweest. Nou dat blijkt de firma Patterson, Belknap, Webb & Tyler te zijn. En laat dat kantoor nou na de terugkeer van het gezinnetje Saakashvili zijn activiteiten in het gebied van de Kaukasus en de Kaspische Zee drastisch hebben uitgebreid. Zo behartigt de club tegenwoordig de belangen van Amerikaanse ondernemingen op het gebied van de olie- en gaswinning, mijnbouw, financiering, verzekering en telecommunicatie. Met name vanuit haar filiaal in Baku, de hoofdstad van Azerbaidzjan, het buurland van Georgië, waar haar voormalige employé het zelfs tot minister van Justitie schopte. Een contactje is nooit weg. Overigens was Sandra een gewaardeerd medewerker van het Nederlandse consulaat geworden. Ook dat contactje is nooit weg. In diezelfde aanloopperiode tot de fluwelen revolutie arriveerde in Georgië eveneens een peloton Amerikaanse militaire adviseurs. Min of meer op kousenvoeten. En als dat gebeurt weten we over het algemeen hoe laat het is. Iwan mag best blij zijn met zijn freedom of speech and demonstration. Want die kan hij straks heel erg nodig hebben als Mikhail in de voetsporen treedt van oud-buurman Jeltsin, zijn land stijf staat van de oligarchs, Derk Sauer zijn Georgische Playboy lanceert en de Amerikanskis zijn land leeghalen. Of dan een eventuele nieuwe revolutie weer van fluweel zal zijn is nog net zo duister als een koppel Zwarte Pieten in een kolenmijn.


De Russische familie (5)

maandag 24 november 2003
Op 21 augustus 1999 viel een indrukwekkende verzameling rubberzolen van de FBI de burelen van de Bank of New York binnen en nam het hele administratieve boeltje van Natasha Garfunkel Kagalovsky in beslag. Natasha was geen juffrouw Corrie binnen de bank. Ze was een van de vice-presidenten en had de zaken met het voormalige Oostblok onder haar beheer. Haar echtgenoot Konstantin Kagalovsky was ook al geen lulletje lampepit. Kort nadat Jeltsin de deur had opengezet voor de vrije entrée van westerse witteboorden-criminelen en zijn eigen mafia in staat had gesteld de was buiten de deur te doen vertegenwoordigde Kagalovskykortstondig zijn land bij het IMF. Die post ruilde hij na enige tijd in voor een hoge positie bij Menatep, de bank van Michael Khodorkovsky die zich juist opmaakte voor een veroveringstocht. Daarbij werd in 1996 via een uiterst suspecte operatie een weldadig meerderheidsaandeel verworven van Yukos, de tweede oliemaatschappij van Rusland. Khodorkovsky was op slag een van de grootste olieboeren ter wereld. In 1998 ging Menatep officieel op de fles en Konstantin werd Michaël’s plaatsvervanger bij Yukos. De raid van de FBI op Natasha’s bullen in het bovenlaatje van haar bureau was een rechtstreeks gevolg van de in scène gezette ondergang van Menatep. De bank van Khodorkovsky werd er namelijk van verdacht voor in totaal zo’n slordige 40 miljard dollar zwart geld via o.a. de Bank of New York en haar Israëlische component Inter Maritime te hebben witgewassen. Bijvoorbeeld via rekeningen van de in Londen geregistreerde onderneming Benex Worldwide Ltd. die onder leiding stond van de Russische zakenman Peter Berlin. Diens vrouwtje Lucy Edwards was net als Natasha vice-president bij de Bank of New York en beheerde in die hoedanigheid het Londense filiaal. Dit schattige echtpaar zorgde ervoor dat een deel van de buit keurig werd weggezet in exotische oorden waar Piet Belasting een man van horen zeggen was. De rest werd teruggesluisd naar moedertje Rusland en gebruikt voor overnames van veelbelovende bedrijfjes of pakketten aandelen.
Peter (en Lucy’s) handelsvehikel fungeerde tevens als distributeur van commerciële magneten en fietsen die de officieel in Pennsylvania ingeschreven onderneming YBM Magnex van Simeon Mogilevich op de markt bracht. Blijkbaar een geniale Russische zakenman, die Simeon. Zijn bedrijfje groeide in vier jaar tijd van minkukel tot gigant met een omzet van 1 miljard dollar. Op papier. Maar hij was dan ook de leider van wellicht Rusland’s grootste mafiafamilie, die niet alleen geïnteresseerd was in de productie van fietsen en magneten maar ook in wapen- en drugshandel, prostitutie, gokken, afpersing en andere leuke dingen uit de speelgoedwinkel. Dit hand in hand gaan van misdaad en witte boorden is uiteraard niet specifiek Russisch. Vandaar misschien dat hier aanvankelijk zo geschokt werd gereageerd op de arrestatie van Khodorkovsky. En ons ijverig werd voorgehouden dat Putin daarmee de liberalisering van de Russische economie en zelfs het democratiseringsproces op losse schroeven had gezet. Geen “open society” dus in het verschiet, maar de dictatuur van de oude nomenclatura. Inmiddels is de rust teruggekeerd en zijn de rijen weer gesloten. Michaël bleek inwisselbaar. Stay tuned.


Serieus?

zondag 23 november 2003
Gottegot, dat was wat in de NRC van 15 november. Een heel artikel over de ferme initiatieven die het ministerie van Defensie had ontwikkeld om een order van een Duitse agent van Magere Hein bij Joepie’s RDM binnenboord te houden. Sindsdien werd het stil.

Gottegot, dat was wat in Kleintje Muurkrant Actueel van de afgelopen week. Een reeks artikelen onder de titel “Torpedo aan bakboord” over het ferme initiatief van onze Bevelhebber de Zeestrijdkrachten om de Schelde-werf van Kommer Damen een lekkere vette bek te bezorgen met het binnenhalen van een Indonesische corvetten-order. Sindsdien werd het stil. Enwe hebben toch echt ons best gedaan om leden van de oppositie te reanimeren. Wij stuurden e-mails naar Bertje Koenders van de Partij van de Arbeid die met enige regelmaat bij Nova en elders net als een echte expert zit te neuzelen over Irak, Afghanistan, Turkije, Volkel, Bush, Blair, Balk etcetera. Niks gehoord verder. Verder nog naar een paar geachte afgevaardigden van de zogenaamde linkse vleugel binnen onze volksvertegenwoordiging. Noppes. En omdat we toch bezig waren ook nog maar naar D’66. En je wilt het niet weten, maar vice-fractievoorzitter Lousewies van der Laan was de enige die ons keurig een mailtje terugbezorgde. Zij zou onze Torpedo’s zeker meenemen in haar overwegingen. Oké, lijkt misschien een beetje op een door depleted uranium overleden mus. Maar ze had in ieder geval de guts om ons terug te schrijven. Kom er eens om.


Schimmen achter Pim (15)

vrijdag 21 november 2003
Wat weggedrukt door de tweede bomaanslag in Istanbul, maar toch. In het Journaal van gisteravond trok ook interessant nieuws voorbij over Eddie de Kroes. De mede-eigenaar van het Haagse Hotel des Indes die in de jaren tachtig een celstraf voor zijn mik kreeg wegens grootscheepse zwendel in vlees. De eerste jaren na zijn veroordeling wist hij de effectuering van die straf met kunst en vliegwerk te ontlopen. Maar dankzij de Journaal-uitzending van gisteravond weten we nu dat hij begin 1992 in verband met deze zaak werd aangehouden op Schiphol. Hij belde niet even met Apeldoorn, maar wel met Vos, toenOvJ in Amsterdam. Binnen een half uur was de zaak geregeld en koos onze Roze Panter het luchtruim. Direct na die enerverende gebeurtenis ontving Eddie in maart van dat jaar de door Vos getekende vrijwaring die inmiddels voor zoveel heisa heeft gezorgd. Nou is de vraag of Hansepans, die tegenwoordig bij Justitie de rechterlijke organisaties prikkelt tot continue verbeteringen, onze Wassenaarse aspergeliefhebber uit humanitaire overwegingen uit de petoet heeft gehouden of dat ordinairdere zaken aan de orde waren. Poen, om eens wat te noemen. In die jaren was het met name in het Haagse wereldje common knowledge dat je voor een tonnetje of twee bij de afdeling bef wel lieden kon vinden die je dossier uit zicht konden manouvreren. Dan moest je zaak wel in de eerste fase verkeren. Als die al in de hoger beroep-sfeer zat, werd het een stuk moeilijker. Hoe dit zij, volgens de Rotterdamse advocaat Mr. D.A. H. zou bij het regelen van de geheimzinnige deal tussen De Kroes en Vos een cliënt van hem een voorname rol hebben gespeeld (1). Dat kan niemand anders zijn dan Aad Dingjan, die wij al eerder opvoerden in aflevering 9 van deze serie. Dingjan staat nu te boek als verdachte. Of dat ook geldt voor mr. Vos weten we niet. Maar het hemd is nu eenmaal nader dan de bef. Stay tuned.

(1) Voor mr. H. zie het artikel Retourtje Cantrade op de site van de Morgenster (op "Aktueel klikken)


Shady Brussels (9)

donderdag 20 november 2003
Nee, nee, mafiabaasje Pietro Fedino is er nog niet. Hij is weliswaar al veroordeeld tot tien jaar brommen wegens smokkel van Colombiaanse snuif, maar zijn aandeel in de handel van al dan niet valse Colombiaanse collaterals moet ook nog gehonoreerd worden. Die problematiek zal mede aan de orde komen tijdens het nakende strafproces versus luitenant-kolonel Willem Matser, de Oost Europa-expert op het NATO-hoofdkwartier Brussel. Een man met een snuffelverleden bij de Nederlandse Militaire Inlichtingen Dienst en zonder enige twijfel uiterst interessante contacten met andere geallieerde woel- en spitsmuizen. Bijvoorbeeld uit Langley, USA. Het was dus niet verwonderlijk dat hijeen paar jaar geleden eropuit werd gestuurd om het personeel van de overgenomen snuffelketen in het voormalig oostblok te instrueren hoe wij het allemaal graag georganiseerd zouden willen zien. Vandaar ook zijn warme relatie met de Roemeense generaal Talpes, een oud-bedrijfsleider van Ceaucescu’s inlichtingenwinkel en ook nu nog geen weg te poetsen factor binnen het gereorganiseerde bedrijf. Vraag is nog steeds wel wat de Nederlandse douane begin september 2002 ertoe bracht om nou juist een bescheiden pakketje uit Colombia dat bestemd was voor Fedino uit de stroom van poststukken te vissen. Was het omdat het uit Colombia kwam? Trok de naam van Fedino speciale aandacht? Of was er sprake van een tip? Van de DEA of zo. En blunderde de FIOD vervolgens tegen een CIA-operatie aan. Voor dat laatste valt iets te zeggen. Vooral gezien de rol die Bali Menon heeft gespeeld in dit hele gebeuren. De Indische magiër op het terrein van vervalsingen die ook al actief was bij de affaire-Cools, waarbij ondermeer naar buiten kwam dat een pakket waardeloze aandelen onderdeel zou hebben uitgemaakt van de Italiaanse economische compensaties voor de Belgische aankoop van 46 Agusta-helicopters. Bij dat gerotzooi met valse waardepapieren was ondermeer de voormalige agent van de Belgische Bijzondere Opsporingsbrigade (BOB) Jean-Marie van Mullen betrokken. Die werd op 24 september 1990 in Den Haag bij Bali Menon geïntroduceerd door de Fransman Jean Huart. Geen onbekende op de Amerikaanse ambassade in Brussel en volgens insiders werkzaam voor de CIA (1). Dat zou kunnen verklaren waarom Menon bij al zijn frauduleuze handelingen maar één keer is veroordeeld wegens een breed scala aan vergrijpen zonder dat dat ernstige gevolgen heeft gehad voor zijn bewegingsvrijheid. Met enige voorzichtigheid zou je kunnen concluderen dat meneer Menon in touw is voor de CIA en aanverwante clubs en dat hij op die gronden protectie geniet. Het ziet er naar uit dat Matser alleen beschuldigd zal worden van het vervaardigen van valse collaterals. Daarbij zou de rol van Menon worden geminimaliseerd cq. weggemoffeld en blijft de vraag of er sprake was van een gigantische witwasoperatie onbeantwoord. Iedereen blij, behalve wij. Stay tuned.

(1) zie deel 4 van Shady Brussels dd. 7 augustus 2003 in de serie "De Brusselse Connectie" op de Followup-site.


Torpedo aan bakboord (3)

woensdag 19 november 2003
President Megawati heeft gisteren een besluit ondertekend om de militaire activiteiten in Atjeh het komende half jaar verder uit te breiden. Tot nu toe zou de staat van beleg die daar zes maanden geleden al was ingesteld om de onafhankelijkheidsbeweging uit te roeien niet veel succes hebben opgeleverd. Integendeel, de Free Atjeh Movement zou nog steeds de eenheid van Indonesië bedreigen. Een speciale commissie moet erop toezien dat de operaties tegen die verrekte vrijheidsstrijders een beetje gladjes verlopen. Een van de leden van die commissie is admiraal Bernard Kent Sondakh. De goede collega van onze eigen Bevelhebber der Zeestrijdkrachten RuurtKlaver. U begrijpt waar we heen willen. Straks wordt de FAM in verband gebracht met Al Qaida, de bom op Bali of andere ongein en laat Megawati heel Atjeh plat branden. Wellicht mede dankzij de nieuwe technische snufjes van Kommer Damen’s corvetten en de wholehearted support van de Commander in Chief van de Nederlandse Koninklijke Marine. Waar is de tijd gebleven dat onze Zeven Provinciën de Spanjaarden eruit mieterden? Of was dat niet hetzelfde? Hm? Ruurt?


Octopussy (38)

dinsdag 18 november 2003
Wij hebben het op deze plek al redelijk vaak gehad over het advocatenkantoor van mr. E.A. Toenbreker, herstel A.E. Toenbreker, op het imposante adres Keizersgracht 686 te Amsterdam. Dat mede dankzij de niet geringe inbreng van mr. E. Hingst en mr. C.N.M. Dekker in de loop der jaren zo’n illustere klantenkring had opgebouwd. Er kwamen respectievelijk de namen voorbij van de heren Mieremet, Kok, Helsloot, Hillis, de ons te vroeg ontvallen Lüske en de Belgische filosoof van de koude grond Verbeke. Om eens wat te noemen. Maar de schoorsteen moet roken en iedereen heeft recht op juridische bijstand. Vandaar misschiendat het kantoor van Toenbreker ook de belangen behartigt van Resurgo BV van de heer René Lavrijsen. Deze onopvallende inwoner van het rustieke ‘tGooi beheerde het onroerendgoed van Dominee Bruinsma al toen deze op de woelige baren nog zo idyllisch aan het morrelen was aan onze prinses Mabel i.o.. Daar kwam geen wijziging in toen Klaas nolens volens van het tijdelijke naar het eeuwige zeilde in de slagschaduw van het Amsterdamse Hilton. Ook de stijl van beheer veranderde niet. Zo is het onderhoud van de huurpanden waaruit de nalatenschap voor een deel bestaat niet om naar huis te schrijven. Maar klagen daarover is in dit geval een equivalent voor het vragen om repercussies. Niettemin raapte in het nog redelijk recente verleden een huurder twee kilo moed bij elkaar en trok Lavrijsen’s firma voor de kadi wegens achterstallig onderhoud. Hij won de zaak met evenveel vlag als wimpel. De tegenpartij werd door de rechter gesommeerd de boel op orde te brengen met een vette maximum dwangsom als stok achter de huisdeur. Maar Lavrijsen lag daar blijkbaar geen moment van te woelen. In de ogen van de huurder gebeurde er in de periode na de uitspraak eigenlijk net niks en dus eiste hij op een kwaad moment die dwangsom op. Sindsdien zag hij zich genoodzaakt om al driemaal aangifte te doen wegens bedreiging met de dood, huisvredebreuk en andere gezellige vondsten uit dit zo vertrouwde arsenaal. Aangifte? De huurder heeft inmiddels te horen gekregen dat de huisbaas schijt heeft aan de politie en het gratis advies gekregen voortaan goed om zich heen te kijken. Die bleek echter in het bezit van een paar flinke ballen want hij heeft inmiddels contact opgenomen met het consumenten-programma De Woonbrigade van RTL 4 om de affaire eens flink in het zonlicht te zetten. Zo zie je maar, hoe moeilijk het is om ingewortelde tradities uit te bannen. Stay tuned.


Torpedo aan bakboord (2)

dinsdag 18 november 2003
Volgens allerlei bronnen gaat het niet lekker met de veiligheidssituatie in Indonesië. Gelazer in Atjeh en Irian. Op Ambon en omstreken is het nog rust maar de wedstrijd kan zo weer beginnen. Op Bali en in Djakarta is nog steeds de Al Qaida-alert van kracht. En dat is nog maar een kleine bloemlezing. De prognoses zijn somber. Nou bestaat de gordel van smaragd uit duizenden eilanden en hou daar maar eens een beetje knap toezicht op. Daar heb je een fikse marine voor nodig met kwieke schepen. Snelle, moderne corvetten bijvoorbeeld. Er werd door de regering-Megawati dus een programma indie richting te water gelaten. En binnen dat kader bracht admiraal Bernard Kent Sondakh, de bevelhebber van de Indonesische navy, op 11 juli van dit jaar een bliksembezoek aan zijn Nederlandse collega, vice-admiraal Ruurt Klaver. Tijdens dat bezoek presenteerde de leiding van de onderneming Royal Schelde, onderdeel van de Damen Shipyards Group, een spetterend design van een corvet met de laatste technische snufjes, waarvan al een heel kluitje inmiddels was aangebracht op onze fregatten in de “Zeven Provinciën”-klasse. Sondakh hartstikke enthousiast terug naar Djakarta. Of ze in Den Haag, Vlissingen en Gorinchem na twee maanden wat onrustig werden of dat Sondakh een zetje nodig had om de zaak in een stroomversnelling te brengen is ons niet bekend. Maar op 11 september concipieerde Ruurt in zijn hoedanigheid van Bevelhebber der Zeestrijdkrachten (BDZ) de volgende brief aan Bernard Kent:

Royal Netherlands Navy Commander-in-Chief

The Hague, 11 September 2003

BDZ/2003107316

To: His Excellency Admiral B.K. Sondakh

Dear Admiral,

During your visit to the Royal Netherlands Navy on Friday July 11 you informed me about the Corvette programme of the Indonesian Navy. For this programme the Schelde Naval Shipbuilding presented a proposal which I would like to recommend to you firmly.
The latest know-how with respect to design and signature management has been introduced in the design of the ship presented by Schelde Naval Shipbuilding. Many of these design principles have been incorporated in our newest Air Defence and Command Frigates, the “Zeven Provinciën"-class and this knowledge has been extended even further afterwards.
In all respect, my endorsement of this ship presented to you is wholehearted. I recommend the proposed Corvette design and Schelde Naval Shipbuilding as the builder and potential partner to your Navy. If you decide to move forward with Schelde Naval Shipbuilding on this project it will be with my Navy’s enthusiastic support.


Yours aye

R.A.A. Klaver
Vice Admiral


Ons hoofd van de Koninklijke Marine dus als vertegenwoordiger van Damen Shipyards. Heeft Kommer toch aardig voor mekaar. Mocht de Indonesische marine erin stinken dan zit De Schelde voorlopig weer goed en heeft de Nederlandse militaire inlichtingendienst een dijk van een informatiepositie. Mijn liefje wat wil je nog meer?


Torpedo aan bakboord

maandag 17 november 2003
Aandoenlijk hè? Volgens de NRC van zaterdag jl. heeft het ministerie van Defensie van alles uit de kast gehaald om de RDM van de rand van het faillissementssravijn weg te plukken. Het bedrijf produceert oorlogstuig en is eigendom van Joep van den Nieuwenhuyzen. Ooit een gevreesde bedrijvendokter, maar nu al weer jarenlang zelf patiënt en recentelijk nog in het nieuws met al te deftig aangeklede helicopters. In het kader van de reddingsoperatie trok de directie materieel van de landmacht heftig aan de bel bij de Duitse onderneming Kraus-Maffei Wegmann om een order te redden. Die stond namelijk op de nominatieom te worden geschrapt omdat Joep over te weinig pecunia beschikte om de bestelling op tijd door de Duitse brievenbus te frommelen. Ondertussen onderhandelde een generaal-majoor van diezelfde directie met de bij ons als niet erg kosher te boek staande Rabobank over een lening van 27 miljoen. Deze activiteiten ten behoeve van ons Joep werden ontplooid met medeweten van staatssecretaris Van der Knaap. Het hulpje van meneer Kamp. Het lijkt erop dat onderdelen van ons militaire apparaat wel vaker bedrijven in deze sector van de Nederlandse industriële bedrijvigheid te hulp schieten. Kleintje Muurkrant kwam namelijk vorige week een analoog geval op het spoor. Zij het, dat het desbetreffende bedrijf niet direct op instorten staat. Het gaat om de scheepswerf De Schelde, een onderdeel van de Damen Shipyards Group. Wij hadden Kommer Damen, het baasje van de groep, al eens eerder op de korrel gehad (1), dus het leek ons wel aardig om hem naar aanleiding van de nog schaarse informatie waarover we toen beschikten op 9 november jl. te verrassen met de volgende e-mail:
Wij zijn bezig met een journalistiek onderzoek naar de rol die vice-admiraal R. Klaver zou hebben gespeeld bij het verkrijgen van een Indonesische order voor de tot uw concern behorende onderneming De Schelde. Kunt u ons zeggen of de heer Klaver inderdaad zijn invloed heeft laten gelden bij deze transactie en om wat voor order het gaat?
Geen sjoege. Dus gingen we de volgende dag opnieuw aan de slag.
Inmiddels menen wij te weten dat de bewuste order betrekking heeft op een corvet design. En dat de Koninklijke Marine wel zeer nadrukkelijk bij de realisering van de order betrokken is geweest. Kunt u een en ander bevestigen en eventueel nader toelichten?
Geen boe. En ook geen bah. Dus gaan we over op zwaarder materieel Kommertje. Om de spanning nog even op te voeren houden wij nog even ons kruit droog. Maar ons volgende salvo is nabij. Maakt alvast den borst maar nat. Torpedo aan bakboord.

(1) zie het artikel “Poe, poe" in deze rubriek van 18 september jongstleden.


De Brusselse Connectie (18)

maandag 17 november 2003
Soms dreigen we met zijn allen in slaap te rollen door het langdurige karakter van een procesgang. Zo ook in het geval van Pietro Fedino. De mafia-connectie van NAVO-bolleboos Willem Matser die betrokken was bij een geweldige witwasoperatie van Colombiaanse avontuurlijke gelden in Roemenië en in verband daarmee binnen niet al te lange tijd voor de kadi zal verschijnen. Fedino blijkt al te zijn geweest. Hij kreeg afgelopen donderdag tien jaar voor zijn mik wegens zijn aandeel bij een cokesmokkel vanuit Colombia via Schiphol. Nou kan Justitie met alle macht proberen de zaak-Fedino zoveel mogelijk los te weken van dezaak Matser en zijn Roemeense compaan Ovidiu Tender, uiteindelijk zal dat toch moeilijk gaan. Toen een snuffelteam bij de oude Italiaanse zakenrelatie van Etiene Urka binnenviel trof het daar namelijk ook de telefoonnummers van de van niets wetende Roemeense zakenman Tender aan en had men inmiddels ook de gesprekjes tussen Fedino en Matser over de riekende Colombiaanse collaterals keurig geregistreerd. De coke-connectie en de handel in waardepapieren waarbij tevens professional Bali Menon zo’n boeiende rol heeft gespeeld zijn beide onderdeel van één groot, zakelijk geheel. Over Menon vernamen wij nog dat hij wel degelijk ooit is veroordeeld wegens duistere machinaties. In 1994, in Luik. Of die veroordeling iets te maken had met de zaak-Cools is ons nog niet bekend. Maar mochten we dat uitvinden dan bent u de eerste. Stay tuned.


Royalty (14)

zondag 16 november 2003
Zie je wel. Wie zoekt zal vinden. De Oranje Nassau Groep blijkt te zijn ontstaan in januari 1924 als een Haagse im- en exportonderneming. Zoals gezegd met Nederlands en Frans kapitaal. Of aan Nederlandse zijde meteen al het koninklijk huis is ingestapt weten we niet. Maar zeker is dat aan Franse zijde baron Francois de Wendel wel direct een sou in het zakje deed. De onderneming werd bestuurd door meneer De Wendel zelf, A.H. van Nierop (directeur van de Amsterdamsche Bank) en comte De Mitry en bezat van meet af aan een ruim meerderheidsaandeel in de Limburgse Oranje Nassaumijnen. Sindsdienis de band tussen de groep en De Wendel’s eigen vehikel alleen maar nauwer geworden. Zo nauw, dat de Oranje Nassau Groep momenteel een volle dochter is van Wendel Investissement. Die laatste club bestaat nog niet zo lang en is een fusie van Marine Wendel en CGIP (Compagnie Général d’Industrie et de Participations). En hoe aardig is het dan om opnieuw een Nederlandse link te kunnen leggen. Want Marine Wendel onder leiding van werkgeversvoorzitter baron Ernest-Antoine Seillière zat tot begin 2001 voor de helft in de Franse vliegtuigmaatschappij Air Liberté ofwel Air Lib. De andere helft was van Swiss Air. Toen Swiss Air mayday mayday uitzond stapte Marine Wendel als een jet uit Air Lib zonder zich verder van zijn financiële verplichtingen iets aan te trekken. Bijna werd Air Lib dit jaar nog in de lucht gehouden door bounty hunter Erik de Vlieger, maar bijna telt niet. Intussen gieren de beschuldigingen over fraude en andere ongein laag over Parijs, maar zo goed als niemand heeft het meer over de rol van Seillière. Wel een monsieur hoor, onze Antoine. Hij geeft namelijk ook nog leiding aan Wendel Consortium. Een lieflijk samengaan van zijn Wendel Investissement en het Amerikaanse KKR (Kohlberg, Kravis, Roberts) dat dateert van juli 2002. Aan Wendel mag dan een onvriendelijk luchtje zitten, rond KKR hangt ook geen Givenchy. Zo beschreven wij in Mexicocaïne met een Hollands sausje hoe deze verzameling roofvogels zich in 1989 meester maakte van Del Monte, de fruitgigant (zie De Morgenster). De verliesgevende onderdelen werden door KKR in de groenbak gemieterd en de rest werd in tweeën gehakt. Daarbij onstonden Del Monte Fresh en Del Monte Fruit. Kort daarna verzeilden beide nieuwe loten in een paar enorme drugsgerelateerde affaires. Food via de verpakkingsfirma Polly Peck van de Turkse zakenman Asil Nadir en Fresh via de Mexicaanse zakenman Raul Salinas, de broer van de toenmalige president. Raul wikkelde zijn financiële zaken af via de Citibank, waar oud-minister Onno Ruding als vice-president de Nederlandse driekleur hoog hield. De Mexicaanse drugshandelaar was daar geïntroduceerd door Carlos Hank Gonzalez. Een topman uit het Mexicaanse zakenleven, die ook al verdacht werd van grootscheepse drugshandel. Die grote schepen vormden de vloot van Hank’s eigen onderneming TMM die in de jaren negentig een innig samenwerkingsverband sloot met het Nederlandse opslagbedrijf Van Ommeren. Van Ommeren? Van Ommeren? Waar hebben we die naam meer gehoord? Bij de Oranje Nassau Groep. Maar hé, op deze manier bewijs je dat Jezus een voorvader is van Johan Cruijff. Dus laten we serieus blijven. Voor je het weet word je aangezien voor een ufoloog. Stay tuned.


Royalty (13)

vrijdag 14 november 2003
De participaties in olie- en gaswinning bezorgen de tegenwoordig in Amsterdam huizende Oranje Nassau Groep de vetste inkomsten. De groep heeft centjes zitten in de activiteiten van BP, Total en de NAM op zowel het Nederlandse als Britse plat in de Noordzee, de activiteiten van Repsol in Spanje en Algerije en van Tullow in Roemenië. Verder ook in het Midden-Oosten, maar met die informatie is de groep wat minder scheutig. Maar goed, niet alleen dankzij het pakket aandelen Koninklijke Shell dus maar ook dankzij het belang in de Oranje Nassau Groep rinkelt de kassa van ons koninklijk huis alsons gaskraantje open staat, onze verwarming staat te loeien, de douche vrolijk spettert of de benzinetank van ons gezinsvehikel wordt gelaafd. Maar dat is niet het eind van het lied. De Oranje Nassau boys met aan het hoofd een telg uit de bekende ondernemersfamilie Van Ommeren participeert ook in andere sectoren van het bedrijfsleven. Zoals in de Nederlandse bouwwereld. Nee, natuurlijk niet in huurwoningen. Ja, hallo zeg. We moeten wel winst maken hè!! We doen in kantoorgebouwen. En dat is ook al geen botertje tot de boom met al dat recessiegedoe. Verder investeert de Oranje Nassau Groep er vrolijk op los via de Franse Groupe Alpha waar tot onze aangename verrassing ook Wendel Investissement een vorkje meeprikt (1). En Goldman Sachs, waar prins Friso (bekend van middelvinger en Mabeltje) nog wat leuke werkervaring heeft opgedaan. Alpha concentreert zich grosso modo op Nederland, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland en is geïnteresseerd in gerenommeerde familiebedrijven met problemen in de opvolging, ondernemingen die potentieel best aardig zijn maar het op de beurs wat minder doen of firma’s die tot een groter conglomeraat behoren maar plotseling niet meer in het bedrijfsplaatje passen. En zo zit Alpha dus met zijn neus in de cash and carry, verzekeringen, telecommunicatie, een paar omroepclubjes, internet, electronica, het opbouwen van stands, auto-onderdelen, kleding voor bovenmaatse dames, offset, glasproduktie, isolatie- en verpakkingsmateriaal en hydraulische transporten. Maar zeker in wat onvoorspelbare tijden moet je je belangen zoveel mogelijk spreiden. En dat weten ze ook bij de BV Oranje. Stay tuned.

(1) zie voor de connectie tussen het koninklijk huis en de familie De Wendel de vorige aflevering van deze serie.


Royalty (12)

donderdag 13 november 2003
Kijk, wordt ons donkerbruin vermoeden toch bewaarheid. Volgens een betrouwbare bron had de familie De Roy van Zuidewijn inderdaad wat centjes zitten in Buvermo. Het investeringsvehikel uit Den Bosch dat door Peetvader Ursone in de jaren zeventig werd beheerd en waarin ook oud-koningin Juliana een miljardje had gedumpt (zie vorige aflevering). Buvermo werd in 1977 opgeslokt door de Oranje Nassaugroep in Den Haag. Oorspronkelijk heette die groep de NV Maatschappij tot Exploitatie van Limburgsche Steenkolenmijnen en dateerde van 1893. De stichtingsaandelen raakten in 1903 in handen van de Franse baron De Wendel. Dat wil echter niet zeggen dat sindsdienalleen maar haantjes in de Oranje Nassaumijnen belegden. Ook het Huis van Oranje stopte er een flinke geldzak in. Toen premier Den Uyl de mijnen in de jaren zeventig liet sluiten zou hij de Oranje Nassau Groep, inclusief het Koninklijk Huis, hebben verrast met een alleraardigste compensatie van 300 miljoen gulden. Die zouden vervolgens op aanwijzing van een jongere maar even bijdehante telg uit het geslacht De Wendel weer zijn belegd in de Franse staalindustrie. Niet gek bekeken want nadat Mitterrand le coq présidentiel was geworden werd een flink deel van de zware Franse industrie genationaliseerd. En jawel, de Oranje Nassau Groep kreeg opnieuw een zalfje. En daarmee ook het Koninklijk Huis en de andere aandeelhouders. Onder wie hoogstwaarschijnlijk ook nog steeds de familie De Roy van Zuidewijn. Welke tak weten we niet. Maar stel nou eens even dat Edwin op de hoogte was van het whealen en dealen van de Oranje Nassaugroep. Met zijn belangen in de energiesector en het onroerendgoed. Dan kunnen we ons ineens een beetje beter voorstellen dat Bernhard zijn vermaarde mannetjes en Beatrix haar paladijn uit de oud-Duitse bankiersfamilie Rhodius Koenig op pad stuurden om mogelijke lekkages over het vermogen van de Oranjes en hoe dat verkregen is zoveel mogelijk tegen te gaan. Anders moet de pater familias straks weer bellen met Forbes. Stay tuned.


Kattebelletje

woensdag 12 november 2003
Nee helaas. Wij hadden gehoopt dat meneer Van Aartsen ons wel zou vertellen of hij indertijd werkelijk had geweigerd in te stemmen met een verhuizing van directeur-generaal Joris Demmink van Justitie naar Buitenlandse Zaken (zie ”Van Estoril naar Zandvoort” 27). Maar we kregen het volgende onbenullige mailtje van Gérald Rensink, Jozias’ Kamerhulpje:
Hartelijk dank voor uw e-mail. De heer van Aartsen gaat nooit in op interne aangelegenheden bij een ministerie”.
Gérald zal wel bedoelen: op vragen over interne aangelegenheden. Maar we willen geen jozo op iemand’s slak leggen. Toch jammer dat Jozias geen uitsluitsel wil geven. Of zou ie misschien tochzijn kont tegen de krib hebben gegooid omdat we hem vergeleken hebben met een haan met stront aan zijn poten? Wij ook altijd.


Demonstreren in Maastricht

woensdag 12 november 2003
enmasse - Maastricht 30.11.2003


Van Estoril naar Zandvoort” (27)

woensdag 12 november 2003
Oké. We hebben ons -zij het node- neergelegd bij het schrappen van het verhaal dat onze secretaris-generaal van Justitie zich ooit met de dienstauto naar wat Eindhovens struweel heeft begeven om daar samen met jongelieden de zinnen te prikkelen. Maar de roman “Joris op zoek naar de Praagse lente” is zeker nog niet dichtgeslagen. Binnen dat kader hoorden wij een anecdote die wij graag even wilden toetsen bij Jozias van Aartsen, de minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet Kok II. Daarom zonden wij hem de volgende mail:
Onlangs vernamen wij dat de heer J. Demmink, de huidige secretaris-generaal vanhet ministerie van Justitie, een aantal jaren geleden een poging zou hebben ondernomen om te verhuizen naar een gelijkwaardige of hogere positie bij Buitenlandse Zaken. Dat ministerie stond toen onder uw leiding en de heer Demmink, een partijgenoot van u, vervulde de positie van directeur-generaal internationale aangelegenheden en vreemdelingenzaken bij Justitie. U zou die eventuele verhuizing van de heer Demmink hebben tegengehouden. Ten behoeve van een artikel op de website Kleintje Actueel zouden wij graag van u willen vernemen wat de reden vormde voor uw weigering.
Sneaky briefje hè? Veel verwachten wij er niet van. Ook al omdat wij Van Aartsen ooit al eens hebben vergeleken met een haan met stront aan zijn poten. Nou is dat een beeld dat afkomstig is uit “Frank van Weezel’s roemruchte jaren”, de haast vergeten klassieker van A.M. de Jong over de mobilisatietijd in de eerste wereldoorlog. Dus wie weet zal dat Van Aartsen toch over de brug helpen. En trouwens, nooit geschoten is nooit een gat in het plafond. Stay tuned.


Octopussy (37)

woensdag 12 november 2003
Als we eenmaal ons gebit in een zaak afdrukken dan laten we niet snel los. Zo ook in de vreemde zaak rond de Gooise zakenman Jaap de Bode, de overleden bankier Rob Wijnmaalen, het makelaarskantoor Besselink & Westra en last but not least de Rabobank. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus. Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail. In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden. Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost:
Wij zijn al geruime tijd bezig met het napluizen van de zaak-Eemnes, waarbij uw bank in onze ogen een merkwaardige rol heeft gespeeld. Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode. De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen. Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen. Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen:
- welke overwegingen hebben geleid tot het besluit geen gerechtelijke stappen versus de heer De Bode te ondernemen?
- in hoeverre zijn daarbij de bevindingen van de recherche van invloed geweest?
- was er in Eemnes sprake van een witwasconstructie?
- zijn er in de loop der tijd schadeclaims ingediend door derden?
- is het u bekend dat door derden een “clash action” wordt voorbereid, waarbij een aantal van hen hun belangen hebben gebundeld?
"
Ja, u heeft gelijk. Er zitten een paar addertjes onder het gazon. Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur. Stay tuned.


Octopussy (36)

dinsdag 11 november 2003
Ja hoor, bingo. Een vingerplant. Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra. Vast onderdeel van het Arnhemse makelaarsduo Bekkering & Westra. In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering. Hij schrijft:
Voor De Bode Vastgoed hebben wij inderdaad enkele taxaties uitgevoerd. Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Diverse van deze getaxeerde objecten zijn sinds die periode verhuurd en/of verkocht. Wij hebben tot nu toe nog nooit een op- en/of aanmerking van welke financiële instelling dan ook gehad op onze waardebepalingen. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook."

Kijk, dat diverse (jammer, niet allemaal) door B en W getaxeerde objecten zijn verkocht of verhuurd en dat de betrokken financiële instellingen als bijvoorbeeld de Rabobank nooit hebben gepiept zal je de donder doen. Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen. Dat B & W hun voormalige cliënt niet afvallen kunnen we waarderen, hoewel de beweegredenen net zo divers kunnen zijn als de verkochte objecten. We zouden overigens graag willen weten of B & W ook taxaties heeft verricht voor beeveetjes als De Maaspoort, Blombode Vastgoed, Butzbach Benelux BV, J.J. de Bode Management of andere buitenwijken uit De Bode’s imperium. Want dan veranderen termen als “enkele" en ”diverse” al gauw in “heel wat” of “een massa”. Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Stay tuned.


Broodjes aap

dinsdag 11 november 2003
Ja hoor, gisteravond was het weer eens zo ver. In het televisie-programma “De leugen regeert” kwam de term broodje aap voorbij. Aanleiding was het sappige verhaal over Joris Demmink, de secretaris-generaal van Justitie dat nog steeds onze volledige aandacht heeft. Het broodje werd geserveerd door Frits van Exter, de hoofdredacteur van het immer zo sprankelende dagblad Trouw. Frits had het verhaal over Donner’s favourite boy al zo’n tien jaar geleden gehoord. En toen was er ook al niks mee gebeurd. Dat is lekker voor die cameraploegen die momenteel in Praag en Londen op zoek zijn naar bewijzen voor hetverhaal over Joris. Die hadden beter even Frits kunnen bellen in plaats zich uit te sloven in den vreemde. Gewoon een MacChimp! Net als die story over de brief van Oranje’s pater familias aan Adolf Hitler van 24 april 1942, die zo nodig door NIOD-rakker Aalders weer naar boven moest worden gepompt. Daar werd de prins even helemaal niet goed van. Goed, hij had wel eens meer briefjes geschreven die hij zich later niet meer kon herinneren. Aan meneer Gross van Lockheed bijvoorbeeld. Maar deze brief? Gewoon een tosti gorilla. Om maar te zwijgen over het epistel dat Tony B. Liar ooit aan onze ferme Jan Peter Dinges stuurde, waarin de Britse ally schreef dat Saddam Hussein hele enge wapens had die hij in drie kwartier in de Hofvijver kon mieteren. En dat Jan Peter zich daarom beter kon aansluiten bij de Angelsaxische geallieerden om snorremans even oud-testamentair af te straffen. Een Big Baviaanburger met onions en currysaus dus. Maar zulke dingen lees je niet in het blaadje van Frits. Die doet braaf mee aan het door Donner gepropageerde overleg om alles wat een beetje heikel is te begraven voor het wordt opgenomen in een satirisch programma. Truste Frits.


Octopussy (35)

dinsdag 11 november 2003
In de vorige aflevering spraken wij al onze verbazing uit over het feit, dat de flamboyante Gooise zakenpief Jaap de Bode zo makkelijk fantastische leningen kon sluiten bij de Rabo in Eemnes. Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind 2001 het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond. Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd? De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja. Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Bekkering & Westra. Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail:
Wij zijn bezig met een journalistiek onderzoek naar de achtergronden van de affaire-De Bode. Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed. Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie. Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien? Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen”.
Later nog gevolgd door het addendum:
Zou u ons kunnen zeggen in hoeveel gevallen u bij de transacties van de heer De Bode en de Rabo-bank betrokken bent geweest?
En zoals wij dat gewend zijn wachten we nu beleefd het antwoord van de geadresseerde af. Want beleefd zijn we altijd... bij de eerste kennismaking. Stay tuned.


De leugen regeert

maandag 10 november 2003
Jan Peter Zwartkous afgelopen vrijdag: “Als het om verzinsels en halve waarheden gaat is het nodig om de discussie te beginnen over wat wel en niet kan”. Aanleiding tot die belubberde uitspraak was de poppenserie Egoland. Een poging tot satire over het koninklijk huis. Oh? Prima. Maar kunnen we van deze plek dan ook meteen de discussie beginnen over de verzinsels, halve waarheden en zelfs botte leugens die de regering te berde bracht over de massavernietigingswapens van Saddam? Waardoor Nederland nu stiekempjes in een oorlog verzeild is geraakt. Graag. En mag meneer Donner daar dan ook bijzijn? Want diedoet zulke heftige pogingen om tot een Imitatione Hilbrandi te komen dat het zeer doet aan onze ingebouwde registratieapparatuur. Als je met je volle verstand zegt dat bij het fileren van de affaire Mabel Wisse Smit een beeld is neergezet dat niet strookt met de feiten, dan zouden wij alleen maar even fijntjes willen verwijzen naar de brief van Mabeltje’s verloofde. Verzinsels? Halve waarheden? We zijn in wezen niet anders gewend. Meneer Donner heeft de leeftijd om zich de Lockheed-affaire nog te herinneren, tenzij hij toevallig toen even een blokje om was in navolging van Piet Pelle op zijn Gazelle. Wat in die periode aan verzinsels, halve waarheden en honderd procent leugens is gedebiteerd geeft de pers haast het recht om af en toe onzin uit te kramen. Noch de premier, noch de minister zijn vooralsnog van plan om naar de rechter te stappen als in hun door Pearl of Anders gesteunde ogen de fatsoensgrens is overschreden. Een praatje met de dames en heren hoofdredacteuren moet voldoende zijn.
Terug naar de jaren vijftig. Vera Lynn, de Bonte Dinsdagavondtrein, Willem Drees, Monus de man van de maan en de Bietenbouwers met Gaitjan Kruutmoes. Toen gezag nog gezag was en gastarbeiders Italiaans spraken. En Sinterklaas nog rustig een kind op zijn schoot kon trekken. Wij zijn klaar voor de discussie.


Octopussy (34)

maandag 10 november 2003
In februari en maart van dit jaar hebben wij ons behoorlijk fanatiek beziggehouden met de affaire rond Jaap de Bode. De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden. We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel. Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt. En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben. Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november 2001 spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren. Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren. En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys. Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken. Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: stay tuned.


Hahaha (4)

zondag 9 november 2003
Het is weer doodstil geworden rond onze omstreden vastgoedondernemer Willem Endstra. Maar dat kan niet gezegd worden van zijn Italiaanse zakenpartners, de gebroeders Berlusconi. Bij het OM in Palermo is namelijk een bom ontploft. Figuurlijk ditmaal. Giorgio Riolo en Giuseppe Ciuro, twee topspeurders van de onderzoeksafdeling zijn gearresteerd. En nog een paar van hun collega’s staan op de nominatie. Giorgio en Giuseppe worden ervan verdacht in het geheim al jaren in touw te zijn geweest voor de mafia. De eerste was betrokken bij de opsporing van capo di capi Bernardo Provenzano. Die operatie duurt al veertig jaar, maar dat blijktnu dus geen mirakel te zijn. Riolo en wellicht nog een paar rakkers binnen het OM zouden de godfather keurig op de hoogte hebben gehouden van alle ontwikkelingen binnen het opsporingsonderzoek. Dat gebeurde onderandere via de nu eveneens gearresteerde dokter Michele Aiolo, die Provenzano in zijn kliniek zou hebben behandeld tegen kanker, maar kennelijk ook bij andere problemen werd geraadpleegd.
Ciuro had de opdracht om de connectie tussen Provenzano’s klaverjasclub en Marcello dell’Utri verder uit te pluizen. Zoals in een eerdere aflevering al vermeld had deze nette Siciliaanse zakenman ooit voor Silvio Berlusconi de introductie verzorgd bij de familie, die vervolgens ervoor zorgde dat Silvio carrière kon maken. Eerst in het Italiaanse zakenleven, samen met zijn broer Paolo. Later in de politiek. Als opvolger van Giulio Andreotti. Dat het onderzoek naar onroerendgoed-boer Dell’Utri lekker opschoot, nou nee. Niet vreemd, want via deze U-bocht zou Justitie automatisch de Berlusconi’s in het licht van haar koplampen krijgen en dat kan even niet. Dankzij luitjes als Ciuro blijven deze heren dus de rol van Pepetto vervullen. En dat is ook lekker voor onze Willem natuurlijk. Want als je door al die minder flatteuze publiciteit inderdaad “geen piek meer kan lenen” kan je altijd nog terecht bij je makkers in Italië. Stay tuned.


Ongelukkig

zaterdag 8 november 2003
JPB is ongelukkig met de verzinsels over het Koninklijk Huis in het BNN-programma Egoland. Fijn.
Wij zijn ongelukkig met bladeren op de spoorlijn.
Wij zijn ongelukkig met een likkende schoothond.
Wij zijn ongelukkig met al die zogenaamde terroristen in Nederland.
Wij zijn ongelukkig met een prijzenoorlog die ons niks oplevert.
Wij zijn ongelukkig met de komende verplichting direct je plastic plaatje aan een diender te tonen als ie “Ausweis” brult.
Wij zijn ongelukkig met het voornemen om op de Ausweis van jonge Marokkanen “kut” af te drukken.
Wij zijn ongelukkig met telefoonlijnen waarmee je gratis je buurman kan demoniseren.
Wij zijn ongelukkig met al diestukken ongerief in de 500 van Quote.
Wij zijn ongelukkig met pyjamadagen.
Wij zijn ongelukkig met kleutertesten in welke context dan ook.
Wij zijn ongelukkig met een overdosis Frans Bauer op teevee.
Wij zijn ongelukkig met doofpotten, of ze nou Margarita, Mabel of Joris heten.
Wij zijn ongelukkig met het woord efficiëncy als je weer minder geld krijgt.
Wij zijn ongelukkig met het najaarsoverleg als het toch geen ruk oplevert.
Wij zijn ongelukkig met de files op de wegen, bij de dokter, aan de kassa, bij de bushalte, bij de uitverkoop, bij de bios, bij melkzuurinstituten.
Wij zijn ongelukkig. Maar niet elke dag.


Extreemrechts concert in Eindhoven

vrijdag 7 november 2003
Morgen, zaterdag 8 november staat er een extreemrechts en anti-semitisch concert gepland in de Constant Rebecque kazerne, een extreemrechtse vrijplaats aan de Achtseweg Zuid in Eindhoven. Dit concert, waar onder andere de Duitse fascistische band Oidoxie en de nationaalsocialistische rock ’n roll band Rassenhass optreden is één van de vele extreemrechtse bijeenkomsten aan de Achtseweg Zuid. AFA roept de gemeente Eindhoven op deze extreemrechtse bijeenkomst te verbieden. De Constant Rebecque kazerne, die december 2000 werd gekraakt door een groep rechtsextremisten, is een van de weinige plekken in Nederland waar extreemrechtse organisaties, partijen en individuen elkaar ongestoord kunnen ontmoeten.In de afgelopen jaren is hier een vrijplaats gecreëerd, die een aantrekkingskracht heeft op rechts-extremisten in binnen- en buitenland. Er worden regelmatig bijeenkomsten georganiseerd, die naast regionale aanloop, ook aanloop hebben op nationaal en internationaal niveau. Naast concerten vinden hier ook politieke bijeenkomsten, vormingskampen en herdenkingsdagen plaats. Dit alles met een uitgesproken neo-nazistisch karakter. Op deze manier vervult 'de kazerne' een belangrijke en militante rol binnen de extreemrechtse beweging. Een concert is voor jngeren een laagdrempelige activiteit om met deze beweging in cntact te komen. Onder het motto "Rock gegen ZOG!" willen de bands Oidoxie, Rassenhass en Kommando Freisler gaan optreden. Oidoxie is momenteel één van de meest populaire fascistische skinheadbands in Duitsland. Deze band wordt genoemd in het Bundesverfassungsschutzbericht van de Duitse geheime dienst in de deelstaat Nordrhein-Westfalen over het jaar 2002, "als belangrijk onderdeel van de Dortmundse neonazi-scene, met belangrijke contacten met alle kaders uit de neonazi-beweging in de rest van Duitsland". De cd ‘Schwarze Zukunft' is in Duitsland verboden en staat op de indiceringslijst van het Bundes Kriminal Ambt. In mei 2003 valt de politie de huizen van de bandleden binnen en zij vindt volksopruiende video's en cd's met nationaal-socialistische inhoud. De band wordt verdacht van het fabriceren van deze materialen en ze ter verspreiding aan te bieden. De afkorting ZOG uit het motto staat voor Zionist Occupation Government. Binnen extreemrechtse kringen hangen velen de antisemitische samenzweringstheorie aan dat regeringen wereldwijd achter de schermen beheerst worden door joden. Dit motto, de optredende bands en het plaatje dat als achtergrond op de poster is geplaatst - een skinhead die een jood, weergegeven volgens antisemitisch stereotype, een kopstoot geeft - geven overduidelijk het antisemitsche karakter van de avond aan. (zie deze website) Het gegeven dat op 9 november de Kristallnacht, een van de meest trieste
dieptepunten van antisemitisch geweld in de moderne geschiedenis, wereldwijd word herdacht, lijkt niet op toeval te berusten. Op 8 november dreigt er een avond plaats te vinden waar fascisme en antisemitisme word gepropageerd. De bands die gaan spelen roepen op tot haat en geweld. AFA roept de gemeente Eindhoven, eigenaar van de gekraakte kazerne, op een anti racistisch beleid te voeren en de extreemrechtse bijeenkomsten in de kazerne te verbieden.


Van Estoril naar Zandvoort (26)

vrijdag 7 november 2003
Voor mensen die niet goed kunnen lezen - en dan bedoelen we niet de luitjes die dag en dagelijks besluiteloos heen en weer pendelen tussen Hans Anders en Pearl – is de hele pedo-zaak waarmee de Panorama en de Gay krant zo te gek hebben gescoord uitgegaan als een nachtkaars in een windtunnel. Volgens de twee bladen was de Weertse filiaalhouder van het hemelse wijwaterconcern aan de slag geweest met prille boys in het Eindhovens proefstation voor condooms en was ook de winkelchef van minister Donner daar gesignaleerd in zijn dienstauto met chauffeur. De beide heren ontkenden dat, de beide bladen konden het niet bewijzen en de rechter kon toen niks anders verzinnen dan een boete en een rectificatie. Maar met name in het geval van Joris Demmink zijn er nog wel wat kanttekeningen te maken. Hij zou dus niet in het Eindhovense lustoord zijn geweest. Nou vooruit, krijgt ie van ons the benefit of the doubt. Maar het vonnis heeft geen betrekking op het bezoek dat Joris en een hoge piet van de Nederlandse ambassade in Praag aan club Pinocchio hebben gebracht voor de aanschaf van wat verse sucadelapjes. Ergo, die mogelijkheid staat nog open. En dat versterkt eigenlijk onze vrees dat vriend Joris zich daar wel degelijk kwetsbaar heeft opgesteld. Is ie op de kiek gegaan? Staat hij op een filmpje? Weten we niet. Maar wij zijn ook geen AIVD. Maar we zijn wel benieuwd of JPB net als bij Mabel de honden loslaat en ze ook eens laat snuffelen aan de pismuur van Pinocchio. Want een hoge ambtenaar wiens arm wellicht door een buitenlandse geheimedienst of een zootje onderwereld bij tijd en wijle achter de rug wordt geperst is voor de Staat der Nederlanden onacceptabel. Toch?


7 bussen vol actievoerders

donderdag 6 november 2003
Vanuit zes Nederlandse steden vertrekken volgende week in totaal zeven bussen naar het tweede Europees Sociaal Forum (ESF) in Parijs. Van 12 tot en met 15 november staat Parijs in het teken van vier dagen van discussie, protest, muziek en cultuur. Op het Forum worden tienduizenden deelnemers uit heel Europa verwacht. Vanuit Amsterdam, Den Haag, Groningen, Nijmegen, Rotterdam en Utrecht zullen in totaal 350 mensen afreizen naar het ESF.
In Nederland heeft de werkgroep "ESF-NL" van het platform Keer het Tij de mobilisatie gecoordineerd. De grote Nederlandse deelname moet gezien worden in het kader van het EU-voorzitterschap dat in de tweede helft van 2004 in handen van de Nederlandse regering is. Platform Keer het Tij, dat op 20 september in Amsterdam een demonstratie organiseerde tegen de plannen van het kabinet waar 25.0000 mensen aan deelnamen, verwacht dat het Nederlands voorzitterschap in 2004 ook gepaard zal gaan met grote protesten tegen de regering.
Na de succesvolle evenementen van het Wereld Sociaal Forum in
2001 en 2002 in Porto Alegre (Brazilië) bezochten 60.000 mensen
het eerste Europees Sociaal Forum in november 2002 in Florence
(Italië). Op de laatste dag demonstreerden daar een miljoen
mensen tegen de oorlog tegen Irak. Dit succes leidde tot het
initiatief om op 15 februari 2003 wereldwijd tegen de oorlog te
demonstreren. Aan die gecoordineerde demonstraties namen op
alle continenten wereldwijd miljoenen mensen deel.
Ook dit jaar wordt het ESF een massale samenkomst van diverse
campagne's, organisaties, vakbonden en activisten. Tienduizenden mensen uit Europa en daarbuiten zullen discussiëren over neoliberale globalisering, oorlog en vrede, strategieën voor verzet en alternatieven. Het ESF staat in het teken van het opbouwen van een andere, betere wereld: Een Andere Wereld is Mogelijk! is de centrale leuze. Op vier locaties in Parijs zijn er honderden zalen voor plenaire
bijeenkomsten, seminars en workshops. Het ESF eindigt met een
grote demonstratie op zaterdag 15 november in Parijs.
Het is nog mogelijk om je op te geven om mee te gaan met de bus. Je kunt hiervoor dit formulier invullen. In de bus die vertrekt vanuit Utrecht is nog beperkt plaats. Voor de overige vertrekplaatsen kom je op de reservelijst te staan. Zie ook keerhettij.


De Russische familie (4)

donderdag 6 november 2003
In deel 1 van deze serie maakten wij al melding van het feit dat Mikhail Khodorkovsky al geruime tijd geleden een noodscenario in elkaar had gefrutseld. Een van de voornaamste componenten daarvan had betrekking op zijn eigen aandelen Menatep die hij op Gibraltar had gestald. Mocht het fout met hem gaan, dan werd vijftig procent van die aandelen automatisch overgeheveld naar een investeringsvehikel van een van zijn getrouwen, eveneens op Gibraltar. Die getrouwe blijkt Leonid Levzin te zijn, de rechterhand van Mikhail. In juli was hij door de Russische autoriteiten al eens speels op de grill gelegd en om ergerte voorkomen reisde hij in september op een toeristenvisum naar Israël. Op grond van zijn Joodse afkomst en zijn plotseling optredende Zionistische sympathieën werd hem afgelopen zondag een Israëlisch paspoort uitgereikt. Daarmee ontspringt Leonid een eventueel volgende dans in het koningsdrama dat zich rond Khodorkovsky voltrekt. En Levzin is niet de enige met een Menatep-verleden die de poten heeft genomen naar veiliger oorden. Ook Roman Abramovitch, de huidige eigenaar van Chelsea en Khodorkovsky’s zakenpartner, is zo verstandig geweest. Vooral de ontwikkelingen rond Menatep, groot-aandeelhouder van de oliemaatschappij Yukos, baarde de Israëlische premier Sharon blijkbaar zoveel zorgen dat hij tijdens zijn recente bezoek aan Putin zijn bezorgdheid uitte over de vervolging van Joodse topmensen uit de Russische zakenwereld. Dat zou volgens hem kunnen leiden tot een toename van het anti-semitisme. Dat zou inderdaad kunnen en daar wordt niemand vrolijk van. Maar een andere reden voor Sharon’s bezorgdheid zou kunnen zijn dat opnieuw de rol van de met Israëlische staatsbelangen en de Mossad verbonden Inter Maritime Bank bij de door ons gememoreerde witwasoperatie van Menatep voor het voetlicht wordt getrokken. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (25)

donderdag 6 november 2003
Als we het goed begrepen hebben van onze Haagse bronnen dan is bij het ministerie van Justitie gisteravond een lichte pleuritis uitgebroken na de berichtgeving van het NOS-Journaal over de laatste ontwikkelingen in de affaire rond het seksleven van secretaris generaal Joris Demmink. Nieuwslezeres Annet van Trigt wist ons namelijk te vertellen dat tijdens het tripartite overleg tussen Joris en de hoofdredacteuren van de Gaykrant en Panorama Donner’s speerpunt heel wat toegeeflijker is geweest dan we uit het officiële persbericht konden opmaken. Joris zou namelijk hebben toegegeven dat hij wel eens een één-op-één ontmoeting met een jeugdige had gehadvan wie hij niet zeker wist of hij aan de wettelijke minimum-leeftijd voldeed. En het vragen naar een paspoort of een identiteitsbewijs behoort nou niet bepaald tot de vaste ingrediënten van het voorspel. Kijk, dat zijn de nuances waar het om gaat. De vraag is of Joris zich ooit in een situatie heeft begeven waardoor hij eventueel chantabel werd. En daar is de AIVD vorig najaar naar op zoek geweest. Dat frisse blaadjes van tijd tot tijd zijn te prefereren boven een uitgewaaid herfstblad snapt zelfs een geit. Maar als ze zo pril zijn dat praktisch alleen maar sprake is van een verzameling jonge nerven wordt het kwalijk. We hebben in deze rubriek al meermalen gewezen op andere gevallen waarin lieden uit het crème van onze samenleving zich op deze wijze kwetsbaar hebben opgesteld (1). Waarna veiligheids- en opsporingsdiensten naar wij aannemen ijlings werden opgetrommeld om zandzakken voor de deur te gooien. Om meer narigheid te voorkomen. En nou kunnen we wel druk lullen over privacy, maar gebeurtenissen op dit terrein in bijvoorbeeld Leeuwarden, Amsterdam-Oost en Eindhoven hebben aangetoond dat ook op dat gebied duidelijk sprake is van rechtsongelijkheid. En als ze dat ergens moeten zien te voorkomen is dat op het Ministerie van Justitie. Stay tuned.

(1) Zie "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336 en de serie "Roze balletten" op de Followup-site.


De Russische ‘first lady’ en de gearresteerde oligarch

woensdag 5 november 2003
In de loop van het jaar 2001 broeide er een politiek-economisch conflict tussen de vrouw van de Russische president, Lyudmila Poetina, en de onlangs gearresteerde oligarch Michail Chodorkovsky.
Het conflict tussen de Russische ‘first lady’ en de multimiljardair ging over het van Yukos deel uitmakende vakantiehuis “Rusi” in de stad Sotchi aan de Zwarte Zee, het Russische Scheveningen. Zoals bekend was Chodorkovsky tot aan zijn arrestatie op 25 oktober j.l. de voornaamste directeur van de oliemaatschappij Yukos.
Tijdens een reisje naar Sotchi logeerde Lyudmila Poetina in “Rusi”en trok daar de conclusie dat een dergelijk prachtig object zou moeten worden overgedragenaan de president om er een vakantiehuis voor hoge gasten van te maken. Ter ondersteuning van haar verzoek gaf Lyudmila aan dat met de privatisering van “Rusi” aan het begin van de jaren 90 een overtreding werd begaan en dat met herziening door de rechter het complex in staatseigendom terug zou keren.
Toen Chodorkovsky het bericht over deze ‘herziening’ kreeg en de mogelijke gevolgen daarvan raakte hij eerst in verwarring en barstte toen in woede uit. De oliemagnaat zag in de aanslag op zijn bezit van “Rusi” een bedreiging voor het privé-eigendom in Rusland en ontwikkelde een lobby in hoge kringen in Moskou om de aanval van de ‘first lady’ op de eigendommen van Yukos af te slaan.
Men kan niet uitsluiten dat in dit conflict aan de kant van Lyudmila Poetina het “Leningradse commando” van de president optrad, dat wil zeggen de uit de Leningradse KGB afkomstige machthebbers rond president Poetin (die daar zelf deel van uitmaakte) en de feitelijk Rusland regerende machtsstructuren FSB (opvolger van de KGB), algemeen procureur, enz. Waarnemers van het conflict uit 2001 merken op dat de strijd om het vakantiehuis “Rusi” weleens het begin kan zijn geweest van de reeks schermutselingen tussen de oligarchen en de politieke elite van de ‘nieuwe lichting in het Kremlin’ om de macht en invloed in het land. De ‘nieuwe lichting’ heeft met de arrestatie van Chodorkovsky een nieuwe stap gezet in deze machtsstrijd.
(Bas van der Plas/INSUDOK)


Uitverkoop (2)

woensdag 5 november 2003
Op 2 oktober jl. schreven we al dat rond krantenuitgever PCM een kleine geruchtenstroom op gang was gekomen. De ING, de grote geldschieter van de krant en houdster van een aangename verzameling prioriteitsaandelen, zou de onderneming stiekem in de etalage hebben gezet. Meteen daarna zou een belangrijke Duitse uitgeverij zich als eerste koopjesjager in een slaapzak voor de deur hebben neergevleid. Verder bleef het tot nu toe stil. Maar vandaag kwam er plotseling beweging aan het front. In de vakpers werd gemeld dat de Stichting Democratie en Media (hoe verzin je het), de vroegere Stichting Het Parool, een deel vanhaar meerderheidsaandeel van 57,8 procent in PCM wil afstoten en met een minderheidsaandeel niet nukkig door het leven zou gaan. PCM en de stichting zouden nu dan ook op zoek zijn naar een strategische of een financiële partij. Dus naar een uitgeverij of een geldzak, als onze interpretatie juist is. En het pakketje van de stichting zou dan via een “controlled auction” van de hand moeten worden gedaan. Opdat je niet ineens alsnog geconfronteerd wordt met een bounty hunter als Erik de Vlieger, maar de surprise keurig voorgebakken kan overdragen aan bijvoorbeeld een keurige Duitse uitgever of een net zo keurige bankier uit de glasbak aan de A10. De deal zou in het voorjaar van 2004 definitief zijn beslag moeten krijgen. Dus nog een halfjaartje met zijn allen in de stress voor we eindelijk weten of het gerucht juist was. Mochten we het eerder aan de weet komen dan maken we u wat eerder gelukkig.


onthullende documentaires

woensdag 5 november 2003
Zojuist heeft cineast Robert Greenwald de documentaire "Uncovered: The Whole Truth About the Iraq War" uitgebracht. In een uur durende film laat hij een aantal NoordAmerikaanse "experts in nationale veiligheid" aan het woord die stuk voor stuk wijzen op de leugens, de desinformatie en overdrijvingen die de CIA, het Pentagon en de Amerikaanse regering dagelijks hanteren om de waarheid achter de oorlog van de VS tegen Irak te verdoezelen. Hieronder ex-ambassadeurs Joe Wilson en John Brady Kiesling, ex-cia-opperhoofd Stansfield Turner, wapeninspecteur David Albright en bijvoorbeeld cia-medewerker Robert Baer. Er zijn nogal wat bladen en actiegroepen in de VS die dekomende weken deze film - ondanks de steeds zwaardere censuur in de VS - zullen promoten. Wij zijn benieuwd wanneer deze documentaire uitgezonden zal worden, zowel in de VS als hier in Nederland. Heb je een snelle internet-verbinding dan kun je hier naar de trailer van "Uncovered" kijken. Overigens zijn er meer onthullende documentaires op internet te zien, wat te denken van deze bijvoorbeeld waarin Scott Ritter duidelijk maakt dat er in Irak sinds 1998 geen massavernietigingswapens meer te vinden zijn! En klik hier maar eens om te horen hoe de CIA Saddam Hoessein heeft groot gemaakt. Ook John Pilger's documentaire "Breaking the Silence" is via internet te bekijken en te downloaden, hartstikke goed!


Van Estoril naar Zandvoort (24)

woensdag 5 november 2003
Nou, nou, nou. Panorama en de Gaykrant hebben hun beschuldigingen aan het adres van Joris Demmink ingetrokken. Na een paar gesprekken onder het genot van een bakje leut en een puntje appeltaart met Donner’s secretaris generaal zijn ze bij de twee bladen tot de conclusie gekomen dat er geen sprake was van ontucht. Met andere woorden, Joris zou zich niet hebben schuldig gemaakt aan het bestijgen van al te jeugdigen. Dat zou in het najaar van 2002 toen hij was genomineerd voor de hoogste functie bij het Ministerie van Justitie ook al zijn vastgesteld door de AIVD. De dienst is daarbij volgens onze eigen bronnen niet over één nacht ijs gegaan door wat in eigen naslagwerkjes te vingeren zoals bij Mabeltje. Ze heeft in haar ijver zelfs een aantal ambtenaren van Donner’s keurkorps gehoord. Maar wat kan je daar nou van verwachten? Het is niet aannemelijk dat iemand de eventuele bewijzen voor de minder welvoeglijke activiteiten van een van zijn hoogste baasjes in zijn bureaulaatje heeft liggen. Het blijft voorlopig de vraag of de dienst daarnaast enig veldwerk heeft verricht en bijvoorbeeld wat uitbaters van escortservices of jongeherenclubs heeft benaderd met de vraag of die misschien hier of daar nog wat hard in actie-beelden in huis hadden. Zoals in het geval van de voormalige advocaat van het Koninklijk Huis (1). Bovendien is het vooralsnog onduidelijk wat er met de belastende verklaringen is gebeurd die zijn gedeponeerd bij de beroemde notaris van Pano en de Gaykrant. Zijn de betrokkenen net zo allergisch voor het schelle lamplicht en de dagenlange intimidaties van de Bossche recherche als de schielijk naar Praag vertrokken getuige “Janos”? Zo ja, dan kunnen we de zaak voorlopig opzouten. De hoofdredacteur van Pano op 17 oktober in de NRC: “Wij denken dat wij roeren in een beerput. En er zijn mensen die willen dat die beerput dicht blijft. Het kan goed zijn dat daarbij geen middel wordt geschuwd”. Helemaal juist. Stay tuned.

(1) Zie het artikel Van oude koeien en troebel water in Kleintje Muurkrant nummer 336.


OVSE & Colin Powell in Maastricht

woensdag 5 november 2003
Op 1 en 2 december aanstaande wordt in Maastricht de OVSE-top gehouden. Ministers en vertegenwoordigers uit 55 landen komen daar samen. Ook de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell zal aanwezig zijn. Het hoofdpunt op de agenda is de strijd tegen het terrorisme. Onder deze noemer voerde de Amerikaanse regering oorlog in Afghanistan en Irak. Onder dezelfde noemer duurt de onrechtmatige bezetting van Irak voort. Wij spreken ons uit tegen de Amerikaanse oorlogscampagne en de steun die verschillende Europese landen - waaronder Nederland - hieraan geven. Strijd tegen het terrorisme is ook het excuus voor schendingen van burgerrechten inhet Westen, van de behandeling van krijgsgevangenen in Guantánamo Bay tot aan de stigmatisering van moslims en het beperken van de demonstratievrijheid. Wij spreken ons uit tegen deze zorgwekkende ontwikkeling. Daarom roepen wij op tot een massale demonstratie op zondag 30 november. Voor een vreedzaam Europa in een vreedzame wereld. Voor het behoud van burgerrechten en democratie. Wij vragen iedereen die zich in deze doelstellingen kan vinden zich hierbij aan te sluiten.
Het platform Enmasse organiseert zondag 30 november deze demonstratie in Maastricht. Wij kunnen nog allerlei hulp gebruiken: juridisch advies, flyers & posters drukken & verspreiden, ordediensters, geld, bandjes en muziek etc. Als je wilt meehelpen, kijk dan op deze website voor meer info. Ook komen er komende week flyers en posters in het Frans, Duits en Engels beschikbaar. Tot 30 november!


De Russische familie (3)

woensdag 5 november 2003
In deel 1 van deze serie schreven we al dat de heren Henry Kissinger en Lord Jacob Rothschild nog niet zo lang geleden op de koffie gingen bij Putin. Om te zien hoe de vlag van Mikhail Khodorkovsky, hun jonge vertegenwoordiger bij Yukos, erbij hing. Nou, die hing slap langs de mast. Want Putin bleek niet van plan te zijn een streep te halen door de kwestie Menatep. Het schip waarmee kaperkapitein Chodorkovsky en zijn bemanning met assistentie van Amerikaanse en Israëlische collega’s de oliegigant veroverde. Geheel volgens het rampenscenario dat binnen Yukos was uitgestippeld nam preferent-aandeelhouder Jacob na een week de aandelen van de in de kerker geworpen Mikhail onder zijn beheer en werd de leiding van het Yukosbestuur overgedragen aan Simon Kukes, de ex-topman van Tyumen Oil dat eerder dit jaar zo’n roerende verbintenis aanging met BP. De beurs van Moskou fleurde meteen weer op, ondanks het feit dat de Russische staat zich had meester gemaakt van een pakket aandelen Yukos. Hoe de affaire verder ook zal aflopen, het lijkt er sterk op dat de macht van de vroegere communistische jeugdleider Chodorkovsky definitief gebroken is. Het is overigens op zijn minst merkwaardig dat de pers zich tot nu toe zo mondjesmaat heeft beziggehouden met de vraag hoe de ster van vriend Mikhail zo snel heeft kunnen rijzen. En de oligarch voordurend afschildert als de democraat die door de nieuwe tsaar alleen maar om politieke redenen een kopje kleiner is gemaakt. Want de groei van Chodorkovsky’s Menatep-bank die vanaf 1995 met buitenlandse hulp greep kreeg op het Yukosconcern was niet te danken aan één scheutje Pokon per dag. Die groei vloeide voor een groot deel voort uit een geheime operatie waarbij in de loop der jaren naar schatting 10 miljard dollar van onbestemde afkomst werd witgewassen via de Bank of New York. Uiteraard met medeweten van de leiding van de bank, de Amerikaanse federale overheid en Israëlische hoge pieten. Die laatsten hielden een vinger in de zwarte dollarpap via de in Zwitserland gevestigde Bank of New York- Inter Maritime Bank waar de enigmatische Israëliër en Iran/Contrafiguur Bruce Rappaport de scepter zwaaide. En over Bruce hebben wij al leuke boekjes opengedaan in de Morgenster (1). Stay tuned.

(1) Zie de artikelen Retourtje Cantrade en Raadsels rond Moengo


new boys netwerk

dinsdag 4 november 2003
In deze rubriek is nogal eens sprake van een aparte kliek mensen waarover zojuist een boek verschenen is van Jos van Hezewijk onder de titel "De nieuwe elite van Nederland. Het New Boys-Netwerk op jacht naar geld, status en invloed". De auteur werd afgelopen zondag door het vpro-radioprogramma OVT geïnterviewd, tegelijkertijd met voormalig Telegraaf-medewerker Thomas Lepeltak (Stan Huygens-journaal). Lepeltak liet aan de telefoon een aantal fraaie zinnen horen die wij hier graag letterlijk citeren. Hij had enige moeite met de term 'elite' die Van Hezewijk in zijn boek gebruikt voor de "nieuwe rijken" aangezien Lepeltak veel van deze lieden tot de categorie "schuim en tuig" rekent. Hij is er ook van overtuigd dat vele "nieuwe rijken" zware criminele antecedenten hebben en hij zegt dan letterlijk: "Er is een flink aantal mensen die ook in het boek van Van Hezewijk beschreven staan, waarvan de politie precies weet dat het de grootste XTC-makers van de wereld zijn en dat hun grondkapitaal uit drugswinsten bestaat. Daar zijn invallen en dergelijke gedaan, maar ze krijgen het bewijs niet rond en dat is het probleem". Zo, dan hoort u het ook eens van een ander. Wil je die woorden zelf beluisteren dan kun je hier terecht. Op de website elite-research.org van Jos van Hezewijk staat heel veel achtergrondinformatie over dat "schuim & tuig".


Royalty (11)

dinsdag 4 november 2003
Nee. Je kan niet alles lezen. Daarom is onze reactie op een artikeltje dat we lazen in de meest recente Nieuwsbrief van Kort door de Bocht wat laat. Zeker als je bedenkt dat daarin dan weer gequote werd uit een artikel van Oranje-expert Philip Dröge uit 1999. Maar toch interessant genoeg om er nog even op in te gaan. Het artikel vermeldt ondermeer dat het Oranjevermogen in de jaren zeventig een stevige aanwas doormaakte dankzij Buvermo. Een in 1970 opgerichte onderneming uit Den Bosch die zorg moest dragen voor het kapitaalbeheer van een stel vermogende Brabantse families, waarbij je onwillekeurig denkt aan namen als De Roy van Zuidewijn en Van Lanschot. Gek eigenlijk. Mede dankzij een aanvangsinjectie van 1 miljard gulden van koningin Juliana ging Buvermo met klapperende zeilen op zoek naar Eldorado. Op de voorplecht stond Pietro Antonio Ursone, alias de Peetvader. Die laatste benaming dankte hij waarschijnlijk aan zijn Siciliaanse afkomst, maar ook andere varianten zijn denkbaar. Zo nam hij in de jaren zestig in Italië de zakelijke honneurs waar voor de Exploitatie Maatschappij Scheveningen (EMS). Het later haast letterlijk in rook opgaande investeringsvehikel van verzetscollaborateur Reinder Zwolsman, waarin ook de Verenigde Handelmaatschappij Scheveningen een plekje had gevonden (1).
Om nou te zeggen dat het binnen de EMS een koshere bedoening was, nou nee. En dat gold in wezen ook voor de Hollandse Beton Groep (HBG) waar Ursone na zijn EMS-intermezzo tot president-commissaris opklom. Het betonblok was namelijk tot het platte dak betrokken bij de malversaties binnen het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds. Die groeiden in de jaren tachtig uit tot een formidabel financieel schandaal waarvan de slagschaduwen zich zelfs uitstrekten tot Zuid-Spanje, waar het ABP zij aan zij met de Haagse penose investeerde in nieuwe toeristische trekpleisters (2). Je zal zo’n vermogensheerder hebben. Om even bij te komen van de beslommeringen des levens trok de Peetvader zich bij tijd en wijle terug in zijn stulp in Monaco. Daar vervulde hij tussen 1972 en 1976 de functie van Neerland’s honorair consul en ontving mogelijk om die reden met enige regelmaat bijvoorbeeld Norbert Schmelzer. Ook al een Zwolsman-adept die zich in die jaren niet alleen bezighield met politiek maar ook met het installeren van een luxe bordeel in een Utrechts gehucht. Een andere vaste bezoeker aan Ursone’s Monegaskische resort was Guido Haak, een frisse relatie van Norbert die uitblonk in internationale zwendelpraktijken. Je mag aannemen dat die Brabantse families en wellicht ook de Oranje’s in 1977 een zucht van verlichting hebben geslaakt toen Buvermo in handen kwam van de Oranje-Nassaugroep in Den Haag. Hoewel, je weet het natuurlijk nooit. Stay tuned.

(1) De VHS kwam in de jaren negentig in handen van de Haagse o.g. boer Ed Maas. De overname ging gepaard met vele Hoekse en Kabeljauwse twisten en sommige aspecten ervan zijn nog steeds duister.
(2) Zie de serie De achterzijde van het beursschandaal in het archief van de Morgenster.


De Russische familie (2)

maandag 3 november 2003
In 1992 was de Liechtensteiner Rudolph Ritter in Frankfurt een van de founding fathers van de St. Petersburg Immobilien und Beteiligungs AG, kortweg SPAG. Een onderneming die zich zou concentreren op investeringen in Russisch vastgoed. Het stadsbestuur van Sint Petersburg kreeg van dat Duitse initiatief een warm gevoel van binnen en verwierf zich zelfs een pakket aandelen in SPAG. Min of meer ter controle werd de onderburgemeester, die de buitenlandse economische betrekkingen van de stad in zijn portefeuille had, lid van de adviesraad van de onderneming. Zijn naam? Vladimir Putin. Ook nadat hij in 1996 naar het Kremlin verhuisde om wat orde te scheppen in Jeltsin’s grabbelton bleef hij adviseur van SPAG. Tot hij in maart 2000 zelf tot president werd benoemd. Twee maanden daarna werd Ritter samen met de heren Eugen Heeb (alias prins Eugen von Hoffen) en Gabriel Marxer in de kraag gevat en in een minimalistisch hokje gedeponeerd. Zij werden ervan beschuldigd 1 miljoen dollar via de IBR-bank in Boekarest te hebben witgewassen voor het Colombiaanse Cali-kartel en ze vervolgens te hebben omgezet in SPAG-aandelen. Ook een pikzwarte was van de Rusische mafia zou langs deze weg zijn gefatsoeneerd. Niemand zal gek opkijken als we daarbij even stilletjes denken aan het clubje van NATO-snuffelaar Matser en zijn Roemeense avontuur. Vorige week stond het Liechtensteinse trio in hoger beroep voor de kadi. Die vond het bewijs dat was aangedragen door de Duitse inlichtingendienst BND te mager om de drie onverlaten een flinke zeperd te bezorgen (leuke opsteker voor onze AIVD). De drie goochelaars kregen wel een paar lichte straffen voor het berekenen van te hoge commissies op rekening van nieuwe, eerzame SPAG-investeerders. Te weinig bewijs wil overigens niet zeggen dat de witwasoperaties niet zouden hebben plaatsgevonden. En dat Putin daar niks van zou hebben geweten. Nou vooruit, misschien van het Colombiaanse gedeelte niet. Maar we mogen toch aannemen dat een beetje KGB-er keurig op de hoogte is van de financiële strapatsen van de eigen onderwereld. Al was het alleen maar om af en toe eens een vorkje mee te prikken. Dat vermoeden wordt nog versterkt door het feit dat een flink pakket aandelen van SPAG in handen is van PTK. Een benzineleverancier die dankzij Putin net voor het scheiden van de markt in 1996 een monopoliepositie verwierf in Sint Petersburg. Vice-president van deze onderneming is Vladimir Barsukow die al een tijdje met een arm door het leven gaat. Dat vormde kennelijk geen beletsel om baasje te worden van de Tambovgroep, een lokale mafiaclub. En ook niet om zijn entree te maken in de directie van het Sint Petersburgse SPAG-filiaal. Het moet voor de nu al een week brommende olieboer Khodorkovsky een opluchting zijn dat zijn presidentiële tegenstander ook niet brandschoon is. Wellicht helpt het bij een eventueel strafproces. Stay tuned.


Rawhide

zondag 2 november 2003
Soms heb je dat wel eens. Dat je overvallen wordt door de wet van Murphy. Dat gebeurde bijvoorbeeld in de tweede helft van de jaren negentig met Axel Vervoordt, de vermaarde Belgische antiquair en kunstkenner. Zij het dat de tegenslagen zich niet binnen een paar weken aaneenregen maar binnen een paar jaar. Zoals eerder in deze serie vermeld kreeg onze liefhebber van kunst en kind in februari 1997 tijdens een open dag op zijn kasteel in ‘sGravenwezel bezoek van Regina Louf en een stel rechercheurs. Dat moet hem een lichte rolberoerte hebben bezorgd en hem hebben genoopt om zich nolens volens te transformeren tot een keurige pater familias (1). Vervolgens wrikte niet zo vreselijk lang daarna de Belgische politie in Axel’s weelderige onderkomen een prachtige parketvloer onder zijn precieuze kont vandaan. Omdat de dure plankjes op illegale wijze verdwenen waren uit een Frans kasteel. In 1998 kreeg de keurige reputatie van oom Axel nog een deuk. Hij had namelijk in gestrekte draf een schilderij van de middeleeuwse kunstenaar Van Roestraten aan een anonymus doorgestoten toen aan het licht kwam dat het bij de TEFAF in Maastricht geëxposeerde werk tijdens WO II door de moffen was gestolen van de Joodse familie Schloss. Dat laatste hadden de alerte Axel en de al even alerte leiding van de TEFAF helaas nicht gewusst. Het jaar daarop moesten de Vervoordtjes pas op de plaats maken bij een verbouwing van een niet zo lang daarvoor aangeschafte herenboerderij met een erfje van 70 hectare in Schilde. Axel en kroost wilden er een zogenaamde “gentleman’s farm” van maken. Compleet met een ingehuurde boerenleut die moest zorgen voor het toezicht op de gastverblijven, wat ludiek vee, wat akkertjes en wat bosperceeltjes. Leuk en aardig maar een vergunning voor de daartoe benodigde aanpassingen aan zowel de opstallen als de omringende waterpartijen was er niet. En dus riep de burgemeester van het dorp het project een halt toe en eiste van Axel cs. dat het hele spul in de oude staat werd teruggebracht. Na wat wederzijdse stekeligheden belandde de zaak uiteindelijk afgelopen week voor de kadi. Axel en zijn familie stonden op de rol vermeld onder de naam “Verdoodt”, maar dat moet een speling van het lot zijn geweest. Het OM eiste een boete van 5000 euro-peanuts en de reformatie van het domein in zijn oude staat binnen een half jaar met daarna een dwangsom van 250 euro’s per dag. Eind november volgt de uitspraak van de rechter. Bij leven en welzijn hoort u dan van ons hoe de zaak is afgelopen. Stay tuned.

(1) Zie de serie rond Axel Vervoordt op de Followup-site.


AIVD'er korpschef Brabant-Noord

vrijdag 31 oktober 2003
Zojuist is drs. E.S.M. (Erik) Akerboom bij koninklijk besluit benoemd tot korpschef van het regiopolitiekorps Brabant-Noord. De benoeming gaat in op 1 december 2003 aanstaande. Hij volgt de Eppo van Hoorn op die de afgelopen tien jaar korpschef in 's-Hertogenbosch was. Erik Akerboom (42 jaar) is sinds oktober 1998 directeur Democratische Rechtsorde bij de AIVD. Daarvoor was hij onder andere districtschef in het
regiopolitiekorps Utrecht, de politieregio waar hij ook zijn carrière
begonnen is. Wordt vervolgd...


IND gebruikt vals document

vrijdag 31 oktober 2003
De IND heeft afgelopen woensdag 29 oktober 2003 Ndongo Fall, een Malinese vreemdeling, uitgezet met een vals reisdocument. Dit blijkt uit documenten die het Autonoom Centrum in bezit heeft. Hij werd samen met een tiental andere uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen uitgezet in een Transavia-chartervliegtuig die woensdag 29 oktober vanaf Schiphol vertrok naar Senegal en Kameroen.
Zeven jaar lang woonde Ndongo in Spanje waar hij als landarbeider en in de horeca werkte. Hij was in het bezit van een verblijfsvergunning. Na een vakantie op Curaçao
arresteerde de Marechaussee hem op Schiphol in januari 2002 toen hij op doorreis was naar Spanje. De foto op het paspoort bleek volstrekt niet te kloppen. Ook bleek de vreemdeling drie ons cocaïne bij zich te hebben. De rechter veroordeelde de gevangene tot vijf maanden gevangenisstraf onder andere vanwege het "opzettelijk gebruik maken van een niet op zijn naam gesteld reisdokument". Het betrof het "Senegalese paspoort, nr. 98FB16648" op naam van 'Lamine Gadiaga'.
Op naam van diezelfde valse 'Lamine Gadiaga' heeft de IND vervolgens een laissez-passer, een eenmalig reisdocument, geregeld bij de ambassade van Senegal in Brussel. Met dit valse reisdocument heeft de IND Ndongo vanaf begin maart 2002 vijf keer proberen uit te zetten. De eerste drie keer wees de betrokkene de piloot van de reguliere lijnvlucht naar Senegal erop dat het reisdocument niet klopte en besloot de piloot hem niet mee te nemen. De vierde keer op 22 augustus maakten medepassagiers bezwaar tegen de behandeling van Ndongo. Dit was in een Sabena-vliegtuig op Zaventem/Brussel, een overstap na een Schiphol-Zaventem vlucht. De gemoederen raakten
zo verhit dat er in het vliegtuig (nog aan de grond) een vechtpartij ontstond tussen de passagiers en de vier Marechaussee-escorts. Na tussenkomst van de Belgische politie
besloot de piloot dat de uitzetting niet door kon gaan.
Na de vijf maanden strafgevangenis (waarvan twee maanden voor het "opzettelijk gebruik maken van een niet op zijn naam gesteld reisdokument") is Ndongo begin juni 2002 in het Grenshospitium terecht gekomen. Uiteindelijk heeft hij daar meer dan 16 maanden (!!) in gevangenschap doorgebracht. Op 26 juli 2002 had de politie vingerafdrukken van hem genomen. In juli 2002 heeft de vreemdeling Justitie verteld dat hij Ndongo Fall is met de Malinese nationaliteit. In oktober 2002 heeft de IND een
Spaanse identiteitskaart op die naam ontvangen met een vingerafdruk. Nergens uit de stukken blijkt dat de IND contact opgenomen heeft met de Malinese of Spaanse autoriteiten en dat de IND de vingerafdrukken van de betrokken vreemdeling vergeleken heeft met de vingerafdruk op de Spaanse identiteitskaart op naam van Ndongo Fall uit Mali. Klaarblijkelijk moest en zou de vreemdeling van de IND met een laissez-passer op naam van 'Lamine Gadiaga' uitgezet worden naar Senegal, hoeveel tijd dit ook zou kosten en hoe lang de vreemdeling ook vast zou zitten. Volgens de vreemdelingencirculaire 2000 geldt in het algemeen dat na zes maanden het belang van de vreemdeling zwaarder weegt dan het belang van de staat. Slechts in uitzonderingsgevallen mag een vreemdeling langer vastgehouden worden voor uitzetting. Ndongo Fall heeft 16 maanden en 23 dagen in vreemdelingenbewaring gezeten (na de strafgevangenis), omdat verschillende keren de piloot weigerde iemand met een vals laissez-passer te vervoeren. De Transavia-piloot heeft dit woensdag 29 oktober niet gedaan. Bij het overplaatsen van de uit te zetten vreemdelingen van de Justitie-bus naar charter op Schiphol om vier uur 's ochtends verzetten enkelen zich. Zij werden geboeid en ingetaped het vliegtuig ingedragen. Eerste stop was Dakar/Senegal waar Ndongo met vals document werd uitgezet. Het koste de begeleiding van Marechaussee en IND vervolgens veel tijd om de Senegalese immigratiedienst te overtuigen hem over te nemen. Hierbij overhandigde de Nederlandse delegatie verscheidene enveloppen waarin wellicht ook een som geld (als vaker gebeurt bij dit soort transfers). Deze uitzetting is zeker niet de eerste keer dat uitzettingen plaatsvinden waarbij de IND gebruikt maakt van valse namen en documenten. Effectief uitzettingsbeleid 'op z'n Afrikaans' zoals de IND het noemt. Zie website Autonoom Centrum


De Russische familie

vrijdag 31 oktober 2003
Dat had Mikhail Khodorkovsky niet gedacht. Eerst zijn maatje Lebedev achter de tralies. Dat was al even schrikken. Maar vervolgens hij zelf. En dan mag je samen met George, Wesley, Wim en Ed in het bestuur van de Internationale Crisis Group zitten, zo n klap verwacht je niet (1). Wie wel? Nou waren er natuurlijk vantevoren de nodige maatregelen genomen om in ieder geval de aandelen van zijn Yukos in veiligheid te brengen als onverhoopt stront aan de knikkers kwam. Het merendeel van dat pakket (61 procent) is in handen van Menatep. Een internationale offshore groep die statutair zijn tenten heeft opgeslagen in het zo geliefde Gibraltar. Uit de officiële paperassen van die groep blijkt dat als Mikhail plotseling het hoekje mocht omgaan of anderszins incapabel wordt om de tent te leiden, vijftig procent van de aandelen Menatep overgaan naar een Gibraltar-vehikel van een van zijn getrouwen. Maar wat zijn die lorren nog waard als Putin bijvoorbeeld de tegoeden van Yukos in Rusland blokkeert of aan de oliekraan gaat zitten morrelen? Nou zal hij dat niet gauw doen, want dat is snijden in eigen vleeswaren en die zijn toch al schaars. Maar de schrik zit er stevig in. Zowel bij de dagelijkse leiding van Yukos die voor een flink deel in handen is van Amerikanen als bij de westerse aandeelhouders. Die laatsten hebben dan ook niet zo lang geleden de Schreibtischmörder Henry Kissinger en Schwarzenegger-fan Jacob Rothschild (2) naar Moskou afgevaardigd om eens een praatje te maken met Putin. Zo'n Jacob bijvoorbeeld wil niet dat zijn pakketje aandelen Yukos straks in de open haard kan of in Arnie's Kampf-vuur. Door de detentie van Khodorkovsky is de schade al groot genoeg. Maar het dilemma van Putin is niet gering. Enerzijds kan hij van zijn lang zal zijn leven niet de financieel-economische samenwerking met het westen op losse schroeven zetten. Anderzijds wil hij wel gerechtigheid en in ieder geval een deel van de poen terug die ten tijde van het Vodka Jeltsin-regime door de zogenaamde oligarchs achterover is gedrukt en naar offshore-oorden als Gibraltar is weggesluisd. Helpers weg. Tweede ronde. Stay tuned.

(1) zie "Mabeltje" (20) van 29 oktober
(2) zie "Arnie en de geldstoot" van 16 oktober


Tolerance

donderdag 30 oktober 2003
Minister Donner wil dat wij niet stiekempjes wegschuifelen als er op straat iemand wordt gemolesteerd door één of meerdere onverlaten. Wij zouden volgens hem toch minimaal moeten proberen de aandacht van de betrokken wetsovertreders af te leiden om zo het slachtoffer in de gelegenheid te stellen benen te maken. Zoiets als met rooie lappen zwaaien naar een stier als die een toreador een zwieper heeft gegeven. Nou zouden wij Donner zelf wel eens willen zien als ie per ongeluk met zijn fiets in een kleine veldslag belandt. Dient hij dan ter plekke een wetswijziging in? Laat hij nadrukkelijk het geluid van zijn fietsbel weerklinken? Of overtreft hij een spurt van Petacchi? Die man is niet van deze tijd. Die is van vroeger. Daarom heeft hij onze oosterburen ook beloofd dat cliënten van een coffeeshop eerst hun Ausweis moeten laten zien voor ze hun roesmiddel krijgen overhandigd. Wie Nederlander is en meerderjarig heeft nog mazzel. De rest krijgt niks. Leuk vooruitzicht voor de betrokken coffeeshophouders die toch al met een smalle bilnaad de ontwikkelingen rond hun nering volgen. Want als er in de nabije toekomst in een coffeeshop ook niet meer gerookt mag worden kan hij zijn waterpijp helemaal wel aan de deurknop hangen. En dan zijn de gebruikers weer geheel aangewezen op de straatdealer, giert de prijs van het product omhoog en zijn de grote retailers en de aandeelhouders weer buitengewoon content met meneer Donner. Bovendien lopen we dan weer keurig in de pas met de rest van Europa en mogen we weer op schoot bij Bush. Ook een groot liefhebber van zero tolerance. Tenminste tegenover de kleine schrobbers. Er is in de VS namelijk heel wat meer tolerance tegenover de groothandelaren als dat politiek en zakelijk zo uitkomt. Dat heeft de Iran/Contra-affaire duidelijk genoeg aangetoond. En meer recentelijk de gebeurtenissen op dit terrein in Afghanistan. We hebben al ettelijke malen gewezen op de success-story van Haji Ayub Afridi, die in november 2001 met een luchttaxi van de CIA terugkeerde in zijn gouden paleis in Landi Kotal (zie “Een kwalijke deal in Pakistan” van 16 december 2001). Hij was en is de grootste drugshandelaar in dat deel van de wereld en bediende bijvoorbeeld via Fouad Abas onze eigen Johan Verhoek, alias “de Hakkelaar”. Inmiddels is in Afghanistan business weer as usual en worden Amerikaanse special operations in de regio zonder enige twijfel weer gefinancierd met een deel van Afridi’s enorme inkomsten. Die zijn voor een fors gedeelte opnieuw afkomstig uit Nederland (zie “Peultjes” van 5 september jl.). Perpetuum mobile. En meneer Donner? Hij peddelde voort.


Mabeltje (20)

woensdag 29 oktober 2003
Aààààch. Toch lullig hoor. Dat die Mikhail Khodorovsky door Putin in de petoet is gegooid. Rusland’s grootste oligarch! Of liever oliegarch! Meteen de hele financiële wereld in rep en roer. De beurs van Moskou gierend in de min. Putin een kloon van Stalin zonder snor. De KGB (FSB) aan de macht. Het einde van de Moskouse Lente. Nou, nou, nou. Tuurlijk, Putin en zijn FSB-kliek spelen een ordinair en grofkorrelig machtsspel. Dat doen wij over het algemeen een stuk subtieler (hè Jaap?). Maar als je een beetje meer dan duinzand in de ruimte boven je zeefbeen hebt zitten wéét je dat Khodorkovsky nooit op een nette manier een oliegarch kan zijn geworden. Ten tijde van het bezopen Jeltsin-regime nam de FC Pickpocket United gesteund door de mafia en de westerse globalisten de Russische financieel-economische sector in de houdgreep en pompte die leeg ten eigen bate. Tot Putin op typisch Russische wijze de klok terug draaide en er zelfs toe overging om de tegen hem agerende voorzitter van Pickpocket United in een cel met vier kruimelaars te proppen. Een ramp. Bijvoorbeeld voor de International Crisis Group (ICG), waarvan Khodorkovsky in Moskou een voorpost was. Officieel is de ICG een onafhankelijk internationaal instituut dat via rapportages uit het veld analyses maakt van potentiële brandhaarden in de wereld en vervolgens haar invloed aanwendt om oorlogen te voorkomen. Weldoener en humanist George Soros is daar de grote animator van. Wie anders zou je haast zeggen? Zullen we eens een paar bestuursleden van de ICG noemen? Mort Abramovitz, Emma Bonino, Garreth Evans, William Shawcross. Kent u die niet? Die zaten samen met George Soros in de club van vrienden en collega’s van Mabeltje die indertijd die brief naar de Volkskrant hebben gestuurd. Omdat ze zo verontwaardigd waren over de behandeling van onze prinses i.o.. Het wachten is nu op zo’n zelfde initiatief ten faveure van Mikhail Khodokovsky. Liefst in de Engelstalige Moscow Times van Derk Sauer, onze Nederlandse oligarch ter plekke. Maar dan nu wel graag met de handtekeningen van ICG-bestuursleden als Wesley Clark, Wim Kok en Ed van Thijn. Van wie de laatste als “vriend van Mo” zich ook al zo vurig heeft ingezet voor de vrijlating van Sacirbey, Mabel’s eerste verloofde. Nog even en die hele mediastorm rond onze mensenrechtenactiviste blijkt georkestreerd te zijn door Putin’s FSB. En Kuifje R. de Vries wordt ontmaskerd als een ouwe KGB-agent. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (23)

dinsdag 28 oktober 2003
Na de najaarsstormen over Mabel Hari, prins Bernhard en Joris Demmink zijn we even in wat rustiger weer terechtgekomen. Maar met name rond de secretaris generaal van Justitie pakken zich toch al weer donkere wolken samen. Naar verluidt dook zijn naam namelijk al zo’n tien jaar geleden op bij twee onafhankelijke politieonderzoeken binnen het wereldje van de jongensprostitutie. Er zouden ook toen al verschillende belastende verklaringen zijn afgelegd in de richting van de steeds hoger in het zadel zittende Joris. Maar als respectievelijk hoofd van de directie Politie en directeur generaal Rechtspleging verkeerde hij in een goede positie om de hem bedreigende draken het hoofd te bieden. En die positie is daarna alleen nog maar verbeterd. Vandaar dat recentelijk bij vuurspuwende monsters als de Gaykrant en Panorama in een handomdraai de vlam werd gedoofd. Dat onze hoogste crimebuster daarmee ook zijn maliënkolder en zijn zwaard weer een tijdje op de rommelzolder kan deponeren lijkt echter wat al te optimistisch. Buiten de berichten over genoemde politieonderzoeken gonst het in het riolenstelsel van de Nederlandse journalistiek ook van geruchten over Joris’ escapades in Thailand en in een Londen’s hotel. Bij dat laatste evenement zou de Metropolitan Police zelfs een verbaaltje hebben opgemaakt dat via Interpol bij een Nederlandse politie-instantie terecht zou zijn gekomen. Navraag schijnt tot nu toe niks te hebben opgeleverd. Maar mochten er zich verdere ontwikkelingen voordoen dan zullen wij de laatsten zijn om u dat te onthouden. Wij zijn gek op fabelachtige verhalen. Stay tuned.


Tiger Force

dinsdag 28 oktober 2003
Onlangs flakkerden achter de duinen weer even de emoties op over de gruwelijkheden die onder leiding van kapitein Raymond Westerling en met stilzwijgende goedkeuring van de Haagse junta kort na de Tweede Wereldoorlog in Indonesië plaatsvonden. Aanleiding waren uitspraken over die materie van de Indonesische minister van Justitie, die ondermeer alsnog officiële excuses eiste van de Nederlandse regering. Dat de huidige kliek van JPB daartoe zal overgaan is net zo waarschijnlijk als een uitgebreide lunch tijdens de ramadan. Wat denkt die Muslim wel?! Nederland staat in die houding overigens niet alleen. Ook in Amerika hebben ze er een handje van om de eigen oorlogsmisdaden weg te moffelen en de verantwoordelijken de hand boven het hoofd te houden. Dat is weer eens boven water gekomen naar aanleiding van een enorme scoop in de vorm van een serie artikelen over de zogenaamde Tiger Force in het bescheiden krantje The Blade uit Toledo, Ohio. De serie beschrijft de ongelofelijke zeven maanden durende moordcampagne die deze speciale unit in 1967 uitvoerde in het Vietnamese hoogland. Daarbij werden eenvoudige boerengezinnen inclusief baby’s afgrijselijk gemarteld en op gruwelijke wijze omgebracht. Om hoeveel mensen het precies ging hielden de heren van de Tiger Force niet bij. Even geen tijd. Net als bij het drama van My Lai kwam er uiteraard een officieel onderzoek op gang. Dat duurde vier jaar. Niemand ging voor het luik. De details van de hele operatie kregen het stempel “geheim”. Tot vandaag aan toe. Hitler, Stalin, Saddam, Osama, Milosevic. Dat zijn de superslagers. Vertegenwoordigers van het kwaad. Wij zijn de goeien. De democraten. De rechtshandhavers in de wereld. En wij mogen onze eigen gruwelijkheden straffeloos en zonder excuses uitvoeren. O ja ? Van wie eigenlijk?


Van Estoril naar Zandvoort (22)

maandag 27 oktober 2003
Deze week begint in Portugal het proces tegen Carlos Silvino, alias Bibi. De klusjesman van een stel weeshuizen van de Casa Pia-organisatie, die op bestelling minderjarige jongens leverde aan een ring van financieel redelijk bedeelde lieden maar ook zelf zich stelselmatig vergreep aan zijn pupillen. Tot die ring van verfijnde carnivoren behoorde zoals wij al eerder meldden de socialistische fractieleider Pedro Pedroso die in het voorjaar zijn veters, zijn riem en zijn stropdas mocht inleveren. Hij werd ervan beschuldigd 15 keer kinderen te hebben bestegen in de jaren 1999/2000. Op 8 october jl. werd hij na veel juridisch geharrewar voorlopig op vrije voeten gesteld. Zelf zegt ie dat er sprake is van een politieke hetze. Daarom zag hij er ook geen been in om zijn plaats in het Parlement weer in te nemen. Met toestemming van de meerderheid van de geachte afgevaardigden, die in april op zijn verzoek Pedroso’s immuniteit tijdelijk hadden opgeheven. Hoe Joao met de Pet hierop reageerde is niet moeilijk te raden. Maar ook binnen politiekringen borrelde het stevig. Dat resulteerde in het lekken van op tape opgenomen telefoongesprekken tussen een aantal senioren van de socialistische club, onder wie partijleider Ferro Rodrigues. Daarin bespraken zij ondermeer de op handen zijnde arrestatie van hun fractieleider. Dat lijkt op voorkennis en dat was het ook. In zulke gevallen ben je al gauw geneigd te roepen dat dan ook de rechtsgang wel beïnvloed zal zijn. Het hemd is nader dan de kilt. Om wat olie op de golven van emotie te deponeren erkende de socialistische president Jorge Sampaio vorige week tijdens een zeldzame monoloog voor de Portugese teeveecamera’s dat hij inderdaad vooraf van de arrestatie van Pedroso had geweten maar dat hij zich had onthouden van welke ingreep dan ook. Verder zei hij begrip te hebben voor de heisa die de zaak in Portugal had veroorzaakt, maar dat het zo langzamerhand tijd werd ook aandacht te schenken aan andere problemen in de samenleving. Bekend scenario. Ook in Nederland waar de dramatische gelijksoortige film met interessante rollen van o.a. Gerrie Ulrich, Warwick Spinks, Frits Salomonson en Joris Demmink nog altijd niet aan zijn pakkende slotscène toe is. Maar wij zijn geduldig en gaan niet eerder weg voor hij is afgelopen. Stay tuned.


Nieuwe sollicitatiegein

zondag 26 oktober 2003
Halleluja jutteperen. Als Nederland geen Bert Boer had, dan zou hij uitgevonden moeten worden. Wie Bert is? Dat is het baasje van de firma Alphium in Nieuwegein. En die heeft me gisteren toch een software op de markt gekwakt. Gigantisch. Het is ontworpen om een eventuele nieuwe werknemer ondermeer te testen op zijn sociale vaardigheid, stressbestendigheid, geheugen, nauwgezetheid, loyaliteit, maar vooral zijn betrouwbaarheid. Dat laatste kan worden vastgesteld via registratie van het stemgeluid van de sollicitant als hij op de grill van Personeelszaken ligt. Een voorbeeld. Stel je heet Van der Hoeven, je bent familie van Cees en je solliciteert bij Albert Heijn. Dan ben je niet gauw geneigd om te erkennen dat je dezelfde genen in je knoken hebt als de grootste shoplifter die het bedrijf ooit heeft gekend. Dus ga je zitten te liegen als je wordt gevraagd of je misschien iets ongeregelds in de familie hebt zitten. Oeps. Foutje. Dankzij de nieuwe software van Bert registreert de compu namelijk feilloos dat je een volgeling van Pinocchio bent. Een ordinaire liedetector dus, maar dan zonder draden aan je vingers en een machine die enthousiast je ondergrondse trillingen vergelijkt met de schaal van Richter. Hoe komt Bert aan dit voor ondernemend Nederland zo smakelijke hapje? Volgens zijn annonce heeft ie het in licentie gekregen van een Israëlisch bedrijf. Dat had de software volgens hem ontwikkeld voor de Mossad en het in een later stadium gecommercialiseerd. Bert noemt noch de naam van de software noch de naam van het Israëlische bedrijf. Althans niet in zijn annonce. Da’s vreemd. Mocht dat niet van de leverancier of zo? Ook raar. Tenzij het bedrijf in kwestie niet al teveel ruchtbaarheid wil geven aan zijn Mossad-connectie. Omdat zoiets publiciteit à la Comverse kan opleveren (zie onze serie "Comverse" op de Followup-site). Nog gekker wordt het als je de moeite neemt om de website van Alphium na te vlooien. Dan kom je de Savvy Recruiter tegen en bingo, dat is de software waar Bert zo ingewikkeld over doet. Maar ook daar wordt de naam van de producent niet vermeld. Na wat zoeken bleek het te gaan om Amitronics, dat opereert vanuit Building 1 in het Malcha Technology Park in Jerusalem. En dat volgens Bert dus ooit voor de Mossad dit programma heeft ontwikkeld om kandidaat-spionnen te grillen bij hun sollicitatie. Nou, hè, hè, was dat nou zo moeilijk Bert? Je had het beter gewoon kunnen zeggen. Want nu gaan potentiële klanten zich misschien afvragen of je iets te verbergen hebt. En willen ze je eerst testen op je eigen Savvy Recruiter voor ze zakelijk met je in zee gaan. Kan toch de bedoeling niet zijn. Hm? Bert?


Mabeltje (19)

vrijdag 24 oktober 2003
In onze serie over Mabel Hari hebben wij al eerder gewezen op haar intrigerende aanwezigheid bij het intieme diner op de Amerikaanse ambassade op de avond van de vierde september 1995. En de rol die dat gezellig samenzijn speelde bij de NATO-bombardementen op burgerdoelen in het Servische gedeelte van Bosnië in de dagen die daarop volgden. Uiteraard voerden Amerikaanse en Britse toestellen daarbij de meeste vluchten uit. Maar goede derde bij deze operatie Deliberate Force was Nederland. Dat geeft misschien antwoord op de door ons al eens gestelde vraag namens wie Mabeltje daar zat te kanen met mensen als Wesley Clark, Richard Holbrooke, Muhamed Sacirbey en Alija Izetbegovic. In ieder geval namens Nederlandse geïnteresseerden aan wie zij zonder enige twijfel met enige regelmaat terugrapporteerde. En dat geeft weer voedsel aan onze veronderstelling dat de AIVD (BVD) ten tijde van de conflicten in Bosnië en Kosovo contacten met Mabeltje onderhield. Als de respectievelijke premiers dan in een later stadium vragen of de dienst op de hoogte was van iets minder flatteuze zaken uit het redelijk verre verleden van haar informante, wat mag je dan verwachten van de dienst? Bovendien moet de nog steeds door een Srebrenica-trauma geplaagde Kok een deel van Mabel’s achtergrond hebben geweten cq. vermoed. Nogmaals, het grote probleem rond Mabel is niet haar connectie met Klaas Bruinsma, maar haar kennis van de (Nederlandse) shit uit de Balkanoorlog. En de CDA/VVD-combine heeft gisteren omzichtig geprobeerd om nou juist dat aspect stilletjes weg te gooien met het badwater van Bruinsma. Stay tuned.


Poe, poe, poe

vrijdag 24 oktober 2003
Temidden van de perikelen rond Mabel Hari verscheen gisteren prominent in Het Parool het bericht dat de gemeente Amsterdam een miljoenenstrop boven het hoofd hangt. Het stuk handelde over de bodemsanering van een niet onaanzienlijk stukje grond aan het IJ. Dat had de gemeente vier maanden geleden overgenomen van Shell en meteen doorverkocht aan ING Real Estate voor de bouw van woningen, kantoren en andere leuke dingen voor de mensen. Nou had de betrokken PvdA-wethouder Duco Stadig volgens Het Parool de gemeenteraad even vergeten te vertellen dat de gemeente voor een gedeelte voor de kosten van die sanering moest opdraaien. Dat was even slikken voor de raad, die het project unaniem juichend had begroet. Maar waar gehakt wordt valt nog wel eens een torenspits. Stadig heeft beloofd dat ie spoedig op de zaak zal terugkomen. Nou het gekke, wij hebben ook al eens aandacht besteed aan Duco’s worst nightmare in het artikeltje “Poe, poe” op 18 september jl. Dat schilderde een nog zwarter en duurder perspectief voor de gemeente. Nou zijn wij dol op affaires, dus zonden wij een e-mail aan een stel gemeenteraadsleden waarin wij op ons artikeltje wezen. Een van de gelukkigen was Frits Huffnagel van de VVD. Naar we mogen aannemen een politiek tegenstander van Stadig en in staat om zelfs van een winkeldiefstal een politiek statement te maken. Dat viel vies tegen. Hij bedankte ons voor de mail, maar begreep niet wat ie ermee moest. Kijk, Frits. Als je onze rubriek gewoon had gevolgd had je Stadig al eerder kunnen interpelleren. En tijd is geld zo je weet. Daarnaast beschreven wij een ander scenario en dat moet voor een beetje raadslid toch het sein zijn om zich minimaal achter de flappers te krabben. Nou ja, zand erover. Stuur onze secretaresse maar een bloemetje dan is alles vergeten en vergeven. Bedankt Frits.


Mabeltje (18)

donderdag 23 oktober 2003
Volgens De Volkrant van vanochtend is het dossier over Mabeltje dat in de kelder van het Ministerie van Buitenlandse Zaken werd bewaard spoorloos verdwenen. Zowel over het hoe als het waarom tast de leiding van het departement in het duister. Wat dat laatste betreft, het zou om een iel, niet geheim gevalletje gaan, dateren uit 1992 en “vermoedelijk” niet meer bevatten dan een cv. van Mabel Hari. Naar wij aannemen zonder de Bruinsma-connectie. Het dossiertje zou zijn aangelegd naar aanleiding van haar verzoek tot inzage van dossiers in verband met een studie over de oprichting van de VN. Merkwaardig is wel dat het ministerie van Buitenlandse Zaken geen melding maakt van de stage die zij bij hetzelfde ministerie heeft gevolgd. Het zou kunnen betekenen dat andere gegevens over Mabeltje dus ergens anders in het heiligdom van Jaap worden bewaard. Gegevens die zonder enige twijfel ook details bevatten over de interessante activiteiten die onze prinses i.o ontwikkelde bij de VN en later in Joegoslavië. Het is namelijk niet aan te nemen dat zij in verband met die activiteiten geen contacten heeft onderhouden met BuZa en instanties als de AIVD bij gebrek aan een IDB. Alleen al door de informatie van Mabeltje en haar “verloofde” Sacirbey die zo’n nuttige bijdrage is geweest aan het Nederlandse beleid in de kwestie Srebrenica. Mogelijk ligt hier ook de ware reden voor de terughoudenheid van JPB en de AIVD bij het navlooien van haar verleden. Door het voortdurende geouweneel over de contacten tussen mevrouw Wisse Smit en Klaas Bruinsma zijn haar initiatieven in Bosnië en aanpalende gebieden tot nu toe helaas onder water gebleven cq. bewust gehouden. We nemen niet aan dat de Kamer na het huidige gezever over Bruinsma nog eens op dit aspect van de Mabel Hari-affaire zal terugkomen. Het woord is opnieuw aan journalistiek Nederland. Stay tuned.


Beagate

donderdag 23 oktober 2003
Tja, die Mabel. Zou ze inzage gehad hebben in haar BVD dossier? Daarover zal het wel gegaan zijn in de commissie stiekem van de tweede kamer. Ongetwijfeld zal blijken dat dat niet het geval is en dat de BVD-AIVD het haar niet verstrekt heeft. Gelukkig, kunnen de 150 dames en heren van het Binnenhof weer gerust onderuitzakken.
Overigens lijkt de wens om dit wat dieper uit te zoeken niet zo groot. Gisterenavond bleek dat -aldus de uitspraken van Erica Terpstra- er in dit geval toch situaties kunnen zijn die het noodzakelijk maken om dit niet in de openbaarheid te bespreken. Nee, dat kan ik me voorstellen. Het geruchtencircuit zoemt, en een van de aardigere varianten is de volgende. Het Kabinet van de Koningin heeft een copie van het dossier overhandigd gekregen toen er net publiekelijk sprake was van een relatie tussen die mevrouw en Friso. Het Kabinet overhandigde dit dossier aan Beatrix, die het maar liet lezen door haar aanstaande schoondochter. Tja, zo gaan die dingen in een koningshuis.
Dit zal men niet zo graag willen uitzoeken. Immers, na de woelingen rond de opkomst van Fortuyn en de -tijdelijke- afgang van de zittende politiek kan dit politiek stuurloze land toch niet een koninginnekwestie gebruiken. Stel je voor zeg. Nee, dat lijkt weinig waarschijnlijk, het zou de kop kosten van Balkenende; en een -te vroege- troonsbestijging van Willem Alexander noodzakelijk maken.


Misleid

donderdag 23 oktober 2003
Geen beste dag voor Israël. Op 8 juni 1967 ten tijde van de oorlog tussen Israël en Egypte die later de boeken in zou gaan als de Zesdaagse Oorlog voer de USS Liberty ter controle in de internationale wateren ter hoogte van de Sinai rond. Het spionageschip was niet al te zwaar bewapend maar de bemanning was ervan overtuigd dat alles safe was. De regelmatig overvliegende Israëlische verkenningsvliegtuigen zouden zonder twijfel voor protectie zorgen als de Egyptenaren per ongeluk last kregen van een zonnesteek. Om twee uur ‘smiddags werd de Liberty echter plotseling van alle kanten onder vuur genomen door een stel ongemarkeerde toestellen en bovendien getroffen door een torpedo. De hel duurde vijf kwartier. 34 man waren dood, 171 gewond. Niet veel later bleek dat Israël verantwoordelijk was voor het ongemak. Foutje. Bedankt. Foutje? Waarom zwaaiden de piloten van de Israëlische verkenningsvliegtuigen dan uren voor de aanval vrolijk naar de bemanningsleden van de Liberty? En waarom maakte Israël dan gebruik van ongemarkeerde oorlogsvehikels? Het zat niet snor en een kind kon in wezen de was doen. Israël probeerde de Amerikanen wijs te maken dat de Egyptenaren toch een zonnesteek hadden gekregen. En hoopte op die manier de Amerikanen te betrekken bij de oorlog. Desondanks kwam in de Verenigde Staten geen openbaar onderzoek op gang en de resterende bemanningsleden kregen de order over het gebeuren te zwijgen. Op straffe van een aanzienlijk aantal jaartjes brommen. Surprise, surprise. Er is nu toch iemand die zijn nek heeft uitgestoken: Ward Boston. Een gepensioneerde kapitein van de Navy, die in 1967 tot de leiding van het intern onderzoeksteam van de marine behoorde. Hij liet gisteren via een officiële verklaring weten dat toenmalig president Lyndon Johnson en de minister van Defensie Robert McNamara de opdracht hadden gegeven de zaak af te boeken als een vergissing van Israëlische zijde. Nee, we gaan niet over tot vergelijkend warenonderzoek. We zeggen niks over de Amerikaanse aanval op Lybië in april 1986. Of de overval op de Achille Lauro in het jaar daarvoor. Om nog maar te zwijgen over dansende figuren op een dak in New York na de show van Osama’s Flying Circus in september 2001. Dankzij meneer Remkes, die met zijn voorlichting soms zelfs overgaat tot een tête à tête met Frits Wester, zijn we er weer eens van doordrongen geraakt dat het vergelijken van appels en peren niet zinvol is. Waarvan akte. Stay tuned.


Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk (9)

woensdag 22 oktober 2003
Wij hebben het nieuwe boek van Gerard Aalders nog niet onder ogen gehad. En we nemen aan dat u ook niet allemaal de boeksuper op de hoek hebt overvallen. Daarom nemen we het risico dat dit artikeltje over de oh zo boze Bernhard wat overbodig is. Het eventuele stadhouderschap van prins Bernhard is namelijk niet uit de hemel komen vallen op 24 april 1942. Het plan om hem in die functie aan te stellen dateert van voor de oorlog. Als we tenminste een verklaring in die richting van de Duitse Abwehr-generaal Von Bentivegni mogen geloven. Die verklaarde op 15 maart 1956 ondermeer het volgende:
Voor de Duitse inval had Pantschulidzeff het plan voorgelegd de nog altijd trouw aan de Führer zijnde SS-man Prins Bernhard tot Rijksstadhouder van Holland te benoemen. En vooraf met hem overeen te komen dat de Duitse Wehrmacht alleen de Nederlandse havens en vliegvelden zou bezetten. Net zoals in Denemarken. Pantschulidzeff had in de context van dit Rijksstadhoudersplan ook een brief van zijn “stiefzoon” overhandigd. Wij noemden dit plan “3 F” omdat drie vrouwen (prins Bernhard’s moeder, zijn vrouw en zijn schoonmoeder) met hun specifieke diplomatie de prinsgemaal vanuit zijn adjudantenpositie in de leidinggevende functie van stadhouder moesten zien te laveren". Voor niet ingewijden: “kolonel” Pantschulidzeff was de aimant van Bernhard’s moeder prinses Armgard en na het overlijden van Von Lippe Biesterfeld senior haar vaste levensgezel. Zowel de “kolonel” als prinses Armgard en prins Bernhard waren voor de oorlog betrokken bij het imposante Duitse spionage-apparaat. De verklaring van Von Bentivegni zegt op zich niks, maar duidt eens te meer aan dat de brief niet alleen in Nederland onderwerp van gesprek was in het louche speurneuzencircuit van na de oorlog. Stay tuned.


Mabeltje (17)

woensdag 22 oktober 2003
Zo langzamerhand wordt duidelijk dat de warme banden die Mabel Hari met de Dominee onderhield in wezen de introductie hebben gevormd tot haar latere carrière in de schaduwwereld. En dat haar connecties met Muhamed Sacirbey van veel groter belang zijn geweest. Niet voor niets hebben wij in deze serie herhaaldelijk gewezen op de bizarre aanwezigheid van onze prinses i.o. bij het dinertje op de Amerikaanse ambassade in Parijs op 4 september 1995. Zij was daar samen met haar “verloofde” Muhamed in gezelschap van Wesley Clark, Richard Holbrooke, Alija Izetbegovic en Pamela Harriman. Geen klaverjasavond dus. En wij vroegen ons dan ook af namens wie Mabeltje daar zat. Was zij wellicht tijdens haar stage bij de VN in New York gerecruteerd door een lokale speurneuzenclub? Net als ooit Bill Clinton toen hij stage liep in Londen. Als president speelde de sigarenliefhebber later tijdens het conflict in Bosnië volledig de kaart van de Muslimgemeenschap onder leiding van Izetbegovic. Een gevaarlijke kaart, want die gemeenschap kreeg eveneens steun van Osama, die vroeger ook al eens had samengewerkt met de CIA om de Russen Afghanistan uit te wurmen. Vertegenwoordigers van Osama’s Flying Circus namen zelfs deel aan een stel frisse guerillacursussen in Bosnië onder leiding van Amerikaanse specialisten. Guerilla’s hebben wapens nodig en die kwamen overal vandaan. Volgens de laatste berichten zou Mabeltje min of meer als liaison hebben gediend bij het contact tussen de Bosnische Muslimleiding en een aantal obscure wapenhandelaren, waarbij haar oude contacten met de Umwelt van Klaas niet ongelegen kwamen. En dat zijn de contacten waarover onze man uit Kapelle uiteindelijk is geïnformeerd en die nu voor shit zorgen in de Tweede Kamer. Mocht het allemaal juist blijken dan is haar eretitel Mabel Hari zo gek nog niet. En het maakt meteen duidelijk hoe zij wist wat er in haar AIVD-dossier stond nog voor JPB er een blik in had kunnen slaan. Heerlijk, heerlijk, zo’n koningshuis. Stay tuned.


Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk (8)

dinsdag 21 oktober 2003
Eerst Maxima met haar fascistoïde vader, dan Edwin met zijn wat grote wafel, vervolgens Mabel met Klaas en Sacirbey en dan als klap op de vuurpijl prins Bernhard met zijn brief aan Adolf, waarin hij aanbood om namens de Führer in Nederland als Stadhouder te fungeren. Eerlijk is eerlijk, het is wel genieten met ons koningshuis tegenwoordig. Volgens het nieuwe boek van historicus Gerard Aalders zou het hele verhaal over de sollicitatiebrief van Bernhard in Nederland zijn gaan rondzingen na een verklaring van de SS-Oberführer dr. Eberhard Schoengarth. Die had tijdens zijn naoorlogse verblijf in de petoet toch weinig anders te doen, dus verzon hij wat suggestieve verhalen om de Nederlanders te stangen. Nou was de baas van de Gestapo en Sicherheitsdienst in Nederland niet op zijn kruintje gevallen. Hij wist het nodige van wat zich allemaal had afgespeeld in het grensgebied van verzet en collaboratie. En van het internationale gekonkel waarbij de gebroeders Dulles als zaakwaarnemers van IG Farben zo’n belangrijke rol hadden gespeeld. Mocht die brief er zijn geweest dan kòn hij het weten. Aalders was nog niet aan het woord bij Barend en van Dorp of de prins reageerde furieus en ontkende voor de zoveelste keer het epistel aan Hitler te hebben geschreven. Zouden wij ook doen, want het bewijs ligt op het kerkhof. Een detail blijft echter vreemd. De precieze datering. Als Schoengarth al een sprookje heeft willen vertellen waar kwam dan die 24 april 1942 vandaan? Exact in een periode waarin de prins in de Verenigde Staten verbleef en in conclaaf was met IG Farben-agent en familievriend Gerhard Fritze. Toen de slag om de aandelen van dat lieflijke bedrijf in volle gang was en Nederland net zijn gebieden in Zuidoost-Azië kwijt was geraakt. Soms is de werkelijkheid fantastischer dan welk suggestief verhaal dan ook. Stay tuned.


Paardenkop

dinsdag 21 oktober 2003
Nee hoor, Henkie houdt zijn voetje bij het stukkie. Wat de Kamer ook mekkert, die Orions moeten weg. In twee narcostaten (Colombia en Nederland) is zijn ferme taal met gejuich begroet. Allereerst door de Raad van 11 van de cokekartels en haar agenten aan deze kant van de plas en daarnaast door de topdogs van de grote banken aan beide kanten van de oceaan. Hoe minder controle op de transporten van Colombia’s finest, hoe beter de business. Goed, er moeten wel nieuwe afzetgebieden worden aangeboord om de prijzen op niveau te houden, maar daar komen ze wel uit. Henkie heeft wel schuchtertjes een oplossing voor het probleem aangedragen. Hij opperde dat de controle dan maar door commerciële bedrijfjes moest worden uitgevoerd. Wackenhut misschien? Dat zou lachen wezen. Bovendien hangt daar ook een prijskaartje aan dat je nooit bij de uitverkoop ziet. En dat allemaal terwijl het in de West toch al dweilen is met de brandkraan open. In Florida stond de Coast Guard afgelopen weekend bijvoorbeeld al op zijn eigen torso te timmeren na een cokevondst met een straatwaarde van 50 miljoen dollar. De snuif was aangetroffen aan boord van twee speedboten (leuk woord in deze context) voor de kust van Colombia. En wat zei de lokale commandant in Florida? Dat ze mazzel hadden gehad, want om zulke transporten te lokaliseren leek op het vinden van een naald in een hooiberg. Kan je nagaan hoe hoog de nood nog steeds is aan het front van deze “war on drugs”. Maar Henkie haalt desondanks de Orions uit de lucht. Je zou bijna denken dat hij onlangs wakker is geworden naast een afgesneden paardenkop.


Mabeltje (16)

maandag 20 oktober 2003
Volgens de brief die onze zo buitengewoon charismatische premier naar de Kamer heeft gestuurd in antwoord op een vloedgolf van vragen heeft de AIVD pas drie dagen voor de verloving van Friso en Mabeltje van de regering opdracht gekregen om wat dieper in het verleden van de prinses i.o. te duiken. Om te kijken of zij staatsgevaarlijk zou kunnen zijn. Zelf zou de dienst wel op de hoogte zijn geweest van de Bruinsma-connectie. Maar dat die zo close was geweest, nee dat wist de AIVD niet. En ze had noch van Baron van Ooit Kok noch van Efteling-coryfee Balkenende daarvóór opdracht gekregen om de schop ter hand te nemen. Overigens werd de poging om wat meer over Mabel aan de weet te komen bliksemsnel getorpedeerd door de verrassende verlovingsshow van het prinselijk paar in wording in aanwezigheid van beide moederkloeken. Merkwaardig toch. Sinds kort een voor de hand liggende vraag: heeft die meneer Rhodius van het Kabinet van de Koningin in deze kwestie ook met zijn fluit zitten spelen? Of heeft hij wel degelijk stiekem van Koningin Bea directieven ontvangen om Mabeltje eens even binnenstebuiten te keren? Wist HKH al dan niet via Rhodius alles over Klaas, Sacirbey en Joost mag weten wie nog meer en vond zij verder gesnuffel niet wenselijk? Opnieuw een voor de hand liggende vraag: hoe komt het dan dat die Edwin de Roy van Zuidewijn wel een hele batterij speurneuzen van zowel het koninklijk Kabinet als de AIVD achter zijn reet aan kreeg? Om maar te zwijgen over de mannetjes van onze verzetsleider op Soestdijk. Was Edwin door zijn huwelijk met de dochter van bomen- en paardenfluisteraar Irene dan staatsgevaarlijker dan Mabel? Misschien komen deze vragen nog aan de orde in het ophanden zijnde Kamerdebat. Tenminste als dat niet vantevoren listig wordt getorpedeerd door een bijeenkomst en petit comité. Stay tuned.


Shady (23)

maandag 20 oktober 2003
In aflevering 20 van deze serie lieten we ons licht al eens schijnen over het stiekeme contact dat begin maart van dit jaar in Parijs werd gelegd tussen twee luitjes van het Amerikaanse ministerie van Defensie en Iran-Contra fenomeen Manucher Ghorbanifar. Als intermediair bleek Michael Ledeen te zijn opgetreden. Ook al een rausdauser uit de Iran-Contra affaire, die net als Ghorba de in België verblijvende Geertjan Dolk in zijn organizer heeft staan. Gedrieën doen deze oude vrienden achter de schermen verwoede pogingen om de politieke machtspositie van de conservatieve Iraanse ayatollah’s te ondermijnen. En ze hebben daarbij steun gekregen van Curt Weldon. Een notoire sabelrammelaar uit het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden die Dolk verzocht om voor hem als liaison te dienen met de gematigde krachten in Teheran. De hele kwestie veroorzaakte een lichte bries in een glas water en het initiatief werd officieel veroordeeld. Einde verhaal? No way. Net als ten tijde van de Iran-Contra blijken Ledeen en Ghorbanifar vrolijk verder te zijn gegaan met hun enigmatisch gedreutel. In augustus meldde de Iraanse intrigant dat hij een informant op de kop had getikt die wist waar in Irak verrijkt uranium was verstopt. Via via kwam de informatie bij de CIA terecht, die de info van Ghorbanifar net zo vertrouwt als een omelet van dinosauruseieren. Toch stuurde de agency een paar speurneuzen naar de zandbak om uit te vlooien of Ghorba’s informant iets zinvols te vertellen had. Misschien had ie dat wel maar hij eiste boter vóór de vis. De CIA-zendelingen bakten niet en vroegen hem om een sample van de uraniumvoorraad voor ze met wat greenbacks over de brug kwamen. Helaas klaveraasraas, geen sample. En toen was het al heel gauw terug naar af. Voor de zoveelste keer wilde de CIA Ghorbanifar dumpen, maar Ledeen wees erop dat de Iraniër na het optreden van Osama’s Flying Circus op Manhattan toch waardevolle informatie had geleverd over Afghanistan waardoor vele Amerikaanse levens waren gespaard. En dat was waar. Daarnaast waren Ghorba’s voorspellingen over de ontwikkeling van Iran’s nucleaire programma ook bull’s-eye geweest. Wat niet automatisch wil zeggen dat zijn bericht uit de glazen bol dat de ayatollah’s een eventuele Israëlische aanval op de Iraanse nucleaire speeltuin zullen beantwoorden met biochemische versnaperingen ook juist is. En verder zit de CIA nog te dubben over Ghorba’s aanvraag van 250.000 dollar. Die zou bestemd zijn voor iemand die in Iran informatie wil losweken over een terreuractie in de Verenigde Staten. Die zou in de planning zijn opgenomen voor 23 t/m 25 november aanstaande. Kan het? Het kan. Maar de dollars kunnen met dezelfde gang bedoeld zijn voor de aankoop van een kasteel in Almere. Kortom, het blijft wikken en wegen. Maar als er iets gebeurt dan hoort u het meteen van ons. Stay tuned.


De Aanslag

maandag 20 oktober 2003
Op 3 oktober jongsteden vond de ontruiming plaats van Kraakbolwerk De Blauwe Aanslag in DenHaag. Dit ging zeker niet geruisloos voorbij. Er vonden nogal wat (rituele) schermutselingen plaats tussen krakersters en Mobiele Eenheid. Ondertussen waren veel voormalige krakers van de Blauwe Aanslag bezig met (ver)bouwactiviteiten aan een ander -vervangend- project, "De Lange Pyr.
Daar dreigen nu behoorlijk wat problemen te ontstaan nu Burgemeester en Wethouders van DenHaag zojuist besloten hebben dat ze een boete gaan opleggen aan de (voormalige) krakersters wegens het niet leeg opleveren van De Blauwe Aanslag. Het zou hierbij gaan om 500.000 guldens, een bedrag dat ooit eerder genoemd stond in de een of andere afspraak die krakersters en gemeente gemaakt hadden. Ook de toegezegde verhuiskostenvergoeding van 250.000 gulden staat nu te bezien. Dit zou betekenen dat het nieuwe project financieel onhaalbaar wordt aangezien de verbouw niet kan worden afgemaakt omdat er een gigantisch begrotingstekort zal ontstaan. Zo dreigt die spectaculaire ontruiming een dure grap te worden.


Van Estoril naar Zandvoort (21)

maandag 20 oktober 2003
Je zou haast denken dat de strijd tegen pedofiele en kinderporno-netwerken in België alleen wordt gestreden door de Werkgroep Morkhoven onder leiding van Marcel Vervloesem. Dat is niet zo. Er zijn meer organisaties die zich daarmee onledig houden. Zoals de Fondation Princesse de Croy die overigens nauw met Morkhoven samenwerkt. Op 9 oktober jl. bracht prinses Jacqueline, de initiatiefneemster van deze Fondation, een bezoek aan de foxterriër van Morkhoven voor het uitwisselen van gegevens. Op 15 oktober werden zowel de website van de Fondation als de gezamenlijke nieuwsbrief van de twee anti-pedo organisaties door het Canadese Bravenet geëlimineerd. Niet dapper, meer braaf. Aanleiding was een klacht van ene Charly Nyst die schermde met een juridische surprise als Bravenet niet onmiddellijk ingreep. Mede namens ex-rijkswachtkolonel Jean Marie Brabant, die hij dan wel niet kende maar wiens reputatie garant stond voor het trillen van heel België als hij in beweging kwam. Charly greep naar deze indrukwekkende middelen omdat hij zich zwaar in het kruis getast voelde door een artikel van een paar weken daarvoor waarin niet al te intelligente correspondentie van hem stond afgedrukt. Diezelfde klacht had hij ook bij MSN gedeponeerd die naar aanleiding daarvan had ingegrepen op de site van Morkhoven. Merkwaardigerwijs vonden deze schermutselingen plaats onder het hoofdje Belgische staatsveiligheid. Niet eens zo zot natuurlijk, gezien de namen van allerlei hoge mieters die sinds affaires als die van De Bende van Nijvel en Dutroux in de Belgische samenleving binnen deze context circuleren. Tot die van de koning toe. En de armen van hoge mieters reiken nu eenmaal ver. Zoals wij vorige week ook in Nederland nog gewaar werden. Stay tuned.


Intifada

maandag 20 oktober 2003
Wat een jurist hè? Die Boris van Dittrich ’66. En zo’n vernieuwer ook. Nou wil ie weer dat in alle buurten waar Marokkaanse snotneuzen de boel versteren een befwinkeltje komt. Met een eigen Officier van Justitie en een eigen rechter in de bediening om de jeugdige onverlaten meteen in hun eigen buurt af te straffen als ze weer eens in de fout zijn gegaan. Volgens onze Democratische houwdegen heeft een dergelijk lik je stuk beleid een heilzaam effect op de groep. Geen agogisch gelul meer, meteen de botte bijl erin. Of dat allemaal wetenschappelijk verantwoord is weten we niet. Maar als Boris het zegt zal het wel zo wezen. Die heeft ervoor gestudeerd. Hoewel wij niet zo gauw zien dat zo’n winkeltje in de praktijk indruk zal maken op de buurt-alqaida’s. Per slot hebben die ook geen respect voor andere zorgcentra en bungelen er aan lantarenpalen al surrogaat-agenten zoetjes heen en weer bij windkracht drie. Als voorbodes van een intifada rond het Amsterdamse Mercatorplein. Als de befjes van Boris al indruk willen maken zou dat in de vorm van bijzondere straffen moeten zijn. Een rolstoel gedemonteerd met de eigenaar er nog in? Drie dagen schandpaal, waarbij toevallige voorbijgangers overjarige eieren, rottend fruit en doorgedraaide broodjes shoarma van varkensvlees krijgen aangereikt om de veroordeelde ermee suf te gooien. Samen met Cees van der Hoeven een Appie Heijn leeggehaald? Drie maanden lang het Anne Frankplantsoen kapotjesvrij houden. Het winkeltje van Boris verbouwd, inclusief de twee befjes? Twee maanden gevallen stukjes zeep oppakken in de doucheruimtes van een Amerikaanse gevangenis. “Hoer” geroepen tegen een vrouwelijke Jehovagetuige? Vier maanden colporteren met de Wachttoren in theehuizen en aan de deur van de moskee. Wel allemaal alternatieve straffen, maar altijd zinvoller dan wat dommig rondhangen in een celletje. Maar om dit alles te voorkomen is het natuurlijk nog beter om die knapen gewoon een baan te bezorgen. Betaald via het Commissaris Van Riessen-fonds. Want zelfs zo’n hersenspinsel als dat van onze briljante Boris leidt alleen maar tot nog meer narigheid. Tot intifada.


Van Estoril naar Zandvoort (20)

vrijdag 17 oktober 2003
Deel 1. 13 januari 2003. In Den Haag brengt LPF-voorzitter Ed Maas naar buiten dat de VVD heeft geprobeerd hem uit het politieke veld te ruimen. Dat zou gebeurd zijn via een oekaze van Joris Demmink, sinds november vorig jaar secretaris generaal van het ministerie van Justitie en volgens Maas een VVD-er. De oekaze was gericht aan het adres van LPF-minister Hilbrand Nawijn. Demmink zou Nawijn erop hebben gewezen dat er een gerechtelijk vooronderzoek tegen Maas onderweg was. Het ministerie van Justitie laat meteen weten dat het verhaal geen enkele grond heeft.
Deel 2. Demmink nam een advocaat in de arm en dreigde Maas met een proces wegens smaad. Maas werd twee dagen ondervraagd door de rijksrecherche. Eerst vriendelijk, maar na een telefoontje van hogerhand wat minder vriendelijk. Hij werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag Ed even niet zitten. Om vijf uur ‘smiddags tekende hij een verklaring waarin hij toegaf dat het om een valse beschuldiging ging. Een kwartier later verspreidde het OM al een persbericht over de goede afloop van de affaire. Een lokaal record. ’s Avonds herriep Maas voor de camera’s van SBS 6 alles en bleef bij zijn bewering dat Demmink aan Nawijn had laten weten dat Justitie een onderzoek naar hem was gestart. Daarna vertrok de vastgoedhandelaar naar zijn geliefde Tenerife om van de schrik te bekomen. Zowel secretaris generaal Demmink als minister Donner kondigden aan de vertegenwoordigers van de media die van het incident melding hadden gemaakt stevig te zullen aanpakken. De een via de rechter, de ander via een wetswijziging.
Het eerste deel van dit tweeluik is juist. Het tweede deel is een persiflage. We zeggen het maar even. Voor wij ook met allerlei rechtzaken worden geconfronteerd.Stay tuned.


Kelly’s Amerikaanse collega (3)

vrijdag 17 oktober 2003
Tja, Kelly, wie kent hem nog? Het door Hutton voorgezeten onderzoek zal naar alle waarschijnlijkheid dit jaar niet meer worden afgerond. Begin 2004 wordt nu genoemd.
Op 2 oktober jongstleden heeft David Kay, voor het Amerikaanse congres een tweetal verklaringen afgelegd over de door hem geleide speurtocht van de Iraq Survey Group naar bewijzen voor het bestaan van massa vernietigings wapens in Irak. Hij zag zich genoodzaakt te verklaren dat er tot dan toe geen bewijzen gevonden waren voor het bestaan van programma’s om chemische of nucleaire wapens te ontwikkelen of te produceren.
Zo’n beetje verborgen in zijn verklaren stelde Kay: “De tot op heden gevonden gegevens geven aan dat Irak’s capaciteit om op grote schaal nieuwe chemische granaten te ontwikkelen, produceren en vullen gereduceerd, zo niet geheel vernietigd was, gedurende de operaties Desert Storm en Desert Fox, alsmede door de 13 jaar durende sanctie’s van de VN en de inspecties door de VN.
Ietsje verder verklaart hij het volgende: “Tot op heden hebben we geen bewijzen kunnen ontdekken dat Irak na 1998 belangrijke stappen heeft ondernomen om nucleaire wapens te ontwikkelen.
Tja, noch in zijn samenvatting noch in zijn conclusies wordt op deze essentiële punten verder ingegaan; zij spreken namelijk de verklaringen van de Amerikaanse regering tegen, waaronder de stelling dat de VN-inspecties niet werkten. Kortom de combinatie van VN sancties, inspecties, en de militaire aanvallen van 1991 en 1998 hebben de chemische en nucleaire wapenprogramma’s van Irak effectief vernietigd en voorkomen dat ze opnieuw konden worden opgestart. Hetzelfde lijkt het geval voor het biologische wapenprogramma en het raketprogramma, maar dat is nog niet zeker.
Maar ja, de wereld draait door en wie in ons land houdt zich nog bezig met Irak en de steun aan de VS. Zeker niet de tweede kamer en helemaal niet nu het keeshondje van Bush de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO wordt.


Van Estoril naar Zandvoort (19)

vrijdag 17 oktober 2003
Ja wat nou? Eerst deed de 28-jarige “Janos” aangifte. Dat hij door Joris D. was bestegen toen hij nog ruim en breed minderjarig was. Vervolgens werd hij twee dagen lang door de politie van Den Bosch verhoord. Eerst vriendelijk, na een paar telefoontjes van hogerhand wat minder vriendelijk. “Janos” werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag hij even niet zitten en hij trok in arren moede zijn verklaring weer in. Erger nog, hij suggereerde dat hem door een journalist geld was beloofd als hij aangifte zou doen. Rond vijf uur gistermiddag stond hij op straat. Om kwart over vijf verscheen het jubelende persbericht. Een lokaal record. En ook minister Donner meldde zich nog even triomfantelijk vanaf zijn buitenlandse vakantieoord en kondigde nieuwe stappen aan tegen de pers. Maar daarmee waren we er niet. Want niet veel later verscheen “Janos” voor de teevee en verklaarde dat zijn aangifte wel degelijk juist was. Je zou bijna denken dat er wat in de koffie zat op het politiebureau. Blijft staan dat zijn aanvankelijke verklaring haast te duidelijk is om vals te zijn. Waarom zou “Janos” nou precies Joris D. uitkiezen om die eens lekker in het zonnetje te zetten? Om nog maar te zwijgen over het tiental andere, gelijkluidende verklaringen die volgens de Gaykrant en de Pano bij een notaris liggen. En die eveneens Donner’s secretaris generaal aanwijzen als een kinderliefhebber. Toeval? Bestaat niet. Complot? Ja, dààààg. “Janos” is vertrokken naar Praag. Het wordt tijd voor de coming out van de andere getuigen. Stay tuned.


Mabeltje (15)

donderdag 16 oktober 2003
Weet u het nog? Hoe wij tijdens de teraardebestelling van prins Claus plotseling verrast werden met een blonde juf die als laatste van de kleine in het zwart gehulde file de tombe in Delft inhobbelde? Zei Maartje dat het Mabel Wisse Smit was en dat ze bij Johan Friso hoorde. Nou wist Maartje ook nog maar net dat moppie Wisse Smit een plekje zou krijgen in de rouwstoet. Want volgens insiders stond de vlam van Friso 'sochtends vroeg nog helemaal niet in het draaiboek. Pas op het allerlaatst hielp de RVD de hele club die ervoor moest zorgen dat de begrafenis vlekkeloos verliep uit de droom. Alleen J. P. Schoothond wist het een dagje eerder, maar zou verzocht zijn om zijn wafel erover te houden. De hele kwestie kreeg weinig kans om tot bloei te komen, omdat haast ter plekke een zware pleuritis uitbrak rond de LPF die een ende maakte aan het eerste balken van J.P. Een kleine negen maanden later werd de verloving van Friso en Mabeltje aangekondigd. Toen pas kreeg de AIVD de opdracht om even in het verleden van de prinses i.o. te snuffelen. Een antecedentenonderzoekje wel te verstaan. Geen diepgaand gerooy in allerlei dossiers. Geen mannetjes in het portiek. Geen bezoekje aan Chileense boerderij of een Amerikaanse petoet. Alleen maar kijken of Mabeltje misschien ooit een bon had gehad voor handtastelijkheden in de tram of dat ze lid was van de Scientology kerk. Meer niet. Mocht dan later onverhoopt naar buiten komen dat ze met Klaas, Sacirbey en Allah mag weten met wie nog meer had geknoeid dan kon de AIVD mooi de zwartepiet worden toegespeeld. Terwijl dat onderzoekje nog aan de gang was, stampte Bea met haar voet en plaatste iedereen voor een voldongen feit met de officiële verloving. Kennelijk een koninklijk prerogatief. Het hele scenario was dus afkomstig van Huis ten Bosch. Alleen de regie faalde schromelijk toen Kuifje R. de Vries zo nodig de deus ex machina moest uithangen. Friso moest bliksemsnel tussenbeide komen met zijn verklaring dat zijn verloofde en hijzelf hadden zitten te liegen tijdens hun gesprekken met premier Schoothond. Anders was misschien naar buiten gekomen dat de hele koninklijke familie al lang op de hoogte was van alle strapatsen van Mabel Hari dankzij de verklaringen van de prinses i.o. zelf en de controle van die goeie ouwe Rhodius. En dan waren de Haagse rapen pas echt gaar geweest. Hadden we met een crisis in ons vorstenhuis gezeten. Maar wat niet is kan altijd nog komen. Stay tuned.


Arnie en de geldstoot

donderdag 16 oktober 2003
Uit ons artikeltje “Arnie en de stroomstoot” van 6 oktober jl. werd naar wij hopen al duidelijk dat Arnie in het politieke wereldje van Californië niet net als zijn alter ego uit de lucht is komen vallen. De Terminator ondervond zoals gezegd bij zijn opmars naar het gouverneurschap in het geheim steun van Enron’s Ken Lay en andere corrupte energieboeren die hun geest al zagen zweven nadat de Democraten langs gerechtelijke weg 9 miljard dollar van hen hadden teruggeëist. Met Arnie aan het roer komt alles weer keurig op zijn pootjes terecht. De eerste geheime ontmoeting binnen dit kader tussen de gespierde Gangbanger cq. Adolf-adept met Lay en zijn boordcriminelen vond op 17 mei 2001 plaats. Maar daar bleef het niet bij. Ook in de jaren daarop zagen ze elkaar met enige regelmaat. In het geheim. Ook anderen zagen echter Arnie’s potentie. In de politiek wel te verstaan. En die anderen waren niet de lulligsten in de wereld. Zo maakte hij kennis met Warren Buffett. De op een na rijkste man van de Verenigde Staten die wij in deze kolommen al eens hebben genoemd vanwege zijn toevallige trip van New York naar Nebraska in de nacht van 10 op 11 september 2001 (zie “Warren’s War” op 5 en 6 juni 2002). Samen met vriend Warren bracht Arnie in september 2002 een bezoek aan het landgoed van Lord Jacob Rotschild in Engeland en ontmoette daar ook James Wolfensohn (president van de Wereldbank), Jorma Ollila (CEO van Nokia) en Nicky Oppenheimer (de hoogste baas van De Beers). Wie nu nog denkt dat de Sauerkraut-echtgenoot van vrouwtje Shriver uit de Kennedyclan een toevallige voorbijganger is moet zich even schriftelijk tot Jomanda wenden. De stemmen die roepen dat ook luitjes die niet in de VS geboren zijn maar wel langdurig getogen ook president moeten kunnen worden winnen de laatste tijd aan kracht. Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Zelfs voor minkukels met een grote slagschaduw. Als het grote geld maar achter je staat.


Watergat

donderdag 16 oktober 2003
In het Vlaamse parlement is een potentieel afluisterschandaal uitgebroken. Alle openbare vergaderingen zijn buiten de vergaderzaal te volgen en worden bovendien automatisch op tape vastgelegd en vervolgens gedigitaliseerd voor het nageslacht. Heel democratisch. Maar ook heel praktisch, want je kan nu eenmaal niet alles in je blocnootje bijhouden. In plaats van te verhuizen naar een rokerige staminee om de hoek, maken de fracties gebruik van wat kleinere zalen van het parlementsgebouw voor hun intern gekissebis. Ook daar geldt dezelfde audio-technische procedure. Tenzij de leden van zo’n fractie dat niet willen. Dan drukken ze ferm op een knop en heel het raderwerk staat stil. Dachten ze. Naar nu is gebleken gaat dat raderwerk namelijk vrolijk door met registreren als er gebruik wordt gemaakt van de microfoons. De geachte afgevaardigden waren dus gewoon in de gang te horen en hun listige plannetjes om hun tegenstanders het bos in te sturen werden netjes vastgelegd. Het roept herinneringen op aan een besloten zitting in het proces van Mink Kok, toen ook iedereen elders mee kon luisteren. Naar verluidt omdat men vergeten was om op de knop te drukken. Hoe dit zij, één fractie was wel op de hoogte van deze merkwaardige kronkel in het systeem: de sp.a oftewel het sociaal progressief alternatief. Die volksvertegenwoordigers maakten geen gebruik van de microfoons tijdens hun intern overleg. Maar lieten na om hun collega’s te waarschuwen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Er komt een onderzoek. Dat hoort ook zo. We zouden ons een lichte scheurbuik lachen als blijkt dat een Israëlische firma de apparatuur heeft geleverd. Welke firma? We hielden u voor slimmer.


Van Estoril naar Zandvoort (18)

woensdag 15 oktober 2003
Daar word je toch behoorlijk niet goed van. Dat je als gerenommeerd dagblad Kleintje Muurkrant niet als bron durft te gebruiken als het om heikele zaken gaat, soit. Hoewel wij zelden of nooit uit ons nekgewas zitten te lullen. Maar dat je ook niet durft te verwijzen naar het NOS-journaal is te gek voor woorden. Toch gebeurde dat vandaag bij de meeste landelijke kolommenvullers. Volgens het Journaal had een 28-jarige man aangifte gedaan bij de politie. Hij zou in 1988 toen hij dertien jaar was in de Praagse homobar Pinocchio zijn bestegen door ene Joris D. Later zou hij de onverlaat herhaaldelijk hebben waargenomen in het inmiddels landelijk bekend geraakte Eindhovense Anne Frankplantsoen. En dan niet bij een wandeling met een aangelijnd Pekineesje. Joris D. bleek niet de eerste de beste. Zoals wij al eerder meldden ging het om de secretraris generaal van het Ministerie van Justitie. Gezien de bombarie die op de voorpagina’s ontstond over PSV-directeur Fons Spooren die in hetzelfde plantsoen zijn sporen naliet, zou je in dit geval toch ook mogen rekenen op enig vuurwerk. Noppes. Hier en daar is zelfs nog steeds sprake van “topambtenaar” in plaats van de hoogste ambtenaar. En dat alleen omdat meneer Donner pissig van zijn fiets stapte om waarschuwend met zijn vingertje te zwaaien. Wee je gebeente als je mijn secretaris generaal bezwaddert. Dan kan je een miljoenenclaim verwachten. En raar, maar de hele meute wordt voorzichtig. Zonder twijfel na verdere oekaze’s van het ministerie en wellicht van politiek Den Haag. Mocht Joris D. overigens inderdaad schuldig zijn aan pedofiele activiteiten dan is er sprake van een uiterst delicate kwestie. Want onze vermeende kindervriend heeft een prachtige carrière gemaakt bij Justitie. Vooral de positie van directeur generaal van de afdeling Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken, die hij bekleedde tussen 1993 en november 2002 toen hij secretaris generaal werd, verschafte hem veel aanzien en dienstreizen naar het buitenland. Van dat laatste hebben wij bij een eerdere gelegenheid al als voorbeeld zijn reis in 2001 naar Praag genoemd. Ervan uitgaande dat voornoemde 28-jarige zijn hele hebben en houden niet voor J. Doedel op het spel heeft gezet kunnen we ervan uitgaan dat de heer D. het niet bij dat ene huzarenstukje in 1988 heeft gelaten. Waarom dan niemand bij het vorderen van diens carrière heeft gedacht aan de mogelijke chantabiliteit van de topambtenaar in wording is een raadsel. Of is het nog steeds zo dat de meest chantabele mensen op de hoogste posten worden gezet? In dat geval hebben we nog veel te verwachten. Stay tuned.


Dikke mik met Dick

woensdag 15 oktober 2003
Van die Dick Cheney krijgen wij geen lekker warm gevoel van binnen. En van zijn vroegere firma Halliburton zeker niet. We hebben die club al eens in het vizier gehad in verband met de verdeling van de buit in Irak, vanwege haar rol in de nog steeds voortdurende thriller rond luitenant kolonel Matser (zie De Brusselse Connectie op de Kleintje-Actueel-Followup-site) en in Dick’s Dirty Tricks in deze rubriek van 5 juni 2003. In dat laatste artikel meldden wij dat Dick’s melkkoe eind vorige eeuw 180 miljoen dollar aan steekpenningen langs het strottenhoofd van een stel Nigeriaanse ambtenaren had geduwd via een tussenrekening op het Portugese Madeira. Om een gasveld te verwerven bij Bonny Island. De Franse concurrentie werd daarmee listig buiten spel gezet. Lullig voor Dick, maar de Franse justitie nam dat niet en startte een officieel onderzoek dat nog steeds de gemoederen in Washington bezighoudt. Dit schandaal was overigens niet het enige dat Halliburton en Nigeria verbond. December vorig jaar werd in Nigeria namelijk een apparaat van Halliburton achterovergedrukt dat met gebruikmaking van een snufje nucleair materiaal de aanwezigheid van olie in de bodem kan vaststellen. Dat snufje is wel voldoende om samen met een pondje TNT een deel van een flinke stad op een griezelige besmetting te tracteren. Een “dirty bomb” dus. Tot nu toe is het apparaat niet gevonden en daarmee is ook de vraag valide of het wel gestolen is. Temeer omdat in Mexico de Canadees David Hudak in voorarrest zit wegens de opslag van explosieven die in raketten thuishoren. Hij had ze voor een prik gekocht en leefde in de veronderstelling dat het om spul ging dat wordt gebruikt bij het opblazen van rotsen en andere oneffenheden. Dat was hem ook gesuggereerd door de verkoper: Halliburton. Het kan dus best zijn dat in Nigeria een sinister spelletje is gespeeld. En dat plotseling ergens een dirty bomb ontploft die dan wordt toegeschreven aan Iran, Syrië of Noord-Korea. De gevolgen daarvan kennen we inmiddels. Je zal zo’n vice-president hebben.


Mabeltje (14)

woensdag 15 oktober 2003
Je kan niet alles weten. Naar aanleiding van aflevering 10 werden we vriendelijk op onze vingerkootjes getikt. Dat artikeltje ging over de aanwezigheid van de Bosnische minister van Buitenlandse Zaken Mohamed Sacirbey en zijn “verloofde” Mable Wisse Smith bij een dinertje op de Amerikaanse ambassade in Parijs op 4 september 1995. Wij schreven toen dat meneer Holbrooke, Clinton’s afgevaardigde op de Balkan, steeds zijn vork moest neerleggen omdat er weer een telefoontje voor hem was. Geen wonder. Op 31 augustus hadden de Amerikanen onder de vlaggen van de VN en de NATO voor het eerst de bomluiken opengeklapt om Servische burgerdoelen in Bosnië plat te gooien. Daarna volgden vier dagen stilte om te kijken of de Serviërs een toontje lager wilden zingen en bereid waren tot constructief overleg bij de geplande vredesonderhandelingen op 8 september. Nou, dat hield niet over. Op 5 september werden de bombardementen hervat, maar wel veel intensiever. Het besluit daarover viel de avond daarvoor. Dat was de reden waarom meneer Holbrooke steeds werd gebeld tijdens het diner en waarom ook generaal Wesley Clark, het hoofd van de militaire tak van de NATO, en meneer Sacirbey aanwezig waren. En later op de avond ook Alija Izetbegovic, het opperhoofd van de Bosnische Moslimbevolking, nog even kwam langswippen om onder het genot van een overgebleven stukje kouwe kip de situatie te bespreken. Mabel Wisse Smit was dus getuige van een historische beslissing in de burgeroorlog van Bosnië Herzogevina. Op grond waarvan? Toch niet alleen maar omdat ze aan de arm van Sacirbey hing? Onderhield zij wellicht contacten met een nieuwsgierige Nederlandse en/of Amerikaanse instantie? En was dat misschien ook zo bij haar escapades in de richting van Klaas Bruinsma, Mike Trace en Johan Friso? Oftwel: speelt onze prinses i.o. de rol van Mabel Hari? Stay tuned.


Mabeltje (13)

dinsdag 14 oktober 2003
Als we het sprookje mogen geloven maakte Prinses Mabel i.o. indertijd kennis met Klaas Bruinsma tijdens uitbarstingen van sportiviteit op de Loosdrechtse Plassen. Heel onschuldig eigenlijk. De hele in villa Kakelbont huizende inlichtingengemeenschap zou dat heuglijke feit en het vervolg daarop hebben gemist. De AIVD kreeg de zwartepiet en zwijgt nu beledigd. We hebben het bij een eerdere gelegenheid al gezegd, de CID van Johan Looijen moet de nodige Klaas en Mabel-tapes nog op de plank hebben liggen. Naast een hele bult andere specimen uit het woelige leven van de Dominee en zijn naaste trawanten. Daartoe behoorde onder anderen mr. John Engelsma. Ondermeer de secretaris van Administratiekantoor Fulvia dat zo consciëntieus het onroerend goed van Bruinsma beheerde en waarvan Klaas zelf de voorzitter was. Om te ontspannen stortte ook John zich van tijd tot tijd in het sportieve. Zo maakte hij in 1992 deel uit van een drafgroepje dat driftig trainde om geen pleefiguur te slaan bij de geplande deelname aan de marathon van New York. Andere illustere leden van het dappere gezelschap waren ex-wereldkampioen wielrennen Gerrie Kneteman (alias “De Kneet”) en Willem Alexander der Nederlanden (alias “Alex van Buuren”). En daar hobbelden dus onze door veiligheidsluitjes beschermde kroonprins unverfrohren langs de Hollandse beemden en over de New Yorkse avenues met de consigliere van de inmiddels overleden Dominee. Ook toen al was de screening dus formidabel, tenzij we het anders moeten interpreteren. We zijn toch al geneigd allerlei zaken rapido door het zeefbeen te laten zakken. Hoewel. De merkwaardige connectie tussen het Huis van Oranje en mr. Frits Salomonson die praktisch dertig jaar lang floreerde staat ons nog net zo helder voor de geest als het schuimend nat van Freddie, de Oranjepraatpaal bij wie Frits er ook al zo goed op stond. Neemt niet weg dat de huisadvokaat van Bea en Claus tegelijkertijd op zakelijk vlak ook met minder flatteuze mensen omging. Zo was hij betrokken bij de onderneming TextLite, die in het eindrapport van de commissie Van Traa niet met de schoonheidsprijs schoot ging (zie ook Van oude koeien en troebel water in een ouder Kleintje Muurkrant, nummer 336). En zijdelings bij het sluizen van 17 miljoen minder welvoeglijk verdiende guldens naar Zwitserland (zie De achterzijde van de Beursfraude deel 6 in de Morgenster). Die guldentjes zouden hebben toebehoord aan Henk Rommy, die volgens de Belgische ex-procureur des Konings Claude Leroy ook al een speciale band met het Koninklijk Huis onderhield (zie Mabeltje deel 6). Gevoegd bij de connecties die Bea’s vader warm hield met allerlei mannetjes die regelmatig de Hades overstaken en we kunnen concluderen dat Mabel geen vreemde eend was in de Huis ten Bosch bijt. En dat er nog wel meer boven water zal komen tussen nu en 24 april volgend jaar.
Stay tuned.


Schimmen achter Pim (14)

maandag 13 oktober 2003
We hebben hem in aflevering 5 en 7 van deze serie al eens voor het souffleurshokje getrokken. Jos van der Meer (zie de Followup-site). Volgens onze schaarse informatie van dat ogenblik een Rotterdamse onroerend-goed-boer met interessante zakelijke connecties in de softdrugssfeer. Bijvoorbeeld met de twee vleesmeesters (pappa Ger en zoon Eddie “Pink Panther” de Kroes) en Bassey-likker Chris Thunnessen. De in 1949 in Delft geboren Van der Meer maakte voorzover wij konden natrekken eind jaren tachtig zijn entree in de tot dan toe door Marokkaanse ondernemers beheerste softdrugsscène van zijn geboortestad met de opening van coffeeshop Het Klavertje. Vervolgens nam hij er via zijn beleggingsmaatschappij Amstelmond II de door Hoekse en Kabeljauwse twisten geplaagde discotheek de Malle Molen over en maakte er coffeeshop Het Keldertje van, die later werd omgedoopt in Sky High. Waarschijnlijk niet toevallig een naamgenoot van de joint van Eddie de Kroes aan de Haage Fluwelen Burgwal. Van der Meer’s Amstelmond was gevestigd aan de Heulweg 9 in Pijnacker waar ook nog een paar andere vehikels van Josephus Hubertus staan geregistreerd: de beheersmaatschappij voor vastgoed Boverma BV en de Haagsche Automaten Centrale BV. Beide bekende bedrijfstakken waar het de financiering van de LPF in statu nascendi betreft. Volgens ingewijden boerde Van der Meer niet alleen goed in Delft maar ook in Rotjeknor waar hij enige gerenommeerde nachtetablissementen zou hebben verworven. Van tijd tot tijd stond daar ene “Pietje” Pronk in de deuropening om cliëntèle die zijns inziens zou dissoneren ten opzichte van de andere aanwezigen de toegang te ontzeggen. Een paar door kruitdamp begeleide incidenten maakten duidelijk dat zelfs Pietje geen garantie was voor een ongestoorde avond. Niettemin steeg hij in de loop der jaren aanzienlijk in de pikorde van avontuurlijk Nederland. Niet in het minst door zijn vriendschap met Arie Zegwaard. De zoon van Willem, de vroegere afvalkoning die wij in aflevering 2 al voorbij hebben zien komen als financier van Pim’s partij. Maar op de Zegwaard-combine komen we later nog terug, omdat we daarover nog meer leuke data uit officiële bronnen hebben. Jos van der Meer woont inmiddels in de rustieke, aartsrustige Belgische gemeente Kapellen. Om de verveling te verdrijven zou hij ook belangen hebben verworven in een stel wipwinkels in de Haagse Doubletstraat en Poeldijksestraat waarvoor personeel zou zijn geworven in Spanje, het voormalige Oostblok en Zuid-Amerika. In dat laatste deel van de wereld zou hij overigens ook anderszins zijn vleugels hebben uitgeslagen. Wellicht komen we daar te zijner tijd ook nog eens achter. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (17)

maandag 13 oktober 2003
Heel interessant, die tiende anti corruptie conferentie waaraan de hoogste ambtenaar van Piet Hein in 2001 deelnam. De gebeurtenis werd ondermeer georganiseerd door een stel imposante instituten. En ook zo keurig. Zoals het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van de zo onkreukbare Colin Powell, die willens en wetens met een pak leugens de VN te kakkert zette en de inval in Irak van een legaal verfje voorzag om het land te kunnen leeghalen. En wat te denken van het Amerikaanse Bureau of International Narcotics and Law Enforcement, waarin zowel de als volstrekt corruptieloos bekendstaande FBI als de DEA vertegenwoordigd zijn? Of het zo bijzonder ethische Pricewaterhouse Cooper, dat Ken Lay’s voorgekookte boeken vrolijk goedkeurde terwijl die jarenlang samen met zijn onderknuppels miljarden en miljarden dollars wegsluisde naar zonnige oorden waar meneer Belasting gewend is om elke dag een siësta van 24 uur in te lassen? Of de Société Generale de Surveillance, kortweg SGS? Héééé. Is dat ook geen bekende? Jawel. We gaan terug naar 19 augustus van dit jaar. Toen schreven wij dat een Zwitserse rechter het Pakistaanse echtpaar Zardari-Bhutto ondermeer had veroordeeld tot het terugbetalen van 12 miljoen dollar aan de huidige Pakistaanse regering. Dat waren namelijk steekpenningen die de voormalige premier en haar man hadden ontvangen van... SGS. In ruil voor een paar vette contracten. De onderneming heeft zijn vertrouwenwekkende imago verder nog te danken aan het feit, dat zij in de jaren negentig een paar jaar onder leiding stond van ene James Woolsey die direct daarna door Clinton werd aangesteld als directeur van de CIA. Verder wordt SGS ervan verdacht lekker profijtelijk bezig te zijn geweest binnen een Europees handelsproject met China. Corrupt? Ben je mal. Kortom, allemaal honourable men. Met wie Piet Hein’s topjongen gerust door één deur kon.
Nou ja, misschien niet die van Pinocchio. Maar de rest van de Praagse deuren wel. Stay tuned.


Shady Brussels (8)

zondag 12 oktober 2003
Morgen begint het proces in de zaak-Cools. De Waalse socialistenleider die op 18 juli 1991 op een parkeerterrein in Luik werd vermoord door twee Tunesische uitzendkrachten die in de veronderstelling verkeerden het lampje van een beruchte drugsdealer te hebben uitgeblazen. Mogelijk komen we er dan eindelijk achter wie de opdracht daartoe heeft gegeven en waarom. Tot voor kort ging de meeste verdenking uit naar ex-minister Alain Verbiest. Maar omdat die zelfmoord heeft gepleegd hoeft die niet meer voor de kadi te verschijnen. Om vergelijkingen met National Lampoon te voorkomen. Dankzij een video uit 1998 die afgelopen week oh wonder plotseling in de publiciteit werd gedumpt is het beeld nu wat diffuser geworden. De Tunesische schutters geven daarop namelijk aan dat zij als opdrachtgevers wel Pino di Mauro en zijn maatjes herkennen, maar Verbiest net zo goed de uitvinder van waterzooi kon zijn. Di Mauro cum suis behoorden indertijd zowel tot de côterie van de minister als het Belgische netwerk van de Italiaanse mafia. En maakten van die verbinding gebruik om van zwarte flappen witte te maken. Een helebòel flappen, dat wel. Het is niet onmogelijk dat Cools daarachter is gekomen en dreigde de boel naar buiten te tillen. Is over het algemeen geen goed idee en Cools heeft dat aan den lijve ondervonden. Voor het proces worden naar schatting 400 getuigen opgeroepen. Het zal ons toch benieuwen of zich daaronder ook onze vriend Bali Menon bevindt. In aflevering vijf van “Shady Brussels” (zie de serie de Brusselse Connectie op de Followup-site) hebben wij al eens aangeduid waarom. Menon behoorde minimaal in één belangrijke zaak tot het koor der witwassers voor Di Mauro en zijn kornuiten. Mocht hij worden opgeroepen wil dat niet zeggen dat hij zelf wellicht ook voor langere tijd een hotelkamer krijgt opgedrongen. Hij is vaker de dans ontsprongen. Zo raakte onlangs bekend dat hij geen verdachte zou zijn in het proces Matser/Fedino. Ongelofelijk gezien de op tape vastgelegde uitlatingen van o.g. boer Van Voorthuizen, een der hoofdverdachten (zie "Shady Brussels" aflevering 6). Mogelijk dat Bali in de zaak rond Verzekerd Keur in een wat moeilijker parket verwikkeld is. Na wat procedureel gehannes meldde verdachte Menon zich wel een paar weken geleden met een Nederlands paspoort en een limousine met chauffeur bij de voordeur van de rechter commissaris in die affaire om gehoord te worden. Dat duidt op enig zelfvertrouwen. Misschien zelfs protectie. Gezien het feit dat zijn naam opduikt in drie processen die momenteel aan de orde zijn mogen we aannemen dat we in de nabije toekomst nog wel meer zullen horen van deze financiële magiër. En dan hoort u het ook. Stay tuned.


Mabeltje (12)

vrijdag 10 oktober 2003
De AIVD, de speurneuzenkennel van minister Remkes, blijkt afgelopen zomer weer eens vakwerk te hebben afgeleverd. De Clouseau-klonen hadden niks ergs kunnen vinden over de relatie tussen prinses Mabel i.o. en de Dominee. Terwijl vrij kort daarna Kuifje R. de Vries in een zucht Charlie de Chileen opdook met zijn verhaal over de Neeltje Jacoba. Een verhaal dat de positie van “mevrouw Wisse Smit” dermate verzwakte dat Friso’s aspiraties in de richting van de troon uiteindelijk geveild konden worden bij Christie’s. Vermeend Grootoosten-metselaar Herben stipte gloriërend voor de teevee aan dat dit het zoveelste bewijs was van de slechte relatie<>tussen de AIVD en de inlichtingendiensten van de politie. Blijkbaar wist Matje dus meer en had hij die info opgedaan bij de platte petten. Dat sluit naadloos aan op onze info die wij op in aflevering 5 van deze serie al hebben gespuid: de Observatieteams (OT’s) van de recherche hebben indertijd beeld en geluid van Mabel en Klaas op tape vastgelegd. En het is niet moeilijk te raden waar die info terecht is gekomen. Bij de leiding van de CID, i.c. Johan van Looijen. Een man die weliswaar wat merkwaardige connecties met de club van Klaas onderhield. Maar wel iemand die in staat is om een zo goed als volledig script te produceren over het leven van De Lange. Mogelijk dat dan ook duidelijk wordt wat Kuifje in ‘s hemelsnaam bedoelt met zijn suggesties dat ook pappa Wisse Smit zakelijke banden onderhield met Klaas. Met name op financieringsterrein. Als dat waar mocht zijn kunnen we ook het etentje beter plaatsen waarover De Vries vragen heeft gesteld aan Mabel en haar moeder. Het zou hebben plaatsgevonden in restaurant Neeltje Pater in Broek in Waterland met als disgenoten in ieder geval Wisse Smit, Klaas Bruinsma en Jackie Stroek. De Volendamse handelaar in roesmiddelen die in deze kolommen al eens is gepasseerd in relatie tot Jan Veerman, cafébaas en grootinvesteerder in Australië, Zuid-Afrika en Spanje. Tot nu toe is Pappa Wisse Smit in ‘tGooi afgeschilderd als een uiterst integere RABO-topman. Maar dat gold wat later ook voor Rob Wijnmalen, de directeur van de RABO in Eemnes. En dat terwijl hij ongedekte leningen verstrekte aan de met het Amsterdamse wereldje verbonden Hilversumse zakenman Jaap de Bode (zie bijvoorbeeld “Octopussy” aflevering 12 op de Followup-site). De hitte van Mabelgate mag dan misschien wat minder geworden zijn, de story is niet dood. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (16)

vrijdag 10 oktober 2003
Ja, zo gaat dat in Nederland met sexschandalen. Tenzij je een ongelukkige sloeber uit Amsterdam-Oost bent of toevallig Spooren heet. Minister Donner hoeft maar een keer van zijn fiets te stappen voor een reprimande aan het adres van de Gaykrant en Panorama en heel het raderwerk staat stil. Het zal je ook maar gebeuren dat je van roddeljournalistiek wordt beticht. Gossiepossie. En wordt bedreigd met een miljoenenclaim als je de naam van zijn hoogste ambtenaar durft te noemen in verband met vermeende bezoekjes aan de Praagse homobar Pinocchio. Het zij zo, maar het weerhoudt ons er niet van om deze zaak van enige context te voorzien. De naam Pinocchio is in dit verband namelijk al eerder gevallen. Een soortgelijke bar in Berlijn draagt dezelfde naam. Een aantal jeugdige tot zeer jeugdige prostitué’s werd daar in de jaren negentig benaderd door lieden uit de organisatie van de bekende Britse pedo Warwick Spinks en naar Amsterdam gelokt. Onder wie de in de zomer van 1993 in Nederland zoekgeraakte Manuel Schadwald, wiens natuurlijke vader Rainer Wolf werkzaamheden verrichtte voor de Stasi. Net als de eveneens in het dossier-Schadwald voorkomende kinderhandelaar Peter Goetjes (zie ook deel 4 van deze serie op de Followup-site). Toen het Spinks en zijn Britse kornuiten in Amsterdam te heet onder de zolen werd verhuisden ze aan het begin van deze eeuw naar Praag. En opnieuw naar een Pinocchio, waar volgens insiders Spinks aan de touwtjes trekt. Naast de lijn die er blijkens het onderzoek van het OM in verband met de affaires in Eindhoven en Weert bestaat tussen Nederland en Tsjechië loopt er dus ook nog een tussen Amsterdam en Praag. Beide vrijwel zeker behorend tot hetzelfde netwerk. Het netwerk van Spinks met zijn oude Stasi-connectie. Klaar ben je ermee als je in hun handen valt. Mogelijk is dat de reden waarom Donner zo venijnig van zijn fiets stapte. Stay tuned.


't oproer kraait

donderdag 9 oktober 2003
Vanmiddag is van 12.30 tot 14.00 uur op het Beursplein in Amsterdam een grote protestbijeenkomst geweest tegen de plannen van het kabinet Balkenende-twee. Aan het protest namen volgens de organisatoren 2.000 mensen deel. De manifestatie viel samen met een werkonderbreking van ondermeer gemeentepersoneel. Het was een actie van Abvakabo-FNV, samen met andere FNV-bonden en Platform Keer het Tij.
Het platform -Keer het Tij Utrecht- organiseert zaterdag aanstaande tijdens de werkonderbreking van het regionaal busvervoer een demonstratie onder de leuze "Stop Balkenende's plannen" om iedereen in Utrecht in de gelegenheid te stellen zich aan te sluiten bij het protest van de werknemers van het streekvervoer. De demonstratie start om 11:00 uur op het Smakkelaarsveld (naast Utrecht CS). FNV Bondgenoten Regio Utrecht is ook aangesloten bij platform - Keer het Tij Utrecht-.
Meer informatie op keerhettij.


Mabeltje (11)

donderdag 9 oktober 2003
Onze prinses i.o. heeft zonder twijfel ten tijde van haar liaison met de Dominee een interessant inkijkje gekregen in de wereld van de softdrugs. Kennelijk heeft zij daar de nodige kennis bij opgedaan, want Mabeltje maakte tot voor kort deel uit van een Britse stuurgroep die zich sterk maakte voor de legalisering van softdrugs in Europa. Een sympathieke gedachte, want de zogenaamde war on drugs maakt meer slachtoffers dan drugs zelf en is in wezen niks anders dan een prijsbeheersingsmechanisme. Maar het sturende gezelschap achter dit project X werd grotendeels gestiekt door het Brusselse Open Society Institute (OSI) van Bilderberger George Soros. De alom aanwezige (zie bijvoorbeeld het berichtje van gisteren) en zich als humanist profilerende baas van Friso’s blonde vamp. En dan moet je wel degelijk gaan uitkijken. Naast “Mable Wisse-Smith” behoorden ook ondermeer Dame Runciman OBE en Mike Trace tot de achter de Londense NGO Release schuilgaande denktank, die in oktober van het vorig jaar de club van Soros een gepland kostenplaatje toestuurde van 405 duizend dollar. Het lidmaatschap van Trace was op zijn minst merkwaardig. Hij bekleedde sedert 1997 allerlei functies die juist de bestrijding van drugs in het vaandel voerden. Zo was hij “deputy drugs czar” in Engeland en voorzitter van het Europees bureau dat de drugshandel en de drugsverslaving in de kieren moest houden. En begin december werd hij het hoofd van het anti-drugs bureau van de VN in Wenen. Die twee rollen vielen uiteraard niet te rijmen met elkaar. Dus ging Mike ondergronds. Een quote uit een brief van september vorig jaar aan Aryah Neier, de president van OSI:
This fifth colomn role would allow me to oversee the setting up of the agency while promoting its aims subtly in the formal governmental settings”.
Dat kon natuurlijk niet lang duren. Op 6 januari van dit jaar vond op Kings Cross Station in Londen een vergadering van de stuurgroep plaats. Ook onze Mabeltje, die als directeur van OSI op de centjes moest passen, was daarbij aanwezig. Mogelijk vormde die bijeenkomst de opmaat voor de val van Trace. Nog diezelfde maand nam hij namelijk gedwongen ontslag toen een stoot documenten, inclusief zijn brief aan Neier in Zweden boven water kwamen. Buiten Trace kreeg ook de club van Soros een emmer kritiek over zich heen wegens het promoten van subversieve activiteiten. De mensenvriend werd daar heet noch koud van. En Mabel waarschijnlijk ook niet. Die had vlinders in haar buik. Stay tuned.


Lange vingers

donderdag 9 oktober 2003
Schokkend hoor. Dat zo’n Koninklijk Legermuseum voor een paar miljoen euro aan historische prenten, boeken en kaarten is kwijtgeraakt door villeine personeelsleden. Zo’n beschermheer moet daar toch ook niet goed van worden. Dat zijn naam verbonden is aan een instituut waarvan het bestuur in al zijn wijsheid meent dat je in plaats van bijvoorbeeld elk jaar best om de vijf jaar kan controleren of alles er nog is. Dat is de deur openzetten buiten sluitingstijd. En als het nou voor het eerst was. Al in 1959 is een deel van de verzameling van het museum buiten zicht geraakt als gevolg van bezuinigingsmaatregelen van het toenmalige kabinet (zie hiervoor ook Het schaduwcommando van de Prins”, deel twee in het Archief van de Morgenster). En daar bleef het niet bij. Blijkens een briefwisseling tussen de conservator in die tijd en zijn directeur kon ook tijdens de verbouwing en reorganisatie van midden jaren zeventig niet iedereen zijn handen thuis houden. Maar in een boom zo volgeladen... Dat bleek bijvoorbeeld april vorig jaar nog. Toen tilden wij de affaire naar boven rond Hinderikus Visser. De in Wassenaar wonende “merchant of death” die zijn collectie antiek wapentuig overdeed aan de combinatie Rijksmuseum/Legermuseum (zie in deze rubriek “De miskleun van het Rijksmuseum”, ook geplaatst in Kleintje Muurkrant 369). De prijs die hij daarbij bedong en ook kreeg was volgens echte kenners een veelvoud van de werkelijke waarde. Met dat extraatje zouden heel wat dak- en thuislozen uit de brand kunnen worden geholpen. Zodat ze niet bij Appie of Dirk op proletarische wijze een blikje pils en wat hondenvoer hoeven te verwerven. Om vervolgens te worden doodgeslagen door tovenaarsleerlingen van LPF- en VVD-coryfeeën. En van de beschermheer van het Legermuseum.


Van Estoril naar Zandvoort (15)

woensdag 8 oktober 2003
Gisteravond verschenen de eerste berichten over een hoge functionaris bij het Ministerie van Justitie die af en toe vrolijk in zijn dienstauto met chauffeur naar Praag zoefde om daar in bar Pinocchio een jeugdige tot zeer jeugdige prostituée van manlijke kunne op de kop te tikken. Om die vervolgens “en privé” te bestijgen. Vandaag zouden zowel de Gaykrant als de Panorama officieel met de hele reutemeteut naar buiten komen. Gemeten naar de beelden die gisteren in Hart van Nederland en Nova getoond werden weet men exact wie het is. Beroerd was nou weer wel dat men noch de exacte positie van de hoge rakker noch zijn naam naar buiten tilde. Dit in verband met ‘s mans privacy. Oh? En hoe zat dat dan met meneer Spooren wiens naam, functie en een bloemlezing uit diens activiteiten in het Eindhovense Anne Frankplantsoen driftig door Justitie voor de wolven werden gegooid? Het wordt nog grijzer. Minister Donner en zijn paladijnen zouden de “grote” media zelfs met hel en verdoemenis hebben gedreigd als de naam van de Praagse lenteproever werd prijsgegeven. Geen gelijke monniken, gelijke kappen dus. Zoals zo vaak als het om dit soort machthebbers gaat. Want als onze vertrouwde Haagse bronnen het bij het juiste eind hebben zou het inderdaad gaan om een echte machthebber: de secretaris-generaal van het Ministerie van Justitie. Let wel, we houden ons aan de voorschriften. We noemen zijn naam niet. Aardig detail: het OM is in verband met de affaire in het Anne Frankplantsoen al een maand bezig met een onderzoek in Tsjechië. Of daarbij ook de vermeende activiteiten van de secretaris-generaal onder de loep worden genomen, is voor de speurders een weet en voor ons een vraag.
De betrokken ambtenaar is overigens ook anderszins geen vreemde in de Tsjechische hoofdstad. Zo was hij één van de sprekers op de tiende anti-corruptie conferentie die van 7 tot 11 october 2001 in de Tsjechische hoofdstad werd gehouden. Oh ironie, voorzitter van de conferentie was George Soros, de baas van Mabel’s Open Society. Onder de aanwezigen bevonden zich onder anderen de secretaris generaal van Interpol Robert Noble, de Franse onderzoeksrechter Eva Joly, de Spaanse onderzoeksrechter Baltazar Garzon en de Tsjechische premier Milos Zeman. Mochten deze nog prille berichten over de Nederlandse afgevaardigde juist zijn, dan krijgen die mensen ter plekke nog een rolberoerte. Tenzij ze al op de hoogte waren. Wij weten zeker dat deze zaak nog een lange staart zal krijgen. Voor zover mogelijk houden wij u op de hoogte. Als vanouds. Stay tuned.


Komt Bush?

woensdag 8 oktober 2003
Sinds de ontbijtscène van Balkenende en De Hoop Scheffer van begin september in het Witte Huis, doet een hardnekkig gerucht de ronde dat George W. Bush, naast Engeland, in november ook een bezoek aan Nederland zal brengen.
Actieblad Ravage van deze week legde een aantal burgers de vraag voor of de man in aanmerking komt voor een onofficiele welkomstceremonie. De persvoorlichter van het ministerie van Buitenlandse Zaken zegt van niets te weten, de Amerikaanse ambassade reageert niet, maar Hans van Heijningen, naaste medewerker van SP-kamerlid Harry van Bommel, weet wel beter. ,,Ik heb het bericht zo'n week of drie geleden doorgekregen. Toen werd 7 november als datum genoemd'', aldus Van Heijningen. Hoewel hij deze datum nog bevestigd moet krijgen, verzekert Van Heijningen dat Bush door de SP in elk geval met ,,open armen'' zal worden ontvangen. Van Heijningen: ,,Wij zullen een groots welkomstcomité voor de man in het leven roepen. Er moeten in elk geval zoveel mogelijk mensen de straat op om te protesteren tegen het beleid van deze meneer.'' Op de website van wereldcrisis.nl bericht het Platform tegen de Nieuwe Oorlog dat het bezoek van Bush aan Nederland zal worden aangegrepen voor een nieuwe landelijke demonstratie tegen de Amerikaanse buitenlandse politiek. AMOK, Kerk&Vrede en XminY laten weten zich zeker als voortrekkers van het Platform in te zullen zetten voor deze demonstratie.
In Engeland, waar Bush op uitnodiging van Blair hoogstwaarschijnlijk van 19 tot 21 november een bezoek aflegt, heeft de Stop the War Coalition reeds aangekondigd
hun ,,grootste demonstratie ooit'' te zullen organiseren. ,,De meerderheid in dit land vond een oorlog tegen Irak onrechtmatig. Met deze uitnodiging, waarbij belastinggeld wordt gebruikt om deze opper-oorlogsverkoper als een soort Britse oorlogsheld te ontvangen, verergerd Tony Blair de situatie alleen maar!'', aldus een woedende John Rees van Stop the War.


Mabeltje (10)

woensdag 8 oktober 2003
Parijs. Vier september 1995. Het is avond. In een van de grote kamers van de Amerikaanse ambassade maakt een verliefd stel zijn entrée en schudt de hand van Pamela Harriman, Clinton’s ambassadeur in de Franse hoofdstad en gastvrouw bij het diner van die avond. Het zijn Mohamed Sacirbey, de vertegenwoordiger van Bosnië Herzogevina bij de VN, en zijn Nederlandse “verloofde” Mabel Wisse Smit. Tot de andere aanwezigen behoren Richard Holbrooke (Clinton’s tweede man op Buitenlandse Zaken en afgevaardigde bij de VN) en generaal Wesley Clark (opperbevelhebber van de NAVO-strijdkrachten). Het voornaamste onderwerp van gesprek is daarmee duidelijk: Bosnië Herzogevina.Ruim een maand na het drama in Srebrenica. Erg rustig verloopt het diner niet. Vooral Holbrooke wordt herhaalde malen verzocht om even aan de telefoon te komen. Maar iedereen heeft daar begrip voor. En de gastvrouw is wel zo ervaren dat er geen hinderlijke stilte valt als de minister zich even verwijdert. Zij kent het klappen van de zweep.
Nog in haar jeugd trouwde Pamela Digby met Randolph Churchill, de zoon van Winston. Het huwelijk stelde qua consumptie niet veel voor en duurde ook niet lang. Maar Pamela lag daar voor geen moment wakker van. Dankzij haar huwelijk met Churchill was zij in kringen terechtgekomen waarvan zij had gedroomd. Die van de rijken en machtigen der aarde. En Randolph mocht in de echtelijke sponde niet bijster actief zijn, Pamela haalde al gauw haar schade elders wel in. In de decennia daarop voegde zij heel wat indrukwekkende namen toe aan haar palmares. Onder anderen prins Ali Kahn, Gianni Agnelli, Eli de Rothchild, Spyros Niarchos, Albert Rupp jr., Edward R. Murrow en Averill Harriman. Met die laatste trouwde zij in 1970 toen hij de respectabele leeftijd van 79 had bereikt. Hij was een icoon uit de internationale politiek in al zijn facetten. Ook de smerige. Zo was hij samen met de Duitse industrieel Fritz von Thyssen in 1924 de grondlegger van de Union Banking Corporation. De bank die in later jaren onder de dagelijkse leiding van Prescott Bush (de grootvader van) er ondermeer voor zorgde dat de financiële belangen van Hitlerfinancier Von Thyssen en later ook die van IG Farben ten tijde van het Nazi-regime op zijn minst geen schade opliepen. Bij die manipulaties was ook prins Bernhard betrokken (zie de serie Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk op de Followup-site). En daarmee zijn we terug in Parijs. Bij de weduwe Harriman (sedert 1986) en een van haar gasten, Mabel Wisse Smit. Zij lijken op elkaar. Beiden houden van invloedrijke mannen en gooien als dat nodig is een snuifje sex in de strijd. Pamela had een link met het huis van Oranje via haar overleden echtgenoot. Mabel kreeg die acht jaar later via haar verloofde Friso. Toeval... juist. Bestaat niet. Stay tuned.


Mabeltje (9)

dinsdag 7 oktober 2003
Het is toch wat hè? Waar komen ze ineens allemaal vandaan, al die getuigen à décharge in de affaire rond prinses Mabel i.o.? Van Eutje Urka tot een schipper naast God, van Geurt Roos tot Eef Hoos en dan nu een Ottolien Lels. Een oud-vriendin van Mabeltje. Ook al een vrolijke studente geweest indertijd. Alleen, deze zegt gewoon dat ze met Klaas aan het rollebollen is geweest aan boord van de Neeltje Jacoba. En dat Mabel hetzelfde deed met een andere, niet criminele zeilvriend in een aanpalende kooi. De laatste dagen verandert het beeld van Klaas’ sinistere last resort ineen jolige kruiser. Een soort Loveboat waar de aanstormende jeugd van boven en onderwereld regelmatig voor een spetterende symbiose zorgde. Nou zal het best zo zijn dat Ottolien inderdaad buiten medeweten van de milieubeweging en de Tweede Kamer samen met Klaas boorwerkzaamheden heeft verricht. Maar dat wil niet zeggen dat de verklaring van Charlie de Chileen meteen de open haard in kan. Per slot kan Mabeltje ook zonder Ottolien en andere zeilfanaten aan boord zijn geweest voor inspectie van de wacht, waarbij Klaas het geweer presenteerde. Het is duidelijk waar deze golf van sympathiebetuigingen aan het adres van Mabeltje vandaan komen en ook waarom. Is het erg dat ze mogelijk het “mafialiefje” van Klaas is geweest. Wat ons betreft niet. Veel interessanter zijn haar connecties met Sacirbey en Soros. Gek, maar daar hoor je niemand meer over. Terwijl Soros een open wereld propageert waarin parlementen en andere lastige instituten niet echt meer nodig zijn. Een echte profeet dus. Met zijn eigen Maria Magdalena: Mabel Wisse Smit. Die straks notabene door een parlement moet worden gekeurd voordat ze toegang krijgt tot de paleisgangen. Kijk, en dat is heel wat interessanter dan haar avontuur met Klaas. Stay tuned.


De FBI en de Hamas

dinsdag 7 oktober 2003
FBI-agent Kenneth J. Williams is geen doetje. Als de anti-terreur expert bij uitstek van de staat Arizona verwierf hij nationale bekendheid door zijn memo van juli 2001 aan het “black hole” (het hoofdkwartier van zijn werkgever). Daarin drukte hij zijn ongerustheid uit over de studie die een paar met Al Qaida gelieerde lieden hadden gevolgd aan de Aeronautical University in Prescott en deed een aanbeveling om de achtergronden na te pluizen van alle vliegschoolleerlingen uit het Midden-Oosten. De studenten maakten in zijn visie namelijk deel uit van een groot opgezet masterplan van Al Qaida. Zijn memo kwam pas nade show van Osama’s Flying Circus op 11 september van datzelfde jaar boven water. Williams was bij het verwerven van kennis over de mogelijk slinkse activiteiten van Moslim-groeperingen in zijn regio geasssisteerd door Harry Ellen. Een zakenman die zich in de jaren tachtig tot Allah had gewend en dankzij allerlei humanitaire hulpprojecten uitstekende connecties in Palestina had opgebouwd. Inclusief de militante groeperingen. In hoeverre Harry daarbij aan de hand liep van de FBI en de Mossad is niet duidelijk. Zeker is wel dat hij al in de jaren zeventig de snuffelclubs van informatie voorzag of zelfs voor hen uit vissen ging in Latijns Amerika, China en het Midden-Oosten. Niet echt een wonder, want Harry’s Joodse stiefvader was werkzaam voor de inlichtingendienst van de Amerikaanse luchtmacht. Hoe dit ook zij, in 1996 zette Ellen samen met de FBI de stichting al-Sadaqa op de wereld om de hulpverlening aan de Palestijnen verder uit te breiden. En te infiltreren in Hamas. Iedereen die op welke manier dan ook in die context contact zocht met Ellen ging op tape. Uiteraard met diens medeweten en toestemming. Harry begon in 1998 echter te steigeren toen hem werd opgedragen in de Gazastrook een stel groene flappen te overhandigen aan Ismail Abu Shanab. Een verbindingsman van de Hamas van wie verwacht werd dat hij de poen zou gebruiken voor de aankoop van wapens. De achterliggende gedachte is niet moeilijk te raden. Uitlokking heet dat bij ons. Ellen kweet zich tot tweemaal toe van deze nieuwe taak, maar niet van harte. Toen hij met Williams ook nog in conflict raakte vanwege zijn verhouding met een Chinese die door de FBI werd verdacht van spionage was de boot aan en Harry stapte van boord. Sindsdien wordt hij met enige regelmaat verhoord in het kader van de vermeende Chinese spionage en is Ismail Abu Shanab eerder dit jaar door Israël uit het land der levenden verbannen. Als wraak voor een terroristische aanslag van Hamas. Vraag is nu of er sprake is van uitlokking of niet als een of andere Muslimgroepering weer eens een aanslag pleegt in Israël. Want Harry was niet de enige die op dit terrein actief was. Terreur is erg, maar uitlokking ervan is te zot voor woorden.


Mabeltje (8)

dinsdag 7 oktober 2003
We hebben er al eens eerder op gewezen dat Friso’s verkering vooral door haar connectie met Bilderberger George Soros zowel in Huis Ten Bosch als op Soestdijk bijzonder in het putje moet zijn gevallen. Dat haar affaire met Klaas Bruinsma nu zo wordt uitvergroot is jammer, maar niet onoverkomelijk. En het feit dat Mabeltje met de “mafiabaas” heeft kennisgemaakt bij zeilwedstrijden op de Loosdrechtse plassen onder auspiciën van de Koninklijke Zeilvereniging Loosdrecht moet met name bij opa Lippe Biesterfeld warme herinneringen hebben opgeroepen. Onze huidige beschermheer van bedreigd kassapersoneel ondernam daar in de vooroorlogse jaren ettelijke escapades met de weelderigbedeelde Luca Fritze, die in gezelschap van de prins eveneens deelnam aan uitbundige feesten in de villa “Oud-Bussem” van de NSB-miljonair Van Leeuwen Boomkamp. Dat waren nog eens tijden. Luca was overigens geen toevallige passant. Zij was de dochter van Gerhard Fritze, een topper uit de IG Farben-stal. De Duitse chemiereus waarvoor ook prins Bernhard als (geheim) agent in touw was. Fritze en de opa van Friso waren samen ook in zaken en probeerden na het uitbreken van de oorlog zowel hun eigen belangen als een paar van de Zyklon B-producent veilig te stellen in Amerika via de Union Banking Corporation. Die bank werd gerund door Prescott Bush, de opa van Pretzel (zie de serie Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk op de Followup-site). In dat licht lijkt de affaire rond Mabel en Klaas verdacht veel op peanuts. Maar dan wel peanuts die naar meer smaken. Stay tuned.


Arnie en de stroomstoot

maandag 6 oktober 2003
Californië heeft een tekort van 8 miljard dollar. En de Democratische gouverneur Davis wordt erop afgerekend, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet. Mocht hij naar huis worden gestuurd dan volgen nieuwe verkiezingen. Bij de Democraten is Cruz Bustamante de meeste waarschijnlijke kandidaat om Davis’ plek in te nemen. Bij de Republikeinen is dat de Sauerkraut-Engels sprekende geweldspiraal Arnold Schwarzenegger. En Arnie worstelt momenteel met zijn verleden. Dames betast, een tiener gewipt, meegedaan aan een gang-bang, racistisch geprietpraat, Hitler bewierookt. Als de Terminator net zoveel fatsoen in zijn buitenproportionele lijf had als spierbundels zou hij zijn pijp aan Maarten geven. Maardie kennen ze in de VS niet, dus blijft Arnie gewoon in de race voor het gouverneurschap. Tot blijdschap van de vele pulpliefhebbers. Je vraagt je af wat zo’n man bezielt. In de Britse pers lijkt daarop een antwoord te zijn gevonden.
Op 17 mei 2001 had Schwarzenegger namelijk in een hotel in Los Angeles een gezellig edoch geheim samenzijn met Ken Lay, het baasje van Enron, en junkbondkoning Michael Milken. Gouverneur Davis en zijn partijtop hadden in die periode al het plan opgevat om Enron en een paar andere electriciteitleveranciers voor de kadi te sleuren vanwege het overtreden van de “Unfair Business Practices Act”. Daarbij hadden de kilowatt-boys via slinkse trucs zowel de consumenten als de staat Californië jarenlang op oneigenlijke gronden een dure poot uitgerukt. Bustamante bond vorig jaar de kat de bel aan bij de rechter. Hij eiste van Lay en zijn collega’s de terugstorting van 9 miljard dollar op de tegoeden van de staat Californië. Tegelijkertijd heeft Davis de Federal Energy Regulatory Committee in Washington verzocht om Lay cs. te sommeren het bewuste bedrag terug te betalen. Daarmee zou het tekort van 8 miljard in één klap zijn omgezet in een tegoed van 1 miljard. Langs twee sporen staan de malverserende stroomhandelaren dus onder druk. Vooral omdat de bewijzen van de smerige praktijken zo solide zijn als de Rocky Mountains. Een maand nadat Bustamante zijn klacht bij de rechter had gedeponeerd kwamen Lay en zijn (politieke) vrienden inclusief Schwarzenegger opnieuw in het geheim bij elkaar. Volgens een nu gepubliceerd memo van Enron werd afgesproken Davis te torpederen en tot het uiterste te gaan om de klacht van Bustamente te elimineren. Ter plekke werd besloten om Schwarzenegger naar voren te schuiven als Republikeinse kandidaat voor het gouverneurschap als Davis politiek was afgeschoten. Mocht Arnie inderdaad de leiding van Davis overnemen dan zou hij namens Californië een deal met de electriciteitsmaatschappijen sluiten. Met natuurlijk uiterst gunstige condities voor de laatsten. En in dat geval zou ook de juridische klacht van Bustamante meteen van tafel zijn. Een simpel maar perfect scenario voor een film. Maar dit is geen fictie. Dit is reality. Dit is politiek in Amerika.


De diplomaat en zijn vrouw (4)

maandag 6 oktober 2003
Afgelopen week werd weer iets meer bekend over geheim agente Valerie Plame, de echtgenote van voormalig diplomaat Joseph Wilson IV. Valerie bleek een “Noc” te zijn (geweest). Noc staat voor “no cover”. Dat wil zeggen dat Plame tijdens haar activiteiten voor de CIA van haar werkgever geen bescherming genoot. Uiteraard was wel een zakelijke cover voor haar opgetrokken. Zij werkte naar buiten toe als energieconsultant voor de papieren onderneming Brewster-Jennings & Associates. In werkelijkheid was zij een expert op het gebied van conventionele wapens. Een gebied vol voetangels, klemmen en erger. Als zij zou zijn ontmaskerd tijdens haar werkzaamheden zoude CIA dus glashard hebben ontkend dat zij als medewerkster te boek stond. Kortom, Valerie Plame deed werk dat alleen wordt toevertrouwd aan de allerbeste speurneuzen binnen de Company. En toch kreeg iemand het in zijn bolle harses om haar identiteit naar buiten te dragen en haar cover op te blazen. In alle landen waar zij actief is geweest in de afgelopen decennia wordt nu als een speer uitgevlooid wie met haar in contact hebben gestaan. Die zijn over het algemeen het haasje. Vaak het dode haasje. Om maar te zwijgen over de gevaren die in haar eigen leven opdoemen. Zoals eerder vermeld wordt nu een officieel onderzoek gepleegd dat in wezen onder leiding staat van minister van Justitie Ashcroft. Een gabber van Pretzel en Karl Rove. De Amerikaans/Duitse adviseur van de president die door Wilson ervan wordt beschuldigd groen licht te hebben gegeven voor de ontmaskering van zijn vrouw. Donderdag aanstaande moet de staf van het Witte Huis en de luitjes van het ministerie van Buitenlandse Zaken en Defensie die zich met de “Wilsongate” onledig hebben gehouden al hun materiaal inleveren. Documenten, brieven, e-mails, memo’s, telefoon-data. De hele mikmak. Maar de kans dat een hoge ome binnen een van de drie machtscentra bij zijn lurven zal worden gevat is net zo groot als een korreltje anthrax. Ashcroft staat daar bijna garant voor. Stay tuned.


Mabeltje (7)

zondag 5 oktober 2003
Een krul in onze neuzen. Onze hints blijken namelijk effect te hebben. Wat schreven wij op vrijdag in aflevering 6 van deze serie? “Het wachten is nu op uitspraken van Geurt Roos, een andere paladijn van Bruinsma in die periode…”. En ja hoor, daar was ie. Voor radio 1. En ook precies zoals we hadden verwacht. Geurt noemde Charlie de Chileen een fantast en een drol. Volgens hem raakte het hoofd van Klaas nooit op hol. Van welke dame dan ook. Klaas had heel veel vriendinnen en Geurt achtte het niet onmogelijk dat daar dames bij waren die niet wistenwaarmee Klaas zijn dagelijks brood verdiende. Waarschijnlijk praat Geurt dan over héééél domme dames en je kunt zeggen wat je wil, maar dom is Mabeltje niet. Bovendien blijft de vraag hoeveel van al die vriendinnen meerdere malen aan boord van de Neeltje Jacoba hebben liggen te knorren.
Naast Geurt voerden wij in dezelfde aflevering ook Etienne Urka op. De tweede man in de organisatie van Klaas. En ook hij kwam naar buiten, zij het via zijn advocaat. Volgens “Eutje” wilde dat knorren aan boord van de Neeltje Jacoba niet zeggen dat Mabeltje en Klaas ook hun liefde daar consumeerden. Nee, dat is zo. Zo’n schuit gaat dan schommelen en je weet maar nooit wat dat weer voor gevolgen kan hebben. Kort samengevat Mabeltje en Klaas hadden een platonische relatie. Ze schaakten wat, ze zeilden wat, ze aten wat, ze sliepen wat, ze bezochten wat feestjes en dat was het. Typisch Klaas hè. Rustige gozer.
Waar komen zulke verklaringen in godesnaam vandaan? Worden er misschien oude rekeningen vereffend? Per slot bestond Klaas’ wild bunch toch uit een heel stel ego’s die elkaar soms wel konden opvreten. Of is beide heren vriendelijk verzocht de verklaringen van de Chileen te ontkrachten? Door wie? Wij zeggen niks. Maar we raden u aan aflevering 6 nog maar eens goed te lezen. Stay tuned.


ontruiming Blauwe Aanslag in DenHaag

vrijdag 3 oktober 2003
Op dit moment worden er acties in DenHaag gevoerd om te voorkomen dat De Blauwe Aanslag ontruimd wordt. Er is veel politie en MobieleEenheid in de stad actief. Indien je niet in DenHaag woont en er niet naar toe kunt of wilt gaan kun je toch live meeluisteren met de politie-scanner, ga hier maar eens luisteren (klik op "online scanner"). Voor de achtergronden kun je kijken op indymedia of in het archief zoeken van Kleintje Muurkrant


Mabeltje (6)

vrijdag 3 oktober 2003
Het zal ons benieuwen wat bijvoorbeeld minister Remkes heeft te vertellen naar aanleiding van de ontboezemingen van Charlie de Chileen in het programma van Kuifje R. de Vries. En vooral de schriftelijke reactie van Mabeltje waarin ze toegeeft een paar nachten te hebben doorgebracht op de Neeltje Jacoba, het motorjacht van Klaas. Nee hoor, de prinses i.o. heeft niks ritmisch gedaan met de koning van de Amsterdamse onderwereld. Ze zijn allebei netjes gaan slapen met een rol prikkeldraad tussen de spondes. Ja dààààg. Het wachten is nu op uitspraken van Geurt Roos, een andere paladijn van Bruinsma uit die periode,die in 1990 in ongenade zou zijn gevallen. Vorstelijke connectie: zijn jonge gabber Edwin van Houten zou klusjes hebben gedaan voor prins Bernhard en werd in 1992 achter het stuur van Geurt’s wagen geliquideerd. De RVD ontkende na Edwin’s ruwe heengaan met de snelheid van het licht de berichten dat hij op enigerlei wijze verbonden zou zijn geweest met Soestdijk. Maar we zijn al vaker verneukt. Nog zo’n connectie: Etienne Urka, de tweede man in de organisatie van Klaas. Hij zou in de jaren zeventig een Molukse overval op Soestdijk en een gijzeling van het koninklijk paar hebben verijdeld door tijdig de stormbal te hijsen. En de steun en toeverlaat van het Albert Heijn-personeel heeft de naam zijn vrienden nooit te vergeten. Kijk, meneer Remkes en alle andere knipperbollen in Den Haag houden niet van dit soort apocriefe verhalen. Ze zijn afkomstig van criminelen en die zijn per saldo nooit te vertrouwen. Goed, Remkes my boy, we gaan wat hogerop. Wat moeten we bijvoorbeeld met de uitspraken van Claude Leroy? Een Belgische procureur des Konings die ooit in de netten van Henk Rommy terechtkwam. Ook al een avontuurlijke ondernemer uit Amsterdam, die ondanks een lange loopbaan in het wereldje altijd merkwaardig korte straffen uitzat.* Op 26 juni 1986 werd Claude voor de zoveelste keer aan de tand gevoeld door het onderzoeksteam van Freddie Troch dat zich bezighield met het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Een citaat uit het rapport dat naar aanleiding van dat verhoor werd opgesteld: "Op een gegeven moment heeft Leroy een onderzoek in verband met drugs. Het bleek dat ergens in Vlaanderen een clandestien druglabo werd uitgebaat. Op zeker moment werd een camion geladen met hasj onderschept en inbeslaggenomen. Terwijl de politiediensten alles onderzochten in verband met deze trafiek gebeurde intussen elders in de omgeving van Antwerpen een trafiek van 25 ton drugs. In deze zaak zouden in België geen vooraanstaande personen zijn betrokken, doch in Nederland zou het kopstuk ervan prins Bernhard zijn. Als uitvoerder in verband met deze zaak wordt de naam van Romy Henk (!) genoemd, man die grote sier voert in Nederland, aldaar de hand boven het hoofd wordt gehouden door?..." (zie ook het artikel Beursfraude, deel vijf" op de site van de Morgenster en in Kleintje Muurkrant nummer 322).
En, Remkes? Of moeten we ook nog verwijzen naar de serie Het Schaduwcommando van de prins op de site van de Morgenster, waarin ondermeer wat avonturen in prinselijke context van Karate Bob worden beschreven? We hebben het al eerder gezegd, de schaduwrijke connecties van Mabeltje zijn voor de familie Oranje niks bijzonders. Dus wat zitten we nou eigenlijk met zijn allen te lullen? Gewoon goedkeuren dat huwelijk. Hoppa. Stay tuned.

* Op 9 april van dit jaar werd Rommy gearresteerd op verdenking van medeplichtigheid bij de invoer van een ton hasj via Spanje. In juli kreeg ie één jaar (!) gevangenisstraf met aftrek voor zijn mik. Dat hield in dat ie op 9 december op vrije voeten zou komen. Het werd 18 september vanwege een schrijnend cellentekort (!). “ ... aldaar de hand boven het hoofd wordt gehouden door?...


Uitverkoop

donderdag 2 oktober 2003
Zijn we net de zwaan kwijtgeraakt aan een koppel gretige haantjes, duiken weer nieuwe geruchten op over het verkwanselen van Nederlands erfgoed. Het zou gaan om de PCM-kranten AD, Trouw, Volkskrant en NRC. Nee, geen Parool meer. Die “verzetskrant” hoorde er tot voor kort wel bij maar was inmiddels al in buitenlandse handen overgegaan. Via de met veel gejuich ontvangen overeenkomst tussen de succesvolle Belgische mediatycoon Van Tillo, de Stichting Het Parool en de ING. De stichting die zichzelf na de deal herdoopte in Stichting Democratie en Media om herinneringen aan verzet voorgoed achter zich te laten, beschikt over demeerderheid van de aandelen. Maar een leuk bosje prioriteitsaandelen is in handen van de democratische geldschieter, de ING. Bij belangrijke beleidsbeslissingen heeft de bank dus een grote stem in het kapittel. Om nou te zeggen dat die situatie ideaal is, nou nee. Maar elke boei is welkom als je dreigt te verzuipen. Van Tillo heeft zich volgens berichten in de media daarna ook gemeld voor het inlijven van het AD. En opnieuw is hij daarbij op de ING gestuit, de grote financier van de PCM. De bank is niet echt happig om weer een krant uit het assortiment los te hakken. Al was het alleen maar omdat de kosten van de bijbehorende technische afdeling van de PCM dan nog zwaarder gaan drukken op de overblijvende drie kranten. Dan moet je weer gaan snijden. In de meeste gevallen is dat geen probleem maar als je de door jou beheerste kranten op de tocht zet kan zich dat publicitair tegen je keren. Dat snapt zelfs een analfabeet. En nu dan het grote gerucht.
De ING zou bezig zijn de hoofdpijn te verdrijven door de hele santekraam over te doen aan een tot nu toe onbekend gebleven grote Duitse uitgever. Vooral leuk voor Trouw. Ook een “verzetskrant”. En leuk voor de BV Nederland. We zitten zeker in de uitverkoop.


Mabeltje (5)

woensdag 1 oktober 2003
Een theorie. Stel dat onze informatie van gisteren juist was (en dat is ie). Dat prinses Mabel i.o. indertijd herhaaldelijk is gespot door de als wolven op het spoor van de Dominee zittende OT’s van de recherche. Wat hebben die boys van Justitie daarmee dan gedaan? Het antwoord is eenvoudig: ze hebben de antecedenten van Mabeltje nagetrokken. Ze bleek uit een keurig Goois milieu te stammen. Gewoon een keurig, studerend meisje met wat avontuurlijke trekjes. Wat doet Justitie met dat soort informatie? Afleggen op de plank? Proberen haar als informante te werven? Of gewoon de familie waarschuwen dat Mabeltjeerg gevaarlijk bezig is? Gek hè, maar ergens vermoeden we dat voor die laatste optie is gekozen. En dat Mabeltje dus niet zoals ze zelf aan haar aanstaande schoonfamilie en oom Eef heeft verteld, de relatie met Klaas verbrak toen ze merkte dat die wat wiet verhandelde. Maar dat ze door Justitie op de een of andere manier is benaderd en ze naar aanleiding daarvan de band met de Dominee heeft doorgeknipt. U hoort nog van ons. Stay tuned.


De diplomaat en zijn vrouw (3)

woensdag 1 oktober 2003
Tony B.Liar heeft er geen spijt van. De correctie-oorlog tegen Irak was gerechtvaardigd zei hij gisteren tijdens het jaarlijkse congres van zijn partij. Irak was beter af zonder Saddam. Is zo. Maar Zimbabwe is zonder twijfel ook beter af zonder Mugabe. En daar hoor je de vriend van onze schoothond niet over. Laat staan over de leugens die hij bij elkaar heeft geharkt over Saddam’s vernietiginsgwapens en diens nucleaire kippendrift. Wat betreft dat laatste: de uit de keuken van Berlusconi’s geheimedienst afkomstige leugen over de uranium-deal tussen Niger en Irak die via Londen in Pretzel’s State of the Union terechtkwamdreigt toch nog een staartje te krijgen. De FBI is namelijk een onderzoek begonnen naar een mogelijke lekkage vanuit het Witte Huis die tot gevolg had dat de identiteit van oud-diplomaat Wilson’s echtgenote via een ingepakte journalist bekend werd. Zij werd weliswaar beschreven als een laagwaardige analiste, maar het ging wel degelijk om een CIA-agent die tot dan toe decennia lang buiten de Amerikaanse landsgrenzen undercover had gewerkt. Dus niet alleen zij, maar ook haar hele netwerk van informanten werd in één klap te drogen gehangen. Puur uit wraak over de voorafgaande publieke stellingname van Wilson tegen de oorlog in Irak. Nou hoeven we van dat FBI-onderzoek niet al te veel te verwachten. Je kan het vergelijken met een onderzoek van de AIVD naar de duistere praktijken van het Kabinet van de Koningin. Dat levert over het algemeen geen moer op. Maar je moet nooit uitsluiten dat op een dag een koe een haas vangt door er per ongeluk op te gaan zitten. Inmiddels is officieel al ontkend dat Karl Rove, de voornaamste adviseur van president Pretzel, die door Wilson al werd aangewezen als de auctor intellectualis van de lekkage, absoluut onschuldig is. Een goed begin is nooit weg. By the way, zou die nucleaire shit ook hebben gestaan in het briefje van Tony “For your eyes only” aan Jan Peter Schoothond? Kan die toeter van de PvdA die net is wezen buurten bij Arafat dat misschien eens vragen aan de premier? And don't take just no for an answer.


Mabeltje (4)

dinsdag 30 september 2003
Opnieuw grosse Scheisse over prinses Mabel i.o. Volgens een artikel in het AD van vanochtend heeft Kuifje R. de Vries in Chili een voormalige meesterknecht van Klaas Bruinsma opgedolven: Charlie da Silva (alias Charlie de Chileen). Die zegt zich nog heel goed de romance tussen Klaas en Mabel te kunnen herinneren. Let wel romance! Dus met alles erop en eraan. In dezelfde tijd dat deze relatie opbloeide kwam er nog een roemruchte vrouw in het leven van Klaas, namelijk Bettien Martens. Zij was de vertegenwoordigster van het Colombiaanse Calikartel in Nederland en de Dominee zag het wel zitten om zijnnetwerk ook in die richting uit te bouwen. Daar kwam niet veel van terecht ondanks een trip van Charlie en Bettien naar de bron van alle lijntjes. Mogelijk als gevolg van het feit dat zowel Bella Bettien als de rebellenclub van Klaas voortdurend werden afgeluisterd en anderszins achter de vodden werden gezeten. Dat laatste door zogenaamde OT’s (observatieteams) van de recherche. Nu wil het hardnekkige gerucht dat deze nijvere heren in die tijd ook beelden hebben geschoten van Klaas en Mabeltje. En wellicht ook een paar teepjes hebben bewaard van gesprekken tussen de twee tortels. Nu zal het ons benieuwen of op verzoek van de Partij van de Arbeid of zo dat materiaal ook eens naar boven kan worden getoverd. Ten behoeve van een objectieve geschiedschrijving en een helder beeld over Mabel’s verleden als de goedkeuringswet voor het huwelijk met Friso door de Kamer moet worden gejast. Want zo hoort dat in onze democratie. Stay tuned.


Bronnen

dinsdag 30 september 2003
We willen niet vervelend zijn, maar we voelen ons nog steeds flink afgezeken door de schoothond en zijn speelkameraadjes Japie en Henkie. Met hun gelul over de massavernietigingswapens (MVW’s) van die onvindbare snor uit Baghdad. Van de meerderheid van de Tweede Kamer, inclusief onze altijd zo intelligent in de camera kijkende Boris de Staatshervormer, hoeven ze niet met hun bewijzen voor de dag te komen. Zoiets van: als die schoothond het zegt dan zal het wel zo wezen. Inmiddels bleken die vernietigingslorren een onderdeel van een formidabel fata morgana, heeft Pretzel onder druk van de omstandigheden maar toegegeven dat iegeen bewijs heeft voor de coöperatie tussen Saddammeke en Osama bin Dracula en zegt de meerderheid van het Britse volk dat Tony “For yor eyes only” beter aan zijn stutten kan trekken. En wat doet Henkie? Die is van plan om onze jongens en meisjes nog een half jaar langer van een vakantie in de zandbak te laten genieten. Schaamteloos. Vooral nu de Amerikaanse militaire inlichtingendienst DIA, per saldo Henkie’s belangrijkste bron van informatie over de MVW’s, gisteren naar buiten heeft gebracht dat haar uit Irakese vluchtelingen bestaande inlichtingenbronnen voor geen dime deugden. Die bronnen schuilden jarenlang onder de Londense paraplu van de huidige schoothond van Paul Bremer III in Baghdad, Ahmed Chalabi. Een zwendelaar en gros die in Jordanië tot 22 jaar werd veroordeeld wegens het verduisteren van 164 miljoen dollar maar de executie van die straf ontliep door stiekem het gastland te verlaten. Die had Gerard Spong dus even niet nodig. Volgens de DIA is gebleken dat de info van Chalabi cs. grotendeels was ontsproten aan een levendige fantasie of uitermate overdreven was. In wezen was hooguit een derde ervan potentieel bruikbaar, maar heel vaak bleek die potentie ook niet meer dan die van een lege luchtballon. Voor die info werd overigens wel in totaal 1 miljoen dollar geschoven en in 1998 kreeg Chalabi’s paraplu van het Amerikaanse Congres nog eens vrolijk 97 miljoen dollar toegezonden voor de organisatie van het verzet in Irak. Ook leuk: de informanten van de DIA zijn vaak de bronnen geweest voor de talloze walmende gruwelverhalen over Saddam persoonlijk, zijn MVW’s en zijn nucleaire plannen in de zogenaamde mainstream media. Da’s wel effe lekker. Niet alleen de DIA zat dus met een zootje niks, maar ook onze eigen minister van Defensie en onze media zijn gewoon voor lul gezet. Met maar één doel: pakken wat je pakken kan. Een bekend credo, maar toch niet voldoende om een oorlog te ontketenen. Dus vragen we ons opnieuw af wat voor de Haagse kennel de beweegredenen zijn geweest om zich aan te sluiten bij Pretzel en Tony en een godsvermogen uit te geven voor een pak leugens. En dat in een tijd waarin we weer een paar gaatjes in onze broekriem mogen maken. Tweede Kamer?


Befjes in de mist (2)

maandag 29 september 2003
Aààààch. Zielig hè? Eddie de Kroes, onze geliefde Pink Panther, is plotseling van plan om afstand te doen van zowel zijn aandeel in hotel Des Indes als dat in de onderneming VHS van de illustere combine Maas/Hammerstein/Pels Rijcken. Het heeft volgens Eddie niks te maken met de gereanimeerde vleesaffaire en het juridisch gekrakeel over zijn vrijgeleide uit 1992. Hij wil er gewoon van af. Ja hoor Edje, tuurlijk. En dan verder even lekker uitbollen in het luwtje van Marbella. Hm? Ondertussen is door het krakkemikkig functioneren van de grijze massa tussen de twee flappers van Officier van Justitie H.M. Vosalom het grote raden begonnen. Welke grijze duif uit het kamp der toenmalige advocaten-generaal heeft Vos in 1992 de opdracht gegeven om De Kroes van een vrijgeleide te voorzien? Op de befbeurs zouden verschillende fondsen in opmars zijn. Maar favoriet is dat van advocaat-generaal P. Bos, die al in 1988 door de op juridisch terrein gepokt en gemazelde Jac. van Veen als “bad guy” werd geportretteerd in diens boekje Journalist in de rechtszaal. Overigens zou Bos inmiddels al door het hemelse gerecht in de armen zijn gesloten. Mocht dat zo zijn dan en Bos was indertijd inderdaad de opdrachtgever van Vos dan kan Eddie onderhand wel een sigaar opsteken. Zijn advocaat Gerard Spong gaat in dat geval met vier vingers in zijn neus winnend over de streep van het kort geding dat in november zijn definitieve beslag krijgt. Vraag blijf dan nog wel op welke gronden het vrijgeleide aan De Kroes is verleend. Chantage? En dan denken we meteen terug aan een uitspraak van crime fighter Fred Teeven voor zijn uitstapje naar de Tweede Kamer: “Criminelen hebben geprobeerd rechters en politici te beïnvloeden. Dat is absoluut zo”. Of steekpenningen? In beide gevallen is Nederland een schoolvoorbeeld voor de eenwording van Europa. Je waant je in Sicilië.


War

zondag 28 september 2003
Tsja, dat komt ervan. Als je je ziel en zaligheid aan een Bush verkoopt tijdens een sullig ontbijt in alle vroegte. Dan krijgt zo’n Pretzel meteen babbels en denkt dat ie het voor het zeggen heeft in Den Haag. Naast het bord van Japie - twee jaar geleden nog fijn christelijk ter hellevaart gezonden en nu even fijn christelijk plotseling de hemel in geprezen - lag onder couvert de leukste post in Brussel. Maar alles heeft zijn prijs. Dus vindt het Bush-gebroed bijvoorbeeld dat onze politie meer bevoegdheden moet krijgen. Nog meer tappen dan al wordt gedaan en weer officieelNederlandse burgerinfiltranten de wei insturen. Van Traa revisited. En dat allemaal om de drugshandel te bestrijden of de al te vrije ondernemers in die sector de strot om te draaien om zo de inflatie op dat terrein een halt toe te roepen.* Die boodschap kwam afgelopen vrijdag van ene John Walters. Tijdens het regime van Pappa Bush de rechterhand van drug czar William Bennett (onder wiens mede-verantwoordelijkheid de CIA crack introduceerde onder de gekleurde straatjeugd in Californië; zie voor hem ook het dossier “Shady” op de Followup-site) en nu zelf die eervolle functie bekledend. Oh, oh, wat een gekakel meteen in het Haagse kippenhok. Vertegenwoordigers van de regeringsfracties vroegen zich voor de camera van het NOS-Journaal af waar Walters zich mee bemoeide. Maar wat verwacht je nou anders van een man die de Peruaanse luchtmacht prees voor het neerhalen van burgervliegtuigen als ook maar werd vermoed dat ze drugs vervoerden in plaats van God’s woord? Om eens één geval aan te halen. Ook Officier van Justitie Witteveen, de landelijke coördinator synthetische drugsbestrijding, toonde zich verbaasd. Volgens hem was Walters slecht geïnformeerd. En daar heeft Witteveen gelijk in. We tappen ons al een ongeluk, delen onze informatie al dan niet uit vrije wil met Israël en de VS, sturen onder het motto “u vraagt en wij draaien” van drugshandel verdachte Nederlanders naar Amerikaanse gevangenisparadijzen, laten de Amerikanen eigen detectorpoortjes aanleggen in Rotterdam en knijpen twee oogjes toe bij de inzet van buitenlandse burgerinfiltranten. Witteveen sprak in de Volkskrant nog de hoop uit dat de Amerikaanse drug czar hier eens langs zou komen. Kon ie eens zien hoe het er hier in het echie voorstond. Nou meneer Witteveen, volgens onze uiterst betrouwbare Haagse bronnen is die Walters hier zo’n half jaartje geleden al eens stiekem geweest. Om eens lekker intiem te neuzelen met luitjes van het CDA en de VVD. Drie keer raaien waar dat over ging. En Dittrich maar roepen dat de Amerikanen niet bepaalden wat hier gebeurt op het gebied van drugsbestrijding. We waren volgens Boris niet de zoveelste Amerikaanse staat. Nee, misschien niet volgens de letter. Maar in de praktijk is het wel degelijk zo dat in elke narcostaat de VS de dienst uitmaakt of plannen in die richting heeft. Dus wakker worden Boris. De wekker is al lang gegaan. En je ligt met de verkeerde partners in het regeringsbed. There’s a war goin’ on.
* Doorhalen wat niet verlangd wordt.


Zwaar water

vrijdag 26 september 2003
Goh. Er zijn al weer sporen van verrijkt uranium gevonden in Iran. Volgens berichten in de internationale pers tenminste. Nou hebben we meteen onze twijfels, want diezelfde internationale pers heeft zich nog niet zo lang geleden op vorstelijke wijze laten lummelen met die onstellende leugens uit Washington en Londen over de massavernietigingswapens van Saddam. Maar stel dat dit bericht wel waar is dan zijn die ayatollah’s mogelijk bezig met het ontwikkelen van een eigen kernwapen. Dat doen ze met ultracentrifuges en ze mogen ons dus best wel een beetje dankbaar zijn. Want Nederland heeft toch maar mooi aan de wieggestaan van die rondgierende verrijkingsmethode. En heeft ook zo bereidwillig geassisteerd bij de fabricatie van de Pakistaanse atoombom. We hebben er al eens eerder op gewezen dat Iran beginjaren negentig heeft geprobeerd om via zijn contacten bij de Argentijnse regering Menon aan de benodigde spullen te komen voor zijn nucleaire programma. Dat liep op niks uit omdat ook toen al de internationale gemeenschap op haar achterste poten ging staan (zie “AMIA en de ayatollah’s” van 16 augustus jl.).
Het is overigens interessant om te lezen hoe het Argentijnse atoomprogramma vroeg in de jaren vijftig op gang is gekomen onder leiding van de na de oorlog uit Oostenrijk “geëmigreerde” geleerde Ronald Richter. Ook daarbij zou Nederland volgens Argentijnse publicaties een belangrijke rol hebben gespeeld. De eerste onderhandelingen over een eventuele Nederlandse bijdrage dateren uit april 1951 tijdens de ontmoetingen van prins Bernhard met de fascistoïde Argentijnse president Peron. Tijdens die trip logeerde onze koninklijke handelsreiziger ondermeer in hotel Llao-Llao in het ski-oord Bariloche, waar toen al een begin werd gemaakt met de bouw van het Argentijnse atoomcentrum. Niet lang na de trip van Bernhard, op 17 mei van datzelfde jaar, trok de Nederlandse nucleaire expert C.J. Bakker van Philips eveneens naar Bariloche en na een paar gesprekken met Richter volgde een overeenkomst met Philips voor de leverantie van een “Synchro-Cyclotron”. Het bracht in Eindhoven 790.000 dollar in het laatje. Een astronomisch bedrag voor die tijd. Uiteraard bleef het daar niet bij. In de jaren daarop ontwikkelde zich een bloeiende samenwerking op nucleair gebied tussen Argentinië en Nederland. Dat we over die materie weinig weten laat zich raden. Misschien iets voor een leuke studie of een documentaire. Jaren later logeerden Willem Alexander en Maxima eveneens in hotel Llao-Llao in Bariloche. Misschien verenigde onze kroonprins daar het nuttige met het aangename en deed hij daar tijdens zijn vakantie meteen wat kennis op over water. Zwaar water.


Shady (22)

donderdag 25 september 2003
Newsflash. Vanochtend om negen uur diende voor het eerst bij de kadi aan de Amsterdamse Parnassusweg de zaak tegen onze Rotterdamse vriend Geertjan Dolk. Hij wordt ervan verdacht bij verschillende Nederlandse banken met een valse collateral 132 miljoen euro te hebben willen lospeuren. Hij zou van plan zijn geweest om met dat geld een flinke hoeveelheid kaas kopen en die in gesmolten staat van de transen van Kasteel Almere te pletteren om het oprukkende leger van schuldeisers en ander kwaadwillend voetvolk buiten de poort te houden.
De zaak werd voor onbepaalde tijd opgeschort omdat de dagvaarding Geertjan niet tijdigen op het juiste adres had bereikt. Wel een beetje logisch want Geertjan was wijselijk naar België verhuisd. Maar de molens der gerechtigheid mogen dan langzaam draaien, het zit er niet in dat van uitstel afstel komt. En ook wij zijn uiterst geduldig. Stay tuned.


De Brusselse Connectie (17)

donderdag 25 september 2003
De Britse politie is lekker bezig deze maand. Op 16 september maakten we in deze kolommen al melding van de begin dit jaar gestarte operatie Hobart, die een flink aantal onverlaten in Engeland, Colombia en Ecuador zowel de das als de handboeien omdeed. Naast een vrolijke hoeveelheid roesmiddelen van verschillende aard werden ook flinke pakken geld en kostbare stukjes huisraad inbeslaggenomen. Maar klapstuk van de veiling was een pakket Amerikaanse aandelen met een nominale waarde van zo’n vier miljard Pond. Vraag was of ze echt waren en vooralsnog is daar geen antwoord op gekomen. Onze interesse vloeide voort uit dedoor ons opgetakelde activiteiten van Bali Menon, de Voorindische magiër op het terrein van financiële malversaties, binnen de affaire rond luitenant-kolonel Matser en mafiabaasje Fedino. En we vroegen ons af of de vanuit Engeland opererende Menon op vrije voeten is gebleven vanwege een stiekem gehouden uitverkoop van informatie aan de Britse politie. Dat vermoeden werd gisteren nog versterkt bij het opblazen van weer een grotendeels Latijns-Amerikaanse handelsvereniging die aan de overkant van het plasje driftig coke aan de man bracht en de niet geringe revenuën op listige wijze via andere Europese landen terugsluisde naar de heren van het Cali-kartel. De laatste anderhalf jaar had genoemde vereniging op deze wijze zo’n honderd miljoen Pond omgezet en er zijn dagen dat op onze bankrekening een iets bescheidener bedrag staat geparkeerd. De arrestatie was een uitvloeisel van de twee jaar geleden gestarte operatie Anuric die in de zomer van dit jaar plots in een stroomversnelling was geraakt. Nou zijn we dol op conspiracies maar tevens de laatsten die op losse gronden allerlei zaken aan elkaar willen breien. Het blijft echter wel curieus dat de petten in Londen ineens twee enorme klappers maken binnen één jaar nadat de bewust klein gehouden zaak rond Matser en Fedino eindigde in een bescheiden aantal arrestaties. En het nog steeds zo eigenaardig stil is rond Bali Menon, onze man uit Madras. Stay tuned.


Besodemieterd

woensdag 24 september 2003
Gisteravond werden de Britse kassiekijkers vergast op een video van Colin Powell, tot 1 januari de Amerikaanse collega van Jaap Phoenix. De beelden dateerden van 24 februari 2001 en waren geschoten tijdens een bezoek van Colin aan Caïro. Zegt ie voor de camera: “Hij (Saddam) heeft op het terrein van massavernietigingswapens niks van betekenis opgebouwd. Hij is ook geen gevaar voor zijn buren als het gaat om conventionele oorlogsvoering”. Volgens Colin was dat te danken aan de isolering van Irak en de jarenlange sancties. Zo’n twee jaar later gaf diezelfde Colin stevig gas in café Kofi en eiste vanSaddam het bewijs dat hij die rotzooi niet had. Zo niet ... enfin u weet het. In hetzelfde televisieprogramma werden gelijksoortige uitspraken van veiligheidsengel Condy Rice en minister van defensie Herr Rumsfeld ook even tegen het licht van de schemerlamp gehouden. Met hetzelfde resultaat. Na 11 september 2001 was geen leugen goed genoeg om Saddam naar de strot te vliegen.
Het was trouwens toch al feest voor de Britten, want de Hutton-commissie bracht gisteren een geinige mail naar buiten. Die was afkomstig van Tony B.Liar’s adviseur Jonathan Powell (geen familie) en was gericht aan John Scarlett, het hoofd van de gezamenlijke Britse snuffeldiensten. Die zat nog te zweten over de tekst die B.Liar moest uitspreken in het parlement en die beslissend was voor het al dan niet assisteren van Pretzel in de Irakese zandbak. Powell waarschuwde Scarlett dat de alinea waarin de bereidheid van Saddam om met bio-chemische wapens rond te strooien wat zwakjes was. Of Scarlett dat iets wilde opsexen. Nog geen knock-out voor Tony, maar hij staat wel op zijn benen te zwaaien en er wordt heftig gewapperd met de handdoek.
Wat zeiden Jan Peter, Japie en Henkie ook weer in onze eigen Haagse landdag? Ze hadden bewijzen dat Saddam over massavernietigingswapens beschikte? Mogen we dan nu die bewijzen zien? En rapido. Zo niet, dan weten we zeker wat we al die tijd eigenlijk al wisten. We zijn weer eens grotelijks besodemieterd. En dat went nooit.


Maden en wormen

dinsdag 23 september 2003
Voor de talloze a-techneuten onder ons zou de term Radio Frequency Identification (RFID) zo gelijk kunnen staan met het zoeken naar Hilversum 1 als de nauwelijks verhulde kruistocht van Gordon op een tijdstip dat nog geen hormoon in je lijf het lef heeft om acte de présence te geven je de strot uitkomt. Maar het is wat anders. Het gaat om de technologie die gebruiktmaakt van microchips die radiogolfjes uitzenden en bezig is de streepjescode naar de geschiedenis te verwijzen. Die chips zullen het in de nabije toekomst echt onmogelijk maken om bijvoorbeeld te knagen aan de bonus van meneerMoberg door met enige regelmaat proletarisch te winkelen in een van zijn shops. De op de produkten aangebrachte microchips sturen namelijk in dat geval een scanner op hol en voor je het weet word je met je snoet tegen het trottoir geduwd door een paar fanatieke aanhangers van Bernhard’s gesundes Volksempfinden. Voor velen zeker acceptabel omdat het verschil met de streepjescode praktisch nul is. Maar ons bespringt toch een lichte benauwdheid omdat je bij de nieuwe technologie met je pot pindakaas, je pak melk en je noedels ook de chipjes met hun radiogolfjes mee naar huis neemt. Misschien nog niet erg. Maar als je bijvoorbeeld voor moederdag een leuke snuisterij hebt aangeschaft om een wit voetje te halen en de sierlijke verpakking is voorzien van een dergelijk chipje wordt het al gauw een beetje anders. Want de snuisterij is te allen tijde traceerbaar en het gilde van onverlaten in onze samenleving is niet op het niveau van de koevoet blijven steken. Moderne apparatuur als een breedbeeld kijkkast of een audiootje waar Gordon ‘sochtends likkebaardend uitkruipt? Lekker makkelijk te achterhalen. Maar ook op het gebied van de privacy kunnen problemen ontstaan. Je zal maar stiekem een dvd-tje hebben aangeschaft met beelden waar buuf een hartverzakking van zou krijgen dan kan een instantie die dergelijke dingen graag van je zou willen weten dat keurig registreren zonder dat iemand daar weet van heeft. Of je hebt belangstelling voor iets bizars als de Boeketreeks en je sleept exemplaren daarvan uit de bieb naar huis om ze in de privésfeer te verslinden dan kan bijvoorbeeld een enge overheidsdienst uit Den Haag en omstreken straks nog makkelijker je vreselijke gewoonte vastleggen. En zeg niet dat de Tweede Kamer zich gerust wel tijdig over dit soort problematiek zal buigen om uitwassen te voorkomen. Want de biebs in Heiloo en Hendrik-Ido-Ambacht staan al op het punt de RFID in hun assortiment op te nemen. Als je daar dus straks met “Avontuur bij maanlicht” of “Rozen voor het ontbijt” de deur uitloopt en ze thuis met rode koontje verorbert dan hebben de boys van de AIVD dat al keurig in je file vermeld. Waar die roep tot meer waarden en normen al niet toe kan leiden.


Octopussy (33)

maandag 22 september 2003
Greg Remmers’ Smart Vastgoed BV op het Amsterdamse Obiplein, waar Katja Schuurman haar Vinkeveense villa in de etalage had gezet, heeft net als de actrice een zusje. Daar kwam justitie achter bij een inval op 3 juni van dit jaar in een ander bedrijfspand van Greg Remmers op de Daalderweg in Zaandam. Uit de aangetroffen documentatie bleek dat er ook een Smart Verzekeringen BV bestond. May the force be with you als je van plan bent je hebben en houden bij een bedrijfje als dit te verzekeren.
Dat wil uiteraard niet zeggen dat de dekking niet keurig verzorgd zou zijn. Zozou de Spaanse politie al weer geruime tijd geleden in het optrekje van Greg in Marbella op krachtdadige wijze geprobeerd hebben een kluis op te sporen die ergens onder een vloeroppervlak verborgen zou zijn. Daar zouden een paar leuke snuisterijen van ons staatshoofd zijn verborgen, die waren ontvreemd uit een niet al te best beveiligde auto tijdens een vakantie van hare majesteit. De kluis werd niet gevonden en de politie vertrok onverrichterzake bureauwaarts. Sterke geruchten willen dat de petten er een meterje naast hadden gezeten en dat in de kluis inderdaad de juwelen waren verborgen.
Hoe dit ook verder zij, we keren terug naar de amfetaminedeal uit de vorige aflevering.
Bij die transactie was volgens Justitie niet alleen de in de PC Hooftstraat gesneuvelde “Acika” Bulatovic betrokken maar ook diens landgenoot Srdjan Miranovic. Een goeie kennis van een ander lid van deze Joegoslavische belangenvereniging: Mirko Vukmirovic. En laat die nou volgens Justitie lekker bezig zijn geweest met het in elkaar hangen van een bevrijdingsactie van de als leider van de “Joego’s” bestempelde Joca Jocic. Geen eenvoudig kunstje omdat die al ruim een jaar niet in zo maar een petoet zit maar in de EBI in Vught. De nor met het hoogst denkbare repressieve regime in Nederland. En de zwaarste bewaking. Van uitvoering van de actie kwam niks, omdat Justitie er begin dit jaar de lucht van kreeg. Er kwam direct een onderzoek op gang, waarbij ook de naam van Greg viel. En of dat nog niet genoeg was zou bij het fanatiek doorsnuffelen van Jocic’ cel een telefoonnummer zijn gevonden. Dat van “de zuster van een bekende actrice”. Nee, we zeggen niks. Maar u hoort ons denken. Stay tuned.


Octopussy (32)

vrijdag 19 september 2003
Spanning en sensatie vanavond in het NOS-Journaal. De planning van de aanslag op OvJ Koos Plooij door twee ingehuurde Albanezen die volgens eerdere berichten dankzij voorkennis bij Justitie was voorkomen, zou zijn verzorgd door de in Indonesië geboren Greg Remmers. Een vijftiger die al lang in het Amsterdamse wereldje rondbanjert en blijkbaar goed heeft geboerd getuige zijn verschillende luxueuze panden in Diemen en Marbella. Greg is in juni van dit jaar aangehouden nadat een van zijn Joegoslavische gabbers, Alexander “Acika” Bulatovic, in de PC Hooftstraat op 16 mei -zittend in een comfortabele voiture van de zo innig metde LPF verbonden Mercedes-dealer John van Dijk- een te hoog loodgehalte had opgelopen en was overleden. Aanleiding tot die schietpartij in de oh zo deftige winkelstraat waar sterren uit verschillende werelden hun outfit aanschaffen, was de leverantie van 44 kilo amfetamine aan een Brits-Joegoslavische vakgenoot. Het spul was niet van de kwaliteit die men in de PC Hooft mocht verwachten en er onstond hommeles met gewelddadige afloop. Remmers had nog meer pech dit jaar. In januari werd Fred Ros aangehouden toen hij bij het laven van zijn auto bij een tankstation de motor vrolijk had laten doordraaien. Zijn karretje bleek op naam te staan van Greg Remmers en in het interieur ervan werd een wapen aangetroffen. Standaardprocedure: de politie neemt een kijkje in de woning van de desbetreffende rakker. In dit geval dus Fred Ros. Die woning bevond zich in Vinkenveen en daar vonden de platte petten een voorraad wapens die voldoende was voor het uitroeien van de hele Nederlandse wildstand, zowel dierlijk als menselijk. Die wapens zouden voor een deel uit dezelfde serie afkomstig zijn als de blaffers die gebruikt zijn bij de ruiming in de Amsterdamse onderwereld van de afgelopen jaren. Het huisje van Ros bleek het eigendom van de rondborstige actrice en presentatrice Katja Schuurman. Katja liet naar aanleiding van het gekrakeel dat toen ontstond onmiddellijk weten dat ze buitengwoon shocked was, maar dat zij niet had geweten dat haar huurder een onverlaat was. Zij had de verhuur namelijk overgelaten aan een gerespecteerde makelaar en daarmee was voor haar de kous af geweest. Maar was ie dat ook? Het gerespecteerde makelaarskantoor bleek Smart Vastgoed BV op het Obiplein 6 – 10 in Amsterdam-Oost te zijn. En wie trekt daar aan de touwtjes? Greg Remmers. Maar dat wist Katja natuurlijk ook niet. Die was effe bezig met het verorberen van een paar oesters of zo. Kan nog leuk worden allemaal. Stay tuned.


Koekenbakkers

vrijdag 19 september 2003
Hans Blix, de voormalige leider van de VN-inspectieteams die jarenlang voor Jan Doedel in Irak hebben rondgezworven op zoek naar MVW’s oftewel massavernietigingswapens, heeft eergisteren voor lichte commotie gezorgd in de kippenhokken van Washington, Londen en Den Haag. Hij zei namelijk zo langzamerhand te geloven dat er sprake was van massaverneukingswapens. Zowel van Saddam’s kant als van die van de westerse democratie-apostelen. De Zweed gaat er nu van uit dat Saddam zijn biochemische rotzooi grotendeels heeft laten vernietigen na de eerste Golfoorlog. Maar voor de buitenwereld net deed of hij ze nog wel had om zijn vijandige buren opafstand te houden. Zoiets als een bordje aan het hek met “Pas op voor de hond” terwijl je helemaal geen hond hebt. Of de Anglosaxische combinatie daar in is gestonken of dat ze het geweten hebben zullen we maar in het midden laten. Maar ze wisten wel degelijk dat die snor in Baghdad niet in staat was om buren in de naaste omgeving een dodelijk verrassingspakket te bezorgen. Al dan niet binnen drie kwartier. We zijn gewoon verneukt. En de bewijzen dan die Jan Peter stiekempjes kreeg toegezonden van zijn vriend Tony B.Liar for his eyes only? En de bewijzen dan die de koning van de Efteling en zijn lakeien Jaap en Henkie later van allerlei militaire snuffelaars ontvingen? Bullshit. Dat is de enige reden waarom ze met die rapportjes niet naar buiten willen komen. Tenzij meneer Blix een halve idioot is. En dat dachten we niet. Hoeveel zou het nou opleveren om onze jongens en meisjes uit den vreemde terug te roepen? Onze tandartsrekening? Een paar leraren erbij? Een extra-hulpje in een verzorgingstehuis? Of is die som te moeilijk voor Haagse koekenbakkers?


Poe, poe

donderdag 18 september 2003
Gisteren hebben we al de nodige aandacht besteed aan de kommer en kwel van meneer Damen, de man van de Shipyards. En zijn opruimingsdrift. Die zou zich volgens insiders trouwens niet beperken tot het Rotterdamse conglomeraat. Ook Amsterdam-Noord zou op het punt staan door Kommer’s swiffer te worden getroffen. Daar gaat het om de Oranjewerf waar zo’n honderd mensen hun dagelijks brood verdienen. Meneer Damen zou inmiddels een deal hebben uitgebroed om de tent te sluiten en de Oranjekavel voor een leuk bedragje over te doen aan de ING. Rien ne va plus, alles is voor u. En dat allesheeft wat de ING betreft niet alleen betrekking op de grond van de Oranjewerf. De bancaire slokop heeft eveneens het aanpalende perceel aangekocht van de gemeente. Het zogenaamde Shell-terrein. Die deal had nogal wat voeten in de aarde, want de ING is wel goed maar niet gek. Die wilde namelijk tien procent minder sociale woningbouw in de ontwikkeling van het terrein stoppen dan de gemeente had voorzien. Want de ING denkt wel met u mee, maar wat minder als u een sociaal geval bent. De gemeente zat al zo lang met het Shell-terrein in zijn mik dat ze door de knieën ging voor de eis uit de glasbak. Maar er zou nog een heel leuke adder onder het gras kronkelen. De gemeente zou namelijk verplicht zijn om voor de jaarwisseling het hele spul bouwrijp op te leveren. Anders zou het hele kaveltje ter waarde van 100 miljoen euro voor de prijs van nul eurocenten in handen van de ING komen. Dus dat wordt heel snel scheppen voor de jongens van de gemeente. Een stropje van honderd miljoen poets je niet zo makkelijk uit de begroting. Maar goed, als alles zijn natuurlijke verloop heeft gehad is de ING een enorm stuk bouwgrond rijker. Inclusief dus de grond van Kommer Damen met wie de bank zo’n innige relatie onderhoudt. En het personeel van de Oranjewerf? Read Kommer’s lips: “Eigen verantwoordelijkheid”. Of zo’n ondernemer het ook moeilijk heeft. Poe, poe.


Poe

woensdag 17 september 2003
Het gaat niet goed in de Nederlandse scheepsbouw en reparatiebranche. En dan drukken we ons nog eufemistisch uit. Na het drama rond Van der Giessen de Noord schijnt nu ook de klok te luiden voor twee reparatiewerven van Damen Shipyards, waardoor opnieuw een klein legertje specialisten op dit terrein achter de geraniums kan plaatsnemen. Niet voor lang natuurlijk want het is je eigen verantwoordelijkheid om weer een plekje op de arbeidsmarkt te veroveren. Al zijn die plekjes net zo dun gezaaid als het borsthaar van Jan Peter. Het is trouwens niet de enige kwel die Kommer Damen, het baasje vande Gorkumse Damen Shipyards, uit zijn slaap houdt. Hij zou namelijk al drie jaar lang in de clinch liggen met een Oekraïner die zegt nog 15 miljoen dollar van Kommertje te krijgen. Volgens welingelichte kringen zou die schuld zijn overgenomen door een stel minder vriendelijke Nederlanders die enige druk op de geplaagde scheepsbouwer zouden uitoefenen op een wijze die niet geheel conform onze wetgeving is. Nou gebeuren ook bìnnen Kommer’s bedrijf naar verluidt wel dingen die voor dat predikaat in aanmerking komen. Zo zou er bij tijd en wijle flink met de zwart geld buidel worden gerammeld. Maar wat moet je anders in het militair-specialistische wereldje waarbinnen Damen actief is? Het hoort er gewoon bij. Overigens zou de onderneming van Kommer in moeilijkheden zijn geraakt omdat het contract met de Koninklijke Marine afloopt. De Jantjes werden ooit door Den Haag verplicht voor reparatiewerkzaamheden hun vertrouwde Scheldewerven in te ruilen voor die van Damen. Ze baalden als een dekzwabber, maar het moest. Nu die werkzaamheden wegvallen en er binnenkort toch al niks meer valt te repareren omdat Henk Kamp de vloot wil terugbrengen tot een yellow submarine en drie sloepen, sluit Kommer de tent. Na nog effe gauw zijn zakken extra te hebben gevuld met assistentie van het ministerie van Defensie. Kan ie daarmee misschien wat overjarig afweergeschut aanschaffen om zich eventueel de sombere schuldeisers van het lijf te houden. Het valt niet mee hoor als je een beetje gevuld bent. Met al die eigen verantwoordelijkheid. Poe.


Loesje gearresteerd

woensdag 17 september 2003
Loesje dient een officiële klacht in tegen de politie Haaglanden voor het preventief fouilleren en de arrestatie van elf mensen op de vooravond van prinsjesdag in Den Haag, én tegen het naar buiten brengen van foutieve informatie naar de pers. Loesje is boos over deze fratsen! Op de avond vooraf aan prinsjesdag zijn elf mensen aangehouden wegens “het bij zich hebben van enig aanplakbiljet” (algemene plaatselijke verordening (APV) artikel 3.3.) Alvorens de aanhoudingen was er sprake van preventief fouilleren. Bij navraag bij de Gemeente Den Haag blijkt dat er geen preventief fouilleerzones zijn in Den Haag endat er aan de avond voor prinsjesdag geen noodverordening gold. Daarnaast heeft de politie Haaglanden in zijn politiebericht aan de media foutieve informatie naar buiten gebracht, namelijk dat de elf verdachten wegens het illegaal afficheren zijn aangehouden (APV artikel 3.2). Hier is volgens de bekeuring van de verdachten geen sprake van en daarmee brengt de politie de verdachten in diskrediet en is hier sprake van misleiding van de pers. Het verbod op het bezit hebben van aanplakbiljetten staat weliswaar in artikel 3.3 van de Haagse APV, maar aangezien een ieder het grondrecht vrijheid van meningsuiting heeft en rechters hebben bepaald dat gemeenten hiervoor openbare plakborden voor moeten plaatsen, om die ruimte te garanderen is de desbetreffende artikel in strijd met de grondwet. Het is onmogelijk om posters op openbare borden te plakken wanneer je niet met aanplakbiljetten over straat mag lopen. Loesje vindt dat het repressief gedrag van de politie Haaglanden niet getolereerd Kan worden, zeker niet wanneer hiermee de vrijheid van meningsuiting in het gedrang komt. Er zal een officiële klacht bij de politie Haaglanden ingediend worden. De verdachten ­die tussen de drie en vier uur in de cel hebben doorgebracht- zullen tevens hun boetes niet betalen en de zaak laten voorkomen, zodat een rechter duidelijkheid kan geven over het recht op de vrijheid van meningsuiting. Naast de 11 arrestanten hebben intussen meerdere mensen die preventief gefouilleerd zijn contact opgenomen met Loesje en overwegen een klacht in te dienen. Kijk voor meer informatie op Loesjes website www.loesje.nl


Schoothond

woensdag 17 september 2003
Gaat de in snel tempo tot welstand gekomen commissaris Kok (met K.O.K.) tot vijf keer sorry zeggen tegen Potter. Hij had hem geen schoothondje moeten noemen. Oh nee? We hebben die beftekkel toch zelf gezien in het Witte Huis!!! Samen met die andere Hollandse kwispelkont. Alsof ze zo uit de Christelijke kennel voor kruisspringers kwamen. Het ontbrak er nog maar aan dat woordkunstenaar Bush ze een Pretzel gaf (“braaf, braaf”). En dat zijn ze ook. Bràààààààf. Wie struikelde bijna over zijn magere witte pootjes om zijn Amerikaanse baasje te verdedigen bij diens besluit om Irak mores te leren? Ergernog: wie blafte zijn baasje na dat die snor in Baghdad met MVW’s oftewel massavernietigingswapens zat te spelen? En dat ie daar zelfs bewijzen voor had? Gekregen van buurman B.Liar en van de speurhonden uit het snuffelveld achter de kennel? Juist, onze schoothond met zijn trimmer uit het jaar nul. Nee, hij laat die bewijzen niet zien. Heeft ie begraven naast het Margarita-kluifje. Ja dag hoor. Massaverneukingswapens zal je bedoelen. Nog wat. Wie ging als een schichtige speer door zijn Europese knobbelknieën toen Washington hem de JSF-worst voor zijn neus liet bungelen? Juist. En wie heeft gisteren zijn pootje opgetild bij het vakbondsboompje toen hij door kennelhouder Zalm werd uitgelaten? Wij bedoelen maar. En voor de teevee ook zo keurig keffen wat ie uit zijn kopje heeft moeten leren. Vooral het termpje “eigen verantwoordelijkheid”. Moeilijk hoor voor een christelijk sociaal hondje. Al die oude en zieke honden krijgen toch maar een bakje minder Frolic van meneer Zalm. De rest moeten ze maar opscharrelen uit de vuilnisbak. Dat is hun eigen verantwoordelijkheid. En voor het schooltje van de jonge hondjes en hun speelveldje, daar heeft meneer Zalm ook al geen centjes meer voor. Worden ze later wel een beetje lastiger van, maar dat timmeren die blauwe oppassers er wel weer uit. En die opvreters die nog steeds geen baasje hebben of zich chronisch niet lekker voelen, die schopt meneer Zalm de deur uit. Die zoeken het maar uit. Eigen verantwoordelijkheid. Hoe bedoel je geen schoothond, K.O.K.? Potter is gewoon een mega-schoothond. En jij eigenlijk ook. Door sorry te zeggen.


De Brusselse Connectie (16)

dinsdag 16 september 2003
Toen in februari van dit jaar de val voor de NATO-mafia combine van Matser en Fedino dichtklapte waren nog maar weinigen ervan op de hoogte dat de heren voor het runnen van hun witwaswinkel de assistentie hadden ingeroepen van Bali Menon. Werd in de pers nog gesuggereerd dat Matser zelf aan de Colombiaanse waardepapieren had zitten knutselen om de Roemeense markt te veroveren, nu mogen we met enige zekerheid vaststellen dat de financiële magiër uit Madras verantwoordelijk is geweest voor het hooggekwalificeerde knip- en plakwerk. Merkwaardigerwijs is hij voor deze zaak niet in de kraag gevat. En dat terwijl hijgewoon vanuit Engeland opereerde. Wellicht heeft dat te maken met een Brits justitieel onderzoek (operatie Hobart) dat zo’n half jaar geleden op de rails werd gezet en dat zich op exact dezelfde categorie koorddansen richtte als waarin het vrolijke duo Matser en Fedino zijn kunsten vertoonde. In juli en augustus maakte een frisse ruiker arrestaties een einde aan het tot dan toe florissante leven van negen Britten, twee Colombianen en twee Ecuadorianen. In hun niet onaanzienlijke stulpjes werden respectievelijk 55 duizend xtc-pillen, 15 kilo amfetaminepoeder, 2 kilo xtc-poeder en een driftig snuifje coke aangetroffen. Verder werden nog wat aardse bezittingen als huizen, auto’s en een joyeuze huisraad met een totale waarde van 7 miljoen Pond geconfisqueerd. Alsmede een voorraadje Amerikaanse aandelen ter waarde van 4 miljard Pond. Ja, u leest het goed. We zitten nu al weer een paar weken verder en nog steeds weten we met zijn allen niet of die aandelen echt zijn of valserikken. Als ze echt zijn is het erg. Als ze vals zijn ook. Maar u begrijpt zonder twijfel waarom wij er hier aandacht aan besteden. Want het zal toch niet waar zijn dat Bali Menon ook hierin de hand heeft gehad en dat er een connectie bestaat tussen deze affaire en de ambities van Matser, die als we het moeten geloven van plan was om half Roemenië op te kopen? U hoort nog van ons. Stay tuned.


Vuurwerk

maandag 15 september 2003
Tijdens het proces tegen de twee eigenaren van SE Fireworks in verband met de ramp in Enschede ontwikkelde een van hen, R. Bakker, en diens advocaat mr. Plasman een theorie. Die ging ervan uit dat de oorzaak van de ramp niet gezocht moest worden in de aanwezigheid van te zwaar vuurwerk, maar in die van explosief materiaal dat er niet had mogen liggen. De theorie werd volgens hen geschraagd door de verdwijning van gemeentelijke dossierstukken van SE Fireworks uit de periode waarin het bedrijf onder leiding stond van een meneer H. Smallenbroek. De stukken zouden door de gemeente Enschede enhet bureau Milan van het ministerie van Defensie zijn vernietigd. Het leidde uiteindelijk tot niks. Waarschijnlijk mede dankzij de activiteiten die werden ontplooid door een stel rubberzolen van de AIVD en MID waarop wij herhaaldelijk hebben gewezen in deze rubriek. Maar wie dook ineens vorige week dinsdag op in een filmpje dat door Nova werd getoond? Meneer Smallenbroek. Samen met René Putzfeld. De voormalige scheikundeleraar die vorige week door de Amstelveense politie in de kuif is gepikt nadat krakers in een pand van hem een alleraardigste verzameling wapens en chemicaliën aantroffen. En waar waren die twee rakkers mee bezig? Met een hausemacher raket. Putzfeld bleek bovendien geen onbekende op het patsboem-terrein. In 1993 kwam hij al licht verstolen aan de oppervlakte in een AD-artikel dat handelde over de leutige Amerikaanse boekwerkjes die je via zijn bedrijfje Delta Force Holland kon bestellen. Uiterst interessante boekwerkjes getuige titels als “Moord en marteling”, “Mein Kampf”, “Mensenjacht”, “De snelle dood”, “Begrafenisondernemer” (ondertitel “Waar laat je een lijk?”) , “Plastic explosieven”, “De chemie van kruit en explosieven”, “Geïmproviseerde brandbommen", "Boobytraps en andere trucs voor sabotage”, “Zelfgemaakte wapens en munitie” en “Maak uw eigen vuurwerk". De boekjes mochten expliciet alleen maar worden gebruikt voor informatieve en academische doeleinden. Natuurlijk. En met de importeur van dit soort literatuur was de toenmalige directeur van SE Fireworks heerlijk aan het vrijbuiteren met raketjes. Is daarmee de theorie van Bakker en Plasman meteen valide? Misschien niet. Maar het is misschien toch de moeite waard om opnieuw een onderzoek in die richting te starten. Een serieus onderzoek. O ja, nog even dit. Jammer dat die Putzfeld geen milieuactivist is. Of een muslim. Dan hadden we weer lekker kunnen smullen van die dikke artikelen in De Telegraaf en zo. Nu blijft het helaas bij wat loos gepruttel.


Nog wat briefjes

maandag 15 september 2003
Ja, ja, wat een commotie over het briefje van Officier van Justitie Vos aan de als zo gevoelig bekend staande vleeszwendelaar Eddie de Kroes dat ie niet langer vervolgd werd. En u dacht dat het om een zeer uitzonderlijk geval ging? Nou, als de tekenen niet bedriegen kwam het in die eerste helft van de jaren negentig vaker voor. Volgens onze onvolprezen bronnen bijvoorbeeld ook binnen de IRT-affaire. Op 10 april 1993 werd de Alkmaarse handelaar in roesmiddelen Jaap van der Heiden met een bom aan zijn deurknop naar het hiernamaals gezonden. Jaap was op 20 november 1992 in depenarie geraakt toen het schip de Britannia Gazelle op de Noordzee werd aangehouden door de Britse douane. Aan boord werd 17,5 ton Pakistaanse hash aangetroffen. Aardig detail: tot de bemanning behoorde Laurens Frans Dirk Pels Rijcken. De avontuurlijke zoon van mr. Leonard Frans Pels Rijcken, de commissaris van het o.g. imperium van de Haagse glazenwasser en paardenpiet Ed Maas en een van de naamgevers van het kantoor van de landsadvocaat (zie Schimmen achter Pim, aflevering 6 op de Followuo-site). De oorzaak van Jaap’s penarie lag zonder twijfel in de financiële sfeer. Toen de problemen niet konden worden opgelost kreeg Jaap de rode kaart. Toen hij vervolgens explosief het veld verliet zouden in Alkmaar twee figuren uit het wereldje dicht aan de zijlijn hebben gestaan: Jan Femer en Mink Kok. Beiden werden op dat moment al stevig in het snotje gehouden door het IRT en het onderzoek ging nog een tandje hoger na het ruwe verscheiden van Van der Heiden. Wie schetst echter de stomme verbazing van het toen nog niet in de publieke goot terechtgekomen IRT toen zowel Femer als Kok een briefje ontvangen bleken te hebben van de Amsterdamse Officier van Justitie J. Wortel? Daarin stond dat ze niet meer als verdachte werden aangemerkt in de zaak Van der Heiden. Terwijl het onderzoek daarnaar nog niet was afgesloten! Dat zou overigens een herstart hebben gekregen nadat de commissie Kalsbeek tot de conclusie was gekomen dat niet alleen containers met wiet begeleid door Nederlandse opsporingsambtenaren de handel in waren gepompt, maar ook 15.000 kilo cocaïne. Voor Femer zal dat hernieuwde onderzoek van weinig invloed zijn. Diens kaars werd namelijk op 23 september 2000 op nogal nadrukkelijke wijze uitgeblazen. Voor Mink zou er eventueel nog wat in het vat kunnen zitten. Hoe dit ook zij, de briefjes van Wortel blijven mateloos interessant.


Stoffig

zondag 14 september 2003
De Deutsche Bank is boos. De beheerder van een van de allergrootste geldzakken ter wereld heeft een paar dagen geleden een schadeclaim neergelegd bij de staat New York van 500 miljoen Euro. De Deutsche verwijt het stadsbestuur van de Big Apple namelijk dat de reddingswerkers die na de voorstelling van Osama’s Flyin’Circus op 11 september 2001 de boel hebben opgeruimd er een zootje van hebben gemaakt. Zo hebben ze er bijvoorbeeld niet voor gezorgd dat het gebouw van de bank na gedane arbeid op Ground Zero keurig stofvrij werd afgeleverd. Daarnaast werd het bankpersoneel tijdens de opruimingswerkzaamheden de toegang tothet geldfort ontzegd waardoor een heleboel bruikbaar materiaal alsnog verloren is gegaan. Al was het alleen maar omdat de reddingswerkers in die periode zich te buiten zouden zijn gegaan aan grootscheepse diefstal van o.a. honderden zo niet duizenden computers. Leuk dat de bank even die computers te berde brengt. Want op sommige harde schijven moeten interessante dingen te vinden zijn geweest. De Deutsche Bank had namelijk in 1999 de Banker’s Trust (BT) overgenomen. Daarmee kwam zij tevens in het bezit van A.B. Brown. Een investeringsbank die in 1997 door BT was opgeslokt. Het baasje van A.B. Brown was tot die overname “Buzzy” Krongard. Als onderdeel van de deal werd “Buzzy” tot vice-president van BT gebombardeerd. Het jaar daarop werd hij adviseur van CIA-directeur George Tenet. Blijkbaar vielen de adviezen van Krongard zo goed dat hij in maart 2001 kort na het aantreden van de regering Bush-junior tot Tenet’s Executive Director bij de CIA werd benoemd. In de dagen voor 11 september 2001 werd op de Amerikaanse beurzen met opvallende ijver gehandeld in putopties American Airlines, United Airlines en herverzekeraars AXA, Munich Re en Swiss Re. Voor de goede verstaander: de toestellen die Osama voor zijn show gebruikte waren van American en United Airlines. Waar de verzekeringsbedragen uiteindelijk werden geclaimd moge duidelijk zijn. Zonder een schaduw van twijfel was er sprake van handel met voorkennis die vele tientallen miljoenen dollars in een klein aantal laatjes heft gebracht. En het vehikel dat een prominente plek innam bij deze afzichtelijke aandelenhandel was A.B. Brown, het kind van CIA-topman “Buzzy” Krongard en de Deutsche Bank. Daarover nog iets vernomen verder? Noppes. Begraven onder het stof zeker.


Zalm zwaaien

zondag 14 september 2003
Een groep demonstranten van het platform Keer het Tij gaat aanstaande dinsdag om 11 uur -Prinsjesdag- zwaaien naar minister Zalm van Financien wanneer hij het met het bekende begrotingskoffertje arriveert bij De Tweede Kamer. De actie is bedoeld om de minister te attenderen op de landelijke demonstratie van Keer het Tij aanstaande zaterdag 20 septmeber na Prinsjesdag op de Dam in Amsterdam. Zalm zei deze zomer niet bang te zijn voor sociale onrust en demonstraties als reactie op de regeringsplannen. "Ik zal naar ze kijken en zwaaien", beloofde de bewindsman toen. De actievoerders gaan daarom op Prinsjesdag omgekeerd alvast "Zalmzwaaien".Eerder op de dag zullen ze ook langs de route van de Gouden Koets in de Haagse binnenstad protesteren tegen de kabinetsplannen. Doe mee! Kom dinsdag naar Den Haag! Meer informatie via de website Keer Het Tij en/of bel 020.6891469


De schilder en de bom

vrijdag 12 september 2003
Gistermiddag voltrok zich bij de rechtbank aan de Amsterdamse Parnassusweg het zoveelste bedrijf van het juridisch geschil tussen kunstenmaker Koos Dalstra en kunstenaar Rob Scholte. De inmiddels van Tenerife naar Nederland teruggekeerde Scholte houdt Dalstra verantwoordelijk voor de bomaanslag die in november 1994 op hem is gepleegd in de Amsterdamse Jordaan. En heeft dat herhaaldelijk in niet mis te verstane bewoordingen naar buiten gedragen. Ook in de pers. Ondanks het feit dat hij zijn beschuldigingen niet kan onderbouwen met harde feiten heeft hij in de loop der tijd niets van zijn uitspraken willen terugnemen. En dat heeft voor Dalstra (een vroegere intimus van Scholte) die de verdachtmakingen van meet af aan naar het land van Esopus heeft verwezen de deur wijd open gezet voor een frisse eis tot schadevergoeding. Ook al omdat Scholte’s verdediger nooit de beschikking heeft gekregen over het politiedossier dat over de zaak is aangelegd. Mogelijk omdat dan allerlei details opnieuw in de pers zullen worden uitgekauwd. Bijvoorbeeld de bijdrage van mr. Oscar Hammerstein die kort na de aanslag suggereerde dat de bom wellicht voor hem bedoeld was geweest. Of het feit, dat de bom volgens de politie een ordinaire handgranaat was geweest. Een bewering die wat ons betreft kant noch wal raakt. Volgens insiders was er sprake van een platte doos met een magneet aan de bovenkant die bij het passeren van de auto waarmee Scholte later in orbit werd gebracht binnen een mum of twee mummen van tijd is aan te brengen. Een identiek explosief was volgens dezelfde insiders al eens in een eerder stadium onder Scholte’s BMW bevestigd, maar was op het moment suprême niet afgegaan. Verder is het zeer waarschijnlijk dat gebruik is gemaakt van een remote control omdat de auto op ongeregelde tijden ook gebruikt werd door Scholte’s medewerkers. En die waren geen target. Kortom, het juridisch gevecht tussen Scholte en Dalstra blijft een schimmige kwestie die nog steeds vele onbeantwoorde vragen kent. Daarom blijven we in de buurt om u op de hoogte te houden van elke nieuwe ontwikkeling (zie ook het artikel Terp van Tijn in De Morgenster).


Rectificatie

donderdag 11 september 2003
Mocht u per ongeluk De Telegraaf lezen dan moet u morgen even kijken naar pagina drie. Daar moet een zwartomrande rectificatie staan van een artikel uit de krant van 3 juli van dit jaar. Daarin werd op suggestieve wijze onroerendgoedboer Willem Endstra in verband gebracht met de ruiming van een inmiddels spectaculair rijtje topfiguren uit het ondeugende segment van de Amsterdamse samenleving. Dat mocht niet van meneer Beukenhorst die gistermiddag uitspraak deed in een kortgeding. In het artikel van RTL-Boulevard artiest John v.d. Heuvel stond ook nog dat Endstra zich weer regelmatig in het openbaar vertoonde met zijn “bewaker” Willem Holleeder. Een van de heren die ooit Freddie Heineken en diens chauffeur een tijdlang wederrechtelijk van de buitenwereld afsloten. Volgens Endstra was dat niet waar, maar volgens De Telegraaf wel degelijk. De krant had daarvoor vier bronnen, maar wilde de namen niet prijsgeven. Noch de plek waar de twee pretletters elkaar hadden ontmoet. Wij hebben ook zo onze bronnen en die murmelden tegen ons dat Willem en Willem af en toe verschenen in de kantine van de hoofdstedelijke cricketvereniging VRA in het Amsterdamse bos. Niet om daar een wicket te laten sneuvelen, maar om lekker wat te keuvelen. Hoe dit ook zij, de rechter vond niet dat V.d. Heuvel ook op dat punt moest rectificeren. En evenmin de inmiddels zeer in zwang zijnde kwalificatie “bankier van de onderwereld” die ooit was gebezigd door John Mieremet, een van de grotere beleggers van avontuurlijke gelden. Een leuk accent in de zaak werd nog aangebracht door de advocaat van Endstra. Die wees erop dat het bewuste artikel ernstige schade had toegebracht aan de goede naam en reputatie van zijn cliënt, die by the way nog nooit is veroordeeld. Tsja. Maar mocht dat ooit eens gebeuren Willem, je weet waar je moet zijn hè om buiten de petoet te blijven. Je even melden in Hotel des Indes in Den Haag en alles komt in orde. Op zeker.


Befjes in de mist

donderdag 11 september 2003
Officier van Justitie mr. H.M. Vos heeft in 1992 het vrijgeleide van Eddie “Pink Panther” Kroes ondertekend in opdracht van een toenmalige advocaat-generaal. Maar maître Vos heeft een probleempje: hij weet niet meer wìe het was. Hij weet nog wel dat het om een grijze bef ging. Nou bestaat die kudde advocaten-generaal uit 18 mastodonten uit de oertijd, dus veel grijze tinten. Tenzij de voorbeeldige meneer Vos het vodje papier van zijn handtekening voorzag ten tijde van de Carnaval, want dan willen zelfs deze hoge beffen zich nog wel eens voordoen als Vader Abraham. En dan weet je helemaal nietmeer wie wie is met al dat grijs. Daarnaast is opvallend dat OvJ H.M. Vos niet vertelt waaróm hij de Pink Panther moest laten lopen. Je denkt al gauw aan chantage of het betalen van een leuk bedragje. Nou ging in die jaren in rolhockey-kringen in het Zuiderpark wel het hardnekkige gerucht dat je in ruil voor twee ton (gulden) in dit soort gevallen al gauw een aardig succesje kon boeken. Het lullige van dit geouweneel uit de losse hand is dat je geloof in dit soort gebefte weer eens een flinke knauw krijgt. Zijn het nou de ferme poortwachters van Vrouwe Justitia of zijn het gewoon mensen? Wordt een man als Officier van Justitie Koos Plooij nou echt naar het leven gestaan door luitjes uit de Amsterdamse cricket-scene? Of ging het om een kogelbrief uit de serie Hiddink, Van Marwijk, Koeman, Potter? Of een briefje met fijngestampte cornflakes uit de Irakese woestijn? Wat is waar? De NRC stortte zich naar aanleiding van de Plooij-story in de nostalgie en babbelde nog wat na met OvJ Jo Valente. Een voorganger van Plooij in de hoofdstad die sinds 1995 Amsterdam verliet voor een andere stad. In deze casus Middelburg waar Jo als crime fighter in de ring staat tegen ondeugende Zeeuwse meisjes en jongens. In zijn Amsterdamse tijd moest hij volgens de kwaliteitskrant op een dag ijlings zijn fiets in de berm gooien, over een sloot springen en een weiland doorhollen om het vege lijf te redden. Verder werd hij wel twee weken dag en nacht bewaakt omdat een snelle boy uit het circuit een paar sombere Joego’s zou hebben ingehuurd om Jo te laten verhuizen naar hogere sferen. Daarna moesten die Joegoslaven thuiskomen omdat de gevulde uien (sogan-dolma) stonden te verpieteren op het fornuis. Maar in het NRC-artikel was niks te lezen over een tape die in het bezit zou zijn van de al eerder genoemde luitjes uit de cricket-scene. Daarop zou Jo te zien zijn tijdens een uitgebreide ritmische exercitie in hun winkel vol fijne vleeswaren (nee, niet van de Vleesmeesters). Is het waar? En zo niet, waarom heeft Valente’s collega Teeven er dan zo naarstig naar laten zoeken? Zo zie je maar tot welke bespiegelingen de Kroes-case kan leiden. Een case overigens waarover wij voorlopig nog niet zijn uitgepraat. Stay tuned.


Het spookschip (7)

woensdag 10 september 2003
Het verhaal rondom het uit Hurghada gestolen en in Massawa teruggevonden Britse spookschip van de Rotterdamse o.g.-boer Willem Gerritsen cs. dat de hoofdrol zou hebben gespeeld in een omvangrijke wapendeal aan het Midden-Oosten begint nu toch echt wat ballen te krijgen. Zo lijkt het erop dat bij die deal ook Israël een rol heeft gespeeld. Jammer genoeg hebben wij van kapitein Jürgen op dat terrein niet veel meer te verwachten. Hij hult zich in zwijgzaamheid om zijn makkers die geld in het schip hebben gestoken niet verder in verlegenheid te brengen. Die zwijgzaamheid komt overigens niet uit de lucht vallen.Het grootste deel van hen heeft tot het Vreemdelingenlegioen behoord en de leden daarvan staan niet bekend als pratertjes. Een erekwestie. Nog net geen omertà, maar bij de geboorte hebben ze naast elkaar gelegen. Zo zal bijvoorbeeld niemand een bek opentrekken over de diefstal van 5000 blanco paspoorten die onlangs uit het stadhuis van Marseille zijn gestolen. Een deel ervan zou bestemd zijn geweest voor Jürgen’s vriendenkring. Maar geen kik van de zijde van deze leden van het “Legio Patria Nostra”. Wel een hoop geblaat over Al Qaida en daarna ging de hele story uit als een nachtkaars in een windtunnel. Echte doeners dus deze heren. Geen woorden maar daden. Dat belooft dus nog wat voor de betrokkenen bij deze affaire uit Rotterdam en omgeving. Of ze nou door het leven gaan als zakenman of als beftekkel. Want als je dit soort legioenluitjes belazert ben je nog niet bepaald klaar. Volgens Panamese bronnen rond Marc Harris (zie op deze site de serie “De doos van Pandora” ) zou er overigens nóg een Rotterdamse link zijn. Aan de papierwinkel van het spookschip zou namelijk vele jaren geleden een taxatierapportje zijn toegevoegd van ene Dirk Hoebee. Geen onbekende in het wereldje van de Amerikaanse offshore-koning. De waarde van het in de jaren vijftig gebouwde schip zou tientallen jaren later door Hoebee (tegenwoordig van de onderneming Verweij & Hoebee) in tegenstelling tot wat je zou verwachten op heel wat pepernoten hoger zijn geschat. Het “zo goed als nieuwe” vaartuig werd namelijk vrolijk getaxeerd op een bedragje van 7 cijfers ten behoeve van toenmalig eigenaar Hoogervorst die zijn drijvende eigendom graag wilde laten verzekeren. Want averij of erger zit in een klein hoekje. Al dan niet veroorzaakt door een welwillende handlanger. In dat opzetje zou ook een leuke rol zijn weggelegd voor een heer van Zuidafrikaanse afkomst die zijn sporen op het gebied van zwendel en gros ondermeer had verdiend bij het laten verdwijnen van de recette van een match in het Milanese San Siro-stadion onder het toeziend oog van de nietsvermoedende bobo’s in de skyboxen. De Zuidafrikaanse magiër behoorde tot de intimi van zowel Hoogervorst als de Egyptenaar Samir Hares, van wie die laatste op zijn beurt weer betrokken was bij het met geurige dollars omkopen van de lokale ambtenarij in Hurghada. Onder wie Captain Ashour, de havenmeester van Hurghada Port Control, die op de payroll van Samir Hares zou staan. De dollars waren afkomstig van Willem Gerritsen, die zich soms bij de deals van enige importantie zelfs van allerlei prinselijke titels voorzag. Zijn blauwe bloed draagt echter dezelfde genen als dat van de Saudische prinses uit het sprookje van Geertjan Dolk cs. De prinses die volgens het verhaal zo graag via een droomgarantie van 132 miljoen dollar het Promcastle had willen veroveren. Maar die daarin niet slaagde omdat de Raboreus te vroeg wakker werd. Jammer. Niet alle sprookjes hebben een happy end. Stay tuned.


George Dubya en de Saoedies (2)

woensdag 10 september 2003
Ook Saoedies hebben er belang bij om deze zaak uit de publiciteit te houden. Toen er een verband gelegd werd tussen George Dubya en Mahfouz, zoals op counterpunch kwamen er boze brieven van advocaten. Recentelijk (13 augustus) stond er een interessant artikel in de Financial Times waarin gesteld werd dat de reden van de oorlog tegen Irak was dat de Amerikanen zich terug konden trekken uit Saoedie Arabie zonder dat de olie toevoer in gevaar zou komen. Een interessante passage uit dat artikel: “De Saoedies kopen invloed in Washington via consultancy contracten, militaire hardware, lucratieve snabbels voor insiders en samen met invloedrijke personen investeren in Amerikaanse bedrijven enz. enz. Een lange reeks van Amerikaanse toppers heeft hiervan geprofiteerd, vooraan de rij stonden toppers uit de en Pentagon ten tijde van de toenmalige presidenten Ford, Bush de oudere, Dubya Bush”.
Zou Balkenende en het tekkeltje van Bush dit alles besproken hebben tijdens hun ontbijt?


Mabeltje (3)

woensdag 10 september 2003
Het kon niet uitblijven. Een mevrouw die van 1986 tot 1991 de vriendin van Klaas Bruinsma is geweest verklaarde gisteren voor de teevee dat Mabel Wisse Smit zeker een half jaar met de Dominee is omgegaan. Ze wist eveneens te vertellen dat de vlam van Friso ook toen al intelligent was. Volgens de RVD had de liaison tussen de prinses i.o. en Klaas niet lang geduurd. Want toen Mabeltje uitvond wat Klaas deed voor zijn dagelijks brood zou ze zijn afgehaakt. Een beetje intelligent mens kan daar toch geen half jaar voor nodig hebben gehad. Dus er zijn drie mogelijkheden. Of Mabeltje is in de war. Of de ouwe bijslaap van Klaas. Of de RVD heeft de verklaring van Mabeltje opgesext. U mag uitkiezen. Kinderen een kwartje. Zegt Orange-watcher Peter Rehwinkel in dezelfde teevee-uitzending meteen dat deze ontwikkeling wel eens moeilijkheden kan opleveren als de goedkeuringswet voor het huwelijk van Friso en Mabel door de Kamer moet worden gejast. En dat het opnieuw een slag is voor de koninklijke familie. Petertje heeft zichzelf daarmee het brevet van ufoloog toegekend. Waarom zou de Kamer bezwaren hebben tegen iemand die in het verleden een beetje heeft geknoeid met Klaas? Zonder twijfel heeft meneer Rhodius van het befaamde Kabinet van de Koningin zich een slinger in de rondte gewerkt om te zien of de prinses i.o. toevalligerwijs ook met haar prominente giegel bij een deal van Klaas heeft gezeten. In de Juliana Club of zo. Want je moet heel consciëntieus zijn in die dingen. Net als bijvoorbeeld bij Emily en Edwin. En wat de Koninklijke familie zelf betreft, Peter, daar zal het allemaal ook wel meevallen. Lees alleen maar eens op de site van de Morgenster de serie Schaduwcommando van de prins waarin o.a. Karate Bob figureert of De Achterzijde van het beursschandaal, deel 5 met Henk Rommy en je weet een beetje hoe laat het is. Dus nou niet meer zeuren over Mabel. Want wie zeurt krijgt een beurt. Stay tuned.


George Dubya en de Saoedies

dinsdag 9 september 2003
Een aantal nabestaanden van de slachtoffers van de aanslagen van 11 september 2001 hebben al enige tijd geleden de advocatenfirma Motley Rice ingeschakeld om via de Amerikaanse rechter financiële genoegdoening af te dwingen van 200 personen voornamelijk afkomstig uit Saoedi-Arabië. Veel van die 200 zijn rijk en beroemd, zoals Prince Turki, de huidige ambassadeur in Engeland. Er staat nog een andere naam op die lijst, miljardair Khalid Ben Mahfouz. Mahfouz was ooit grootaandeelhouder van de BCCI, maar ook in de jaren tachtig en negentig zakenpartner van George Dubya in diens complexe en weinig bekende Texaanse olieavonturen. Andere zakenpartners van Kahfouz waren Abu Nidal, Noriega en ... Saddam Hussein. Mahfouz stond bekend als zwager en geldschieter van Osama (ja die).
Opvallend genoeg wordt deze link weinig genoemd in de Amerikaanse pers, ook niet toen George Dubya besloot om 28 pagina’s uit Congres-verslagen van hoorzittingen met betrekking tot 11 september 2001 te laten schrappen. Censureren dus.


Turkish Delight

dinsdag 9 september 2003
De Turkse regering overweegt om binnenkort eens een flinke troepenmacht naar Irak te zenden. Ter ondersteuning van de Amerikaans/Britse bezettingsmacht. Niet op eigen initiatief maar op verzoek van president Bush, die vóór de oorlog nul op het rekest kreeg. De momenteel overwegend uit wat meer principiële Muslims bestaande Turkse regering kon namelijk de Amerikaanse inval in Irak maar matig appreciëren. Ook al omdat de VS in het noorden van het land steun kregen van de Koerden. En die zijn in Ankara net zo populair als Lothar Matthäus in de Kuip. Maar for a few dollars more wil je nog wel eens wat principes overboord zetten. En bovendien zou het om tactische redenen ook niet gek zijn om de dagelijkse lakens uit te delen in het noordelijk deel van het buurland. Want bij de Koerdische meerderheid leefde de stille hoop op een zelfstandige staat binnen een Iraakse federatie of zo. En dat idee vinden de Turken net zo onsmakelijk als shoarmavlees van een varken. Allahzijdank werden ze begin deze week netjes in de kaart gespeeld toen de Koerdische arbeiderspartij (de vroegere PKK) de wapenstilstand met Turkije opzegde. Dat wordt dus geheid nieuwe hommeles in Irak. Maar nu in het noorden. Regeren is vooruitzien. Nou, die Bush die kan er wat van. En dat is de president van een groot land, dus we hoeven niet te vragen wat onze minister van Buitenlandse Zaken van deze ontwikkeling vindt. We weten het antwoord al: WAFWAFWAFWAF.


Andere pretzel (2)

dinsdag 9 september 2003
Enrique Paniza heeft zich niet laten intimideren. Na bestudering van alle stukken heeft de Panamese rechter besloten alle betrokkenen bij de in november 2000 geplande aanslag op Fidel Castro in staat van beschuldiging te stellen. Het proces kan dus beginnen tegen de vier hoofdverdachten (Posada, Rémon, Novo en Jimenez) en nog wat strooigoed. Vooral in de Cubaanse gemeenschap in Florida heerste onbegrip over de beslissing van Paniza. De vier zijn in hun ogen vrijheidsstrijders die terecht met alle middelen de communistische dictator van hun land om het leven willen brengen. Naar het lichtend voorbeeld van president Bush. Die heeft in Irak toch maar mooi op eigen houtje de zoons en de kleinzoon van Saddam laten uitmoorden en als ie de kans krijgt stuurt ie de pater familias ook nog naar Allah. Ja, zo kan je het ook zien als je bril wat beslagen is. Maar een bloemlezinkje uit het verleden van de heren spreekt boekdelen.
Posada: hij was niet een toevallige passant op Dealy Plaza toen president Kennedy daar werd vermoord; hij was betrokken bij een aanslag op een Cubaans passagiersvliegtuig waarbij 73 mensen omkwamen; hij speelde een actieve rol bij martel- en moordpartijen in verschillende landen in samenwerking met o.a. de CIA en de Chileense DINA.
Rémon: hij blies op Manhattan met een MAC-10 het levenslampje uit van een Cubaanse diplomaat bij de VN voor de ogen van diens 12-jarige zoon.
Novo: hij was ondermeer betrokken bij het opblazen van de Chileense diplomaat Orando Letelier en diens medewerkster Ronni Moffitt. Verder gaf hij leiding aan CORU, een organisatie die verantwoordelijk was voor 50 terroristische aanslagen verspreid over het hele Amerikaanse continent.
Jimenez: hij was verantwoordelijk voor meerdere politieke moorden zoals die op twee Cubaanse diplomaten in Argentinië die hij in de fundering van een kantoor in aanbouw liet begraven.
Nou, daar valt toch weinig op aan te merken. En dat ze bovendien met zijn allen in de drugs- en wapenhandel zitten zullen we maar voor lief nemen. Je moet toch wat te doen hebben als je toevallig even niet weet wie je nou weer moet vermoorden. Merkwaardig is het overigens wel dat in de westerse media praktisch geen aandacht wordt besteed aan de eerste schermutselingen bij dit proces. Blijkbaar is de ene War on Terrorism de ander nog niet.


Schimmen achter Pim (13)

maandag 8 september 2003
Zoals zijn advocaat Gerard Spong al had voorspeld gebeurde ook: Eddie de Kroes is op vrije voeten gesteld. De eerste horde tot definitieve vrijspraak lijkt genomen. En het ziet ernaar uit dat op 27 november ook de tweede horde geen problemen voor Eddie zal opleveren. De waarschijnlijke motivatie? Justitie had hem veel eerder in de kraag moeten vatten. Oké, de termijn is nog niet verlopen, maar het is nu eigenlijk niet kosher meer om hem alsnog naar de petoet te verwijzen. Nee, het is waar, dat vlees dat Eddie vóór 1987 had verhandeld was ook niet altijd even kosher geweest. En dat ie de BTW had ontdoken evenmin. Goed, hij had herhaalde malen schijt gehad aan Justitie als ie een beleefd briefje kreeg om zich te melden bij de gevangenispoort. Maar hé, hij had al sinds 1992 een vodje papier met de handtekening van een echte OvJ, waarin stond dat ie lekker buiten mocht blijven spelen. Dus zand erover. Klassejustitie? Ben je mal. Mocht het inderdaad allemaal naar verwachting verlopen dan is dat meteen een leuk voorbeeld voor andere heren uit Eddie’s circuit. Als u als ondeugende ondernemer in de toekomst onverhoopt tegen de lamp loopt dan kunt u het volgende doen: oproepjes van Justitie om te komen brommen doortrekken in het toilet; als het toch dreigt mis te lopen je wat in de war liggende psyche riant laten onderzoeken in een of ander buitenlandse inrichting en onderhand naarstig laten zoeken naar een OvJ die je met zijn krabbel protectie biedt voor verdere ongein. Een kleine handleiding voor deze route is te verkrijgen bij Hotel des Indes te Den Haag. O ja, in de periode tussen nu en 27 november als het tweede bedrijf van de zaak aan de orde komt wordt een officieel onderzoekje gedaan naar het totstandkomen van Eddie’s vrijgeleide uit 1992. In de tussentijd mag Eddie niet naar Marbella of naar Lübeck. Wassen neus? Echt niet. Stay tuned.


Krols

maandag 8 september 2003
Als er eentje is binnen de asocialenkennel van Jan Peter Potter die met vol enthousiasme hengelt naar een andere baan is het onze minister van Buitenlandse Zaken. Nou heeft Japie weer eens gekeft dat het Europese buitenlandse beleid moet worden bepaald door grote landen als Duitsland, Frankrijk, Engeland, Italië, Spanje en strakkies Polen. En dat de kleine landen wat hem betreft best mogen blaffen als ze uitgelaten worden, maar daarna gewoon weer in hun hok moeten. Kijk, Japie weet ook wel dat de bulterriers in Europa het nooit eens zullen worden. En dat het Elysée nooit iemand naar Het Witte Huis zal afvaardigen om 'sochtends bij het kraaien van de haan naar het gesmak van Pretzel te luisteren en na het ontbijt voorzichtig de krummels op te likken die van zijn gulp vallen. Maar Japie hoopt zich met dit krolse hondjesgedrag zo bij iedereen in te likken dat ie over een paar maanden op de stoel van Robertson mag gaan zitten. Nederland? Grrrrr. Brussel? Wafwafwaf. Amerika? WAFWAFWAFWAF. En Jan Peter die afgelopen week nog zo kuttig liep rond te scharrelen in de Oval Room maar zaterdagavond een dame fors stond af te lebberen op een Weense tribune staat volledig achter Japie. En een beetje kennelhouder weet dan dat je uit moet kijken. Nog even en we kunnen spreken van een inner circle binnen het kabinet. Net als in 1939/1940. De toenmalige circle was in die jaren namelijk ook al bezig met een plan om het Nederlandse buitenlandse en economische beleid keurig aan te passen. Toen aan dat van Berlijn ter wille van één groot bruin Europa. Nou kan je het Berlijn van Adolf misschien niet vergelijken met het Brussel van Romano. Maar de gedachte is dus hetzelfde: één groot Europa. En onze minister van Buitenlandse Zaken -of ie nou Van Kleffens heet of De Hoop Scheffer- is daarvoor best bereid om net zo lang kunstjes te doen tot grootsmoelen als Berlusconi of Tony B.Liar hem goedkeurend toegrommen en toestemming geven voor het oplikken van de krummels. Leuk hè, als je om de vier jaar op een knopje mag drukken om dit soort hondjes los te laten? Goh!


Kelly’s Amerikaanse collega (2)

zondag 7 september 2003
In de maanden voorafgaand aan de invasie van Irak, was Kay regelmatig te zien op de Amerikaanse televisiekanalen, waar hij steun gaf aan het verhaal van Dubya Bush. Ook legde hij soortgelijke verklaringen af voor verschillende commissies van het Amerikaanse Congres. Het kwam dus niet bepaald als een verrassing toen Kay begin juni benoemd werd tot Special Advisor for Strategy. Hij werd benoemd door George Tenet, directeur van de CIA. Zijn belangrijkste taak werd het verfijnen van de integrale benadering van de speurtocht naar de massa vernietigings wapens (MVW). Maar Kay was geen vreemde voor de CIA. Hij werd in het begin van de jaren negentig namelijk ontslagen als adjunct directeur van UNSCOM omdat hij te nauwe betrekkingen onderhield met de Amerikaanse inlichtingendiensten. Ondanks zijn drukke werkzaamheden is Kay tevens in dienst van Science Applications International Corporation (SAIC) te San Diego. Tweederde van de omzet van SAIC zit in de sfeer van defensie contracten, en bestrijkt het terrein van Homeland Security projecten, wederopbouw van Irak. Ze zijn betrokken bij de Irak Reconstruction and Development Council (IRDC) van het Pentagon, ze leiden het Irak Media Network (IMN) dat een nieuw ministerie van informatie (inclusief tv, radiostations en kranten) moet opleveren. Bovendien is SAIC onderaannemer van Vinnell Corp, onder andere bekend van trainingsprogrammas voor de Saoedische Nationale Garde.
Het heeft er dan ook alle schijn van dat David Kay er directe belang bij heeft om de Amerikaanse aanwezigheid in Irak te verlengen. Binnenkort zal hij zijn rapport inzake de speurtocht naar de MVW aan de regering Bush aanbieden. Vanuit het Pentagon wordt nu al “gelekt” dat Kay zal zeggen dat Saddam doelgericht “plannen en onderdelen van nucleaire chemische en biologische wapens door het hele land heeft verspreid om de VN te misleiden”.
Maar na 4 maanden intens speuren is er nog steeds niks gevonden. De loyale Kay zal bereid zijn om een rapport op te leveren dat vol zal staan van speculatie, verdachtmakingen en toevalligheden. Een wapen van massaal bedrog.


The return of mr. Polly Peck

zondag 7 september 2003
De niet onbemiddelde Turkse zakenman Asil Nadir heeft het plan opgevat om tegen bepaalde voorwaarden terug te keren naar Engeland. Om zich alsnog te verantwoorden voor zijn aandeel in een mega-schandaal rond zijn onderneming Polly Peck in de jaren 1990/1991. Hij wordt o.a. ervan verdacht enorme kapitalen op illegale wijze aan zijn firma te hebben onttrokken waardoor de koers van de bij beleggers zeer in trek zijnde aandelen Polly Peck spectaculair in elkaar klapte op de Londense beurs. In 1993 toen de lucht boven zijn geliefde regenhoedje steeds dikker werd drukte Asil onverwachts zijn snor en week met een kleine zakenjet uit naar het door Londen niet erkende Turkse deel van Cyprus. Onderweg zijn vlucht vierend met bubbels en kaviaar. Op Cyprus beschikte zijn inmiddels onder toezicht van een batterij curatoren gesteld bedrijf in de vlek Katho Zodia al jaren over een verpakkingsbedrijf voor groente en fruit dat ondermeer in touw was voor Del Monte Food. In 1995 ging het Noordcypriotische bedrijf van Polly Peck’s failliete boedel over in handen van Learned Ltd. dat eigendom was van ... Asil Nadir. Volgens mensen die het weten kunnen werden ook al in de jaren voordat Learned de zaak overnam niet alleen zuidvruchten in de blikjes van Del Monte op sap gezet maar ook producten die op een heel ander profijtelijk marktsegment gericht waren. Dat van de roesmiddelen. De wikkels van de blikjes waren afkomstig van een op dit terrein internationaal actieve Nederlandse firma, die zowel van Nadir’s hoed als van de rand op de hoogte was. En meer dan dat. Eenmaal terug in Londen hoopt de bij de Turkse autoriteiten zo populaire Nadir tot een financiële schikking te komen. Waar de poen voor een dergelijke deal vandaan komt is niet moeilijk te raden. Maar het Britse Serious Fraud Office (SFO) heeft al laten weten geen trek te hebben in een onderling handjeklap. Niet onlogisch, want het dossier bevat in totaal liefst 66 minder welvoeglijke activiteiten waaraan Nadir zich zou hebben schuldig gemaakt. Of hij desondanks het ene geïsoleerde bestaan inruilt voor het andere is nog de vraag. Mocht het echter toch tot een proces komen, dan zullen de door ons gereveleerde ondeugende praktijken op Cyprus zonder twijfel buiten schot blijven. Of ze weten het niet bij het SFO of het is hun pakkie aan niet. Of allebei. (Voor meer details over deze affaire zie ook het artikel Mexicocaine met een Hollands sausje in De Morgenster).


De Amerikaanse collega van Kelly

vrijdag 5 september 2003
Zo langzamerhand wordt steeds meer bekend over David Kelly, maar van zijn Amerikaanse “collega” Dr. David Kay is minder bekend. Die Dr. Kay was een tijdlang de belangrijkse wapeninspecteur van de VN binnen de Iraq Survey Group. Daarna kreeg hij een directiefunctie bij een van de belangrijkste wapenfabrikanten in de VS, SAIC. Bij SAIC zitten een aantal voormalige topmilitairen, zoals Wayne Downing, in een vroeger leven Head of Counter-Terrorism van het Witte Huis. De Iraakse ballingen, die naar Bagdad zijn vertrokken om daar de bezetter van advies te dienen staan ook op de loonlijst van SAIC. Voor de val van Saddam was de SAIC ingehuurd door de Amerikaanse overheid om in Irak te zoeken naar MassaVernietigingsWapens.
Eén van de zaken die SAIC gebouwd heeft was een mobiel biologisch laboratorium, voor "trainingsdoelen". Eén van de medewerkers die daarbij betrokken was is Steven Hatfill, hij werd ontslagen toen het Amerikaanse Ministerie van Justitie hem betrok in haar onderzoek naar de antraxbrieven in 2001, maar hij is nooit in staat van beschuldiging gesteld. David Kay kwam recentelijk in het nieuws toen hij verklaarde dat Saddam opdracht gegeven had om chemische granaten in te zetten, maar ook die zijn niet gebruikt en niet gevonden.


Peultjes

vrijdag 5 september 2003
Groot-Brittannië is sedert de “bevrijding” van Afghanistan de internationale coördinator voor het in gerede brengen van de nieuwe Afghaanse economie. Oftewel de Afghaanse staat onafhankelijk maken van drugsinkomsten. Tony B.Liar’s regering is daarvoor al een paar keer met de hoed rondgegaan omdat die operatie heel wat meer blijkt te gaan kosten dan voorzien. Voor wie het geloven wil. Want voor het ten val brengen van de Taliban hadden de geallieerden de steun nodig van de zogenaamde Afghaanse warlords, die in de jaren tachtig met medewerking van de CIA en een stel Osama’s er ook al voor hadden gezorgd dat de Russen oplazerden. De wapens die ze daarvoor nodig hadden werden betaald met de opbrengsten uit de internationale drugshandel. De machtigste handelaar was Ayub Afridi, die in het uiterst onherbergzame noorden van Pakistan een paleisachtig optrekje bewoont dat voor een deel uit goud bestaat. Een van zijn vooruitgeschoven agenten was Fouad Abbas, die in Nederland voor het voetlicht trad als kroongetuige in het proces tegen Johan Verhoek. In diezelfde zaak kreeg ook Afridi een frisse gevangenisstraf van zeven jaar voor zijn mik in Pakistan. Maar omdat hij nog wat tegoed had in de VS werd hij eerst naar Amerika overgebracht. Na een paar jaar comfortabel gevangene te hebben gespeeld werd hij naar Karachi teruggestuurd waar hij meteen de nor inging om zijn Pakistaanse straf uit te zitten. Maar er volgde een soort Kroes-variant. Een paar dagen later verscheen er ‘savonds namelijk een limo met een stars and stripes-vlaggetje voorop aan de gevangenispoort. Afridi werd vervolgens in een vliegtuigje gehesen en werd keurig bij de voordeur van zijn paleisje afgezet. Sindsdien business as usual voor de Pakistaan. Met opnieuw de CIA als gast aan tafel. Een paar maanden geleden zou Afridi’s grootste retailer -een Nederlander- al druk zaken hebben gedaan in een stel luxe-hotels in Londen (!!!!). En dit weekend zou onze Pakistaanse vriend volgens welingelichte kringen onder toezicht van de CIA over Neerlands wateren tuffen op het jacht van zijn Nederlandse afnemer. En dat terwijl de Britten van plan zijn om in november tijdens een donorfestival in Kaboel weer met de hoed rond te gaan. Om de Afghaanse boertjes aan te zetten tot het verbouwen van koffie, thee of spercieboontjes. Lust u nog peultjes?


Schimmen achter Pim (12)

vrijdag 5 september 2003
Het antwoord op een van onze vragen naar aanleiding van de kwestie-De Kroes stond vanochtend al in het AD. Degene die in maart 1992 (!) Eddie definitief van het haakje haalde is de voormalige Haagse OvJ mr. Vos. Niet dat ie daartoe gerechtigd was, maar een krabbel is gauw gezet als de nood hoog is. Mr. Vos, momenteel comfortabel op vakantie, is tegenwoordig hoofd van de Opleiding voor Officieren van Justitie. Dat geeft dus veel vertrouwen voor de toekomst. In de jaren tussen De Kroes’ veroordeling en zijn vrijstelling kreeg hij wel drie keer een aanschrijven dat ie zich bij de petoet moest melden om zijn tijd uit te zitten. De Kroes stak bij de eerste twee keer zijn middelvinger in de lucht. Bij de laatste gelegenheid had hij zich comfortabel genesteld in een psychiatrische kliniek in Lübeck. In een dwangbuis? Niet erg waarschijnlijk. Merkwaardig is de rol van de landsadvocaat in dit hele gedoe. Die eist nu dat De Kroes alsnog anderhalf jaar zijn luxueuze leventje tussen zijn lieve vrienden en vriendinnen inwisselt voor een wat meer Spartaanse lifestyle. En dat terwijl op het kantoor van de landsadvocaat toch in ieder geval één topadvocaat weet moet hebben gehad van dit justitiële kunststukje rond De Kroes. Des te leuker wordt het om te zien hoe het kortgeding maandag afloopt. Stay tuned.


Schimmen achter Pim (11)

vrijdag 5 september 2003
Spannend hoor. Maandag krijgt Eddie de Kroes te horen of hij nog anderhalf jaar moet brommen voor zijn aandeel in de vleesfraude. Oorspronkelijk was dat twee jaar, maar na wat juridisch gedreutel werd het uiteindelijk anderhalf. En dat in november van dit jaar de termijn zou aflopen is niet waar. Dat bleek november 2004 te zijn. Nou vort. Kniesoor die daarover struikelt. Punt blijft voor ons hoe het kan dat Eddie buiten de petoet bleef. Volgens De Telegraaf heeft Eddie waar hij ook gaat of staat een papiertje bij hem waarop staat dat een of andere Officier van Justitie hem ontslagen heeft van rechtsvervolging. Oh? Welke OvJ mag dat wel geweest zijn? En op grond waarvan heeft hij dat besluit genomen? Was Eddie geestelijk niet in staat om anderhalf jaar in zo’n klein hokje te vertoeven? Was ie bang zijn stukje zeep te laten vallen? Was ie bang dat ie ouwe kennissen zou tegenkomen? Weten we allemaal niet. Aan welke touwtjes heeft zijn stiefbroer getrokken om meneer zijn reet te redden? Wist Eddie het nodige van hoogwaardigheidsbekleders en is dat uitgespeeld? Ook in Nederland is alles mogelijk. En verder heeft Eddie natuurlijk leuke zakenvrienden. Hij is bijvoorbeeld grootaandeelhouder van VHS. Ooit het vlaggeschip van verzetsheld Reinder Zwolsman die de oorspronkelijke naam Verenigde Hollandsche Sigaren veranderde in Verenigde Handelsmaatschappij Scheveningen. Binnen dat imperium bekleedde zowaar de vader van glamouradvocaat Oscar Hammerstein een tijdlang een topfunctie. Toen in de jaren negentig het meerderheidspakket in handen was geraakt van coupfinancier en zwendelaar en gros Robert Jan Doorn bleek Oscar zelf een rol te zijn toebedeeld in het overnamesteekspel dat uiteindelijk werd gewonnen door de Haagse glazenwasser en paardenpiet Ed Maas (zie ook het artikel "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant). Waar deze symbiose toe heeft geleid weten we inmiddels. Wanneer Eddie precies bij VHS is ingestapt weten we niet. Misschien vanaf het begin. Elke suggestie is uit den boze, maar het zal geen kwaad hebben gekund dat tot de club die VHS sinds de overname van Maas leidt ook mr. Leonard Frans Pels Rijcken behoort. Van het keurige Haagse advocatenkantoor Pels Rijcken Drooglever Fortuijn dat al van oudsher de landsadvocaat domicilie verschaft. Dit alles zal maandag niet aan de orde komen. Eddie’s door de politie Haaglanden onderzochte drugscontacten in het Haagse wereldje evenmin. Maar spannend blijft het. Saty tuned.


Debat

donderdag 4 september 2003
Ook zo genoten van de clash tussen de koning van het Haagse fietspad en meneer Eerdmans van de LPF (of misschien liever LMH na de achterkamertjesscène in het blijspel rond de brief van Tony B.Liar aan Jan Peter)? Vraagt meneer Eerdmans na veel vieren en vijven over het rammelende rapport Van den Haak aan meneer Donner of hij kan garanderen dat Pim niet door de BVD werd afgeluisterd. Wordt meneer Donner toch plassig. Beschuldigt meneer Eerdmans van een reeks innuendo’s en verdachtmakingen en beëindigt zijn betoog met het retorische “hoe moet ik bewijzen dat het niet zo is? Dat kan ik niet.“ Meneer Donner maakt deel uit van het kabinet Potter. Dat kabinet verdedigde zijn steun aan het besluit van de VS en Engeland om ten oorlog te trekken tegen Saddam Hussein. Die moest namelijk bewijzen dat hij geen bio-chemische wapens had. Noch dat ie die binnen drie kwartier op iemand’s pet kon laten neerdalen. Nou, dat kon Saddamn niet. En dus kreeg ie lik op stuk. Ruiken wij hier iets inconsequents? Of zij wij zo slim en meneer Donner zo dom? Kan iemand de minister even iets zinnigs in het oor fluisteren? Dank u.


De diplomaat en zijn vrouw (2)

woensdag 3 september 2003
In de eerste aflevering van dit verhaal op 17 juli jl. maakten we melding van de perikelen rond de leverantie van uranium van Niger aan Irak. Een Italiaans broodje Berlusconi dat in de State of the Union van Bush terechtkwam. En als de president voor lul staat - en dat gebeurt bij dit exemplaar nogal eens - dan moet er altijd een zondebok worden gevonden. Dat werd de voormalige beroepsdiplomaat Thomas Wilson IV die in 2000 ten behoeve van de CIA de informatie over de leverantie in Niger zelf had onderzocht en na thuiskomst de Company had geadviseerd de zaak op het stapeltje bullshit te deponeren. Omdat hij na 11 september 2001 zich openlijk tegen de oorlog met Irak had gekeerd en tevens had gewezen op zijn vergeefse missie naar Niger ging hij voor het blok. En of dat nog niet genoeg was werd zijn echtgenote Valery Plame die 26 jaar undercover voor de CIA in touw was geweest en met name in niet al te vrolijke landen een enorm netwerk aan informanten had opgebouwd publiekelijk als geheimagente geëxposeerd. Dat bracht niet alleen haar eigen leven in gevaar maar ook dat van haar informanten, van wie er al een stel zouden zijn geliquideerd. De onverlaat die zich schuldig maakt aan het onthullen van de naam van een actieve agent is volgens de wet rijp voor een gevangenisstraf van 10 jaar. Wilson zegt inmiddels te hebben achterhaald welk stuk ongeluk de naam van zijn vrouw aan de openbaarheid heeft prijsgegeven. Het zou gaan om Karl Rove. Kleinzoon van Karl Heinz Roverer, Gauleiter te Mecklenburg en aannemer bij de bouw van concentratiekamp Birkenau. Kleinzoon heeft een dubbele nationaliteit (de Duitse en de Amerikaanse) en is de voornaamste adviseur van George W. Bush, kleinzoon van een Hitler-financier. Dat bij Karl nog steeds het juiste bloed door de aderen stroomt moge blijken uit diens warme betrekkingen met Michael Ledeen, die in de jaren tachtig zich zo knus lieerde met de loge P2 van Licio Gelli, een gewaardeerd verbindingsofficier bij de SS-divisie Hermann Goering. Moeten we nog verder gaan? Nee hè? Wij hebben zomaar het vermoeden dat een eventuele strafklacht van Wilson versus Rove helemaal niks zal opleveren. En als Rove al veroordeeld mocht worden dan kan ie altijd nog gebruikmaken van de Kroes-variant om buiten de petoet te blijven. Voor de details gewoon effe bellen naar de afdeling Voorlichting van het ministerie van Justitie in Den Haag.


Schimmen achter Pim (10)

woensdag 3 september 2003
Herinnert u zich deze nog? Op 28 april van dit jaar haalden wij in het kader van deze serie de prullenbak leeg over Eddie de Kroes. De huidige (mede-) eigenaar van het vroeger zo prestigieuze Hotel Des Indes aan het Haagse Lange Voorhout. Wij memoreerden toen aan de twee jaar celstraf die Eddie ooit aan zijn mik had gekregen van de hoogste beftekkels die wij in Nederland kennen. Wegens grootscheepse fraude in vlees. Of wij daarmee de lucifers hebben aangedragen voor de brandstapel waarop Eddie belandde in het septembernummer van Quote kunnen we niet met zekerheid zeggen. Maar onwaarschijnlijk is het niet. Eddie bleek namelijk die twee jaar nooit te hebben uitgezeten. Dankzij een familielid (zie aflevering 9 van 26 augustus jl.). Riekte dat niet erg naar klassejustitie of minimaal naar een voorkeursbehandeling? “Onzin, dan zouden we in een bananenrepubliek leven” zei Eddie tegen De Telegraaf. Kijk, en daar zit Eddie er niet ver naast. Narcostaat is trouwens ook niet gek. Het artikel van Quote lokte in ieder geval kamervragen uit van de SP-er Jan de Wit. En wat denk je? Eddie is begin deze week alsnog in zijn grijze kuif gepikt en in een kamertje gedeponeerd dat de éénsterren-status zelfs niet zou halen. Misschien nog net op tijd, want zijn straf verjaart op 24 november aanstaande. Zijn verzoek om wat sigaren, een glaasje bubbels en zijn rose smoking te willen aanreiken voor een optreden als Pink Panter in de kantine van het bewuste staats-etablissement werd niet gehonoreerd. Zo ben je prominent aanwezig op je eigen aspergeparty in Wassenaar met vrienden als minimalist Jan des Bouvrie (beroemd in ’t Gooi) en Nina Brink (berucht op het Damrak), een polotoernooi in Gstaad, een hoedenparade in Oegstgeest en een high-tea in hetzelfde gehucht met heerlijkheden als Hannah Hakze en Viola Holt en zo zit je in de petoet. En nou maar duimen dat die rechercheboys geen vragen gaan stellen over Eddie’s drugsconnecties in het Haagje. Want dan zijn de asperges helemaal gaar. Stay tuned.


Andere pretzel

dinsdag 2 september 2003
Morgen valt in Panama de beslissing over het lot van de vier al aardig op leeftijd zijnde complotteurs die in november 2000 een moordaanslag wilden plegen op Fidel Castro met een zonnig voorraadje C-4. De Cubaanse leider was toen in de Panamese hoofdstad ter gelegenheid van de tiende Iberisch-Amerikaanse topbijeenkomst. Leider van het groepje desperado’s was Luis Posada Carriles. Een man met een formidabel terroristisch verleden.
Hij behoorde tot de groep van Orlando Bosch die in 1960 onder leiding van de CIA op Fort Benning voorbereidingen trof voor de invasie van het jaar daarop in de Cubaanse Bay of Pigs. Die operatie mislukte en Posada behoorde tot de groep Cubaanse extremisten die president Kennedy daarvoor de zwartepiet gaven. Om het zachtjes uit te drukken. Het was dus nauwelijks te verwonderen dat Posada op de Dealey Plaza in Dallas werd gesignaleerd toen Kennedy daar de laatste adem uitblies. Daarna maakte hij deel uit van het lieflijke groepje specialisten dat zich in Vietnam onledig hield met de Operatie Phoenix. Daarbij werden duizenden onschuldige burgers in Zuid-Vietnam onder verantwoordelijkheid van de CIA gemarteld en vermoord op beschuldiging van hulp aan de commies. Een van de leidinggevende keurslagers bij deze sinistere bloedbruiloft was Felix Rodriguez. Een intimus van pappa Bush en later samen met o.a. Posada verantwoordelijk voor de cocaïne-connectie binnen het Iran-Contra complex. Overigens had Posada toen al wat jaartjes in een Venezolaanse petoet gezeten wegens een aanslag op een Cubaans vliegtuig waarbij 73 mensen omkwamen. En dan gaat het nog maar om een kleine bloemlezing. Echt een man dus om als schoonvader te hebben. Om maar te zwijgen over de andere drie leden van zijn nijvere clubje. Overigens gaat het hierbij om vier neo-Amerikanen. Iets gehoord over een verzoek van Bush junior om ze uit te leveren voor berechting in de VS? Nada. Wel voortdurend de mond vol over terrorismebestrijding als er toevallig geen pretzel in zit. Maar als het om dit soort terreur gaat gelden er blijkbaar ineens andere waarden en normen. Leuk gespreksonderwerp als Jan Peter en Jaap komen ontbijten.


Dom

dinsdag 2 september 2003
Stel je bent een Saoedi en je bent lid van Al Qaida. Op een dag krijg je een bericht van de baas die ergens in het noorden van Pakistan een beetje met zijn fluit zit te spelen. Je moet samen met een makker van je een beetje flinke bom neerleggen in Najaf, een Sjiïtische stad in Irak-Zuid. Niet zo maar ergens in een steegje, maar bij de Imam Ali moskee. En er wel voor zorgen dat bij de explosie ook ayatollah Mohammed Baqer al-Hakim persoonlijk met Allah kennismaakt. Lekker klusje en het lukt. Wat doe je dan als welopgeleide Al Qaidaas? Je blijft nog een dagje in Najaf rondhangen. Leuk al die ambulances. ’s Avonds een bioscoopje. En de volgende dag loop je lekker relaxed naar een internetcafé, legt een slordig bedrag neer en stuurt een mailtje naar je baas of een onderknuppel in Saoedie-Arabië met de tekst: “Voor mekaar. De hond is dood”. Nou dat wist de baas al van Al Jazeera. Dus dat mailtje is wel een beetje dom. Oliedom. Vooral omdat de zoon van de cafébaas vrolijk staat mee te lezen. Die brieft de tekst meteen door aan een paar luitjes in een aanpalende garage waar ze ezels een APK’tje geven omdat auto’s nou eenmaal niet rijden zonder benzine. De garagisten gooien meteen hun waterpomptang erbij neer en alarmeren de hele buurt. Politie erbij en voor je het weet word je verhoord op een manier die zelfs in Genève onbekend is. Je zegt al gauw dat je van Al Qaida bent en dan mag je gaan slapen naast de kakkerlakken. En zonder dat je het weet gaat je heldendaad de wereld over. Je bent heel even beroemd. Dankzij de pers die misschien nog dommer is dan jijzelf.


De doos van Pandora (5)

maandag 1 september 2003
Van tot tijd duikt zijn naam weer eens op in de wat schimmige uithoeken van het internet. James Vassilos. Ooit de privé-advocaat van een onderdirecteur van de CIA en getrouwd met een telg uit de Nederlandse bankiersfamilie Bark. James is inmiddels al weer jaren gescheiden en zag er in de jaren daarna geen been in om wat geheimen van zijn voormalige aangetrouwde familie naar buiten te dragen. Zo hebben wij al eens gewezen op de rol die zijn vroegere zwager Theo Bark als vertegenwoordiger van de ABN/AMRO in het uiteenvallende oostblok zou hebben gespeeld bij het verdonkeremanen van de Russische goudvoorraad ten tijde van Jeltsin. Al dan niet in samenwerking met Dirk de Groot, bekend van de duistere onderneming Mississippi en een knock-outoverwinning in de eerste ronde van het gevecht versus OvJ Joost Tonino. Via Zürich zou een deel van de blinkende Russische voorraad in Chicago terecht zijn gekomen dankzij de diensten van een Duitse pakketdienst. In de “windy city” zou de ABN/AMRO volgens Vassilos het vervolgens gebruikt hebben bij de aankoop van de bank LaSalle. Verder zou zwager Theo hem de fijne kneepjes van het internationale witwassen hebben bijgebracht. Kennelijk vielen die lessen niet op onvruchtbare grond. Zo troffen kennissen van James bij gelegenheid in diens auto een pakket van 500.000 aandelen van de Venezuela Telephone Company aan. Niet veel later werd diezelfde telefoononderneming ervan beschuldigd betrokken te zijn bij een witwasoperatie van drugsrevenuën. Of (ex-) zwager Theo en/of diens werkgever actief zijn geweest bij Vassilos’ geschuifel met Venezolaanse aandelen vermeldt de historie helaas niet. Maar echt verwonderen zou het ons niet. Alleen al vanwege het feit dat de naam van De Bank ook weer is gevallen in de Caraïbische perikelen rond de o.m. van witwassen beschuldigde Amerikaanse offshore-koning Marc Harris (zie De doos van Pandora 3).


De doos van Pandora (4)

maandag 1 september 2003
De sinds 2000 vanuit Panama opererende Nederlandse topjournalist Okke Ornstein heeft de laatste maanden een aardig boekje opengedaan over Marc Harris. De van witwassen en zwendel verdachte offshore-gigant die momenteel in een nor van Miami zijn proces afwacht. Volgens Ornstein stonden een stel topfunctionarissen op de payroll van Harris. En niet de lulligste: Winston Spadafora (lid van het Hooggerechtshof), Carlos Barés (hoofd van de Nationale Politie) en George Weeden, een uiterst invloedrijke figuur binnen het apparaat van de Arnulfista partij. Ornstein zou dat van Harris zelf hebben vernomen. Daarmee gaat hij voorbij aan de rol die zijn echtgenote heeft gespeeld binnen de zakelijke organisatie van Harris. Zij tekende namelijk meestal de betaalcheques. Overigens zou Harris nooit rechtstreeks steekpenningen hebben uitgedeeld, maar altijd via zakenpartners, familieleden, bedrijfjes of stichtingen. Om het spoor voor de hem achternazittende honden zo moeilijk mogelijk te maken. Verdere zaken die over Harris aan het licht zijn gekomen na diens arrestatie in Nicaragua hadden betrekking op zijn relaties met andere Panamese politici, de Panamese anti-witwas unit (!), de Nationale Veiligheidsraad en het Openbaar Ministerie onder leiding van José Antonio Sossa. Deze laatste was ondermeer verantwoordelijk voor het onder het tapijt werken van officiële Amerikaanse en Duitse verzoeken om over te gaan tot een onderzoek naar de financiële hoogstandjes van Harris, die hij zich eigen zou hebben gemaakt toen hij in de jaren tachtig activiteiten ontplooide binnen het Iran-Contra circus. In die periode zwaaide generaal Noriega er de scepter. In dat licht is het dus niet vreemd dat naast diens Nicaraguaanse BCCI-vriend mr. Rogér Guevara Mena (zie Shady Brussels 7) ook diens verdediger in de Verenigde Staten mr. Frank A. Rubino (ex-CIA) Marc Harris bijstaat. Niet alleen appels vallen niet ver van de boom. Advocaten ook. Stay tuned.


Briefje van Tony

vrijdag 29 augustus 2003
Was dit nou wat Pim bedoelde? Jan Peter Potter, de koning van de Efteling, had september vorig jaar een brief gehad van Tony B. Liar. Volgens de Financial Times ging het om een conceptversie van het gedrocht waarmee de Britse premier niet veel later de oliebollen binnen zijn parlement over de streep trok om Saddam te lijf te gaan. Samen met Pretzel. Wat was in godesnaam de bedoeling van die brief? Hij was voor Potter’s eyes only. Hij mocht er dus met niemand over praten. Maar wat moest hij er dan mee? Op gaan zitten? In zijn plakboek doen? Bewaren voor “De memoires van Jan Peter Potter”? Of heeft ie in het Torentje soms ook zo’n apparaat staan dat de hele dag tot vervelens toe “Papier Hier” uitbraakt? En als we alles geloven mogen van wat er gisteren wèl gezegd is tijdens het overbekende geharrewar in de Kamer dan is B.Liar’s epistel ook nog niet eens van beslissende betekenis geweest voor het besluit van de Nederlandse regering om achter de Anglosaxische oorlog met die zandsnor te gaan staan. Over dat besluit is naar wij aannemen binnen het kabinet vooraf wel wat gebabbeld. Maar toen had B.Liar al lang en breed zijn belachelijke verklaring voorgelezen en hadden de achterliggende inlichtingenrapporten via de AIVD en MIVD ook het achterbankje van Jaapie en Henkie in Den Haag bereikt. En die mochten gisteren zich in allerlei bochten wringen om te zeggen dat ze het normaal vonden dat hun superieur gniffelende klasgenoot zijn kaakjes stijf op elkaar had gehouden. De woordvoerders van de oppositie wilde Jan Peter zelf daarover aan de aan de tand voelen, maar ze konden hun kop gaan staan (nou vooruit Halsema dan niet) hij kwam niet opdraven. Je zou bijna denken dat er iets anders in die brief heeft gestaan. Zoiets van: “Beste Jan Peter. We gaan binnenkort de boel belazeren. Doe je mee? Liefs, Tony”. Maar hoe dan ook, de meerderheid van de Kamer ging natuurlijk accoord met Potter’s afwezigheid. Inclusief de Lijst Pim Fortuijn. Weet u het nog? Achterkamertjespolitiek? Nog even en we zitten in plaats van met de LPF opgescheept met de LMH. Drie keer raden waar dat voor staat.


Shady Brussels (7)

donderdag 28 augustus 2003
In de afleveringen 3 en 6 van de serie Shady Brussels maakten wij melding van de rol die Bali Menon, de Indische goochelaar in waardepapieren, had gespeeld bij de frauduleuze teloorgang van de onderneming Verzekerd Keur. De justitiële afhandeling daarvan is een taaie kluif. Vanochtend stond Menon’s assistent Rob Voeten voor de kadi voor zijn uitleg van de gebeurtenissen rond de natte verzekeringsdroom van Ronald van Keulen. Merkwaardig is dat Menon, die zich waarschijnlijk gewoon in Engeland ophoudt, een vrijgeleide van de OvJ had gekregen om ook even zijn zegje te komen doen. Blijkbaar is een half ei beter dan een leeg kippenhok. Niettemin kwam Menon niet opdagen. Niet zo verwonderlijk, want zoals wij al eerder hebben gemeld heeft hij ook gefigureerd in de affaire rond NATO-witwasser Matser. En niet zo’n lullig beetje. Voor dìe zaak had hij wel aangehouden kunnen worden zodra hij op Schiphol arriveerde, dus de magiër paste wijselijk. Toen de zaak-Matser aan het rollen ging leek het er aanvankelijk op dat de plot redelijk eenvoudig was. Inmiddels heeft Kleintje Muurkrant de zaak van een wat breder perspectief voorzien door links te leggen met de internationale wandaden van de heren Paretti en Fiorini en de moord op André Cools. Om nog eens duit in dit zakje te doen: hardnekkige geruchten willen dat meneer Matser in Brussel een paar maal is uitgenodigd op een diner dansant ten huize van mr. Rogér Guevara Mena toen deze als ambassadeur van Nicaragua in de Belgische hoofdstad resideerde. Ook hier te lande geniet deze gerenommeerde advocaat bekendheid in de diplomatieke wereld als consul van zijn land. Op zich is dat niet iets waar je van uit je voegen gaat. Maar meneer Guevara Mena is toevalligerwijs wel de advocaat van de Amerikaanse offshorekoning Marc Harris, die momenteel in Miami in de petoet zit in afwachting van zijn proces wegens zwendel en ... witwassen (zie De Doos van Pandora, aflevering 3). Stay tuned.


Mogge gouverneur

donderdag 28 augustus 2003
Een stukje proza uit een interview dat Arnold Schwarzenegger in augustus 1977 weggaf:
Bodybuilders bouwen vaak feestjes. Op een keer in Gold’s - een trainingslocatie in Venice Californië waar alle topjongens trainen – verscheen ineens een naakte negerin. Iedereen sprong erbovenop en we namen haar met zijn allen mee naar boven.
Interviewer: “Was er sprake van een gang bang?
Arnie: “Ja. Maar niet iedereen deed eraan mee. Alleen de jongens die kunnen wippen als anderen erbij staan. Niet iedereen kan dat. Sommigen denken dat hun leuter niet groot genoeg is en dan krijgen ze hem niet stijf. Als je meiden om je heen hebt bij de training dan breekt dat de spanning een beetje. Dan kan je later weer serieus aan de slag.
Gevoegd bij de alinea’s over Arnold’s andere sexuele avonturen in ons artikeltje “Oom Eef” van 21 augustus jl. en je komt geheid tot de conclusie dat Arnold een prima opvolger zou zijn van Kennedy en Clinton. Hij zit alleen bij de verkeerde partij.


Pappa

donderdag 28 augustus 2003
Het moet u toch ook zijn opgevallen. In Washington trekt de wild bunch van pappa Bush uit de jaren tachtig weer driftig aan de touwtjes. En oude, “unforgiven” rekeningen worden achter elkaar vereffend. Neem Osama. Hij wist alles over de wapens-voor-drugs-deals die de Afghaanse mujaheddin in de jaren tachtig sloten met de club van pappa om de Russen hun land uit te mieteren. Da’s wat link als je de baas wil spelen in de wereld. Osama! In je mand! Neem Saddam. Had natuurlijk alle documentatie bewaard over de biochemische leveranties die pappa’s bunch in de jaren tachtig had verzorgd. En niet te vergeten de geheime Amerikaanse geldstroom om wapens te kunnen kopen ten behoeve van zijn ayatollah-bestrijding. Da’s wat link als je de baas wil spelen in de wereld. Saddammeke! In je mand! Neem Fabio Ochoa. Wie? Fabio Ochoa. Die behoorde in de jaren tachtig tot de top van het Colombiaanse Medellin-kartel. Dat kartel had een deal met pappa Bush en zijn kornuiten. Het leverde via president Noriega’s Panama en andere Middenamerikaanse landen tonnen en tonnen drugs die vooral via het onooglijke vliegveld van Mena in het Arkansas van gouverneur Clinton de VS werden binnengepompt. Gezelligheidverenigingen van Italiaans/Joodse origine zoals bijvoorbeeld die van grootgrutter John Gotti zorgden voor de retail. En met een deel van de winst zorgde pappa Bush cs. er dan weer voor dat de zogenaamde rebellen in Nicaragua wapens kregen om die verrekte, democratisch gekozen Sandinistas op hun sodemieter te geven. Nadat pappa eind 1988 president was geworden luidde al snel de klok voor Noriega. Ochoa begreep de boodschap en gaf zichzelf in 1990 aan. Hij kreeg zes jaar gevangenisstraf. Tegelijkertijd wisten de kartels een wet af te dwingen die uitlevering aan de VS verbood. In 1997 toen Ochoa nog niet zo lang op vrije voeten was, werd die wet geprullenbakkeerd. In 1999 ging Ochoa opnieuw de bak in wegens grootscheepse handel in coke. Je moet maar niks anders kunnen. Na de entrée van de marionettenregering van president Uribe leverde Colombia hem eindelijk uit aan de VS. Gisteren kreeg de 46-jarige Ochoa dertig jaar aan zijn mik. Fabio! In je mand! Kan pappa rustig slapen.


Feest

woensdag 27 augustus 2003
In Zwitserland is het feest vandaag hoor. Met zijn allen aan de kaas fondue, flesje aspi erbij, chocolaatje toe. Gisteren kwam namelijk het rapport uit van een enquêtecommissie en net als bij ons gaat dan de vlag uit. Het ging bij deze enquête over de affaire rond de onofficiële contacten tussen figuren uit de Zwitserse geheimedienst en het clubje van dr. Wouter Basson. Ook wel aangeduid met de lieflijke naam “de dr. Mengele van Zuid-Afrika”. Doktertje hield zich bezig met het produceren van bio-chemische wapens om de zwarte bevolking een beetje netjes binnen de townships te houden, andere giftige stoffen om zwarte oproerkraaiers een afschuwelijke ziekte te bezorgen en xtc om zijn bescheiden inkomen wat te spekken. Verder bezocht hij ettelijke malen Zwitserland om te zien of er geen leuk ladinkje plutonium op de kop was te tikken voor studiedoeleinden, wat grondstofjes voor zijn biochemokuur en wat handzame automatische wapens in ruil voor diamanten en goud. Hij onderhandelde daarover met ex-geheimagent en wapenhandelaar Jürg Jacomet en Peter Regli, een vroegere werkgever van Jacomet. Regli was namelijk hoofd van de Zwitserse speurneuzenliga, die q.q. verantwoordelijkheid verschuldigd was aan Binnenlandse Zaken maar dat naar eigen inzichten nogal eens naliet. De pers kwam achter de af en toe succesvolle uitwedstrijden van Basson in Milkaland. En u weet hoe dat gaat. Eerst stijf ontkennen. Tot er geen houden meer aan is. Vervolgens gaat er een onpartijdige onderzoekcommissie aan de slag. En wat blijkt? Regli is leliewit. Hij kwam Basson alleen maar wat tegemoet om te voorkomen dat een geheime wederzijdse hulpovereenkomst tussen Zwitserland en Zuid-Afrika uit 1986 aan het licht zou komen. Goeie gozer, die Regli. Inmiddels al lang en breed met een leuke fooi met pensioen gestuurd. Maar de geruchten bleven aanhouden. Want Regli had misschien voor het goede doel een beetje naast de pot staan te druppelen, maar binnen regeringskringen had men bij verschillende gelegenheden wel degelijk de natte plekken aangetroffen. Nou vooruit dan maar met de berggeit. Een enquêtecommissie ertegenaan. En wat was de conclusie van die onafhankelijke meisjes en jongens? Dat de geheimedienst inderdaad op eigen houtje en dwars tegen de officiële regeringspolitiek in vanaf de jaren zeventig met de Apartheidskliek geheime contacten had onderhouden. Foei. Daar hadden de opeenvolgende regeringen iets aan moeten doen, maar helaas kippengaas dat hadden ze niet gedaan. Foei. En Regli? Eigenlijk had die het best goed gedaan. Hij had de schade weten te beperken. De enige schavuit was Jacomet. Foei, foei. En wat denk je wat? De regering had geleerd van de in het verleden gemaakte fouten. De wet was veranderd en als de geheimdienst nu wil buitenspelen met andere dienstjes uit de buurt dan moet zij eerst toestemming vragen aan de regering. Iedereen euforisch. Hoewel, er was nog één vlekje bij alle feestvreugde. De commissie had niet alle documenten over de contacten met Basson cs. mogen inzien. Maar een kniesoor die daar lang bij stil blijft staan. Op naar het feest.


Indianenverhalen

dinsdag 26 augustus 2003
Amerikaanse indianen zijn al jarenlang doende om via een rechtszaak een bedrag van 137 miljard dollar los te krijgen van het Bureau of Indian Affairs. Het gaat hierbij om geld dat Indiaanse volkeren was toegezegd, nadat zij van het land waar ze altijd gewoond hadden waren beroofd door de Amerikaanse regering. Via de Dawes wet uit 1887 werden grote delen van het land dat bewoond werd door Indiaanse stammen afgenomen. Deze gebieden -rijk aan natuurlijke grondstoffen- werden daarna ter exploitatie aan bedrijven gegeven, de Indianen zouden tot het einde der tijden gecompenseerd worden. Nu, van die compensatie is weinig terechtgekomen, betalingen kwamen niet of nauwelijks, het beheer van de gelden bleef onduidelijk en de dossiers werden niet bijgehouden of verdwenen gewoon. Met als gevolg dat honderdduizenden indianen nooit geld kregen. Accountants berekenden dat het in totaal om een bedrag gaat van 137 miljard dollar. Zo bleek dat de fondsen al vanaf het begin in 1887 niet werden onderworpen aan gewone financiële controle. Uiteraard is het Bureau of Indian Affairs een andere mening toegedaan en doet het geheel af met “indianenverhalen”. Binnenkort moet de rechter een uitspraak doen.


Arnaud

dinsdag 26 augustus 2003
Hier en daar wordt in de internationale pers als dat zo uitkomt nog wel eens gemekkerd dat Pakistan zijn Islamitische atoombom heeft kunnen ontwikkelen dankzij onoplettendheid bij de Nederlandse speurneuzenkennel. En dat de metallurgische spion dr. Ouadeer Khan ons op ingenieuze wijze onze ultra-centrifugegeheimen heeft ontfutseld. Al lichtjaren geleden hebben wij die suffe ballon doorgeprikt. Zowel een koppel Nederlandse ondernemingen als Nederlands/Belgische geleerden hebben Pakistan op weg geholpen. Dat niemand dat in de gaten zou hebben gehad is een lachertje. Een paar dagen geleden troffen wij op de site van “Pakistan-facts”, waaraan o.a. de beruchte Belgisch/Amerikaanse CIA-agent Arnaud de Borchgrave vlijtige bijdrages levert, een interessant exposé over de inactieve rol van de CIA bij de ontwikkeling van de Paki-bom. De Company zou pas in 1985 in de gaten hebben gekregen dat een clubje atoomgeleerden met subsidie van de toenmalige regering Zia-ul-Haq met iets bezig was waarvan ze de humor niet kon inzien. Rijkelijk laat, maar de vertegenwoordigers van de rubberzolenfirma hadden een excuus. Ze waren in die jaren druk druk druk met de covert operations in buurland Afghanistan. Samen met Osama en andere mujaheddin tegen de Ruskies. De ontdekking van de Pakistaanse atoombom i.o. bracht achter de schermen een ietwat verhitte discussie teweeg tussen de regering-Reagan en Zia. Deze laatste liet weten dat de Amerikanen zijn door Washington zwaar gestiekte steun voor de strijd bij de oosterburen wel konden schudden als hem werd verboden verder te gaan met zijn nucleaire surprise. En Washington was slim genoeg om in te zien dat een oorlog in Afghanistan onmogelijk kon worden voortgezet zonder de steun vanuit Pakistan. Bij het wegvallen daarvan zouden de Russen in Afghanistan blijven. In dat geval zou het een kwestie van tijd zijn voor de regering van Zia aan de kant zou worden geschoven en een nieuw anti-Amerikaans regime aan de macht zou komen. Met een atoombom. Zo luidde de rampanalyse en dat zagen Reagan cs. begrijpelijkerwijs niet zo zitten. Ergo kreeg Zia de ruimte voor zijn onder leiding van Quadeer Khan staande nucleaire project. Nou niet meer lullen over spionage van Khan. En dat onze speurneuzen hebben zitten slapen. Het was gewoon een kwestie van zakendoen en politiek op hoog niveau. En als iemand dat kan weten is het Arnaud wel.


Schimmen achter Pim (9)

dinsdag 26 augustus 2003
Onlangs noemde een topper uit de eredivise van de Nederlandse onderzoekjournalistiek deze rubriek een katalysator op zijn specifieke werkterrein. Dat bezorgde ons toch wel een krul in de neus. Want we zouden misschien wel meer willen, maar die rol van katalysator is al heel wat gezien ons budget van nul euro. Met name dat laatste breekt ons echter af en toe op. Dan zijn we niet helemaal nauwkeurig of zitten er zelfs naast. Neem nou bijvoorbeeld aflevering vier van deze serie. Daarin staat een onvolkomenheid over de pretentieuze Haagse vlees- en stenenhandelaar Eddie de Kroes. Hij zou volgens ons na een langdurige gevecht met zelfs de hoogste categorie beftekkels “in een eenvoudig ingericht staatshotel” zijn beland. Hij was namelijk tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens langdurige fraude en het schijt hebben aan kwaliteiteisen in de vleessector. Normaliter beland je dan in de nor. Maar wat stond er in de laatste editie van Quote? Dat Eddie nog geen dag van die twee jaar in de petoet heeft gezeten. Zijn vader Ger overigens ook niet want die vond heel bijdehand ter plekke een hartkwaal uit. Eddie zou buiten gebleven zijn dankzij de inspanningen van zijn aangenomen broer Aad Dingjan die via wat trekken aan de juiste Haagse touwtjes de zaak in het moeras wist te manouvreren. Maar door dit geschuifel liep Dingjan’s eigen controverse met justitie wat minder gezellig af. Hij ging na veel vieren en vijven wel voor acht maanden naar een wat eenzame ruimte. Toen hij licht berooid buiten kwam liet Eddie hem vierkant barsten. Goed verhaal van Quote. Misschien kunnen die jongens daar dan ook nog boven water trekken hoe het zit met de verdere connecties van Eddie. Bijvoorbeeld die met de door ons gememoreerde snelle boys uit het Haagse wereldje en hun softdrugsimperium. En die met Willem Endstra. Mochten onze collega’s slagen dan hebben wij ons weer keurig aan onze rol van katalysator gehouden, hebben zij de scoop en kan Jort Kelder weer joyeus voor de buis paraderen. Iedereen blij.


Hawala (3)

maandag 25 augustus 2003
Een van de grootste Amerikaanse telecomproviders aan de digitale snelweg heeft een contract gesloten met de Israëlische onderneming ECtel. Om welke provider het gaat heeft ECtel nog niet naar buiten geheveld. De deal houdt de aanschaf in van het gloednieuw tapsysteem X-Probe dat moet gaan functioneren binnen een nog verse wet die het voor de Amerikaanse overheid nog makkelijker maakt om schaamteloos in je privéleven rond te neuzen. Onder de burka van terreurbestrijding. En dat terwijl je zelfs een meikever nog voorzichtig je gazon afloodst. Maar bij ECtel zijn ze hartstikke blij met de Amerikaanse order. Het ging tot voor kort niet al te best met het bedrijf. Maar de toekomst ziet er nu weer uit als een sappige navelsinaasappel. Hoe lang dat zal duren is de vraag. Er dreigt namelijk een overname van 59 procent van de aandelen door een ander Israëlisch bedrijf dat zich eveneens en prominent op dit terrein beweegt: Verint Systems. De nieuwe naam voor een oude bekende: Comverse Infosys. Mocht dat gebeuren dan zou je als nuchtere boerenleut zeggen dat de Amerikanen met een probleem komen te zitten. Want werd Comverse Infosys niet verdacht van spionage? Bijvoorbeeld in de VS en Nederland? Of wisten ze dat in het Witte en het Catshuis en deden ze net of hun neus bloedde? Omdat Israël nu eenmaal Israël is en aan de goede kant staat. Oh, voor we het vergeten: ECtel is in 1997 ontstaan na een fusie tussen ECI Telesystems (ECI-Ectel) en Ctel en is een volle dochter van ECI Telecom. En waar kwamen de omstreden tapkamers vandaan die onder supervisie van Comverse Infosys in de jaren negentig in een reeks Nederlandse arrondissementen werden geïnstalleerd? Juist, van ECI-Ectel.


Resolutie 1441

zondag 24 augustus 2003
Dzjap de Hoep Sjeffer, ons parmantige paardje in het NATO-schaakspel rond de opvolging van meneer Robertson, heeft gisteren een interview weggegeven aan de Volkskrant. En Dzjap rammelde flink met zijn sabeltje. Hij zei dat ie niks begreep van Blair. Volgens hem was al dat bijsexen van rapporten om te bewijzen dat Sadammeke op ieder gewenst moment met raketten vol biochemica zijn buren blijvend uit de aanvullende verzekering kon halen helemaal niet nodig. Resolutie 1441 van de VN was volgens Dzjap voldoende. Daar stond in dat die snor moest bewijzen dat ie die rommel niet had. Zo niet, dan mocht de internationale gemeenschap hem op zijn vestje rochelen. Dat deed die eigenwijze Sadammeke niet dus eigen schuld dikke dromedaris. Nou dachten we toch dat in de Veiligheidsraad een paar landjes indertijd vonden dat de inspecteurs die al sinds de val van Babylon de Iraakse woestijn met een theezeefje te lijf waren gegaan nog wat langer door moesten gaan. Want stel dat snorremans ze echt niet (meer) had. Dan stonden wij als internationale gemeenschap toch knap voor leuter. Ondanks de 1441ste dooie zeerol. Maar daar had Dzjap geen moer mee te maken. Sadam moest bewijzen dat hij de chemische en biologische troep die de internationale gemeenschap hem onder verantwoordelijkheid van luitjes als pappa Bush, Maggie Thatcher en Ruud Lubbers had geleverd netjes had opgeruimd. Punt uit. Dus stel: je krijgt van een volgeling van prins Bernhard bij Appie Heijn een niet al te frisse dus onverkoopbare peer toegestopt. Jij denkt effe verderop bij de blikken soep: wat moet ik met die rotte peer? Je legt hem stiekempjes bij de boterhammenworst en je verlaat de winkel met je keurig betaalde boodschappen. Daar komt de volgeling van prins Bernhard achter je aangieren. Samen met nog een aanhanger van Gesundes Volksempfinden. En ze houden je staande. Hup met die peer of je krijgt een beurscrash voor je kanis. Jij zegt: ik heb geen peer (meer). En voor je het weet ben je kandidaat voor een bijdrage uit het rampenfonds. Dat mag volgens Dzjap. Resolutie 1441. Hangt aan de voordeur bij Appie. Vervolgens word je hardhandig tot in je eigen grot van Han gevisiteerd. Geen peer. Daar arriveert de ambulance. Voordat de deuren zich sluiten hoor je nog net voor je ras naderende coma: Ja jammer. Maar hij zal hem wel opgevreten hebben. Heb jij zijn portemonnee? Even tussen ons: hoopt u ook zo dat 1441 gauw een opvolger krijgt? Kunnen we lekker die ayatollah’s op hun sodemieter geven. Of die rijstepikkers. Dzjap staat achter ons. Met zijn sabeltje.


Hawala (2)

vrijdag 22 augustus 2003
Volgens haar eigen site is Interpay een dochteronderneming van de hele verzameling Nederlandse banken. Die uiterst belangrijke onderneming is ooit opgericht om een betaalinfrastructuur op te zetten, te beheren en te ontwikkelen. Een van de taken die daaruit is voortgevloeid is het minimaal om het half uur vaststellen van de bedragen die de banken aan elkaar verschuldigd zijn na verwerking van alle transacties die zich binnen die tijd hebben voltrokken (de zogenaamde clearing). Om die gegevens vervolgens door te geven aan de Nederlandse Bank die de rekeningen van de betrokken banken aan de hand daarvan debi- of crediteert (de zogenaamde settlement). En dat alles efficiënt, snel en betrouwbaar. Vooral dat laatste interesseert ons. Want we werden naar aanleiding van het artikeltje “Hawala” van zondag 17 augustus jl. licht op de vingers gehamerd. In het stukje werd namelijk ondermeer gedebiteerd dat de van spionage verdachte Israëlische onderneming Amdocs niet in Nederland actief zou zijn. Volgens een redelijk in deze materie ingevoerde tipgever zou Amdocs echter actief zijn binnen Interpay. Makes sense, want Amdocs houdt zich net als Interpay q.q. bezig met betalingsverkeer. Wat doe je in zo’n geval? We hebben gewoon aan Interpay gevraagd of onze tipgever gelijk had. Een eenvoudig ja of nee kon er tot nu toe blijkbaar niet van af. En wat denk je dan? Wie zwijgt stemt toe. Het woord is aan Interpay.


wichelarij

vrijdag 22 augustus 2003
Briefje aan de redactie van het Omroep Brabant Nieuws:
Geachte redactie van Omroep Brabant Nieuws. Bijna nooit kijk of luister ik naar Omroep Brabant. Vanavond heb ik voor het eerst het Brabant Nieuws-bulletin van Omroep Brabant op de televisie gezien. Dat viel niet mee. Mijn vraag aan u is: Waarom maakt u zo onbeschaamd reclame voor een wichelaar uit Heesch? Tijdens het 'item' verwachtte ik telkens dat er nog een kritisch commentaar zou worden gegeven door de 'anchorman' of door een geraadpleegde deskundige. Maar niets. Ik ben werkelijk verbijsterd. Is dit een eenmalige 'faux pas' of draagt Omroep Brabant het neo-obscurantisme uit?
Hoogachtend, Wolter Seuntjens (Veghel)
De 'Nieuwsredactie RTV' van Omroep Brabant Nieuws beloofde op 13 augustus een spoedige reactie ("U kunt spoedig respons van ons verwachten."). Vandaag -vrijdag 22 augustus- nog geen reactie ontvangen. Of zou de redactie mijn briefje misschien telepathisch hebben beantwoord?


Het spookschip (3)

donderdag 21 augustus 2003
Het beeld dat wij hebben van het inmiddels ruim twee jaar in de Eritrese haven Massawa voor anker liggende spookschip van kapitein Jürgen wordt langzaamaan wat minder diffuus. Het blijkt inderdaad een paar maanden geleden in handen te zijn gekomen van een Eritrese zakenman en ligt nu op een lokale werf. In opdracht van de nieuwe eigenaar worden daar niet alleen allerhande reparaties uitgevoerd maar ondergaat het schip er tevens een cosmetische opknapbeurt. Het ligt in de bedoeling dat Jürgen’s voormalige bron van inkomsten na de metamorfose voor vervoer gaat zorgen van zowel passagiers als goederen (waaronder voedselhulppakketten) tussen het vasteland en de voor de kust liggende Dahlakeilanden. Een nobel streven van de nieuwe eigenaar. Volgens onze bronnen is hij ook de grote baas achter de schermen van het havenbedrijf in Massawa dat bij Erik de Vlieger’s Figee BV in Amsterdam drie kranen heeft besteld om dat streven nog meer kracht bij kunnen te zetten.
Ook ons relaas over de wijze waarop Jürgen’s schip in Massawa terecht is gekomen kunnen we wat verder aanscherpen. Het blijkt namelijk indertijd in moeilijkheden te zijn geraakt tijdens een forse storm in het zuidelijke gedeelte van de Rode Zee waar Allah van tijd tot zorgt voor golven van 15 meter hoog en soms meer. Nadat Jürgen zowel aan de boven- als aan de onderkant buiten Allah aan nog een heel regiment andere goden had geofferd liet hij een paar “maydays” via de scheepsradio de ether inknallen met een kracht die herinneringen opriep aan de hoogtijdagen van radio Scheveningen. Niet zo verwonderlijk want het apparaat had een vermogen van 700 Watt dankzij een stel kwaliteitskristallen uit vroeger tijden. De terminologie die Jürgen bezigde om duidelijk te maken dat ie in moeilijkheden verkeerde paste meer bij de gezagvoerder van een zinkende praam in de buurt van Haarlemmerliede. Maar desondanks schoot een bulkcarrier van de Eritrean Shipping Lines (ESL) te hulp. Na wat gedreutel over de vraag wie de uitgeworpen tros zou opvangen en vastmaken in verband met de daarna te verwachten claim werd de lijn uiteindelijk toch strakgetrokken en werd het spookschip naar Massawa gesleept. Daar bleek al snel dat het schip noch van Jürgen was noch Noors van origine. Het stond als Brits te boek en als gestolen. De scheepspapieren waren vervalst. Door wie is niet duidelijk. Jürgen en zijn bemanning zouden van niets geweten hebben en weigerden dan ook de claim van 70.000 USD van de zijde van ESL in verband met de reddingsoperatie te betalen. Ook toen ESL de claim liet zakken naar 35.000 USD gingen Jürgen cs. niet overstag. Als ze dat al hadden gekund, want ze waren zo goed als platzak. Op dat moment verscheen de man op het toneel van wie Jürgen het schip had gekocht. De Nederlandse o.g.-boer Willem Gerritsen. Die schudde een paar buitenlandse bedrijfjes uit zijn mouw om langs die weg te proberen voor een krats het spookschip te heroveren. De directie van deze bedrijfjes zou in handen zijn van iemand uit Leiden, maar Gerritsen zou er grote belangen in hebben. En welke belangen wordt ons steeds duidelijker. Stay tuned.


Ziek (2)

donderdag 21 augustus 2003
De geluiden over de geheime CIA/DIA missie in Baghdad voor het begin van de Tweede Golfoorlog worden langzamerhand wat luider. Zoals we op 11 augustus jl. al meldden heeft klokkenluidster Nelda Rogers de zaak kortgeleden naar buiten getild. Volgens haar zouden speciaal opgeleide luitjes van het Pentagon en de “Company” de kluizen van de Irakese centrale bank en een stel commerciële banken hebben geplunderd voor de hel losbarstte. Al dan niet met hulp van binnenuit. Volgens de Londense International Currency Review zou het echter niet alleen om baar zijn gegaan maar ook en vooral om overboekingen langs de electronische snelweg. Ondermeer naar onder controle van de CIA staande rekeningen bij de Israëlische Discount Bank, de Zwitserse Crédit Suisse en de Duitse Dresdener Bank. Het zou gaan om een bedragje van rond de 10 miljard dollar. Mag het een onsje meer zijn? Een groot deel zou afkomstig zijn van Saddam’s appeltje voor de dorst dat hij zou hebben gekweekt via illegale oliedeals. Wie gelooft dat de buit bestemd zou zijn voor de wederopbouw van Irak krijgt stante pede een urgentieverklaring voor een bezoekje aan de shrink van het dichtstbijzijnde streekziekenhuis. De hele operatie heeft het sterke karakter van een déjà-vu. In deze kolommen hebben wij namelijk al herhaaldelijk aandacht besteed aan eenzelfde kunstje dat tricky elementen uit het Amerikaans/Israëlische inlichtingenwereldje zouden hebben geflikt in Koeweit toen Saddam van Washington de verkapte toestemming kreeg om de ministaat binnen te vallen. Ook toen was er sprake van miljarden. Toen de buit eenmaal binnen was begon de Eerste Golfoorlog. Uiteraard gingen die oorlogen niet om dat geld. Maar het was wel mooi meegenomen. Zelfs letterlijk.


Oom Eef

donderdag 21 augustus 2003
Volgens oom Eef van de RVD was prinses Wisse Smit glansrijk door de screening van de AIVD is gekomen. Nou zijn we wat dat betreft behoorlijk wantrouwig. De SS-achtergronden van Friso’s opa en diens lidmaatschap van de NSDAP zijn niet naar boven getrokken toen hij “zijn relatie met Jula bestendigde”. En toen Friso’s vader zich wat nadrukkelijker presenteerde aan het Hof was de screening ook niet je dat, waardoor er zelfs een expert van het RIOD een paar daagjes naar Italië moest worden gezonden om olie op de Totekopf-golven te gooien. Om maar te zwijgen over berichten die een aanvang namen ten tijde van Otto von Bismarck en Heinrich von Brentano en eindigden bij Frits Salomonson. Dus als oom Eef zulke termen bezigt lijkt enige scepsis wel degelijk op zijn plaats. Mabeltje zou alles keurig hebben opgedist aan de koninklijke familie. Ook haar relatie met Klaas. Nou, daarvoor zal Bea echt het parket niet aan flinters hebben gestampt. Tenslotte is het met Alex toch ook goed gekomen ondanks diens avonturen in de stad achter de duinen met heren die op zijn tijd een snuifje wel apprecieerden. Dus zo’n zeilende jeugdzonde van Mabeltje. Ach. Misschien heeft ze gelijk. Maar het is geen reclame voor het koninklijk huis. Hebben we net een beetje windstilte over Edwin en Margarita, krijgen we dit ineens weer op ons bord. En die jongens en meisjes van de AIVD maar screenen tot ze anderhalf ons wegen. Als je oom Eef tenminste geloven mag. Maar hé, die snuffelaars zijn ook maar mensen. En maken dus fouten. Zo lijken de Republikeinse screeners van Arnie Schwarzenegger ook iets over het hoofd te hebben gezien. April vorig jaar werd namelijk bekend dat de keurig met het meisje Shriver getrouwde gouverneurskandidaat Arnold Schwarzenegger als een ware Conan een jonge blom van zestien had besprongen in een hotel en haar daarna gedurende zeven jaar af en toe weer stiekem opzocht om opnieuw met zijn toverstokje te zwaaien. Goed werk van die screeners. En dat terwijl de Republikeinen op sexgebied net zo preuts zijn als een dominee in Spakenburg. Inmiddels is dit bericht weer opgedoken in de Amerikaanse pers. Geen reclame voor Arnie. En de Democraten lachen zich een Golden Gate. Je zou eigenlijk iedereen een oom Eef toewensen.


De doos van Pandora (3)

woensdag 20 augustus 2003
Okke Ornstein is een bezig baasje in het Nederlandse journalistieke wereldje. Hij gaf les aan de School voor Journalistiek, maakte commercials voor grote bedrijven, was ter plekke in Serajevo toen het erom spande, “deed” succesvolle teevee-programma’s als Taxi, Urbania en Op de Wallen, babbelde voor Talk Radio, schreef in de Journalist en het Joods Journaal om vervolgens in 2000 af te reizen naar Panama. Het werd zijn nieuwe uitvalsbasis. Hij verzamelde er interessante stof voor artikelen in Het Parool, het Panamese blad El Siglo en het internet-magazine Narco News Bulletin. Verder produceerde hij er verschillende spraakmakende documentaires. Zoals die over de in Panama gearresteerde Thea Moear, de partner van Mabel Wisse Smit’s jeugdvriend Klaas Bruinsma. En over de val van de voormalige Peruaanse president Fujimori en diens chef van de geheime dienst Vladimiro Montesinos. En met die laatste zijn we bijna waar we wezen willen. Vlak voor zijn arrestatie nam Montesinos namelijk de benen en hopte van hot via Aruba naar her om uit handen van de Peruaanse justitie te blijven. Dat hoppen deed hij met het vliegtuig van de Amerikaanse offshore-gigant Marc Harris, waarover later meer. Maar laten meneer Harris en meneer Ornstein in die tijd nou gelieerd zijn geweest met elkaar. Op zich no sweat. Ware het niet dat meneer Harris op 11 juni jl. in Managua is gearresteerd en met een toestel van de DEA naar Miami is overgebracht. Hij wordt ervan beschuldigd luitjes die hun centjes buiten de belangstelling van Piet Belasting wilden manouvreren grotelijks te hebben leeggehaald en op grote schaal avontuurlijke gelden te hebben witgewassen. Samen met de directieleden van zijn organisatie die enige bekendheid genoten als drugshandelaren. Een van de bij de affaire betrokken banken was het filiaal van de ABN/AMRO in Panama. Maar om nou te zeggen dat dat ons verbaast, nou nee. De klachten aan het adres van Harris zijn niet nieuw. Al in 1996 werd publiekelijk tegen hem geageerd. Dankzij zijn uitstekende contacten in de politieke slangenkuil van Panama bleven juridische stappen tegen Harris echter uit. Maar het ziet er nu toch naar uit dat hij op een doodlopende weg terecht is gekomen en dat de rechtzaak tegen hem in ieder geval de nodige sensatie zal opleveren. En sensatie daar houden we van. Stay tuned.


Mabeltje (2)

woensdag 20 augustus 2003
Ja hoor. Wat meldden wij op dinsdag 12 augustus jl.? Dat prinses Mabel i.o. in haar Gooise jeugd omgang had met Klaas Bruinsma, Dominee i.o.. Althans zo luidden de geruchten. En wat meldt de RVD vandaag? Dat Mabeltje in haar studententijd inderdaad “korte tijd” tot de kennissenkring van “die meneer” behoorde. Zij had hem ontmoet bij het zeilen. Daarna kwam haar verkering met “meneer” Mohammed Sacirbey. Oud-minister van Buitenlandse Zaken en oud-ambassadeur van Bosnië bij de VN. In maart van dit jaar gearresteerd wegens het achteroverdrukken van 2,5 miljoen dollar. En daarna trad prinses Wisse Smit in dienst van George Soros, die al heel lang gearresteerd had moeten worden wegens het leeghalen van een reeks arme landen in de wereld onder het mom van liefdadigheid. Mabeltje heeft dus duidelijk een hang naar het avontuurlijke. Met name op Soestdijk moet dat met genoegen zijn geconstateerd.


Het spookschip (2)

dinsdag 19 augustus 2003
Het spookschip in de haven van Massawa ligt daar nu al zo’n twee jaar voor anker. Opgebracht door de Rapid Reaction Force van de coastguard op verzoek van het Piracy Reporting Centre in Kuala Lumpur in Maleisië. Bij het Centre vermoedde men dat het daar als gestolen te boek staande schip een partij zware wapens vervoerde. Het had heel makkelijk gekund, want kapitein Jürgen interesseert het geen mallemoer wat hij vervoert. Marihuana, hasj, short range ground-to-air raketten, illegale immigranten. Roept u maar. De Eritrese coastguard ving bot, maar Interpol had meer geluk. Die stuitte onder andere op uiterst professioneel nagemaakte eigendomspapieren en scheepscertificaten. Volgens Jürgen zou de vorige eigenaar daarvoor verantwoordelijk zijn en op grond daarvan weigerde hij dan ook de claim van 70.000 USD voor het binnenbrengen van het schip te betalen. Met als gevolg een zenuwslopend juridisch touwtrekken dat inmiddels al ruim 21 maanden duurt. Uit duistere spelonken van een ondergronds netwerk dat de vergelijking met de Londense underground moeiteloos zou doorstaan zijn in die periode steeds vaker geluiden opgestegen die erop duidden dat Jürgen’s schip voor een deel het eigendom is van figuren uit de Nederlandse cokewereld. Andere daarentegen gaan in de richting van Jürgen’s oude strijdmakkers uit de jungles van Ruanda, Uganda en Sierra Leone. Hoewel het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Als de tekenen niet bedriegen staan die beide groeperingen nu lijnrecht tegenover elkaar. Met name de betrokken huurlingen zijn het gehakketak over de 70.000 USD die Eritrea opeist en de warwinkel van firmaatjes die allemaal het eigendom van het schip claimen spuugzat. Vooral omdat hun investering stil ligt en er langs die weg noch nickle noch dime verdiend wordt. Dat was niet zo heel lang geleden voor het andere kamp wel anders. Volgens Franse bronnen in Djibouti heeft het schip namelijk een hoofdrol gespeeld bij een omvangrijke internationale deal waarbij een niet nader gespecificeerde fanatieke groepering in het Midden-Oosten voorzien werd van een interessante voorraad wapentuig. De hele onderneming zou zijn gefinancierd door een Rotterdamse o.g.-boer die wel eens iets anders wilde dan investeren in stenen. De met de deal verdiende pecunia d’odeur zouden vervolgens via een wisselkantoor buiten Nederland zijn witgewassen. Om de enigszins onwelriekende sporen verder uit te wissen zou het schip onlangs weer van de hand zijn gedaan aan een lokale zakenman in Eritrea die van bovengenoemde achtergronden geen weet had. Naïef? Of gewoon een lucky businessman? Stay tuned.


SGS

dinsdag 19 augustus 2003
Op 30 juli jl. heeft de Zwitserse rechter Daniel Devaud de voormalige Pakistaanse premier Benazir Bhutto en haar ex-echtgenoot Asif Ali Zardari veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van een half jaar en het terugbetalen van in totaal 12 miljoen dollar aan de Pakistaanse regering. In absentia overigens, want de tussen Londen en Dubai heen en weer hoppende Bhutto kwam niet opdagen en Zardari zit in een Pakistaanse cel (zie vooral ook het artikel Retourtje Cantrade in De Morgenster). Ze hadden 14 dagen om in beroep te gaan, waren dat ook van plan, maar of het ook gebeurd is konden we nog niet achterhalen. Volgens de rechter had het stel die 12 miljoen ontvangen in de vorm van steekpenningen in ruil voor sappige contracten ten tijde van Bhutto’s regeringsperiodes (1988-1990 en 1993-1996). Het geld was afkomstig van Société Générale de Surveillance (SGS) en dochteronderneming Cotecna Inspection (CI). Beide ondernemingen houden zich bezig met het verzorgen van de papierwinkel van im- en export in Derde Wereldlanden en de daadwerkelijke controle op de in- en uitgaande goederen. Leuk, het op één na belangrijkste exportprodukt van Pakistan was in die tijd verdovende middelen. Opvallend is dat precies ten tijde van het interregnum van premier Nawaz Shariff (1991-1993) ene James Woolsey het baasje was van SGS. Daarna werd hij Clinton’s directeur van de CIA. Maar iemand moet op de winkel passen. Vorig jaar kwam SGS opnieuw op een kwalijke manier in het nieuws. En opnieuw was er sprake van steekpenningen. De beschuldigingen werden geuit door accountant Dougal Watt, een Schots equivalent voor Paul van Buitenen. Volgens Dougal Watt leek het er sterk op dat de Franse directeur-generaal van het EU-departement van landbouw een leuke fooi had ontvangen bij de door SGS gecontroleerde verkoop van landbouwprodukten aan China. De geagiteerde accountant verzocht dringend om een onderzoek door OLAF, de interne watchdog van de EU. Dougal Watt kreeg de zak. OLAF had even wat louche statistieke zaken aan het hoofd. En de SGS? Die strooide voort.


Het spookschip

maandag 18 augustus 2003
De bemanning van de CFAO Technologies, een varend wonder van moderne Franse technologie, trof op een vrij recente reis rond het Afrikaanse continent in de haven van Massawa in Eritrea een spookschip aan. Het zou volgens Franse bronnen eigendom zijn van een stel ruziënde criminelen, waarvan een aantal met cocaïne-connecties. Een Franse huurling die luistert naar de naam Jürgen zou dit Noorse spookschip in 2001 hebben gekocht van een Nederlandse eigenaar. Hij had niet lang plezier van zijn aanwinst. Het schip werd namelijk in datzelfde jaar nog aangehouden door de coastguard in Massawa en Jürgen zag zijn investering al snel in rook opgaan. Hij kreeg bovendien een claim aan zijn broek van 70.000 USD. Namens wie is nog onduidelijk. Het was Jürgen’s schip, dus het was Jürgen’s probleem. Wel wat zuur als je als huurling lijf en leden in de waagschaal hebt gelegd in landen als Ruanda, Uganda en Sierra Leone om je centjes te vergaren. Jürgen’s strijdmakkers in de jungle die er volgens zeggen ook geld in hebben zitten bezinnen zich inmiddels op maatregelen, maar kunnen in wezen ook niet veel doen. En zij zijn niet de enigen. Het spookschip is omringd door geheimzinnigheid en riekt naar kwalijke zaken. De radiostilte is opmerkelijk. Jürgen heeft al nu 18 maanden in het bloedhete Massawa bij rond de 45 graden Celsius op iets zitten wachten. Ergo, dat moet wel iets heel belangrijks zijn. Een terugbetaling van zijn geld? Of een doorbraak in het juridische touwtrekken? Niemand schijnt het precies te weten en niemand spreekt zich erover uit wat er met dit spookschip aan de hand is. Kijk en zoiets prikkelt ons om verder te neuzen. Daarbij stuitten we op bronnen die meldden dat het schip onlangs van de hand is gedaan om sporen uit te wissen. Witwassporen. Volgens andere bronnen in Dzjibouti zou het spookschip de hoofdrol hebben gespeeld in een omvangrijke wapendeal met een fanatieke groepering in het Midden-Oosten, waarbij een o.g.-boer uit het Rotterdamse betrokken zou zijn. Voor ons voldoende reden om door te spitten. En how about Jürgen? Die wilde zo spoedig mogelijk naar Afghanistan. Voor zaken, zoals hij zelf zegt. Hij bleek een berucht wapendealer te zijn met ondermeer de dezer dagen weer zo populair geworden short range ground-to-air-raketten in zijn assortiment... Stay tuned.


De Brusselse Connectie (15)

maandag 18 augustus 2003
Vorig jaar november nam NAVO-schuifelaar Willem Matser voor zijn voorgenomen zwart geld-transacties een lege NV over van een administratief conglomeraat aan de Beresteinseweg 4 in Hilversum bestaande uit NEC Administrative Services BV en Corlin International NV. In die dagen was hij in wezen nog bezig met zijn eerste schreden in deze financiële schemerwereld en werd de NAVO-spion begeleid door de al eerder in onze kolommen opgedoken Arnhemmer Theo Ringers, die op zijn beurt in contact stond met de gereputeerde internationale zwendelaar Bali Menon. Toeval bestaat niet. Dus ook niet bij deze affaire. Zowel NEC Administrative Services als Corlin International waren blijkens een uitdraai bij de KvK in 1989 beide gevestigd op het adres Weteringschans 85 in Amsterdam. En oh wonder, voor Tranwood Europe geldt hetzelfde laken een pak. Ze maakten alledrie deel uit van het Sasea-kaartenhuis van het beruchte Italiaanse mafia/P2-duo Paretti en Fiorini, dat toen aan de Weteringschans was opgetrokken. Inclusief het in 1992 bij gebrek aan baten ontplofte investeringsfonds Bobel dat het jaar daarvoor voor P & F de zakken had geleegd ten behoeve van een poging tot overname van de Amerikaanse filmgigant MGM. De deal was officieel geregeld door Hans Kraaijeveld van Hemert, de libertarische ex-topman van Boskalis. Zonder zekerheden in te bouwen. Of het belang van zeven procent dat Bobel in Tranwood had zitten eveneens bij voornoemde deal verkwanseld is, is voor ons vooralsnog duister. Maar zeker is dat de geschiedenis zich steeds weer herhaalt. Ook in de zaak Matser. Naast het optreden van Menon, wiens naam onlosmakelijk verbonden is met de zaak rond de moord op André Cools, nu dus eveneens Paretti/Fiorini. Hun naam is verbonden met een indrukwekkende reeks van financiële schandalen in de jaren tachtig en negentig, waarin bijvoorbeeld Slavenburg, Crédit Lyonnais en Banco Ambrosiano figureerden, een paar betrokkenen vroegtijdig het loodje legden (o.w. Roberto Calvi) en bomaanslagen in Den Haag en Amsterdam naar onze overtuiging deel uitmaakten van de methodes van het Italiaanse koningskoppel om aan hun woorden kracht bij te zetten. Kortom, Matser is waarschijnlijk zonder dat ie het wist in een krokodillenvijver terechtgekomen. Om in leven te blijven is het misschien niet eens zo gek om een tijdje te zijn toevertrouwd aan de zorgen van een stel bewaarders in de Koepel in Haarlem. Word je tenminste niet opgevreten. Stay tuned.


De doos van Pandora (2)

zondag 17 augustus 2003
Akkoord. In de eerste aflevering van deze serie waren we nog wat jolig over de rigoureuze plannen die in de Verenigde Staten zouden leven om commerciële vliegtuigen te voorzien van een systeem om raketten af te weren. Maar die plannen blijken al heel wat dichter bij realisering te zijn dan we in al onze eenvoud hadden gedacht. In februari van dit jaar heeft de Republikeinse senator Barbara Boxer (what’s in a name?) namelijk al een wet ingediend die deze voorzorgsmaatregel zelfs verplicht gaat stellen. Boxer’s Commercial Airline Missile Defense Act wordt nu door de Commerce Committee waarvan zij deel uitmaakt tegen het licht gehouden. Maar de algemene verwachting is dat de wet met een rotgang door de volksvertegenwoordiging zal worden gejast en dat tegen het einde van dit jaar een begin wordt gemaakt met de daadwerkelijke invoering van het systeem. Een en ander houdt overigens ook in dat buitenlandse toestellen die op de VS vliegen eveneens voorzien moeten zijn van deze nouveauté. Lekker bijvoorbeeld voor de zwanen van de KLM die hun open sky wel kunnen opzouten. Om over het prijskaartje dat aan een tochtje VS vice versa vast zit maar te zwijgen. Voor de firma die in de States met de installatie van het systeem wordt belast overigens een aardig ordertje van zo’n 1 à 2 miljoen dollar per toestel. De meeste kans daarop maakt de Texaanse onderneming Galaxy Scientific Corporation, die niet alleen de nodige know-how in huis heeft, maar ook over machtige vrienden in Washington beschikt. Vooral dankzij sappige financiële donaties. Een van deze vrienden ontving bijvoorbeeld in het jaar 2000 het ronde bedragje van 10.000 dollar van Galaxy. Het hoogste donatiebedrag dat deze vriend dat jaar ontving van de in totaal 32 bedrijven uit de defensiesfeer die hem stiekten. De naam van die vriend? Curt Weldon. Het Republikeinse Congreslid dat wij al eerder ten tonele voerden in de artikelenserie Shady rond de van het Rotterdamse tableau geschrapte advocaat Geertjan Dolk. Je houd het niet voor possible. De wereld wordt steeds kleiner. Stay tuned.


Katholieke omgangsvormen (2)

zondag 17 augustus 2003
Een fraai berichtje voor een zondag. Vandaag geven zowel de BBC als de engelse Observer aandacht aan het veertig-jaar oude document waarin het Vaticaan de bisschoppen “richtlijnen” geeft hoe ze om moeten gaan met sexueel gedrag van priesters. Daniel Shea, een advocaat uit Texas die zaken behartigt van slachtoffers van sexueel misbruik van RK priesters heeft het document overhandigd aan de federale justie, met het verzoek om een onderzoek te doen naar het in de doofpot stoppen van sexueel misbruik. Volgens Shea is het document door 't Vaticaan aan alle bisschoppen - over heel de wereld - toegezonden. Hij stelt dat er sprake is van een internationale samenzwering van de RK kerk om dergelijke zaken te verdoezelen; een poging om crimineel gedrag te verbergen en een blauwdruk voor bedrog. Klik hier voor deze update. Prettige zondag verder.


Hawala

zondag 17 augustus 2003
De Nederlandse bodem mag deze maanden zo droog zijn als gort, meestal is hij nat en zompig. Vandaar dat op veel plekken geheid moet worden, anders zakken we met onze goudvis, breedbeeld en kratje pils weg in de prut. Maar wat we denken te kunnen missen laten we over het algemeen al snel achter in het moeras. Zoals bijvoorbeeld het verhaal over de systematische spionage door Israëlische bedrijven als Amdocs en Comverse. Wij waren er in december 2001 als de nog niet geruimde kippen bij toen de eerste aarzelende berichten daarover in de Amerikaanse alternatieve pers verschenen (zie in de Kleintje Muurkrant-rubriek "vervolgverhalen" de reeks Comverse). Amdocs kreeg bij ons wat minder aandacht omdat het in ons land geen zakelijke activiteiten ontplooide. Maar in de Verenigde Staten vestigde het bedrijf wel degelijk de aandacht op zich toen bleek dat van de zestig Israëliërs die na de show van Osama’s Flyin’ Circus van 11 september werden gearresteerd onder verdenking van spionage zes van hen bij Amdocs werkten. Om voor de hand liggende redenen hebben we daar met zijn allen na een paar opgewonden weken verder niks meer van gehoord, maar dat wil niet zeggen dat het verhaal onjuist was. Omdat we bij Kleintje Muurkrant gewend zijn flink te heien is het bij ons in ieder geval bovengronds gebleven. En dat komt nu goed van pas. Want wat lezen we vandaag? Dat Amdocs bezig is met inpalmen van de plastic poen-firma Visa (operatie Venus) en onze bloedeigen ABN/AMRO (operatie Beta). Dè Bank !!! Als je daar dus een rekeningetje hebt dan loop je een goeie kans om straks bijvoorbeeld je afschriftjes via Amdocs toegezonden te krijgen. Nou zullen de braambosjes in je tuin daar niet spontaan van in de hens vliegen. Maar of je er blij mee moet zijn dat ze in Tel Aviv precies weten of je rood staat, of je een islamitische stichting steunt, de Telegraaf leest, je négligé uit Hulst betrekt etcetera etcetera is vers twee. Gelukkig zijn wij overgestapt op hawala. Lekker safe.


AMIA en de ayatollah’s

zaterdag 16 augustus 2003
De nog verse Argentijnse regering van president Nestor Kirchner laat er geen gras over groeien. Om nieuwe kredieten op te graven voor zijn bijna failliete land vaart hij nijver een Amerikaans-Israëlische koers. Dat vond ondermeer zijn weerslag in het arrestatiebevel dat de federale rechter José Galeano de afgelopen week uitvaardigde tegen acht Iraanse burgers. Onder wie Hadi Solanger, de voormalige Iraanse ambassadeur in Buenos Aires. Zij worden ervan verdacht betrokken te zijn geweest bij de bomaanslag op het gebouw van de Israëlisch-Argentijnse Associatie AMIA op 18 juli 1994, waarbij 85 mensen omkwamen en 200 gewond raakten. Eerder waren al vier andere Iraniërs in staat van beschuldiging gesteld, zodat het totaal nu op twaalf komt. Verwacht wordt dat de ayatollah’s in Teheran bij een gezamenlijke plechtigheid de middelvinger zullen heffen en van de minaretten laten schallen dat Kirchner en Galeano de boom in kunnen. Die laatste zet inmiddels zijn onderzoek naar de achtergronden van de affaire voort en zal de komende week 12 voormalige agenten van de geheime dienst SIDE in het getuigenbankje trekken. En dat opent wellicht weer het hekje voor een verhoor van ex-president Carlos Menem, die verleden jaar ervan beschuldigd werd 10 miljoen dollar uit Teheran te hebben ontvangen om het onderzoek naar de aanslag op tilt te zetten. Het bedragje zou zijn overgemaakt naar een van diens Zwitserse bankrekeningen, maar is nog niet teruggevonden. Menem ontkent. Een andere interessante suggestie met betrekking tot deze zaak dateert uit september 2001 en kwam uit de mond van Ramon Mestre, voormalig minister van Binnenlandse Zaken. Volgens hem was de aanslag uitgevoerd om de regering van Menem in moeilijkheden te brengen. Als een soort straf omdat hij bepaalde toezeggingen aan bepaalde figuren in het Midden-Oosten niet was nagekomen. Menem behoorde tot de Syrisch-Argentijnse clan van de familie Yoma. Een lid van die clan, Karim Yoma, werd kort na het aantreden van de regering-Menem in de beginjaren negentig al vanuit Teheran gestiekt om de ayatollah’s van Argentijnse nucleaire goodies te voorzien. Onder internationale druk bleef het bij wat bescheiden prullaria. Het Iraanse regime was daar niet gecharmeerd van. Zou je het zelf wezen. Iedereen wil boter bij de vis. Al is het Zeeuws Meisje. Geen gekke these dus, die strafmaatregel. Mocht er in de komende tijd nog iets meer daarover naar boven wellen hoort u het zeker van ons. (Meer details over dit nucleaire touwtrekken zijn terug te vinden in het artikel "Steekspel rond een uranium-deal” in De Morgenster).


De doos van Pandora (1)

zaterdag 16 augustus 2003
Alle commerciële vliegtuigen worden in de toekomst mogelijk voorzien van leuke militaire hebbedingen. Voornamelijk om zich te kunnen weren tegen raketten die her en der door onverlaten van achter de bosjes rond een vliegveld kunnen worden afgevuurd vanaf de schouder. Leuke extra-attractie als je net terugkomt van Torremolinos. Riemen vast dames en heren en kijkt u even naar links, daar gaat een raket. Aanleiding tot deze onzinnige berichtgeving was de arrestatie van drie wat oudere heren die met open ogen in een internationale stingoperatie blunderden. Een Hindu uit Londen die misschien ooit eens een bosje bajonetten uit de eerste wereldoorlog had verkwanseld. Een Israëlisch handelaartje in diamanten uit de nul punt twee-categorie en zijn uit India afkomstige Muslim-hulpje. Alleen al door de bizarre samenstelling van dit clubje zou zelfs Dzjap de Hoep Sjeffer, NAVO-baas i.o., achterdochtig worden. Clubje voornoemd kocht in Rusland voor een relatieve krats een short range Igla ground-to-air-raket die door de FSB (vroeger KGB) voor het transport naar de VS al werd ontmanteld. De raket was bestemd voor een door de FBI in elkaar gehangen terreurgroep die voorgaf er niet voor terug te deinzen om Air Force One uit de lucht te halen (vgl. 11 september). Het geld dat de FBI voor de raket neertelde werd door de samenzweerders als een speer witgewassen bij een Europese bank, die zonder twijfel volledig was geïnformeerd. Het laatste nieuws rond de affaire is dat de FBI woest is op de BBC die deze commedia dell’arte naar buiten tilde. Het zou namelijk in de bedoeling hebben gelegen om de Britse “wapenhandelaar” te bespelen en hem te laten infiltreren in Osama’s snode netwerken. Een plot waarvoor Arnie Terminator zelfs zou bedanken. Je zal toch zo je brood met pindakaas moeten verdienen. Nee, er spelen zich op dit terrein wel serieuzere dingen af. En wij zullen dat in de komende tijd met voorbeelden illustreren. Stay tuned.


Katholieke omgangsvormen

vrijdag 15 augustus 2003
Met name in de Verenigde Staten heeft de katholieke kerk forse deuken opgelopen door de wijze waarop ze decennia lang sexuele handelingen van haar priesters met de mantel der liefde bedekte. Niet alleen in Boston maar in tientallen plaatsen in de VS namen de slachtoffers van deze handelingen - mannen en vrouwen - het initiatief tot rechtszaken tegen de RK kerk. Ook bij onze oorsterburen, dichter bij huis dus, kwamen soortgelijke gevallen aan het licht. De standaard reactie van de bisschoppen was vrijwel overal 'tzelfde: lang ontkennen, draaien, de dader overplaatsen (met als gevolg dat deze opnieuw aan de gang kan gaan) en ‘t slachtoffer verdacht maken. Nu blijkt uit een document dat in handen viel van Vince Gonzales, correspondent van het Amerikaanse CBS, dat achter dit gedraai en gezwijg zat: gewoon RK kerkpolitiek.
In 1962 schreef kardinaal Alfredo Ottaviani een protocol hoe bisschoppen met sexuele uitspattingen van priesters om zouden moeten gaan. Pogingen tot sexueel geweld, sexuele handelingen met jongeren van beide sexen of sex met dieren vallen onder de richtlijnen van dit protocol. Overtreding van deze omgangsvorm, ook door het slachtoffer, moet worden bestraft met excommunicatie. Voor de liefhebber het document in kerklatijn of in Engelse vertaling.
(Om een korte indruk te krijgen ‘t volgende: “The policy was written in 1962 by Cardinal Alfredo Ottaviani. The document, once "stored in the secret archives" of the Vatican, focuses on crimes initiated as part of the confessional relationship and what it calls the "worst crime": sexual assault committed by a priest" or "attempted by him with youths of either sex or with brute animals." Bishops are instructed to pursue these cases "in the most secretive way...restrained by a perpetual silence...and everyone {including the alleged victim) ...is to observe the strictest secret, which is commonly regarded as a secret of the Holy Office...under the penalty of excommunication.")


Gouwe ouwe

vrijdag 15 augustus 2003
Herinner je je deze nog? “The job is done. We’re comin’ home”. Niet? Het inmiddels in sommige kringen befaamd geworden gezegde dateert uit februari 1996 en was gericht aan de Amsterdamse burgemeester Schelto Patijn. Het was verstuurd door Edgar Peer, Patijn’s wethouder van Economische Zaken. De VVD-coryfee was toen in het Canadese Halifax waar hij namens de gemeente een raamovereenkomst had getekend met Kristos Kritikos. Een meneer die een redelijke zak geld had verdiend bij het laden en lossen van schepen in havens aan de oostkust van de Canadees/Amerikaanse kust. In de raamovereenkomst stond ondermeer dat Kritikos en de gemeente Amsterdam een min of meer revolutionaire containerterminal zouden aanleggen in het westelijk havengebied waar binnen zo’n vijf jaar na voltooiing naar schatting 650.000 containers per jaar zouden worden aangevoerd. Inmiddels ligt de terminal er al weer een paar jaar netjes bij. Maar wel ongebruikt. En heeft het luchtkasteel de gemeente Amsterdam een container poen gekost waarmee bijvoorbeeld Rob Oudkerk zijn hele scholenpark aardig had kunnen renoveren zonder dat Geert “czardas” Dales hem in zijn nek stond te blazen. Maar er was meer rond Peer. Vóór zijn trip naar Halifax was er al eens een onderzoekje geweest naar de connecties van de Ferrari-liefhebber met het Amsterdamse bedrijfsleven. Die bleek hij wel degelijk te hebben, maar niks verontrustends. Oh? Edgar’s puppetmaster was in die tijd ing. Sjoerd Dijkstra. Voorzitter van de Amsterdam Seaport Association en oud-directeur van het bouwbedrijf van de gebroeders IJsbrand en Alfred Broere aan de Von Liebigweg 39. Geen onbesproken adres omdat daar ook een paar licht riekende BV’s waren gevestigd van de bij ons zo populaire Willem Endstra. En Alfred is zelfs uitgegroeid tot een zeer gewaardeerd medewerker in Willem’s bastion aan het Museumplein. Je kan natuurlijk zeggen nou èn? Maar connecties zijn nou eenmaal connecties. In 1998 trok Peer aan zijn stutten en werd directeur van Van Hessen BV, een bedrijf dat handelt in dierprodukten en bijvoorbeeld meer dan 1 miljard darmen per jaar verkoopt. Verder werd Edgar bestuurder bij strategy and managementgroup Boer & Croon en honorair consul-generaal van Zweden. Toevalligerwijs ook het land waarmee Endstra in de loop der tijd zulke leuke zakelijke banden heeft opgebouwd. Gisteren bereikte ons het blijde nieuws dat Peer naar voren wordt geschoven als nieuwe voorzitter van de landelijke VVD. Wij hebben meteen een kaarsje opgestoken en gebeden dat Edgar het wordt. Wij houden wel van kleurrijke figuren die het aantal coffee-shops willen terugdringen (kwade geesten noemen dat prijsbeheersing) en Zuidamerikaanse snollen willen deporteren. Kiezen voor die gozer. Kies Edgar. Please.


Shady (21)

donderdag 14 augustus 2003
Wij allang blij. Meneer Wijn, de onderknuppel van Gerrit Norm bij Financiën, heeft vandeweek geregeld dat we in de haven van Rotjeknor er nog een paar poortjes bij krijgen waar de containers doorheen moeten. Amerikaanse poortjes. Officieel tegen de smokkel van bestanddelen voor nucleaire wapens. War on terrorism aan de Maas. Konden onze eigen poortjes dat niet? Jawel. Maar deze zijn nog beter hè. Prachtig hoor, heel mooi, maar het zet voor de Amerikanski niet alleen de deur open om containers met verboden lading tegen te houden maar ook om door te laten. En dan praten we niet over depleted uranium of andere ongein maar bijvoorbeeld een vrolijk ladinkje drugs dat begeleid door de DEA of CIA moet worden doorgeleverd. Wij mogen het niet meer, maar zij wel. Door hun eigen poortjes. Waarschijnlijk met eigen personeel. Als we de berichten mogen geloven dan heeft een Nederlands-Amerikaanse werkgroep hier een tijdje hard aan gewerkt. We zijn er niet van op de hoogte gesteld wie daarvan deel uitmaakten. Noch van Nederlandse, noch van Amerikaanse zijde. We betalen wel mee aan dit soort opgeklopte initiatieven, maar we hoeven niet alles te weten. Maar we weten wèl dat aan de overkant van de plas een speciale commissie van het Huis van Afgevaardigden zich met deze materie bezighoudt. De House Armed Services Committee. Die heeft ook een paar ondercommissies ofwel panels. Een daarvan is het Special Oversight Panel on Merchant Marine. Dat houdt zich bezig met het financieren van de nationale (Amerikaanse) veiligheid op het gebied van vervoer over de wereldzeeën. En welke naam viel ons op in beide panels? Curt Weldon. De man die blijkens een artikel in de NRC van zaterdag jl. op papier van genoemde ondercommissie een brief schreef aan de Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk. Met het bekende verzoek om voor Weldon contact te leggen met gematigde lieden in Iran en premier Khatami (zie de vorige aflevering van Shady). Wij weten inmiddels in wat voor zaken onze avontuurlijke Geertjan sinds jaar en dag verwikkeld is geweest. Van barbecue tot luchtkastelen. Van wapentuig tot sigaretten. Van collaterals tot civiele procedures. Waar zo’n bericht over nieuwe poortjes niet toe leiden kan. Stay tuned.


Waarheid en macht

donderdag 14 augustus 2003
Dat de regering van Dubya Bush het niet zo nauw neemt met de waarheid is bekend -overigens wijken ze daarbij niets af van andere regeringen-, maar in toenemende mate wordt duidelijk wat de omvang is van de rampspoed waar zij verantwoordelijk voor zijn. Zo is er bijvoorbeeld de benoeming tot directeur van het Federale Milieu Beschermings Agentschap van een voormalig gouverneur, die bekend staat om zijn systematisch terugdringen van beschermde natuurgebieden en deze open te stellen voor houtkap en nog meer van dat moois. Maar het veiligstellen van de ideologische (en uiteraard financieel-economische) belangen van zijn misdadige zakenvrienden gaat nog verder. Recentelijk heeft H.A. Waxman (onderandere bekend van zijn strijd tegen de reclamecampagnes van de tabaksindustrie en zijn inmenging in de discussies over de vermeende massavernietigingswapens van Irak) een klacht ingediend bij de Special Investigations Division van het Amerikaanse huis van afgevaardigden. De klacht behelst systematische inmenging van de Bush regering in de wetenschap. In een ongekende omvang zou Bush & Co de resultaten van wetenschappelijk onderzoek hebben onderdrukt, vervalst, omgebogen. Over de manieren waarop en waar zij dit deden kunt u hier klikken. Dit is de regering waar onze glamourboys van CDA/VVD/D66 zich zou nauw mee verbonden voelen.


Nieuw ziektebeeld

donderdag 14 augustus 2003
Een door de Amerikaanse overheid gefinancierd onderzoek heeft als uitkomst dat conservatief zijn - psychologisch gesproken -verklaard kan worden als een aantal neuroses, geworteld in "angst, agressie, dogmatisme en intolerantie van ambiguiteit". Alsof dat nog niet genoeg was om het bloed van recht(s)geaarde Republikeinen aan het koken te brengen, legde het rapport ook een verband tussen Hitler, Mussolini, Ronald Reagan en de rechtse Rush Limbaugh; ja die van de talkshows. Volgens de vier auteurs hadden deze types allen van doen met eenzelfde aandoening; zij preekten een terugkeer naar een geïdealiseerd verleden en vergoeilijkten ongelijkheid. Interessant wordt het als Dubya Bush nader geanalyseerd wordt. Die blijkt wel een schoolvoorbeeld ervan, met zijn uitgesproken voorkeur voor morele zekerheid en herhaaldelijk geuite afkeer van enige vorm van nuancering.
Een artikel over het onderzoek is verschenen in het Psychological Builletin, 2003/3 pag. 339-375; helaas staat het (nog) niet op het net, wel de reactie vanuit Republikeinse kring: hier aanklikken.


Shady Brussels (6)

woensdag 13 augustus 2003
Nadat zijn Balco BV in 1996 een stille dood was gestorven en het armzalige stoffelijk overschot was achtergelaten bij de Amsterdamse curator mr. W. Th. Post trok Menon zoals al eerder vermeld een ander vehikel uit de kast om vanuit Engeland zijn avontuurlijke werkzaamheden voort te zetten: Queensborough Investments Ltd. Al vrij snel snoven vertegenwoordigers van het Britse justitiële apparaat in de buurt van QB een frauduleus luchtje op. Menon’s nieuwe vlaggeschip, dat tot ongenoegen van de Bank of England open stond voor deposits om die buitengewoon profijtelijk te beleggen, raakte in een omvangrijk veld van klachtschotsen verzeild omdat van de beloofde investeringen niet veel terechtkwam. Begin 1998 trof het een ijsberg en ging haast traditioneel langzaam ten onder. Maar kapitein Bali Menon en zijn Nederlandse stuurman Rob Voeten waren al overgestapt op de BV Tradion die over een indrukwekkende facade beschikte in Huize Baank aan de Rijksstraatweg in Warnsveld bij Zutphen. Naar verluidt zelfs voorzien van een heli-platform dat het duo Menon/Voeten uitstekend van pas kwam toen de politie op het terrein verscheen om hen aan de snijtanden te voelen over de Verzekerd Keur-zwendel. Comfortabel hopten de beide piraten naar de volgende klus: het vervaardigen van collaterals voor de Matser – Fedino combine. Dachten wij aanvankelijk nog dat het aandeel van Menon in deze affaire marginaal was, uit tapes van Fedino’s door de FIOD afgeluisterde telefoongesprekken schemert een heel wat actievere rol door. Op 8 november 2002, kort nadat de nu als medeverdachte te boek staande Willem van Voorthuizen uit Kroatië was teruggekeerd, arrangeerde deze o.g.-boer een ontmoeting in Hilton Schiphol. Daarbij waren naast hemzelf ook Fedino en Menon aanwezig. Doel was de laatste technische barrières te slechten voor de Banco Santander-coup die hun Roemeense “cliënt” Ovidiu Tender van 200 miljoen dollar moest voorzien. Dat Menon een professional was en de beide anderen eigenlijk amateurs moge vervolgens blijken uit een deel van de conversatie tussen Van Voorthuizen en Fedino op 12 november:
Van V.: “... ik heb een fax gehad van Menon”.
Fedino : “Ja“.
Van V.: “...die maakt er een spektakel van. Het is allemaal Engels. Ik weet er geen flikker van.
Het hele plan de campagne liep dan ook grotelijks in de soep. rrestaties volgden. Maar Menon, hij ploegde voort. Stay tuned.


Mabeltje

dinsdag 12 augustus 2003
De Amerikaanse miljardair George Soros houdt niet van zijn president. Soros wil van de wereld een open society maken om zijn kapitaal te kunnen uitbreiden. Bush ziet meer in de Vereinigte Staaten über Alles om het spaarvarken van zijn familie en neocon-aanhang te spekken. Op het oog een flink verschil, voor de rest van de wereld in wezen een nuance. Om Pretzel uit het Witte Huis te krijgen grijpt Soros naar alle middelen die hem ten dienste staan. Een paar voorbeelden. Burgemeester Willy Brown van San Francisco kreeg op 10 september 2001 tegen twaalf uur 's nachts een telefoontje. Volgens Brown van de afdeling security van het vliegveld van zijn stad. Hij kon beter zijn vlucht naar New York van de volgende morgen 8 uur cancelen in verband met mogelijke aanslagen. De volgende morgen gaf Osama’s Flying Circus zijn memorabele demonstratie bij de Twin Towers en het Pentagon. Achteraf ontkende de vliegveldsecurity Brown gebeld te hebben. Op 17 mei 2002 bracht Pacifica Radio het bericht de wereld in dat de geheimzinnige bron van Willy Brown niemand anders was geweest dan Condoleezza Rice. De rechterhand van Bush op het gebied van nationale veiligheid en een goede bekende van Brown. Pacifica Radio scoorde met dit nieuws niet voor een kwartje, maar interessant in deze context is wel dat Pacifica zwaar door Soros wordt gesponsord. Afgelopen vrijdag maakte de open society-voorstander bekend dat hij 10 miljoen dollar gaat doneren aan ACT (Americans Coming Together) voor het voeren van een verkiezingscampagne ten gunste van de Democraten. Omdat Bush er volgens Soros gewoon een zootje van maakt. Het zal ons verder zuurkool met worst zijn, ware het niet dat een van de voornaamste medewerkers van Soros onze eigen Mabeltje Wisse Smit is. Prinses van Oranje i.o. Die mag dus wel met gezwinde spoed haar baas bellen dat ze de zak neemt, want zo langzamerhand dreigt haar Soros-connectie problematisch te worden. De implicaties van haar liaison met de grijpgrage oud-ambassadeur van Bosnië Muhamed Sacirbey zijn met hulp van de RVD keurig onder tafel gebleven. Om maar te zwijgen over de geruchten in het perswereldje dat zij in haar Gooise jeugd omging met Klaas Bruinsma, die toen al op weg was naar de functie van Dominee. Maar Soros is andere koek. Straks moeten Jan Peter en Jaap bij hun bezoek aan het Witte Huis nog op het strafbankje van de Oval Office plaatsnemen en het allemaal aan Bush uitleggen. En voordat die wat begrijpt ben je een paar jaar verder.


Shady Brussels (5)

maandag 11 augustus 2003
Carlo Todarello was een van de leden van de Luikse mafia waarop wij in de vorige aflevering wezen en die zich bezighield met de zwendel in vervalste of gestolen waardepapieren. In september 1991 wordt na aankomst op Zaventem uit de lading van een uit Zwitserland gearriveerd toestel een pakket aandelen achterovergedrukt. Aan het eind van die maand wordt een gesprek gearrangeerd tussen CERA-administrateur Paul Beaujean en Todarello en twee metgezellen: Cosimo “Simon” Solazzo en Pino di Mauro. Pino is de vaste chauffeur van de Waalse minister Alain Van der Biest. Monsieur le ministre, oud-protégé van de inmiddels al vermoorde socialistenleider André Cools, had zich stevig in de greep van de mafia gemanouvreerd door zijn ongebreidelde liefde voor Wein, Weib und Gesang. En was al doende naar alle waarschijnlijkheid eveneens betrokken geraakt bij de illegale activiteiten van zijn mafia-buddies. Iets wat Cools niet was ontgaan en mogelijk de reden was voor zijn bloederig heengaan. Hoe dit ook zij, het triootje Italianen verzoekt aan Beaujean om uit te vogelen of een cheque van de Thaï Farmers Bank ter waarde van 5 miljoen dollar echt is en zo ja of die hem kan verpatsen voor de vervaldatum. De CERA-official roept de hulp in van Van Mullem en die meldt zich niet veel later bij Bali Menon. De Indiaase “prins” heeft niet veel tijd nodig om vast te stellen dat de cheque voor 99,9 procent echt is. Maar hij weigert het hete document in cash om te zetten. Dat weerhoudt de groep Todarello niet om kort daarna Menon via Van Mullem opnieuw te benaderen met specimen van respectievelijk aandelen Electrabel, Sears en Xerox. Afkomstig uit een totaalpakket aan aandelen ter waarde van 900.000 Canadese dollars, waarvan de echtheid via een proefpakketje door Beaujean in België is gecheckt. Bovendien krijgt Menon te horen dat er nog vijf van zulke pakketten geleverd kunnen worden. Menon ziet de deal wel zitten. Begin november vertrekt hij met Van Mullem en Beaujean naar Vaduz en verkoopt een alleraardigst voorraadje uit de winkel van Todarello cs. voor ruim 718.000 Canadese dollars. Al heel gauw komt aan het licht dat de aandelen die Menon en Beaujean in Liechtenstein hadden verpatst gestolen waren. Menon claimt bij de autoriteiten van de ministaat dat hij te goeder trouw heeft gehandeld en komt met de schrik vrij. Zijn leveranciers raken daarna in zeer zwaar weer via het onderzoek naar de moord op André Cools. Maar de Indiaase slangenbezweerder zet zijn loopbaan in de financiële schemerwereld onverdroten voort. Zij het niet meer fanatiek onder de vlag van Balco BV. Die gaat dan ook op 10 september 1996 roemloos ten onder. Stay tuned.


Ziek

maandag 11 augustus 2003
Nelda Rogers heeft tijdens haar actieve dienst binnen het Amerikaanse defensieapparaat niet bij het schoteltje naast een stel veldlatrines gezeten. Nelda had een heel wat interessantere functie. Zij heeft namelijk 28 jaar lang deel uitgemaakt van een speciale eenheid van het Ministerie van Defensie die zich bezighield met het debriefen van militairen na hush hush- operaties buiten de grenzen. Voor en tijdens de recente aanval op Irak was ze in Duitsland gestationeerd voor het uitmelken van allerlei teams die al dan niet fors gedecimeerd terugkeerden na geheime missies op Iraaks grondgebied. Zo stootte zij op informatie over een team dat bestond uit (ex-)militairen en CIA-klanten, die via de boekhoudafdeling van het Ministerie van Landbouw werden betaald. Naar we hebben begrepen geen zeldzame gang van zaken bij dit soort operaties. Mochten ze gepakt worden dan konden ze volhouden dat ze met een ladinkje kunstmest onderweg waren om de Irakese gewassen wat op te peppen. In werkelijkheid hield dit team zich echter volgens Nelda de klokkenluidster met heel andere zaken bezig. Zo drongen units ervan door in de kluizen van zowel de Centrale Bank als een heel rijtje commerciële banken in Baghdad en haalde daar voor een deel de boel leeg. Dat laatste gebeurde eveneens in het Nationaal Museum en in een paar paleizen van de baas zelf. Een andere unit ging op pad met een voorraadje massavernietigingsshit die ergens op een slimme plek verborgen moest worden. Om later triomfantelijk te worden teruggevonden als bewijs van de snode plannen van Saddam Hussein. Maar de onder supervisie van de CIA georganiseerde trip verliep niet volgens planning. Net als sommige andere units kwam ook deze namelijk onder vuur te liggen van reguliere Amerikaanse legereenheden. En gegeven de omstandigheden kan je niet gaan roepen: joehoe, wij zijn het. Onder dit friendly fire verloor een deel van de geheime unit het leven en de bio-chemische rotzooi raakte zoek. Een van de volgens het Ministerie van Defensie ex-militairen was de 26-jarige Josh Neusche. Hij was betrokken bij het ophalen van wat geld, documenten, kostbare snuisterijen en andere wannahaves uit Saddam’s paleizen en uit een paar interessante panden op het vliegveld. Hij ging gezond op pad en kwam in coma terug. En hij niet alleen. De op eigen kosten naar Europa gevlogen vader van Josh was in het Duitse hospitaal dat voor het geheime team was ingericht getuige van de binnenkomst van zo’n 55 anderen die dezelfde ziekteverschijnselen vertoonden als Neusche jr. Ze gingen allemaal het hoekje om. Volgens een arts was een giftige stof de oorzaak van de geheimzinnige ziekte. Volgens het Ministerie van Defensie ging het om longontsteking. U kunt raden wat wij denken. Ziek hè?


Shady (20)

zaterdag 9 augustus 2003
We hebben het al vaak gezegd: toeval bestaat niet. Vandaag meldt de NRC dat onze vriend Geertjan Dolk op 19 maart van dit jaar schriftelijk is benaderd door Curt Weldon. Een Republikeinse hardliner van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Curt is een specialist op het gebied van defensie en nationale veiligheid en dan weet je wel hoe laat het is. In zijn brief moedigde de neocon de Rotterdamse advocaat aan om voor hem een dialoog tot stand te brengen met gematigde Iraanse leiders en parlementsleden via een interactief, niet-diplomatiek kanaal. En een ontmoeting vis-à-vis met president Khatami in Teheran. Met het oogmerk een einde te maken aan het huidige ayatollah-regime. Vreemd? Helemaal niet. Wij hebben al bij heel wat gelegenheden gewezen op de vriendschappelijke relatie tussen Geertjan en het Iran/Contra-koppel Manucher Ghorbanifar en Michael Ledeen. “Ghorba” en Khatami kennen elkaar overigens al vanaf hun jeugd omdat ze uit hetzelfde Iraanse dorp stammen. Curieus in deze context is dan ook het bericht uit de Sidney Herald Tribune van vanochtend. Daarin werd gemeld dat twee hoge ambtenaren van het Amerikaanse ministerie van Defensie in Parijs informele gesprekken hadden gevoerd met Ghorbanifar. Het ging om Harold Rhode en Larry Franklin, respectievelijk Midden-Oosten expert en defensiespecialist en beiden werkend voor onderminister van Defensie Douglas Feith. De niet door Washington geautoriseerde gesprekken waar minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell acuut niet goed van werd, waren tot stand gekomen dankzij de bemiddeling van ... Michael Ledeen. En met dezelfde intentie: contact met gematigde politici in Teheran om de ayatollah’s vroegtijdig te verenigen met Allah. Nu Geertjan wat kwalijk in het nieuws is gekomen door een financieel hoogstandje via Saoedie-Arabië, Bakoe en Uithoorn probeert Weldon tegenover de NRC wat koeltjes zijn poging om Dolk voor zijn karretje te spannen af te zwakken. Wel wat lullig misschien. Maar zo gaat dat in de polletiek. Stay tuned.


Samen meer, meer samen

vrijdag 8 augustus 2003
Wat een feest hè? Een kraker. Soms dromen we er nog wel eens van als we naar Aliens hebben gekeken of zo. Een echt volksfeest! Eén dag voor hun huwelijk Alex en Maxi live in de Arena. Met Bea en Job. Vèèèèt!!!. En een show. Te cool gewoon weet je. Eerst een zootje fanfarekorpsen. Een bak herrie. Moet je van houden. Toen arriveerde zuster Clivia in een limo. Die moest het programma aan elkaar lullen. Rare jurk, maar voor de rest oké. Als eerste artiest kwam Willeke Alberti. Die zong “Morgen ben ik de bruid”. Met wie ze nou weer trouwde was niet duidelijk, maar wel een aardige binnenkomer. En vervolgens deden als we het ons goed herinneren ook Marco Borsato (van die trouwjurken), Ten Sharp (joehoe), Trijntje Oosterhuis (van die dominee), een stel hekkenspringers van het Nationaal Ballet, Liesbeth List (van die vuurtoren), Frank Boeyen (van dat park) en nog een zootje ongeregeld een duit in het zakje. Tot slot nog een keer Borsato met Sita (van Ilpendam) met het Huwelijkslied: Lopen over water. Is sinds de tijd van Jezus niet meer vertoond, tenzij we stijfbevroren water ook meetellen. Waar vind je nog zoiets? Als apotheose namen Alex en Maxi het Nationale Huwelijksgeschenk in ontvangst. 3,6 miljoen euro. Van ons. Het was bedoeld voor de kas van het gloednieuwe Oranje Fonds en het zou gebruikt worden voor integratieprojecten. Nu blijkt pas dat het grootste deel van ons cadeau is gebruikt om het feest te betalen. Ja kijk, dat is wel erg bijdehand. En wat is er overgebleven voor de integratie? Te weinig. Vandaar dat zo’n project op die Katholieke school in Utrecht om die hoofddoekies weg te krijgen zo uniek is. En dan zegt zo’n officiële hotemetoot van een Beelaerts van Blokland gisteravond ook nog op de teevee dat de mensen niet zoveel gegeven hebben vanwege die aanslag op de Twin Towers. Wilden de mensen meteen niet meer integreren. Eigen schuld dikke bult. Had dan meteen gezegd dat die pegels voor het feessie waren. Dan hadden we samen meer gegeven. Zeker weten. Want meer samen feesten willen we wel hoor Beelaerts. In de Kuip, in de Arena, bij Bartlehiem. Bel Loes maar ouwe. De poen is geen probleem.


Shady Brussels (4)

donderdag 7 augustus 2003
De puppetmaster van de in de Matser-affaire opduikende Rob Voeten ten tijde van de Verzekerd Keur-zwendel was niemand minder dan Balakrishnan (“Bali”) Menon. Een op 13 december 1949 in het Indiaase Pulghat geboren zakenman, wiens naam vrij prominent voorbijkwam in een van de dossiers inzake de moord op de Belgische politicus André Cools op 18 juli 1991. Geen dossier zonder voorgeschiedenis. Ergens in 1985 besloot de Citibank in New York vervallen deelbewijzen van obligaties etcetera te laten vernietigen door het bedrijf MSM Corp in New Jersey. Pas na anderhalf jaar bleek MSM een frontstore van de mafia te zijn. De leiding van Citibank zegt dat niet te hebben geweten, maar uit het feit dat de bank ook in later jaren betrokken was bij allerlei zaken die god ten strengste verboden heeft hebben wij onze twijfels. De betrokken mafiosi zagen wel brood in de officieel niet meer geldige waardepapieren en zonden ze naar Europa om te zien in hoeverre ze nog bruikbaar waren als onderpand voor allerlei interessante deals. Via het Brusselse vliegveld Zaventem vond een deel ervan zijn weg naar België waar het door leden van de mafia in Luik moest worden witgewassen alvorens het kon worden gebruikt voor de beoogde doeleinden. Tot het korps van hun handelsagenten op dat specifieke terrein behoorden Paul Beaujean, de toenmalige administreur van de CERA-bank in Bastenaken, en de rijkswachter en BOB-er Jean-Marie van Mullem. In de wereld van de grote was en de handel op het randje had Bali Menon met zijn in eind 1983 in Amsterdam gevestigde Balco International BV al enige furore gemaakt. De onderneming had in de loop der jaren de beschikking gekregen over een officiële licentie voor de handel in edelstenen en kostbare metalen en over een niet te versmaden agent in Zwitserland in de persoon van de advocaat Roman Abegg. Het was dus niet vreemd dat Van Mullem in 1990 contact met hem zocht. Dat gebeurde via wapenhandelaar Jean Huart. Een Franse gevechtsvlieger uit de Tweede Wereldoorlog, voorzitter van de vereniging van voormalige gevangenen van Mauthausen, voorzitter van het Frans-Britse legioen van oud-strijders en naar veler overtuiging agent van de CIA. Het eerste zakengesprek tussen Van Mullem en Menon vond plaats in Den Haag op 24 september van dat jaar. Onderwerp van gesprek was een handel in textiel en paspoppen. Niet erg spectaculair misschien maar daar zou vrij snel verandering in komen. Stay tuned.


Thanks, no war

donderdag 7 augustus 2003
Een van de eerste opmerkelijke besluiten van de nog redelijk verse Argentijnse president Kirchner was de benoeming van dr. Eugenio Raul Zaffaroni tot lid van het Hooggerechtshof.
Een hervormingsgezinde jurist op het gebied van de drugsbestrijding. Geen aanhanger dus van de zogenaamde War on Drugs. Zo schreef hij bijvoorbeeld in het voorwoord van een recent verschenen boek over de decriminalisering en legalisering van drugs het volgende:
Wij weten niet wat meer slachtoffers maakt: het gebruik van giftige stoffen of de manier waarop dat bestreden wordt (in de praktijk niets anders dan een regulering van de marktprijs). Maar iedereen kan vaststellen dat het een wereldomspannend netwerk van georganiseerde criminaliteit heeft opgeleverd en een hoeveelheid zwart geld van macro-economische betekenis. Dat levert de onontkoombare vraag op waarom wij nog steeds het pad volgen dat de kracht van de criminaliteit en het probleem dat het zegt op te lossen alleen maar vergroot “.
En dat in een Zuidamerikaans land waar al heel lang mede namens de buurtjes driftig wordt gewerkt aan de produktie, handel en export van coke. En niet alleen de maandag is gereserveerd voor de witte was. Zulke dingen hoor je die meneer die op de fiets Den Haag onveilig maakt niet zeggen. En dan mag onze minister van Defensie proberen de teugels wat te laten vieren voor de drugshandel door de Orions uit de lucht te halen, dat gebeurt niet met de filosofie van Zaffaroni in het achterhoofd. Of zou Henk een dubbele agenda hebben? Hoe dat ook zij, de tijd lijkt naderbij te komen dat we op dit terrein kunnen zingen: Don’t cry for us Argentina. Zij het als Zwarte Kip. Langzaam.


Marriott (2)

donderdag 7 augustus 2003
De politie blijkt drie weken geleden vier leden van Jemaah Islamiah (JI), het Indonesische alternatief voor Al Qaida, in Semarang te hebben opgepakt. Daarbij werd heel comfortabel een kleine bult documenten buitgemaakt met ondermeer de planning voor een ophanden zijnde aanslag op de directe omgeving van het Marriott in Djakarta. Daarnaast een tonnetje potassium fosfaat en 40 kilo TNT die in gezamenlijkheid voor een kratertje kunnen zorgen dat de Krakatau niet zou misstaan. En verder nog een vrolijk voorraadje detonators en munitie om het beeld te completeren. Helaas spikkelkaas, geen spoor van de in de VS geproduceerde C 4 dat in gebruik is bij het Indonesische leger en zowel bij het Marriott als de dancing in Bali dood en verderf zaaide. Maar in elke moderne opera zit wel een dissonant. Wat doe je als rechtgeaarde petdrager na een vondst met deze impact? Je belt op zijn minst de lobby van het Marriott en je waarschuwt de omliggende ambassades voor een mogelijke aanslag. Toch? Of de directie van het hotel op de hoogte was gesteld weten we niet. Maar volgens verschillende diplomatieke buideldieren wisten ze bijvoorbeeld op de Australische ambassade van niks. En gek hè, op die van de Verenigde Staten wel degelijk. Gek hè? Nou nee, eigenlijk niet. Het is namelijk exact hetzelfde scenario als op Bali (zie de serie “Osama en de Balibom” van midden oktober vorig jaar). Onderwijl naderde het proces tegen de verdachten van de afzichtelijke aanslag op de Balinese disco de finish en kwam het proces tegen JI-leider Bashir in een serieuze fase. Je hoeft niet echt een kei te zijn in hoofdrekenen of stratego om uit de voorhanden zijnde informatie de meest waarschijnlijke periode te destilleren waarin JI bij Marriott zal toeslaan. In dat licht is het door ons gemelde cancelen van een kamerreservering door de Amerikaanse ambassade dus heel plausibel. En maakt het feit dat de aanslag toch plaatsvond nog raadselachtiger. Het zal de stille kracht wel wezen.


Marriott

woensdag 6 augustus 2003
Het kon niet uitblijven. Direct nadat een of andere mafkees in Djakarta met een baaltje springstof het Marriott-hotel binnenzeilde werd direct haast gewoontegetrouw getoeterd dat Al Harakiri of een andere Islamitische terreurgroep voor de aanslag verantwoordelijk was. Kan. Heel wat minder ruchtbaarheid werd gegeven aan het bericht dat de Amerikaanse ambassade een paar uur voor het vuurwerk de reservering van 10 tot 20 kamers cancelde.
Die reservering was een paar dagen tevoren gedaan voor een stel gasten die drie dagen in het hotel zouden verblijven. Hoeft niks te betekenen. Maar bij ons staat nog heel helder voor de geest dat in februari 1989 de Amerikaanse ambassade in Moskou over voorkennis beschikte van de ophanden zijnde aanslag op de Pan Am 103 (Lockerbie) en selectief waarschuwingen liet uitgaan om niet met die vlucht mee te gaan. Om maar te zwijgen van de voorkennis van de aanval op de Twin Towers, wat bijvoorbeeld een zeer select gezelschap in staat stelde om op Wall Street de buit alvast binnen te halen. Toegegeven, het is geen bewijs dat ook in dit geval in Djakarta people in the know de aanslag op het Marriott (midden in de zwaar bewaakte diplomatenbuurt) uit duistere motieven gewoon hebben laten gebeuren. Of nog erger: hebben geïnitieerd. Maar het is misschien een schone zaak voor bijvoorbeeld een correspondent van het NOS-journaal om eens verder te kijken dan zijn/haar giechel lang is.


Sluizen (3)

woensdag 6 augustus 2003
Analyze this. Een paar weken voordat hij op een Oostenrijkse parkeerplaats koelbloedig werd vermoord zocht de avontuurlijke ondernemer Peter Janssen contact met oud-rechercheur Fred Prins, het hoofd van de security bij de ABN/AMRO. Volgens Janssen was een van de baasjes van De Bank betrokken bij het sluizen van 4 miljoen gulden naar Bulgarije. Wat Janssen dreef tot zijn initiatief is niet bekend. Morele verontwaardiging? Kreeg hij nog geld van het bewuste baasje? Was er wrijving ontstaan tussen hem en zijn cliëntèle? Weten we niet. In tegenstelling tot Janssen zocht Prins wel contact met de politie. Zijn oud-collega’s raadden hem aan zich verder niet met de zaak te bemoeien. Te gevaarlijk. Dat houdt in dat de oud-collega’s van Prins de zaak al stevig op de korrel hadden en naar alle waarschijnlijkheid een vinger hadden in de aanhouding van de met Willem Endstra in verband gebrachte Liberiaan bij de Bulgaarse grens. Of Prins toen ook al te horen kreeg dat zijn informant witwasklussen uitvoerde voor Urka en Esser is niet duidelijk, maar het ijverige hoofd van ABN/AMRO’s security hield zich inderdaad vanaf dat moment gedeisd. Pas later werd naar buiten gebracht dat de missie van de Liberiaan verband hield met het wittelen van poen uit de voorraad van de Rotterdammers Engel en Verbesselt. Als dat allemaal bekend was bij de oud-collega’s van Prins dan moet het toch niet al te moeilijk voor hen zijn geweest om uit te vlooien hoe de 4 miljoen in Bulgarije terecht was gekomen. En wie bij de ABN/AMRO daarvoor verantwoordelijk was. Nou het gekke: wij hebben van alles gehoord over deze affaire. Maar nooit iets over een arrestatie van een hoge bankboy. Kan twee dingen betekenen: òf de bank heeft meegewerkt aan de politieoperatie òf de zaak is intern verder geregeld. Zoals het hoort in de boordjeswereld. Kijk en daar kunnen wij nou net niet tegen. Mochten we uitvinden hoe het zit, bent u de eerste die het hoort. Stay tuned.


Shady Brussels (3)

dinsdag 5 augustus 2003
Via de in de vorige aflevering door ons voor het voetlicht gesleepte Frans de Groot blijken de speurneuzen van justitie bij hun onderzoek in de zaak rond NAVO-bolleboos Willem Matser op twee andere onverlaten te zijn gestoten: Theo Ringers uit Amerongen en Rob Voeten uit Warnsfeld. De beide heren worden net als De Groot ervan verdacht een deel van het imposante witwastraject voor hun rekening te hebben genomen. Theo en Rob zijn geen nieuwelingen op dit terrein. Hun namen kwamen ook al voor in de omvangrijke documentatie van een ander financieel schandaal dat zich in de tweede helft van de jaren negentig voltrok rond Verzekerd Keur. Een in 1987 door de Arnhemmer Ronald van Keulen opgerichte onderneming die in een later stadium onderdeel werd van een fraai internationaal kaartenhuis. Ronald had a dream. Hij wilde van Verzekerd Keur het grootste Europese instituut maken voor kwaliteitsgaranties op zowel bouwproducten als bouwprojecten. Later werd het assortiment uitgebreid en ging Verzekerd Keur bovendien over tot het dekken van cashback-activiteiten. Daarbij koop je bijvoorbeeld voor de volle mep een mandoline voor vijf jaar. Nadat je in die periode met je gefiedel de hele buurt in een open inrichting hebt gedirigeerd schuif je je slaghout met snaren weer bij de verkoper in zijn mik en jij krijgt je geld of een groot gedeelte ervan keurig terug. Als je tenminste aan bepaalde voorwaarden hebt voldaan. De verkoper dekt zich in door een bedragje over te maken naar een verzekeraar die dat op zijn beurt weer belegt. Want een verzekeraar moet ook eten. In de eerste tien jaar toen het bedrijfsrisico nog via ABN/AMRO Assurantiën bij verschillende verzekeraars was ondergebracht ging het Verzekerd Keur redelijk naar den vleze. Maar in 1996 ontstond er heibel in de tent, de verzekeraars haakten af en Ronald’s droom kwam behoorlijk op de tocht te staan. Verzekerd Keur moest zijn eigen risicoboontjes zien te doppen. Maar ziet, rataplan rataplan, daar kwam de Britse firma Queensborough Investments de hoek omdenderen. Koetsier van het vehikel was Rob Voeten. Hij bleek een onderneming te zoeken die tegen een leuke vergoeding bereid was garant te staan voor een Liberiaanse staatslening. Dat klinkt al kurk en dat was het ook. Vanaf dat moment ging het met Verzekerd Keur langzamerhand bergafwaarts. Waarschijnlijk zonder dat hij het wist was Van Keulen terechtgekomen in de wereld van financiële kwalzalvers en mafiapraktijken. Gegoochel met holdings, trusts en BV’s, duistere waardepapieren, beleggingen in niets en Liechtenschweinerei waren zijn deel. In 2000 legde zijn Verzekerd Keur in gezelschap van Voeten’s beleggingsmaatschappij Tradion BV de laatste etappe af . Met achter hen de bezemwagen van het faillissement. In 2001 was het zover. Politie-invallen in Nederland, Zwitserland, België en Ierland begeleidden de ineenstorting van het kaartenhuis. Voeten had de benen genomen. Van Keulen kwam voor de kadi. De verzekerden stonden en masse met lege handen. Enorme bedragen bleken naar het buitenland te zijn overgemaakt en verdwenen. Tijdens het politieonderzoek kwam ook nog aan het licht dat Tradion in 1998 en 1999 had geprobeerd om valse waardepapieren te slijten bij de ABN/AMRO. En daarmee zijn we terug op bekend terrein. Overigens was Voeten niet de grote man van het netwerk. Dat was een heel wat grotere jongen, wiens naam beginjaren negentig prominent naar voren kwam in een enorme internationale affaire waarin de mafia een hoofdrol speelde en die zijn apotheose vond in België. Stay tuned.


Thanks, no booz

maandag 4 augustus 2003
Wij hebben Booz, Allen, Hamilton al eens eerder op de korrel gehad. Bij onze helaas voortijdig gestrande speurtocht naar de financiële perikelen binnen radio 538 aan de vooravond van de frequency-battle in de Nederlandse ether. Waarbij de dure management consultant een half miljoen euro beurde voor het napluizen van een businessplan (zie “Frequent gerommel” aflevering 13 en 14). Op het Londense kantoor werkte tot voor kort prins “plankgas” Constantijn als stratego-expert. De echtgenoot van prinses Brinkhorst, die net op advies haar vader een nieuwe radio heeft aangeschaft, nam nogal plotseling afscheid van zijn internationaal opererende werkgever en is afgelopen vrijdag bij zijn nieuwe baas begonnen. Het ministerie van Buza. Daar is een nieuwe doos met stratego voor hem klaargelegd. Gaat over de betrokkenheid van de gemiddelde Nederlandse boerenleuter bij de Europese samenwerking of zoiets. Nou ja, je bent van de straat. Vraag is wel waarom Constantijn onlangs zo bliksemsnel de vlag streek bij Booz, Allen, Hamilton. Toch een keurige club zou je zeggen. Nou…..Nu in de Amerikaanse pers steeds vaker berichten opduiken dat het Flying Circus dat op 11 september 2001 de Twin Towers veranderde in Ground Zero zou zijn gesponsord door leden van de Saoedische hofhouding, is er tweespalt ontstaan op het Witte Huis. Want ettelijke grote Amerikaanse bedrijven hebben niet zo misselijke belangen in de Saoedische zandbak. En niet alleen op het gebied van de oliewinning en aanverwante takken van sport, maar ook op dat van de nationale veiligheid. Zo wezen wij al eens op de rol van Vinnell, dat de training verzorgt van de veiligheidstroepen van het koninklijk huis en er ondermeer op toeziet dat er geen foto’s worden gemaakt van privé gestoei in de vorstelijke compounds vanaf de openbare weg. Maar ook Booz, Hamilton, Allen behoort tot dit selecte groepje Amerikaanse bedrijven. Zo verwierf het begin mei van dit jaar een order van de Saoedische marine om de modernisering van het interne controle- en communicatiesysteem te begeleiden. Voor een bedragje dat kan uitgroeien naar 95,3 miljoen dollar. Juni vorig jaar begroette de onderneming een nieuwe vice-president: James Woolsey. Ex-opperhoofd van de CIA. Oké, wij zijn notoire ufologen en zien ook met enige graagte conspiracies waar ze niet zijn. Maar die benoeming van Woolsey kan volgens ons niet uit de lucht zijn komen vallen. Het is een van de tekenen die erop wijzen dat in Saoedie-Arabië zwaar weer op til is. Mogelijk begeleid door een paar jihad-tornado’s. Dan kan je als prins maar beter je biezen pakken en je terugtrekken achter een bureautje bij Buza. En mocht zelfs daar onverhoopt het Flying Circus toch een show weggeven kan je om een goede indruk achter te laten altijd nog ferm maar vergeefs in de lucht schieten. Net als opa in 1940.


Sluizen (2)

zondag 3 augustus 2003
Toch nog even terug naar de moord op Peter Janssen in augustus 1999. Zoals vermeld had de Gorkummer een paar weken voor zijn ruwe eliminatie contact gehad met Fred Prins, het hoofd van het veiligheidsapparaat van de ABN/AMRO. Volgens Janssen was iemand uit de top van dat geldfort betrokken bij het sluizen van 4 miljoen gulden naar Bulgarije. Het vormde een bescheiden onderdeel van een omvangrijke witwasoperatie. Janssen had daar weet van omdat hij zelf een door de wol gewassen expert was in het wereldje van soppen en boenen. Oud-rechercheur Prins wilde uiteraard graag het naadje van de onwelriekende kous weten en stelde Janssen ergo de voor de hand liggende vraag waarom hij niet naar de politie was gestapt. Prins kreeg een haast even voor de hand liggend antwoord. Janssen was bang dat binnen het tijdsbestek van een mussenscheet zijn wereldje zou weten dat hij had gepraat. Met alle gevolgen vandien. Maar wat Janssen naliet deed meneer Prins. Hij zocht contact met zijn oude makkers bij de politie. Die raadden hem meteen aan zich niet met de zaak in te laten omdat het allemaal veel te gevaarlijk was. Janssen zou o.a. zaken afhandelen voor grimmige klanten als Etienne Urka en Stanley Esser. En de Bulgaarse connectie zou zijn opgezet ten behoeve van de ook al niet als watjes bekend staande Rotterdammers Cees Engel en Marc Verbesselt, respectievelijk exploiteur van huisjes en exploiteur van dames. Op het oog heeft de moord op Janssen geen enkele relatie met diens gesprek met Prins of de Bulgaarse witwasroute. Hij was bezig met het verzamelen van 6 miljoen piek voor de aankoop van kasteel Moersbergen in Doorn via een Oostenrijkse variant (de Saoedische variant is van later datum). Maar vreemd blijft het dat hij een paar weken nadat Prins contact had gezocht met de politie Janssen’s profetie werkelijkheid werd. Stay tuned.


As van het Kwaad

vrijdag 1 augustus 2003
Als iemand een dossier wil opbouwen met bewijzen inzake MassaVernietigingsWapens van Syrië (wat ene mijnheer Rumsfeld in Washington in de nabije toekomst zeker zal doen), dan hoeft die niet veel verder te zoeken dan in de lijsten van door het Verenigd Koninkrijk geëxporteerde wapens. Weggestopt in de meer dan 500 pagina’s tellende Strategic Export Controls Annual Report inzake wapenleveranties, onder de verkoop van verouderde militaire vliegtuigen aan Zwitserland staan de individuele exportvergunningen die door de regering van Blair zijn afgegeven, zoals voor: “toxic chemical precursors”, alsmede open vergunningen voor de levering van “technology for the production of toxinsaan Syrië. Uiteraard betekent een vergunning niet noodzakelijkerwijs dat er feitelijk iets is verkocht (zo is er een vergunning afgegeven voor het leveren van duikbootonderdelen aan Paraguay), maar het is toch heel waarschijnlijk. Tevens staan op de lijst voor Syrië: gepantserde 4wheel drives, militair verbindingsmateriaal, nucleair grade graphite...


Actie Tomaat (6)

vrijdag 1 augustus 2003
Wij zijn geen liefhebbers van komkommers. Ook al is het de tijd ervoor. Om toch nog wat fatsoenlijk nieuws te brengen besloten we nog eens een sappig tomaatje ter hand te nemen. Weet u het nog? Eind maart, begin april besteedden we ruime aandacht aan een merkwaardig voorval in Roosendaal. Daar had het gemeentelijk apparaat zich genoodzaakt gezien een partij rottende tomaten op te ruimen uit een oude koekjesfabriek. Zowel de rooie rakkers als de fabriek waren eigendom van Radars Invest. Een handelsvehikel van de Rotterdammers Albert Dost en Wim Schaap. In de periode voorafgaand aan het gemeentelijke initiatief hadden beide heren wel een paar keer beloofd om de boel op te ruimen, maar onder het motto “laat maar rotten” hadden zij hun energie in andere zaken gestoken. Onderzoek bracht aan het licht dat de partij tomaten afkomstig was van de Canarische eilanden en dat er voordat ze begonnen te rotten al een luchtje aan zat. Ook al omdat zowel Albert als Wim leuke connecties bleken te bezitten in het avontuurlijke wereldje van havenstad nummer één. De poetsbeurt had de gemeente Roosendaal 2 ton gekost (euro’s) en die wilden zij begrijpelijkerwijs graag verhalen op Radars Invest. Dat kon geen probleem zijn, want mocht het onverhoopt fout lopen dan liet Roosendaal gewoon beslagleggen op de bezittingen van Albert en Wim. Waaronder de koekjesfabriek. Maar zo makkelijk lagen de kaarten niet. De Rotterdammers bleken namelijk een redelijke expertise te hebben opgebouwd in het manipuleren met lege dozen. En de fabriek was gekocht met een hypotheek van bijna honderd procent van de Hollandsche Bank Unie. Lekker hè? Wij voorspelden toen al dat de gemeente Roosendaal een hele klus zou krijgen om haar poen terug te krijgen. En om te zien of we gelijk hadden hebben wij eergisteren per e-mail gevraagd hoe de vlag er nu bij hing. Vertellen die jongens en meisjes uit het Bourgondische zuiden natuurlijk liever niet. Want als je op een punaise zit moet je zeker niet gaan wiebelen. Maar wij houden wel van een beetje reuring in de tent. Stay tuned.


Shady Brussels (2)

donderdag 31 juli 2003
Een medeverdachte van luitenant-kolonel Willem Matser (inmiddels al weer maanden bezig met een indringende studie accoustiek in de Haarlemse Koepel) in de gigantische Colombiaans/Roemeense witwas-operatie is de veertiger Franciscus Johannes de Groot uit de opgeyupte buurt van het Amsterdamse Entrepotdok. Geen onbekende in dit avontuurlijke circuit want zijn naam dook in wasseretteverband ook al eens op in de BBQ(barbecue)-zaak van pakweg zo’n tien jaar geleden. Het ging daarbij om de Rotterdamse component van de IRT-affaire die grosso modo inhield dat duizenden tonnen softdrugs, harddrugs en andere ondeugende commodities werden in- en doorgevoerd met medewerking van luitjes uit de rangen van politie en douane. Om zo alle boefjes in kaart te kunnen brengen, ze daarna met een grote swiffer bij elkaar te vegen en voor een tijdje op ijs te zetten. Niet helemaal conform de wet maar nood brak hem. Hoofdverdachte van de Rotterdamse grill was Cees Stout. Baasje van een slagerij-keten, vandaar de originele naam van het dossier. Een goede tweede in de organisatie was volgens het OM Jan Borsboom. Over beide heren en hun internationale handel en wandel hebben wij al eens een miniatuurtje opengedaan in de Morgenster in het artikel Retourtje Cantrade. Daarin stipten wij eveneens de nauwe connectie aan tussen Borsboom en advocaat Geertjan Dolk. Wat de een voor de ander betekende in die context is ons nog niet helemaal duidelijk. En we mogen geen conclusies trekken uit het feit dat Dolk als primus verschijnt in een affaire rond een vorstelijke bankgarantie die een witwas-aroma verspreidt. Dat geldt eveneens voor zijn mededeling dat hij het nodige afwist van Matser’s witwaspraktijken. Maar duidelijk is wel dat Dolk dus niet de enige figuur uit barbecuesferen is die een brug vormt tussen de Rotterdamse IRT-affaire en de operaties van Matser cs. Frans de Groot is nummer twee. Stay tuned.


Henk (3)

donderdag 31 juli 2003
Tijdens zijn inmiddels berucht geworden State of the Union van afgelopen januari stamelde president Bush onder andere de tot running gag gepromoveerde woorden: “De Britse regering heeft vernomen dat Saddam Hussein recentelijk heeft geprobeerd aanzienlijke hoeveelheden uranium in Afrika aan te schaffen”. Daar heeft ie gisteren publiekelijk de verantwoording voor genomen, nadat een heel stel stand-up comedians zich vergeefs voor de baas van de tingeltangel in Washington in het zwaard had gestort. Overigens weten we nu waar de Britse regering zijn informatie vandaan had. Uit Italiaanse broddels die binnen een stief kwartiertje waren opgewarmd in de keuken van Berlusconi’s geheimedienst. Ze werden vervolgens als exquise hapjes geserveerd aan het tafeltje van Elisabetta Burba. Maar de journaliste van Berlusconi’s magazine Panorama bleek onverwachts geen broddels te lusten en mikte ze stiekem op het bord van de CIA (zie Nep uit Niger van 20 juli jl.). Hoe MI 6 ze in zijn mik kreeg geschoven weten we niet. Het gekke is dat zowat iedereen met een beetje vernuft tussen zijn zaagsel binnen de driehoek Niger/Theems/Potomac wist dat de documenten nep waren. Toch hielden Tony en zijn ijverig plakkende en knippende groep overblijvers in Downing Street vol dat de informatie over Saddam en zijn bezoekje aan de Afrikaanse uraniummarkt juist was. Want ze hadden nog een bron voor het verhaal waarvan ze de identiteit niet wilden prijsgeven. Zelfs niet aan Pretzel Bush. Dat was het sein voor wilde speculaasjes. Was het Groenland? West-Samoa? Bantoestan? Na veel husselen kwam Frankrijk uit de doos rollen. Maar noch uit Parijs, noch uit Londen kwam het ja-woord. En terecht. De sleutel tot het geheim ligt namelijk in Den Haag. Niemand heeft de connectie nog gelegd. Maar wat zei onze bloedeigen minister van Defensie Henk Kamp op de memorabele avond van 23 juli tegen Pretwerk-interviewer Sven Kockelman? Dat Nederland over eigen informatie beschikte over Saddam’s MVW’s (massa verneukingswapens). En hij wilde er verder niks over kwijt. Niet tegenover Kockelman. En niet tegenover de Kamer. Al gaat Bert Koenders op zijn kruin staan (Noot voor de onschuldige lezer: Koenders schijnt defensiespecialist te zijn van de Partij van de Arbeid. Komt tenminste vaak in die hoedanigheid voor de teevee.). Hebben we begrip voor. Je bronnen zijn heilig. Maar het blijft intrigerend: Tony en het geheim dat ie deelt met Henk en Sandeman.


IRT op zijn Engels

woensdag 30 juli 2003
Begin deze week kreeg de Metropolitan Police in Londen op zijn lazer van een gebefte meneer met een pruik. De rechter in kwestie kwalificeerde de undercover-operatie Cotton onwettig en haalde daarmee in hoger beroep tien verdachten van het haakje. De politie had namelijk drie jaar lang geld witgewassen voor twee heren uit Gibraltar tot een bedragje van 15 miljoen Pond. Dat inventieve duo, de advocaat Christopher Finch en de zakenman Plinio Bossino, was voordat de Metropolitan wasserette zich aanbood ook al actief op dit terrein namens een koppeltje Britse handelaren in verboden uppers en downers. Langs deze weg probeerde de wetshandhavers voldoende bewijzen te verzamelen om de top van de bende te kunnen inrekenen. In de loop van de tijd slaagden zij er weliswaar in om 21 kruimelaars binnen dit circuit tijdelijk uit de roulatie te halen. Maar bij de finish liggen de gladiolen en die bleken dus aan de neus van de politie voorbij te gaan. Uiteraard werd de beslissing van de rechter met gezwinde spoed als idioot bestempeld en als een belemmering gezien voor andere undercover-operaties. Voldoende grond om het nòg hogerop te gaan zoeken. Al dat lawaai maakte bitter weinig indruk op de bewuste opperbef. Hij verweet de politie te weinig voeling te hebben gehouden met het OM, verwees naar de wet en verklaarde tenslotte het hele gebeuren niet anders te kunnen zien als een door de staat uitgevoerde misdaad. Zo’n uitspraak brengt je weer helemaal terug naar ons eigen IRT-schandaal. En roept herinneringen wakker aan een Rotterdamse advocaat die ook met andermans geld goochelde via Gibraltar en ook zulke goeie relaties onderhield met lieden die zich met ontdeugende handel bezighielden. Maar we vervallen in herhalingen en een goede lezer heeft maar een half woord nodig. Dus dit keer voor de verandering maar eens tongue in cheek. En verandering doet eten, niet waar?


Agenda

woensdag 30 juli 2003
Na de zeperd van de VVD bij de verkiezingen van 2002 zag een commissie het licht die moest gaan uitzoeken wat er mis was binnen de partij. Dat studieploegje waarin o.a. de bekende communicatieadviseur Ton Elias een ruime plek had gevonden stond onder leiding van een echte hemelbestormer: Loek Hermans. Geholpen door Ton heeft Loek nu zijn ei gelegd. De commissie is tot de conclusie gekomen dat de VVD geen profiel heeft en inhoudelijk teveel lijkt op andere partijen. Hoe komen ze erop hè? Wij wisten al lang dat om eens wat te noemen Gerrit Norm alle trekken heeft van de regelneven die de Partij van de Arbeid van huis uit onleefbaar maken. Om maar te zwijgen over anti-asielrakker Henk Kamp die als een echte apparatchik de Orions in de ramsj doet om de drugshandel te stimuleren en mariniers de woestijn instuurt om hun behoefte te doen. Hetzelfde geldt op lokaal niveau bijvoorbeeld voor de Amsterdamse wethouder Geert Dales. Ook al zo’n regelnicht. Geert is verantwoordelijk voor de ernstige vertrutting van de hoofdstad. Zo is de koninginnenacht gereduceerd tot een congres van de AA en op de blijde dag zelf mogen we niet eens meer een vrolijke darmstoring oplopen door het eten van halfverbrand vlees. Paaldansen is verboden. En als bij de komende homo-rondvaart iemand zijn fluit laat wapperen in de westenwind of zijn aambeien wat frisse lucht gunt dan zijn wat Geert betreft de normen overschreden. Straks word je door Geert nog verplicht je voeten te vegen voor je een tram instapt, bejaarden die nog niet bij Pearle zijn langs geweest desnoods tegen hun wil naar de overkant te slepen, een t.l.-lamp te laten branden in een darkroom en jezelf bij oom blauw op straat vrijwillig aan te bieden voor langdurige fouillering. In hun eindrapport zeggen Loek en Ton dat de VVD weer agendabepalend moet worden. Zouden ze dit allemaal bedoelen?


Shit

woensdag 30 juli 2003
We zijn er echt niet op uit om een veer te krijgen in het plekje waar de zon nooit schijnt. Maar soms worden we een beetje pissig als we als eerste met nieuws komen en de mainstream press er de volgende dag mee komt aankakken zonder ons als bron te noemen of ons te quoten. Of het zou Quote moeten zijn, maar dat is wel een uitzondering. Een citaat uit het artikeltje Henk (2) van maandag jl.:
…Om dat te voorkomen zijn Nederlandse soldaten niet achteraf maar preventief naar Irakees niemandsland gestuurd.(geheim!!!). Dat zij dààr bij hun rug op schijten is het risico van marinier zijn…”.
En welk belangrijk nieuws brachten de grote kranten en de teevee-journaals op dinsdag? Dat tientallen mariniers in Irak al waren uitgeschakeld door een virus dat bij hen een ongekende diarrhee oftewel schijterij veroorzaakte. Kijk, daar werden we toch heel even misselijk van. Zonder virus.


Shady (19)

dinsdag 29 juli 2003
Wij schreven het al in onze vorige bijdrage: het vehikel waarmee Geertjan Dolk opereerde in de 132 miljoen dollar-deal met een al dan niet uit zand opgetrokken Saoedische prinses was de “investeringsgroep” Redstone Asset Management. De onderneming blijkt te zijn gehuisvest op de Prinses Christinalaan 23 in Uithoorn. Tevens het adres van het luchtkasteel Promcastle Holding BV, waar het sappige bedragje via Bakoe was terechtgekomen als de ABN/AMRO of de RABO groen licht had gegeven. Er staat bovendien op die locatie een alleraardigst kerstboompje van BV’s in de tuin waarvan de ballen voor het merendeel dezelfde origine hebben als de piek, de Meerwijk Holding BV. Dat die ballen en die piek net zo glanzen als de keuken na een Ajax-beurt, nou nee. Meerwijk Holding, Meerwijk Groep, Meerwijk Adviesbureau, Meerwijk Verzekeringen en Freework BV zijn namelijk al sedert 13 augustus 2002 naar de Filistijnen. Oftewel in staat van faillissement. Prominent aanwezig in dit pakket is Johannes Gijsbertus Maria Baas. Hetzelfde baasje dat in het Promcastle-dossier voorkwam. Een half jaartje voor het uitvallen van de Meerwijk-kerstboom ondernam mr. Dolk zijn desperate poging om 132 miljoen dollar te cashen. Volgens zijn ontboezemingen in De Volkskrant om het met schandalen omgeven project van kasteelheer Tijs Blom van een financiële injectie te voorzien. Uiteraard zou Dolk’s Redstone op de Prinses Christinalaan daarvoor een leuke beloning hebben opgestreken en wellicht daarmee tevens de Meerwijk-boom nieuw leven hebben ingeblazen. Maar het liep anders. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (15)

dinsdag 29 juli 2003
Even terug naar aflevering 11 van deze serie. Die had betrekking op de Franse (serie) moordenaar Patrice Alègre, die vorige maand erkend heeft begin jaren negentig in Toulouse twee voor hem werkende prostituées te hebben vermoord. Ze zouden teveel weet hebben gehad van sado-séances met meerder- en minderjarigen op een kasteel in de buurt waaraan notabelen van de stad, onder wie de toenmalige burgemeester en lieden uit de befsector, zouden hebben deelgenomen. De sportieve prestaties van de heren in kwestie zouden met een videocamera voor de eeuwigheid zijn vastgelegd door de travestiet Claude Martinez. En ook hij legde het loodje. Tijdens het justitiële onderzoek werden bij Martinez o.a. de video’s en een agenda met een imposante lijst telefoonnummers in beslag genomen. Het zal niemand verbazen dat daarmee geen hol werd gedaan. De hele zaak verdween in een diepe kast en zou daar zijn gebleven als twee andere ex-werkneemsters van Alègre kortgeleden niet hadden besloten la chatte de bel aan te binden. Sindsdien is het onrustig in Toulouse en de beschuldigingen en ontkenningen gieren door de avenues. Er kwam een nieuw gerechtelijk onderzoek op gang en daarbij is inmiddels vastgesteld dat zowel de video’s als de agenda van Martinez verdwenen zijn. Ook de weduwe van de trafo bleek nooit te zijn ondervraagd over de contacten van haar echtgenoot. Kortom, een klassiek verhaal in dit genre dat ook in Nederland verschillende voorbeelden kent. Vooral de casus van de vijf jaar geleden vermoorde Gerrie Ulrich draagt dezelfde kenmerken als die van Alègre, zij het dat het in het Zandvoortse geval om jongens ging. Maar ook bij Ulrich was er sprake van video’s en adresbestanden. Ooit in dit verband nog iets gehoord over beelden van zeiltochtjes op de Noordzee met aan het Koninklijk Huis gelieerde heren? En is er ooit iets aan de oppervlakte gekomen over ex-minister Job de Ruiter, buiten onze revelaties in Roze Balletten aflevering 12 (zie Kleintje Actueel-followup) en aflevering 13 van déze serie in dezelfde rubriek? Tuurlijk niet. Alles in diepe kasten begraven. Tot het toeval ons wellicht te hulp schiet. Stay tuned.


Henk (2)

maandag 28 juli 2003
Ook een toffe gozer die Paul Wolfowitz. Is de Amerikaanse onderminister van Defensie. De tovenaarsleerling van Herr Rumsfeld. Vooral Henk Kamp, onze eigen sabelkwast, moet erg blij met hem zijn. Want Paul heeft de laatste dagen in een hele reeks teeveeprogramma’s wijze woorden gesproken. Woorden die de geschiedenisboekjes zullen halen. Wat denkt u bijvoorbeeld van de volgende uitspraak:
De aard van terrorisme brengt met zich mee dat inlichtingen op dat terrein qq. duister zijn. Ik denk dat de les van 9/11 is dat als je niet bereid bent tot actie over te gaan op basis van duistere inlichtingen je pas kan handelen na de gebeurtenis en dat betekent in dit geval na de vreselijke dingen die dit land heeft moeten doorstaan".
Kijk, dat schept ruimte. Als dus een linkmiegel van Berlusconi’s geheimedienst weer wat nep-documenten in elkaar flanst over een duistere deal tussen Niger en -noem eens wat- de ayatollah’s in Teheran, dan heeft Wolfowitz verder geen bewijzen nodig om Iran te laten kennismaken met de Pax Americana. Als een fröbelclubje in Londen bewijzen zegt te hebben dat een paar snorren in Damascus binnen 46 minuten (45 is sinds kort ongeloofwaardig) een bio-chemische boodschap kunnen afleveren dan krijgt Syrië binnen een paar weken een door Washington benoemd democratisch regime. Alles in naam van de strijd tegen het internationaal terrorisme. Als dus straks onverhoopt de eerste Nederlanders sneuvelen in het bevrijde Irak dan kan Henk Kamp bijvoorbeeld gerust zeggen dat de AIVD over bewijzen beschikt dat Saddam’s intifadalisten van plan waren om via een stel shoarmazaken in Rotterdam en Eindhoven een moeilijk te beheersen vorm van diarrhee te verspreiden. Om op die manier de Nederlandse economie nog verder te ontwrichten. Om dat te voorkomen zijn Nederlandse soldaten niet achteraf maar preventief naar Irakees niemandsland gestuurd (geheim!!). Dat zij dààr bij hun rug op schijten is het risico van marinier zijn. Hadden ze maar een ander vak moeten kiezen. Politicus of zo. Net als Henk. In september of daaromtrent kan over het bewuste onderwerp nog wel wat nagezeken worden in de speciale kamercommissie die voor dit soort lulverhalen ooit is geïnstalleerd. Maar niet al te diepgaand alsublieft. Daarna heffen de heren het glas, doen een plas en laten alles zoals het was. Waar terrorisme al niet goed voor is.


Droevig

maandag 28 juli 2003
Wij hebben in het artikeltje Post Mortem van 24 juli jl. al eens onze verwondering uitgesproken over het aan flarden schieten van de gebroeders Hussein zonder serieus te proberen ze levend in handen te krijgen. Maar wat gaat er gebeuren als de Amerikaanse bezettingstroepen er inderdaad in slagen om pappa Hussein te traceren? Wij gokken op hetzelfde. Want als er een is die een boekje kan open doen over de junta van de Bushes die het ook al tussen 1981 en 1993 in Washington voor het zeggen had dan is het Sadammeke en zijn kliek. Dat de Amerikaanse junta zorgde voor een ongebreidelde export van wapentuig (inclusief bio-chemische shit) richting Baghdad mag bekend worden verondersteld. Maar dat ook tussen 1989 en het begin van de eerste Golfoorlog de Bushes honderden miljarden dollars opstreken via handelsovereenkomsten met Saddam is nog niet tot iedereen doorgedrongen. Het bewijs daarvoor werd recentelijk naar buiten gesleept door het uiterst serieuze Londense blad International Currency Review na het meer dan effe checken van een pakket Irakese documenten die op deze vrolijke business betrekking hadden. Ze zouden zomer vorig jaar door Saddam zijn gelekt toen hem duidelijk werd dat de Amerikanen op oorlog uit waren. De geldstroom liep voornamelijk langs Morgan Guaranty Trust en Chase Manhattan in New York, Banca Exterior de Espana, First International Bank of Denver en ... de door ons in deze context al eens licht geroosterde Coutts Bank in Londen (zie “Coutts” van 1 juli jl.). Eind juni van dit jaar nam Paul Redmond, oud-topper van de CIA en een van de leiders van het nieuwe Homeland Security Department, plotseling ontslag wegens een wrakke gezondheid. Althans dat werd gezegd. Nu wordt gesuggereerd dat Redmond bezig was met een onderzoek dat dezelfde richting insloeg als dat van International Currency Review en te dicht bij de zakelijke connecties tussen Saddam en de junta van Bush was gekomen. Makes sense. En dan te bedenken dat onze Haagse kanonnen zich achter die junta hebben geposteerd. Te droevig voor woorden.


Prinsessen in de storm

maandag 28 juli 2003
Nee, je zal prinses wezen. Of prinses in oprichting. Valt niet mee hoor. Zo vernam de tot de gemeente Wassenaar toegetreden prinses Zorreguieta het afgelopen weekend net als wij dat veertig kopstukken van de Argentijnse junta die tussen 1976 en beginjaren tachtig verantwoordelijk waren voor de gruwelijke ruiming van minstens dertigduizend landgenoten en andere misdaden tegen de menselijkheid alsnog achter het gaas gaan. In afwachting van een eventuele uitlevering aan Spanje. Inclusief leider Videla die later nog zulke indrukwekkende brieven bleek te kunnen schrijven. Als je als langzaam uitbreidende prinses zoiets leest bij je Hollandse zwembad knijp je de billen onwillekeurig toch weer bij elkaar. En dan is het toch maar goed dat je in een gemeente woont waar niet gefotografeerd mag worden vanaf de openbare weg. Desondanks ben je wel meteen weer op je quivive. Want wat gaan ze nou weer schrijven over pappa? Dat ie het wel gewusst hat? En dat ie eigenlijk ook voor de Spaanse kadi moet? Terwijl ie alleen maar ervoor zorgde dat de bieten elk jaar knappies de grond uitkwamen. En dan moet je ook nog extra op Alex letten. Voor ie weer wat doms zegt. Morgen weer een fles bubbels tegen een nieuwe schuit gooien. Overmorgen ……. Nee, het lijkt leuk zo’n luizenleventje. Maar het valt echt niet mee.
Dat geldt dezer dagen ook voor prinses i.o. Wisse Smit. Want wat doet haar werkgever, meneer Soros, ineens? Die gaat gisteren Bush en Cheney even lopen treiteren. Via een hele pagina van de New York Times, de St. Louis Post-Dispatch en de Houston Chronicle met de mededeling: “When the nation goes to war, the people deserve the truth”. Nou is Soros zelf niet in de eerste leugen gebarsten en is ie zeker niet de ideale vertegenwoordiger van “het volk”, maar interessant is het wel als zo’n Bilderberger ineens zoiets gaat staan te brullen. Met welk voor doel ook. Maar heeft die ouwe laaienlichter over die rigoureuze stap vantevoren contact gehad met zijn dierbare prinses i.o.? En wat vond zij ervan? Want per saldo staan Jan Peter, Jaap en Henk wel vierkant achter Pretzel Bush en Halli Cheney. Dus Mabeltje, volg ons advies: hou stijf je mond dicht. Want straks toont de AIVD aan dat de organisatie van Soros en jou steun verleent aan Al Qaida en voor je het weet sta je in Rotterdam voor de kadi. Valt niet mee hè? Prinses zijn.


Niemand is illegaal

zondag 27 juli 2003
Terwijl het nog anderhalve maand duurt voordat de WTO-top in het Mexicaanse Cancun zal beginnen, zijn demonstranten dit weekend begonnen met pogingen om het bolwerk van ongeremde vrijhandel te stoppen. In het Canadese/Quebecaanse Montreal hebben de machtigste landen volgende week een mini-WTO-top gepland, om Cancun voor te koken. De aanloop naar Cancun gaat namelijk alleszins stroef, vandaar dat er een aantal zurgvuldig geselecteerde armere landen zijn uitgenodigd voor een onderonsje. Demonstranten maken zich op om de mini-top te blokkeren die in hartje Montreal plaats zal vinden. De tegenactiviteiten begonnen gisteren met een kritische conferentie over de WTO. Vervolgens was er vandaag een demonstratie (met als hoofdleus "niemand is illegaal"). De conferentie en dus ook de blokkades beginnen morgen, vanaf 6.30 uur des morgens. Er bestaat gerede kans dat de demonstranten op zware repressie getrakteerd zullen worden. Alles over het programma is te vinden op de website montreal-resist. Voor actuele informatie, inclusief live webcast kijk op indymedia-quebec en voor de voortgang re: Cancun kijk op globalinfo.nl


Demonstreer mee tegen Balkenende-twee

zondag 27 juli 2003
De aftrap van gezamenlijke protesten tegen de plannen van het kabinet Balkenende-2 is op zaterdag 20 september 2003. Om 13 uur start een grote landelijke demonstratie op de Dam in
Amsterdam, die eindigt op het Museumplein. De demonstratie wordt georganiseerd door platform "Keer het Tij" waar 233 organisaties bij zijn aangesloten, die gezamenlijk meer dan een
kwart miljoen leden hebben. Dit kabinet met zijn enorme bezuinigingen van 15 miljard is het meest asociale in de afgelopen decennia. De aanval op lonen, uitkeringen, de WAO en pensioenrechten leidt tot groot onrecht en ongelijkheid. Als Balkenende-2 zijn zin krijgt, is grote schade aan de gezondheidszorg, het onderwijs, sociale voorzieningen, het openbaar vervoer en het milieu onvermijdelijk. Burgerrechten worden afgebroken; minderheden en vluchtelingen worden buitengesloten. Op internationaal niveau steunt het kabinet het neo-liberale beleid van instellingen als het IMF en de WTO, alsmede de oorlogspolitiek van Bush. Dus demonstreer mee tegen de kabinetsplannen. Kom op 20 september naar de Dam en breng zoveel mogelijk vrienden en bekenden mee! Meer informatie is te vinden op keerhettij.


Shady (18)

vrijdag 25 juli 2003
Via De Volkskrant van vanochtend heeft Geertjan Dolk uit de doeken gedaan hoe de vork zijns inziens in de 132 miljoen dollar stak. Via zijn Promcastle in Uithoorn trad hij op voor een Saoedische prinses. Laten we haar Khalila noemen. Lekker makkelijk. Die wilde financieel voor de helft instappen bij een veelbelovend project: het Kasteel Almere (van Prom naar Castle is maar één stap). Een ludiek gebouw voor feesten en partijen annex hotel. Had Khalila wel zoveel centjes? Ja, en die had ze gestald bij de in haar eigen zandbak opgetrokken Saudi Hollandi bank. Toevalligerwijs voor veertig procent in handen van de ABN/AMRO. Om het allemaal lekker makkelijk te maken liet Khalila vervolgens door het filiaal van de HSBC in Bakoe een bankgarantie afgeven ten name van Promcastle in Uithoorn. Wat lag er meer voor de hand dan dat Geertjan naar de ABN/AMRO in Nederland trok om te verifiëren of het met Khalila’s garantie wel snor zat. Nou, volgens De Bank zat het niet snor. In haar visie ging het om een valserik. Je gaat met je plas ook wel eens voor een second opinion naar een andere dokter, dus waarom niet met een bedenkelijke bankgarantie naar de Rabo-bank? Die leek volgens de veelgeplaagde advocaat wel te geloven in de echtheid van het document. Maar de Rabo ging plotseling overstag en deed samen met ABN/AMRO aangifte van een poging tot oplichting. Geertjan verdedigde vooruit en beschuldigde op zijn beurt de betrokken banken van hetzelfde. Tot zover het relaas in De Volkskrant. Geertjan Dolk was begin 2002 via zijn investeringsgroep Redstone Asset Management in het Midden-Oosten op speur gegaan naar een (mede-)financier voor het Kasteelproject in Eemnes ten behoeve van de initiatiefnemer, projectontwikkelaar Tijs Blom. Want het ging toen al niet goed met het Kasteel. De kosten rezen de gaatjespan uit en de financier tot dan toe, het Rabo-filiaal in Eemnes, was per 1 januari van dat jaar onder curatele gesteld. De directeur ervan had namelijk in de periode daarvóór miljoenenleningen verstrekt die bij lange na niet gedekt waren. Niet alleen overigens aan de natte droom van Blom, maar ook aan twijfelachtige projecten van diens (voormalige?) zakenpartner Jaap de Bode. Deze Gooise flessentrekker van feestelijk formaat onderhield nauwe contacten met Sunseeker-agent Johan ter Haak, wiens naam zowel opdook in de onderzoekdossiers van Willem Endstra als die van een stel Tilburgse avontuurlijke grootverdieners. En wiens zoon op 24 januari jl. aan de zijde van Cor van Hout sneuvelde bij een kogelregen in Amstelveen (zie vooral de afleveringen 12 en 13 van de serie Octopussy op de site van Kleintje Actueel-followup). Gevoegd bij het feit dat de hoofdpersoon van deze serie Shady zakelijke banden onderhield met topfiguren uit de geruchtmakende B.B.Q.-affaire en het verhaal rond Khalila’s bankgarantie krijgt langzaamaan een duister decor.


Sluizen

vrijdag 25 juli 2003
Gezellig bericht gisteravond op het Journaal. Miljoenen aan uitkeringsgeld van het UWV blijken door een nog niet achterhaalde slimmerik bij het ING naar twee bedrijfjes te zijn overgeheveld die er wel raad mee wisten. “Helemaal nog niet zeker dat de mol bij ons zit” verklaarde de bank. Maar bij het UWV wisten ze het absoluut zeker. Dus niet gek opkijken als je in de burelen van de ING de komende weken cq. maanden Angela Groothuizen tegenkomt. In het justitieonderzoek naar deze affaire duikt de naam op van een uit Liberia afkomstige Schiedammer. Geen onbekende in het befwereldje. Zo is hij door Justitie stevig aan het gebit getast over zijn connectie met de in onze kolommen zo populaire o.g.-boer Willem Endstra en in een nare zaak uit 1999 waarbij ook al overheidsgeld listig werd weggesluisd. Alleen ging het toen om de ABN/AMRO. Rond het midden van dat jaar meldde ene Peter Janssen uit Gorinchem zich telefonisch bij oud-rechercheur Prins, die op dat moment het hoofd was van het veiligheidsapparaat van De Bank. Janssen waarschuwde Prins dat een niet met name genoemde topfunctionaris van het geldfort o.a. betrokken was bij het sluizen van in totaal vier miljoen gulden naar Bulgarije. Daar hoorde de man uit Liberia inmiddels met enige regelmaat grote sleutelbossen rammelen nadat hij op weg naar Nederland aan de Bulgaarse grens was aangehouden met een bundel florijnen waar zelfs Ollie B.Bommel een lichte verhoging van zou krijgen. Prins stelde aan Janssen voor om de betrokken topman erin te luizen. Daar voelde Janssen wel wat voor en hij beloofde opnieuw contact te zullen opnemen. Jammer, maar helaas. De Gorinchemse informant werd een paar weken daarna levenloos gevonden op een parkeerplaats bij het Oostenrijkse Mondsee. Doodgeschoten. Hij was daar zeker niet voor een jodelcursus. Janssen was bezig met de laatste hand te leggen aan een deal van 6 miljoen piek voor de aankoop van Kasteel Moersbergen in Doorn. Zowel de opdrachtgever als de uitvoerder van de moord gingen zeer langdurig achter het gaas. De Schiedamse Liberiaan zat 18 maanden op Bulgaars water en brood (nee, de yoghurt was op). Toen werd hij uitgeleverd aan Nederland, verscheen voor de kadi en werd kundig van het haakje gehaald. Bij De Bank was het verder business as usual. Nu de ING nog.


Post mortem

donderdag 24 juli 2003
Krijg je van een of andere Ali in Mosoel de tip dat die twee rakkers van Saddam met zijn kleinzoon in een villa in Mosul verblijven. Krijg je toch een wat giechelig gevoel. Logisch, want je hebt inmiddels al vier keer verteld dat je Saddam naar Allah hebt gebombardeerd. Al dan niet vergezeld van zijn nazaten. Allemaal naar aanleiding van tips. Maar goed, je gaat er toch op af, want je weet maar nooit. En wat doe je dan? Je schiet die villa aan flarden vanuit tanks en helicopters. Inclusief het handjevol aanwezigen dat gewapend is met een paar ouwe Kalashnikovs en een busje pepperspray. We krijgen misschien nog foto’s te zien van de restanten van Uday en Qusay. Wat de zin daarvan is mag Henk Kamp weten. Want ze zouden alletwee ernstig beschadigd zijn. En wij kennen ze alleen maar van foto’s en videobeelden. Maar volgens berichten von Herrn Rumsfeld zijn ze inmiddels geïdentificeerd aan hun gebit. DNA-tje wil ook nog wel eens helpen, maar goed. Nou kennen wij de tandarts van de beide heren niet persoonlijk, maar laten we nou eens aannemen dat Saddam’s boys inderdaad naar de eeuwige oase zijn gezonden. Blijven we toch met een rare nasmaak zitten. Want als we de beelden mogen geloven dan zaten ze in een alleenstaande villa. Wat let je om die villa hermetisch van de buitenwereld af te sluiten en daarmee een kans van fifty-fifty te creëren om die onverlaten levend te pakken te krijgen? Of dood, maar dan wel herkenbaar. Publicitair ook allemaal veel leuker. Met bijvoorbeeld van onze Connie Mus een zinderende reportage uit een aanpalend schuurtje vlakbij de villa. Nee, er is meer tussen de Tigris en de Eufraat. Het wachten is op een teepje waarop Uday en Qusay ons post mortem vrolijk toezwaaien en hun volgelingen oproepen tot de jihad.


Henk

donderdag 24 juli 2003
Nee. Echt niet. Henk Kamp was niet dronken. Hij was wel jarig. Maar niet dronken. En wat ons betreft volledig bij zinnen. Daarom mogen we hem aanrekenen wat ie gisteravond in Pretwerk tegen meneer Kockelman zei vanuit een soort steegje naar zijn huis. Volgens Henk was de Nederlandse regering indertijd niet voor niets zo ferm achter de firma Bush en Blair Ltd. gaan staan bij de aanval op Irak. Jan Peter had namelijk van de beide firmanten alle informatie waarover die beschikten keurig in de bus gekregen onder het motto “papier hier”.
Inmiddels weten we dat die informatie deels bestond uit opgesexte en deels zelfs in Spaghettiland gefabriceerde bewijzen. Voor de rest had Henk het over ouwe rotzooi die allang was vernietigd. Om nou niet helemaal voor lul te staan prevelde Henk nog dat Nederland ook over eigen informatie beschikte. Oh? Zeker gekregen van meneer Meulmeester en zijn Haagse clubje. Hm, Henk? Nou die kan het weten (zie De verborgen listen van de bio-chemo-boys in de Morgenster). Maar Henkie, die beschikte net als de Amerikanski en hun Londense schoothond over verouderd materiaal, dat hij zonder twijfel met de firma B en B heeft gedeeld. Daar is zijn bureautje voor. Tuurlijk weten we exact wat alle westerse landen vóór 1990/1991 aan biologische en chemische shit aan Sadammeke hebben geleverd. En tuurlijk weten we dat er door alle westerse landen daarna stoffen zijn geleverd die zowel voor de bloemkool als een frisse bom geschikt zijn. Maar bedreigde hij daarmee zijn naaste en verre buren? Hoe dan, Henk? Zelfs als ie stiekem even piste in zijn eigen zwembad werd dat geregistreerd. Ja, zei Henk tegen meneer Kockelman, maar hij wilde niks laten zien. Nou hebben die Blix en zijn jongens zelfs in de laatjes met sokken en zakdoeken van Sadammeke’s stapelkasten mogen kijken, maar niks. En de CIA, MI 6 en meneer Meulmeester toch maar doorzijken dat ze zeker wisten dat die snor WMD’s had en linke draagraketten. Toen Blix aan die wijsneuzen vroeg om dan even te zeggen waar ze lagen om niet zich de zenuwen te hoeven rijden, wilden ze dat niet zeggen. Begonnen te lullen over biobussen etcetera. Nee, Henkie. Je Nederlands materiaal is net zo kurk als dat van je grote broers. Anders was je er in je steegje wel triomfantelijk mee naar buiten gekomen. Maar toch feliciteren we je -zij het wat laat- met je verjaardag gozer. Proost. Dat je nog lang minister mag blijven. Kunnen we lachen.


Shady (17)

woensdag 23 juli 2003
Net als in de zaak rond luitenant-kolonel Matser is het in de affaire-Dolk de vraag of het de bedoeling was om via een vals stortingsbewijs poen te genereren of gestorte poen met een luchtje van een legale achtergrond te voorzien. Met andere woorden: was er inderdaad 132 miljoen dollar gestort bij het filiaal van de HSBC-bank in Bakoe of niet? En had die storting te maken met een illegale wapenleverantie aan of via Azerbeidzjan of niet? Volgens mr. Dolk was er geen sprake van een wapenleverantie en achtte dat deel van de story zelfs het resultaat van een papegaaieneffect. Mogelijk, maar een papegaai begint niet uit zichzelf “wapenleverantie, wapenleverantie, koppie krauw” te roepen. Bovendien blijft het merkwaardig dat het bewuste HSBC-filiaal zijn activiteiten op een laag pitje zette toen een officieel onderzoek werd geopend naar de achtergronden van deze affaire. Maar wellicht horen we daar meer over als het proces versus Dolk eenmaal van start gaat. En misschien ook over de rol van zijn eventuele kornuiten in deze zaak. Het bedragje was namelijk bestemd voor Promcastle Holding BV in Uithoorn. Een onderneming die zich volgens de officiële gegevens bezighield met het initiëren, implementeren en executeren van commerciële communicatieprojecten. Volgens het oorspronkelijke verhaal van Dolk was dat de cliënt voor wie hij bij een bank effe moest checken of het HSBC-document wel echt was. Maar misschien was ook hier sprake van een papegaaieneffect. Hoewel. Wie bleek de enige aandeelhouder van dit communicatieve vehikel te zijn? ECE Holding BV 4 uit Amstelveen. En wie nam op 10 januari 2002 alle aandelen van deze plankholding over? Geertjan Dolk. Dat was dezelfde datum waarop het stortingsbewijs was gesteld. Dolk lijkt dus zijn eigen cliënt te zijn geweest. Op 22 maart zag de toen nog als bekend Rotterdams advocaat door het leven gaande Voorschotenaar het met de holding niet meer zitten en trad weer uit. Bij ECE 4 hadden op papier ook nog de broertjes ECE 1 en ECE 3 een bestuurlijke rol gespeeld. Binnen die constructie figureerde naast Johannes Gijsbertus Maria Baas uit Ouderkerk aan de Amstel eveneens Aloysius Pieter Gustaaf Maria Janssens uit Ridderkerk. Met die laatste zijn we weer dicht bij huis. Geertjan heeft namelijk jarenlang zaken gedaan met meneer Janssens (zie voor de connectie van beide heren met Barbecue-fenomeen Jan Borsboom deel 4 van deze serie op Kleintje Followup). Zonder twijfel hier en daar leuke winstjes gepakt, maar ook verliezen geleden. Forse verliezen. Bijvoorbeeld bij het no cure, no pay-verhaal rond de door westerse banken gestolen tegoeden van Koeweit na de inval van Saddam’s troepen in 1990. Omdat we zijn reputatie verder niet kennen krijgt meneer Baas van ons voorlopig de benefit of the doubt. Maar het is haast ondenkbaar dat Janssens van het gegoochel van Geertjan met het stortingsingsbewijs geen weet heeft gehad. Moeten we toch eens uitvogelen. Stay tuned.


Shady (16)

dinsdag 22 juli 2003
Newsflash. Zojuist vernamen wij dat het Openbaar Ministerie in het komende najaar mr. Geertjan Dolk voor de kadi gaat slepen wegens een poging tot oplichting en valsheid in geschrifte. Zoals gemeld ging het daarbij om een stortingsbewijs van 132 miljoen dollar bij de HSBC in Bakoe. Uiteraard blijven wij voor u de zaak op de voet volgen. Soms “totally beside the point”, maar wel “very persistent”. Stay tuned.


De Brusselse Connectie (14)

maandag 21 juli 2003
Volgens ons was het van meet af aan duidelijk dat luitenant-kolonel Willem Matser betrokken was bij het op grote schaal witwassen van drugsgeld. Tot nu toe stonden wij met die mening praktisch alleen. Maar dankzij een begin 1998 vrijwillig afgelegde verklaring van de door Justitie beschermde kroongetuige NN in de nasleep van de IRT-affaire verwachten wij toch meer medestanders te krijgen. Vooral omdat we de Italiaan Pietro Fedino, die vorig jaar met Matser in contact trad om in ieder geval een driehonderd miljoen dollar uit Bogota wit te wassen, nu wat beter kunnen uitlichten. Een paar citaten uit de verklaring van NN:
Voor Etienne [Urka] werken een aantal mensen. Ik noem er enkelen: Gregory, Dirk en Pietro Fedino... Fedino is een goede klant van Etienne. Hij is meer handelaar in drugs. … U moet het zo zien: Etienne is de baas. Gregory en Dick werken voor Etienne. Zij hebben ook wel weer hun eigen handel. Fedino is zoals ik al zei meer de handelaar. Alledrie gaan regelmatig naar Colombia. Fedino uiteraard niet meer want hij zit nog langer vast dan Etienne”.
Dat laatste viel erg mee. Althans voor de inmiddels 63-jarige Siciliaan. Hij zou in 1993 betrokken zijn geweest bij de verkoop van 100 kilo coke bij onze oosterburen. En dat mocht niet. In 1995 verscheen zijn naam op de internationale opsporingslijst en werd hij vrij vlot door de Nederlandse politie aan het haakje geslagen. Hij werd overgeleverd aan de Duitse justitie en kreeg uiteindelijk 3 ½ jaar aan zijn pantalon. Daar zat ie maar zeventien maanden van uit omdat in hogere instantie de bewijzen als nogal magertjes werden beoordeeld. In hoeverre hij in de jaren tachtig al een rol van enige betekenis heeft gespeeld in het zich rap ontwikkelende Nederlandse wereldje van het avontuurlijke geld is de vraag. Hoewel hij wel in de eerste helft van de jaren tachtig drie maanden het gezelligheidsgehalte van de Bijlmerbajes mocht testen wegens vermeende betrokkenheid bij een valse dollar-affaire. Tussen 1986 en 1990 was hij actief in Venezuela. Daarna vestigde hij zich weer in Nederland en raakte kennelijk verzeild in de belangensfeer van de erven Bruinsma. Hij werd een grote jongen en kende alle ins en outs op dit gebied. In die context is het op zijn minst merkwaardig dat hij in de loop van vorig jaar plompverloren rechtstreeks contact zocht met de in Brussel verblijvende Matser. Dan moet hij zich toch op vertrouwd terrein hebben gevoeld. Het sterkt ons in ieder geval in de overtuiging dat het contact tussen Fedino en Matser van vroegere datum is. Mogelijk dat de eerdere 15 tot twintig pogingen van Matser om een stel uiterst interessante stortingsbewijzen te gelde te maken uit dat boeiende contact voortkwamen. Dat niemand binnen het NAVO-hoofdkwartier daarvan heeft geweten lijkt ons niet aannemelijk. Als de voortekenen niet bedriegen gaan we een leuke tijd tegemoet. Stay tuned.


Nep uit Niger

zondag 20 juli 2003
Elisabetta Burba schrijft al heel wat jaartjes voor het Italiaanse magazine Panorama. Nee, nee niet over welke kaas je nu weer op je spaghetti moet pleuren, welke sokken je moet dragen bij een begrafenis, welk jacht je moet kopen als je eenmaal de bank hebt overvallen of de stukken onbenul die elke avond Berlusconi’s teevee-shows staan vol te brullen. Serieuze stof. In de loop der tijd had ze een aardige stal van informanten opgebouwd. Een van die bronnen had zij altijd gekoesterd. Vooral vanwege zijn betrouwbaarheid. Tot hij op een dag aan kwam zetten met documenten die voor haar gisteren uiteindelijk de aanleiding vormden om uit te pakken tegenover de Corriere della Sera. Zijn identiteit wilde Elisabetta niet kwijt, maar gezien het voorafgaande van deze story verwedden wij ons kermishorloge eronder dat het een Clouseau van een Italiaanse geheimedienst moet zijn geweest. De documenten hadden namelijk betrekking op de poging van Saddammeke om uranium te kopen in Niger. Zij realiseerde zich een scoop in handen te hebben ter grootte van een mammoetpenis na een kilo viagra. Maar als ze met de scoop naar buiten kwam en de documenten bleken fake te zijn dan kon ze het verder wel schudden in de journalistiek. Zij vertrok naar Niger om te proberen de waarheid boven water te trekken. En zoals zij al vermoedde bleek al snel dat zij door haar Clouseau heel waarschijnlijk bij de neus was genomen. Een opzetje dus van de Sismi of een andere geheimedienst van Berlusconi. In haar jacht op de waarheid had Elisabetta ook nog een setje copieën aan een paar Amerikaanse diplomaten in Rome overhandigd en langs die weg was de Niger-fake ook bij de CIA terechtgekomen. Die stuurde Thomas Wilson IV eropaf en deze door de wol geverfde diplomaat kwam terug met dezelfde boodschap als de Italiaanse journaliste: zeer waarschijnlijk nep. Met voor hem en zijn echtgenote zeer kwalijke gevolgen (zie “De diplomaat en zijn vrouw” van 17 juli jl.). Elisabetta hoorde verder niks meer van Amerikaanse zijde en haar hoofdredactie legde vervolgens het verhaal op de plank. Maar inmiddels had Berlusconi’s geheimedienst ook bij de Britse MI 6 het broddelwerkje in de mik geschoven. Via het door de BBC naar buiten getilde en door Blair stijf ontkende opsexen van al het negatieve materiaal dat over Sadammeke bij elkaar kon worden gegraaid belandde de Italiaanse shit vervolgens in Blair’s motivatie voor de oorlog met Irak. En in de State of the Union van Pretzel Bush. Elisabetta is ondertussen na haar verklaring ondergedoken. Logisch, want wie wil net als David Kelly, door Blair cs. gebrandmerkt als de opsex-informant van de BBC, gezelfmoord worden? En Jan Peter Potter, Jaap Doedel Scheffer en La Ditttrich maar ferm achter Bush en Blair gaan staan. Neppers.


De mullah en de CIA (7)

zaterdag 19 juli 2003
Kijk, die Noorse politie heeft ballen. Zegt gewoon dat al dat gelul van de CIA over de terroristische activiteiten van die Noordirakese mullah Krekar gewoon kurk is. Peer en Olle hebben geen enkel bewijs kunnen vinden voor de beweerde verbinding tussen Krekar’s Ansar al-Islami en Osama’s Al Qaida. Gegoochel met chemo- of biobussen? Nada. Helemaal niks. Dus hebben ze alle aanklachten tegen Krekar inzake terrorisme laten vallen. O ja, Jordanië heeft nog aan Oslo verzocht om de mullah met DHL of zo naar Amman te sturen omdat ie betrokken zou zijn geweest bij drugshandel. Je zou haast zeggen wie niet in het Midden- Oosten. Maar bovendien is ook het bewijs in die zaak net zo dun als het ijs bij Langetabbetje. En dan heerst er nog onzekerheid over de vraag of een uitzendkracht van Krekar inderdaad betrokken is geweest bij de moord op de Amerikaanse diplomaat Foley. Kortom, dikkeduim-werk uit Langley. Net als dat geouwehoer over het ordertje uranium dat Saddam in Niger zou hebben geplaatst. Nou veroorzaakt de manier waarop Krekar en de zijnen hun leven menen te moeten inrichten bij ons geen warme golven van emoties op. Maar om ze daarom plat te bombarderen of ze net als onze eenzame fietser van het ministerie van Justitie over de grens te zetten omdat Washington dat wil gaat ons heel wat stappen te ver. Vraag blijft waarom de Amerikanen zo graag Krekar onder de plaggen willen schoffelen. Wij als leek zouden zeggen omdat ie teveel weet over de vuile streken van de CIA in de betrokken regio. Waaraan hij zelf vermoedelijk driftig heeft meegewerkt. Achteraf buitengewoon link, wat bijvoorbeeld Noriega en Osama kunnen bevestigen. Maar achteraf kijk je een bont exemplaar uit Friesland in zijn gerief. Krekar heeft geruime tijd geleden al aangekondigd zijn wederwaardigheden op dit terrein gedocumenteerd en wel te boek te stellen en uit te geven. We hopen niet dat dat laatste wat opgeschoven wordt nu Peer en Olle de druk wat van de ketel hebben gehaald. Want zelfs een licht vertekende werkelijkheid is altijd nog leuker dan de sprookjes uit Washington. Stay tuned.


De diplomaat en zijn vrouw

donderdag 17 juli 2003
Een kwestie die pas heel laat en ook nog mondjesmaat tot de Nederlandse pers doordrong is die rond de leugens die Bush en Blair nodig hadden om aan de oorlog tegen Irak te beginnen. En waarom onze King of the Efteling en Jaap Doedel zich eerst politiek en nu ook militair achter de Anglo-Saxische hordes schaarden weten we nog steeds niet. Dat de Britse regeringsploeg van Phony Tony door deze affaire in zeer zwaar weer is terechtgekomen en bij elke dood van een Amerikaanse soldaat in Irak de roep om een impeachment van Bush en/of Cheney sterker wordt is blijkbaar minder interessant dan een paar omgewaaide bomen in de Achterhoek of de gezwollen voetzolen van een kudde medaljelopers. Elders in de wereld wordt deze affaire wel degelijk op zijn mérites ingeschat. Met name de mededeling van Bush in zijn laatste State of the Union dat Saddam recentelijk een poging had ondernomen om uranium aan te schaffen in Niger ligt zwaar onder vuur. Deze informatie zou via de Italiaanse geheime dienst in Londen terecht zijn gekomen en daarna bij de CIA in Langley. De firma stuurde de door vele Afrikaanse wateren gewassen diplomaat Thomas Wilson IV in februari 2002 naar Niger om uit te vogelen of er enige waarheid achter de informatie schuilging. Na langdurige babbels met de autoriteiten daar keerde hij terug met de boodschap dat een dergelijke deal met Saddam wel zéér onwaarschijnlijk was. Later zouden experts op nucleair gebied de documenten met betrekking tot de deal binnen een paar uur diskwalificeren als nep. Desondanks las Bush vrolijk voor dat Saddam in Niger had geprobeerd uranium te kopen. Nou had ie al eens prioriteit gegeven aan het voorlezen van een sprookje over een geit boven het onmiddellijk in actie komen na de mededeling dat een vliegtuig zich in een Twin Tower had geboord. Maar welbelust een leugen opvoeren in de belangrijkste regeringsverklaring van het jaar om aan te tonen dat de VS alle recht van de wereld hadden om Saddam de oren te wassen kan echt niet. Het gekrakeel dat internationaal ontstond was voor het Witte Huis geen aanleiding de hand in eigen boezem te steken. Iedereen kreeg de schuld behalve Bush en Cheney. En op welk niveau dit duistere duo en zijn trawanten opereren ondervond zelfs Thomas Wilson IV, wiens anti-oorlogshouding kennelijk niet in het putje was gevallen. Eerst werd zijn geheime missie ten behoeve van de CIA in volle glorie geëxposeerd in de Washington Post. Zonder zijn naam nog te vermelden. Maar niet veel later werd ook die gelekt zodat Wilson zich twee weken geleden min of meer genoodzaakt zag publiekelijk tekst en uitleg te geven. Dat leidde onmiddellijk tot repercussies. In de Post verscheen de volgende alinea in een column over de affaire:
Wilson heeft nooit voor de CIA gewerkt. Maar zijn echtgenote, Valery Plame, is als geheimagent werkzaam op het gebied van WMD’s. Twee hoge regeringsambtenaren hebben mij verteld dat de suggestie om Wilson naar Niger te sturen bij diens vrouw vandaan kwam”.
Fijn. Dank u. Eerst wordt een diplomaat voor de wolven gegooid en vervolgens totaal onnodig een CIA-agent die in het veld lijf en leden riskeert bij het achterhalen van gegevens over de handel in dodelijke shit. Voor haar land. Voor haar regering. Je zal zo’n land en zo’n regering hebben.


Vlag uit

woensdag 16 juli 2003
Op 23 juni 1995 viel de Belgische politie met veel geraas binnen op de huisadressen van vier Franstalige journalisten (Martine Ernst, René Haquin, Alain Guillaume en Philippe Brewaeys) en haalde bij hen de boel overhoop. Op de redactieburelen van de vier dezelfde tonelen. Ook daar werden documenten, diskettes en harde schijven in beslag genomen. Justitie zei op zoek te zijn naar de bronnen van hun reportages over de moord op socialistenleider André Cools in 1991 en de daarmee geassocieerde smeergeldaffaires rond Agusta en Dassault. Vermoed werd dat er lekkages waren binnen het justitiële apparaat zelf. Ook al was dat misschien zo, in wezen besloot Justitie tot deze overtrokken drijfjacht omdat ze zich door de vier behoorlijk afgezeken voelde met betrekking tot de krakkemikkige onderzoeken in bovengenoemde affaires. De journalisten gingen na het verbijsterende optreden van de Belgische Justitie in de tegenaanval. Langs justitiële weg. Wat konden ze anders? Dat die weg na de voorafgaande gebeurtenissen nooit veel kon opleveren, awel dat was te voorzien. En dat werd dan ook zonneklaar in de jaren daarna. In uiterste instantie wendden zij zich dan ook tot het Europese Hof voor de mensenrechten in Straatsburg met de klacht dat de Belgische Staat niet alleen de vrijheid van meningsuiting had geschonden, maar ook ten onrechte en ongevraagd hun privé- en familieleven een shock-therapie had bezorgd. Daarnaast claimden zij het recht hun bronnen te beschermen. In mei van dit jaar zond de aftredende minister van Justitie Marc Verwilghen een brief aan de parketten en de magistratuur met het verzoek het brongeheim van journalisten te respecteren. Marc voelde kennelijk de bui al hangen en zette zijn plu op. Gisteren brak de bui los. Het Hof in Straatsburg stelde de vier journalisten op alle punten in het gelijk. En dat is niet gering. Eindelijk kunnen Europese journalisten terugvallen op een juridische uitspraak als in de toekomst het beschermen van hun bronnen weer eens tot moeilijkheden leidt. Zonder twijfel zal dit ook ten goede komen aan de vrije nieuwsgaring en daarmee het totale democratische proces. Nou in Nederland nog het recht om te fotograferen vanaf de openbare weg en we zitten op rozen. Vlag uit.


Irak bevrijd

maandag 14 juli 2003
In 1968 -temidden van het tumult in Zuidoost-Azië- ondersteunde de CIA een stel oproerkraaiers van de Irakese Baath-partij bij een greep naar de macht. De coup slaagde en de bevolking kreeg te maken met een bewind dat niet terugschrok voor het uitoefenen van binnenlandse terreur om de macht te blijven. En dat vonden de VS eigenlijk best lekker. Democratie? Nou in dat soort landen alstublieft even niet. Vanwege de strategische en zakelijke belangen, begrijpt u? Stel je voor dat zo’n meute kameeldrijvers ineens communistisch wordt. Of fundamentalistisch. Dan wordt autorijden meteen een behoorlijk stukkie duurder. Dus God helpt je de brug over. In 1979 nam ene Saddam Hussein de fakkel van zijn mentor, Ahmed Hassan al-Bakr over. En ook hij kreeg in de jaren daarop alle steun van de CIA en de in Washington aan de macht gekomen junta van Bush senior. Vooral om die gore Iraanse mullah’s een lesje te leren leverden zij de Hitler van Baghdad alle wapens die denkbaar waren. Inclusief WMD’s. Tot het de Bush-junta beginjaren negentig beter leek om de vleugels van Saddam wat bij te knippen voor hij wat al te bijdehand werd in de regio. Er volgde een boycot van ruim tien jaar. Uiterst moeilijke tijden voor het grootste deel van de Iraakse bevolking. Maar Saddam bleef aan het roer. Toen het moslim-fundamentalisme begin deze eeuw al teveel greep dreigde te krijgen op de westerse olievoorziening ging dat roer om. De aanslag op de Twin Towers werd gedoogd om in Afghanistan de Taliban te ruimen en de heroïnehandel in ere te herstellen ten behoeve van de kostenbestrijding. En vervolgens Snorremans uit Baghdad te verdrijven met de rotsmoes dat ie de beschikking had over WMD’s die hij binnen een uur op ons dak kon gooien. De schade aan Irak was enorm. Het gaat wel een 30 miljard dollar kosten om de boel in de komende weer een beetje knappies draaiende te krijgen. Dat hebben de firma’s Halliburton en Bechtel zo’n beetje becijferd. En die kunnen het weten want die moeten die klus klaren. Maar wie moet dat opbrengen? Hé, dat is een makkelijke: Irak zelf natuurlijk. Via voorschotten en leningen die dan weer betaald en afgelost kunnen worden uit de opbrengsten van de olie, die de facto in handen is van de Bush-junta. Zo zien de door Washington ontwikkelde plannen ten aanzien van het door Herr Rumsfeld en zijn generaals veroverde land eruit. Hadden die Irakese oliebollen maar niet met zijn allen zo lang achter die Saddam aan moeten lopen. En zo is de bevolking van pissebed in kakkebed geraakt waarbij de plaats van de heer S. Hussein is ingenomen door de heer de heer P. Bremer III. Het verschil voor de gewone Ali’s en Hassans en hun gezinnen? Verrot weinig. Zoals gebruikelijk. Iets gehoord hierover van de King of the Efteling of van zijn zo capabele hofnar De Hoop Scheffer? Toch democraten in hart en niertjes? Niks. Zoals gebruikelijk.


Filmpje

vrijdag 11 juli 2003
Van 12 tot 16 maart jongstleden konden liefhebbers van korte films zich verlekkeren bij het vierde International Short Film Festival van Amsterdam. De lokale teevee- en internetstichting Bellissima door de organisatie uitgenodigd om bezoekers te assisteren bij het maken van zogenaamde “installatievideo’s” met video-apparatuur, computers en bestaand filmmateriaal. Met als onderwerp de door George Pretzel Bush inmiddels beëindigd verklaarde oorlog in Irak. Voorzien van eigen commentaar. Dat leverde volgens een woordvoerder van Bellissima zulke sappige filmpjes op dat de Amerikaanse alternatieve publiciteitsclub Paper Tiger te kennen gaf ze graag op het Amerikaanse internet te willen smakken. Als tegenwicht voor de ontstellende berichtgeving van de zijde van de mainstream media. Nou, daar wilde Bellissima uiteraard graag aan meewerken en het zond een kant en klare verzamelvideo met de fedex naar de VS. Hè jammer nou. Film nooit aangekomen. Kan gebeuren. Geen probleem. Nieuwe copie naar de States. U raadt het. Nooit aangekomen. Er zou zelfs sprake zijn van een derde poging die eveneens schipbreuk leed. Navraag bij de organisatie leverde helaas niks op. Ook Paper Tiger bleek niet erg happig om onze e-mail te beantwoorden. Als die tenminste is aangekomen. Want één ding is zeker: sinds Osama’s Flying Circus de Twin Towers aan puin vloog heeft het Witte Huis een aantal maatregelen genomen die de vrijheid van meningsuiting moeten terugbrengen naar een niveau dat ook in Berlijn tussen 1935 en 1945 populair was. Zonder twijfel zal ooit de situatie wel weer normaliseren, maar in de tussentijd zit de hele wereld met de peren. Nee, niet echt bellissima.


PSV - Moon

donderdag 10 juli 2003
De Eindhovense voetbalclub PSV neemt volgende week (vanaf 15 juli) deel aan de World Peace King Cup in Zuid-Korea. Dit voetbaltournooi is georganiseerd door de Sunmoon Peace Football Foundation, een van de vele dekmantels van de
Moonsekte, in Nederland werkend als Verenigingskerk. Deze sekte is het bekendst door de door haar georganiseerde massahuwelijken. Maar ze is in het verleden ook keer op keer in opspraak geraakt door banden met extreem-rechtse politici en politieke organisaties.
In Nederland waren dat onder meer de Nederlandse Volks Unie, waar een vertegenwoordiger jarenlang in het bestuur zat en de Centrumdemocraten. De Nederlandse leider van de sekte, Wim Koetsier heeft deze partij, namens zijn sekte financieel gesteund en in ruil daarvoor kreeg hij een baan op het partijbureau. Een aantal rapporten van het 'wetenschappelijk' bureau van de CD werd geschreven door moonies.
Het is niet erg aannemelijk dat PSV-trainer Guus Hiddink, met zijn
ervaringen in Zuid-Korea, niet weet wat de Moonsekte inhoudt en niet weet dat dit tournooi door de Moonsekte wordt georganiseerd. De Moonsekte is een machtsfactor van betekenis in Zuid-Korea en op de website van de organisator is de link naar Sun Myung Moon duidelijk aanwezig.
Meer informatie informatie is hier te vinden en hier.


Ballonnen

donderdag 10 juli 2003
En wij maar denken dat we met het aantreden van het kabinet Potter II voorgoed de onverwachte erupties in ons politieke wereldje achter ons hadden gelaten. Niks hoor. Plotseling meent La Dittrich namens de 66 Democraten die nog over zijn een ballon te moeten oplaten over de JSF. De Amerikanen hielden zich volgens hem niet aan hun afspraken. Of misschien nog erger: ze hebben bij het maken ervan - o.a. bij Pim thuis - gewoon zitten te liegen. Gezien het feit dat Pretzel Bush zelfs leugens voorleest in de State of the Union zouden wij voor de laatste optie kiezen. Maar goed, omdat het Nederlands bedrijfsleven haast geen fuck terugkrijgt voor zijn participatie aan de ontwikkeling van deze nieuwe vliegende schroothoop, kunnen we volgens Boris beter uitstappen en 700 miljoen in onze zak houden. Dan hoeft Gerrit Norm niet verder te bezuinigen op onderwijs en kennistechnologie. Het stokpaardje van Boris en zijn club. De partijen van Jan Peter en van Gerrit hebben inmiddels in navolging van prins Friso al hun middelvinger omhoog gestoken als teken van afkeuring. En wat gaat Boris doen als Gerrit schijt heeft aan het regeeraccoord en verder snijdt in het toch al belazerde onderwijs? Stapt ie dan uit de coalitie? Hahahahahahaha. Brullen. Boris heeft gewoon een klotenballon opgelaten, vol met lachgas. In de nog jonge traditie van de LPF. De nalatenschap van Pim onder leiding van Ed Maas en Oscar Hammerstein. Dit “odd couple” (een symbiose van een glazenwasser en Machiavelli) liet een paar weken geleden ook weer eens een ballon op. Het kondigde zijn vertrek aan uit het hoofdbestuur van de partij. Er heerste nu de broodnodige rust in de vroegere verzameling ongeregeld en de financiën waren op orde gebracht. Dus tijd om iets anders te gaan doen. Meer geld verdienen of zo. Maar direct na de aankondiging brak een zware pleuritis uit. Een aantal provinciehoofden gooide zijn kont tegen de krib en gordde het zwaard voor een nieuwe revolutie binnen de partij. Ed en Oscar konden dus niet weg. Er was volgens Mat JSF geen plaats voor sippers. Dus eerst nog even het ongedierte ruimen. Pardon, het onkruid wieden. Dat gebeurt vandaag. Zonder twijfel gaan er opnieuw koppen rollen. Maar de revolutie eet nu eenmaal altijd haar eigen kinderen op. Met veel feestgedruis en het oplaten van ballonnen.


Duiken (3)

woensdag 9 juli 2003
De Friedman-affaire bij onze oosterburen is met een sisser afgelopen. Wel een hele flinke sisser. Michel Friedman is met het OM een boete overeengekomen van 17.400 euro wegens het in bezit hebben en het gebruik van cocaïne. Verder heeft hij gisteren ten overstaan van de overvloedig aanwezige pers zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag. Dit hele scenario houdt naar alle waarschijnlijkheid in dat ook alles wat is uitgelekt over zijn sexuele uitspattingen in het Berlijnse Nobel-hotel gewoon waar is. Volgens verklaringen van een paar vertegenwoordigsters van een gespecialiseerd Oekraïns uitzendbureau snoof de zich bij deze ritmische exhibities als Paolo Pinkel presenterende Friedman er stevig op los (zie ook deel 1 van deze serie van 16 juni jl.). Daarnaast heeft een justitieel onderzoek uitgewezen dat Pinkel op zijn advocatenkantoor zich ook nog wel eens oppepte met een kleine dosis Colombia white. Friedman heeft zijn posities van respectievelijk vice-president en president van de Duitse Centrale Joodse Raad en het Europees Joods Congres opgegeven. Zijn teevee-talkshow is eveneens van de baan en zijn verkering staat op de tocht. Afgelopen week raakte de zaak in een stroomversnelling toen Friedman’s advocaat per ongeluk een fax naar een pizzabakker stuurde waarin keurig de stand van zaken tot dan toe stond opgesomd. Via deze pizza-connectie belandde het exposé in de pers en vanaf dat moment was de affaire voor Friedman een gelopen koers en wachtte hem de gang naar Canossa. Blijft over de vraag in hoeverre het toevallig was dat het onderzoek van het OM naar de snuif- en wipgewoontes van Friedman al in een vroeg stadium op straat lag. De term anti-semitisme doet het altijd goed, maar daar is de afgelopen weken niks van gebleken. Een mogelijke represaille van een of andere dienst na de verdachte dodelijke duik van de omstreden FDP-politicus Möllemann behoort zeker ook tot de mogelijkheden. We houden de verdere luchtbellen in deze stinkende poel scherp in de gaten. Want wij laten ons niet snel het bos insturen. Stay tuned.


Shady Brussels

dinsdag 8 juli 2003
Analyse this. Ergens in september vorig jaar werd de Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk voor een paar dagen in zijn bewegingsvrijheid belemmerd door de Staat der Nederlanden. Omdat hij bij een bank in Amsterdam had geïnformeerd of een CD (certificat of deposit ofwel een stortingsbewijs) dat hij in zijn binnenzak had wel kosher was. Het ging om een bedragje van 132 miljoen dollar dat uitgegeven leek te zijn door het filiaal van de HSBC in Bakoe (Azerbeidzjan) en verband zou houden met een wapendeal. Het document bleek een uur in de wind te stinken en Dolk ging voor schut. Wij hebben u over die affaire met de serie “Shady” hardnekkig uit uw slaap gehouden. Of zij in haar volle omvang voor de kadi wordt gesleurd hoort u binnenkort in dit theater.
Ergens in februari van dit jaar werd de NATO-officier Willem Matser achter een kijkgaatje gemanouvreerd. In zijn slipstream volgden nog een flinke Italiaanse mafia-meneer, een bescheiden Nederlandse o.g.-boer, een grote Marokkaanse hash-handelaar, een Spaanse kruimelaar en een Colombiaanse handlanger met bankconnecties. Dit groepje ging zich te buiten aan witwaspraktijken en deed dat via een paar geurende CD’s van de Banco Santander in Bogota met een totaalwaarde van zo’n 300 miljoen dollar. Wij hebben u over die affaire met de serie “De Brusselse connectie” hardnekkig uit uw slaap gehouden. Of zij in haar volle omvang voor de kadi wordt gesleurd hoort u binnenkort in dit theater.
Geplaagd door een plotselinge aanval van het vakantievirus raakte onze administratie begin juni enigszins in ongerede. Daarom misten wij aan aantal pissige e-mails van mr. Dolk die onze serie over hem slecht kon verteren. Daarnaast uitte hij echter merkwaardigerwijs zijn misnoegen over een van onze bijdrages over de Matser-affaire. En dat uitte hij aldus: “totally beside the point, zoals gebruikelijk inmiddels”. Kind kon de was doen. Mr. Dolk wist kennelijk iets over Matser en zijn companen. Wij vroegen hem dus - zij het wat laat - hoe dat kon en of hij iets met de Matser-zaak te maken had. Dolk antwoordde met het cryptische: “Soms kan je van bepaalde zaken op de hoogte zijn zonder daar ook maar iets mee te maken te hebben”. Gezien zijn goede relaties bij De Telegraaf zullen we maar aannemen dat een deel van zijn kennis is terechtgekomen in het pagina-grote artikel over Matser “Het bizarre dubbelleven van de witwas-majoor” van zaterdag 28 juni jl. Blijven we toch zitten met twee vragen: Hoe wist Dolk van Matser? En waar kwam zijn collateral van 132 miljoen dollar vandaan? Stay tuned.


Operatie Opsex

zondag 6 juli 2003
Je kan lullen wat je wil maar de BBC heeft wel ballen. De Britse publieke omroep blijft achter de inhoud van een Today-reportage staan van september vorig jaar. Daarin werd Alistair Campbell, zeg maar de Eef Brouwers van Tony Blair, ervan werd beschuldigd met medeweten van zijn baasje een rapport van de inlichtingendiensten over de militaire dreiging van Irak op elf punten te hebben laten opsexen. Volgens de verfraaide versie was S. Hussein bijvoorbeeld in staat om bij een ruzie in de Midden-Oostenwijk binnen drie kwartier raketten met een zootje bio-chemische ongein in het tuintje van de buren te gooien. En in de nabije toekomst misschien ook in wat verder afgelegen tuintjes. Met die verzameling absolute shit wist Blair vervolgens het Parlement ervan te overtuigen dat een aanval op Irak dringend noodzakelijk was om aan die dreiging een eind te maken. Samen met Pretzel’s Possy uit het Witte Huis, die ook al had staan te jokeren met opgesexte troep. Tot bij de Verenigde Naties toe. Met andere woorden: die hele Anglo-saxische bende heeft de boel willens en wetens belazerd. En het kiezersvee begint dat langzamerhand in de kieren te krijgen. Blair en Campbell hebben vanaf september bij hoog en laag volgehouden dat het bewuste inlichtingenrapport niet is opgesext en er bij de BBC herhaalde malen sterk op aangedrongen om haar beschuldigingen in te trekken. Tot ieders verbazing heeft de omroep tot nu toe de beide heren echter aangeraden hun eisen in een ruimte te steken waar de zon nooit schijnt. Niet helemaal zonder reden overigens. Allereerst is de opsex-informatie afkomstig uit bronnen binnen de inlichtingendiensten zelf. Uiteraard wenst de BBC de identiteit daarvan niet prijs te geven. Maar bovendien kwam gisteren plotseling naar buiten dat het hoofd van MI 6, sir Richard Dearlove (nee, nee, heeft niks met Peter Sellers te maken), voor de bewuste uitzending uit een paar briefings had gehad met zowel de top van de BBC als de programmaleiding van Today. Daarbij had hij o.a. duidelijk gemaakt dat Irak zijn dienst aanzienlijk minder hoofdpijn bezorgde dan Iran en Syrië. Ook op het gebied van WMD’s.
Tel uit je winst. De hele kwestie kan Blair nog altijd de kop kosten en hij weet het. Overigens, op welke gronden heeft onze Jan Peter, de schrik van de Efteling, het besluit genomen dat Nederland politiek achter de Amerikaans/Britse aanval op Irak stond? Toch niet vanwege dezelfde opgesexte informatie? Aangevuld met een hijgend rapportje van de bounty hunters van de AIVD over Saddam’s steunpunten in Eindhoven en Rotterdam? Dear love! Straks moeten we ons nog voorbereiden op scherpe kamervragen. Gelukkig is de Haagse horde op reces. Dus het zal wel overwaaien.


Bring ‘em on

zaterdag 5 juli 2003
Je zou het bijna vergeten maar de wereld kreeg een ander aangezicht op 11 september 2001. Toen werden volgens de officiële lezing vier vliegtuigen gekaapt boven Amerikaans grondgebied. Twee ervan boorden zich in de Twin Towers, eentje stortte neer ergens in Pennsylvania en de laatste (vluchtnummer 77 van American Airlines) denderde het Pentagon binnen. De FBI kwam de volgende dag al op de proppen met de namen van 19 Arabieren die voor de kaping en de gevolgen verantwoordelijk waren. En ze waren volgens de rubberzolenclub allemaal lid van Al Qaida. Een terreurgroep onder leiding van ene Osama bin Laden, over wie we inmiddels al een tijdje helemaal niks meer hebben gehoord. Nou is in deze kolommen al eens aandacht geschonken aan het feit dat de paspoorten die deze heren hebben gebruikt in ieder geval voor een deel niet overeenkwamen met hun werkelijke identiteit. Oftewel: ze waren gejat. Maar who cares? Het bleven 19 Arabieren. Maar bij vlucht 77 blijkt het nog gekker te kunnen. American Airlines gaf zoals gebruikelijk bij dit soort rampen al snel een lijst vrij met alle namen van de 56 slachtoffers plus die van de 6 bemanningsleden. Geen Arabier te bekennen onder de 62 namen. Waar waren Khalid Ahmihdhar, Majed Moqed, Nawad Alhazmi, Salem Alhazmi en Hani Hanjour gebleven? Volgens de FBI waren ze wel degelijk aan boord geweest. Misschien stiekem door de douane geslopen? Al eens in Amerika geweest? Probeer het eens. Andere mogelijkheid: door de FBI aan boord geholpen? Als je zoiets te hard roept in Nederland maak je een goeie kans dat minister Donner je persoonlijk naar de Verenigde Staten fietst als Bush om je uitlevering vraagt. Back to base. In november 2001 kwam de pathologische dienst van het Amerikaanse leger na uitgebreid grutten in de overblijfselen van de slachtoffers met een verslag naar buiten. Volgens de dienst waren er 189 slachtoffers. 125 daarvan waren werknemers van het Pentagon en 64 waren aan boord geweest van het AA-toestel. Vijf (!) van hen konden niet worden geïdentificeerd. Kat in het bakkie zou je zeggen. Of hangt zijn staart er nog buiten? Als je ervan uitgaat dat de bemanning inderdaad de bemanning was dan kom je uit op 58 passagiers. Twee meer dan op de lijst van de vliegtuigmaatschappij. Een bijdehandje vroeg de namenlijst op van de pathologische dienst, zich beroepend op de Freedom of Information Act (FOIA). Na ruim een jaar plofte die bij hem op de deurmat. En wat bleek? Weer geen Arabische namen. Wel drie nieuwe die niet op de AA-lijst stonden: Robert en Zandra Ploger en Sandra Teague. Een andere naam is compleet verdwenen: Dana Falkenberg. Moge we tot de voorzichtige conclusie komen dat er van dit hele verhaal geen reet klopt. En dat het om het zoveelste stukje gaat dat niet past in de officiële 9/11-puzzle zoals die door de firma Bush op de markt is gebracht. Hey George, waar zijn de goeie stukjes gebleven? Bring ‘em on.


Camiel

woensdag 2 juli 2003
Het grootste gedeelte van de gelovigen onder ons laat zich in de debatingclub aan het Binnenhof vertegenwoordigen door het CDA. De goddelijke heerschaar van Maxime Verhagen die zonder twijfel het christelijk axioma “In den beginne was het woord” onderschrijft, maar helaas zelf vaak onverstaanbaar is als ie het neemt. Althans voor niet-Bourgondiërs. Tot Maxime’s parlementaire volgelingen behoort ondermeer Camiel Eurlings. Een man die zijn geloof graag uitdraagt. Een veelbelovend profeet met een colbertje en een stropdas. Camiel zei een paar dagen geleden op de teevee dat hij nog steeds gelooft dat Saddam ergens WMD’s (massavernietigingswapens) heeft verstopt. Meer dan tien jaar no-fly zones, een bosje satellieten, een legertje al dan niet autochtone spionnen, pelotons VN-controleurs en toch had die snor WMD’s. Volgens Camiel. En daar kon ie binnen drie kwartier het hele Midden-Oosten, ja de hele wereld mee plat gooien. Armageddon. Dus wat doet ie als het minimalistische hoopje vechtjassen van Rumsfeld zijn land binnenvalt? Gooit ie ze plat met een puntzakje WMD’s? Hij doet niks. Of hij kon ze zelf niet meer vinden. Of hij had ze niet. Maar de CIA en haar kleinere broer hadden gezegd dat ze er waren en dat staat voor Camiel blijkbaar gelijk aan God’s woord. Zouden wij voorzichtig mee zijn, Camieltje.
Zo is bijvoorbeeld dankzij voormalig president Clinton een heel orgasme aan CIA-files vrijgegeven. Daar zat ook een memo bij van eind 1974 na Christus. Ook al een door Muslim-terrorisme bezwangerde tijd, waarin vliegtuigkapingen net zo gewoon werden als de verschijning van Erica Terpstra op een barbecue. Een citaat:
Een nieuwe organisatie van onbekende origine onder de naam “Groep van de martelaar Ebenezer Scrooge” heeft het plan opgevat om de jaarlijkse koeriersvlucht van de Noordpoolregering te saboteren. De premier en hoofd van de koeriersdienst S. Claus is op de hoogte gesteld en over de hele wereld zijn voorzorgsmaatregelen getroffen”.
Het memo kreeg het stempel “Geheim” en werd bijgezet in het mausoleum van de afdeling Documentatie. En weet je waarom de CIA ook deze file maar schoorvoetend heeft vrijgegeven Camiel? Uit schaamte. Vervang S. Claus door S. Hussein en je weet wat we bedoelen, jongen. Welterusten.


Coutts

dinsdag 1 juli 2003
Volgens één van onze goedingevoerde bronnen hield een kleine groep avontuurlijke Rotterdamse zakenlieden zich eind 2000 onledig met een fikse wapendeal. Het ging om wat nu zo populair is onder de naam WMD’s ofwel massavernietigingswapens. De deal verliep -zij het wat moeizaam- via Singapore. De geldstroom kabbelde langs de Chase Bank in New York en de Coutts Bank in Londen. Tot voor kort liep het hele personeel van Coutts nog in Victoriaanse kledij. Een habitus die vooral werd geapprecieerd door het Britse vorstenhuis en merkwaardigerwijs de familie Bush. Beide clans maakten dan ook gaarne gebruik van de diensten van deze weliswaar archaïsch uitgedoste, maar oh zo uitgenasjte bank. Blijkens in de alternatieve pers verschenen afschriften van Greenspan’s Federal Reserve maakten zij bij Coutts zelfs gebruik van gemeenschappelijke rekeningen voor hun gezamenlijk uitgevoerde shady business-operaties. De miljardenwinsten die de Bushes daarbij incasseerden werden via die rekeningen en meestal via Chase grotendeels overgeboekt naar de her en der verspreide tegoeden van Pilgrim Investments Incorporated. Een beleggingsvehikel van de Bush-clan met een inktzwarte achtergrond en een Chinese dochter: Hutchinson Whampao in Hong Kong. De Rotterdamse avonturiers voornoemd waren dus in goed gezelschap. De Coutts Bank is een paar jaar geleden onder de vleugels gekomen van de National Westminster Bank. En laat nou juist die bank door het vanaf de Britse Virgin Islands opererende investeringsbureau Farman Overseas zijn uitgekozen om de 300 miljoen Colombiaanse drugsdollars van Pietro Fedino en onze onvolprezen NATO-expert Willem Matser wit te wassen (zie aflevering 13 van de Brusselse Connectie van gisteren). Naar verluidt lukte dat niet omdat er teveel onduidelijkheid heerste over de herkomst van het geld (!). Maar het kan ook zijn dat de Westminster door de Britse autoriteiten al gewaarschuwd was voor de nare consequenties als de bank in deze deal stapte. Want zonder twijfel was Matser al in het snotje geraakt van verschillende regenjassenclubs door zijn eerdere “vijftien tot twintig” witwaspogingen. De identiteit van de Rotterdamse rebellenclub waarvan in dit artikel sprake is houden we nog even voor ons. Klantenbinding.


De Brusselse Connectie (13)

maandag 30 juni 2003
Jawel. Eindelijk. Nadat het NOS-Journaal op 5 maart jl. (!!) de zaak-Matser voor het eerst in de openbaarheid bracht en Kleintje Muurkrant daarna de enige was die de fakkel brandend hield heeft de afgelopen week ook de reguliere schrijvende pers de affaire opgepikt. Ook in die sector houden professionals zich nu met de affaire onledig. Niet dat ze inhoudelijk zo veel meer boven water hebben getrokken dan wij, maar wat niet is kan nog met de trekschuit arriveren. Zo is voor ons na lezing nog een flink pakket vragen overgebleven. Ten eerste over de reële loop der gebeurtenissen. Driftig reconstruerend komen wij tot het volgende:
Vriend Matser is sedert 1999 actief in heel stel voormalige oostbloklanden in verband met de integratie van die landen in de NATO en het stroomlijnen van de nieuwe gezamenlijke doelstellingen. Daarbij maakt hij ook kennis met de Roemeense generaal Talpes, net als Matser een oude rot in het cloak-and-dagger-wereldje. Talpes stelt zijn Nederlandse collega in het vroege voorjaar van 2002 enthousiast voor aan de Roemeense tycoon Ovidio Tender. Niet toevallig. Want Tender was kort tevoren op zoek gegaan naar een partner voor de overname van de staatsoliemaatschappij Petrom en had de meeste hoop gevestigd in de Amerikaanse slokop Halliburton. Talpes moet geweten hebben dat Matser ook op zakelijk gebied het nodige in de etalage had staan. En ook hoe die te werk ging. Als we onze luitenant-kolonel mogen geloven was hij zich vóór zijn Roemeense avontuur al tussen de vijftien à twintig keer te buiten gegaan aan witwastrucs. Naar eigen zeggen waren er maar een paar gelukt. Ook als we aannemen dat dat laatste juist is dan weten we nog niet aan welke landen, aan wat voor projecten en aan hoeveel geld we mogen denken. Maar gezien het enthousiasme van zowel Talpes als Tender en de aan hem toegevoegde privé-secretaresse was Matser ook op dit gebied geen boterletter. Hij heeft voorbereidende gesprekken met de Roemeense president, de premier en de minister van toerisme en vervoer. Hij confereert met bankmanagers, verzekeringsknuppels, projectontwikkelaars en onderzoekinstituten. Ook in Nederland. En zijn netto te besteden bedrag stijgt tot 3 miljard dollar. Midden in die veelbelovende periode zoekt de in Nederland werkzame Italiaan Pietro Fedino contact met Matser. Let wel: niet andersom! Hij is al jarenlang actief in de cokehandel en het ligt dan voor de hand hem het lidmaatschap van de mafia toe te dichten. Verder onderhoudt Fedino warme contacten met Javier Gonzalez in Bogota, die een over liaison bij de lokale Banco Santander beschikt. Fedino wil 300 miljoen dollar wassen en richt zich dan tot Matser. Oh, hoezo? Hoe wist hij dat de oostblok-expert van de NATO zich daarmee bezighield? Had hij goede ervaringen bij het opschonen van eerdere tranches? Of had hij goede berichten vernomen vanuit zijn belangenvereniging? Meer hierover in onze volgende bijdrage. Stay tuned.


Mooi Volendam

vrijdag 27 juni 2003
Jan Veerman heeft de brand in zijn Hemel in de oudejaarsnacht van 2000/2001 natuurlijk nooit gewild. Ook zijn leven vertoont van tijd tot tijd de contouren van de hel. Misschien in de loop van de jaren steeds vager, maar nooit meer weg te bannen. En dat hij pas op de rechtszittingen van deze week zijn emoties de vrije loop liet ligt misschien in zijn aard. Voor de brand uit was Jan ook al niet iemand die dagelijks hossend over de dijk zeilde. Jan is altijd een koele, berekenende zakenman geweest als je bronnen in het dorp mag geloven. Veerman’s reactie op het beslag dat de slachtoffers vorige week hebben laten leggen op zijn bezittingen als voorbode op hun schadeclaim van tientallen, mogelijk honderden miljoenen is dan ook niet vreemd. Vanmiddag dient het kortgeding om dat beslag opgeheven te krijgen. Volgens een van Veerman’s advokaten is die beslaglegging niet zo slim van de slachtoffers, want zijn opdrachtgever verliest op deze manier geld. En dat betekent dan weer dat er minder voor de slachtoffers overblijft als hun claim wordt gehonoreerd. Lijkt een logische redenering maar wij herhalen hier even een gedeelte uit ons bericht van "Achter de dijk" van 21 januari 2001:
"Zo kenden zij (het gemeentebestuur en de politie, red.) zonder twijfel ook de berichten uit het circuit dat Veerman een van de Volendamse financiers zou zijn geweest van het roemruchte schip "De Lammie" dat al in de jaren zeventig met drugs en muis in de golven verdween. Verder moet het niet aan hun aandacht ontsnapt zijn dat de wat recalcitrante caféhouder altijd op zeer goede voet heeft gestaan met "Jakkie Stroek", een van de vermaarde vrijbuiters die Volendam op het gebied van drugshandel rijk is. Geobserveerde en vastgelegde zakelijke ontmoetingen tussen die twee zouden volgens voorzichtige mededelingen uit IRT-kringen steevast gevolgd zijn door het arriveren van een schip vol snoepgoed. Hoe dit ook zij, zeker is dat Veerman’s zakelijke belangen zich in de loop der jaren niet alleen formidabel uitbreidden aan en achter de dijk maar bijvoorbeeld ook in het bij avontuurlijke Nederlanders zo geliefde zuiden van Spanje…."
Voor dat laatste zijn we inmiddels door onze bronnen op de vingers getikt. Het zou namelijk niet alleen gaan om Spanje, maar ook om Zuid-Afrika en Australië. Of dat allemaal makkelijk is terug te vinden is vers twee. Maar als het waar is dan hoeft die advocaat van Veerman zich verder geen zorgen te maken.


Shady (15)

donderdag 26 juni 2003
Kent u Karl Rove? Wij ook niet. Hij schijnt verantwoordelijk te zijn geweest voor de succesvolle verkiezingscampagne van Bush junior en tegenwoordig diens belangrijkste adviseur te zijn bij het opleuken en inkleuren van diens politieke boodschappen. A hell of a job met vele dirty tricks. Maar Karl is geen eendagsvlieg. Hij leerde het vak al ten tijde van Richard Nixon. Ook al iemand die in de eerste leugen niet gebarsten was. Niettemin, de Joseph Goebbels van de huidige president weet ook niet alles. Hij hangt op zijn beurt weer zijn gretige oortjes te luisteren bij andere adviseurs. De belangrijkste? Michael Ledeen! Een man met een rijk verleden. Zo onderhield hij levendige contacten met de lieflijke loge P-2 van Licio Gelli, die in de jaren zeventig en tachtig verantwoordelijk was voor zoveel shit in de Italiaanse samenleving en ver daarbuiten dat je wel 10 liter grappa achter elkaar in je kraag moet gieten om de smerige smaak een beetje weg te spoelen. Ledeen stond in die tijd zelfs op de loonlijst van de zwaar door Gelli’s Schutzstaffel geïnfiltreerde Italiaanse geheime dienst SISMI en werkte nauw samen met Francesco Pazienza. Een van de meest notoire SISMI-agenten, die in 1995 tot tien jaar brommen werd veroordeeld voor zijn aandeel in de bomaanslag in 1979 bij het treinstation van Bologna waarbij 85 doden en 150 gewonden vielen. Leuke gozer om uit te nodigen bij een party. Maar Michael hield kennelijk van dit soort heren, want hij sloot in de jaren tachtig ook vriendschap met Manucher Ghorbanifar. Een voormalige topper van de SAVAK, de geheime politie van de sjah van Perzië die aan het boekje over martelmethodes een flink aantal hoofdstukken heeft toegevoegd. Na de machtsovername door Khomeini cs. leek het Ghorba beter om uit te wijken naar Frankrijk. Niet alle mullah’s vonden hem gezellig. Niettemin werd hij een belangrijke schakel bij het sluiten van deals binnen het Iran-Contra complex, waarbij diezelfde mullah’s wapentuig ontvingen in ruil voor her en der in het Midden-Oosten gegijzelde Amerikanen. Dit hele geschuifel moest eigenlijk allemaal geheim blijven. Maar dat lukte niet helemaal. Ook Ledeen ging aan de schandpaal. Maar de tijd heelt alle wonden. En wie staat in de VS nu in de eerste rij van het koor dat anti-mullah liedjes ten gehore brengt? Goed. Een tien met een griffel.
Het zou ons verder allemaal Kips of Stegeman zijn als niet onze onvolprezen voormalige advokaat Geert Jan Dolk nog in 2000 repte over een deal waarbij hij samen met Ledeen en Ghorbanifar een bescheiden portie Amerikaans graan naar Iran zou laten verschepen. Graan???! Nou ja, kan waar zijn. Hoewel graan wel erg netjes is vergeleken met de geheime wapendeals waarover wij al eerder schreven in deze serie. Feit is wel dat Geert Jan een vrolijk stemmende kennissenkring heeft en friends in high places. Stay tuned.


Jan Peter

woensdag 25 juni 2003
In Engeland groeit het aantal mensen dat een pesthekel heeft aan Tony Blair met het uur. Vooral nu zes Britse soldaten gisteren het loodje legden en acht gewond raakten bij een overval in Amara, een vlek ten noorden van Basra. De vraag die bij het meerendeel van de Britse bevolking als een pinball tussen de oren heen en weer blijft schieten is: wat moeten "onze" jongens daar in die zandbak? Want dat Tony gewoon hardop heeft staan liegen over de aanwezigheid van WMD’s (massavernietigingswapens) in Saddam’s voorraadkast is zo langzamerhand zo helder als Freddie’s levenswerk. Een beetje husselen met een gedateerd rapportje van een schooljongen, wat peper en zout van MI 6 en hoppa rammen met die handel. Sla Saddam op zijn bek. Hetzelfde recept dat Tony’s nieuwe vriend aan de overkant van de plas hanteerde. En naar nu blijkt ook de Spaanse premier Jose Maria Aznar. Zijn geheimedienst CNI had hem in een rapport laten weten dat Saddam, een vroegere gabber van Rumsfeld, geen WMD’s in de aanbieding had. Dat ie geen raketten had om zijn buurland, laat staan de rest van de wereld plat te gooien. En dat ie ook geen contacten onderhield met Osama, de voormalige CIA-asset. Dus wat zegt Aznar in februari tijdens een teevee-interview? Juist. Dat iedereen in Spanje ervan verzekerd kon zijn dat die Iraakse snor WMD’s had. En dat Spanje dwars tegen de publieke opinie in achter de VS en Engeland ging staan. Alledrie bovenstaande heren zijn trouwe kerkgangers. En wat heeft die meneer met zijn stijve boordje of lange jurk ons altijd geleerd? Niet liegen!!! Dat betekent ook scheisse voor José Maria, die waarschijnlijk binnenkort in het Parlement de reden voor zijn eigenwijzigheid mag uitleggen. O ja. Wie stond er nog meer achter het koekjesmonster en zijn Britse en Spaanse secondanten? Onze eigen trouwe kerkganger Jan Peter Potter! Om dezelfde gefingeerde redenen. En wie stuurt "onze" jongens naar Irak om de Britten te helpen? Jan Peter Potter! Een goeie raad van ons Jan Peter: Stuur ze naar de Efteling. Je weet uit eigen ervanring hoe nuttig ze daar kunnen zijn bij het optrekken van een menselijk schild tussen BN-ers en Jan Modaal.


Marcel

dinsdag 24 juni 2003
De Belgische werkgroep Morkhoven onder leiding van Marcel Vervloesem voert al jaren een verbeten strijd tegen de - eufemistisch uitgedrukt - lakse houding van Justitie in Europa ten opzichte van criminele pedofielenclubs en kinderprostitutie. Recentelijk zette de groep nog een reeks foto’s van notoire pedo’s op het net en van een aantal veronderstelde slachtoffertjes die langs die weg misschien teruggevonden kunnen worden. Het Belgisch justitieel apparaat reageerde op dit initiatief zoals het al vaker heeft gedaan. Vervloesem werd gisteren afgevoerd naar een benauwd hokje. Hij wordt ervan beschuldigd in totaal negen kinderen te hebben verkracht. Een oud verhaal dat haast op rituële wijze van stal wordt gehaald als de werkgroep tot stappen overgaat die de opperbeffers bij onze zuiderburen niet zint. Kijk, wij zijn ook niet echt gelukkig met de werkwijze van Morkhoven, die zich naar onze smaak teveel isoleert en zich te vaak tebuiten gaat aan navelstaren. Maar het werk dat de groep tot nu toe heeft verricht is buitengewoon nuttig geweest om deze tak van de internationale criminaliteit in beeld te brengen en te houden. En dat het nodig is blijkt bijvoorbeeld uit de affaires Casa Pia, Marc Dutroux, Gerrie Ulrich, Axel Vervoordt en wellicht Patrice Alègre en Fons Spooren. Om over de Amerikaanse Franklin-zaak maar te zwijgen. Marcel, sterkte.


Van Estoril naar Zandvoort (14 )

maandag 23 juni 2003
De door de Casa Pia-affaire open liggende zenuwen in Portugal hebben afgelopen weekend opnieuw een heftige prikkel gekregen. In Lissabon is namelijk de kruiser Apollo afgemeerd. Het televisieprogramma TV 1 was er als de ongeruimde kippen bij om aan de hand van verschillende verklaringen van slachtoffertjes te melden dat zich op dit schip een paar jaar geleden perverse gebeurtenissen hebben afgespeeld. Dat was in 1999 toen het schip eveneens in de haven van Lissabon lag. Er werd een aantal Portugese kinderen (zowel zeer jeugdige jongens als meisjes) aan boord gelokt en daar gewelddadig misbruikt terwijl de camera’s snorden. Kort daarna vertrok de Apollo op spelevaart naar Madeira en de Azoren. Gealarmeerde vrijwilligersorganisaties stelden de autoriteiten van de eilanden op de hoogte van de gebeurtenissen, maar kwamen van een vrieskoude kermis thuis. De opvarenden van de Apollo werden met rust gelaten. Volgens de Portugese pers heeft het schip een Nederlandse eigenaar. Wie dat is wordt niet vermeld. Zeker is in ieder geval dat het tot juni 1998 tot de hebbedingen van de toen vermoorde Gerrie Ulrich behoorde. Die moet overigens erg van pedo-scènes op zee hebben gehouden, want hij beschikte naast de Apollo ook nog over de Albatros (zie aflevering 11 van 4 juni jl.). Overigens is volgens Robbie v.d. Plancken, die wegens de moord op Ulrich in een Italiaanse cel verblijft, aan boord van de Apollo zelfs een jongetje tijdens een nummertje sexueel geweld om het leven gekomen. Ook in de Casa Pia-affaire zouden Nederlandse spooren zijn ontdekt en de Nederlandse Justitie zou in verband daarmee om assistentie zijn verzocht bij het Portugese onderzoek. Toch wel fijn dat we op sommige gebieden nog zo excelleren in de wereld en voor vol worden aangezien. Ondanks het feit dat onze minister van Justitie zich haast op symbolische wijze door het Haagse verkeer frummelt. Stay tuned.


De Brusselse Connectie (12)

vrijdag 20 juni 2003
Hoewel de conceptie van de publieke affaire rond Willem Matser ongeveer gelijktijdig verliep met die van de nieuwe Oranje-telg is de stilte rond de Nederlandse luitenant-kolonel omgekeerd evenredig aan het lawaai rond de baby in wording. Kenmerkend voor de desolate staat waarin de Nederlandse onthullingsjournalistiek zich bevindt. Maar hé, waar gaat het ook helemaal over bij die Matser? Een Nederlandse Oost-Europa expert bij de NATO is bezig met het overhevelen van 300 miljoen drugsdollars van Bogota naar Boekarest om te investeren in de zich privatiserende Roemeense economie. Daar ligt toch geen dierenasiel van wakker? In de Roemeense pers wordt daar blijkbaar anders over gedacht. Zo blijkt uit recente berichten dat de Roemense tycoon Ovidiu Tender begin 2002 op zoek ging naar een partner voor de overname van de staatsoliemaatschappij Petrom. Daartoe benaderde hij ondermeer de voor niets terugdeinzende Amerikaanse graai-onderneming Halliburton. Kort daarna werd Tender voorgesteld aan Willem Matser. Door een goede bekende van hem: generaal Talpes. De administratieve majordomus en adviseur op het gebied van nationale veiligheid van president Iliescu. En de bal ging stevig aan het rollen. Omdat hij niet alleen in Petrom wilde investeren maar ook in allerlei andere wannahaves voerde luitenant-kolonel Matser zelfs gesprekken met president Iliescu zelve, de huidige premier Nastase en minister Mitrea. Talpes keek toe en zag dat het goed was. Om exact op de hoogte te blijven van Matser’s activiteiten op zowel zakelijk als militair-strategisch terrein zorgde hij schielijk voor een tolk, Otila Ciocirlan. Ook al omdat de Nederlander geen talenwonder bleek. Bovendien schoof de oude Roemeense vos listig nog een medewerker van zijn bureau bij het netwerk van Matser naar binnen toen dat op het punt stond te gaan functioneren. Dat was de Amerikaan Larry Watts, die ooit wetenschappelijke verhandelingen heeft geschreven over de fascistische dictator Antonescu en de inbedding van Roemenië in de NATO. Deze Watts werd samen met Ciocirlan mededirecteur van de begin dit jaar door Matser in het leven geroepen Delta Holding in Nederland. Een van de belangrijkste vehikels voor de transfer van de drugsdollars...
In de entourage van Talpes en Watts figureerde nog een Amerikaan: Kurt William Treptow. Net als Watts een wetenschapper die in later jaren de mensheid zou verblijden met studies over de Joden in Roemenië en de inbedding van Roemenië in de EU. Een soort kruisbestuiving tussen Watts en Treptow dus. Zij het dat die laatste al sedert 1987 in Roemenië verbleef. Daartoe uitgenodigd door Ilie Ceaucescu, een broer van de toen nog aan de macht zijnde communistische dictator. Ilie stelde Treptow voor aan generaal Talpes, die vóór de politieke omwenteling in 1989 zich ook al op hoog niveau onledig hield met inlichtingenwerk. Geen wonder dus dat de pers de Amerikaan ervan beschuldigde hand en spandiensten te hebben verleend aan respectievelijk de KGB, de SIE en de CIA (de Mossad bleef buiten beschouwing ondanks Treptow’s goede contacten met Israël). Die beschuldigingen werden geuit in de slipstream van Treptow’s arrestatie oktober vorig jaar naar aanleiding van afschrikwekkende pedo-praktijken. De politie trof in zijn woning een rijke hoeveelheid kinderporno aan, waaronder een stapel videofilms met de historicus zelf veelvuldig in de hoofdrol. Het is natuurlijk van wetenschappelijk belang om jezelf te kunnen terugzien bij het bespringen van kinderen van negen jaar. Ook zijn vriend Talpes kwam in deze stinkende affaire onder vuur te liggen omdat hij voor de arrestatie uit nog met Treptow had gesproken. Waarover is niet moeilijk te raden. Larry Watts, de medefirmant van Matser, kwam in dit droevig stemmende verhaal eveneens voorbij. Hij fungeerde namelijk als peetvader bij het tweede huwelijk van Treptow. Een traditioneel en in Roemenië als heel belangrijk ervaren gebruik. Overigens trad generaal Talpes op zijn beurt weer als peetvader op bij het huwelijk van Watts. Allemaal hele dikke mik dus tussen deze drie heren. En daar fietste Matser met zijn drugsdollars ook nog even dwars doorheen. Maar in vergelijking met het nieuws over mamma Maxima valt dit alles natuurlijk in het niet. Logisch. Stay tuned.


De klok luidt voor ITO

donderdag 19 juni 2003
Dobroslav Gracanin zit zonder werk. Tussen 1 november 2001 en 15 augustus 2002 was hij werkzaam bij het softwarebedrijf JPL in Delft. Namens die onderneming was hij in die tijd gedetacheerd bij GSM, een productgroep van ITO in Driebergen. Ofwel de Info en Communicatie Technologie Organisatie belast met veilig gegevensbeheer ten behoeve van Politie en Justitie, waarvan sommige luitjes regelmatig stiekempjes onze site bezoeken. Deze organisatie is niet alleen belast met de uitvoering van het gsm-project maar ook met het inmiddels berucht geworden project C 2000. Dat laatste systeem dat inmiddels beter C 2005 kan worden genoemd moet het mogelijk maken dat politie, brandweer en ambulancediensten à la minute elkaar suf kunnen lullen. Zonder dat allerlei onbevoegden vrolijk mee kunnen luisteren of in kunnen breken. Minister Remkes verklaarde deze week nog tegenover het NOS-journaal dat de kosten inderdaad wel wat waren overschreden, maar geen paniek want de vinger ging wat steviger aan de pols en reorganisaties waren nakend. Hoe een deel van de inmiddels astronomische overschrijdingen van de geraamde kosten van het C 2000-project tot stand is gekomen valt te destilleren uit het ITO-verhaal van Gracanin op zijn eigen kersverse site. Boeiend bijvoorbeeld om te lezen hoe zijn teamleider Boedianto de kosten van het GSM-project opjaagt door bij zijn eigen bedrijfje in Delft (JPL) nieuwe software te ontwikkelen en die dan voor een vet prijsje aan ITO te slijten waar meneer Boedianto een sleutelpositie inneemt. En dus ook daar een flinke grijpstuiver incasseert. Een vestzak-broekzak constructie van het zuiverste projectwater. Voor dit genre kunststukjes laat Boedianto bovendien studenten in deze materie uit Indonesië aanrukken die lekker goedkoop voor hem aan de slag gaan. Tussen deze koelies zitten dan weer grappenmakers die bij de heren van de AIVD normaliter red alert veroorzaken, ware het niet dat ze kortgeleden met die zogenaamde Al Qaida-leden een zeperd hebben geladen bij de Rotterdamse kadi. Verder houdt de Delftse tweeverdiener binnen zijn menagerie een zwart geld-circuit in stand. Dat culmineert in stiekeme uitbetalingen in de toiletruimte, waar toch meestal een ander soort papier knispert. Kortom, voer voor Kamerleden zou je zeggen. En een mooie aanleiding om Remkes over dit onderwerp opnieuw voor de camera te sleuren. Als we uitgezeken zijn over de nieuwe Oranje-telg. Dus dat zal wel september worden.


The postman rings twice

woensdag 18 juni 2003
Een Nederlander wiens avonturen wij altijd scherp in de gaten houden omdat zijn bloedgroep wel erg sterk lijkt op die van ons is Michel van Rijn, de kunstmusketier. Gisteren pakte hij op zijn site weer even gezellig uit (zie: www.michelvanrijn.com/artnews/challa.html). Twee voormalige ambassadeurs in Peru bij de ballen. Ulf Lewin van Zweden en Camille Rohou van Frankrijk. De heren bleken onafhankelijk van elkaar via de diplomatieke post respectievelijk een formidabele verzameling archeologische voorwerpen en een aantal unieke kunstwerken uit dat land te hebben weggesmokkeld. De Zweedse pers heeft nog niet zo lang geleden in verband hiermee Lewin geroosterd (chicken in the basket). Maar na betaling van een schaamteloze 50.000 dollar aan de Peruaanse minister van Justitie Diego Garcia Sayan, een gabber van Ulf, lijkt hij van het justitiële haakje. Althans in Peru. Hoe hij met de autoriteiten in Guatemala en China in het reine denkt te komen horen we nog wel eens van Ulfje.
Bij de in diplomatieke kringen buitengewoon gewaardeerde Camille Rohou is het allemaal nog een graadje erger. In 1994 kwam Dionisio Mamani, bewaker van de "San Juan de Létran" kerk in de provincie Chuquito, tot de ontdekking dat twee schilderijen van de zestiende-eeuwse Italiaanse meester Bernardo Bitti die in de kerk hingen listig waren vervangen door twee copieën. Dat was niet zo goed voor zijn gezondheid. Zijn schedel werd ingeslagen en de twee fakes bleven waar ze waren. De echte verhuisden op initiatief van de kunstminnende ambassadeur Rohou in 1996 naar Frankrijk per diplomatieke post. Waar de in wezen van onschatbare waarde zijnde schilderijen van Bitti zich nu bevinden mag de Heilige Barbara weten. Kan een of andere flic dat even aan die deftige meneer Rohou gaan vragen? Merci.
Er werden in die periode trouwens nog twee Peruanen die zich in dit schemerige kunstwereldje een weelderige boterham verschaften op dezelfde wijze als Dionisio zonder rembours naar hun schepper gezonden. Met een wat slordige schedel dus. Of die moorden ook in verband kunnen worden gebracht met de duistere praktijken van monsieur Rohou moeten we afwachten. Maar het zou ons niks verbazen. Pas du tout.


Shady (14)

woensdag 18 juni 2003
In aflevering 12 van deze serie (dd. 29 mei) vroegen wij aan de deken der advokaten van Rotterdam ondermeer of hij ons kon vertellen waarom Geert Jan Dolk, toch geen stoffig advokaatje voor gevallen van foutparkeren en burenruzies, zich van het plateau had laten verwijderen. Mr. Drion gaf geen antwoord. Overkomt ons vaker. Je leert ermee leven. Maar dat weerhield ons er niet van om verder te neuzen naar de reden voor het schielijke vertrek van Geert Jan uit de rijen van de befjongens en –meisjes. En tot onze vreugde kregen wij uit diezelfde rijen een oplossing van het vraagstuk aangereikt die ons zeer valide leek. Dus verrasten wij Geert Jan gisterochtend rond een uur of kwart voor negen met de volgende e-mail:
"Na langdurig lobbyen in kringen van je voormalige vakbroeders in Rotterdam en omstreken zijn wij erachter gekomen waarom je je van het plateau hebt laten verwijderen. Waarschijnlijk naar aanleiding van de Azerbeidzjan-affaire heeft de deken je verzocht om inzage van je boekhouding over de laatste twee jaar. Om dat te vermijden ben je toen overgegaan tot deze rigoureuze en toch ook wel blamerende stap. Uiteraard hebben wij ook de deken onze bevindingen voorgelegd. Bij deze doen we dat ook aan jou."
Overigens duurt het onderzoek van het OM naar de onfrisse bankgarantie en de daarmee samenhangende geheime wapenleverantie aan een onbekend land in het Midden-Oosten die aan deze serie ten grondslag liggen knap lang. Mogelijk dat het wordt opgehouden door allerlei Clouseaus uit Den Haag, die misschien liever hebben dat het licht uitgaat in deze affaire. Maar wij zolang wij nog 40-wattjes in voorraad hebben zal dat niet gebeuren. No way. Stay tuned.


Duiken (2)

dinsdag 17 juni 2003
Het kon niet uitblijven. In navolging van de Duitse pers wordt nu ook internationaal een link gelegd tussen de bizarre dood van Jürgen Möllemann en die van CDU-politicus Uwe Barschel op 11 oktober 1987 in Genève. Barschel was op dat moment premier van de Duitse deelstaat Sleeswijk Holstein. Hij werd gekleed en wel aangetroffen in een badkuip met ijskoud water in hotel Beau Rivage. Het moest op zelfmoord lijken, maar nader onderzoek bracht al snel aan het licht dat het om moord ging. In zijn boek "Mossad, the other side of deception" onthulde ex-Mossadagent Victor Ostrovsky in 1994 dat een team van zijn voormalige werkgever de moord op zijn geweten had. Compleet met een levendige beschrijving van wat zich allemaal in de hotelkamer had afgespeeld. Ook het waarom legde hij uit de doeken. Barschel had in ruil voor financiële steun aan noodlijdende bedrijven in zijn deelstaat in de jaren daarvoor geheime Israëlische wapentransporten (voornamelijk bestaande uit vliegtuigonderdelen) via Italië, Duitsland en het aan Sleeswijk Holstein grenzende Denemarken naar Iran oogluikend toegestaan. Ook al omdat de Duitse inlichtingendienst BND bij deze operatie Hannibal een oogje in het zeil hield. De dodelijke handelswaar werd door de Iraniërs gecontroleerd op een verlaten vliegveld niet ver van Kiel, alvorens zij via Deense havens naar hun met Irak in de clinch liggende land werd verscheept. Vliegtuigen zijn leuk, maar je moet ook mensen hebben die ermee kunnen vliegen. Al gauw gebruikte de Mossad hetzelfde vliegveld bij Kiel en een nog een ander in de buurt als opleidingscentrum voor Iraanse vliegers met in totaal vijf simulatoren en een stel Cessna’s. Toen Barschel geïrriteerd raakte over de gang van zaken en de affaire naar buiten dreigde te brengen werd hij uiteindelijk gekeeld. Gek hè, maar als je dit zo achter elkaar zet denk je toch onwillekeurig aan een paar "Nederlandse" vliegscholen in Florida aan het begin van deze eeuw.


Frequent gerommel (14)

dinsdag 17 juni 2003
En wij maar zeggen dat Jan Stroeve van die keurige management consultancy Booz, Allen, Hamilton aan de Apollolaan een eenvoudige gozer is gebleven. Nou niet echt dus. Geen antwoord op onze email (zie aflevering 15). Nou kan je wel denken wat moet ik met zulke ordinaire gasten van zo’n lulblaadje. Maar als dit soort gasten met een flinke zak florijnen op de stoep zou staan zouden ze bij Booze, Allen, Hamilton de hand wel over het Erasmus-hart strijken. Hm? Janus? Een half miljoen beuren om een businessplannetje uit te kammen is niet beroerd. Toch? Oké, je candlelight supper valt je wat zwaar op je maag als je Erik de Zwart een uurtje op bezoek hebt gehad. Maar geld doet wonderen en vooral als het een hoop is (vgl. W.Sonneveld). En dan zijn we nog zo keurig geweest om tot nu toe geen namen toe noemen. Laten we nog heel discreet een deel van de e-mail weg die we Jan hebben gestuurd. Maar wie ons zo hautain behandelt kan hem krijgen ook. Want die rest had betrekking op Advent International. De Amerikaanse club die wel interesse had in de overname van een flink belang in R538. Hebben 538 en Advent de kosten samsam gedeeld Jan? Als dat zo is dan heeft 538 toch nog altijd een kwartmiljoen euro betaald. Kejje nagaan waar het effe om gaat. Geen wonder dat er bij 538 hommeles in de tent was. En dat De Zwart samen met matroos Gordon naar John de Talpa is overgelopen. En dat Ton Lathouwers van Sky Radio meneer De Zwart om meer dan één reden uit zijn balboekje heeft geschrapt. Maar goed Jan, dat is jouw pakkie niet. Bedankt voor het gebrek aan medewerking. En om met Peter Knegjens zaliger te spreken: Ajuu paraplu.


Duiken

maandag 16 juni 2003
In de ochtend van de vijfde juni jl. kwam met een plof een einde aan zowel het leven als de carrière van de omstreden Duitse liberale politicus Jürgen Möllemann. De ervaren parachutist dook die morgen routineus als een van de laatsten uit een vliegtuig om lekker naar beneden te zoeven. Zijn parachute ontvouwde zich wel zoals het hoorde maar haakte plotseling af. Zijn reserveparachute zei vervolgens doe het zelf maar. En dat deed ie. Zelfmoord? Gezelfmoord? Officieel koos men al gauw voor het eerste. Vooral omdat men ervan uitging dat Möllemann wist dat de politie diezelfde ochtend zijn huis ondersteboven zou halen. Op zoek naar bewijzen dat hij rond de 9 miljoen euro aan steekpenningen had versierd bij een wapendeal met Saudi-Arabië. En er waren nog meer onregelmatigheden in zijn huishoudboekje. Zo wist bijvoorbeeld niemand waar juni vorig jaar de 840.000 euro vandaan waren gekomen voor de financiering van een wat merkwaardige uitglijer tijdens de verkiezingscampagne. Möllemann liet toen namelijk namens de FDP bij miljoenen Duitse huishoudens een vouwblad in de bus duwen waarin hij ondermeer liet weten dat de Joden het herleven van het antisemitisme aan zichzelf te wijten hadden. O.a. door hun optreden tegenover de Palestijnen en hun grote waffel. Na een golf van verontwaardiging slikte hij zijn woorden in. Voor één man maakte hij echter een uitzondering: de in zijn ogen uiterst arrogante Michel Friedman met wie hij haast dagelijks in de clinch lag. Deze Frankfurtse advokaat trok tot voor kort met zijn talkshow "Vorsicht! Friedman" bij heel wat Duitsers laatjes open uit hun oude gruwelkabinet op zolder. Friedman zette namelijk heel vaak zijn gasten onder druk met zijn irritante manier van interviewen en bij veel van onze oosterburen (maar vlak ons ook niet uit) wordt dat van een Jodenjongen niet geaccepteerd. En zeker niet als hij zich bij heikele kwesties ook nog eens luid en duidelijk manifesteert in zijn functie van voorzitter van het Europees-Joods Congres of als vice-voorzitter van de centrale Joodse raad in Duitsland. Functies tussen twee haakjes die qq. contacten impliceren met de Mossad en andere Israëlische snuffelclubjes. Afgelopen donderdag is Friedman’s show op ijs gezet. Want kort na de vrije val van Möllemann maakte ook de reputatie van de showmaster een diepe duik na een inval van de politie bij hem thuis en op kantoor. Er werden drie zakjes aangetroffen waarin cocaine had gezeten. Bij ons haal je snuivend je schouders daarover op en kijkt reikhalzend uit naar de heropening van Escape. Maar dat ligt aan de andere kant van de Rijn even anders. De inval had te maken met een al twee jaar durend onderzoek naar de handel en wandel van een Oekraïnse bende die drugs en meisjes naar Berlijn exporteert. De meisjes zijn bestemd voor de prostitutie. En wie maakte met enige regelmaat gebruik van hun diensten? Juist. Friedman. En die zette volgens twee verklaringen zijn slavinnen van één nacht ook nog eens aan tot het consumeren van Columbia’s finest. Friedman kan het verder in ieder geval als teeveepersoonlijkheid wel vergeten. Maar dat hij toevallig is gesneuveld is net zo onwaarschijnlijk als een optreden van Ab Normaal en Bef in het Catshuis.


Van Estoril naar Zandvoort (13)

zondag 15 juni 2003
Wat lezen wij de laatste dagen in de pers van Eindhoven en omstreken? Dat de lokale koddebeiers al maanden lang met een forse joekel in de dienstbroek de pedo-activiteiten in het Anne Frankplantsoen hebben geobserveerd. Tot nu toe werden voor zover wij weten in verband met deze ritmische oefeningen in de vrije natuur twee ruim in de vijftig zijnde liefhebbers en PSV-directeur Spooren in bewaring gesteld en kortstondig cq. langdurig het hemd en/of ander ondergoed van het lijf gevraagd. Wel een wat magere oogst gezien de door nijvere journalisten getraceerde hoeveelheden kapotjes en samenscholende Marokkaanse jeugdigen in het Anne Frank-struweel. Hier en daar wordt gesuggereerd dat ook een flink aantal gevulde lieden uit de regio voor een flink pak florijnen regelmatig van de diensten van deze nooddruftige Marokkaantjes gebruik heeft gemaakt. Waarom grepen de Eindhovense heren Bullebas & Co niet eerder in? Niet zo moeilijk. Ze wilden erachter komen welke leden van de jeugdige sexbrigade zich schuldig maakte aan chantage van hun oudere, redelijk gevulde geilbuikencliëntèle. Alleen al als je het leest krijg je het gevoel de voetsporen van Don Quichote de la Mancha en zijn trouwe viervoeter Rossinant te drukken. Op 19 en 25 juli 2001 schreven wij namelijk in aflevering 12 en 13 van de serie Roze Balletten bijvoorbeeld dat ex-minister Job de Ruiter van Justitie en Defensie ooit in een mes in zijn deur aantrof. Die was daar ingeplant door een leverancier op dit specifieke terrein die meende uit zijn boeken te mogen opmaken dat Job een betalingsachterstand had. De Ruiter kreeg bewaking voor de deur. Niet verzorgd door de politie, want dan zou het genante evenement een goeie kans maken op straat te belanden, maar van dezelfde dienst die zorgdraagt voor de beveiliging van het Koninklijk Huis. Kijk en daar heb je het verschil. Als je ooit kandidaat bent geweest bij Hennie Huisman’s Soundmixshow en later tot directeur van PSV bent verheven, hoor je kennelijk niet thuis bij de categorie in de samenleving bij wie dit soort strapatsen onder het motto "stop je leuter in een kleuter" stilzwijgend wordt getolereerd vanwege hun status. Ondanks onze steeds vaker de kop opstekende moedeloosheid doen wij een dringend beroep op Bullebas & Co om ook deze rijke stinkers uit de lichtstad en omgeving eens aan het kruis te nagelen. Kan Spooren in zijn huidige krappe bedoening eindelijk uitbarsten in het ïn zijn branche zo vertrouwde "You never walk alone". Stay tuned.


Frequent gerommel (13)

vrijdag 13 juni 2003
De volgende etappe van onze speurtocht naar de gebeurtenissen achter de schermen bij 538 voorafgaand aan de FM-frequentiemarkt bracht ons naar de voor sommige naïevelingen nog chique Apollolaan in Amsterdam. Daar huist namelijk op nummer 151 het Nederlandse filiaal van Booz Allen Hamilton. Een dure, wereldwijd opererende management consultant die op het hoofdkantoor in Londen een tijd lang prins Constantijn als stratego-expert in dienst heeft gehad. Ons was namelijk verteld dat die onderneming door de leiding van de zender was gepraaid om eens te kijken naar het businessplan dat de firma Archipel in elkaar had gehangen. Als het om een heleboel kluiten gaat wil je nog wel eens een second opnion. Omdat we het e-mailadres door een of andere blokkade op de computer niet konden vinden belden wij maar even naar de Apollolaan en kregen een warm klinkende telefoniste aan de lijn. Met haar ontwikkelde zich het volgende gesprek:
KM: Wij willen graag een e-mail sturen naar uw onderneming. Maar we kunnen het e-mailadres niet vinden.
Booz: Wie moet u dan hebben?
KM: Dat weten we niet. We zijn bezig met een verhaal over 538. En uw onderneming schijnt daar ook iets mee te maken hebben gehad.
Booz: U heeft geen namen verder?
KM: Nee, helemaal niks.
Booz: Ik geloof dat u meneer Stroeve moet hebben. Die heeft meen ik iets met 538 te maken gehad.
De warm klinkende telefoniste spelde vervolgens het e-mailadres, groette ons vriendelijk en hing op. Waar vind je nog zoiets? Bloemen en een zoen.
Wat ons betreft betekende het gesprekje overigens wel dat Radio 538 inderdaad Booz Allen Hamilton had geraadpleegd. Opnieuw bleek een onderdeel van de story juist te zijn. Dus stuurden wij een e-mail naar Jan Stroeve. Oud-student aan de Erasmus Universiteit, oud-eigenaar van een koeriersdienst,oud-medewerker van Nestlé en Nesquik, maar toch eenvoudig gebleven. Een deel van de tekst van de mail aan Stroeve willen wij u niet onthouden en luidde als volgt:

"Ten behoeve van een aantal artikelen voor ons webmagazine op www.stelling.nl/kleintje/actueel.html over de gang van zaken binnen Radio 538 in de aanloop naar de nieuwe FM-frequentieverdeling zouden wij graag van u willen vernemen met welk doel de leiding van die onderneming zich tot u heeft gewend. Was dat wellicht ter beoordeling van het businessplan dat door Archipel was opgesteld? Of lagen daar andere motieven aan ten grondslag?".

Het zal ons benieuwen. En om de kans op een antwoord niet nog kleiner te maken hebben we maar niet gevraagd of Booz Allen Hamilton voor zijn 538-job echt een half miljoen heeft gebeurd, zoals het verhaal wil. Staat ook zo ordinair om naar zoiets te vragen. Stay tuned.


Fake

donderdag 12 juni 2003
Nou dat gaat lekker zo. En we hebben het nog zo gezegd: die snor heeft geen massavernietigingswapens. Samen nog gelachen over die chemische biobussen waar je patat kon krijgen. Allemaal fake. De firma Bush and Blair Ltd. heeft gewoon Blix en zijn boys voor lul gezet, de VN buitenspel, net zo lang geknoeid met derderangs inlichtingenmateriaal tot zelfs Powell geloofde dat het echt was en Chirac en Schroeder voor bangeschijters uitgemaakt om Saddam’s olie in te pikken. En Potter & Co kozen gauw de "geallieerde" kant in de verwachting dat ze aan het eind van het schooljaar een gombal kregen wegens goed gedrag. In de vorm van een te gek opdrachtje in Irak of een vette positie in Brussel. Allemaal doorgestoken kaart. Iets consistents hierover gezien in de officiële media? En het wordt nog erger. Nu heeft Robert Mueller, het baasje van de FBI, officieel toegegeven dat ie niet weet wie die 19 onverlaten waren die op 11 september 2001 voor een stukje moderne geschiedenis zorgden. Hun namen gierden de dag erna wel de wereld over en we kregen te horen dat ze bij Al Qaida hoorden. Een handelsfirma in terreur onder leiding van ene Osama bin Laden. Maar oeps. Al heel gauw bleek dat in ieder geval de paspoorten van een deel van die kamikaze-muslims gestolen waren. En wie nadenkt is al gauw geneigd te geloven dat het hele team waarschijnlijk gebruik heeft gemaakt van een valse identiteit. Maar de firma Bush (de merger met Blair kwam later) wist op grond van dit soort twijfelachtige gegevens meteen waar Osama en zijn club hun hoofdkwartier hadden: Afghanistan. En hoppa, dankzij en draaiboek dat al maanden lang klaar lag bevrijdde Dzjenghis Bush dat land van die Allahvergeten Taliban, die net als Saddam de mensenrechten zo vertrappeld hadden. Een humanitair sausje is nooit weg. Inmiddels is de heroïnehandel in ere hersteld en kunnen de CIA en andere geheime dochterondernemingen van de firma Bush naar hartelust putten uit de opbrengsten daarvan voor hun dure machtsspelletjes. En kan die verrijkte pijplijn voor die olie uit het gebied rond de Kaspische Zee eindelijk worden aangelegd. Iets consistents hierover gezien in de officiële media? Weet iemand op Clingendael nog hoe Hitler de oorlog met Polen begon? Zo niet, even zoeken bij Google op de term Gleiwitz. Kan je weer ruig scoren bij Nova. Cool man.


Octopussy (31)

donderdag 12 juni 2003
Uit persberichten valt te destilleren dat Willem Endstra in ieder geval sedert beginjaren negentig ten behoeve van een avontuurlijke cliëntèle geld investeert in allerlei op het oog keurige projecten. Tot die cliëntèle behoorden ook de erven van de beginjaren negentig ruw overleden Klaas Bruinsma. De heren Klepper, Mieremet en Femer om eens iets te noemen.
Dankzij René Coltof, chef buitenland van Endstra’s onderneming, weten we dat tegen het einde van de vorige eeuw een zakelijke connectie onstond tussen de toch al van spaghetti houdende Willem en de gebroeders Berlusconi, ofwel de Italiaanse mafia (zie het kleine maar fijne serietje "Hahaha" van december vorig jaar en eerdere afleveringen van deze serie op www.stelling.nl/followup. De nieuwe combinatie ging driftig aan de slag met vakantieprojecten op Sardinië en bij de Noorditaliaanse meren. Of dat allemaal de volle instemming genoot van de erven Bruinsma, machtige lieden in Willem’s schaduwkabinet, valt te betwijfelen. Per saldo had de mafia zijn entree gemaakt in Willem’s entourage en zoiets gaat niet ongemerkt voorbij. Half september 2000 had Endstra traditiegetrouw een tafeltje besteld bij het gala ten behoeve van een Nederlandse organisatie die geld inzamelt voor de Flyin’Doctors. Door scharrelaar Flip Kerkhoven dat jaar georganiseerd in Monaco. Als hoofdsponsor van het kleurrijke gebeuren trad Chris Thunnessen op. Een vastgoedondernemer met belangen in de softdrugssector (zie de serie "Schimmen achter Pim" in followup en warme gevoelens voor de Amerikaanse zangeres Shirley "Goldfinger" Bassey, die voor de 900 aanwezigen op het gala van Monaco een spetterend optreden verzorgde. Onder die aanwezigen bevond zich overigens ook Margarita de Bourbon de Parme die toen al door snuffelaars van het Koninklijk Kabinet en wellicht een "mannetje" van Prins Bernhard in de kieren werd gehouden wegens haar relatie met Edwin de Roy van Zuijdewijn.
Volgens een hardnekkige anecdote die door Quote recentelijk aan het papier is toevertrouwd heeft Endstra dat allemaal niet mee kunnen maken. Hij moest plotseling voor dringende zaken naar Amerika. Waar of niet waar, zijn tafeltje bleef niet onbezet. Daar zaten onderanderen Sam Klepper en John Mieremet (en Femer?). En die wilden dat wel laten weten ook. Ze werden zelfs zo luidruchtig dat Klaas Hummel, Willem’s zakenpartner die met zijn gezelschap aan een tafeltje daarnaast was aangeschoven, de heren vriendelijk edoch nadrukkelijk verzocht om op te zouten. Hummel kreeg als beloning voor zijn staaltje heldenmoed de belofte van de heren los dat hij spoedig een enkeltje naar boven tegemoet kon zien. Organisator Kerkhoven zei later wel het verhaal te kennen, maar door de drukte niks van het voorval te hebben gemerkt. Als het verhaal waar is - en waarom niet? - dan lag daarmee de nauwe band tussen Endstra en de erven Bruinsma vanaf dat moment open en bloot op straat. In wezen dus een breuk in de Amsterdamse omerta. Begin oktober 2000, een paar weken na het gala, sneuvelde Jan Femer. Twee weken daarna Sam Klepper. Een wat late poging om Mieremet, die zijn geld van Endstra terug wilde hebben, hun lot te laten delen (februari 2002) mislukte ternauwernood. Tussen de overlijdensberichten van Klepper in De Telegraaf stond het door ons al eerder gememoreerde anonieme exemplaar: "Nessuno attaca noi senza essere punito". Italiaans voor: niemand valt ons aan zonder gestraft te worden. Toegegeven, dit is een theorie. Maar misschien wel zo valide als het oeverloze gelul dat de ruiming van de erven Bruinsma het gevolg was van een ripdeal uit het verre verleden. Stay tuned.


Frequent gerommel (12)

woensdag 11 juni 2003
Wij horen veel. Soms is het ruk (vgl. Huub Stapel), soms is het raak. In de context van deze serie hoorden wij kortgeleden het volgende: In de aanloop van de strijd rond de verdeling van de FM-frequenties zouden een paar jongens die poen in Radio 538 hadden zitten een beetje de kriebels in de kont hebben gekregen. Nee, niet Lex den Hengst (Harding). Die is door alle wateren gewassen. Laten we zeggen de anderen, om het een beetje spannend te houden. Want wie kon garanderen dat staatssecretaris Van Leeuwen een van de felbegeerde frequenties aan 538 zou geven? Zo ja, fluweel. Maar zo niet, dan zaten deze jongens financieel gezien behoorlijk met hun fluit in het zand. Dus kozen ze - al dan niet met andere plannen in het achterhoofd - voor het te gelde maken van hun aandeel in Radio 538. Ook in verband met de belangen die ze elders in de branche al hadden en dwarsverbindingen mochten niet Van Leeuwen (zie ook aflevering 11). Vraagje: Hoeveel waren hun belangen waard? Er moest toch al een businessplan gemaakt worden in verband met de ophanden zijnde veiling, dus dat kwam mooi uit. Volgens het verhaal zou dat zijn uitbesteed aan Archipel BV aan de Weteringschans in Amsterdam. Wij even checken bij de firma via de volgende mail:
"Ten behoeve van een op stapel staande serie artikelen op de website www.stelling.nl/kleintje/actueel.html met betrekking tot de gang van zaken rond de verdeling van de FM-frequenties, zouden wij graag van u willen vernemen of het juist is dat uw onderneming heeft zorggedragen voor het vereiste businessplan van Radio 538?"
Het duurde even, maar we kregen toch keurig antwoord:
"Het is juist dat wij R538 ondersteund hebben bij haar vergunningaanvraag om gebruik te mogen maken van bepaalde frequentieruimte in de ether. Gezien de aard van de relatie met R538 zijn we niet in de positie om hierover met u in contact te treden".
Dat laatste mag wat merkwaardig overkomen, maar wij zijn toch licht verguld met het antwoord. Dat stukje info was dus waar en dat geeft ons het vertrouwen dat de rest van het verhaal ook klopt. Want het businessplan van Archipel zou niet alleen gebruikt zijn om Van Leeuwen te behagen, maar ook bij de waardebepaling en de verkoop van de belangen van bovengenoemde 538-boys. Het wordt nog leuker. Stay tuned.


Brusselse Connectie (11)

woensdag 11 juni 2003
Voordat luitenant kolonel Matser werd gearresteerd en de accoustiek van de Koepel in Haarlem kon gaan testen had hij volgens zijn eigen verklaringen al zestien keer eerder riekend geld van de ene plek van de aardkloot naar de andere geëxpedieerd via betalingsopdrachten. Niet noodzakelijkerwijs voor eigen rekening en zoals het er nu naar uitziet niet naar Roemenië. Tot die laatste conclusie zijn we alsvolgt gekomen: Dankzij zijn NAVO-werkzaamheden was Matser dikke mik geworden met generaal Ioan Talpes, voormalig hoofd van de Roemeense inlichtingendienst SIE en inmiddels al weer geruime tijd adviseur van president Iliescu op het gebied van de nationale veiligheid. Het was dan ook Talpes die Matser voorstelde aan de Roemeense tycoon Ovidiu Tender. De geregelde lezers van deze rubriek weten inmiddels dat al binnen een paar maanden de deal tussen Matser en Tender onderweg was. Matser had beloofd in totaal 3 miljard dollar te zullen investeren met een participatie in de aankoop van een deel van de staatsoliemaatschappij Petrom, teeveestations en nog een paar kleinere bedrijven. Om de logistieke weg af te bakenen bezocht hij een aantal banken in Boekarest om te zien welke overdrachtpapieren daar in gebruik waren. En verder klopte hij aan bij de centrale bank (BNR) met vragen over de werking van een transferrekening in Roemenië. Dat alles geeft o.i. aan dat de vorige operaties van Robertson’s Oost-Europa expert niets met Roemenië te maken hadden gehad.
Inmiddels waren door zijn oriënterende activiteiten heel wat mensen op de hoogte geraakt van Matser’s snode plannen. Met het her en der kwistig met steekpenningen rondstrooiende Halliburton op de achterbank (zie ook: "Dick’s dirty tricks" van 5 juni jl.). Daarom was het niet zo vreemd dat Roemeense journalistieke collega’s ook president Iliescu met vragen over deze affaire bestookten. Die kon daar geen spontane erectie van krijgen en zijn antwoorden waren net zo helder als de Donau na een giflozing.
Overigens vindt de privatisering van Petrom komend najaar plaats. Zeven van de twaalf westelijke combinaties zijn nog in de race om die privatisering als consultant te begeleiden:
De Bank of America (VS), Société Générale (Frankrijk), BNP Parisbas (Frankrijk), JP Morgan (UK) en de combinaties Crédit Suisse First Boston en ING Barings (UK), ABN/AMRO Rotschild (UK) en HSBC Investment Bank en PricewaterhouseCooper (UK). Zware jongens allemaal. Vaak in verschillende betekenissen. Eind deze maand wordt officieel bekendgemaakt wie de klus gaat klaren. U bent hier de eerste die het weet, want zoals u begrijpt zitten we er bovenop. Stay tuned.


Frequent gerommel (11)

dinsdag 10 juni 2003
Die jongen van Potter en staatssecretaris Van Leeuwen hebben bij de verdeling van de FM-frequenties echt wel hun best gedaan hoor. Om de diversiteit op de radio te waarborgen. En monopolie-posities te voorkomen. Mag niet van Brussel hè. Dus wat dat laatste betreft hebben ze bijvoorbeeld de eis gesteld dat er tussen de verschillende gegadigden geen zakelijke dwarsverbindingen mochten bestaan. Dus luitjes die hun belangen gespreid hadden over verschillende lawaaiproducenten werden daarmee gedwongen op één paard te wedden en hun geld uit de andere paarden terug te trekken. Al dan niet tijdelijk. Al dan niet na onderlinge afspraken. De gegadigden moesten vervolgens een businessplan naar Van Leeuwen toesturen. Inclusief hun bieding ofwel hoeveel poen ze over hadden voor de door hen begeerde frequentie. De bewindsman kon op zijn ministerie niet beschikken over gekwalificeerde speurneuzen, dus gaf hij opdracht aan PricewaterhouseCoopers om de stofkam erdoorheen te halen om te zien of alles kosher was. Voor zover wij konden achterhalen was volgens het dure Amerikaanse bureau alles kosher. In hoeverre dat voor de volle honderd procent is vast te stellen is ons overigens een raadsel. Ook al gezien het feit dat veel van de betrokkenen lijden aan oude Veronica-proppen in hun bloed en bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Niettemin bestonden er wel degelijk risico’s voor de gegadigden. Stel je hebt een bult geld zitten in 538. Dan wil je toch graag dat die club een FM-frequentie krijgt want anders verlies je zeker een groot deel van die bult. Of misschien wel alles. Dus neem je maatregelen (Op deze kwestie komen we nog uitvoeriger terug in een van de volgende delen van deze serie).
Een ander probleem binnen deze materie doet zich voor nu alle FM-koek is verdeeld. Wie weerhoudt bijvoorbeeld John de Mol, die af en toe Erik de Zwart naar buiten stuurt om naar voorbijgangers te blaffen, ervan om over te gaan tot koop van zenders die net verblijd zijn met zo’n frequentie? Als je bereid bent om voor Noordzee een belachelijke 86 miljoen neer te tellen om elk risico van een defecit te voorkomen, schrik je er ook niet voor terug om 25 miljoen euro te bieden voor ID & T van Duncan Stutterheim. Geen misselijk sommetje. Zelfs niet voor dat koninkje van de Nederlandse dance-scene met die dollartekens in zijn irissen en die gouden lepel tegen zijn huig. Als die kooptrend zich nog even voortzet en wellicht de dwarsverbindingen weer zijn hersteld komt van al die fraaie bedoelingen van Potter, Van Leeuwen en Brussel geen moer terecht. Een paar grote boys verdelen de boel onderling en maken zich op voor de eindstrijd tegen de "staatsomroepen" in Hilversum. Ook wat dat betreft gaan we steeds meer op het land van Bush en zijn roofridders lijken. Stay tuned.


Motieven

dinsdag 10 juni 2003
La Dittrich gezien op teevee? Als gast bij het programma "Dit was het Nieuws"? Goeie gast die Boris. Sloeg een paar keer kwink. Iedereen blij. Maar hij zat ook te liegen. Nou, laten we voorzichtig zijn: hij masseerde de waarheid een beetje. Op de vraag of Nederland met zijn politieke steun aan de firma Bush en Blair voor haar eigen-houtje-politiek niet fout zat nu blijkt dat Irak geen massavernietigingswapens had, zei Boris dat er vier motieven waren geweest om dat land aan te pakken. Dat van die wapens was er maar één van. Oh? En wat waren die drie andere dan? Jammer, kwam verder niet aan de orde. Kijk, olie had Boris nooit durven zeggen. Contact met Al Qaida (equivalent van Fata Morgana)? Nooit bewezen. Dus daar zitten we. Oké, Saddam hield er wel een heel eigen interpretatie van mensenrechten op na. Hij liet politieke tegenstanders martelen en bracht duizenden Koerden om zeep. Kan dus zeker een van Boris’ motieven zijn geweest. Zit je wel meteen met het probleem dat de Turken niet voor Saddam onderdeden wat dat betreft, maar je moet niet op elk minderjarig slakkie een pond zout willen leggen. Want dan valt bijna alles ernaast. Maar wat was er nou nog meer? Saddam zijn smoel beviel ons niet. Zijn zoons waren zakkenvullers. Hij wist teveel van Bush zijn vader. Hij was een narcist. Hij schoot in het openbaar een Kalashnikov leeg en raakte een spreeuw. We weten het gewoon niet. Maar als we ons goed herinneren stonden die klotenwapens toch centraal in het hele debat. Eerst binnen de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad, waar Rusland, China, Frankrijk en Duitsland nee zeiden tegen militair ingrijpen omdat Blix en zijn jongens die rotzooi niet konden vinden. En nu gaat de discussie daar opnieuw over. Je leest toch wel kranten Boris? Meneer Blair kan door al dit gelul straks misschien zelfs Downingstreet herdopen in Downstreet. Want de Amerikanen hebben de kluit belazerd Boris. En wij zitten ook bij die kluit. Potter kan wel net als een haan met stront aan zijn poten rondlopen en net doen of er niks is gebeurd. Maar je weet zelf ook wel dat zo’n aanval volkenrechtelijk niet kan. Tuurlijk is het prima dat die snor is geruimd. Maar dat is achteraf. En achteraf kijk je een koe in zijn gerief. Je houd je hart vast als dit soort fake-motieven in Den Haag ook in de toekomst acceptabel zijn. Dan staat Potter morgen al weer te trappelen om zijn steun te betuigen bij een Amerikaans/Brits initiatief om Syrië, Iran, Noord-Korea, Cuba, Zimbabwe, Yemen, Soedan, Lybië, het noorden van Nigeria, Kongo, Ruanda, Angola, Venezuela en België plat te gooien. Nu gesteund door Draaikonten ’66 van Boris. Kan toch niet. Hm? Boris?


Van Estoril naar Zandvoort (12)

zaterdag 7 juni 2003
Overal in Europa schieten de laatste tijd verhalen de grond uit over kindermisbruik in gevulde kringen. In Portugal (de socialistische partij), Frankrijk (Toulouse), Engeland (Entwhistle), België (Dutroux), Nederland (PSV) en nu ook in Luxemburg. Eind vorige maand werd in het groothertogdom de secretaris-generaal die zich bezighoudt met het soepel functioneren van het parlement achter zijn bureau vandaan geplukt. De 44-jarige meester in de rechten Joe Thielen werd ervan beschuldigd minderjarigen te hebben bestegen en in het bezit te zijn van kinderporno. Of hij deze geneugten deelde met andere volwassenen moet nog worden uitgeknobbeld. Erg moeilijk zal die speurtocht o.i. niet zijn. In 1984 maakte hij namelijk zijn entrée in het Luxemburgse ambtelijke met een opvallende voorliefde voor de Philippijnen. Zo was hij tussen 1986 en 2000 voorzitter en daarna zelfs honorair voorzitter van een Philippijns-Luxemburgse gezelligheidsclub. Daarnaast was hij sedert 1991 honorair consul-generaal van de Philippijnen. Thielen was dus de kat en de Philippijnen het spek. Onze kindervriend is eergisteren na het betalen van een borgtocht op vrije voeten gesteld. In afwachting van de dingen die onvermijdelijk komen gaan. We beginnen misschien een beetje op de Romeinse senator Cato te lijken die tot vervelens toe vroeg om de vernietiging van Carthago, maar uuuh... kunnen we nu eens duidelijkheid krijgen over de affaire-Ulrich en Teeven’s List? Want zo’n PSV-voorzetje is makkelijk in te koppen, maar in affaires als die rond de parlementariërs Brongersma en Wolff en die van meneer Salomonson, de voormalige huisadvocaat van Oranje, zijn de onderzoeksinstanties ineens wat minder geneigd om met de billen bloot te gaan. Stay tuned.


Jaap

vrijdag 6 juni 2003
Het kan raar gaan. Nog niet zo heel lang geleden kreeg Jaap de Hoop Scheffer plotseling een bijl in zijn nek van zijn eigen partij en dacht iedereen dat ie voor de rest van zijn carrière hooguit kon rekenen op een commissariaat bij een producent van zeemleren lappen of diabolo’s. Niet dat het om een Albert Heijn Erlebnis ging binnen het CDA. Per slot had Lubbers al eens kroonprins Brinkman voor de haaien gegooid. Maar je wilt graag weten waarom zoiets gebeurt. Had Jaap soms met zijn vingers in de partijkas gezeten? Eiste hij van zijn secretaresse een sigaren-act? Had ie vals mee zitten te neuriën bij de Matthaeus-passion? Zat ie in de kennissenkring van de PSV-voorzitter? Of deed hij het gewoon niet goed als partij-oudste? God of Woytila mag het weten. De ellendige omertà binnen het christelijke wereldje, die zijn oorsprong vindt in zo’n hokje in de kerk waar je je zonden net als een kroketje door een luikje kan duwen en je een rein geweten als betaling terugkrijgt, belet ons om tot een afgewogen conclusie te komen. Maar Jaap mag niet vaak lazarus zijn, hij blijkt wel diens eigenschappen te bezitten. Tot ieders verrassing -behalve bij de nomenclatura van zijn partij- werd hij ineens Minister van Buitenlandse Zaken bij het zootje ongeregeld van Potter I. Nou had ie in een vorig leven wel eens in Ghana of zo een postje voor BuZa bezet, maar of dat nou een aanbeveling is voor een dergelijk ministerschap blijft de vraag. Toch bleek Jaap een goede keus. Recentelijk liep hij bijvoorbeeld zo keurig in de pas met zijn Amerikaanse collega Powell, dat je bijna zou denken dat ons Jaap ook op Westpoint had gezeten. Hij rammelde bijna net zo flink met zijn sabeltje als Colin en stond vierkant achter het besluit om zonder VN-mandaat Saddam met zijn massavernietigingswapens de oren te wassen. De Nederlandse Defensie bijna failliet? Jaap’s ass. Patriots naar de Turks-Iraakse grens. Saddam had helemaal geen enge wapens? Jaap’s ass. Nederlandse jongens en meisjes naar Irak om de Britten te helpen bij het zoeken en bij het bakken van zandtaartjes. En wat lazen we gisteren? Jaap staat op de short-list voor de opvolging van Robertson als secretaris-generaal van de NAVO! Loon naar werken heet dat. Of goddelijke rechtvaardigheid. En als ie naar Brussel vertrekt steekt Jaap in zijn dienstwagen net als prins Friso stiekem zijn middelvinger in de lucht. Nou Jaap, onze zegen heb je. Proost.


Shady (13)

donderdag 5 juni 2003
Vanochtend ontvingen wij de volgende mail van de Rotterdamse ex-maître G. H. J. Dolk, die alsvolgt luidde:
"Op zichzelf heb ik sympathie voor het raddraaierige karakter van de artikeltjes van Jan Portein. Dat houdt op waar ik min of meer stelselmatig onder het kopje shady verschijn. Beste Jan, herinner je een oude regel te weten dat belediging niet bepaald leidt tot nieuwsgaring, nog geheel los van de journalistieke ethiek".
Wel wat laat, die reactie. Want dat kopje "Shady" is al sedert 9 oktober 2002 in gebruik en prijkte inmiddels boven 12 artikeltjes. En wij menen te weten dat Geertjan ze allemaal gelezen heeft. Dus waarom nu? Bovendien vragen we ons af in hoeverre dat kopje beledigend is. Wie betrokken is geweest bij een geheime wapenleverantie via Azerbeidzjan is nou eenmaal shady bezig. En wie zich ooit heeft ingelaten met de avonturen van heren als Ghorbanifar, Habib en Borsboom (om eens een paar dwarsstraten te noemen) zal dat toch niet dagelijks van de minaretten laten schallen. Wat die journalistieke ethiek betreft: want ons betreft wordt die term veel te vaak gebezigd om een gebrek aan ballen te maskeren. Wij opereren met open vizier en af en toe gechargeerd taalgebruik. Als dat onze nieuwsgaring zou schaden, het zij zo. Maar vooralsnog hebben wij geen reden tot klagen op dat gebied. Mocht er dus aanleiding zijn tot een nieuw artikeltje over de lotgevallen van Geertjan - en als de voortekenen niet bedriegen, ziet het daar wel naar uit - dan zal de titel niet gewijzigd worden in "Chocoladepasta" of "Lentebloesem". Het blijft gewoon "Shady". Stay tuned


Dick’s dirty tricks

donderdag 5 juni 2003
Op 13 mei jl. brachten wij in deze kolommen het nieuws dat Halliburton, de melkkoe van de Amerikaanse vieze-president Cheney, had toegegeven steekpenningen te hebben betaald aan een Nigeriaanse ambtenaar. 2,4 miljoen dollar. Geen bedrag om je meteen in de armen van Correlatie te storten, maar toch. Vandaag sijpelen echter berichten door de dakpannen die spreken van 180 miljoen dollar en dan wordt het wèl tijd om hulp te zoeken. In 1999, toen Dick Cheney dus nog opperhoofd was, zou Halliburton dat smakelijke hapje in de strot van de Nigeriaanse ambtenarij hebben gedrukt om een gasveld te verwerven bij Bonny Island. De roadmap van die operatie zou via het Portugese eiland Madera hebben gelopen. Nou was het lullige, dat de Franse concurrentie daar lucht van kreeg en een klacht neerlegde bij de Franse Justitie. Die heeft weliswaar noch in Nigeria noch in Portugal enige juris dictie. Maar gezien de schimmelige tombe-verhoudingen tussen de VS en Frankrijk naar aanleiding van het gebakkelei rond de inval in Irak vanwege hallucinaire massavernietigingswapens zagen de betrokken rechters een buitenkansje opdoemen om Washington voor schut te zetten. En ze openden een onderzoek. Volgens Parijse bronnen zou dat een van de redenen zijn geweest waarom ineens allerlei riolen in de Amerikaanse pers openbarstten om Frankrijk van een nieuwe odeur te voorzien. En dat het een onderwerp van gesprek is geweest bij de tête à tête tussen Bush en Chirac tijdens de G 8-ontmoeting van het afgelopen weekend is zeker niet denkbeeldig. Dat de beide heren na hun gezellige bijeenkomst elkaar bijna stonden af te lebberen kan erop duiden dat de Franse rechters een oekaze uit het Elysée kunnen verwachten om hun onderzoek versus Halliburton op te zouten. Speculatie? Tuurlijk. Maar Halliburton is geen buurtsuper. Het gaat om een hele grote jongen, die geen middel onbenut laat om de buit binnen te halen. Het opleiden van reactionaire milities? Yeah? So? Drugshandel? Who cares? Chantage? Jammie. Steekpenningen? No problem. Tussen twee haakjes: zouden die ruim 200 miljoen dollar die door onze vriend Matser van Colombia naar Roemenië moesten worden gedirigeerd ook naar steekpenningen hebben geroken? Het was maar een vraag.


De Brusselse Connectie (10)

woensdag 4 juni 2003
In aflevering twee van deze serie rond de Nederlandse luitenant kolonel Willem Matser die tot zijn sterren en strepen verwikkeld lijkt te zijn geraakt in een internationaal witwasschandaal maakten wij melding van de in de jaren zeventig uit Roemenië gevluchte ondernemer Frank Timis (zie followup). Via Australië, waar hij in de mijnbouw en met het verhandelen van heroïne wat kapitaal vergaarde, belandde hij in Canada. Daar zette hij eind jaren negentig de mijnbouw-onderneming Gabriel Resources op poten met als eerste en voorlopig enige doel een open goud-, zilver- en kopermijn te exploiteren in zijn voormalige vaderland. Tot woede van een groot aantal Roemeense intellectuelen die een ecologische ramp voorzagen voor de verre omgeving van de mijn. Februari vorig jaar versterkte Timis de leiding van Gabriel Resources met de Roemeense industriële tycoon Ovidiu Tender, die niet lang na zijn entrée bij Timis’onderneming luitenant kolonel Matser benaderde voor het witwassen van tussen de 200 en 300 miljoen dollars die bij een filiaal van de Spaanse Santander-bank in Bogotà op een anonieme rekening geparkeerd stonden. Vrijwel zeker revenuën van een paar cocaïne-deals. Van wie het geld was is nog niet echt duidelijk. Maar het lag in de bedoeling van Tender om het te gebruiken bij de aankoop van de grootste Roemeense staats-oliemaatschappij, waarbij de Amerikaanse maatschappij Halliburton als zijn partner optrad. De arrestatie van Matser gooide echter roet in de Roemeense prak. Gek genoeg heeft dat in eerste instantie blijkbaar alleen minder prettige gevolgen gehad voor Gabriel Resources. Eind vorig jaar trok de Wereldbank zich terug uit het mijnbouwproject en donderde de aandelenkoers van 6 naar 3 Canadese dollars. Eind april van dit jaar vertrok Timis zogenaamd uit eigener beweging uit de leiding van zijn onderneming om zich te wijden aan andere projecten. Hij bleef nog wel adviseur. Of Tender ook de eer aan zichzelf heeft gehouden is niet duidelijk. Hoe weinig vertrouwen er nog is bij Jan Belegger werd eind mei duidelijk na een nieuwe aandelen-emissie. Die bracht namelijk maar 3 dollar per aandeel op. En daar hangen experts op dit gebied de vlag niet voor uit. Inmiddels verblijft Matser nog steeds in de Koepel van Haarlem. En het ziet er ondanks pogingen om zijn zaak te minimaliseren somber voor hem uit. Net als voor de andere Nederlandse verdachten en een tot de Italiaanse mafia behorende partner van Matser die van cocaïnehandel wordt beticht. Maar ondanks zijn rang en zijn belangrijke baan bij de NAVO hebben wij het gevoel dat Matser in deze enorme affaire meer lijkt op iemand die de zwartepiet krijgt toegespeeld dan op een hoofdrolspeler. Vooralsnog zijn de grotere vissen nog niet uit het duistere aquarium gehengeld. Maar wat niet is kan best nog snel komen. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (11)

woensdag 4 juni 2003
Serie-moordenaar Patrice Alègre heeft de boel in Toulouse op scherp gezet. Inmiddels heeft hij namelijk in het openbaar toegegeven dat hij twee door hem ooit tot prostitutie gedwongen meisjes heeft vermoord. Daarmee zette hij onverwacht kracht bij aan de eerdere verklaringen van twee andere dames die voor hem hebben gewerkt (zie vorige aflevering). Maar was meer. Zij hadden namelijk ook in de bewuste processen verbaal laten zetten dat ex-burgemeester Dominique Baudis bij de zaak betrokken was. En ook dat heeft Alègre nu bevestigd. Tijdens een gezellig sado-masochistisch avondje op een kasteel in de buurt van Toulouse zou Baudis hem hebben verteld dat de travestiet Claude Martinez, die de jolige gebeurtenissen op het kasteel op film placht vast te leggen een gevaar voor hem begon te vormen. Chantage dus en wie denkt dan bijvoorbeeld niet heel even stiekem terug aan Ad Melkert die door partijgenoot Adri Duivesteijn zo node wordt gemist in de politieke arena (zie in dit verband vooral het artikel "Return of the leatherman" van 13 december jl. in deze rubriek !!). Alègre begreep de hint en op 25 februari 1992 had Martinez voor het laatst gefilmd. Twee heren uit het juridische circuit, een substituut en een commissaris van politie, zouden eveneens bij het gesprek met Alègre aanwezig zijn geweest. Wel lekker natuurlijk als een moord moet worden afgedekt of filmpjes moeten verdwijnen van hoogwaardigheidsbekleders tijdens een staaltje kinderarbeid al dan niet in leren klederdracht. En ook dat laatste aspect brengt ons nolens volens terug naar Nederland en de affaire rond Gerrie Ulrich. De in juni 1998 door zijn vriend Robbie van der Plancken vermoorde handelaar in pedo-beelden. Volgens de vader van Van der Plancken bewaarde Ulrich in diens Zandvoortse appartement een video van een soort receptie aan boord van de Albatros. Een van de schepen die bij Ulrich in gebruik waren voor bruisende tochtjes met jeugdig materiaal die regelmatig ter herinnering werden vastgelegd. Captain Iglo maar dan met andere sticks. Op genoemde video stonden volgens Van der Plancken senior twee heren uit Royale sferen te klinken. Na Ulrich’s ruwe verscheiden vond in zijn appartement een inbraak plaats. En wat denkt ù nou wat er verdwenen was? We hoeven niks te zeggen. Zo gaat dat. Ook in Nederland.


Brussels sof

dinsdag 3 juni 2003
Wij wisten het natuurlijk allemaal allang door Paul van Buitenen en Dougal Watt. Er zitten hier en daar bij die EU in Brussel een stel laaienlichters. Nu zijn weer de twee hoogste baasjes van Eurostat, Yves Franchet en Daniel Byk, overgeplaatst naar een plek waar ze geen fratsen kunnen uithalen. In afwachting van een door Frankrijk gestart onderzoek naar ernstige beschuldigingen van zelfverrijking. Volgens Prodi en zijn jongens en meisjes mogen we de overplaatsing niet zien als een disciplinaire maatregel. Het gaat meer om het beschermen van de goeie reputatie van het in Luxemburg gevestigde Eurostat en die van haar twee hoogste cijferneukers. Nou is die goeie reputatie moeilijk te rijmen met de bedragen die zijn betaald aan allerlei bureautjes die voor Eurostat onderzoekjes moesten plegen ten behoeve van haar statistiekjes. Die lagen namelijk aanzienlijk boven de gangbare normen. Daarnaast maakten de door die bureautjes gedeclareerde reis- en verblijfkosten een nogal weelderige indruk Dat alles bij elkaar maakte de Parijse honden wakker. En die vonden al rapidement op een alleraardigste Zwitserse bankrekening een bedrag van iets meer dan 1 miljoen euro op naam van het snode Eurosat-duo. Byk heeft inmiddels erkend dat hij wist van het bestaan ervan, maar beweerde dat noch hij noch collega Franchet over het bedrag konden beschikken. En dat de rekening in het leven was geroepen door iemand anders. Ja, dag hoor. Saint Nicolas zeker. Het is het zoveelste bewijs dat de controle in Brussel op frauduleus handelen veel lijkt op een Gruyèrekaas na een aanval met een spijkerbom. Berichten over belachelijke vergoedingen aan de dames en heren parlementariërs voor de dagelijkse ravitaillering, de slaapplaats, de telefoon, het vervoer en representatie al dan niet bij een madam zijn schering en inslag. Maar in de hogere regionen van de ambtenarij schijnt helemaal de beer los te zijn. Nou is er wel een dienstje dat zich met de bestrijding van het laaienlichten van Prodi’s personeel moet bezighouden (OLAF, zie in deze rubriek de serie "OLAF en de kankerstokjes" in de eerste maanden van dit jaar). Maar hé, wie snijdt zich graag in eigen vlees? En zeker niet in de nabijheid van de Rue des Bouchers. Dat kan nog leuk worden als straks die voormalige oostbloklanden zich bij de EU aansluiten. Geen wonder dat ze staan te trappelen.


Van Estoril naar Zandvoort (10)

maandag 2 juni 2003
Woensdag vindt in Lissabon het eerste verhoor plaats van Ferro Rodrigues, een van de drie kopstukken van de Socialistische Partij die van grove pedofilie worden beschuldigd in de Casa Pia-zaak. Een affaire die steeds meer de contouren vertoont van een Portugese versie van de Dutroux-zaak. Ferro Rodrigues wordt er weliswaar niet van verdacht zelf actief te zijn geweest bij het feestelijk bespringen van de vaak doofstomme slachtoffertjes, maar wel erbij aanwezig te zijn geweest. Eenzelfde soort beschuldiging is ooit geuit tegen de huidige Belgische koning en bijvoorbeeld geboekstaafd in "De Bende & Co" van Hugo Gijsels. Maar de koning wordt niet vervolgd. Zelfs niet aan de voortanden gevoeld. Het sterke gerucht dat dezer dagen door Portugal waart over een Duitse ambassadeur die in het verleden een aandeel heeft gehad in deze walgelijke ceremonieën heeft zijn thuisland kennelijk nog niet bereikt. Als we tenminste het Spiegel-artikel "Wie im Horrorfilm" van dit weekend daarvoor als maatgevend moeten zien.
Inmiddels ontrolt zich ook in het Franse Toulouse een mega-sexschandaal met pedo-componenten. Daar is de omstreden onderzoekrechter Michel Barrau begonnen met een officieel onderzoek naar de beweringen van twee prostituées. Een van hen, Patricia, heeft verklaard ooit met enige aandrang gerecruteerd te zijn door een meneer Alègre die momenteel in afwachting is van een proces inzake de moord op vijf vrouwen. Deze lieflijke pooier, die een tijdlang opereerde vanuit een lokale politiekantine, had haar o.a. regelmatig de opdracht gegeven leden van de rechtbank in Toulouse vleselijk te plezieren in het Paleis van Justitie. Dat kon uiteraard geen kwaad want Vrouwe Justitia is van huis uit al voorzien van een blinddoek. Verder kwam Patricia met de ontboezeming dat zij getuige van cq. deelnemer aan sado-orgies was geweest op een nabijgelegen kasteel. Bij een daarvan zou Alègre in aanwezigheid van flink gestoffeerde cliëntèle twee door hem gecharterde meisjes vermoord hebben (vgl. de verhalen van Sheri de Borchgrave en Regina Louf over gelijksoortige gruwelijkheden in Belgische kastelen). Patricia wordt bij deze verklaring gesteund door een collegaatje, dat als minderjarige door Alègre het leven werd ingedwongen. In verband met deze zaak en vooral het afdekken van hoge justitie-functionarissen en dito figuren uit de bovenlaag van de stad heeft de Franse minister van Justitie onderzoeksrechter Jean Voff al naar huis gestuurd. Verder heeft een onafhankelijke rechercheploeg het onderzoek heropend naar de verdwijning van 115 vrouwen in de regio van Toulouse in de jaren 1986/1997. Lekker frisse bedoening dus waar we zeker meer van zullen horen. O ja, hoe zat het ook weer met de zaak Ulrich en Teeven’s List?…. Zo gaat dat in Nederland.


Honourable Men

maandag 2 juni 2003
Oude tijden herleven. Afgelopen zaterdag meldde de blijkbaar na de Mieremet-affaire wat voorzichtig geworden John v.d. Heuvel in De Telegraaf dat een in vastgoedkringen bekende zakenman en zijn zoon gearresteerd waren op verdenking van openlijke geweldpleging. Het ging volgens John om de 57-jarige in een markante villa aan de Zandvoortse zuidboulevard residerende onroerendgoed-handelaar Anton F. en diens 22-jarige zoon Roy. Vader en zoon waren er vrijdag samen met een jolig stel sportschooltypes op uit getrokken om een financieel verschil van mening met twee andere zakenlieden op te lossen in het Amsterdamse hotel Mercure. Voor heel wat luitjes uit dit deel van het zakenleven een bekende onderhandelingsplaats. Bij binnenkomst van het sportieve Zandvoortse gezelschap werd de beuk er meteen al ingegooid en werd volgens het relaas van John in ieder geval een van de beoogde gesprekspartners stevig beschadigd. Anton en Roy meldden zich vrij kort na het incident bij de lokale koddebeiers en werden al dan niet separaat in een koelcelletje gezet. John: "…Anton F. staat volgens insiders uit de vastgoedwereld bekend om zijn onorthodoxe optredens bij zakelijke geschillen". Nou, nou, nou. Onorthodox? John weet net zo goed als wij dat het om Ton Fagel gaat. De man van F & S Properties, die samen met zijn toenmalige partner Bob van der Sluis met veel geraas de bodem onder Slavenburg’s bank trok en zelf in juli 1982 failliet ging (zie ook het artikel "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant 336 op de site van De Morgenster). Wie zijn villa aan de exclusieve Zandvoortse zuidboulevard een beetje kent zou zichzelf ook zo’n faillissement toewensen. Maar da’s allemaal verleden tijd. En die kloppartij in Mercure een uit de hand gelopen incident. Anton en Roy zijn zonder twijfel honourable men.
Zo ook de Amsterdamse vastgoedhandelaar Bertus Lüske. Goed, hij heeft net als Anton F. af en toe sportjongens ingezet met gespijkerde knuppels en soms zelfs een rupskraan van 80 ton
( zie aflevering 23 van de serie Octopussy op de site www.stelling.nl/followup). Maar dat moet je volgens de advokaat van Bertus, mr. J. Fruytier, allemaal wat genuanceerder zien. "Cliënt heeft destijds zijn belang als eigenaar beschermd en dat is hem op een confrontatie met de krakers komen te staan". Aldus deze Heemsteedse kunstminnende advokaat (zie het artikel "Terp van Tijn" op de site van De Morgenster) tijdens de zoveelste rechtszitting in het gehakketak tussen de gemeente en Bertus over het ADM-terrein afgelopen donderdag. Nee, Bertus is oké. Een man die zelfs de volkscultuur aan zijn hart heeft gedrukt. Wat moge blijken uit de gevoelvolle herstyling van het historische restaurant Frankendaal aan de Amsterdamse Middenweg. Bertus is gewoon een honourable man. En die sportjongens? Om bij Shakespeare te blijven: Allemaal honourable.


Dzjenghis junior in Auschwitz

maandag 2 juni 2003
Zooooo, dat was wel effe heftig. Eergisteren zagen we zowel op het nieuws van de NOS als van RTL president Bush en zijn vrouwtje in hun C en A-tje door het als openluchtmuseum ingerichte vernietigingskamp Auschwitz kuieren. Begeleid door een vrouwelijke gids die het stel uitlegde wat er ooit was gebeurd. Want hé, als je een verhaal over een geit interessanter vind dan het aan flarden vliegen van een van de Twin Towers denk je al gauw dat "Arbeit macht frei" de Duitse vertaling is van "We can work it out". En dat Zyklon B gebruikt wordt om hobbyvee te ruimen. En vooral dat laatste is pijnlijk. Want een dochter van de Duitse chemiereus IG Farben was verantwoordelijk voor de produktie van het dodelijke gas. IG Farben verdiende daar centjes mee. Dat werd samen met de andere verdiensten van de onderneming in de wereld keurig bijgehouden in een kasboek in Amerika. Door Prescott Bush, de opa van de huidige president. En die verdiende op zijn beurt daar ook weer een leuk kapitaaltje mee. George en zijn vrouwtje liepen dus op historische grond wat hun familiekapitaal betrof. En wat zegt Georgie dan in zijn onschuld aan het eind van zijn bezoek?
Dat de "power of evil" in Auschwitz nog voelbaar was. Geeft niet hoor George. Je kan niet alles weten. Maar dat noch in het commentaar van de NOS noch van RTL dat schandalige bruggetje werd gemaakt (in de aankeiler of zo, of in de begeleidende tekst) mogen we de makers van de beide Nederlandse teevee-programma’s wel degelijk aanrekenen. En als ze het om een of andere onvoorstelbare reden niet wisten, raden we ze aan om deze rubriek wat beter te volgen. Zie bijvoorbeeld de serie "Bush, de Nazi’s en de BV Soestdijk" op www.stelling.nl/followup. Doen hoor. Heb je tenminste paraat dat prins Bernhard ook vlijtig voor IG Farben heeft gewerkt als Potter besluit om weer eens kwispelend in de voetsporen van zijn grote Amerikaanse voorbeeld te treden en met zijn Haagse ploegje ook een leuke excursie naar Auschwitz te organiseren. Krijgt zo’n reportage meteen wat meer historische diepgang en de kijker een extra prikkel om het snurken te bewaren voor een soap.


Voorwaarts

vrijdag 30 mei 2003
De nieuwe ploeg van Potter heeft ons in ieder geval één ding al heel duidelijk gemaakt: "we" moeten inleveren om de BV Nederland voor een ernstige crisis te behoeden. Zo mogen we bijvoorbeeld straks niet meer roken in de kroeg. Da’s namelijk niet gezond. Zuipen eigenlijk ook niet, maar als een blonde rakker straks 4 euro gaat kosten laat je dat automatisch wel uit je lijf. De vindingrijken onder ons zullen overgaan tot het organiseren van parties in hun eigen achtertuintje inclusief een fust en een paar ongebanderolde sloffen uit het zwarte circuit. Maar pas op want de versterkte AIVD of een in het blauw gehulde Sicherheitsdienst zet je zo op de kiek en dan kom je in een hokje terecht met twee andere wetsovertreders, die erop zitten te wachten dat je je stukkie zeep laat vallen. Ook in coffeeshops mogen geen saffies meer opgestoken worden. Zo wordt ook die sector conform het Kapelse zwartekousenprogramma gesaneerd zonder dat we er erg in hebben. Leuk stukje bestuurlijke vernieuwing dat met name de Draaikonten ’66 tevreden zal stellen. Verder moet je het zelf maar weten of je Sars, wolf of een druiper krijgt of door je leeftijd uit elkaar begint te vallen. Dat valt onder je eigen risico. Als je het geluk hebt om Boonstra, Endstra, De Mol of Breukhoven te heten (om eens wat te noemen) dan zal je dat allemaal een vette worst wezen. Maar als je al noodgedwongen je aankopen doet bij bijvoorbeeld het marktstalletje van de broer van Gerrit Snip ben je er mooi klaar mee. Gelukkig kan je binnenkort overal je eigen burgemeester kiezen. Weliswaar uit een voordracht van twee stukken ongeluk die je ook niet kent maar het is toch een hele opluchting. Ook leuk: Als het bedrijf waar je werkt door zijn hoeven zakt omdat je baas bijvoorbeeld jarenlang met een veel te grote broek over de catwalk van de aandeelhoudersvergadering heeft gebanjerd dan kan je op de keien belanden. Niks nieuws misschien, maar eerder dan je voor mogelijk houd zeil je de bijstand in en dan kan je zelfs niet meer bij Gerrit zijn broer terecht. Zal het ons toch benieuwen of Potter cs. dit soort maatregelen ook gaat nemen als het om buitenlands beleid gaat. Dus weer voor Jan Lul een hele batterij patriots naar God weet waar sturen omdat een of andere Amerikaanse eikel roept dat een mohammedaan uit Verweggistan binnen 45 minuten massavernietigingswapens op ons af kan sturen of een modelvliegtuigje door het Catshuis kan laten gieren. Terwijl hij niet eens een doosje lucifers heeft om de lont van een musket te ontsteken. Tuurlijk, je moeder tot zwijgen brengen of tongen met Bridget is makkelijker, maar toch eens proberen om nee te zeggen tegen die neo-kliek in Washington geeft misschien ook wel een scheutje adrenaline bij de koffie, Pottertje. Voorwaarts en niet vergeten.


Achterhoofd

vrijdag 30 mei 2003
Fuckerdefuck, waar blijft de tijd? Op 11 augustus 2001 voerden wij in aflevering 8 van de serie "Hardhout met een luchtje" een figuur op die in de jaren zeventig betrokken was bij de introductie van de Britse geheime dienst in de Nederlandse drugswereld: Howard Marks. Bij de leiding van het Circus (het toenmalige hoofdkwartier van de dienst in Londen) had in die tijd de overtuiging postgevat dat de IRA zich in de internationale drugshandel had binnengedrongen om de aanschaf van wapens te kunnen bekostigen en daarvoor in ons land o.a. contact had gezocht met de Brotherhood of Love. Ogenschijnlijk een clubje dat zich bezighield met het ten gehore brengen van jolige popsongs, maar in wezen een gehaaide drugsorganisatie met gevulde heren als Ter Horst en de wat minder gevulde Krop in dragende rollen. Drugshandelaar Howard Marks werd door Hamilton McMillan, de toenmalige chef van de afdeling terrorismebestrijding binnen het Circus, als informant aangepeild. En niet zonder succes. Oké, de jaren zeventig. Who cares? Nou, moet je niet zeggen. Want een paar dagen geleden doken de namen van Marks en Hamilton McMillan weer op in de "serieuze" Britse pers. In verband met de alleraardigste job die de inmiddels voormalige Circusartiest heeft gekregen van de ABN/AMRO. Hamilton is namelijk baasje geworden bij de afdeling Security van De Bank. En er wordt van hem verwacht dat ie uit de weldadige stroom financiële handelingen die de Ajax-sponsor jaarlijks verricht de witwas-operaties uitzeeft. Lachen natuurlijk, want we hebben al menigmaal duidelijk gemaakt dat als de banken hun profijt uit de handel in verboden commodities als drugs en wapens werkelijk opgeven hun jaarcijfers de gelijkenis met Wim van Est na zijn legendarische stuurfout moeiteloos zouden doorstaan. Hamilton is volgens ons gewoon aangesteld om bepààlde witwas-operaties uit te zeven. Zoals bijvoorbeeld die van Al Qaida, Hamas, Hezbollah of hoe die Arabische Brotherhoods of Love ook verder nog mogen heten. Want per saldo zijn noch de ABN/AMRO noch Hamilton McMillan op hun welgecoiffeerde achterhoofd gevallen. En aan het eind van de rit houden de aandeelhouders toch hun hand op, nietwaar?


Aids-proces

donderdag 29 mei 2003
Over een maand, op 27 juni, trekt Aids-activist dr. Boyd Graves de Amerikaanse regering voor de kadi in San Diego. Hij zegt aan de hand van honderden door hem verzamelde officiële documenten te kunnen bewijzen dat het aidsvirus op instigatie van de blanke Amerikaanse elite is gecreeërd als biologisch bestrijdingsmiddel tegen het zwarte deel van de bevolking. De advocaten die het Witte (!) Huis vertegenwoordigen in het proces hebben tot nu toe in de hun toegezonden documentatie van Graves niets kunnen ontdekken dat ook maar in de verte leek op bewijs voor diens stelling. Maar de kloon van Don Quichote heeft al aangekondigd tijdens het proces voor een verrassing te zullen zorgen die zonder enige twijfel de rechter ten gunste van hem over de streep zal trekken. Nou kunnen we natuurlijk nu al dr. Graves wegzetten in het museum van niet helemaal frisse hemelbestormers en de sleutel vervolgens in de Tigris gooien, maar laten we voorzichtig zijn. We zijn namelijk in de laatste decennia wel erg vaak verrast door biologische nouveauté’s, die waar het menselijke ziektes betrof negen van de tien keer ontstonden in donker Afrika of Azië. Wat de herkomst betreft tastten de mensen die daarvoor gestudeerd hebben meestal in het duister of er kwamen bizarre lulverhalen los. Bij aids deed bijvoorbeeld de anecdote opgang dat de ziekte zou zijn ontstaan nadat een meneer in Congo een aap een extatische beurt had gegeven. Maar om duidelijk te maken dat ook sinistere planning tot de mogelijkheden behoort hoeven we alleen maar te herinneren aan de simpele verspreiding van anthrax via de postbode, waarover we trouwens na de hysterische hype ook niks meer gehoord hebben. Daarnaast zijn vooral in het alternatieve circuit meer serieuze artikelen te vinden die duiden op het ontwikkelen van selectieve uitroeiingsmiddelen van specifieke bevolkingsgroepen. Wie bijvoorbeeld de story van de listig opgeborgen contract agent van de CIA Michael Riconosciuto erop napluist in Carol Marshall’s serie Last Circle (en dan vooral over de rol van voormalig MI 6-agent Sir Denis Kendall alias Double Deuce bij geknoei met genetisch materiaal) kijkt toch wel wat anders tegen deze materie aan. Wat Boyd Graves betreft, over een maand hoort u meer.


Shady (12)

donderdag 29 mei 2003
Zoals wij in aflevering 10 van deze serie al meldden heeft de hoofdpersoon ervan het tableau van de Rotterdamse Orde van Advocaten verlaten. Voor een niet zuinig getalenteerde meester in de rechten geen geringe stap. Dan moet er toch een behoorlijke hoeveelheid shit aan de knikker zijn blijven plakken. Omdat maître Geert Jan Dolk geen sjoege heeft gegeven op ons bewogen verzoek van 10 mei jl. om opheldering te geven over die rigoureuze stap verblijdden wij vandaag mr. P. Drion, de Deken van de Orde in Rotterdam, met de volgende mail:
"Maître,
Al geruime tijd volgen wij voor zover mogelijk de interessante carrière van mr. G.H.J. Dolk, kantoor houdende op Westzeedijk nr. 108 te Rotterdam en besteedden in de loop der jaren de nodige aandacht in artikelen op de websites De Morgenster, Actuele Berichten en Vervolgverhalen. Alledrie te vinden op De Stelling.
Sommige gebeurtenissen in mr. Dolk’s carrière moeten bij u als Deken van de Orde der Advocaten in Rotterdam bij tijd en wijle twijfels hebben doen rijzen of die wel voldeden aan de strenge regels der integriteit binnen uw Orde. Zoals laatstelijk bij een internationale wapenhandel waarvan de financiële afwikkeling ondermeer verliep via het filiaal van de HSBC in Bakoe (zie de serie "Shady" op Kleintje Actueel vervolgartikelen). Inmiddels heeft mr. Dolk u verzocht zijn naam te verwijderen van het tableau. Gezien het feit dat de verhoudingen tussen mr. Dolk en ons niet optimaal zijn en wij niettemin de reden zouden willen weten waarom hij officieel zijn beroep vaarwel heeft gezegd, wenden wij ons tot u met de volgende vragen:
a. Was er voor zover u weet enig verband tussen het adieu van mr. Dolk en diens betrokkenheid bij bovengenoemde wapenaffaire?;
b. Heeft u vóór zijn afscheid nog contact gehad met mr. Dolk over de perikelen rond diezelfde wapenhandel?;
c. Zo ja, vormde dat contact wellicht de aanleiding tot mr. Dolk’s retirade?
"
En zoals te doen gebruikelijk wachten wij af wat deze mail ons zal brengen. Stay tuned.


Royalty (10)

dinsdag 27 mei 2003
Van Buuren’s Montan Export vormde een onderdeel van de Haagse NV Montan. De onderneming behoorde tot de belangensfeer van de Nederlands-Joodse financier Daniël Wolf, die eveneens een niet geringe invloed uitoefende binnen drie andere ondernemingen NV Cinefina, NV Ificos en NV Organon. Wolf verrichtte voor de oorlog werkzaamheden voor de Nederlandse inlichtingendienst GS III. En dat is opvallend omdat de hierboven genoemde NV’s allevier golden als vehikels van de Duitse concurrentie, de Abwehr. Daarmee vertoonde Wolf dezelfde dupliciteit als Van Buuren. Zo schrok hij er niet voor terug om de in 1935 opgerichte anti-nationaalsocialistische beweging Eenheid door Democratie stiekem uit eigen zak te subsidiëren. De beweging stond onder leiding van Piet Brijnen van Houten, ook al geen onbekende in het wereldje van cloak and dagger. Volgens die laatste zou Wolf, die kantoor hield op Lange Voorhout 62, in Den Haag, ook uit de vaart genomen KLM-vliegtuigen tegen een schappelijke prijs aan de wettige Spaanse (socialistische) regering hebben geleverd. Niet beroerd dus, maar toch. Nadat de oorlog was uitgebroken nam Wolf de benen naar de Verenigde Staten, zijn vrouw en kinderen achterlatend in Nederland. Dat was wel beroerd want ze werden gearresteerd en kwamen in Westerbork terecht. Op doortocht naar erger.
Bij Wolf kan het idee zijn ontstaan zijn gezin te kunnen redden door de Abwehr van dienst te zijn. Hij diende als aanloopadres voor een in 1942 naar New York gestuurde Nederlandse Abwehrspion Alfred Meiler, die 10.000 dollar aan Wolf moest overhandigen. Het was bestemd voor de financiering van een Duits spionagenetwerk op nucleair gebied. Meiler kwam weliswaar voortijdig in handen van de FBI, maar wist Edgar Hoover cs. toch heftig bij de neus te nemen. Want ondanks het feit dat hij 24 uur van de dag in de gaten werd gehouden en de berichten van het netwerk naar het hoofdkwartier in Hamburg keurig werden onderschept, kwam later naar buiten dat een flink aantal van die berichten aan de aandacht van de FBI was ontsnapt. In hoeverre Wolf bij die manoeuvres betrokken is geweest valt moeilijk te determineren. Hij overleed al in 1943. Van Buuren was vanwege zijn twijfelachtige achtergronden al in de zomer van 1940 door de Britten geïnterneerd. Ondermeer door gekonkel van de zijde van Francois van ’t Sant. De steun en toeverlaat van Wilhelmina, die Van Buuren heel goed kende van voor de oorlog. Dankzij massieve steun vanuit het Nederlandse kabinet werd Van Buuren na een paar maanden uiteindelijk toch vrijgelaten. En kon na de oorlog zijn louche zaken voortzetten. Samen met Jean Marie Fehmers van de Teixeirabank. Stay tuned.


Van Estoril naar Zandvoort (9)

dinsdag 27 mei 2003
Op 19 februari jl. besteedden we voor het laatst aandacht aan de affaire Casa Pia. De afzichtelijke pedo-zaak die de Portugese samenleving al geruime tijd schokgolven met een kracht tot 7 op de schaal van Richter bezorgt. Nadat de 60-jarige Carlos Cruz, de anchor man van de Portugese teevee, zijn veters en broekriem kon inleveren was het even een tijdje stil. De afgelopen week werd echter Paolo Pedroso door een stel sombere heren van Justitie meegenomen naar een staatsonderkomen voor een diepgaand verhoor. Niet de geringste deze Paolo. Oud-minister van arbeid en sociale zaken voor de Socialistische Partij en fractieleider in de Portugese volksvertegenwoordiging wiens parlementaire onschendbaarheid werd opgeheven alvorens hij een klop op de deur kreeg. Ook de secretaris-generaal van de Socialistische Partij Ferro Rodrigues staat onder verdenking betrokken te zijn geweest bij het georganiseerd misbruiken van tientallen wezen die aan de zorgen van de Casa Pia-organisatie waren toevertrouwd. Uiteraard ontkennen beide zich socialist noemende kopstukken zich mordicus tegen de beschuldigingen en suggereren geheime machinaties van hun politieke tegenstanders. Mogelijk. Maar het een sluit het ander niet uit. En wie geeft graag volmondig toe dat hij met enige regelmaat kinderen bestijgt? In dezelfde uren waarin Pedroso in een niet zo luxueus hokje verdween onderging de voormalige Portugese diplomaat Jorge Ritto hetzelfde lot. Ook al zo’n keurige meneer, die onder andere heeft gefungeerd als ambassadeur in Zuid-Afrika en godbeterhet als vertegenwoordiger bij UNESCO, dat bij ons weten toch geen programma heeft ontwikkeld voor het sexueel molesteren van jeugdigen. Ritto ontkent ook bij hoog en bij laag, maar of het hem zal helpen is twijfelachtig. Inmiddels gaan er in Portugal namelijk sterke geruchten dat in diens niet zo kinderachtige villa ook buitenlandse collega’s hun broek hebben laten zakken, onder wie een Duitse ambassadeur. Hoe dit ook zij, deze moeizaam bevochten openheid steekt schril af tegen bijvoorbeeld de krampachtige pogingen bij onze zuiderburen om de leden van de zogenaamde high society die mogelijk in soortgelijke affaires verwikkeld zijn (geweest) te vrijwaren voor justitiële vervolging cq. publiciteit. Om maar te zwijgen over Nederland en de uit 1999 daterende Teeven’s List van de hand van OvJ Fred Teeven waarop tientallen lieden uit de top van de samenleving voorkwamen die op verkeerde plaatsen hun gulp hadden opengeritst. Of over de affaire-Ulrich waarbij net als in de affaire Dutroux berichten over een mogelijke betrokkenheid van het Koninklijk Huis de kop worden ingedrukt. Pas als het gaat om een vrachtwagenchauffeur of een stuk ongeluk uit Amsterdam-Oost gaan de sluizen van de publiciteit wijd open. Want ongelijkheid moet er zijn, nietwaar?


De Brusselse Connectie (9)

dinsdag 27 mei 2003
Het mag rond de rechtsgang in de zaak Matser net zo stil zijn als in een geruimde legbatterij over zijn Amerikaanse “opdrachtgever” Halliburton baant de stroom informatie zich nog steeds gestaag een weg naar de shit-delta. Zo ontvingen wij afgelopen weekend van een aandachtige lezer het bericht dat de onderneming van Dark Vader Cheney twee dagen na het starten van de meest recente oorlog in Irak al zoveel vertrouwen had in de uitkomst ervan dat zij drie Iraakse aanlandige olieplatforms kocht. Van wie is nog niet duidelijk, maar hoe gretig Halliburton was en hoe bang ook dat een of andere concurrerende onverlaat deze geheime slag zou winnen moge duidelijk zijn. Halfweg deze maand deed deze Amerikaanse Battle Star er nog een schepje bovenop door alle haveninstallaties in Basra tegen een zacht prijsje over te nemen. Als je dus interesse hebt in een kannetje peterolie uit het voormalige rijk van de net als Osama in ijle lucht verdwenen Saddam Hussein moet je wel gebruikmaken van de diensten van Halliburton. En uiteraard nìet tegen een zacht prijsje. En de aandeelhouders spinnen als heilige katten. Overigens moeten die volgens dezelfde in deze materie goed thuis zijnde mailschrijver al in augustus vorig jaar aan hun kattenwater hebben gevoeld dat er iets moois op komst was. In augustus 2002 steeg op één dag de koers van Halliburton van negen naar veertien dollar. Kijk, Cor, dat is nou voorkennis waar je wat aan hebt. En zonder dat oliedom bankpersoneel in ‘sGravenwezel de boel in het honderd laat lopen. Waarom dan toch zo’n steenrijke club zich inlaat met drugshandel en andere narigheid kan net als bij Boonstra maar één reden hebben: nooit genoeg.


Bilderbergconferentie 2003

maandag 26 mei 2003
Terwijl Balkenende naar nieuwe ministers zocht voor het nieuwe kabinet - dat nu al het meest a-sociale kabinet wordt genoemd - zat de beoogde minister van buitenlandse zaken Jaap de Hoop Scheffer gezellig te confereren. Temidden van vertegenwoordigers van miljarden dollars was hij te gast op de Bilderbergconferentie in het Trianon Hotel in 't Franse Versailles van 15 tot 18 mei jongstleden. Enige andere politieke kopstukken die dit keer aanwezig waren zijn Wim Kok en Frits Bolkestein en uit Duitsland bijvoorbeeld Otto Schily en Wolfgang Schauble. Beatrix was er ook weer na een jaar afwezigheid. Gewoon een gezellig onderonsje op kosten van de belastingbetaler of zou er toch iets meer aan de hand zijn? Wellicht toch tijd voor wat kamervragen?
Voor een aantal plaatjes van aanwezigen kijk maar eens hier.


Shady (11)

vrijdag 23 mei 2003
In augustus 1997 pletterde een Amerikaanse helicopter in zee. De bemanning wist zich te redden. Mensen zoals wij hebben bij die gelegenheid waarschijnlijk “jammer dan” gezegd en een koele pint gevat. De aanhangers van het groene gedachtengoed hebben mogelijk in gedachten nog even stil gestaan bij de gevolgen voor het bewuste zeegebied en zijn toen verder gepeddeld langs Drente’s dreven op de opoefiets. Maar de eigenaren zagen het verlies van de chopper heel anders. Het lor had namelijk een bommetje gemaakt in Iraanse wateren en had nogal wat militaire snufjes aan boord. En de VS en Iran waren zachtjes gezegd niet on speaking terms. Geen nood. Een ploegje van Smit Internationale was toch in de buurt al bezig om scheepswrakken op te ruimen, dus de oplossing lag voor de hand. Smit haalde de heli boven, de Amerikanen blij, de Iraniërs pissig. Een paar vaartuigen van Smit en een aantal bemanningleden gingen kort daarop aan de ketting. En het handjeklap begon. In alle stilte. De Iraniërs wilden onder anderen nieuwe schoepen voor hun Tomcats. Jachtvliegtuigen die de sjah half jaren zeventig had gekocht van de Grummanfabriek. Met de naar het westen gevluchte Iraanse gebroeders Lavi als bemiddelaars. Iran was en bleef daarna de enige buitenlandse mogendheid die over deze vliegtuigen kon beschikken. Lijkt leuk zo’n exclusieve positie maar als je bonje krijgt met je leverancier wordt dat op den duur toch een probleem. Vandaar dat verzoek om nieuwe schoepen. Een Nederlandse attaché in de VS ging te rade bij Gene Haislip, de kersverse chef marketing van Grumman, die net na een kleine dertig dienstjaren een topfunctie bij de Drugs Enforcement Administration had neergelegd. Officieel kon Haislip niks doen. Maar via de goeie ouwe Lavi-brothers werd het volgens onze Rotterdamse insider mr. Geert Jan Dolk toch geregeld en bereikte de aan William J. Bennett in de Verenigde Arabische Emiraten geadresseerde krat met Tomcat-schoepen via Zestienhoven, Luxemburg en Azerbeidzjan de loods van Smit Internationale in Sarsja. De rest was kat in het bakkie. Voor een latere zending binnen deze context zou een stokje zijn gestoken (zie het artikel Irangate aan de Maas in Kleintje Muurkrant nummer 325). Maar uiteindelijk werden de gijzelaars van Smit toch vrijgelaten. Met het consigne verder stijf hun kiezen op elkaar te houden over de affaire. Zoals eerder in deze serie allemaal te lezen viel bleek de inmiddels van het tableau geschrapte mr. Dolk afgelopen jaar opnieuw betrokken bij een illegale wapentransactie via Azerbeidzjan. Of hij daarvoor wordt vervolgd moet nog blijken De Lavi’s hebben eveneens ernstige averij opgelopen en Grumman heeft het even niet meer door de recente aanslag op de burelen van haar dochteronderneming Vinnell Corporation in Ryadh. Crime doesn’t pay zeggen ze. Hoewel het kantoor van mr. Dolk aan de Rotterdamse Westzeedijk kortelings een opzienbarende metamorfose schijnt te hebben ondergaan. Stay tuned.


vrije radio

donderdag 22 mei 2003
Aanstaande zaterdag vindt er op het Malieveld in Den Haag een grote demonstratie plaats voor het behoud van de "vrije radio". De Actiegroep Tegenflits organiseert deze manifestatie uit protest tegen het Nederlandse mediabeleid en de steeds fellere jacht van de overheid op radiopiraten.
Nederland heeft een lange en unieke traditie op het gebied van radiopiraterij. Ondanks de voortdurende repressie van de overheid blijft het fenomeen onuitroeibaar en kent Nederland nog steeds duizenden illegale radiostations. Dit heeft alles te maken met het achterlijke mediabeleid van de overheid en de onmogelijkheid voor piraten om een legale status te krijgen. Al decennialang wordt de ether angstvallig bewaakt en afgeschermd voor nieuwkomers. Onder druk van Europese richtlijnen heeft de overheid wel steeds meer frequenties moeten vrijgeven, maar helaas komen voornamelijk grote kapitaalkrachtige partijen hiervoor in aanmerking. Om deze commercikle partijen zoveel mogelijk etherruimte te geven wordt de piraterij momenteel hard aangepakt met de repressieve campagne "Etherflits". Dagelijks haalt het Agentschap Telecom illegale zenders uit de lucht en worden enorme boetes opgelegd. Daarom heeft de Actiegroep Tegenflits voor komende zaterdag een manifestatie op het Malieveld in Den Haag georganiseerd. De inzet is dat er legale mogelijkheden moeten komen voor kleinschalige, non-commerciële, lokale zenders. Gebleken is dat op lokaal niveau veel frequenties beschikbaar zijn voor dergelijke radio. De duizenden Nederlandse radiopiraten hebben zich voor het eerst in de geschiedenis georganiseerd en zijn het falende overheidsbeleid volkomen beu. Of het nu gaat om de undergrounddancepiraten, de Nederlandstalige muziekpiraten uit het Noorden, Oosten en Zuiden van het land of de experimentele-, subculturele-, of actiezenders uit de grote steden, allemaal spelen ze een belangrijke communicatieve en bindende rol binnen lokale gemeenschappen. Dat moet de overheid nu eindelijk eens gaan erkennen, in plaats van de piraten als criminelen te behandelen. De onvrede van de vrije radio's komt ook voort uit de toenemende commercialisering van de ether. Mediatycoons als Rupert Murdoch en John de Mol krijgen met Sky FM, Radio Noordzee, Classic FM, Radio 10 FM en Radio 538 steeds meer marktaandeel en dwingen zelfs de publieke omroepen tot een steeds plattere programmering. De pluriformiteit komt hierdoor ernstig in het gedrang en voor de talloze onderstromen in maatschappij en cultuur is steeds minder plek in de ether. De Actiegroep Tegenflits is er van overtuigd dat veel vrije radiozenders een broodnodige aanvulling vormen op de mainstreamworst van de gevestigde zenders en recht van bestaan hebben.
Tijdens de manifestatie zal het hoofdpodium worden gereserveerd voor optredens van vele Nederlandstalige artiesten die groot geworden zijn dankzij de radiopiraten. Verspreid over het Malieveld zullen ook enige dance- en alternatieve radiostations zich via soundsystems manifesteren. Verschillende politici hebben toegezegd om op de manifestatie hun steun voor de piraten te komen betuigen. Verder zal een petitie met eisen worden aangeboden aan het Ministerie van Economische Zaken, dat samen met het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen verantwoordelijk is voor het frequentiebeleid in Nederland. Na de manifestatie is er vanaf 15.30 uur een Afterflitsparty in en buiten de Blauwe Aanslag die zal worden verzorgd door de gezamelijke alternatieve radiozenders Tonka Radio, Radio 100, Radio Patapoe, Radio Koekoeroe en Radio De Vrije Keyser en met medewerking van het soundsystem van Funk The System.
Radio Tegenflits zal in Den Haag de hele dag live in de lucht zijn op de 104.2 FM. Voor meer informatie zie www.tegenflits.nl


De Brusselse Connectie (8)

donderdag 22 mei 2003
De met luitenant-kolonel Matser en zijn Colombiaans/Roemeense witwasaffaire verbonden Amerikaanse onderneming Halliburton sluit hier en daar in de wereld via haar dochter KBR joint ventures met andere niet al te frisse Amerikaanse firma’s. Een daarvan is Vinnell Corporation uit Los Angeles. Sedert 2002 een onderdeel van Northrop/Grumman, groot geworden in de vliegtuigindustrie. Een flinke hap aandelen van Vinnell is in handen van de Carlyle-groep waarover wij in deze kolommen al eerder hebben geschreven (zie bijvoorbeeld onze bijdrages daarover op 16.10.01, 02.11.01, 05.11.01, 08.11.01, 12.04.02 en 12.05.03). Zowel rond Halliburton als KBR en Vinnell hangt de geur van drugs- en wapenhandel en subversieve activiteiten ten behoeve van de Amerikaanse internationale belangen. Vandaar ook de ruime aanwezigheid van allerlei undercover-agenten in het personeelsbestand van hun buitenlandse agentschappen. Zo speelden KBR en Vinnell in 1991 bijvoorbeeld samen een smerige rol in Turkije toen in maart van dat jaar duizenden Iraakse Koerden daar een veilig heenkomen zochten voor de etnische zuiveringsgolf die door Saddam Hussein op gang was gebracht. De vluchtelingen werden door Turkse veiligheidstroepen aan de grens tegengehouden en teruggestuurd. Een vrijwel zekere dood tegemoet. Net zoals Nederland deed met de Joodse vluchtelingen uit Hitler-Duitsland, alleen wat hardhandiger. De Turkse wachters aan de poort, die in diezelfde periode wel de door Koerden verzorgde heroïne-transporten uit Afghanistan doorlieten, waren opgeleid door kaderleden van KBR en Vinnell in Ankara. Op 22 maart 1991 kregen de beide Amerikaanse ondernemingen loon naar werken. Hun kantoor was het doelwit van een “terroristische” Koerdische overval waarbij John Gandy, een voormalige sergeant eerste klas van de Amerikaanse luchtmacht, om het leven kwam.
Vinnell is sedert 1975 ook werkzaam in Saoedi-Arabië waar de onderneming zich vooral bezighoudt met de training van de veiligheidstroepen van het Saoedisch koninklijk huis. Geen vrolijk ceremonieel clubje. Die troepen hebben namelijk in de loop der tijd een nog ruigere reputatie opgebouwd dan Saddam Hussein’s elitejongens. Dus die kan je om een boodschap sturen. Vorige week donderdag werden de burelen van Vinnell in Ryadh verrast door een paar krachtige autobommen die zelfs Aad de Mos uit zijn slaap wisten te krijgen. Het ging om een laaghartige “terroristische” aanval. En Carlyle, Halliburton, KBR, Dyncorp, Vinnell en hoe ze allemaal mogen heten zijn de engelen der vrede. Maar dan wel de Pax Americana.


Juanra mag worden uitgeleverd

woensdag 21 mei 2003


Gisteren heeft de Hoge Raad besloten dat Juanra (zie eerdere berichten in deze rubriek) mag worden uitgeleverd aan Spanje. De minister van Justitie is echter op geen enkele manier gebonden aan deze uitspraak. Hij kan beslissen dat de uitlevering van Juanra niet door gaat.
Al meer dan een jaar vecht de steungroep Free Juanra tegen de uitlevering van Juanra. Juanra loopt als activist in Spanje serieus het risico gemarteld te worden en maakt daar nu geen kans op een eerlijk proces. Op 16 januari 2002 werd Juanra in Amsterdam aangehouden. In Spanje wordt hij ervan verdacht informatie te hebben gegeven aan een cel van ETA. Sindsdien zit hij - met een onderbreking van enkele maanden - in Vught in de gevangenis. De uitlevering van Juanra aan Spanje is omstreden. Velen vinden dat Juanra om politieke redenen vervolgd wordt. De Catalaan Juanra (36) was actief in diverse sociale bewegingen in Barcelona. Hij trad geregeld op als perswoordvoerder van de kraakbeweging in Barcelona en is de zanger van de populaire politieke metalband KOP. Een publiek figuur die zijn kritiek op de keiharde repressie van Spanje tegen de Baskische onafhankelijkheidsbeweging niet onder stoelen of banken stak. In Spanje is momenteel een heksenjacht aan de gang tegen iedereen die fundamentele kritiek levert op de regering. In de strijd tegen ETA worden burgerrechten in rap tempo aan de kant gezet. Een belangrijke theorie uit de koker van Superrechter Garzon die momenteel hiervoor gebruik wordt zegt dat eenieder die de gelijke doelen nastreeft als ETA, maar met andere middelen haar doel probeert te bereiken, onderdeel is van ETA en zo doende ook als zodanig vervolgd dient te worden. Wij zien de aanklacht tegen Juanra in dit perspectief.
Tijdens het uitleveringsproces bleek dat de bewijzen die Spanje aanlevert zeer bedenkelijk zijn. De belastende verklaring waar de aanklacht omheen opgebouwd is bleek aantoonbaar onder marteling verkregen. Verklaringen van verschillende instanties spraken elkaar tegen. De aanklacht tegen Juanra werd tot vier keer toe ingrijpend gewijzigd. Zelfs de Officier van Justitie gaf toe dat "Spanje er een rommeltje van heeft gemaakt".
Uiteindelijk heeft Juanra zijn proces verloren vanwege het vertrouwensbeginsel dat de EU-landen met elkaar afspraken. Hierin wordt een blind vertrouwen uitgesproken in elkaars rechtssysteem. Door de verdediging werden diverse rapporten van mensenrechtenorganisaties naar voren geschoven (onderandere die van Amnesty International en de VN-rapporteur met betrekking tot folter). Deze rapporten tonen aan dat verdachten in Spanje, zeker als ze verdacht worden van ETA connecties, stelselmatig
worden gemarteld. In de eerste vijf dagen van detentie (incomunicado genoemd) waar de verdachte volgens de antiterreurwet geen contact met een advocaat of arts mag hebben vindt marteling veelvuldig plaats. Ook daarna gebeurt dat, maar in cynische termen concludeerde de rechtbank dat dit weliswaar individueel plaatsvindt, maar je daaruit niet de
conclusie kan trekken dat Juanra ook gemarteld zal worden. En als dat toch gebeurt, kan hij toch klagen bij de Spaanse rechtbank en vervolgens bij het Europees Hof? Daarmee wordt dus gemakkelijk voorbijgegaan aan het feit dat deze procedures jaren in beslag nemen, en dat zelfs de gevallen die voor het Europees Hof gewonnen zijn niet tot enige preventieve maatregelen in Spanje hebben geleid.
Wel adviseert de rechtbank in haar vonnis de minister om bij Spanje om garanties te vragen dat Juanra bij aankomst in Madrid niet in incomunicadodetentie geplaatst zal worden, wat op zich al uiterst opmerkelijk kan worden genoemd. Hiermee erkent de rechtbank in feite wat mensenrechtenorganisaties al jaren zeggen, namelijk dat Spanje vooral bij deze vorm van detentie stelselmatig marteling toepast. De minister van justitie is echter op geen enkele manier gebonden aan de uitspraak van de rechtbank. Hij kan beslissen dat de uitlevering van Juanra niet door gaat. Wij vermoeden echter dat de minister zich niet de woede van Spanje op de hals wil halen en een oogje dicht zal knijpen als het gaat om de schending van Juanra's burgerrechten. We vermoeden dan ook dat de minister het advies van de rechtbank om Spanje enige garanties te vragen naast zich neer zal leggen, omdat Nederland daarmee in feite zou erkennen dat Juanra in Spanje het risico loopt gemarteld te worden.
Nederland dreigt door haar belangen op zo'n manier af te wegen medeplichtig te worden aan marteling en politieke repressie.
We vinden het onjuist dat Juanra, die ontkent bij ETA betrokken te zijn (geweest), wordt uitgeleverd. Hij maakt in Spanje momenteel geen kans op een eerlijk proces en dreigt daar te worden gemarteld.
In plaats daarvan zou er een discussie moeten ontstaan over de huidige en toekomstige EU-uitleveringsverdragen en het steeds grotere spanningsveld tussen burgerlijke vrijheden en de roep om meer veiligheid. Meer informatie is te vinden op deze website.
(de Amsterdamse Steungroep Free Juanra is een initiatief van mensen die bevriend zijn met Juanra en/of zich verwant voelen met de strijd die hij streed in Barcelona)


Royalty (9)

woensdag 21 mei 2003
Mr. A.D. van Buuren was al ver voor de oorlog een international. In het louche zakenleven. Dat vormde geen beletsel, haast integendeel, om her en der ook in hoge politieke kringen en in uitvoerende organen vriendschappen voor het leven te sluiten. Zo raakte hij in Nederland in de jaren dertig op goede voet met de minister van Economische Zaken M.P.I. Steenberghe. Deze Katholieke gezagsdrager aanvaardde begin 1936 een commissariaat bij de Rotterdamse vliegtuigfabriek Koolhoven, waarvoor Van Buuren als juridisch adviseur optrad. En zo ontstond iets bloeiends tussen die twee. In november van dat jaar behoorden de twee vrienden tot de happy few van de onderneming die de versgebakken prins der Nederlanden Bernhard zur Lippe Biesterfeld, die twee dagen voor deze feestelijke gelegenheid in Berlijn nog officieel zijn rechterhand had opgestoken naar Hitler alvorens definitief naar Nederland te vertrekken, rond mocht leiden door de fabriekshallen op het Rotterdamse vliegveld Waalhaven. Vooral het brandnieuwe verkenningstoestel van de Fokkerdochter trok Bernhard’s aandacht. Maar dat was niet echt een wonder. Per saldo vervulde de prins toen al de rol van undercoveragent van de Duitse Abwehr in Nederland (codenaam “Observator”) en de inlichtingendienst van IG Farben (NW7). Het moet tussen ZKH en Van Buuren direct geklikt hebben. Niet alleen vanwege hun gezamenlijke interesse voor de vliegerij maar vooral omdat ze allebei niet vies waren van het totalitair gedachtengoed. Zo onderhield Van Buuren interessante contacten met kringen rond de Italiaanse dictator Mussolini. Dat kwam bijvoorbeeld uitstekend van pas toen ir. Anton Mussert, de opkomende nationaal socialistische ster in Nederland, graag eens de Duce wilde omhelzen. De voortreffelijk Italiaans sprekende Van Buuren reisde met Mussert naar Rome en introduceerde hem bij de Italiaanse leider. En als je dat kon was je bepaald geen oetlul.
Mr. A.D. toonde in de jaren dertig, ver voor hij Argamakoff leerde kennen, ook al hevige interesse voor nieuwe uitvindingen op het gebied van de (militaire) luchtvaart en aanverwante terreinen. Zo had hij het patent verworven van een automatische choke die ervoor zorgde dat een vliegtuig bij de start een extra stoot benzine kreeg. Dat gebeurde in die tijd nog met de hand en als je als piloot dan net naar je vrouw zat te wuiven was dat lastig. Van Buuren had de verkoop van het handige apparaat ondergebracht in de onderneming Montan Export. Geen onbekende naam in de vliegtuigwereld. Maar ook geen onbevlekte. Stay tuned.


Triborder

maandag 19 mei 2003
De VS hebben vorige week laten weten dat zij van het hele Midden-Oosten een grote kashba willen maken. Een vrijhandelszone waar je kan pingelen tot de verkoper de zenuwen krijgt. Over het algemeen plekken waar alles gebeurt wat de goddelijke Raad van Bestuur verboden heeft. Een van die oorden ligt geklemd tussen Paraguay, Brazilië en Argentinië en wordt in de VS aangeduid met termen als de Triborder Area of Triple Frontier. Volgens eerdere berichten uit het land van Bush en zijn Dick vormt deze area een uitvalsbasis voor terroristische groeperingen als Hezbollah en Hamas op het Amerikaanse continent. En in ieder geval een oord waar deze vertegenwoordigers van Allah op aarde zich met vrijstelling van boven onledig houden met olijke praktijken als drugs- en wapenhandel, prostitutie, gokken, heling, geld vervalsen, productie van nep-merkspullen en witwassen. Kortom een paradijs op aarde voor de liefhebbers van dit soort ongein. En uiteraard is in de gelijkgeschakelde Amerikaanse pers inmiddels ook het woord Al Qaida gevallen. Merkwaardig genoeg hebben volgens een rapport van Colin Powell’s legbatterij van eind april de woelmuizen van de CIA en andere snuffelclubs echter (nog) geen aanwijzingen gevonden voor de aanwezigheid van Osama-hooligans. De Triple Frontera zoals de zone locaal genoemd wordt is in 1990 van de grond getild. Een van de animators was de Frans/Argentijnse advocaat Hector Villalon, die warme contacten onderhield met de Syrisch/Argentijnse Yoma-clan, de Syrisch/Libanese financier Gaith Faraon, de Syrische wapenhandelaar Manzur al Khassar en de Palestijns/Yemenitische zakenman Hassan Zubaidi. Deze laatste, die net als Al Khassar geen onbekende is in de Nederlandse drugsscene, was in de jaren tachtig al betrokken bij een geaborteerde uranium-verrijkingsdeal. In die affaire, waarvan oud-premier Lubbers zelfs nu nog wel eens zwetend wakker wordt, hadden ook lieden uit de entourage van de Rotterdamse mr. Geert Jan Dolk een kloppende vinger (zie het artikel Steekspel rond een uranium-deal op de site van de Morgenster). Geen kattenurinage en het is daarom extra merkwaardig dat de kippen van Colin nog geen Zuidamerikaans Osama-ei hebben gelegd nu het klimaat rond de Triple Frontera daarvoor zo gunstig lijkt. Het zal dus echt niet lang meer duren voordat Dzjenghis W. Bush, zijn Dick en Herr Doctor Rumsfeld zich met deze zaak gaan bemoeien. Want een kans voor open doel laten ze niet graag liggen. Vrijhandelszone prima, maar wel binnen Amerikaanse perken.


Shredder (14)

vrijdag 16 mei 2003
Het lijkt al weer lichtjaren geleden toen Gerrit Zalmnorm zei: “Stem op de VVD, dan krijgt u het CDA er gratis bij”. Het is een tikkie anders gelopen, maar met een beetje gekleurde bril kan je zeggen dat Gerrit gelijk heeft gekregen. Aangevuld met het laatste flinterdunne residu van D(raaikonten)66 van La Dittrich en de weggepromoveerde De Graaf. Inmiddels mogen we voor de buis alweer een paar dagen genieten van het invullen van de poppetjes. Ook de gratis exemplaren van het CDA waar Gerrit Snip op doelde. Een daarvan is volgens insiders al langdurig aan het warmlopen voor een post als staatssecretaris. Dat zou Frits Wester zijn. De politiek commentator van RTL-4 nieuws en prominent Haags deskundige in het inmiddels knap vervelend wordende ouwehoerprogramma van Barend en Van Dorp. Daar preludeerden wij al op in aflevering 12 van deze geruchtmakende serie op 16 januari jl. (zie followup) . Dit naar aanleiding van het lamlendige mea culpa van de fris gepolitoerde Wester en de andere BVD-ers over de bewering dat Justitie in oktober van het vorig jaar van plan zou zijn geweest een inval te plegen in de burelen van de Haagse vastgoedonderneming VHS. Het investeringsvehikel van LPF-voorman Ed Maas. Als dat al waar was geweest had dat enorme implicaties gegeven. Niet alleen op politiek gebied, maar ook binnen Justitie. Dat laatste alleen al door de aanwezigheid van mr. Leonard Frans Pels Rijcken in de top van VHS (zie voor het belang daarvan bijvoorbeeld aflevering 6 van de serie “Schimmen achter Pim” eveneens op www.stelling.nl/followup). Naar wij vandaag vernamen hadden de geruchten rond het mogelijke staatssecretariaat van Wester in Hilversum zo’n intensiteit gekregen dat hij door Harm Tazelaar, de hoogste nieuwsboer bij RTL-4, werd uitgenodigd voor een tête à tête. De uitkomst daarvan is niet wereldkundig gemaakt. Maar waar rook is, stookt Kleintje Muurkrant een vuurtje. U hoort nog van ons.


De Brusselse Connectie (7)

vrijdag 16 mei 2003
Nee hoor. Niks. Geen antwoord van het NATO-hoofdkwartier op onze mail van 7 mei jl. inzake luitenant-kolonel Matser (zie aflevering 6). Hadden we eerlijk gezegd ook niet verwacht. Zo naïef zijn we nou ook weer niet. Tuurlijk, die jongens en meisjes in Brussel zijn er op papier wel voor het verdedigen van onze democratie. Maar ze hebben in wezen net zoveel met democratie op als een prins met een SS-opleiding. Vooral als het om beantwoorden van vragen gaat die betrekking hebben op iemand uit hun eigen kring die naar het zich laat aanzien tot zijn stars and stripes verwikkeld is in een internationale witwasoperatie van drugsgeld. En die mogelijk niet de enige was binnen Robertson’s club van sabelrammelaars. Dat het protectievirus zich ook een weg heeft gebaand naar het Nederlandse justitieel apparaat moge blijken uit de nauwelijks subtiel te noemen pogingen van het Openbaar Ministerie om de zaak tegen Matser zowel te compartimentiseren als te minimaliseren. Of in gewone mensentaal: de zaak in kleinere porties op te splitsen en Matser vervolgens te beschuldigen van iets lulligs als valsheid in geschrifte. Om het risico te vermijden dat ie bij een al te heftige douw zijn doos van Pandora openkrikt en de hele stinkende inhoud naar buiten komt. Bijvoorbeeld over de rol van zijn Roemeense partner Ovidio Tender maar vooral die van Halliburton, de naar de CIA en drugsaffaires riekende melkkoe van Dick Cheney. De affaire rond Matser en zijn Roemeens-Colombiaanse wasserette is de zoveelste aanwijzing dat deze grootonderneming het aftappen van parallelle geldstromen niet schuwt. En dat zij daarbij niet alleen de assistentie inroept van de CIA maar ook van het Amerikaanse militaire apparaat en zelfs figuren binnen de NAVO. Meestal via haar dochteronderneming KBR en soms via een joint venture. Bijvoorbeeld met de uit 1931 stammende Vinnell Corporation, die voor een deel eigendom is van de o zo gezellige Carlyle Group (zie Royalty, aflevering 5 van 1 mei jl.). Stay tuned.


Shredder (13)

donderdag 15 mei 2003
Weet u het nog? Cor Boonstra was in zijn voorkenniszaak dan wel van het justitiële haakje gehaald, maar zonder kleerscheuren was dat niet gegaan. Integendeel, Corretje was volgens de grote media wat zijn reputatie betreft welhaast tothelijk gewond geraakt. Dus commissariaten kon ie praktisch wel vergeten. O ja? En wat lezen we nu dan weer? Dat Corremans gisteren gewoon herbenoemd is als voorzitter van de Raad van Commissarissen van Amstelland MDC, dat tegenwoordig als AM door het leven gaat. AMC was al bezet. Nou is die herbenoeming ook weer niet zo verwonderlijk. Het begrip ethiek is bij de grote zakenjongens equivalent aan een vreetschuur van Van der Valk (eettiek). Zeker bij AM. Zoals we eerder in deze serie al meldden verzorgen zij namelijk hun zakelijke massages van veelbelovende cliënten als het GAK liefst in wat luxere oorden als Château Gerlach in Valkenburg. Waar je overigens ook niet al te dure spullen in je kluisje moet achterlaten (zie de serie “Collage” van 24/26 maart jl.). Maar dit terzijde. Verder zien ze bij AM er geen been in om bij voorkennis van mogelijke politie-invallen als een speer de papierversnipperaar aan te trappen. Geen bewijs, geen zaak. Net als bij voorzitter Cor in de Endemol-affaire. Gisteren maakte de nieuwe Potterploeg zalvend ondersteund door Marlène Dittrich’s “Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt” de Zalmnorm voor de komende vier jaar bekend. Je hoeft geen studie economie achter je gebit te hebben om te begrijpen wat die norm betekent. De zwaksten in de samenleving krijgen de hardste trappen. Vergelijk dat met het bovenstaande en we hoeven niks meer te zeggen. Van ons geen Liebe. Anonsnooitniet.


Royalty (8)

donderdag 15 mei 2003
De vraag waarom prins Bernhard zowel een klusjesman als koninklijke kabinetsnuffelaars en Retinger weet nog meer heeft ingezet om zoveel mogelijk vuilnis over Edwin de Roy van Zuijdewijn naar boven te takelen blijft de Nederlandse pers beroeren. Dezer dagen werd het gerucht steeds sterker dat de echtgenoot van zijn kleindochter een zoon zou zijn van de overleden advocaat mr. L. de Roy van Zuijdewijn. Die zou in de jaren zestig een respectabel aantal lijken in de Soestdijkse kast hebben gelocaliseerd toen hij als advocaat optrad voor de Letse wetenschapper graaf Alexis Argamakoff. Een bevlogen, altijd op zwart zaad zittende wetenschapper die bij toeval een uiterst belangwekkende uitvinding had gedaan: de ministor. Een miniscuul electronisch bolletje dat op afstand een warmtebron kon determineren en in de decennia daarna uiterst nuttig bleek in de punt van een raket. Normaliter had de knip van Argamakoff dus moeten uitpuilen maar op financieel gebied was hij net zo dom als iemand die in het openbaar zegt dat Videla best een goeierd was. Argamakoff was daardoor in de greep geraakt geraakt van een paar Nederlandse zakenlieden die laaien lichten tot kunst hadden verheven: J.M. Fehmers en A.D. van Buuren. Beiden innig verbonden met de bank Teixeira de Mattos.
Toen de voor de Argamakoff in het veld zijnde mr. De Roy van Zuidewijn al te lastig werd namen deze twee listige graaiers hem ook in dienst. Een doodsteek voor een advocaat als zoiets uitkomt. Maar het kwam niet uit. Dankzij allerlei slimme constructies waarmee Fehmers en Van Buuren niet alleen Argamakoff het ravijn induwden maar ook Teixeira de Mattos. Wat had Bernhard hiermee vandoen? Voor zover wij weten niks. Maar het is wel zeer waarschijnlijk dat hij beide heren inclusief hun reputatie kende. En dat zal zonder twijfel wederzijds zijn geweest. Uit vroeger dagen. Stay tuned.


Jantjes (2)

woensdag 14 mei 2003
Langzaam, haast druppelsgewijs laten vertegenwoordigers van de Venezolaanse regering details los over de actieve rol die de Verenigde Staten vorig jaar hebben gespeeld bij de couppoging tegen het regime van president Chavez. Tot nu toe was Caracas niet verder gegaan dan te wijzen op de aanwezigheid van een Amerikaans oorlogsschip in de Venezolaanse wateren en de activiteiten van een helicopter. Gisteren ging een Venezolaanse generaal tijdens een televisie-interview een stapje verder. Hij zei over bewijzen te beschikken dat drie Amerikaanse helicopters zich op Venezolaans grondgebied bevonden ten tijde van de coup op 11 en 12 april 2002. Die kunnen eigenlijk nergens anders vandaan zijn gekomen dan van de eerder gesignaleerde oorlogsschuit. Volgens Washington ging het echter om een paar vaartuigen van de Amerikaanse kustwacht die met Nederlandse steun op drugsjacht waren. Wat voor steun dan wel? Was er soms sprake van een (of meer) Nederlandse helicopters? Of alleen maar van steun van homebase op Aruba waar de Nederlandse marine zo lekker close samenwerkt met de godvergeten firma Dyncorp. Een onderneming die in voormalig Joegoslavië vrouwen- en meisjeshandel, het runnen van bordelen en het instruëren van Al Qaida-leden op zijn palmares bijschreef. En ook al veel eer heeft ingelegd met het vernietigen van flora en fauna in de Zuidamerikaanse jungle door ze via sproeivliegtuigjes te tracteren op een Orange-lookalike. Het is al erg genoeg dat die staccato-premier met zijn EO-jongerenkapsel al zonder gêne de kont van Bush heeft gelikt met het voor Jan Lul naar Turkije sturen van een batterij Patriots. Maar het zal toch niet zo zijn dat in de woelige dagen voor de val van zijn tweede kabinet die lange mea srebenica-figuur de andere kant heeft opgekeken toen zijn Jantjes de Navy van Amerikaanse koekjesmonster een handje hielpen bij het om zeep helpen van een democratisch gekozen Venezolaanse president? Hmmm? Toch?


Van Matser tot Van Damme

dinsdag 13 mei 2003
Een paar dagen geleden heeft de Amerikaanse onderneming Halliburton moeten toegeven dat haar dochter KBR in 2001/2002 een flinke smak steekdollars heeft betaald aan een Nigeriaanse belastingambtenaar. Het zou gaan om 2.4 miljoen dollar. Het zoveelste bewijs dat de melkkoe van vice-president Cheney geen middel uit de weg gaat om een interessante haas te vangen. De bekentenis sluit perfect aan bij de affaire rond de Nederlandse luitenant-kolonel Willem Matser, wiens zaak donderdag voor het eerst pro forma voor de kadi komt (zie ook de “De Brusselse Connectie”, eerder in deze rubriek, gemakkelijk te vinden via www.stelling.nl/followup waar een aantal series van Kleintje Actueel verzameld zijn).
Rond KBR hangt al jaren en jaren een doordringende geur van manipulatie, financiële smeerlapperij, drugs en CIA-activiteiten. Ook in Nigeria, waar de CIA eind jaren zeventig, beginjaren tachtig al een grootschalige drugsoperatie runde onder de codenaam Indigo Sky. Daarbij werd in Nigeria geproduceerde heroïne naar Amsterdam geëxporteerd voor verdere bewerking waarna het eindproduct in Philipsverpakking naar Europese en Amerikaanse verkooppunten werd gedirigeerd. Het is meer dan waarschijnlijk dat de Agency zo’n tien jaar later ook een vinger had in de heroïnehandel van het Nigeriaanse poedergenootschap onder leiding van een meneer Eboh dat notabene een distributiepunt had ingericht in Washington. Eind 1990 raakte Eboh’s organisatie geïnfiltreerd door de DEA. En haast tezelfdertijd door de Nederlandse CRI via een landgenoot die in 1972 zijn heil in Nigeria had gezocht: Johannes van Damme. Het contact tussen de Haagse anti-boefbrigade en Van Damme werd gelegd door diens dochter nadat hij door afpersing in handen van Eboh was geraakt. Van Damme bood zich aan als undercover en om zichzelf een “legende” te bezorgen op het gebied van de drugshandel verzorgde hij half februari op het traject Schiphol-Lagos een vantevoren afgesproken transport van 10 kilo marihuana. Zoals gepland werd hij gearresteerd en belandde voor één nacht in een politiecel. De volgende dag keerde hij spoorslags terug naar Nigeria en startte zijn arbeid voor de CRI. In april van datzelfde jaar vloog zijn Nederlandse handler Schep naar Lagos om Van Damme te debriefen en een babbel te maken met collega’s van de locale Interpol. In september 1991 werd het menens. Van Damme vertrok naar Zuidoost-Azië voor een ontmoeting met Obiefuna. Eboh’s agent in Singapore die kort tevoren 22.000 dollar uit Washington had ontvangen. Waarvoor moge duidelijk zijn. Onderwijl hield de DEA het hele gebeuren keurig in het snotje. Op 21 september schudden Van Damme en Obiefuna elkaar voor het eerst de hand. De volgende dag vloog de Nederlandse undercover door naar Thailand. Daar kocht hij 4 kilo heroïne. Op 27 september keerde hij terug naar Singapore. Voor hij kon doorreizen naar Athene werd hij gevat en in het gevang geslingerd. De heroïne werd geconfisqueerd. Drie jaar later in de vroege ochtend van 23 september 1994 werd Van Damme opgehangen. Waarom zijn rol als undercover onderbelicht is gebleven blijft een raadsel. Vreesde Van Damme voor het leven van zijn dochter als hij zou uitpakken? Werkte de CRI samen met de DEA versus Eboh cs.? Of had CRI geen flauwe notie van de Amerikaanse operatie? Was de CIA bij Eboh’s business betrokken? Kortom: door wie is Van Damme in godesnaam geschept?


Royalty (7)

maandag 12 mei 2003
Berichten over mannetjes die irreguliere klusjes uitvoeren in opdracht van prins Bernhard zijn niet nieuw. Zo maakten wij in de artikelenserie “Schaduwcommando van de prins” (zie De Morgenster) al melding van een officieuze groep onder leiding van Bernhard’s in 1990 overleden vriend Hans Teengs Gerritsen die zich bezighield met zaken die het daglicht lang niet altijd konden verdragen. Dit soort buiten-grondwettelijke activiteiten dateert overigens al uit de periode 1944/1945. Zo maakte de prins in die tijd bijvoorbeeld gebruik van de contacten van Guillaume Meertens. Tijdens de Duitse bezetting een Nederlandse topagent van de Sicherheitsdienst die vlijtig in touw was geweest voor slordige heren als Willy Lages en Klaus Barbie. In diens slipstream voerde nog een twijfelachtige figuur klussen uit voor de van SS-er tot verzetsleider omgekatte hoofdbewoner van Soestdijk. Dat was de naar België gevluchte Wehrmacht-inkoper Walter Schoonenberg die zich bij onze zuiderburen onledig hield met de handel in gestolen aandelenpakketten, witwassen van geurend geld en het opkopen van achterovergedrukt goud tegen afbraakprijzen. Schoonenberg trok bij sommige van zijn missies op met de gevreesde Rotterdammer Jos de Groot, alias “de Killer”, wiens naam in verband werd gebracht met een aantal na-oorlogse onverhoedse sterfgevallen en die in een latere fase van zijn leven nog langdurig gebruikmaakte van de diensten van Centrum ’45 in Oegstgeest om van zijn “oorlogs”-trauma’s af te komen. Ook de bij het verraad van zowel de communistische verzetsgroep CS 6 als dat van Arnhem betrokken Cas de Graaf stak na de oorlog zijn handen uit de mouwen ten behoeve van de prins. Iemand die de gore moed had om kwalijke dingen over de prins of de Oranjes in het algemeen naar buiten te dragen kreeg bezoek van “Henri Gaz” die met een waarschuwend woord in de meeste gevallen de neiging tot openheid in de kiem smoorde. En dan is er nog het hardnekkige gerucht over ene Jan “de slappe”, die ooit voor de PTT in ‘tGooi werkzaam zou zijn geweest. Jan zou bij tijd en wijle als chauffeur van de prins hebben gefungeerd bij geheime privé-reisjes. Een daarvan zou zich eind 1976 hebben afgespeeld en had als bestemming een hotel in het Zwitserse Uster waar op dat moment Pieter Menten ondergedoken zat. De van oorlogsmisdaden verdachte Blaricumse miljonair had kort tevoren na een tip de benen genomen om arrestatie te voorkomen. Een poging tot damage-control van de zijde van de prins? Of weet ZKH van de prins geen kwaad? Hoe dat ook zij, er zijn altijd klusjesmannen geweest in de prinselijke entourage. Van slappe chauffeurs tot koele killers. Stay tuned.


Paul III

maandag 12 mei 2003
Toen Ronald Reagan en George Bush senior begin 1981 president Jimmy Carter de bietenberg op stuurde via de geslaagde October Surprise coup kregen wij in Den Haag niet lang daarna een erkende communistenvreter op ons dak. William J. Dyess maakte in de zomer van 1981 zijn opwachting als ambassadeur. Hij had in heikele tijden zijn diplomatieke kunstjes al vertoond in steden als Belgrado, Moskou en Berlijn. Dat laatste in 1968 ten tijde van een crisis die heel gemakkelijk zwaar uit de hand had kunnen lopen, maar de wind draaide net op tijd. Toen Dyess hier arriveerde was het vuur onder de kernraketten-kwestie al stevig aangeblazen. En zowel Washington als Moskou hadden alle subversieve middelen uit de kast getrokken om plaatsing van de geplande 48 stukken dodelijk schroot respectievelijk erdoor te rammen of tegen te houden. Politieke carrières van parlementaire tegenstanders als Aantjes en Wolff waren al geknakt als boterbloemen in een tornado. En zelfs het Koninklijk Huis werd niet ontzien. Tijdens hun tweede officiële bezoek aan de Verenigde Staten in 1982 werden de koningin en haar prins gemaal geconfronteerd met foto’s van het bezoek dat de prins samen met zijn financieel adviseur en huisvriend Salomonson had gebracht aan een Amerikaanse homoclub. De bedoeling was duidelijk. Prins Claus kreeg kort na terugkeer van het onzalige bezoek aan de VS een psychische inzinking waarvan hij uiteindelijk nooit volledig meer is hersteld. Koningin Beatrix schopte haar CIA-belagers het jaar daarop stevig tegen de ballen door tegenover de op bezoek zijnde dominee Jesse Jackson te verklaren dat zij tegen plaatsing was. Jackson bracht dat naar buiten tijdens een persconferentie en de rapen waren meteen gaar. Dyess werd begeleid door een paar bodyguards stilletjes afgevoerd en de geliktere Paul Bremer III maakte zijn opwachting. De Nederlands sprekende gladjakker bleef tot 1986. Een paar maanden voor zijn vertrek waren de raketten ons na krachtige massages van de publieke opinie door de bende van Lubbers alsnog door de strot gedrukt. Bremer behoorde al voor zijn optreden in Nederland tot de kliek van Schreibtischmörder Henry Kissinger en maakte daarna carrière als expert op het gebied van contra-terrorisme. Ondanks het feit dat hij als officieel opperhoofd van een Amerikaans regeringsburo op dat gebied eind 1988 geen stokje stak voor vlucht 103 van Panam Airlines. Terwijl in Washington toch voldoende informatie beschikbaar was over de ophanden zijnde aanslag op het bewuste toestel die boven Lockerbie werkelijkheid werd. De Twin Towers avant la lettre. Bremer gaat nu de Iraki’s helpen bij de wederopbouw. Allah helpt ze brug over.


Royalty (6)

maandag 12 mei 2003
Op 8 mei jl. streek het AD ons 's ochtends vroeg zachtjes door de haren met het zoele bericht dat prins Bernhard vanaf de dag in 2000 waarop de verkering van zijn kleindochter Margarita met Edwin de Roy van Zuijdewijn serieuze vormen begon aan te nemen niet alleen meneer Rhodius de sporen gaf. Hij stuurde namelijk ook een eigen klusjesman op pad om in totaal zo’n tien à vijftien keer Edwin af te leggen. We mogen aannemen dat er foto’s en aantekeningen werden gemaakt, want meneer Rhodius had natuurlijk voor zijn eigen onderzoek graag wat tastbaars in handen. Hoe zagen Edwin’s bezoekers eruit? De nummerplaten van hun auto’s. At Edwin macrobiotisch? Bezocht hij een louche sportschool?
Wat zat er zoal in zijn vuilnisbak? Hoe snel en hoe vaak ging het gordijn dicht als Margarita in huis was? Met wie zaten ze in de kroeg? Bij wie gingen ze op visite? Zulke dingetjes. Blijkbaar had de wat wild ogende, maar netjes opgeleide telg van een gegoed Brabants geslacht op Bernilo het effect van het Ajax-rood op een Feijenoordstier. Over het waarom tasten we met zijn allen nog wat in het duister. Mogelijk leeft bij de prins de overtuiging dat binnen de familie De Roy van Zuijdewijn enige kennis leeft over een paar lijken die hij tot nu toe nog in de kast heeft weten te houden. Zo is een belangrijk lid van de familie ooit getrouwd geraakt met een meisje Holdert. Laten we eens speculeren. Is dat misschien een dochter van de oude H.C.M. Holdert? De eigenaar van De Telegraaf uit het inter- en tijdens het tweede wereldbellum? Als dat zo is dan kàn binnen de familie De Roy inderdaad enige kennis liggen opgeslagen over Bernilo’s Nazi-verleden. Die kan bijvoorbeeld zijn aangedragen door Gerrie van Maasdijk. Sedert 1933 Telegraaf-correspondent in Berlijn die daar uitstekende contacten opbouwde met zowel prins Bernhard als de tak van de Abwehr die later verantwoordelijk was het plan IIIF. Een plan dat voorzag in een Stadhouderschap van de prins in Nederland onder Duitse supervisie. Na de oorlog werd Van Maasdijk mede-eigenaar van De Telegraaf nadat de Holderts hun aandelen min of meer noodgedwongen in de etalage zetten. Daarnaast kreeg hij een leuk baantje aan het hof. Mogelijk om hem de bek te snoeren. In 1956 keerde hij zich echter tijdens de Greet Hofmansaffaire tegen de ondergrondse activiteiten van zijn prinselijke vriend en dat kostte hem zijn baantje op Soestdijk. En welke krant kwam uiteindelijk tijdens de opnieuw uitgebarsten schermutselingen rond miljonair Pieter Menten in de jaren zeventig als eerste met revelaties over IIIF? Juist. Goed, het zijn speculaties. Maar de veronderstelling dat Bernilo zijn offensief jegens Edwin de Roy van Zuijdewijn is begonnen omdat die iets in een shop van Albert Heijn heeft geflikt is onzin. Er moets iets ernstigs aan de hand zijn. Stay tuned.


Shady (10)

zaterdag 10 mei 2003
Wij werden gisteren getipt door een van onze attente lezers. In de nieuwsbrief van de Rotterdamse orde van advocaten zou verrassend nieuws staan over de door ons vaak voor het voetlicht getrokken mr. G.H.J. Dolk uit Voorschoten. De tip bleek juist te zijn en wij deden gistermiddag stante pede een poging om van hem commentaar te krijgen met de volgende e-mail:
“Maître,
Per 1 mei jl. hebt u zich laten schrappen van het tableau der Rotterdamse orde. Zou u mij de achterliggende reden daarvan kunnen vertellen? Ik zou namelijk gaarne aandacht willen besteden aan deze vooralsnog enigmatische stap op onze onvolprezen en populaire website Kleintje Actueel”.
Aanleiding tot deze exclusieve serie Shady was de betrokkenheid van mr. Dolk bij een affaire rond een geheimzinnig wapentransport naar een land in het Midden-Oosten via Azerbeidzjan ter waarde van 132 miljoen dollar, die eind vorig jaar over de Bühne ging. Hij verbleef in verband daarmee zelfs in een politiecel. Niet lang, maar toch. En dat de zaak ernstig genoeg is moge tevens nog blijken uit het feit dat het justitieel vooronderzoek nog steeds niet is afgesloten. Of dit alles de directe aanleiding is geweest voor mr. Dolk’s vrij rigoureuze stap om zijn naam van het tableau te laten verwijderen weten we niet. Vandaar onze e-mail.


Pegels

vrijdag 9 mei 2003
Blijkbaar begint het bij sommigen in de VS toch te steken dat een heel assortiment gebraden pluimvee de Amerikaanse onderneming Halliburton dezer dagen de bek invliegt zonder dat de leiding ervan aan de ober heeft gevraagd wat er op het menu staat. Logisch. Inmiddels is namelijk gebleken dat het contract dat KBR, een volle dochter van vice-president Cheney’s piratenclub, in Irak heeft verworven heel meer wat meer impact heeft dan alleen maar het blussen van de brandende oliebronnen. Naar nu pas blijkt mag KBR voorlopig ook de bewuste olievelden runnen alsmede de distributie van de verschillende olieproducten. In wezen overigens niet veel anders dan ze voor de “bevrijdingsoorlog” ook al deed. Net als in Iran en Lybië. Landen die volgens de simpele ziel die tegenwoordig het Witte Huis bezet houdt het internationale islamitische terrorisme steunen en al jaren onder een Amerikaanse boycot zuchten. Dat weerhield Cheney er niet van om via listige frutsels op de Kaaimaneilanden toch lucratieve zaakjes te doen met de Hitler van Baghdad, de achterlijke mullah’s uit Teheran en de geitenwipper uit Tripoli. KBR verwierf de huidige order dankzij handjeklap met het US Army Corps of Engineers. Ook al geen onbekende in het Midden-Oosten. Zo was het Corps bijvoorbeeld in 1977 al betrokken bij het optrekken van de King Khalid Military City. Een gigantisch militair complex in Saoedie-Arabië waarin ook Hollandia Kloos participeerde. Misschien was de tegenwoordig als VN-vluchtelingenherder door het leven gaande Lubbers wel zo pissig op Bush omdat zijn fiere Hollandia via Aruba of zo nu niet mee mag doen in Irak. Het hemd is nu eenmaal nader dan de rok. En dat geldt zeker voor Cheney die shit heeft aan alles wat over hem en Halliburton wordt gepubliceerd. Inclusief de handel in drugs, waarvan KBR al tientallen jaren wordt beticht. Zoals ook nu weer bij de strijd om de overname van de Roemeense staatsoliemaatschappij waarbij de Nederlandse NAVO-overste Matser en zijn makkers zo trouw als muilezel dienden (zie de serie “De Brusselse Connectie”). Maar hé, van ethiek kan je niet eten. Het gaat tenslotte allemaal om de pegels.


Goud


donderdag 8 mei 2003
Ed Fagan is een advocaat in New York. Hij heeft de afgelopen jaren globale bekendheid gekregen door enorme schadeclaims tegen o.a. Zwitserse financieel economische grootmachten als de Union Bank, Crédit Suisse, Novartis en Nestlé wegens het stiekem steunen van het apartheidsbewind en discriminatie. Ed heeft dinsdagavond bij een rechtbank in New York een nieuw claimpje gedeponeerd van in totaal 7,4 miljard. Nu namens Zalumzi Singleton Mtwesi en 500 collega’s van hem die hun voormalige werkgever Gold Fields, de op één na grootste goudmijn in Zuid-Afrika, beschuldigen van folter, slavernij en het willens en wetens blootstellen aan giftige chemicaliën, dampen en radio-actieve stoffen als uranium. Wat dat laatste betreft: de arbeiders kregen water te drinken dat als koelwater had dienst gedaan voor de graafmachines. En die zijn in de koppen voorzien van uranium vanwege de hardheid van dat materiaal. De leiding van het bedrijf moet als stelregel hebben gehad: Wat goed is voor een graafmachine, is ook goed voor zwartjes. Een gouden vondst.
Gold Fields heeft inmiddels al laten weten dat Ed een beetje in de war is. Volgens haar heeft het oordeel van een Amerikaanse rechter namelijk geen rechtsgeldigheid in Zuid-Afrika. Het zal dus nog wel even duren voor de werknemers, van wie een deel al ten dode is opgeschreven, hun recht
halen. Daar weten we overigens in Nederland alles van. Zo hebben we bijvoorbeeld al tijden niks meer gehoord van de claims van de slachtoffers van de Bijlmerramp die onder andere door mr. Bob van der Goen worden vertegenwoordigd. Als we het goed begrepen hebben een advocaat die zich momenteel bezighoudt met het in leven houden van klein pluimvee. En -hoewel onvergelijkbaar wat leed betreft – is het ook al een tijd stil rond de schadeclaim inzake Nina’s World Online waarvoor de heren Hammerstein en Spong ooit in het krijt zijn getreden. Mogelijk iets te druk geweest met LPF-perikelen. Hoe dit ook zij, wie moet dokken doet dat niet graag. Eigenlijk voor geen goud.


De Brusselse Connectie (6)

7 mei 2003
De zaak rond de Nederlandse luitenant-kolonel Willem Matser die twee maanden geleden door het NOS-journaal naar buiten werd getild en door ons voor zover mogelijk in leven is gehouden, dreigt in alle stilte te worden geminimaliseerd en vervolgens met zo min mogelijk fanfare justitieel te worden afgehandeld. Terwijl het toch om een niet zo misselijke internationale affaire gaat. Je hoort toch niet elke dag dat een meneer van zijn leuke connecties binnen de NAVO gebruikmaakt om in Colombia gestalde kapitalen naar Roemenië over te hevelen ten behoeve van de overname van in de ramsh aangeboden staatsbedrijven. Met als alleraardigst detail dat de niet zo frisse firma van de huidige Amerikaanse vice-president erbij betrokken is. Een intrigerende plot die direct rijp is voor een film met Pierce Brosnan of een andere godheid uit de Bond-categorie zou je zeggen. Maar silence is blijkbaar golden. Om de boel weer even op te husselen stuurden we dus maar eens mailtje aan het NAVO-hoofdkwartier dat alsvolgt luidde:
“ Sinds de zaak rond luitenant-kolonel Willem Matser begin maart van dit jaar naar buiten kwam is het indrukwekkend stil geworden. Vooral in Brussel. Wij kunnen ons echter niet voorstellen dat gezien de positie van de heer Matser als Oost-Europa-expert de kwestie niet enige rumor in de NAVO-casa heeft veroorzaakt en een grootscheeps intern onderzoek is gestart. Daarom zouden wij ten behoeve van een vervolgartikel in de serie “De Brusselse Connectie” op de website Kleintje Actueel gaarne het volgende van u willen weten:
a. Is er sprake van een solo-actie van luitenant-kolonel Matser bij het overhevelen van gelden van Colombia naar Roemenië of zijn er meer NAVO-officieren bij de zaak betrokken?
b. Is er van NAVO-zijde enige bemoeienis bij het internationale justitiële onderzoek naar het criminele netwerk waartoe luitenant-kolonel Matser behoorde?
c. Bestaat in uw hoofdkwartier al enige duidelijkheid over de vraag of luitenant-kolonel Matser al eerder betrokken is geweest bij illegale financiële transacties?
d. Bestaan er aanwijzingen dat de geldstroom vanuit Colombia op enigerlei wijze gerelateerd is aan internationale drugshandel?"
Wij hebben geen geweldige ervaringen in onze correspondentie met het NAVO-hoofdkwartier. Maar wat niet is kan komen. Stay tuned.


Luigi en Erik

6 mei 2003
Begin 2001 pleegde de Amsterdamse politie een inval bij een pand aan de Leidsestraat binnen het kader van een onderzoek naar witwaspraktijken. Het ging om het kantoor van Erik Bos. Een fiscalist die zich in de jaren daarvoor ondermeer had beziggehouden met het optrekken en onderhouden van een klein bosje BV’s ten behoeve van de nou niet bepaald als okselfris bekendstaande leiding van Taxi Centrale Amsterdam. Als architect voor al dit moois gold volgens Het Parool notaris Ernst Olof Faber, die wat dit soort manoeuvres betreft ervaring had opgedaan tijdens zijn werkzaamheden ten behoeve van het concern van de ons te vroeg ontvallen Klaas Bruinsma. Zowel Bos als Faber figureerden eveneens in de affaire rond de voormalige brandweerman Tonnie van Eunen die in de jaren negentig plotseling in staat bleek om met hulp van het afgestudeerde duo voornoemd miljoenen guldens van onbekende origine rond te pompen via Aruba, Cyprus en de Britse Maagdeneilanden. Samen met de fiscalist Kenneth Berkleef, ook al geen onbekende in het Bruinsma-dossier. Met het witgewassen geld schafte Van Eunen bordelen en ander snoepgoed op de Wallen aan om die later door te stoten naar wat gerenommeerdere heren uit het circuit dat Bruinsma had achtergelaten. Volgens welingelichte kringen is Erik Bos tegenwoordig ook actief voor Cobraspen, de vastgoed-onderneming van Luigi Prins uit Overveen. Niet iemand die in Haarlem en omstreken door iedereen liefdevol wordt omarmd, die Luigi. Inclusief de gemeente. Alle grote panden die in die regio financieel een beetje interessant zijn behoren toe aan Cobraspen dat de laatste jaren een explosieve groei zou hebben doorgemaakt. Bij geruchte vernamen wij dat de methodieken die Luigi hanteert bij zijn lucratieve handel niet altijd de schoonheidsprijs verdienen. Bij gebrek aan een fatsoenlijk aanknopingspunt wendden wij ons gisteren op de bekende naïeve wijze tot zijn kantoor in Overveen met de volgende mail:
“Ten behoeve van een artikel op onze populaire website Kleintje Actueel zijn wij bezig met het checken van een gerucht dat door het randstedelijke onroerendgoed-wereldje waart. Uw onderneming zou in samenwerking met de in Cyprus-constructies gespecialiseerde Amsterdamse accountant Erik Bos een Haarlemse vastgoedontwikkelaar onder zware druk hebben gezet tot afname van een pand. Zou u ons een indicatie kunnen geven om welk pand het kan gaan en om welke vastgoedontwikkelaar? En zo ja, is een van de ondernemingen van de heer Bos direct belanghebbende bij het welslagen van de onderhandelingen? Of behoort dit gerucht volgens u tot het verzamelde oeuvre van Lafontaine?
Zo. En nu maar wachten. O ja, mocht een van onze lezers enig uitsluitsel kunnen geven over deze affaire, dan houden we ons natuurlijk ook aanbevolen. Stay tuned.


Vince, Leo en Dirk

6 mei 2003
Het zal u misschien een worst wezen, maar het Amerikaanse Hooggerechtshof heeft aangekondigd binnenkort te beslissen over de vraag wanneer de club van Bush de foto’s van de in juli 1993 gezelfmoorde Vince Foster moet vrijgeven. Normaliter zou onze interesse ook niet groot zijn ware het niet dat de zaak rond Foster raakvlakken heeft met onze eigen Clickfonds-affaire. Foster was sedert zijn jeugdjaren een intimus van Bill en Hillary Clinton en werd de op één na hoogste man van de juridische afdeling van het Witte Huis toen zij daar tijdelijk hun intrek namen. Kort voor zijn dood had Vince op 7 juli in hotel De la Paix in Genève een ontmoeting gehad met een enigmatische scharrelaar-en-gros, zijn landgenoot Leo Wanta. In die periode de Somalische ambassadeur in Bern. Leo droeg mede-verantwoordelijkheid voor een rekening van de AmeriTrust Society bij Crédit Suisse, waar een slordige 250 miljard dollar stond geparkeerd. Voor een groot deel vergaard met het leegzwendelen van de voormalige Sovjet-Unie. Wanta was bij die operaties ondermeer geassisteerd door twee Nederlandse ondernemingen: Dove Trading Company en de NV Balaton. En Dove Trading behoorde tot het Mississippi-netwerk van de onlangs tot 15 maanden gevangenisstraf en een boete van 200.000 euro veroordeelde Dirk de Groot. Wanta had in juni van het Witte Huis opdracht gekregen om 70 miljard dollar van de AmeriTrust-rekening over te hevelen naar de Amerikaanse schatkist en 250 miljoen dollar naar het Children’s Defence Fund dat onder leiding stond van Hillary Clinton. Maar er moest kennelijk ook nog iets geregeld worden in de privé-sfeer. Tijdens hun enige en tevens laatste ontmoeting droeg Wanta een koffertje met aandelen aan toonder en andere waardepapieren aan Foster over. Wanta zeilde vrijwel onmiddellijk daarna een Zwitserse petoet in en Foster werd gezelfmoord. De hele zaak werd de doofpot ingefrommeld. Inclusief de connectie met De Groot. Zoals het hoort in dit soort contreien. Blijkbaar is er in de States nu toch weer enige beweging gekomen. Haast vanzelfsprekend houden wij u op de hoogte van verdere ontwikkelingen. Zelfs als het u een worst is. (zie voor een uitgebreider exposé van deze affaire de eerste aflevering van de serie achterzijde van het beursschandaal in Kleintje Muurkrant 317).


Schimmen achter Pim (8)

5 mei 2003
Afgelopen week werden we opgeschrikt door een artikel in de NRC. Het Oosten, een prominente woningbouw-corporatie in Amsterdam, bleek vorig jaar door de gemeente te zijn teruggefloten van een poging de aankoop van een aantal panden in het gebied van de Wallen mee te laten financieren door een dochteronderneming van de Haagse speelautomatenhandel annex vastgoedonderneming V en H Groep. Vorig jaar nationaal in het zonnetje gezet als een van de eerste sponsors van Pim Fortuyn en de LPF. Het contact tussen Het Oosten en de V en H-groep zou tot stand zijn gekomen via een werknemer van Het Oosten. Officieel onderzoek door het zogenaamde Van Traa-team had aan het licht gebracht dat het geld van V en H voor een deel van duistere herkomst was. Nadere precisering van die term onbrak helaas. Het ingrijpen van de gemeente had wel tot gevolg dat de woningbouwcorporatie een tegemoetkoming van 540.000 euro aan de Haagse gokonderneming moest overmaken voor de ontbinding van de deal.
Een van de baasjes van V en H was volgens het artikel Joop van Ham. Een bekende familienaam in de gokwereld. Zo verwierf de ABN/AMRO samen met NPM Capital NV in 1999 de zeggenschap over JVH Gaming BV van Jac. van Ham. Deze Jac. trok zich vervolgens fors gevuld terug in een leuke stulp in het Belgische Brasschaat. De directie van JVH Gaming wordt sindsdien gevoerd door Van Ham’s schoonzoon. We zijn er nog niet achter of de Haagse Joop familie is van de Brasschaatse Jac.. Maar het zou wel heel toevallig zijn als twee Van Hammetjes in zo’n klein wereldje als de Nederlandse gokhandel geen familie van elkaar zouden zijn. Maar dit terzijde.
Van een bron die goed thuis is in de stenenbusiness vernamen wij dat Joop van Ham bij vastgoedprojecten van tijd tot tijd samenwerkte met een andere Pim-adept die in deze serie al de nodige aandacht heeft gehad vanwege zijn coffeeshop-connecties: De Kroes. Diens naam viel eveneens in 1997 in het onderzoek naar het listige geschuifel rond de Groningse Gravendam BV. Oorspronkelijk Exploitatie Maatschappij Interim BV, een dochter van het Bouwfonds Nederlandse Gemeenten. Toen een schandaal ontstond over het miserabele onderhoud van een groot aantal woningen van Gravendam bleken de aandelen van de onderneming onderandere in handen te zijn van de Haagse firma ROG van Ger de Kroes en van Hummel Consultants van Klaas Hummel, de compagnon van de Amsterdamse “onderwereldbankier” Willem Endstra. En wellicht komen we daarmee een beetje in de buurt van de term “duistere herkomst” die het Van Traa-team vorig jaar bezigde. Stay tuned.


Big brother

5 mei 2003
Vandaag start European Digital Rights, een coalitie van privacy en burgerrechten organisaties in Europa, een campagne tegen de illegale verstrekking van Europese passagiersgegevens aan de VS. De campagne wordt gestart op het moment dat de Europese Commissie en het Parlement zijn gestart met een nieuwe ronde van gesprekken met de VS. Tijdens de campagne biedt European Digital Rights modelbrieven aan die passagiers kunnen gebruiken om klachten in te dienen bij de luchtvaartmaatschappijen en het College bescherming persoonsgegevens. Met deze brieven kan een vliegtuigpassagier zijn gegevens opvragen bij een luchtvaartmaatschappij en informatie krijgen over welke gegevens aan de VS zijn overgedragen. Een andere modelbrief is geadresseerd aan het College bescherming persoonsgegevens met het verzoek een onderzoek in te stellen naar de overdracht van persoonlijke data aan de VS. Beide brieven zijn beschikbaar via de website van European Digital Rights. "De overdracht van passagiersgegevens mist een wettelijke basis en schendt EU privacy wetgeving. Er zijn zeer weinig waarborgen voor misbruik", zegt Maurice Wessling, voorzitter van European Digital Rights. "Wanneer Europese passagiers ten onrechte worden vastgehouden en onderzocht op vliegvelden, of wanneer hen zelfs de toegang tot de VS wordt geweigerd, dan zullen zij ontdekken dat het onmogelijk is er achter te komen welke gegevens de oorzaak zijn van deze beperkingen". Sinds 5 maart 2003 hebben de Amerikaanse autoriteiten online toegang tot Europese Passenger Name Record (PNR) data van vluchten van, naar en via de VS. De toegang vindt plaats op basis van een overeenkomst tussen de Europese Commissie en de Amerikaanse Douane. De PNR data bestaat uit alle relevante informatie over een passagier: vertrek en aankomst tijden, speciale voorzieningen zoals maaltijden aan boord (kosher of halal) en informatie over de betaalwijze zoals credit card nummers. EU privacy wetgeving stelt strenge eisen een de overdracht van zulke persoonlijke gegevens naar derde landen. De politieke en economische druk van de VS heeft de Europese Commissie er echter toe gebracht de overdracht toch toe te staan. De overeenkomst vermeldt dat de gegevens mogen worden gebruikt "voor opsporingsdoeleinden" en dat de gegevens mogen worden bewaard zo lang als "nodig is voor het doel waarvoor ze werden opgeslagen". De Amerikaanse Douane mag de data ook delen met andere Amerikaanse overheidsinstellingen "voor legitieme opsporingsdoeleinden". Deze details in de overeenkomst zorgen ervoor dat gegevens van Europese passagiers nog jaren in de databases van de FBI en andere Amerikaanse overheidsinstellingen worden bewaard en gebruikt zullen worden voor brede en vaag omschreven opsporingsdoeleinden. De definities in de overeenkomst zijn veel breder dan het beperkte anti-terrorisme doelen die oorspronkelijk het Amerikaanse verzoek tot de overdracht van data rechtvaardigden. Meer informatie over European Digital Rights op http://www.edri.org.


Hongerstaking

4 mei 2003
Sinds 20 maart 2003 zijn de Witte Illegalen in hongerstaking. Onderstaande organisaties roepen iedereen op tot een 24-uurs hongerstaking uit solidariteit. De actie vind plaats op 8 mei a.s. vanaf 18.00 uur in het KMAN, Ferdinand Bolstraat 39 in Amsterdam. Iedereen die zich aan willen sluiten bij de solidariteitshongerstaking is van harte welkom. Reacties (indien mogelijk) voor woensdag 10.00 uur naar dit emailadres of bel met 070.3050415).
De positie van de Witte Illegalen is zeer onrechtvaardig. Enkele hongerstakers zijn er al sinds de jaren zeventig en hebben onder andere in kassen of restaurants hard gewerkt en premies en belastingen betaald. Bijna vijftig dagen hongerstaking hakt extra zwaar in, twee van de hongerstakers zijn al met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht omdat ze bewusteloos raakten. De conditie van de hongerstakers is zo slecht dat de kans groot is dat er deze week meer hongerstakers naar het ziekenhuis gebracht zullen worden. Wij kunnen niet toe kijken hoe mensen die jaren in Nederland gewerkt hebben langzaam creperen. Gedurende jaren hebben de witte illegalen een schijnbaar legaal bestaan opgebouwd. In 1995 kwam een legaliseringsregeling ('zesjaarsregeling'), veel witte illegalen raakten toen uitgeprocedeerd omdat de criteria te strikt waren. Invoering van de Koppelingswet op 1 juli 1998 bracht de witte illegalen verder in de knel doordat zij werden afgesneden van tal van voorzieningen waarvoor zij wel rechten hadden opgebouwd. Hongerstakingen in november 1998 en maart 1999 leidden tot de Tijdelijke Regeling Witte Illegalen. De bedoeling was een oplossing te vinden voor een groep schrijnende gevallen. maar door deze regeling bleek uiteindelijk dat een groot deel van de groep niet gelegaliseerd werd.
De IND toelatingscriteria voor doorzending naar de Burgermeesterscommissie houden niet of nauwelijks verband met de mate van inburgering of schrijnendheid van de omstandigheden. Ook werd geen enkele waarde toegekend aan de zelfstandige belangen van ingeburgerde kinderen van witte illegalen. Dit is in strijd met art. 3 van het VN-Verdrag inzake de rechten van het Kind, waarin staat dat bij alle maatregelen waarbij kinderen betrokken zijn hun belang voorop dienen te staan. Het traceren van schrijnende gevallen waarin sprake is van vergaande inburgering, kon feitelijk niet geschiedde. Langdurig werkzame witte illegalen struikelden vroegtijdig bij de poort van de IND en kregen nooit de kans voor de Burgemeesterscommissie te verschijnen. De rigide uitvoering van de regeling zorgde ervoor dat een groot deel van de mensen waarvoor beide regelingen bedoeld waren, die al vele jaren hier wonen (vaak meer dan 10 jaar) en jarenlang wit hebben gewerkt, nog steeds niet gelegaliseerd zijn. De overheid heeft daarmee steeds de suggestie gewekt het probleem op te lossen terwijl de praktijk door de wijze van uitvoeren opnieuw een hard gelag betekende voor veel witte illegalen. Daarom doen wij een dringend oproep voor een legaliseringsregeling voor de inmiddels lang hier verblijvende witte illegalen. De witte illegalen zijn slachtoffers van het restrictieve 'vreemdelingen' beleid. Een beleid dat vele slachtoffers kent, migranten en vluchtelingen, zowel in Nederland als wereldwijd. Als een van de rijkste landen in Europa voert Nederland harder dan ooit een Neo-liberaal sociaal-economisch beleid uit. Het nieuwe rechtse kabinet zal komende regereingsperiode een record aantal bezuindingen doorvoeren waarvoor mensen aan de onderkant van de samenleving de prijs moeten betalen. Terwijl de Nederlandse regering de mond vol heeft over mensenrechten en internationale democratie, dreigen witte illegalen in eigen land letterlijk kapot te gaan. Deze situatie is voor niemand acceptabel, wees solidair en sluit je aan.
Vluchtelingenorganisatie PRIME, Nederland Bekent Kleur, Internationale Socialisten, HTIB, KMAN, Nederlands Palestina Komitee, Emcemo, AEL Nederland, Amsterdams Comite Witte Illegalen, KMM, OIB, Plus6min6, Ko Melle (vetrouwensarts).
De hongerstaking vindt plaats in het gebouw van het Komitee Marokkaanse Arbeiders Nederland (KMAN) aan de Ferdinand Bolstraat 39 te Amsterdam. Meer informatie over hongerstaking? Bel: 020-6752116 (KMAN), of 071-5127619 (Geen mens is illegaal). Alle achtergronden van en persberichten over de hongerstaking vindt u ook op deze website van De Fabel. Abonneren op de persberichten kan ook. Stuur een e-mail naar info@fabel.nl met daarin de tekst "Fabel Nieuws".


Shady (9)

4 mei 2003
William J. Bennett is in de Verenigde Staten een bekende politieke figuur. Een echte normen en waardenrakker. Zoiets als Jan Peter Potter, maar dan nog asocialer. Bennett was Minister van Onderwijs onder Ronald Reagan en beginjaren negentig verantwoordelijk voor de drugsbestrijding (drugs czar) onder zijn goede vriend George Bush senior. Hoe je in die constellatie tegen zo’n drugs czar moet aankijken moge bijvoorbeeld blijken uit de actieve rol die Bush heeft gespeeld bij de drugs- voor wapendeals in Latijns-Amerika ten tijde van de Iran Contra-affaire. Daarbij werd de verkoop van de gegenereerde drugs overgelaten aan de mafia in grote steden als Los Angeles en New York en ontving de Bush-clan een percentage van de winst. Een Amerikaanse policy die al tijdens de Vietnamoorlog een grote vlucht had genomen. Bennett’s imago van fatsoensrakker heeft de afgelopen week nog meer averij opgelopen. Hij blijkt namelijk al meer dan tien jaar een zware gokker te zijn die zijn verslaving botviert op video poker en slotmachines. Niet in een of andere kroeg maar in vier grote casino’s. Bij ieder daarvan heeft hij een credietruimte van 200.000 dollar. Plus emolumenten als chique hotelkamers, limo’s en andere geneugten. Een typische “high roller” wiens personalia door de (mafia-) leiding van de betrokken casino’s keurig werden afgeschermd. Bennett werd niet voor niks in de watten werd gelegd. In de afgelopen tien jaar verloor hij met zijn gokactiviteiten minimaal 8 miljoen dollar. Nou is de voormalige drugs czar geen Jan Modaal. Zo verdiende hij miljoenen aan zijn moraliserende schrijfsels en zijn talrijke lezingen. Maar toch. Trouwe lezers zijn de naam William J. Bennett al eens eerder tegengekomen in deze serie. Hij zou horen bij een toegevoegd staflid van de Amerikaanse ambassade in Sarsja in de Verenigde Emiraten (zie aflevering 5 via www.stelling.nl/followup). Het staflid was betrokken bij een wapensmokkel naar Iran in 1997. Mr. Geert Jan Dolk, hoofdrolspeler van deze reeks, ging ervanuit dat het om een schuilnaam ging. Kan. Maar gezien de shady achtergronden van de echte Bennett hoeft dat helemaal niet. Stay tuned.


Schimmen achter Pim (7)

2 mei 2003
Tot de groep onroerendgoedboeren die na Fortuyn’s downfall bij Nagel’s Leefbaar Nederland tijdens het zogenaamde Mata Hari-overleg in hotel Des Indes besloot de nieuwe ster aan het politieke firmament en zijn nieuwe partij financieel te ondersteunen behoorde naast bijvoorbeeld Ed Maas en Harry Mens ook Chris Thunnessen. Het baasje van Metterwoon Vastgoed BV dat in het jaar 2000 nog werd uitgeroepen tot de slechtste particuliere verhuurder van Nederland. Een huisjesmelker pur sang dus die Chris. En eentje die van feestjes hield. Volgens mensen die het weten kunnen vaak scabreuze feestjes waar de stemming gelijke tred hield met het trillen der neusvleugels. Maar onze Chris is ook een groot bewonderaar van vliegende dokters waarvoor hij rustig een gala in Monaco sponsorde met Shirley Bassey als klapstuk van de veiling. Kan ook wel als je goed bent voor zo’n 100 miljoen euro. Hoewel het misschien wat moeilijk valt uit te leggen aan een vertwijfelde huurder. Maar die heeft ook geen verstand van geld. Chris zou overigens in de loop der jaren niet alleen zijn eurootjes bij elkaar hebben gesprokkeld via Metterwoon maar ook via zijn Friese Bouwmaterialen Handel BV. Net als Metterwoon gevestigd aan de Badhuisweg in Den Haag. Die BV deed meer dan handelen in stenen etc. Zo zou de onderneming een zakelijke connectie hebben met de coffeeshop Demo in de Haagse Herenstraat. Verder zou Chris bij tijd en wijle zaken doen met de voor ons nog wat enigmatische Jos v.d. Meer die wij in aflevering 5 ook al opvoerden als zakenrelatie van Ger de Kroes in verband met coffeeshopbelangen in Den Haag en Delft. En net als bij de door ons toen opgevoerde softdrugswinkels behoort ook Demo tot de interessesfeer van de avontuurlijke gebroeders Scheffer en aanhang. Voormalig LPF-fractieleider Harry Wijnschenk wees al eens op een voor hem onzalig moment op de groeiende invloed van o.g. boeren in zijn partij (zie bijvoorbeeld "IJ, IJ" aflevering 23 op onze site www.stelling.nl/followup). Op zich was daar niks tegen, maar als Harry o.g. boeren met dit genre connecties bedoelde had ie wat ons betreft alle reden tot ongerustheid. Stay tuned.


Schimmen achter Pim (6)

1 mei 2003
De bekendste Fortuyn- en LPF-sponsor van het allereerste uur is uiteraard de Haagse onroerendgoed-boer Ed Maas. In wezen pas groot in beeld gekomen na zijn verovering van de onderneming VHS eind 1992. Daarbij geassisteerd door mr. Oscar Hammerstein (zie voor meer achtergronden het artikel “Van oude koeien en troebel water” in Kleintje Muurkrant 336). Een handige Tom Poes in je omgeving is nooit weg. Als je naam bijvoorbeeld voorkomt in een politieonderzoek en dat wordt effe lekker door Peter R. naar buiten getild, kan je die meteen lik op stuk geven. Maar er is meer nodig om je have en goed te verdedigen cq. uit te breiden. Vandaar misschien dat mr. Leonard Frans Pels Rijcken al vrij spoedig na de overname van VHS als commissaris werd aangetrokken. Een van de naamgevers van het advocatenkantoor Pels Rijcken & Drooglever Fortuijn, waar al sinds jaar en dag ook de landsadvocaat domicilie geniet. Niet de geringste dus en je vraagt je af wat zo’n man bezielde om bij VHS in te stappen. Hij had in die tijd al genoeg aan zijn hoofd zou je zeggen. Zo werd bijvoorbeeld op 20 november 1992 op de Noordzee het schip de Britannia Gazelle aangehouden door de Britse douane. Aan boord werd 17,5 ton Pakistaanse hash aangetroffen die volgens Justitie het eigendom was van de Nederlandse vrije ondernemers Henk Rommy en de later met een bom vermoorde Jaap van der Heijden. Tot de bemanning behoorde ondermeer Laurens Frans Dirk Pels Rijcken, de zoon van de VHS-commissaris. Laurens draaide voor dit grapje zes jaar de Britse bak in, waarvan hij er zo’n beetje de helft uitzat. Hij zou nu de uitbater zijn van een van de weinige Haagse nachtgelegenheden en een redelijk jolig leven leiden. Conclusie? Geen. Maar wees eerlijk, wel een intrigerende connectie. Stay tuned.


Royalty (5)

1 mei 2003
Dankzij het ge-eikel rond Margarita en haar echtgenoot weten we inmiddels dat prins Bernhard iedereen die een beetje serieuze liaison begint met een van zijn nazaten persoonlijk screent. Tenzij de nieuwkomer uit een hem vertrouwde familie komt. Toen Mabeltje Wisse Smit dus op het tapijt verscheen als scharrel-ex-machina van kleinzoon Johan Friso mogen we dus aannemen dat “Bernilo” meteen meneer Rhodius van het koninklijk kabinet heeft gebeld om haar even na te trekken. Hoewel, misschien ook niet. Want Mabeltje was al een vriendin van prinses Brinkhorst toen ze beiden nog in het wild in Brussel werkten. En bovendien was de vlam van Bernhard’s bankierende kleinzoon actief voor iemand die de pater familias zonder twijfel goed kende: George Soros. De in Hongarije geboren geldwolf die ooit het Britse Pond een zetje gaf, Jeltsin’s Rusland een poot uitdraaide en er een gewoonte van maakt ontwikkelingslanden zo te ontwikkelen dat hij er beter van wordt. Bijvoorbeeld via Carlyle, de beruchte Amerikaanse uitbeenonderneming van ex-CIA toppers als de zoetgevooisde Frank Carlucci (mag het een moordje meer zijn?) en George Bush senior (de grootgrutter van Osama en Saddam), waar Soros ook deel van uitmaakt. Om zijn gretige grisser-imago van een wat vriendelijker verfje te voorzien doet onze George ook aan een soort liefdadigheid. Zo subsidieert hij zogenaamde alternatieve nieuwsnetwerken als Pacifica. Samen met de van CIA-klanten vergeven Ford Foundation, dus dan weet je meteen hoe laat het is. Het vehikel waarmee Soros op dit gebied ten strijde trekt is het Open Society Institute in Brussel, waar onze Mabeltje de scepter zwaait als executive director. Haar activiteiten centreren zich met name rond het in bloei houden van internationale debatingclubs als IDEA waarbinnen talentvolle studenten uit Haiti (????) en het voormalige oostblok van Oder-Neisse tot aan Vladivostok met elkaar kunnen ouwehoeren over de toekomst die Soros en andere Bilderbergers voor ogen hebben. En dat ze het goed doet moge blijken uit het feit dat ze in december jl. door het World Economic Forum in het Zwitserse fort Davos tot een van de Global Leaders of Tomorrow (GLT’s) werd verheven. Samen met nog 99 andere globalistisch ingestelde jongelui. Je kan er wat lacherig over doen, maar fanatieke aanhangers van de huidige Amerikaanse shock and awe-politiek als Aznar en Blair zijn ook ooit als GLT’s begonnen. Mabeltje, die wij gisteren zo node hebben gemist bij het volksdansen in Wijhe, kunnen we eigenlijk gewoon beschouwen als een Bilderberger in de dop. Dus die hoeft Bernhard niet te laten screenen. Dat is al gebeurd.


Frequent gerommel (10)

29 april 2003
Nog heel eventjes en we weten met zijn allen of de ongeneerde lobby van zogenaamde vrije jongens als John de Mol, Lex den Hengst, Rob Out, Erik de Zwart en Ruud Hendriks bij de ophanden zijnde frequentieverdeling succes heeft gehad. In deze kleurrijke serie artikelen (zie www.stelling.nl/followup) hebben we heel wat geruchten gepubliceerd over de trucs en smerige spelletjes die de Hilversumse zakkenvullers hebben toegepast om een zo groot mogelijk arsenaal aan vrije en geclausuleerde kavels binnen boord te trekken. Daarbij zoveel mogelijk verhullend dat er kruisverbanden tussen de organisaties van deze heren bestonden. Het meerendeel van die geruchten bleek juist te zijn. Of staatssecretaris Van Leeuwen en/of watchdog NMa dat allemaal in het snotje hebben blijft een open vraag, maar sommige dingen moeten bij hen toch ook alarmgeloei hebben veroorzaakt. Zoals bijvoorbeeld bij de sollicitatie van Sanoma Radio in zowel de vrije als geclausuleerde sector. Sanoma Radio is een pasgeboren kind van de gelijknamige uitgeverij. Een bekende freelancerswurger uit Finland, die bijvoorbeeld Viva, Nieuwe Revu en een stel strips op de markt brengt en in het Hilversumse samenwerkt met kinderkost-producent Zeppelin. Om nou te zeggen dat iedereen in etherland ervan op de hoogte was dat Sanoma ook een kandidaat was bij de emotionele ezeltjeprikwedstrijd van Van Leeuwen is wat overdreven. En dat geldt nog meer voor de naam van Sanoma’s adviseur bij dit avontuur: Unico Glorie. Over kruisverbanden gesproken. Meneer Glorie maakt namelijk ook deel uit van de Raad van Bestuur van Endemol en draagt daarin de verantwoordelijkheid voor de interactieve media. Unico draagt dus twee petten en dat is in deze context niet alleen geen gezicht, het mag gewoon niet. Let wel, het gaat om een gerucht. En daar houden onze collega’s van de “serieuze” pers zich meestal niet mee bezig. Toch jammer. Stay tuned.


Schimmen achter Pim (5)

29 april 2003
Eddie de Kroes wordt in Quote omschreven als een publiciteitsgeile bonvivant. Dat moet de verklaring vormen voor zijn onstuitbare drang de “Return of the Pink Panther” weer voor het voetlicht te brengen door zich bij tijd en wijle te hullen in een roze smoking. Heel feestelijk. Of hij daartoe in de jaren negentig ook de behoefte voelde bij de aankoop van het Babylon-complex vermeldt de historie niet. Een van zijn partners bij die deal was Harry Hilders, wiens vader in de jaren tachtig betrokken was bij de ontwikkeling van de exclusieve uitbouw van het Spaanse Benalmadena. In samenwerking met de toenmalige Haagse koning van de onderwereld Tinus Fens (zie daarvoor deel 3 van de artikelenserie De achterzijde van het Beursschandaal in Kleintje Muurkrant 320). In het Babylon-complex huist onderandere het niet onaanzienlijke advocatenkantoor van Pels Rijcken & Drooglever Fortuijn, waar al sinds jaar en dag de landsadvocaat een plekje heeft gevonden. In één van de komende afleveringen komen we nog terug op deze interessante connectie. Zoals wij in de vorige aflevering al meldden delen vader en zoon De Kroes een woelig verleden met hun activiteiten binnen hun vleesonderneming Monte Carne. Maar daar is het niet bij gebleven. Zo zouden zij beiden belangen hebben in Micherna Beheer BV aan de Wassenaarse Laan van Koot. Volgens justitiële speurneuzen stond die BV in verbinding met onderandere de im- en exportonderneming De Oriënt BV aan de Haagse Korte Poten en de coffeeshop Sky High aan de Fluwelen Burgwal. Heel wat andere koek dan het weelderige Des Indes. Maar business is business. Verder zou er een zakelijke liaison bestaan tussen Ger de Kroes en ene Jos v.d. Meer die via diens Beleggingsmaatschappij Amstelmond II een belang zou hebben in de Delftse coffeeshop Malle Molen. Zowel Sky High als de Malle Molen behoren eveneens tot de interessesfeer van ondermeer de gebroeders Cor en Frans Scheffer, bekende figuren uit het Haagse avontuurlijke wereldje. Volgens Quote gaat het gerucht dat Ger de Kroes samen met Ed Maas een van de eerste financiers was van Pim Fortuyn en de LPF. Gezien het bijkomende feit dat Des Indes van Ger’s zoon Eddie een tijdlang als clublokaal diende mogen we aannemen dat het gerucht juist is. Was Pim op de hoogte van dit soort achtergronden? En misschien nog interessanter: was de regering-Kok geïnformeerd? Stay tuned.


Roddel (3)

29 april 2003
We hebben het nog even voor ons gehouden, want we bonken ons zelf niet graag op de brede borst. Maar nu de groot geldonderneming Goldman Sachs in de VS opnieuw prominent in beeld is bij een formidabel zwendelschandaal moet het toch maar. In aflevering 2 van deze kleine serie dd. 20 januari jl. verzochten wij prins Johan Friso vriendelijk edoch met klem om op te zouten bij zijn werkgever. En verdomd, eind vorige week is onze royale investment banker opgestapt bij het Goldman Sachs-filiaal in Londen, waar hij sedert 1998 zijn prettig belegde sandwich verdiende. Samen met Soros-bendelid Mabel Wisse Smit gaat ie nu samenwonen bij moeder thuis. Die laat in haar Haagse onderkomen een kamertje timmeren voor de twee geliefden. We hebben begrepen dat deze deftige manier van hokken bij de onderhandelingen tussen de twee ijzeren gladiatoren van de Jezus-norm en de twee iets frivolere aanhangers van de Zalm-norm een onoverkomelijke barrière is geweest om tot de Staphorst-variant te besluiten. In wezen een mazzeltje voor Dittrich ’66 dus. Gisteren is de voormalige werkgever van Johan Friso zonder al teveel morren accoord gegaan met een boete van 110 miljoen dollar die de beurswaakhond van Wall Street aan de onderneming heeft opgelegd vanwege het belazeren van kleine beleggers. Goldman Sachs had ze geadviseerd aandelen aan te schaffen van bedrijven waarvan het wist dat die bijna van ellende uit hun voegen pletterden. Enron om eens iets te noemen. Om maar te zwijgen over het naar de beurs brengen van World Online, de Titanic van de tegenwoordig als spiritiste door het leven gaande Nina Brink. Of onze Johan Friso actief betrokken is geweest bij het jarenlang opblazen van flinterdunne ballonnen weten we niet. Maar het lijkt ons stug dat hij zich consequent heeft kunnen onttrekken aan deze binnen Goldman Sachs als normale policy geaccepteerde bezigheid. En de club is in indrukwekkend gezelschap want nog negen andere instellingen die zich met andermans geld bezighouden zijn door de waakhond in het kruis gebeten vanwege dezelfde praktijken. De grootste hap was voor Citicorp. De bank waar oud-minister van Financiën Onno Ruding - hèt voorbeeld op bezuinigingsterrein voor de goddank haast onverstaanbare Maxime Verhagen - al jarenlang een van de vice-presidenten is en die zo vaak in (drugs)affaires verwikkeld is geweest dat zelfs de ABN/AMRO moet afhaken. Wat de werkeloze prins nu gaat doen is nog een open vraag. Misschien weet Eef het. Maar die praat zeker niet met ons. Kan een collega van de “serieuze” pers dit stokje even overnemen? Dank u.


Schimmen achter Pim (4)

28 april 2003
Wie herinnert zich niet dat de top van de net in het pak gehesen LPF het roemruchte Haagse Hotel des Indes tot clubhuis bestempelde? Een horecagelegenheid die het gros van de LPF-kiezers in geen honderd jaar zou betreden omdat het alleen al bij het aanschouwen van de pui van het pand duidelijk is dat een fatsoenlijk patatje oorlog of een broodje bal niet tot de cuisine van het hotel zijn doorgedrongen. Was het toevallig dat de snelle jongens die zich van de partij hadden meestergemaakt nou juist daar hun domicile hadden gekozen? Nee. Het hotel was namelijk niet zo heel lang daarvoor in handen geraakt van een paar heren uit datzelfde milieu: Rob Brinkel en Eddie de Kroes. Beiden actief in het onroerendgoed en beiden behorend tot het gemêleerde Quote-gezelschap van in totaal 500 rijke stinkers. Brinkel dreef vroeger een niet erkend, piepklein makelaarskantoortje op het Noordeinde. Samen met André Janssen. Een motormuis, die naar verluidt net als Ad Melkert een voorliefde aan de dag legde voor zwart leer. Het duo ging zich overigens niet alleen te buiten aan makelaarsactiviteiten maar ook aan het verhuren en/of beheren van andermans onroerendgoed. Onderandere van Eddie de Kroes, de huidige partner van Brinkel. Eddie en zijn vader Ger dreven vroeger een ring van slagerijen waar zij hun vlees- en vleeswaren, die zij grotendeels uit Italië importeerden via hun eigen bedrijf Monte Carne, aan de man brachten. Tot uitkwam dat aan het vlees een luchtje zat. Het was niet gekeurd door een Nederlandse instantie en de De Kroesjes hadden jaren en jaren geen BTW betaald. Vader Ger ontliep gevangenisstraf vanwege al dan niet net uitgevonden hartklachten. Zoon Eddie belandde in een wat eenvoudig ingericht staatshotel. Niettemin waren er blijkbaar voldoende pecunia overgebleven om zich heftig te ontwikkelen als o.g. boeren. Hoewel in politiekringen daarover iets genuanceerder werd gedacht. Stay tuned.


Zware pijplucht

27 april 2003
De Egyptische autoriteiten hebben op verzoek van de Duitse regering het Franse schip Ville de Virgo aangehouden en een container met 22 ton aluminium pijpen van boord gehaald. Officieel waren ze bestemd voor de Chinese vliegtuigbouwer Shenyang Aircraft Corporation. Maar het feit dat bij de aankoop een Noordkoreaan als tussenpersoon optrad bezorgde het Duitse controle-orgaan voor buitenlandse handel (Bafa) een eigenaardig gevoel achter de navel. Bij de controleurs leefde het sterke vermoeden dat de partij pijpen bestemd was voor de verdere uitbouw van het Noordkoreaanse ultra-centrifugepark. Dat moet zorgen voor meer electriciteit zodat roerganger Kim 'savonds bij een leeslampje de handleiding voor het maken van een atoombom kan doorploegen. Afzender van al het moois was de firma Optronic uit Königsbronn bij Stuttgart. De bedrijfsleiding was al vantevoren door Bafa gewaarschuwd dat de bestelling de deur niet uit mocht. Maar op 3 april werd de container toch in Hamburg aan boord van de Ville de Virgo gehesen. De bedrijfsleider van Optronics wast zijn handen in een emmertje onschuld, want volgens hem had een of andere Hamburgse firma de hele transactie overgenomen. Dat wassen gebeurt overigens wel in een cellencomplex, want hij is ondanks zijn verklaring veterloos achter een zware deur gedeponeerd. Merkwaardig detail in deze story is de uiterst goede contacten die Optronics onderhoudt met het Amerikaanse leger. Zo werft de onderneming regelmatig Duitse burgers voor het optreden als figurant bij zo levensecht mogelijke oefeningen van speciale Amerikaanse eenheden. Wie weet voor een optreden in Noord-Korea. Een bekend scenario. Eerst stop je heel profijtelijk een land dat je niet bevalt vol met alle denkbare shit aan massavernietigingswapens, dan zeg je dat de leider van dat land ze wil gebruiken en vervolgens val je dat land binnen en installeert een marionettenregering. Het hoeft in dit geval niet zo te zijn, maar het zou ons niet verbazen als het wel zo was. In ieder geval stinkt het in Königsbronn.


Complot

26 april 2003
Nu Afghanistan en Irak tot de orde zijn geroepen en we zowel heroïne als (binnenkort) ook olie weer tegen een schappelijk prijsje kunnen aanschaffen, begint langzaamaan opnieuw de vraag te rijzen wie toch die gasten waren die dit alles op gang hebben gebracht. Welke onverlaten hebben in het nog prille verleden Osama’s mohammedaanse mafia gesteund? In Engeland zijn deze week drie verse verdachtenbroodjes uit de oven getrokken. En zij hebben -Allah zij geprezen- alledrie banden met de decennia geleden al als extreem-links gebrandmerkte London School of Economics. Een van hen, Ahmed Omar Sheikh, is volgens een Brits speurneuzenrapport zelfs één van de belangrijkste financiers geweest van Mohammed Atta’s Flying Circus. Dus in tegenstelling tot wat wij allemaal dachten gaat het misschien toch om een links complot? Ho, ho, dat is te kort door de bocht. Want in de afgelopen week werd het bericht over een niet met name genoemd Duits echtpaar dat in 1991 in Egypte kennis maakte met Atta's vader nieuw leven ingeblazen. Een bekende advocaat die in Caïro qq. deel uitmaakt van het intellectuele wereldje. Het echtpaar vertegenwoordigde de Carl Duisberg Gesellschaft (GDG). Een prestigieus instituut dat aanvankelijk in samenspel met de Bondsregering en de bijvoorbeeld door Henry Kissinger, David Rockefeller en de Clintons enthousiast gesteunde Carl Duisberg Society International (CDS) in New York een uitwisselingsprogramma voor Duitse en Amerikaanse studenten verzorgde, maar in een later stadium ook voor andere landen de deur openzette. Dat laatste mede geanimeerd door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Atta arriveerde in juli 1992 in Hamburg om daar zijn in Caïro begonnen ingenieursstudie te vervolgen. In de eerste maanden zorgzaam begeleid door de Duitse echtelieden die de jonge Atta zelfs een rustig studieplekje in hun eigen huis bezorgden. In 1994 en 1995 financierde de Duisberg Gesellschaft studiereisjes van Atta naar Caïro, Istanbul en Aleppo en bezorgde hem in de jaren daarna zelfs een baan als repetitor voor jongere studenten. De weg naar de “Nederlandse” vliegscholen in Venice Florida waar naar verluidt ook jongelui uit de gevulde Duitse bovenlaag lessen volgden was daarmee geplaveid. De CDG en CDS zijn net zo rood getint als de SGP op zondag. Dus is er sprake van een rechts complot? Raar hè, maar we zijn geneigd om daar wel ja op te zeggen. Maar wij zijn nu eenmaal vooringenomen.


Octopussy (30)

25 april 2003
Vanochtend werden wij door een trouwe lezer gewezen op de recente uitspraak van de Raad van de Journalistiek versus John v.d. Heuvel in een zaak die was aangespannen door Evert Hingst. De financieel adviseur van John Mieremet en gewaardeerd medewerker van advocatenkantoor A.E. Toenbreker. De voormalige enforcer van Bruinsma werd op 26 februari 2002 voor de deur van dat kantoor op een paar kogels getracteerd net nadat hij een seance met Hingst had gehad. Volgens Mieremet had zijn financieel adviseur een rol gespeeld bij de enscenering van de schietpartij. Dat had V.d. Heuvel in augustus van dat jaar in De Telegraaf gepubliceerd. Zonder Hingst te vragen wat die van de uitspraak van zijn cliënt vond. En wat had klager Hingst in zijn positie als geheimdrager dan kunnen zeggen, nietwaar? Alleen maar dat het niet zo was. In de woelige dagen na de publicatie van het geruchtmakende artikel had de Boulevard-schnabbelaar alsnog een paar maal geprobeerd Hingst aan de lijn te krijgen, maar die was met vakentie. Verdorie, zal je nou altijd zien. Ook het ANP had een poging ondernomen om het standpunt van Hingst of zijn werkgever boven water te trekken. Maar kantoorgenoot mr. C.N.M. Dekker, ooit de verdediger van de zo fijnzinnige publicist Siegfried Verbeke (zie aflevering 28 van 4 april jl.), wist slechts te melden dat men zich daarop beraadde. Op 16 september wierp V.d. Heuvel olie op de golven in een vervolgartikel. Te laat volgens de klager en onvoldoende. John had moeten wachten tot Hingst terug was van Bakkum aan Zee of een ander exotisch oord en dan diens eigen reactie moeten publiceren in plaats van die van zijn advocaat mr. Moszkowicz. Het was allemaal niet comme il faut en dat vond de Raad van de Journalistiek ook. Die heeft nu gevraagd aan John om dat oordeel in zijn krant te zetten. Prachtig hoor deze ethische hoogstandjes. Het hoort erbij zeggen ze. Wij hadden liever gezien dat V.d. Heuvel de door hem opgetekende nog zwaardere beschuldigingen van Mieremet aan het adres van Hingst en diens kantoor in de openbaarheid bracht. Maar John, als dat een beetje bezwaarlijk is ... je weet het adres.


Royalty (4)

24 april 2003
Het wordt steeds duidelijker dat bij praktisch elke entree van een nieuwkomer in de Oranje-clan de zaak wordt gescreend onder leiding van de pater familias, prins Bernhard. Zo is onze suggestie dat het afdrijvingsproces van Emily Bremers zonder twijfel ook onder supervisie van de prins heeft plaatsgevonden (zie aflevering 3 van 11 maart jl.) inmiddels bevestigd door De Telegraaf. Hartelijk dank daarvoor. Daarnaast bezorgde RTL 4 ons gisteravond wat nieuwe details over de affaire rond de echtgenoot van kleindochter Margarita, waaruit nog eens zonneklaar bleek dat Bernhard zelve een roedel jachthonden achter De Roy van Zuijdewijn had aangestuurd. Onder leiding van meneer Rhodius van het Kabinet van de Koningin. Een naam overigens die herinneringen oproept aan andere aan spionage gerelateerde verhalen uit het verleden van de prins, maar wij zijn nou eenmaal conspiracy-liefhebbers. Dat Bernhard (alias “Observator”) met de rapportages betreffende de kandidaten verder naar eigen goeddunken handelde moge blijken uit een van zijn eerste “cases” in deze context: Claus von Amsberg. Koningin Juliana mocht dan tegen haar volk zeggen dat het goed was, de Oranjes probeerden samen met de toenmalige regering schielijk een deel van de werkelijkheid onder één van de tapijten van Soestdijk te schoffelen. Zoals wij inmiddels weten deugden net zoals bij Maxima in later dagen de ouwelui van Claus voor geen meter. Het waren volbloed NSDAP'ers die hun jonge zoon in 1938 naar Duitsland stuurden in een tijd waarin alleraardigste gebeurtenissen als de Kristallnacht en de Anschluss van Oostenrijk al aardige indicaties vormden voor wat de wereld te wachten stond. Claus belandde dan ook prompt in de Hitlerjugend en in de laatste periode van de oorlog in een Totekopf-regiment. Desondanks -of misschien wel juist daarom- viel Claus wel in het putje van de Oranjes. Per saldo was Bernhard zelf ook lid geweest van de NSDAP en had zelfs aan Hitler beloofd : “Meine Ehre heisst Treue”. Wat de reden ook mag zijn voor de hetze tegen De Roy het moet wel heel erg zijn. In de ogen van de Oranjes dan.


Schimmen achter Pim (3)

23 april 2003
Het gerucht gaat dat Hans Breukhoven, baasje van de Free Recordshop, ooit ook een duit in het zakje heeft gedaan bij Pim en zijn partij. Niks mis mee en Hans is niet iemand die zijn 60 miljoen euro heeft verdiend met stilzitten. Goed, hier en daar eens een aanvarinkje met snotneuzen van de beursbewakingsbrigade STE, maar verder voor zover wij weten een clean record. Hij zou volgens de gangbare story met Pim hebben kennisgemaakt via zijn echtgenote Connie, die in het Haagse wereldje gepokt en gemazeld is. Zo deelde zij haast in een vorig leven al haar wel en wee met Peter Zulver. Nog steeds een bekende figuur in de avontuurlijke handelswereld (zie ook: de vijfde aflevering van Actie Tomaat van gisteren). In de jaren tachtig dreef Peter volgens mensen die het weten kunnen een garagebedrijf even buiten Den Haag. Om de een of andere reden vatte een stel sombere lieden het plan op om bij Peter het levenslampje uit te blazen. Toen zij zich met de benodigde ijzerwaren bij diens werkplek vervoegden bleek Peter echter niet aanwezig te zijn. Om niet helemaal onverrichterzake huiswaarts te keren zouden zij diens Turkse medevennoot een terminale enkele reis hebben bezorgd. In de periode daarna zou Zulver zowel relationeel als zakelijk een wat meer Joegoslavische koers zijn gaan varen. De baten uit al zijn noeste handelsactiviteiten werden ondermeer aangewend voor de verfraaiing van Connie langs operationele weg. Ondanks het feit dat de vervolmakingsarbeid tot volle tevredenheid was verlopen voelde Connie zich toch niet happy en zocht een wat minder avontuurlijk bestaan. Dat vond zij bij Hans. Het verleden werd in de pers zorgvuldig afgeplakt. Connie werd met haar twee octaven zelfs een diva. Maar je blijft per saldo toch deel uitmaken van het Haagse wereldje. Verfraaid of niet.


Het bezoek van een laaienlichter (2)

23 april 2003
Het internationale onderzoek naar het ondergronds financieel geschuifel van de man die in november jl. nog de hand schudde van ons staatshoofd onderaan de vliegtuigtrap en daarna lekker met haar zat te smikkelen neemt serieuze vormen aan. De Amerikaanse regering heeft inmiddels aan de Zwitserse autoriteiten verzocht een aantal tegoeden van de Kazakstaanse president Nazarbayev en een stel van zijn trawanten te bevriezen. Het zou om rond de 100 miljoen dollar gaan. Nou mag de greenback langzaam afglijden naar de status van dubieus betaalmiddel dat je soms bij pakken in Iraakse schuurtjes vind, het is alles bij elkaar nog steeds een aardig bedragje. Het grootste deel ervan (74 miljoen) werd eind vorige eeuw via een U-bocht gestort op 11 Zwitserse rekeningen, grofweg verdeeld over drie banken: Banque Indosuez, Banque Nationale de Paris en Pictet & Cie. Vooral account manager Jacques Bovey van het Geneefse filiaal van Indosuez zou met buitengewoon sappige commissies als bonus een boeiende rol hebben gespeeld bij het ontwerpen van dit op het oog legale circuit. Maar dat het om steekpenningen gaat staat vast. Nazarbayev staat bekend als een gretige grisser, die geen gelegenheid voorbij laat gaan om zijn zakken te vullen. Zo’n gelegenheid deed zich uiteraard ook voor bij zijn officiële bezoek aan Nederland. Anders komt ie niet eens. Maar wat is hem beloofd? Wat tafelzilver? Een hoogleraarschap? Delfts blauw? Of gewoon ordinair cash? In ruil voor een kannetje olie. Mensenrechten? Ben je belazerd. Olierechten. Zeg Potter, mogen we weten wat er geschoven is? Of moeten we straks gewoon in de Zwitserse kranten kijken?


Kanjers

22 april 2003
Op 23 mei 2001 meldden wij de arrestatie van de Israëliër Oded Tuito in het Spaanse Castelldefels. Hij werd ervan beschuldigd de grootste xtc-handelaar ter wereld te zijn en de bulk van zijn uit Nederland afkomstige uitjedakkies voornamelijk te hebben gesleten aan de gezelligheidsvereniging van John Gotti junior en Sammy “the Bull” Gravano in New York’s Eastside. Oded is nu uitgeleverd aan de VS en zijn eerste voorgeleiding leverde meteen al spectaculaire details op. Onze Israëlische vriend bleek bijvoorbeeld een lumineuze oplossing te hebben bedacht voor het logistieke probleem. Hij engageerde namelijk tegen een vergoeding van 10 duizend dollar per trip een leuke verzameling langbenige dames uit de verschillende clubs in Eastside om een vrachtje pillen op te halen uit West-Europa. Uiteraard ook gewoon uit Amsterdam. Naast hun lange onderdanen hadden de dames nog meer gemeen: imposante voorgevels. En dat bleek in de praktijk uitstekend te werken, vooral als er in het zicht van de douane een beetje professioneel mee werd rondgerommeld. Noem het de Hanky Panky-methode. Toen het uiteindelijk toch misliep stapte Oded over op een taktiek die niet in de verste verte leek op het opwekken van adrenalinegolven. Integendeel. Hij huurde namelijk jonge Hassidische Joden in die voor hetzelfde bedrag ook wel eens wat left luggage wilden ophalen. Er stond in de Bijbel kennelijk nergens specifiek dat het niet mocht. En hoe reageert een douanier op een stemmig uitgedoste, orthodox-Joodse man die rechtstreeks lijkt terug te keren van een bid en buig-sessie voor de Klaagmuur? Juist. Tuito staat een straf te wachten van tussen de twintig jaar en levenslang. Met hem verdwijnt dus een groot psycholoog van het toneel. Hij vroeg nog wel aan de rechter of die ervoor kon zorgen dat hij in de petoet kosher voedsel kreeg. Een psycholoog met humor. Je zou hem bijna een kanjer noemen.


Actie Tomaat (5)

22 april 2003
Het is al weer twee maanden geleden dat de gemeente Roosendaal beslag liet leggen op alle bezittingen van Radars Invest om de kosten van de opruiming van de rottende partij tomaten in de oude koekjesfabriek te bestrijden. Effe twee ton euro. Twee weken geleden hebben we aan die hele kwestie voor het laatst aandacht besteed. Roosendaal had er officieel toen nog alle vertrouwen in. Wij niet. Radars was een lege doos en de eigenaren Albert Dost en Wim Schaap handige jongens. Dus veel zal Roosendaal er niet mee opschieten. Neem nou Schaap. Een 57-jarige jongen van de vlakte, die wijselijk domicilie heeft gekozen in Andorra. Hoog en droog. Willem drijft op het adres Ceintuurbaan 213-b naast Radars een onderneming met de exotische naam Oriana Associates Incorporated. Met zijn roots in Delaware USA. Als je net zo thuis bent in deze sector van de Nederlandse handelswereld als de gemeenteambtenaren van Roosendaal weet je meteen hoe laat het is. De partner van Willem in Oriana is Ronald Oudhaarlem, die zich comfortabel in Marbella heeft gevestigd. Ronald behoort ook al tientallen jaren tot het Rotterdamse avontuurlijke wereldje en is volgens insiders een goede gabber van Peter Zulver, die in vroeger jaren zo’n warme band onderhield met de huidige mevrouw Connie “Vanessa” Breukhoven. Zulver’s naam viel een paar jaar geleden nog bij een langdurig politieonderzoek naar een omvangrijke organisatie die zich in leven hield met de handel in XTC, amfetamine en hash. Nu we ons toch overgeven aan de RTL Boulevard-methode zou je dus kunnen zeggen dat aan die partij rottende tomaten van de Canarische Eilanden niet alleen een te verwachten luchtje zat. Maar dat voert te ver. Hoewel. Wij wensen de gemeente Roosendaal nog veel sterkte toe.


Bush, de nazi’s en Soestdijk BV (7)

20 april 2003
Wat was er inmiddels aan Duitse zijde gebeurd met de karrevracht aan documenten waaruit de hele operatie om de financiële belangen van de Von Thyssens via Nederland veilig te stellen viel te herleiden? Die waren rond 10 mei 1940 listig vanuit de Bank voor Handel en Scheepvaart in Rotterdam overgebracht naar Berlijn en lagen verborgen in een geheime kluis van de August von Thyssen Bank. In wezen vlak onder de neus van de terriërs van het Reichssicherheitshauptamt, die graag hadden willen weten of en zo ja hoe de tijdelijk onder huisarrest geplaatste Fritz von Thyssen een deel van zijn kapitalen illegaal naar het buitenland had gesluisd en het Reich belastingcentjes had onthouden. Maar ook in de Duitse hoofdstad waren Fritz’ geheimen in goede handen. De bank stond namelijk onder supervisie van baron Kurt von Schroeder. Het baasje van de gelijknamige bank waarvan het Amerikaanse filiaal in New York onder leiding stond van Von Thyssen’s agent Allen Dulles, die zich in 1942 in Zwitserland vestigde in de functie van hoogste chef van de prille Amerikaanse geheime dienst OSS. Lekker dicht bij het vuur. Na de oorlog draaide Von Thyssen als financier van Hitler en zijn oorlogs- en vernietigingsmachine de geallieerde bak in. Maar de belangen van de familie werden wel degelijk minutieus in de gaten gehouden. In de VS door kanonnen als de gebroeders Dulles, de Harrimans en de Bushes en in Europa door Heinrich von Thyssen Bornemisza. De volle neef van Fritz die door zijn gedeeltelijk Nederlandse afkomst en zijn zogenaamde afkeer van de Nazi’s een perfecte figuur was om de verhulde kapitalen terug te leiden in de schoot van de familie. Er was wel een probleempje. De documenten in de kluis van de August von Thyssen bank. Die lagen namelijk onder het puin van de aan flarden geschoten bank in het Russische gedeelte van het netjes in vier geallieerde stukken gesneden Berlijn. Een belanghebbende in Nederland met voortreffelijke Duitse connecties werd in de arm genomen om de dreigende catastrofe af te wenden: Prins Bernhard.
Onder diens supervisie wist een Nederlands commando de inhoud van de geheime kluis naar de toen nog onverdachte Bank voor Handel en Scheepvaart in Rotterdam terug te hevelen. De Russen was verteld dat het ging om door de Nazi’s gestolen eigendommen van prinses Juliana. Ook H.J. Kouwenhoven, de vooroorlogse Nederlandse manager van de bank, was echter teruggekeerd op het oude nest en leek met de zwartepiet te gaan strijken toen eind 1947 een officieel onderzoek naar de bank werd opgestart. Dat vond hij niet echt aangenaam en hij dreigde met de grote klok. Prompt werd hij door Heinrich op de Rotterdamse keien gezet en de Nederlandse autoriteiten deden verder net of hun neus bloedde. Toen hij zich kort daarna in New York meldde bij de Amerikaanse vertegenwoordigers van Von Thyssen’s belangen om verhaal te halen en te proberen het Von Thyssen kapitaal te laten confisqueren werd hij na een paar gesprekken met onder andere Prescott Bush vriendelijk maar beslist afgepoeierd. Begin januari 1948, twee weken na zijn aankomst, overleed hij aan een hartaanval. Hoe het verder met de families Von Thyssen, Dulles, Harriman, Bush en de BV Soestdijk is gegaan mogen we min of meer bekend veronderstellen. Voor de voorafgaande delen van deze serie zie www.stelling.nl/followup.


Jantjes

18 april 2003
Onze Jantjes zijn net Haarlemmer olie. Overal goed voor. Zo heeft Norberto Ribeiro, de Antilliaanse minister van Justitie aan de Nederlandse regering gevraagd of onze marinejongens niet “harde militaire bijstand” konden leveren bij het opsporen en inbeslagnemen van wapens op de eilanden. Een duidelijke politietaak, maar als je deze eventuele assistentie bij de bestrijding van het toenemende geweld in onze wingewesten onderbrengt onder het hoofdje “war on drugs” zal het debat in de Kamer niet zo heftig worden dat Potter zich opnieuw moet laten souffleren. Waar overigens die deelname aan die zogenaamde drugsoorlog toe kan leiden bleek gisteren weer eens, toen een topman van het Venezolaanse leger tijdens een televisie-interview verklaarde dat de regering over bewijzen beschikte van actieve Amerikaanse hulp bij de mislukte coup tegen president Chavez van april vorig jaar. Welke bewijzen dat waren wilde hij niet zeggen, maar speculaties in de pers wijzen opnieuw naar de aanwezigheid van buitenlandse marineschepen en helicopters binnen de Venezolaanse territoriale wateren. “Buitenlands” is in dit geval een voorzichtig synoniem voor Amerikaans. De VS hebben die berichten altijd steevast ontkend. Volgens Washington ging het om een actie van twee door een helicopter begeleide schepen van de coast guard bezig met het onderscheppen van drugsexporten. Bij die actie zouden zij zijn geassisteerd door de Nederlandse Marine. Oh? Hebben wij van Remkes of god mag weten wie daar ooit de bevestiging van gehad? Of liever: heeft iemand in ons zo bijzonder alerte parlement daar ooit vragen over gesteld? En zo niet, kan iemand dat dan even bij Potter en Co. op tafel leggen? Anders gaan ze misschien in Venezuela denken dat Nederland ook een rol heeft gespeeld bij die coup. En dat kunnen we niet gebruiken daar. Een goede buur is altijd beter dan een verre vriend. Zeker als die vriend uit Washington komt.


Kunstoorlog (4)

18 april 2003
Het wordt steeds duidelijker dat de zogenaamde plundering van het Nationaal Museum in Baghdad een gelikte operatie is geweest waaraan veel voorbereiding is voorafgegaan. Zo lieten de plunderaars copieën van kunstwerken waarvan de originelen zich bijvoorbeeld in Londense en Parijse musea bevinden ongemoeid. Of hakten ze aan barrels om de plundering van een Kema-keur te voorzien. Verder wogen sommige objecten vele tonnen en met alle respect voor bakfietsen en ezels, daar heb je toch een behoorlijk vervoermiddel voor nodig. En de afvoerroute was kort. Het eerste stukje Baghdad dat werd bevrijd was het vliegveld. De weg daarheen was vrijgemaakt. De electriciteit was uitgevallen. Niemand waagde zich ‘snachts op straat ... We hebben eerder in deze serie al gewag gemaakt van de ACCP, de American Council for Cultural Policy. Ene Astin Hawkins is voorzitter van die club. Geen onbeschreven blad die Astin. Een paar maanden geleden nog spuide hij ten overstaan van Djenghis W. Bush de mening dat alleen de export van Irak’s kunstschatten kon voorkomen dat veel daarvan in het post-Saddam tijdperk zou worden vernietigd door vuige a-culturele plunderaars. Hawkins treedt op voor de Amerikaanse Association of Art Museum Directors bij juridische geschillen en was nog niet zo heel lang geleden juridisch adviseur van het New York Metropolitan Museum. Dat museum is jarenlang gesponsord door Michael Steinhardt. Puissant rijk geworden dankzij zijn vader die een wasserette runde voor Meyer Lanski, tientallen jaren het financiële brein van de Italiaans-Joodse mafia. Michael - die warme vriendschapsbanden onderhoudt met de keurige, door Clinton witgewassen zakenman Marc Rich - bedacht het Metropolitan ook regelmatig met een kostbaar stukje antiek uit het meditterane gebied. Hoe kosher die stukjes allemaal waren is zeer de vraag. Zo belandde Michael in 1998 voor het luik toen bewezen werd geacht dat hij op irreguliere wijze een Italiaans kunstwerk in de VS had geïmporteerd dat met valse documenten was verworven. En wie schoot hem met bewonderenswaardige ijver te hulp? Astin Hawkins. De voorzitter van de ACCP die nu zo bezorgd is over het wel en wee van het Iraakse culturele erfgoed. Misschien iets voor Zembla?


Een recht, een averecht (4)

17 april 2003
Nee, eerlijk is eerlijk. We hebben keurig antwoord gekregen op onze mail aan Buitenlandse Zaken van 11 april jl. En dat antwoord spoort volledig met wat Patrick Nikkelsen, een voorlichter van de gemeente Amsterdam, al voorspelde. Want wat kregen we te horen van voorlichtster Stella Ronner van de Haagse winkel van Jaap de Hoop Scheffer:
Zoals u zult begrijpen doet het Ministerie van Buitenlandse Zaken in de regel geen mededelingen over personeelsaangelegenheden. Ik kan u echter wel zeggen dat het bericht dat de heer Dales destijds op verzoek van de Hongaarse regering de post Boedapest zou hebben verlaten onjuist is”.
Normaal gesproken zou je zeggen dat we daarmee zijn uitgetikt. Maar we blijven wel met de vraag zitten waarom Buitenlandse Zaken in dit geval van een vaste policy afstapt en inlichtingen geeft over Geert. En dat Patrick Nikkelsen dat vantevoren al wist. Maar wij zijn nu eenmaal gepatenteerde dwarsliggers en houden van conspiracies. Misschien teveel Ludlums en Clancy’s achter de kiezen.


Schimmen achter Pim (2)

17 april 2003
Pim Fortuyn heeft in de korte periode waarin hij de ramen tegen elkaar openzette in de Haagse politieke achterkamertjes zich altijd fanatiek verweerd tegen het (extreem)-rechtse imago à la Haider en Dewinter waarvan hij her en der werd voorzien. Maar alleen al door het feit dat hij werd gesponsord door zakenlieden die je alleen na een hele beste borrel voor luitjes uit het politieke midden kon houden lag die in zijn ogen onzinnige opvatting voor de hand. Neem bijvoorbeeld de door ons in de eerste bijdrage van deze serie al genoemde Willem Zegwaard. Voormalig vuilnisman en gros die in de jaren negentig een zwaar gevecht leverde met Justitie dat hij uiteindelijk eind 1997 via de U-bocht van het Europese Hof winnend afsloot. Met een stilzwijgende bonus van de Staat der Nederlanden voor ondergaan leed. Zegwaard werd ervan verdacht tot een internationaal crimineel gilde van vuilverwerkers te behoren die met name in België stoffen op de belt had gedeponeerd die voor het milieu en de volksgezondheid net zo schadelijk waren als een egel voor een binnenband. Eerder dat jaar bracht de Haagse uitgeverij Vuga het boekje “Afvalcriminaliteit in Europa” van de Nederlandse publicist Charles van der Leeuw op de markt. Daarin staat ondermeer dat Zegwaard als donateur optrad voor de Centrumpartij, de Centrumdemocraten en de groep rond mevrouw Rost van Tonningen. Als je aanneemt dat Van der Leeuw zijn huiswerk goed heeft gedaan dan wordt het meteen wat minder verwonderlijk dat Fortuyn een door hem verfoeid etiket kreeg opgeplakt. Tenzij hij dat allemaal niet geweten heeft. Maar dat is op zijn minst vreemd te noemen.


Kunstoorlog (3)

16 april 2003
Het centrale commando van de Amerikaanse bezettingsmacht in Irak heeft na een bombardement aan kritiek vanuit de hele wereld uiteindelijk toegegeven dat het heeft gefaald bij de bescherming van het Iraakse culturele erfgoed. Ondanks de waarschuwingen vooraf. Zwartkijkers zoals wij zeggen gezien het voorafgaande dat het gewoon bewust gebeurd is. De Amerikaanse regering heeft vervolgens beloofd de geroofde kunstschatten zoveel mogelijk te zullen terugbezorgen aan de getroffen musea. “Zoveel mogelijk” is een understatement ter grootte van de kolos van Rhodos. Na de Koeweitse charade werd in 1991 het zuiden van Irak al op enorme schaal leeggeroofd en van de buit is net zoveel in Irak teruggekeerd als van een zak patat na een hongerstaking. In een voorafgaande aflevering hebben we al eens vermeld dat dezelfde taferelen zich in Afghanistan hebben afgespeeld. Zelfs met hulp van de UNESCO. Ook zonder oorlog wordt het Midden-Oosten trouwens al stelselmatig ontdaan van zijn kunsthistorische verleden. Massa’s archeologische vondsten worden soepeltjes naar het westen gesluisd, waar ze door helers die als erkende kunsthandelaren te boek staan worden witgewassen en voor een bult doorverkocht aan particulieren en musea. Teruggeven? My ass. Zegt zo’n onbenul van een Colin Powell ook nog dat aan de grenzen van Irak extra scherp zal worden gecontroleerd op de smokkel van gestolen kunstvoorwerpen. En dat aan UNESCO is verzocht om op korte termijn een schatting te maken van de verliezen. UNESCO !!! Als Powell als minister van Buitenlandse Zaken zijn biezen moet pakken kan ie altijd nog stand up comedian worden. Stay tuned.


Schimmen achter Pim

16 april 2003
Volkert v.d. Graaf heeft 18 jaar voor zijn mik. Als die straf in hoger beroep wordt bevestigd en er niet alsnog een tbs aan vast wordt geplakt is hij over een jaar of elf weer vrij man. Als hij het haalt, want er werden hem gisteren zowel binnen de gevangenismuren als daarbuiten tractaties beloofd die een lange levensduur niet waarschijnlijk maken. En dit hele drama zou ons bespaard zijn gebleven als bestuurlijk Den Haag zo wijs was geweest om Fortuyn van bescherming te voorzien. Dankzij het ondiepgaand rapport van de Commissie Van der Haak dat midden december vorig jaar het cameralicht zag weten we inmiddels dat het heeft geschort aan een fatsoenlijke communicatie tussen allerlei diensten. De een had een computer zus en de ander een computer zo. De een had een telefoon, de ander een scheepstoeter. De een had een ouwe schrijfmachine, de ander een puntje potlood. De een had een chronisch zieke buurvrouw, de ander relatieproblemen met zijn pony. Kortom, het schoot niet op. De Vries en Korthals kregen de schuld en we dronken een glas, we deden een plas en lieten alles voor wat het was. Vraag blijft overigens wel waarom de geldschieters van Fortuyn niet onmiddellijk opnieuw in de buidel hebben gegrist toen bleek dat hun roerganger bij herhaling bedreigd werd. Volgens Mat ontbrak het aan geld. Maar dat lijkt toch wat bizar als je bijvoorbeeld kijkt naar luitjes als Jos van Erk, Ed Maas, Chris Thunnessen en Willem Zegwaard. Volgens Quote respectievelijk goed voor 340 miljoen, 190 miljoen, 100 miljoen en 40 miljoen euro. Mag het een onsje meer of minder zijn, maar toch altijd ruimschoots voldoende om Fortuyn te voorzien van een paar heren met enige spiermassa. Al dan niet van een bureau met een geldig plaatsbewijs. Achteraf daarover kissebissen heeft geen zin en draait de klok niet terug. Laat staan Van der Haak vragen of ie daar ook nog even naar wil kijken. Maar vreemd blijft het.


Beatrix en de Temple of Doom (2)

15 april 2003
Ons eerste bericht onder deze titel dateert van 13 september 2000 (en stond ook in het papieren Kleintje Muurkrant nummer 348). Aanleiding was de officiële ingebruikneming van de Boeddhistische tempel op de Amsterdamse Zeedijk die de volgende dag zou plaatsvinden in aanwezigheid van de koningin. De vestiging van de tempel in het hart van het “red light district” en het bloeiende Chinese zakenleven was een initiatief van de in 1969 opgerichte Taiwanese Fu Kuang Shan orde. Geen onbesproken groothandel in spiritueel gedachtengoed. Zo bracht de voormalige Amerikaanse vice-president Al Gore in 1996 een bezoek aan een Californisch filiaal van deze orde in Hacienda Heights om tijdens een gezellig samenzijn ruim 160 duizend dollar te cashen voor het verkiezingsfonds van de Democraten. Gore urineerde daarmee stevig naast de wettelijke toiletbril, maar redde zich er later met een lulsmoes uit toen de Boeddhistische happening bekend raakte. Wij wezen er toen op dat het geld bij elkaar was geharkt onder leiding van ene John Huang. Een oud-topmedewerker van de Lippo Bank van de Indonesisch-Chinese miljardair James Riady, wiens naam weer verbonden was met zowel de BCCI-affaire als met de Bilderbergers Jackson Stephens en het echtpaar Clinton. Geen onbekenden dus voor Bea. Maar we wisten toen nog niet dat tijdens het fundraising-feestje in Hacienda Heights iemand naast Gore zat die in het verhaal niet mag ontbreken. Dat was de Chinese zakenman Ted Sioeng, wiens familie in datzelfde jaar ook stiekem 250.000 dollar in de partijkas van de Democraten had laten zakken. Koren op de molen van de anti-Clinton goofy’s bij Justitie. Er werd door de FBI een aparte snuffelclub in het leven geroepen om uit te zoeken of Sioeng cs. nog meer oude sokken hadden geleegd voor de Democraten en vooral welke bedoelingen zij daarmee hadden gehad. Al gauw viel de term Rood-Chinese spionage en Winnie the Pooh was los. Te bewijzen was dat Clinton en Gore militaire geheimen hadden verkwanseld aan Bejing. Ondanks een miljoenen verslindende speurtocht slaagde de FBI er niet in om een quod erod demonstrandum onder haar stelling te wurmen. Voor die speurtocht maakten de Feds overigens gebruik van de diensten van de Amerikaans-Chinese zakenvrouw Katrina Leung. Sedert 1983 al een driftig betaalde informante van de FBI en een goede kennis van Sioen. Sinds kort wordt zij ervan verdacht al heel lang de voetsporen van Mata Hari te volgen. Zij blijkt namelijk al die jaren met twee van haar FBI-begeleiders te hebben gekofferd zonder dat die exercities uitmondden in een officiële evaluatie. De mogelijkheid wordt nu niet uitgesloten dat zij al hopsend gegevens heeft verzameld uit het onderzoek en die aan Sioeng heeft doorgesluisd. Het kan de reden zijn waarom de met de Fu Kuang Shan verbonden zakenman nooit in het kraaglusje is gepakt. Waarom wij in onze pers nooit meer zulke smikkelstory’s aantreffen mag Boeddha weten. Zoiets van: De Fu Kuang Shan is een coverorganisatie. In wezen is het de voortzetting van de Red Lightning Tong, een semi-religieuze triade. Prins Bernhard draagt de bijbehorende tatouage en was een van de weinige niet-Chinese leden van de organisatie. Dat was de reden waarom zijn dochter aanwezig was bij de opening van de tempel op de Zeedijk. Dat zou toch echt smullen zijn. Desnoods zonder stokjes.


Bevrijd

14 april 2003
Wij hebben in deze kolommen al herhaalde malen de Amerikaanse onderneming Dyncorp voor het voetlicht gesleurd. De club is gespecialiseerd in het leveren van technische, logistieke en personele hulp op het gebied van herstel van de orde en veiligheid. En dat in de breedste zin. Zo is deze gezagsgetrouwe club in Colombia ingeschakeld bij de “War on drugs”. Zij zorgt daar bijvoorbeeld met vliegtuigjes voor de verspreiding van chemisch/biologische shit over de cocaveldjes van straatarme boeren die zonder het telen van hun eeuwenoude product al lang de heer M. Hein op bezoek hadden gehad. Mede dankzij Dyncorp hebben zij daar nu weer uitzicht op. Al was het alleen maar vanwege de samenstelling van het verspreide goedje dat door Bush zeker als massavernietigingswapen zou zijn aangemerkt als het in een schuurtje van Saddam was gevonden. Verder haalde Dyncorp heel wat CIA-kooltjes uit het vuur bij de Balkanoorlog. Zo was het betrokken bij de training en bewapening van de Albanese rebellen in Kosovo die samen met een klein keurkorps van Osama bin Laden die communistische massamoordenaars van Milosevic alle hoeken van de ring lieten zien. En later Macedonië gezellig op stelten zetten. Daarnaast assisteerden deze moraalridders van Dyncorp samen met luitjes van de VN die anders toch maar uit hun neus zaten te bikken bij het opzetten en uitbaten van prostitutienetwerken in de op de Serven veroverde gebieden. Dat liep zakelijk zo goed dat ook minderjarigen werden ingezet om aan de grote vraag te kunnen voldoen. En juist deze hartverwarmende Amerikaanse firma werft momenteel personeel voor een politiemacht die in Irak orde moet scheppen in de heersende chaos. Kandidaten voor die te vette klus hoeven geen Arabisch te spreken. Het moet toch heerlijk zijn om zo bevrijd te zijn. Damascus, here we come.


Kunstoorlog (2)

13 april 2003
Na de val van Baghdad of hoe je dat ook noemen moet blijkt elke dag duidelijker dat de alternatieve pers van meet af aan gelijk heeft gehad. Het Amerikaans/Britse rollen der spierballen had alleen maar de bedoeling de oliebelangen veilig te stellen. Zeker nadat Saddam wat het betalingsverkeer betreft naar de euro was overgestapt. Stel je voor dat andere OPEC-landen dat voorbeeld zouden volgen? Om de donder niet. Even die dictatoriale boterletter de grond instampen om ook aan die andere Muslimstaten duidelijk te maken wie op deze aardkloot de dienst uitmaakt. Zoals wij in deel één van deze serie al duidelijk maakten bestond in de Verenigde Staten voor de strafexpeditie uit ook grote belangstelling voor de Iraakse kunstschatten. Naast de olie een leuk bijproduct of zo. En wat gebeurde er gisteren? De musea werden leeggehaald. De beschuldigende vinger wees direct naar anonieme Iraakse plunderaars, maar wij hebben onze gerechtigde twijfels. Zo werd na de val van Kabul en omstreken Afghanistan totaal ontdaan van zijn historische erfgoed, waarbij volgens insiders zelfs UNESCO-vliegtuigen werden ingezet om alle kunstschatten met een beetje tempo het land uit te krijgen. Leuke cover trouwens. Maar nog leuker is misschien nog de manier waarop bij tijd en wijle Italiaanse FIFA- en UEFA-officials worden ingezet om antieke kunstvoorwerpen illegaal de grens over te krijgen.
Tip voor de Nederlandse douane:
als Ajax binnenkort weer op een Italiaanse tegenstander stuit, let dan vooral op de bagage van de voetbalbonzen. Want kunst levert een cavecracker geld op. Gestolen of niet. De heren van de American Council for Cultural Policy weten er alles van. Stay tuned.


Octopussy (29)

13 april 2003
De vele “In Memoria” die volgden op de gewelddadige dood van Cor van Hout in januari van dit jaar voor het pand van zijn favoriete Chinees in Amstelveen, maakten vrijwel allemaal melding van nog twee op hem gepleegde aanslagen: die van maart 1996 voor zijn woning in de Amsterdamse Deurloostraat en die van december 2000 voor zijn daarna gekozen domicilie in de Amstelveense Catharina van Renessestraat. Maar er waren meer aanslagen. Vanaf 1992 - na het uitzitten van zijn straf wegens de ontvoering van de heren Heineken en Doderer - kreeg Corretje namelijk jaarlijks te maken met aanslagen Inkomstenbelasting en Premie Volksverzekeringen. De inspecteur stuurde die naar de Deurloostraat, maar hij kreeg zijn dringende epistels óf terug met de mededeling “Woont hier niet” óf hij hoorde helemaal niks. En waar ging het helemaal om? De inspecteur had Cor’s inkomen geschat op 150.000 gulden. Daar kwam een eenvoudig Kamerlid nog gretig zijn bed voor uit, maar Cor stak er bij wijze van spreken een sigaar mee op. Desondanks liet deze de zaak gewoon blauw blauw en zoals wij allen genoegzaam weten accepteert de inspecteur dat uiteindelijk niet en stuurt als het een beetje de moeite waard wordt de FIOD op je af. Er liepen echter ook nog andere speurneuzen in de omgeving van Van Hout rond. Dat had te maken met een levendige en profijtelijke hash-handel die Cor’s organisatie had opgezet met hulp van corrupte ambtenaren en personeelsleden van Schiphol plus nog een klein pakketje advocaten en notarissen. Tegen het einde van 1997 werd Van Hout gevat en verhoord. Tijdens een genoeglijk onderonsje vertelde de ondernemer ondermeer dat hij niet zoals alom verondersteld eigenaar was van een alleraardigst assortiment bordelen in Alkmaar maar dat hij een redelijk inkomen genoot uit de handel in van alles, waaronder onroerend goed en ... boten. En met dat laatste zijn we thuis en kunnen we Cor bijzetten in een galerij met bekende namen. Zo handelde zijn jonge gabber Robert ter Haak, die een paar dagen na hem het loodje legde als gevolg van de showdown in Amstelveen, in boten. Diens vader Johan ter Haak idem. Diens onvermoede associé, de Gooise zakenman De Bode, dito. En good old Willem Endstra eveneens (zie eerdere afleveringen in deze serie op de site www.stelling.nl/followup). En dan ging het uiteraard niet om sullige pramen die in Giethoorn de toeristen in een toestand van shock and awe brengen, maar luxe en snelle golvenklievers die in hun witte zog heel wat zwarte pecunia van kleur laten verschieten. Een echte waterrijke Dutch Connection dus. Stay tuned.


De Medialeugen

12 april 2003
Het omvertrekken van Saddam Hussein's standbeeld in Bagdhad lijkt uit te groeien tot het symbool van de bevrijding der Iraki's van hun onderdrukker. Een fraai plaatje dat de status van de Amerikaanse soldaten vestigt als bevrijders bejubeld door duizenden Iraakse burgers. De video-beelden werden over heel de wereld verspreid. Wanneer je echter uit gaat zoeken hoeveel mensen er op dat pleintje stonden op het moment dat die Amerikaanse tank dat standbeeld omvertrok, dan ziet de werkelijkheid er toch wel wat anders uit. Dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat het gemanipuleerde beelden waren, bedoelt om uit te groeien tot bevrijdingssymbool. Ga maar eens kijken op de site van de BBC waar een foto-camera plaatjes maakte van hetzelfde moment en hier waar een breedbeeld-foto van het evenement te zien is. Uit die foto's blijkt dat er een honderdtal mensen rondom het beeld stonden en dat de rest van het plein was afgezet door Amerikaanse soldaten: een fraai staaltje mediamanipulatie dus.


Blokkade militair transport

12 april 2003
Aktiegroep Onkruit heeft afgelopen nacht op het spoor nabij Venlo een succesvolle blokkade opgeworpen tegen een Amerikaans wapentransport. Diverse activisten hebben zich aan de rails vastgeketend. Het transport zelf heeft ommekeer moeten maken richting Duitsland, waar het vandaan kwam. De aanwezige politie heeft negen arrestaties verricht bij een tevergeefse poging een einde te maken aan de blokkade. Op dit moment is de Amerikaanse defensie bezig hun gehele eerste pantserdivisie vanuit Hanau (D) naar Irak te verplaatsen. Hiervoor wordt de divisie eerst over het spoor naar de overslaghaven van Europe Container Terminals in Rotterdam gebracht. Vervolgens zal de divisie per schip naar Irak worden gebracht, om daar de nodige burgers af te slachten en Amerika’s olievoorraad door middel van eenkkortom militaire bezetting veilig te stellen. Onkruit heeft dit afgelopen vrijdagnacht echter belemmerd. Toen duidelijk werd dat het transport Nederland in zou rijden is het sein op rood gezet, zijn er spandoeken met het woord ‘stop’ op het spoor gezet en hebben diverse activisten zich met zogenoemde ‘lock-ons’, stalen buizen waarin de arm vastgehaakt kan worden, aan het spoor vastgeketend. Deze directe actie geeft gehoor aan de internationale oproep voor acties op 12 april tegen de oorlog op Irak, uitgeroepen door de Stop the War Coalition (UK). Verdere acties volgen…


Een recht, een averecht (3)

11 april 2003
Om de waarheid te achterhalen gaat geen binnenzee ons te hoog. Daarom hebben wij de suggestie van Patrick Mikkelsen, voorlichter van de gemeente Amsterdam, opgevolgd en een mailtje naar de afdeling voorlichting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken gestuurd met de volgende tekst:
"In de Amsterdamse kunstwereld waart het hardnekkige gerucht dat de heer Geert Dales, wethouder van Economische en Financiële Zaken in Amsterdam, in de jaren tachtig toen hij werkzaam was op de Nederlandse Ambassade in Boedapest door de Hongaarse regering vriendelijk doch dringend is verzocht om op te krassen. Via een voorlichter van de gemeente Amsterdam heeft de heer Dales het bericht ontkend en verwees ons voor verdere informatie naar het Ministerie van Buitenlandse zaken. Daarom herhalen wij nu onze vraag. Is het bericht juist of is er sprake van een canard?
Veel verwachten wij hier eigenlijk niet van. Want waar of niet waar BuZa zal noch ont- noch erkennen. Min of meer hetzelfde verwachten wij van ons volgende mailtje naar de Hongaaarse ambassade:
On behalf of the website magazine Kleintje Muurkrant (see www.stelling.nl/kleintje/actueel.html) I’m investigating a story which says that an employee of the Dutch embassy in Budapest has been expelled from your country in the period between 1981 - 1987. The reason for this exceptional measure is said to have been non-political. Could you say if such a case has taken place during those years?
Nooit geschoten, nooit een eend. Stay tuned.


Kunstoorlog

11 april 2003
Ach gut. Bij een stel westerse archeologen heerst bezorgdheid. Ze zijn bang dat het vriendschappelijk bezette Irak net als Afghanistan kortgeleden op grote schaal beroofd zal worden van zijn kunstschatten. Déjà vu? Hoezo? Geen insinuaties ja! Zij wijzen op een recent initiatief van de American Council for Cultural Policy (ACCP). Een zootje ongeregeld in maatpakken dat is samengesteld uit schatbewaarders en afdek-juristen. Voor de Iraakse bevrijdingsoorlog uitbrak had deze ACCP een ontmoeting met hoge jongens van de ministeries van Defensie en Buitenlandse Zaken. De groep bood hulp aan bij de bescherming van de Iraakse kunstschatten. Klinkt goed, want zo’n eenvoudige tankboer weet bijvoorbeeld niet of er ergens op een twintigste verdieping onvervangbare kunstvoorwerpen liggen opgeslagen of vervangbare journalisten. Maar de ACCP had vrijwel zeker een dubbele agenda. Want de invloed van allerlei niet al te frisse kunsthandelaren binnen de club is groot. Tuurlijk, die kwamen vóór de zo goed als afgelopen bevrijdingsoorlog ook al ruim en breed aan hun trekken. Ondanks de strenge Iraakse wetgeving tegen de uitvoer van Iraaks erfgoed. Maar het is toch lullig om in de pers te worden aangemerkt als heler als je een stukje smokkelwaar etaleert bij de TEFAF of zoiets. Daarom willen deze keurige gieren dat hun bestuurlijke vertegenwoordigers in Baghdad subito ervoor zorgen dat die vreselijke dictatoriale wetgeving wordt versoepeld. Dan kunnen ze hun gestolen waar met een gerust hart en voor een vette prijs doorsluizen naar particuliere of officiële schatbewaarders. En mocht een van de laatste mohikanen van de kritische journalistiek toch nog zijn bek opentrekken dan hebben de afdek-juristen een zacht eitje. Waar zo’n bevrijdingsoorlog al niet goed voor is.


Frequent gerommel (12)

10 april 2003
Duncan Stutterheim is het dertigjarige baasje van ID & T . Zijn onderneming staat voor sexy, spannend, trendsettend en kwaliteit. Goeiemorgen. En dat geldt op verschillende terreinen, die overigens rimpelloos in elkaar overlopen: megafeesten, muziek, dancings, restaurants, magazines, ict, radio en teevee (in ontwikkeling). Druk baasje dus die Duncan en inmiddels navenant gevuld. Zijn ID & T is ook één van de op het oog zelfstandige clubjes die op een FM-stekje in de radiovijver hebben geboden bij staatssecretaris Van Leeuwen van de LPF. De partij die getrouw aan Pim’s gedachtengoed zich zo verzet tegen achterkamertjespolitiek. Vinden wij ook niks, dus dat komt goed uit. Want wat hoorden wij in de Hilversumse wandelgangen? Dat binnen Duncan’s onderneming snode organisatorische plannen zouden leven. Inmiddels een traditie als de onrust ons bekruipt: wij verstuurden een mail. Naar Duncan. En die luidde aldus:
Volgens onbevestigde berichten zou in de nabije toekomst de afdeling sales van uw onderneming verder worden verzorgd door de organisatie van 538. Zou u mij kunnen zeggen of dat juist is en of deze zakelijke liaison enige relatie heeft met uw poging een FM-license te veroveren? Dit in verband met een voorgenomen publicatie op de website van Kleintje Muurkrant Actueel
Eerlijk gezegd zijn er heel wat gelegenheden geweest in onze berichtgeving over deze materie waarbij we niet al te zeker waren van onze zaak. Maar ditmaal wachten we vol vertrouwen op een positief antwoord. Nou ja, positief. Het is maar wat je bedoelt. Zeg, meneer Van Leeuwen, als het clubje van Duncan eenmaal een FM frequentie binnen heeft gesleept en de verkoop van zijn lawaaierige producten vervolgens uitbesteedt aan 538 van Lex den Hengst en Rob Out, is dat dan niet het zoveelste teken aan de wand van uw werkkamer dat die zogenaamde vrije jongens helemaal geen vrije jongens zijn? Maar eerder een uiterst kleine verzameling oligarchen die onderling afspraken maken over de verdeling van de FM-taart en u bij de neus rondleiden door het schemerige Medialand. Wij denken van wel. Stay tuned.


Een recht, een averecht (2)

10 april 2003
Slordig toch weer van ons hoor. Al die lullige insinuaties over zo’n gerespecteerde wethouder als Geert Dales van Amsterdam en dan blijkt er weer geen hout van te kloppen. Nou ja, geen hout. Het nodige. Wij stuurden hem naar aanleiding van de rondvliegende kluiten modder in de al meer dan een half jaar voortetterende vete tussen hem en de (ex-) directeur van het Stedelijk Museum Rudi Fuchs het volgende mailtje:
Geachte heer Dales. Is het juist dat u in de jaren ’80 op last van de Hongaarse regering Boedapest diende te verlaten? Ik stel deze vraag i.v.m. een voorgenomen publicatie op de website van Kleintje Muurkrant Actuele berichten."
Kregen wij vandaag via voorlichter Patrick Mikkelsen het volgende vriendelijke mailtje terug:
In uw mail van dinsdag jongstleden vraagt u of het juist is dat wethouder Dales in de jaren tachtig Budapest op last van de Hongaarse regering heeft moeten verlaten. Namens wethouder Dales bericht ik u dat dit niet juist is. Naar ik aanneem zal het ministerie van Buitenlandse Zaken dit desgevraagd graag bevestigen.
Gelet op uw berichtgeving in uw rubriek (“een recht, een averecht” ) neem ik voorts graag de vrijheid u erop te attenderen dat sinds het aantreden van het huidige College van B en W in april 2002 burgemeester Cohen de eerst bestuurlijk verantwoordelijke voor het Bureau Integriteit is. (Dit is een gevolg van de gewijzigde portefeuilleverdeling, waarbij de portefeuille P & O, waartoe ook het integriteitbeleid hoort, is overgegaan naar de burgemeester).
"
Niks geen slinkse machinaties van Geert dus via het Bureau Integriteit tegen Rudi. Tenzij Cohen net even de stad uit was. Maar we hebben de genen van de familie Terrier en volgen trouw Patrick’s suggestie op. Een mailtje naar Buitenlandse Zaken. O ja, nog even. Toch wel een beetje raar dat Geert niet gevraagd heeft wat de reden voor zijn uitwijzing dan wel geweest zou zijn. Maar die kaart houden wij nog even in onze mouw.


Vonnis Juanra opnieuw uitgesteld

9 april 2003
Gisteren is het vonnis van Juanra's beroep tegen zijn uitlevering weer uitgesteld. Kijk voor eerdere berichtgeving over Juanra naar het artikel in het laatste nummer van Kleintje Muurkrant. Voor de derde keer stelt de Hoge Raad de behandeling van zijn zaak uit, dit maal tot 20 mei. Wat de reden voor dit uitstel is valt niet te achterhalen. Dit is een zware slag voor Juanra. Juanra zit sinds 26 oktober 2002 in de cel te wachten op enige voortgang in zijn zaak. Sinds 21 februari zit hij feitelijk in isolatie. Hoewel het officieel niet zo mag heten, de directeur van de bajes in Vught blijft beweren dat "Juanra in een normaal HVB regime zit", zit hij sinds zijn overplaatsing naar een extra zwaar beveiligde afdeling 23 uur per dag in een cel met een melkglazen raam en een kapotte stoel. Post wordt tegengehouden, ook bijvoorbeeld kranten waar hij officieel wel toestemming voor heeft. Daarnaast worden er veel willekeurige pesterijen uitgevoerd. Veel mensen drongen er bij de directeur van de gevangenis in Vught op aan Juanra over te plaatsen naar een beter regime, maar strandden in de burocratie. Juanra liep van juni tot oktober 2002 op borgtocht vrij rond. Hij onttrok zich niet aan justitie omdat hij met open vizier zijn aanklacht wil aanvechten. Juanra is aantoonbaar het slachtoffer van de Spaanse politieke repressie en wordt door dit uitstel en zijn isolatie onnodig zwaar gestraft. Wij hopen dat het keer op keer uitstellen van de beslissing van de Hoge Raad in deze gevoelige zaak te maken heeft met de zorgvuldigheid waarmee zij de zaak behandelen, maar vinden dat er een eind moet komen aan deze onmenselijke en volstrekt onnodige opsluiting. We vinden dat Juanra op borgtocht vrij moet komen tot zijn zaak in Nederland is uitgevochten. Het is de hoogste tijd dat Juanra er weer uit komt!! Kom morgen, donderdag 10 april tussen 12:30 uur - 13:00 uur naar de bajes in Vught. Het adres is Lunettenlaan 501, volg de borden naar "Nationaal Monument Kamp Vught". Meer informatie is te vinden op www.freejuanra.org


Cool (4)

9 april 2003
Kan je het je een beetje voorstellen? Staat minister Remkes van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties weer eens op zijn gemak te nippen op een bijeenkomst van toute Willemstad. Komt René Karsten, de leider van de RST (Recherche Samenwerkingsteam) bij hem staan. Effe stilletjes wat ouwenelen over stand van zaken in het onderzoek naar de corruptie en de fraude op Curacao. Zegt Remkes tegen Karsten dat het RST “iedereen moet oppakken” en dat “Holland erachter staat”. Althans, volgens Maurice Adriaens. Een van de kopstukken van de Frente Obrera Liberashon (FOL), de arbeiderspartij op Curacao waarvan drie leidinggevende figuren de afgelopen dagen zijn gearresteerd. Onder wie lijstaanvoerder Anthony Godett. Adriaens zegt vlakbij te hebben gestaan en te hebben gehoord wat Remkes zei. Nou, wij kunnen ons zoiets best voorstellen. Sinds enige tijd is het zelfs bij de VVD populair om te zeggen wat je denkt. Adriaens heeft naar aanleiding van het bovenstaande de conclusie getrokken dat Remkes een rol heeft gespeeld bij het op gang brengen van de arrestatiegolf. Voornaamste reden daarvoor zou zijn dat met name FOL-leider Godett in Den Haag wordt gezien als een oproerkraaier. En zoals nog niet eens zo lang geleden weer eens duidelijk werd hebben ze op het Binnenhof aan oproerkraaiers een broertje dood. De minister heeft Adriaens’ beschuldigingen onmiddellijk geprullebakkeerd. Het OM op het eiland is volgens hem helemaal zelfstandig en hij kan daar geen enkele invloed op uitoefenen. En dat is natuurlijk zo. Volgens het boekje. Of dat ook in de praktijk zo is valt te bezien. De nieuwe verkiezingen van de eilandraad staan voor 9 mei op de agenda. Dan zal blijken of het al dan niet door Remkes geïnitieerde optreden van het OM en de RST zijn vruchten heeft afgeworpen. Stay tuned.


Peirano à la carte

9 april 2003
Zo’n anderhalf jaar geleden ging de Banco Montevideo van de aartsrijke Urugayaanse oligarchenfamilie Peirano met donderend geraas ten onder. Een schuld van zo’n 30 miljoen dollar achterlatend. De Peirano’s kregen bezoek van de recherche. Niet alleen vanwege dit geruchtmakende faillissement maar vooral omdat ze ervan werden verdacht de 350 miljoen dollar subsidie die ze van de Uruguyaanse regering hadden ontvangen om de bank op poten te houden te hebben weggesluisd naar eigen bankinstellingen in Venezuela, Paraguay (Banco Aleman) en de Kaaimaneilanden. Mogelijk als onderdeel van een operatie om hun Velox Groep, de holding die ook de Banco Montevideo beheerde, te behoeden voor een totale ineenstorting. Een ander onderdeel vormde de verkoop van het Velox-aandeel van 44,1 procent in de Argentijnse supermarktketen Disco aan meerderheidsaandeelhouder Ahold. Ondanks het feit dat de grootgrutter uit Zaandam bijna 500 miljoen dollar neertelde streek Velox de vlag. Dat vormde voor justitie in Uruguay een extra reden om de boekhouding totaal op zo’n kop te zetten en te zien wat voor shit er nog meer uitrolde. Daarbij bleek ondermeer dat er een gat van 600 miljoen dollar zat tussen de cijfers van de geconsolideerde balans van Velox van eind december 2001 en die van juni 2002. Mogelijk boekhoudkundig gefrutsel à la United Foodservice, maar ordinaire diefstal is ook niet uit te sluiten. Daarnaast zou zijn geconstateerd dat Ahold de dollars voor de aankoop van Disco nooit heeft overgemaakt naar rekeningen van de Peirano’s zelf, maar direct naar een stel Europese schuldeisers: de ING, de ABN/AMRO en de Deutsche Bank. Zo afgesproken of eigen initiatief? In ieder geval een move waarvoor de geruïneerde kleine rekeninghouders bij de Banco Montevideo de handen echt niet op elkaar zullen krijgen. Vraag blijft nog of Cees Napoleon van der Hoeven van al dit gesjoemel van de Peirano’s weet heeft gehad of er wellicht zelfs willens en wetens aan heeft meegewerkt. Zeker is dat de Nederlandse Justitie medewerking verleent aan het Uruguyaanse onderzoek. Dus we zullen waarschijnlijk op korte termijn opnieuw verrast worden met een AH-erlebnis.


Cool (3)

8 april 2003
In december van het afgelopen jaar besteedden we al eens aandacht aan het zonnige steekpenningenschandaal rond de verbetering van het wegennet bij de Curacaose luchthaven Curinta (zie “Cool” 1 en 2). Mede omdat Henk de Vos, de directeur van het Nederlandse bedrijf Koninklijke Wegenbouw Stevin, binnen die context de petoet inzeilde. In die tijd liep op het eiland ook al een recherche-onderzoek naar malversaties bij de staats-N.V. De Post. Inmiddels is wel duidelijk geworden dat in beide affaires het afgeroomde geld vooral werd gebruikt om een aantal politieke partijen van een wat ruimere financiële basis te voorzien. Dat schijnt niet opgenomen te zijn in de grondwet, dus het verwonderde eigenlijk niemand dat de gedeputeerden Hendriks Abraham, Dick en Chong in het verdachtenbankje terecht kwamen.
De Antillen zijn nu eenmaal Zuid-Amerikaans en of meneer Remkes daar af en toe zijn tanden laat zien (of wat er van over is) maakt net zoveel indruk als een kabouter op een tyrannosaurus. Afgelopen weekend was het weer raak. Drie topluitjes van de Frente Obrero Liberashon (FOL), Antony Godett, Nelson Monte en Eugene Middelhof, en een van de Partido Nashonal di Pueblo, Ramon Chong, verdwenen tijdelijk achter een deur met een gaatje. In totaal zijn er nu zo’n veertig verdachten en er lopen nog rechtshulpverzoeken aan Aruba, Cuba, de VS en Nederland. Op 9 mei staan de verkiezingen voor een nieuwe eilandsraad op het programma. Hier en daar wordt dus al gesuggereerd dat de arrestaties ook politieke bedoelingen hebben. Vooral omdat het bedrag waarover zoveel fuzz wordt gemaakt tot nu toe eerder thuishoort in Madurodam dan op de Antillen. Minimaal 1 miljoen gulden. En maximaal? Twee, drie keer zoveel? Daar komen een Dick Wessels of een Giovanni van Ierland niet eens voor uit hun stoel. Om eens wat namen te noemen. Stay tuned.


Het bezoek van een laaienlichter

7 april 2003
In november van het afgelopen jaar ontving koningin Beatrix nog met volle pomp en alle circumstances Nursultan Nazerbayev, de op papier democratische machthebber van Khazakstan. Bea ontving hier en daar nogal wat kritiek op de officiële ontvangst van iemand die zijn politieke tegenstanders herhaaldelijk op onreglementaire wijze buiten de lijnen pleegt te werken. Maar, zo werd gezegd, landsbelangen gaan voor. En dan wordt bedoeld: financieel-economische belangen. Want Khazakstan is in de jaren negentig gepromoveerd tot een potentieel rijk land vanwege enorme olievondsten. Met Rotterdam als misschien wel de belangrijkste spotmarket en opslagplaats van olie binnen de Europese Unie ligt het voor de hand dat de regering-Potter niet zit te mauwen over een drupje democratie meer of minder. Bovendien zal Bea als grootaandeelhouder van de Koninklijke Shell ook niet al te woelige uren in haar sponde hebben doorgebracht bij de gedachte de hand te moeten schudden van een griezelige autocraat. Of ze na die kennismaking even heeft gekeken of ze niks was kwijtgeraakt vermeldt de historie niet. Toch was dat misschien niet overbodig geweest. Blijkens in de Zwitserse en Franse pers opgedoken berichten is Nazerbayev namelijk ook een grijpgrage gannef, die bijvoorbeeld steekpenningen net zo gewoon vindt als suikerspinnen op de kermis. Een Amerikaans onderzoek in die richting had de afgelopen week tot resultaat dat ene James H. Giffen, baasje van de Mercator handelsbank in New York, zijn veters en zijn broekriem kon inleveren. Hij wordt ervan verdacht zijn onderneming te hebben laten fungeren als een van de sluizen waarlangs een stroom van ruim 1 miljard steekdollars werd overgeheveld van het stuwmeer van Mobil Oil naar een paar spaarbekkens van Nazerbayev in Zwitserland, in Liechtenstein en op de Virgin Islands. In ruil voor exploitatierechten. Giffen’s Mercator zou voor haar diensten 51 miljoen dollar van Mobil hebben ontvangen. Keurig op een rekening bij - je zou bijna natúúrlijk zeggen - de Citibank. Niet rechtstreeks overigens maar via een andere Amerikaanse handelsbank: Ashwood Capital. Het baasje daarvan wordt nu ook gezocht. Het gaat om J. Bryan Williams III, die nog niet zo lang geleden namens de VS als controleur optrad op de naleving van de tegen Irak ingestelde sancties. Maar wie zich daarover verwondert is net zo naïef als iemand die clusterbommen koopt voor oudejaarsavond. Overigens is in het Amerikaanse onderzoek ook naar voren gekomen dat Giffens ten faveure van de Khazakstaanse leider niet alleen met Mobil aan het knoeien is geweest, maar ook met andere oliemaatschappijen. We durven het haast niet te zeggen, maar zou het Koninklijke Shell zijn?


XTC en matzeballen

7 april 2003
Het Bureau for International Narcotics and Law Enforcement Affairs heeft een nieuw rapport uitgebracht over de handel in xtc. Daarin komt het bureau, dat onderdeel uitmaakt van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, tot de conclusie dat de Israëlische onderwereld de wereldhandel in deze extatische pillen beheerst en daarbij een alliantie is aangegaan met een stel Russische onverlaten. In 2000 was tachtig procent van de productie in Nederlandse handen. En volgens Bartjens houdt dat in dat sombere lieden van Israëlische en/of Russische komaf de laatste jaren zonder twijfel hun invloed in onze contreien en in de VS hebben uitgebreid. Die conclusie werd direct min of meer gestaafd door berichten uit de Amerikaanse media van de afgelopen week. Daar werd ene Nathan Banda geclipt. Een meneer met zowel een Amerikaans als een Israëlisch paspoort. Onder diens leiding werd in de loop van een paar jaar tientallen miljoenen drugsdollars witgewassen via de onderneming National Electronics van de gebroeders Eitan en Ezra Sasson uit Florida, die electronica uitvoerden naar Midden- en Zuid-Amerika. De Sassons beschikten elk over drie paspoorten: Amerikaans, Israëlisch en Venezolaans. Altijd makkelijk als je internationaal zaken doet. Filialen van hun wasserette bevonden zich in Texas, Colombia en Nederland. Een wat groot uitgevallen Bermuda-driehoek dus. De zaak kwam aan het rollen toen in november 2001 in Hamburg een partijtje van 1,5 miljoen xtc-pillen werd geconfisqueerd. Het spoor terug leidde tot niemands verbazing naar Nederland en één van de verdachten, Manchem Mendel Cohen, sloeg door. Hij schetste tegenover de Nederlandse politie de route waarlangs het geld werd witgewassen. Meestal hield dat een retourtje Europa-Israël in met gebruikmaking van vaak kleine maatschappijtjes en kleine coupures. Vervolgens werd de witte was dan naar de club van Banda teruggezonden. Die bestond in totaal uit zeventien leden. Voornamelijk Chassidische Joden uit New York die nu hun luggage in een politielocker hebben achtergelaten en 's nachts stiekem dromen van kibbezoep en matzeballen.


De Brusselse Connectie (5)

7 april 2003
In onze eerste bijdrage van deze serie maakten wij melding van een bijeenkomst van hoge luitjes uit de spekzolenbranche van zo’n 21 landen. Een van hen was dus de aan de NAVO-staf verbonden Nederlandse Oosteuropa-specialist Willem Matser. Deze topontmoeting maakte deel uit van een reeks ontmoetingen van dit soort en werd gesponsored door vier ondernemingen: de internationale accountantsfirma Pricewaterhouse Cooper, de Roemeense Commerciële Bank, de Tender Holding en de Frank Timis Foundation. De laatste twee instellingen zijn inmiddels voor de trouwe lezers van deze rubriek geen onbekenden meer. Overigens vormt die sponsoring een aanwijzing temeer hoe groot bij dit soort geheim gedreutel de invloed van de internationale zakenwereld is. Inclusief zijn duistere geldstromen en zijn verbindingen met de onderwereld. Vertaald naar de affaire Matser cs. dus het naar alle waarschijnlijkheid van drugshandel afkomstige zwarte geld dat via een hele reeks coverfirma’s en bankrekeningen van Colombia via onderandere Engeland en Nederland naar Roemenië werd gesluisd. Tussen 19 en 21 maart jl. bracht een Nederlandse rogatoire commissie een bezoekje aan Boekarest om ondermeer Matser’s brother in crime Ovidiu Tender aan de snijtanden te voelen. Gezien de uitspraken van Tender in de Roemeense pers is het twijfelachtig of de trip erg veel heeft opgeleverd. Vraag blijft bijvoorbeeld waarom Tender nou juist bij Matser informeerde of die hem kon helpen bij de duistere operatie. Had Matser wellicht ervaring op dit terrein en was Tender daarvan op de hoogte? Dat zou knap blamerend zijn voor het Atlantische wereldje in Brussel en Den Haag, waar de Brusselse schuifelaar een geziene figuur was. Zo leverde Matser doorwrochte schriftelijke bijdrages over items binnen zijn vakgebied aan het met strategische experts en sterrenwichelaars volgepakte Clingendael. Verder hield hij lezingen op al dan niet besloten bijeenkomsten die onder auspiciën van de Atlantische Commissie waren georganiseerd. Bijvoorbeeld in februari 2001 in Den Bosch voor een kudde uit de onderwijswereld onder de titel “School van de Toekomst” (!). In april 2001 voor een zestigtal parlementariërs op het Haagse voorlichtingscentrum van Defensie. En in november 2001 in de exclusieve Haagse sociëteit “De Witte” voor o.a. vertegenwoordigers uit de wereld van de journalistiek en het corps diplomatique. Gezien de onderwerpen die Matser bij die gelegenheden aanroerde over het uiteengevallen oostblok geen swingende bedoening. Als ie ooit nog eens terugkeert aan dit front kunnen zijn voordrachten een stuk leuker worden met onderwerpen als “Doe de was de deur uit in Roemenië” en “De NAVO als doorgeefluik”. Of weten onze Atlantici dat allemaal al? Stay tuned.


"Niet laden" & "niet lossen"

6 april 2003
Op zaterdag 12 april aanstaande vindt er een demonstratie plaats in Rotterdam onder de leuzen "Niet laden" en "Niet lossen. deze dag is een internationale protestdag tegen de oorlog net als 15 februari toen er bijna 18 iljoen mensen demonstreerden over heel de wereld in 660 steden.
Deze demonstratie in Rotterdam zal aandacht vragen protesten tegen het laden van oorlogstuig in de Rotterdamse haven en het lossen van deze wapens boven Irak. Aanvang 13.00 uur voor het Rotterdamse stadhuis op de Coolsingel, kijk voor een fraaie prent die duidelijk maakt waar deze demonstratie over gaat op www.ael.nl


Dubbele focus

6 april 2003
Leuk bericht gisteren in de Volkskrant. Eind maart is bij generaal Verboom, het nieuwe opperhoofd van de Koninklijke Marechaussee, notabene twee dagen voor zijn benoeming porno op zijn ouwe PC ontdekt. Nou blijkt dat studiemateriaal te zijn geweest. Meneer had een paar jaar geleden van zijn superieur opdracht gekregen om schunnigheden op het netwerk van het wapen tegen te gaan. En als je niet weet waar het over gaat moet je toch wat kennis tot je nemen. Anders denk je bij het zien van een flink stukje pijpwerk van een soldaat eerste klasse dat ze bezig is met het kontroleren van de versheid van frikandellen in een Macedonische veldkeuken.
Merkwaardig toch dat lieden uit de wat hogere echelons vaak makkelijk wegkomen met dit soort ongein. Zo hebben we een tijd lang in de veronderstelling geleefd dat het inmiddels voormalige hoofd van de beveiliging van het koninklijk verblijf in Den Haag de allochtone uitzenddames van de schoonmaakploeg tot dingen dwong die niet waren opgenomen in hun arbeidscontract. Was volgens de rechter niet bewezen, dus het blazoen van meneer is sinds kort weer spic en span. Dat is nog niet het geval met de voormalige juridische adviseur van het Koninklijk Huis, van wie uitvoerig werd bericht dat hij met name jeugdige Marokkaanse rakkers van manlijke kunne zou hebben gepielemoosd. Er schijnt daarover nog wat juridisch gesteggel te zijn (meneer voelt zich ernstig in het kruis getast), maar het schiet niet op. Overigens zou dezelfde advocaat - onder andere volgens een als journalist geafficheerde bekende darkroombezoeker - beginjaren tachtig een lid van het Koninklijk Huis een in full swing zijnde Amerikaanse homoclub hebben laten zien. Om diens belevingswereld te verrijken of zoiets. Een gebeurtenis met verdragende gevolgen, maar soit.
Dan hebben we een senator gehad die zich zo had vastgebeten in een studie kinderporno dat zijn huis bijna omviel van de doorgeworstelde ranzigheid. Oké, hij is daarvoor door Justitie ooit heel voorzichtig op de welverzorgde vingers getikt, maar daarna kon meneer toch gewoon tientallen jaren zijn excentrieke studie voortzetten. En wat te denken van een bekend Kamerlid dat decennia lang minderjarigen tot zich liet komen en aan andere afzwaaiers een onderkomen verleende om daar hun kennis te toetsen aan de praktijk? Beginjaren tachtig kreeg hij het zwaar aan het hart. Hij moest zich om gezondheidsredenen plotseling uit het parlement terugtrekken en het zag ernaar uit dat hij ons spoedig zou ontvallen. Meneer is nog steeds in goede gezondheid, dank u.
En dan schijnt er nu op dit terrein weer iets aan de hand te zijn met een wethouder van een grote stad in het westen des lands. Maar laten we ons een beetje inhouden. Het is per slot zondag. Toch nog even dit: op 27 april, de dag waarop het proces tegen Volkert v.d. Graaf begon, zou ook de voormalige vice-president van het gerechtshof in Maastricht voor de kadi verschijnen. Wegens het in bezit hebben van een overdadige hoeveelheid kinderporno. Is voor enige tijd uitgesteld. Jammer, want we waren erg benieuwd naar het vonnis. Laten we raden. Een leuk aantal uurtjes dienstverlening (het afstoffen van studiemateriaal in de bieb van de Universiteit van Maastricht) en wellicht een paar maandjes voorwaardelijk. Want we moeten natuurlijk wel een beetje voorzichtig zijn met het sociale leven van meneer. Per slot woont ie niet in Amsterdam-Oost.


Een recht, een averecht (1)

4 april 2003
Het ophanden zijnde officiële vertrek van Rudi Fuchs als directeur van het Amsterdams Stedelijk Museum heeft vertraging opgelopen. Dat vertrek zou gepaard gaan met enig feestgedruis waarbij ook onze kunstminnende koningin acte de présence zou geven. Maar nu heeft het Bureau Integriteit van de gemeente de verdenking naar buiten gebracht dat de per 1 januari jl. al buiten dienst zijnde Fuchs in de zomer van vorig jaar frauduleus gerommeld zou hebben bij de invoer van een stoot kunstwerken door zijn vriend Karel Appel. Dankzij een fax aan de douane op Schiphol met de mededeling dat de kunstwerken bestemd waren voor het Stedelijk werd Appel behoed voor het betalen van tienduizenden euro’s aan invoerbelasting. Maar Appel’s uit New York afkomstige aankopen zijn nooit binnen de muren van Fuchs’ kunstbastion gearriveerd. Volgens Fuchs gaat het om een administratieve oneffenheid. Volgens het Bureau Integriteit, dat in de jaren negentig is ingesteld om corruptie binnen het gemeenteapparaat te bestrijden, gaat het om een vorm van fraude. Nou is het bewuste Bureau -oh ironie- wat dat betreft ook niet altijd brandschoon geweest. In april 2001 moest Rob Bakker, het baasje van het Bureau, retireren wegens al te warme banden met directeur Grijpink van de niet als het toppunt van integriteit bekend staande Taxicentrale Amsterdam (TCA). De bestuurlijke verantwoordelijkheid van het Bureau ligt bij wethouder Geert Dales. Naast meester in de rechten ook kunstliefhebber die in de jaren tachtig in dienst van Buitenlandse Zaken vooral de stad Boedapest in zijn hart sloot. Maar geen vriend van Fuchs. Dat bleek vooral tijdens het conflict dat in het najaar van 2002 tussen de beide heren ontstond nadat Dales in de functie van wethouder Economische Zaken en Financiën zich een publieke voorstander toonde van de verhuizing van het Stedelijk naar de Zuid-as, waar de ING zo vrolijk de dienst uitmaakt. Verder verklaarde loco-burgemeester Dales dat Fuchs voor het Stedelijk eigenlijk zijn tijd had gehad. Dales kreeg even publiekelijk op zijn lazer, maar de toon was gezet. En Fuchs vertrok. De bijbehorende plechtigheid laat echter zoals gezegd nog even op zich wachten. Want de koningin en fraude gaat nu eenmaal niet samen. Stay tuned.


Octopussy (28)

4 april 2003
In mei 1996 werd de extreem-rechtse publicist Siegfried Verbeke door het Haagse gerechtshof veroordeeld tot een boete van 5000 gulden en een half jaar voorwaardelijk. In november 1997 bevestigde de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof. Siegfried blunderde tegen dat vonnis op wegens de ontkenning van de Holocaust. De notoire dwarsligger spendeert al jarenlang veel moeite, tijd en geld om de afzichtelijke gebeurtenissen in de Duitse concentratiekampen terug te brengen tot in zijn ogen ware proporties. Miljoenen mensen vergast? Volgens Siegfried klinkklare onzin. Naar zijn mening is er geen spoortje van bewijs voor die massamoord. Immers: waar zijn de ashopen? Bovendien hadden die oventjes een veel te kleine capaciteit. En die zogenaamde ooggetuigen spreken elkaar allemaal tegen. Siegfried komt er nog net niet toe om Auschwitz een voorloper van Grandorado te noemen. Verder trekt hij nog de echtheid van het Dagboek van Anne Frank in twijfel. Kom op zeg, dat kan ze nooit zelf hebben geschreven. Kortom, Siegfried heeft het er maar druk mee. Een echte zoeker naar de waarheid, die “de Duitsers” eindelijk recht zal doen. Hij heeft daar zelfs in Antwerpen een stichting voor in het leven geroepen: de stichting voor vrij historisch onderzoek. Jawel. Maar door al dit soort activiteiten heeft Siegfried al een paar keer een proces aan zijn historische reet gehad. En vind voor zoiets maar eens een beetje knappe verdediger. In bovengenoemd proces vond hij die in de persoon van mr. C. N. M. Dekker. Een pleiter die deel uitmaakt van het voortreffelijke advocatenkantoor van mr. A.E. Toenbreker. Maar iemand moet het doen. Dat valt niet te ontkennen.


Frequent gerommel (10)

3 april 2003
Wees eerlijk, Van Nistelrooy schiet ook wel eens naast voor open doel. Dus wij ook. Daar zijn we eerlijk in. Het bericht over de verkoop van Kink aan de Amerikaanse veelvraat Clear Channel blijkt niet juist te zijn. Na onze bronnen in Hilversum op een forse straftraining te hebben getracteerd hebben wij onder het genot van een lekker bakkie hete thee de nieuwe voorraad geruchten met een piepend krijtje op het bord gezet. Waarom zou Veronica zijn FM-initiatief met Kink dan wel hebben opgegeven? Nou, aldus onze bronnen, ze zouden daarvoor een zak vol geld hebben gehad. Niet gekocht dus, maar afgekocht. Dan kan Bert van der Veer ongestoord verder stoeien met zijn teevee-formats vol blote naden, tieten en crimefighters. En bij die zijkers van Veronicablad is voorlopig de bek gesnoerd. Vraag van de trainer: van wie was dat geld afkomstig? Leuke theorie: Zodra 538 zijn SM krijgt, sorry FM (Freud), wordt die club door ome Lex den Hengst en ome Rob Out verpatst aan Clear Channel. Maarrr, wat zouden deze slimmerikken voor wie geen zee te hoog gaat inmiddels ook hebben gedaan? Ze zouden ook hebben geboden in de geclausuleerde categorie “recente bijzondere muziek”. Dezelfde categorie waarin tot voor kort Kink speelde. Met als grote concurrent Colorful Radio van de Amsterdamse Hochstapler Eric de Vlieger. Mocht deze truc van ome Lex en ome Rob slagen dan steken ze een heleboel greenbacks in de tas, blijft hun 538 -geclausuleerd- gewoon in de lucht, kunnen ze (ha, ha) Clear Channel beconcurreren en kan De Vlieger met zijn nuchtere ochtendplas naar de bedrijfsarts. Dus waar kwam de poen voor Veronica vandaan ... ? Nou kijken hoe deze theorie op het veld uitpakt. Als onze bronnen gelijk hebben krijgen ze een reep chocola bij de thee.


Saroef en Hagush Haflemmi

3 april 2003
Op zaterdag 5 april organiseert het ‘Comité Solidariteit Geallieerden’ op het Malieveld in Den Haag een demonstratie om steun te betuigen aan het bloedbad dat Britse en Amerikaanse troepen momenteel in Irak aanrichten. Tot de deelnemende organisaties behoren extreemrechtse groeperingen, zoals de ‘Jonge Fortuynisten’ en ‘Nieuw Rechts’. Daarnaast zal ook de militant zionistische organisatie ‘Saroef’ zich bij deze pro-Amerikaanse demonstratie aansluiten.
Saroef ronselt in Nederland joodse jongeren voor het Israëlische leger, in verband met de moord op de autochtone bevolking van Palestina. Evenals de Israëlische ‘Likoed’-partij, volgt Saroef de ideologische lijn van het extreem rechtse revisionistische zionisme, dat voor de Tweede Wereldoorlog ontstond op initiatief van Wladimir ‘Ze’ev’ Jabotinsky. In de jaren dertig ontstonden warme betrekkingen tussen revisionistische zionisten en de Italiaanse fascisten van Mussolini. In dat opzicht is het dus niet echt verrassend dat Jabotinsky’s ideologische erfgenamen van Saroef zich anno 2003 met extreem rechts associeren.
Meer saillant wordt het als blijkt dat de demonstratie mede georganiseerd wordt door een stel antisemieten. Initiatiefnemer is het extreem rechtse randfiguur Michiel Smit, die eerder betrokken was bij de ‘De conservatieven’ van Winny de Jong. Destijds was al bekend dat Smit er onfrisse ideeën op na houdt. Zijn naam kwam onder andere naar voren in verband het neonazistische ‘Stormfront’. Bovendien is van hem bekend dat hij antisemitische uitspraken van Feyenoord supporters vergoelijkt. Sinds het verdwijnen van ‘De Conservatieven’ heeft Smit zijn eigen partij ‘Nieuw Rechts’ opgericht. Om het verwachte gebrek aan Nederlandse demonstranten te compenseren, rekent Smit zaterdag op de komst uit België van een groep aanhangers van het Vlaams Blok. Ook deze extreem rechtse partij steunt de oorlog tegen Irak. Het Vlaams Blok kent een traditie van antisemitische en nazistische denkbeelden, maar spreekt zich tegelijkertijd uit voor de discriminatie van Arabieren in Vlaamse steden als Antwerpen. Daarmee geldt het Vlaams Blok (of Hagush Haflemmi in het Hebreeuws) als het Likoed van Vlaanderen. Als gevolg stellen (vooral zionistisch georiënteerde) joden in Antwerpen zich in toenemende mate achter het Vlaams Blok op. De nazistische en antisemitische sentimenten van deze politieke partij kunnen dat niet verhinderen.
In Nederland krijgt deze ontwikkeling op zaterdag 5 april navolging, in de vorm van een vrijage tussen Saroef en het antisemitisme van het Vlaams Blok en ‘Nieuw Rechts’ van Michiel Smit. Saroef sluit aan bij een oude traditie, want in het verloop van de twintigste eeuw hebben zionisten diverse malen toenadering toen antisemieten gezocht. De oprichter van het moderne zionisme Theodor Herzl, deed dat al door zich in te laten met de beruchte Russische antisemiet von Plehve. Later ging de door Herzl opgerichte ‘World Zionist Organisation’ zelfs een samenwerking aan met het ministerie van Economische Zaken van nazi-Duitsland.
Een ieder die deze historische feiten onder de aandacht brengt zal onherroepelijk van antisemitisme beschuldigd worden. Ondertussen zorgt Saroef voor een uitbreiding van de traditie.


Eagles

3 april 2003
Dit moeten toch hoogtijdagen zijn voor de eenvoudig gebleven gebroeders Wyler aan het Haagse Lange Voorhout. Oké, je leest nog wel eens dat een of ander Amerikaans projectiel per ongeluk op een Turkse akker, een Syrische autobus, een Iraans stukje woestijn of een marktpleintje in Baghdad terechtkomt. Maar als we het gecensureerde nieuws dat ons dagelijks van de Iraakse slagvelden bereikt moeten geloven dan is het scoringspercentage bijzonder hoog. Dat is kortgeleden nog wel eens anders geweest. In Afghanistan bijvoorbeeld. Toen kregen de batterijen van Eagle-Picher, het Amerikaanse high-tech bedrijf van die twee eenvoudige Haagse boys, de schuld voor alle afzwaaiers. Maar inmiddels is alle leed wat dat betreft geleden. Je zet een oud-astronaut en maanwandelaar als Neil Armstrong in je directie, je probeert al teveel ruchtbaarheid over je verleden zoveel mogelijk in te dammen (Joel is in de jaren negentig nog de rechterhand geweest van Marc Rich, die officieus nog op de Amerikaanse wanted-list staat), je laat een wassen neus-onderzoekje instellen naar de kwaliteit van je batterijen en gaan met die banaan. En bij elke inslag in een buitenwijk van Baghdad rinkelt juichend de kassa aan de Lange Voorhout. Doen we militair toch nog een beetje mee aan de eliminering van Saddam.


Octopussy (27)

3 april 2003
De Deutsche Bank verwaardigt zich niet om onze mail te beantwoorden. Kapsones. Sowieso ten onrechte. Je kan natuurlijk niet net doen of er rond je cliënten Endstra en Hummel nooit iets is gebeurd. Nou heeft deze Grossbank er een handje van om heikele zaken dood te zwijgen. Zo kwam in 1999 naar buiten dat zij voor de Tweede Wereldoorlog al niet erg kieskeurig was bij het financieren van ondernemingen met een afwijkend luchtje. Zoals de bouwers van Auschwitz, de uitbaters van de daar gevangen zittende slaven die zich onder het motto “Arbeit macht frei” letterlijk dood werkten en de moedermaatschappij van de fabrikant van Zyklon-B. Aanleiding tot die berichten vormde de door de Deutsche Bank geplande overname van de Amerikaanse financiële grootmacht Bankers Trust. Na links en rechts wat met de buidel te hebben geschud kwam het alsnog goed, maar je maakt als deftig instituut toch een behoorlijke potindruk. In oktober 2001 raakte de Deutsche Bank/Bankers Trust-combinatie opnieuw in woelig vaarwater. Zij werd er openlijk van beschuldigd met voorkennis te hebben gehandeld in aandelen van United Airlines en American Airlines (precies de twee maatschappijen die onvrijwillig bij de 9/11-operatie betrokken raakten) en van de Duitse herverzekeringsmaatschappij Munich Re, die daarna voor de meeste schade moest opdraaien. Aan die affaire wordt journalistiek nog steeds gesnuffeld. Tuurlijk is dat allemaal onvergelijkbaar met de problematiek rond twee redelijk eenvoudige Amsterdamse vastgoedondernemers. Maar doodzwijgen helpt dus niet. Stay tuned.


De mullah en de CIA (6)

3 april 2003
Heeft ie toch zijn veters zonder ongelukken teruggekregen. Mullah Krekar is weer op vrije voeten. Maar wel een mullah met inmiddels nog maar weinig volgelingen. Tijdens zijn gevangenschap is zijn Anwar al-Islami in Noord-Irak namelijk behoorlijk uitgedund. Volgens de Amerikanen stond die club in verbinding met Osama’s Flyin’ Circus, met Saddammeke, reed rond met biobussen, bezorgde ongesluierde vrouwen een ander aangezicht met bijtende vloeistof, was verantwoordelijk voor de moord op hun diplomaat Laurence Foley en van plan zelfmoordaanslagen te plegen op westerse doelen. Volgens een Noors gerechtshof waren voor al die beweringen onvoldoende bewijzen. Zijn er toch nog gebefte mensen in de wereld die shit hebben aan al dat creatieve kurkwerk van de CIA en de FBI. Blijft de vraag of minister Donner nu ook zijn rug recht en niet alleen op zijn fiets. Want Krekar’s asielaanvraag voor Nederland is nog steeds valide. Strijkt hij opnieuw de vlag voor de druk uit Washington of laat ie na alle propagandistische flauwekul die man gewoon toe. Kan de mullah lekker zijn boek afmaken. Over zijn avonturen in Afghanistan toen hij samen met Osama en de CIA tegen de Russen knokte tot aan zijn recente ontmoetingen met een CIA-agent en een Amerikaans legerofficier in de Noordirakese stad Sulaymaniya. Kan leuk worden. Of is dat nou juist wat de Amerikaanse rubberzolen proberen te voorkomen? Geholpen door hun neefjes van de AIVD die kortgeleden ook zo vlekkeloos hebben geacteerd in de Fortuyn-affaire? Het ligt in de bedoeling dat we eind van dit jaar ons kunnen verwarmen aan Krekar’s ontboezemingen. Compleet met allerlei alleraardigste documenten. Het boek wordt door de Noorse uitgeverij Aschehoug op de markt gebracht. Dat is dezelfde uitgeverij die in Noorwegen ooit verantwoordelijk was voor de publicatie van de Satanische Verzen van Salman Rushdie. Naar aanleiding daarvan werd toen van moslimzijde een moordaanslag gepleegd op Willian Nygaard, het baasje van Aschehoug. Ironischer kan eigenlijk niet.


Economie voor beginners

2 april 2003
Dzjenghis W. Bush heeft afgelopen maandag weer eens een ferm besluit genomen. Het Pakistaanse Khan Research Laboratories (KRL) krijgt de komende twee jaar geen Amerikaanse spulletjes meer. Contract of geen contract. En Musharaf uiteraard flink over zijn zijk. De KRL is het nucleaire onderzoekcentrum van Pakistan en heeft inmiddels al weer jaren geleden zijn eerste ei gelegd in de vorm van een atoombommetje. Om India op afstand te houden. Daarvoor waren ook wat draagraketjes nodig en die zouden ze gekregen hebben van de Noord-Koreaanse firma Chang Wang Sinyong Corp. Die roepen nu wel dat het niet waar is en dat ze alleen maar kroepoek maken, maar de Amerikanen weten wel beter. In ruil zou Noord-Korea dan weer van KRL een nucleaire meccanodoos hebben ontvangen. Die zegt ook dat het niet waar is maar daar heeft Dzjenghis geen boodschap aan. KRL is vernoemd naar dr. Abdul Khadeer Khan. De metallurg die door Relus ter Beek en de BVD ooit tot de status van spion is verheven. Een titel waarover ze in technische optrekjes in Almelo, Amsterdam en Delft zich nog dagelijks een scheur kunnen lachen. Nederland heeft Pakistan tegen ruime vergoeding gewoon op de nucleaire kaart gezet. Net als we Irak ooit keurig van giftige rommel hebben voorzien, waarvoor Dzjenghis nu nog zeven kleuren produceert in het toilet achter de Oval Office. Brood op de plank is het devies. En dat moet in Washington toch een bekend geluid zijn. De VS exporteren ook ieder uitroeiingsmiddel dat je bedenken kan. Om het dan later weer grootscheeps te kunnen vernietigen. Zo hou je de productie van die dodelijke shit op gang om je economie op peil te houden en uiteraard de zakken van de producenten gevuld. En dan noem je het werkgelegenheid. Te simpel? Maar wel waar.


Actie Tomaat (4)

2 april 2003
Netjes hoor van die gemeentejongens van Roosendaal. Keurig antwoord terug op ons bezorgde mailtje van 30 maart aan mr. Anton Arnold, het hoofd van juridische zaken (zie aflevering 3). Die was kennelijk te rade gegaan bij zijn goeie gabber Erik Norbart, want diens briefje kregen we doorgestuurd:
Anton,
Lijkt wel een 1 april grap. Uit strategische overweging zou ik hierover geen informatie verstrekken, althans geen andere informatie dan dat de gemeente in overleg is met de betrokken exploitanten en gerechtigden en gebruik heeft gemaakt en maakt van de reguliere rechtsmiddelen om de kosten van de gemeentelijke inspanningen te verhalen
”.
Echte apparatchik-taal. Erikje bedoelt dat de gemeente in onderhandeling is met Schaap, Dost en de Hollandsche bank Unie om zijn poen terug te krijgen voor de schoonmaakoperatie in de voormalige koekfabriek. Voor zover wij kunnen inschatten is er bij Schaap en Dost verrekt weinig te halen en is de Hollandsche Bank Unie tot niks verplicht. En dat klinkt helemaal niet naar een 1 april grap, Erik. Het ziet er gewoon naar uit dat de gemeente Roosendaal een greep uit de stroppenpot mag doen. Twee ton euro het riool in. Kijken of de vissen daar wel tegen kunnen. Alaaf.


Octopussy (26)

2 april 2003
Ergens moeten wij bij de Deutsche Bank met ons mailtje (zie aflevering 25) een snaar hebben geraakt, want onze site kreeg gisteren hoog bezoek vanuit het naoorlogse Hauptamt in Frankfurt. Maar voordat iemand in zo’n logge organisatie een pennenlikker uit de onderste regionen van het personeelsbestand opdracht heeft gegeven een mailtje terug te sturen naar die verdammte Leute in Den Bosch gaat er nog wel een litertje water door de Rijn. Nee, dan Patron Capital Partners. De Britse partner van de Deutsche Bank bij de aankoop van Hotel Arts in Barcelona. Gisteravond toen het kantoor leeg was kroop de baas van die venture capital onderneming, Keith Patron, hoogstpersoonlijk voor zijn beeldpiano en liet ons weten dat er bij de aankoop van Hotel Arts geen Hollanders betrokken waren. Dus geen Endstra en Hummel. Want dat zijn Hollanders. Als we Keith dus mogen geloven - en why not - hebben Willem en Klaas dus toch de boot gemist. Ondanks het feit, dat ze helemaal gebamzaaid zitten bij de Deutsche Bank en samen menige leuke deal hebben gesloten in het recente verleden. Kennelijk vindt die bank het net als verschillende Nederlandse financiële instellingen niet interessant waar Willem bijvoorbeeld al zijn geld vandaan haalt. Maar ja, dan kan je ook wel aan de gang blijven. Naar verluidt beschikken de twee Hollandse Geschäftsleute zelfs nog steeds over een ruim krediet bij het Amsterdamse filiaal. Niet zoveel als bij het Bouwfonds van de ABN/AMRO, maar toch. En dat krijg je niet zo maar. Gek hè, maar we voelen aan ons Wasser dat daar meer interessant materiaal te vinden is. Stay tuned.


De mullah en de CIA (5)

1 april 2003
Nee hoor. Noppes. Nou ja wel de gebruikelijke computerdisks met alle adressen en telefoonnummers van mullah Krekar’s clubleden, de plaatselijke bowlingbaan, de visboer etcetera. En een zootje buitenlandse paspoorten. Maar geen spoor van chemische of biologische wapens in dat platgegooide kamp van mullah Krekar’s clubje. Niet in condooms. Niet in luciferdoosjes. Niet in jampotjes. Niks. En Colin Powell was er zo zeker van bij zijn speech voor de VN. Liet zelfs aan Kofi’s jongens en meisjes een satellietfoto zien van een compound die volgens Colin van Al Qaida was en werd bewaakt door dat stel onverlaten van Krekar. Daar werd chemische en biologische troep bewaard en aan allerlei griezels die bereid zijn voor Allah te sterven onderwezen hoe je dat spul als wapen kon gebruiken. Zoiets van slingeren met een condoom, ver weggooien richting vijand en dan hard weghollen. Moet toch een heftige teleurstelling zijn voor Colin, dat ze niks gevonden hebben. Maar Herr Rumsfeld, de Amerikaanse minister van defensie die in de jaren tachtig Saddam nog zo warm de hand schudde toen alles nog snor zat, heeft er al weer iets op gevonden. Kijk, die rotzooi had er wel degelijk gelegen. Maar toen Colin die plek had genoemd, had de Al Qaida / Ansar al-Islam combinatie meteen zijn spullen daar weggehaald en was richting Iran vertrokken. Had Herr Rumsfeld de bewijzen van gezien op satellietfoto’s. Die muslims reden met die snackbussen waarvan de zijkant opengeslagen kan worden en je een patatje oorlog kan bestellen als het vet heet is. Of een frikadelletje chemo met biosaus. Maar als je weet dat de handel weg is, waarom gooi je dan die hele compound nog plat? Of moet Krekar’s aanhang totaal worden uitgeroeid omdat die net als de Taliban en Osama weigert om voor een zacht prijsje hun belangen te verkwanselen aan de horde van Dzjengis W. Bush? Het wordt tijd dat Krekar eindelijk laat zien hoe de vork eigenlijk in de mesthoop steekt. Voor ie aan zijn veters hangt.


Octopussy (25)

1 april 2003
Ook wij proberen in de slag om de kijkcijfers zoveel mogelijk aan klantenbinding te doen. Het antwoord op de vraag wat mensen cq. instellingen drijft om ons leesvoer regelmatig te verorberen is dus uiterst belangrijk. Is het alleen het wat van de mainstream afwijkende nieuws, zijn het onze onthullingen, vervullen wij voor sommigen een rol à la Korrelatie, spelen masochistische trekjes bij een deel van onze cliëntèle een rol? Wij weten het niet precies. Neem nou de Deutsche Bank. Worden we vaak door bezocht. Wat beweegt die mensen um Gotteswillen? Wij op 27 maart aan het enquêteren bij het bankfiliaal in Amsterdam:
Tot ons genoegen hebben wij geconstateerd dat bij uw bank veel belangstelling bestaat voor de inhoud van onze website Kleintje Muurkrant Actueel. Teneinde aan de weet te komen welke onderwerpen bij onze lezers favoriet zijn om hen waar mogelijk nog meer genoegen te bezorgen, wenden wij ons tot u met de vraag naar welke specifieke onderwerpen uw aandacht is uitgegaan. Ging het wellicht om onze berichtgeving over financiële schandalen, de Amerikaanse buitenlandse politiek of wellicht mensen uit uw eigen cliëntenbestand?
Van huis uit zijn we wat driftig aangelegd. Vandaag besloten wij er nog een mailtje tegen aan te gooien:
Helaas hebben wij op onze eerste mail nog geen antwoord ontvangen. Mede daardoor zijn wij aan het filosoferen geslagen over de reden van uw frequente bezoek aan onze site. Misschien wat riskant, maar in onze ogen wel degelijk de moeite waard.
In aflevering 17 van onze serie Octopussy (zie Kleintje Muurkrant Followup) dd. 27 februari 2003 repten wij over de aankoop van Hotel Arts in Barcelona door uw bank, het Londense Patron Capital Partners en een paar anonieme investeerders. Gezien de voorgeschiedenis van die geruchtmakende aankoop zouden wij ons kunnen voorstellen dat tot die laatste categorie de omstreden Nederlandse vastgoedondernemers Endstra en Hummel behoren. Mocht die visie juist zijn dan kunnen wij ons heel goed voorstellen dat u ons actuele nieuws scherp in de gaten houdt en beloven wij u meer informatie over uw liaison met beide heren om aan uw onweerstaanbare drang tegemoet te komen
”.
Een bank met een bisschen ballen zet subiet zijn p.r.-afdeling aan het werk. We zijn dus best een beetje optimistisch.


Shady (8)

31 maart 2003
Het is wat hè met die banken tegenwoordig. Nu is aan de overkant van de Noordzee weer fuzz ontstaan over de Hongkong Shanghai Banking Corporation. Kortweg de HSBC. Die bank is namelijk voor 47 procent eigenaar van de British Arab Commercial Bank (BACB). Uit dien hoofde beschikt de HSBC over een contingent van vijf directeuren in de top van de BACB. Een verdere vijf procent van de BACB is in handen van de Rafidain Bank. Op grond daarvan heeft ook die een vertegenwoordiger in het bestuur dat van tijd tot tijd in Londen bijeenkomt om de lopende zaken te bespreken. Het beroerde is dat de Rafidain Bank eigendom is van Saddam Hussein. En diens vertegenwoordiger zit dus regelmatig aan tafel met de big boys van zowel BACB als de HSBC. En nou kunnen die big boys roepen dat alles keurig binnen de kalklijnen blijft die Londen en Washington na de eerste wedstrijd tegen Baghdad in 1991 hebben getrokken, het blijft raar. Onze trouwe lezers zijn uiteraard niet vergeten dat we nog een potje op het vuur hebben wat HSBC betreft. Dat is de affaire rond een wapenleverantie ter waarde van 132 miljoen dollar aan een (nog) onbekend land in het Midden- of Nabije Oosten via Azerbeidjan, die is terug te vinden in de serie Shady (zie Kleintje Muurkrant Followup en dan met name aflevering 5). Naar aanleiding daarvan zijn de activiteiten van het HSBC-filiaal in Bakoe afgelopen januari op een laag pitje gezet. En dat kan nooit van harte zijn geweest. Want welke wereldbank doet dat midden in een strategisch belangrijke oliestad als Bakoe? De HSBC heeft boter op zijn hoofd. Hollandse boter. Stay tuned.


De mullah en de CIA (4)

31 maart 2003
Het kamp van de groepering Ansar al-Islami in het noorden van Irak is als de versgebakken berichten juist zijn met de grond gelijk gemaakt. Eerst via dagenlange bombardementen. Het restje is nu opgeveegd door grondtroepen. De groepering zou volgens de CIA verantwoordelijk zijn geweest voor de moord op de Amerikaanse diplomaat Laurence Foley eind oktober 2002 in de Jordaanse hoofdstad Amman. Verder zou de groep in Afghanistan aan de zijde van Osama’s diehards hebben meegevochten tegen de geallieerde inval en beschikken over een kleine voorraad chemisch en biologisch speelgoed. Verborgen in condooms of zo. Nog steeds volgens Amerikaanse gegevens vormde Ansar al-Islami het geheime bruggenhoofd tussen Osama en Saddam. Op bewijzen moeten we nog even wachten. Dat kan Sint Juttemis worden want er gaat wel het nodige verloren als zo’n groepje en zijn hele hebben en houden worden vermorzeld. De geestelijk leider van de groep, mullah Krekar, is zoals wij samen met minister Donner weten de dodelijke dans ontsprongen. Hij zit zonder veters in een Noorse staatsbedoening, wachtend op Godot of een andere rechter. En niemand lijkt te weten wat ze met hem aan moeten. De Noren willen hem het land uitmieteren, de Nederlanders willen hem eigenlijk niet hebben, terug naar eigen land is een enkeltje naar de remise van de heer M. Hein, Guantanamo betekent idem, dus hebben we een probleem. Bovendien beweert Krekar over bewijzen te beschikken dat zijn club nog niet zo lang geleden nauw samenwerkte met de CIA. En ons boerenverstand zegt dat zijn advocaten die inmiddels onder ogen hebben gehad. Dus de beste oplossing om verlost te raken van dit probleem lijkt ons Krekar zijn veters terug te geven. De rest is dan een fluitje van een dime.


Octopussy (24)

30 maart 2003
Wat lezen we nou weer in de gossip van Jort Kelder’s Frans/Irakese blad Quote? Dat Evert Hingst, de fiscalist van John Mieremet binnen het zo gerenommeerde advocatenkantoor van mr. A.E. Toenbreker, een klacht had ingediend bij de Raad van de Journalistiek. Tegen De Telegraaf. De krant had namelijk gesuggereerd dat Evert had geweten van de ophanden zijnde aanslag op zijn cliënt, die vlak voor de deur van het kantoor plaatsgreep direct na een consult. Tijdens de zitting van het ethisch-journalistieke college kwam een proces-verbaal boven water waarin een anonieme getuige meldde dat Hingst de rol van consigliere vervulde voor de soms wat heetgebakerde heren Mink Kok, Stanley Hillis en anderen. En dat ie zelfs op een hitlijst zou staan als gevolg van een veronderstelde vete tussen de klaverjasverenigingen van voornoemde Mink en de Servische alleskunner Joca Jocic. Volgens Hingst was de anonieme politie-informant licht van de pot gerukt en was zijn identiteit niet moeilijk te raden: John Mieremet. Nou wordt er wat af geluld in het wereldje maar om zo maar botweg te zeggen dat Mieremet uit zijn kraagje converseert is wat al te snel. Daarvoor loopt deze vroegere enforcer van Dominee Bruinsma wat al te lang mee. Overigens, mocht Mieremet inderdaad de auctor intellectualis zijn van het opgevoerde proces-verbaal en zijn mededelingen hout snijden, dan wordt het beeld dat we inmiddels van het kantoor Toenbreker hebben nog somberder dan het al was. Tenzij we natuurlijk zwaar van de pot gerukt zijn. Stay tuned.


Actie Tomaat (3)

30 maart 2003
We maken ons een beetje zorgen over de Hollandsche Bank Unie. De core business van die bankinstelling is namelijk al sedert haar prille ontstaan de financiering van im- en export van goederen van en naar Zuid-Amerika en het meditterane gebied. En die goederen kunnen van alles zijn. Tuurlijk, je kan er ook voor een hypotheekje terecht, maar bij dergelijke transacties kijkt al heel gauw moeder ABN/AMRO mee over de schouder. Het bevreemdt ons dus een beetje dat de HBU zo grif met 1,4 miljoen euro over de brug kwam toen de heren Schaap en Dost als directeuren van Radars Invest bij haar aanklopte. Zoals we al eerder meldden was Radars een zo goed als lege doos. En bij navraag bleken beide directeuren niet op een kilometer tot de top 500 van Quote te horen. De vraag doet zich dan voor of zij voor eigen rekening bij de deal met HBU betrokken waren of dat ze als stromannen optraden. Onrustig als we waren besloten we de HBU met een neutraal mailtje te benaderen:
Ten behoeve van een vervolgartikel m.b.t. Radars Invest op de website Kleintje Muurkrant Actueel zou ik graag van u willen vernemen wat voor uw onderneming de gevolgen zijn van de inbeslagname van de voormalige koekfabriek in Roosendaal die op papier eigendom is van Radars Invest, maar de facto via een bijna honderd procents hypotheek tot uw bezittingen gerekend kan worden”.
Daarnaast zonden we het volgende mailtje naar mr. A. Arnold, het hoofd van de afdeling Juridische Zaken van de gemeente Roosendaal:
Wij besteden in de gretig gelezen kolommen van Kleintje Muurkrant Actueel al enige dagen aandacht aan de achtergronden van de “tomatenaffaire” waarin de gemeente Roosendaal en de Rotterdamse onderneming Radars Invest zijn verwikkeld. Zou u ons kunnen zeggen wat de juridische vooruitzichten in deze zijn voor de gemeente die u vertegenwoordigt nu is gebleken dat in wezen de voormalige koekfabriek niet het eigendom is van bovengenoemde onderneming maar van de Hollandsche Bank Unie en Radars Invest het karakter heeft van een lege doos?
Het is even door de zure tomaat heenbijten voor de beide adressanten, maar eerlijk gezegd verwachten wij wel antwoord. Daar nemen we een sapje op. Stay tuned.


Frequent gerommel (9)

28 maart 2003
Waar een staking al niet goed voor is. Het personeel van Veronicablad gooit een dagje de kont tegen de krib en de leiding besluit een week voor het sluiten van Van Leeuwen’s FM-markt de radiozender Kink FM overboord te zetten. Dat brengt wat pegels in de kassa. Dan kan Bert van de Veer ongestoord verder stoeien met zijn teevee-formats vol blote naden, tieten en crimefighters. En bij die zijkers van Veronicablad is voorlopig de bek gesnoerd. Overigens is Kink FM niet aan de eerste de beste verpatst. De koper is namelijk het Amerikaanse Clear Channel. Een schip vol speculatieve schulden à la UPC, maar who cares? Het Texaanse monsterbedrijf is in de hele wereld actief op mediaterrein, reclame, concerten, musicals etc. Dus ook in Nederland. Het is bijvoorbeeld co-producent van de musical Fosse die door John de Mol’s ouwe bloedgabber Joop v.d. Ende hier op de planken wordt gebracht. Verder bezit het een meerderheidsbelang in entertainmentbedrijf Mojo Concerts dat bij gelegenheid zo’n warm samenwerkingsverband onderhoudt met een redelijk verse bloedgabber van John de Mol: Erik de Zwart. Kortom het is zo helder als een spiegeltje, Clear Channel is geen vreemde in de FM-vijver. En we hebben in vorige afleveringen al duidelijk gemaakt dat de interessantste visstekken van die vijver die door de regering met ingang van het nieuwe seizoen te verdelen zijn in wezen al zijn ingenomen door het kartel van de zogenaamde vrije jongens onder leiding van John de Mol met zijn ingekochte paladijnen als De Zwart en matroos Gordon. Onopgemerkt door “grote” dagbladen als Het Parool en Algemeen Dagblad, die op dit terrein pas uit hun siësta schieten als het ANP een berichtje uitspuugt. Zeg, Van Leeuwen, je laat je toch niet inpakken door dit soort nouveau riche? Met hun eenheidsworst aan decibellen. Durf eens nee te zeggen, kerel. Krijg je van ons een eervolle vermelding. En dat zou héél uitzonderlijk zijn.


Actie Tomaat (2)

28 maart 2003
We willen niet vervelend doen hoor. Maar aan die tomaten van de heren Schaap en Dost zit volgens ons nog steeds een luchtje. Ze hebben inmiddels wel verklaard dat ze de projectielen als veevoer hadden willen wegdrukken, maar dat dat niet gelukt was omdat ze de partij niet verzekerd konden krijgen. En dus maar hebben laten wegrotten? Maar ze moeten toch hebben beseft dat ze daar nooit mee weg zouden komen. Immers: Zij hadden de verantwoordelijkheid voor de tomaten en zij hadden ze zelf ongekoeld en zonder vergunning laten opslaan in hun eigen pand. Een zacht eitje dus om ze op te sporen en verantwoordelijk te stellen. Haast te zacht. En dan is er nog die merkwaardig hoge en op het oog makkelijk verkregen hypotheek van de Hollandsche Bank Unie. De boeken van Radars Invest vertoonden nou niet het beeld van een glorieus opererende onderneming. Als je dan toch 1,4 miljoen euro weet los te wrikken bij een bank (praktisch hetzelfde bedrag dat je moet neerleggen voor het pand in kwestie) dan heb je wat ons betreft een carrière à la Hans Kazan gemist.
Analyse this: Op 2 december 2002 kopen Schaap en Dost de oude koekjesfabriek in Roosendaal met het hypogeld van de HBU. Diezelfde maand nog arriveren de eerste zendingen tomaten van de Canarische eilanden in de Rotterdamse haven, de laatste pas in januari. Douanecontrole is miniem. Het gaat om handelsverkeer binnen Europa. Er zitten vlekjes aan de vruchten. Ze worden onverkoopbaar verklaard en uiteindelijk belanden ze in de koekjesfabriek. Bijna onverschillig laten Schaap en Dost ze wegrotten. Als de gemeente Roosendaal bij ze aanklopt is hun knip leeg. Beslagleggen is vrij zinloos (zie deel 1). Waar lijkt dit op? Stay tuned.


Neuzen in Wenen

28 maart 2003
Op 20 maart jl. kreeg de voormalige Amerikaanse luchtmachtofficier Brian Patrick Regan levenslang voor zijn mik. Hij had jarenlang militaire geheimen verhandeld. En dat bleek niet te mogen. Regan was op 23 augustus 2001 op Dulles Airport in het vel gegrepen toen hij op het punt stond naar Zürich te vertrekken. Een stel speurneuzen van de FBI vonden een heel pak interessante documenten waaronder satellietopnames van Iraakse raketinstallaties. In een van Regan’s schoenen zouden ze vervolgens een papiertje hebben aangetroffen met de namen en adressen van drie afnemers. Alledrie medewerkers van de Iraakse ambassade in Wenen. Klinkt allemaal wel erg naar de tijd van de Third Man, maar goed. De gevolgen voor deze drie heren mogen duidelijk zijn. Tegelijkertijd verhoogden de Amerikanen hun contra-spionageactiviteiten in de favoriete stad van André Rieu. De topdogs in Langley vermoedden dat Wenen de uitvalsbasis vormde voor snode activiteiten van Saddam’s spionnen, wapeninkopers en beleggers. En wie zoekt zal vinden. Een paar weken geleden werden nog eens vier Iraakse diplomaten op Amerikaans verzoek buiten de deur gezet. De volgende stap kwam vorige week. Toen spoorden de Verenigde Staten Oostenrijk aan om uit te kijken naar verholen Iraakse tegoeden bij banken en/of het bedrijfsleven. Probleempje: Oostenrijk heeft een stevig bankgeheim. Nou valt er wel wàt te reconstrueren. Zo is bijvoorbeeld via Zwitserse kanalen bekend geworden dat Saddam aandelen bezit in DaimlerCrysler en Hachette (in Nederland al jaren de grote baas van de Big en Jort Kelder). Maar of met de jodelversie van “Sesam open U” alle kluisdeuren in Oostenrijk ook zo makkelijk opengaan blijft zeer de vraag. Om maar te zwijgen over de politieke impact. Want wie in Oostenrijk Irak zegt, zegt meteen ook Haider. Het is nog maar ruim een jaar geleden dat de Karintische gouverneur frisch und froh een bezoekje aan Baghdad bracht. En dat was niet om naar Saddam’s gezondheid te informeren. Maar net nu het ernaar uitziet dat ondanks alles opnieuw een zwart/blauwe regering aan de slag zal gaan zijn berichten over het mogelijk stashen van Saddam’s oliedollars in Haider’s achtertuin niet echt welkom. Das Hemd is ook in Wenen nu eenmaal näher als den Rock.


Actie Tomaat

27 maart 2003
Eindelijk gebeurde er weer eens wat in Roosendaal. En het haalde meteen de Brabantse pers. Op 12 februari jl. kwam BN/De Stem voor het eerst met het bericht dat drie miljoen kilo Spaanse tomaten stonden te rotten in de oude koekjesfabriek van Brinks. Het kloeke gemeenteapparaat wierp zich direct in de beugels. Het riool van het gebouw werd afgesloten om te voorkomen dat de Roosendaalse visstand werd gedecimeerd via een overdosis tomatensap. En de eigenaren van de oude fabriek en haar rotte inhoud kregen drie dagen de tijd om de partij Spaans fruit te verwijderen. Maar helaas, dat lukte niet. De betrokken eigenaren, de heren W. Schaap en A. Dost (de broer van LPF-founding father John Dost) zeiden dat hun knip leeg was en na officieel onderzoek bleek dat te kloppen. Ondanks het feit, dat ze toch flink hebben moeten beuren voor het wegstouwen van de partij tomaten. Schaap en Dost bleken met hun BV Radars Invest het sluitstuk te vormen van een bescheiden file bedrijven die successievelijk daarvoor zorg zouden dragen. Eerst kreeg het Rotterdamse overslagbedrijf Seabrex van importeur Allfrue de opdracht om ze te vernietigen omdat de kwaliteit na aankomst knudde was gebleken. Seabrex stootte de order door naar Maca Investments BV en die liet op haar beurt Radars Invest de zaak opknappen. De gemeente Roosendaal had daar allemaal geen boodschap aan en sloeg zelf de hand aan de ploeg. Zij liet de rooie smurrie opruimen en de fabriekshal reinigen. Een operatie waarvan de kosten ruwweg werden geraamd op 2 ton euro. In een poging om die onverwachte strop te compenseren legde de gemeente beslag op alle roerende en onroerende zaken van het officieel in Apeldoorn gevestigde Radars Invest. Op papier voornamelijk bestaande uit de koekjesfabriek. Maar dat zal voor Roosendaal toch een harde noot om te kraken worden. Het Radars duo had namelijk op 2 december 2002 het gebouw gekocht van Fortress Beheer en Willemsplan Bouwinitiatieven voor 1.412.635 miljoen euro. Vraag is, waar haalden Schaap en Dost ineens zoveel poen vandaan? Want aan het eind van het voorafgaande jaar was Radars officieel maar goed voor 36.944 gulden. Het antwoord is niet moeilijk. Het inventieve duo had eveneens op 2 december 2002 een hypotheek ten bedrage van 1.400.000 euro gesloten bij het Rotterdamse filiaal van de Hollandsche Bank Unie NV aan de Rotterdamse Coolsingel.
Mocht er echt stront aan de knikker komen dan is het gebouw dus van de HBU. En daar ligt voor de gemeente Roosendaal het probleem, want met banken is het kwaad tomaten eten.


Lebensraum

27 maart 2003
In de serie De Brusselse Connectie van deze maand speelt vice-president Dick Cheney een niet te onderschatten rol op de achtergrond. En dan gaat het “alleen maar“ om de overname van het grootste Roemeense staatsbedrijf Petrom, dat in totaal bij tien procent van de werkende bevolking in Roemenië brood op de plank brengt. Hoe bepalend hij is voor het Amerikaanse ram-scenario in het Midden-Oosten en wellicht in de rest van de wereld moge blijken uit een recent in de Britse pers opgedoken geheime blauwdruk van september 2000, nog voor president Bush “gekozen” was. Fake? Echt? Wie zal het zeggen, maar gezien de ontwikkelingen van de laatste jaren zijn onze twijfels miniem. Het plan kreeg de naam “Rebuilding America’s Defences” en stippelt de weg uit voor een Pax Americana op de hele aardkloot. Zo voorziet het in een permanente aanwezigheid van een sterke Amerikaanse krijgsmacht in de Golf-regio. Het ten val brengen van Saddam Hussein en zijn massavernietigingswapens (???) zou een mooi opstapje zijn om dat doel te rechtvaardigen. In wezen vormt deze eerste militaire ingreep volgens het plan de prélude tot het stroomlijnen van de wereld naar Amerikaans inzicht voor de komende decennia. Oorlogen met bijvoorbeeld Syrië, Lybië, Iran en Noord-Korea zouden een belangrijke hoeksteen vormen in dat beleid en elk geïndustrialiseerd land eraan herinneren wie de baas is en terugjagen op de poef. De buiten de VS gedetacheerde Amerikaanse troepen worden de cavalerie aan de nieuwe Amerikaanse grenzen genoemd. Dus wie weet krijgt de Amerikaanse vlag er een ster bij als Irak is veroverd. Verder staat in het plan de aanbeveling voor

Deze visionaire waanzin zou ontwikkeld zijn door de neo-conservatieve denktank PNAC (Project for the New American Century) en bestaan uit de heren: Dick Cheney (de huidige vice-president), Lewis Libby (Cheney’s stafchef), Donald Rumsfeld (de huidige minister van Defensie), Paul Wolfowitz (Rumsfeld’s onderknuppel) en Jeb Bush (gouverneur van Florida en broer van de president). Als je niet beter wist waan je je terug in 1933. Inclusief onze politieke steun.Want wiens brood men eet, diens taal men spreekt.


Sneeuwballengevecht (2)

26 maart 2003
Als alles goed gaat verschijnt de zoetgevooisde, door sommigen als topadvocaat geafficheerde Bram Moszkowicz volgende week voor het eerst als misdaadexpert in het RTL-4 programma Boulevard. Het wandelende pak neemt dan de plaats in van Zwarte Joop’s vroegere beschermeling Bas van Hout, die sinds kort bij Veronica zijn eigen misdaadprogramma runt: Crimecafé. Dat wordt knallen geblazen. Eigenlijk hadden zij bij Boulevard deze week al een beetje op Bram gerekend, maar die zat op Curacao. Waarom wisten de babbelaars van Boulevard niet precies te melden. Nou, Bram zat daar vanwege het hoger beroep in de coke-affaire rond Giovanni van Ierland (de eigenaar van de hoerencompound Campo Allegre), diens advocaat Lesley Franklin en nog een paar luitjes uit hun achterban (zie voor deel 1 onze berichtgeving van 16 november 2002). Bram wil graag kroongetuige Anthony Chirino aan de tand voelen, omdat hij het vermoeden heeft dat diens oorspronkelijke verklaring van groot belang is geweest voor het onderzoek tegen de Campo-baas en zijn gevolg. Volgens het OM is daar geen sprake van. Pikant detail is het feit, dat Bram min of meer door toeval erachter kwam dat Chirino’s verklaring deel uitmaakte van het dossier jegens zijn cliënt en vervolgens bij het gerecht hemel en aarde heeft moeten bewegen om die verklaring in handen te krijgen. En dat terwijl Telegraafjournalist John v.d. Heuvel er vrijelijk over kon beschikken om zijn boek “Sneeuw over Curacao” van wat ballen te voorzien. Gezien het feit dat Bram en John een paar jaar daarvoor hadden samengewerkt bij zowel de conceptie als de geboorte van Bram’s boek “Recht in de ogen van mr. Abraham Moszkowicz” suggereerde de Curacaose Officier van Justitie dat Bram door co-auteur John op het spoor was gezet van Chirino’s verklaring. Bram ging daarover ernstig over zijn zijk, maar meer ook niet. Nog pikanter: Moszkowicz wordt de crime-collega van V.d. Heuvel bij Boulevard. Dat heet bij ons gewoon kruisbestuiving. Sommigen vinden dat ernstig, maar nieuws is nieuws. Zelfs bij Boulevard. Stay tuned.


Porceleinkast

26 maart 2003
Volgens het NOS-journaal moet je reuze voorzichtig zijn met berichten uit gebieden waarin de moderne westerse kruisvaarders te vuur en te zwaard proberen de olierijke en/of strategische gebieden van de Muzelmannen onder controle te krijgen. Dus zijn we dat met de mare die vanochtend door PakTribune werd verspreid. Het Pakistaanse blad wist te melden dat zo’n 500 lichamen van Britse en Amerikaanse militairen die de laatste tijd zijn gesneuveld tijdens de al lang afgelopen verklaarde oorlog in Afghanistan, al geruime tijd in een koelaula staan weggeborgen op het vliegveld van Shebhab Airbase bij de Pakistaanse stad Jacobabad. In afwachting van vervoer naar hun geboortegrond. Als reden geeft het blad dat het in Engeland en de VS ernstige beroering zou hebben veroorzaakt aan de vooravond van de operatie in Irak om Sadam Hussein met zijn massavernietigingswapens (??) voorgoed het zwijgen op te leggen. Inmiddels zou de bewaking rond Shebhab Airbase zijn verscherpt om verspreiding van dit nieuws te voorkomen. Als het waar is, is dat laatste in ieder geval niet gelukt. Het zal ons benieuwen of de NOS dit bericht vanavond ook de revu laat passeren of Gerri Eikhof als een speer naar Jacobabad laat bellen. Het is weer eens wat anders dan beelden van een zandstorm.


Collage (3)

26 maart 2003
Er is nog een naam onverbrekelijk verbonden met Château Gerlach. Die van projectontwikkelaar Maarten Cuppen. Hij was in het laatste decennium van de vorige eeuw samen met ons Camilleke verantwoordelijk voor het restaureren van het eeuwenoude landgoed Sint Gerlach, compleet met een château, een parochiekerk, een kapel voor verdwaalde bedevaartgangers en een zogenaamd stiftgebouw als laatste restant van het vroegere klooster. Een stuk “barokke roomse harmonie - spiritueel en uitbundig - waarbij de scheidslijnen van het wereldse en het sacrale vervagen” was aan het einde van die periode in ere hersteld. Hoewel aan een diefstal van een paar ton weinig sacraals is te ontdekken. Maar soit. Net als Camille heeft ook Maarten iets met Frankrijk. Hij was namelijk ooit betrokken bij de exploitatie van een paar vakantieparken in de omgeving van Poitiers, maar werd na enige tijd verzocht aan zijn stutten te trekken omdat de eigenaren naar verluidt niet erg ingenomen waren met de bedrijfsresultaten. Maarten was eveneens actief binnen de vastgoedonderneming Reggeborgh van multimiljonair Dik Wessels, wiens reputatie onlangs flink devalueerde als gevolg van Marijke Vos’ bouwenquête en een steekpenningenschandaal op Curacao (zie de artikelen Cool 1 en 2 van december 2002). Ook daar zou Maarten zijn weggebonjourd, maar in een mail aan ons beweerde hij met stelligheid dat ie zelf bij Reggeborgh was opgestapt. Bij zulke gevallen is het vaak hoe je dingen interpreteert.
In hetzelfde decennium waarin Maarten’s BV Vechtse Slag zich roerde bij het spirituele herstel van Sint Gerlach, was zij ook bezig met de renovatie van het uit de middeleeuwen stammende Duitse Huis in Utrecht. Daarin is nu het Grand Hotel Karel V gevestigd, dat na een flink potje bizar en ondoorzichtig geschuifel achter de financiële coulissen nu tot de invloedsfeer van VHS-baasje Ed Maas behoort. Naar verluidt zouden de zakelijke banden tussen Cuppen en Maas overigens nauwer zijn dan je aan de hand van dit ene voorbeeld zou zeggen. En via die verbinding zou Maas (van wie wij in de refter hoorde dat hij op het drafpaard zou zijn geholpen door een stel bekende gebroeders uit het Haagse milieu) eveneens een vinger hebben gekregen in de culinair verantwoorde pap van Château Gerlach. Gevoegd bij de door ons beschreven steelse ontmoetingen in dat hotel tussen topvertegenwoordigers van Amstelland en GAK (zie onze serie Shredder van november vorig jaar), de recente gebeurtenissen rond de grofkorrelige Ferrini-kraak, de maatschappelijke redding van mr. Fernhout met zijn verzameling blote jungskes en de aanwezigheid van een aantal internationale kunstmafiosi op de jaarlijkse TEFAF en je zou bijna gaan denken dat Zuid-Limburg een landstreek op Sicilië is. En het Drielandenpunt een broertje van de Etna. Enig idee waar die loeënde klokken zijn gebleven? Gestolen? Nee toch?


Vanmiddag demonstratie in DenBosch

26 maart 2003
Vanmiddag zal er een lokale anti-oorlog-demonstratie plaatsvinden in DenBosch. Verzamelen om 18.30 uur op het Kerkpleintje en vanaf zeven uur in de namiddag lopen we een blokje. Na afloop is er gelegenheid tot verdere afspraken en het uitwisselen van woede en emoties in De Boulevard (Kraaikampen 1 te DenBosch). Ga voor meer informatie kijken op denboschtegenoorlog en je kunt mailen met info@denboschtegenoorlog.tk


Collage (2)

25 maart 2003
Nee hoor, nog geen antwoord gehad uit Zuid-Limburg. Maar misschien zit het wel in de cultuurverschillen. Wij zijn in de ogen van zo’n hoofddirectie van Château Gerlach vanzelfsprekend creaturen uit de laagste echelons van de samenleving. Neem nou bijvoorbeeld Camille Oostwegel. Door dik en dun verdediger van de Franse cultuur. Hoogstwaarschijnlijk het gevolg van het feit, dat hij jarenlang kok is geweest bij Novotel. Op zich al een hoogtepunt in het Franse culturele leven. Chère Camille bouwde vervolgens naar napoleontisch voorbeeld een eigen imperium op en werd propriétaire van een collectie Limburgse hotels en restaurants, waartoe ook het majestueuze Château Gerlach behoort. In december van het vorig jaar werd zijn inzet voor la douce France beloond. Hij werd Frans honorair consul in Maastricht. Pardon, da’s niet gering. Tegenover de goddank opgelazerde Thomas Lepeltak van De Telegraaf verklaarde hij toen ondermeer:
...We worden nu overgoten met alles wat uit Amerika komt overwaaien, maar dat is volgens mij lang niet altijd even goed. We zouden er veel meer aan hebben als we in Nederland de Franse taal en cultuur weer opnieuw zouden gaan stimuleren, want historisch gezien hebben wij veel meer met Frankrijk dan met Amerika”.
Kijk, nu gaan we een beetje begrijpen waarom zo’n Bruce Ferrini uit Cleveland of all places door Camille’s personeel werd afgeblaft toen hij zich beklaagde over de diefstal van de familiejuwelen, geld en de bontjas van zijn echtgenote. En waarom de lokale koddebeiers Ferrini als prime suspect behandelen en zich alleen maar afvragen waarom de Ferrini’s zoveel juwelen bij zich hadden en hoe ze daar aan gekomen zouden zijn. Om zo “ons” monsieur Camille en zijn mooie Gerlach uit de wind te houden. Het is gewoon de invloed van de Franse cultuur. Op het oog de Bourgondische joie de vivre van du pain, du vin en du Paturain, maar hou je vast voor wat er achter de coulissen gebeurt. In diezelfde cultuur komt bijvoorbeeld in de nabije toekomst mr. Fernhout, de voormalige vice-president van het Maastrichtse gerechtshof voor de kadi. Wegens het in bezit hebben van een indrukwekkende verzameling kinderporno (zie aflevering 7 van de serie “Van Estoril naar Zandvoort" van 15 maart jl.). Diezelfde mr. Fernhout was uiteraard zijn baan kwijtgeraakt, maar wel inmiddels aan een leuke positie geholpen op de universiteit van de Limburgse hoofdstad. Is dat Frans of niet? Zo gaat dat bij ons in Maastreech. Sorry, Bruce. Wrong time, wrong place. Stay tuned.


Great

25 maart 2003
In onze kleine maar fijne serie “De Brusselse Connectie” brachten wij onder de aandacht hoe Ovidiu Tender samen met de zo sterk met vice-president Cheney verbonden onderneming Halliburton via een Colombia/NAVO-variant zich meester probeerde te maken van een Roemeense oliemaatschappij. Maar Dick Cheney’s spaarvarken met zijn drugsgeur en zijn CIA-oortjes houdt zich in dit tijdperk van de wederopstanding van het Bush-virus ook intensief bezig met de ondersteuning van de Amerikaanse militaire activiteiten in landen als Afghanistan, Uzbekistan, Koeweit, Georgië, Turkije en Jordanië. Zo sloot Brown & Root al in december 2001 een nieuw samenwerkingscontract met het Pentagon dat de deur wijdwaag openzette voor logistieke missies waar dan ook in de wereld tot het volgende decennium. Door gebruik te maken van locale voor een krats werkende slaven zetten Cheney’s heerscharen her en der enorme tentenkampen op voor de Amerikaanse militairen (inclusief fitness- en doucheruimtes, golfbanen, verwarmingsinstallaties etc.) en verzorgen de catering. Heerlijk, zo’n “war on terrorism”. En hij gaat ook zo lekker lang duren. Het brengt Halliburton in ieder geval miljarden in het laatje. Om maar te zwijgen over de orders die volgen als weer een land uit het verlanglijstje van Bush & Cheney is verpletterd en daarna weer moet worden opgebouwd. Zo zullen bijvoorbeeld de geconfisqueerde miljarden dollars van Irak voor een prettig deel in de buidel van Halliburton verdwijnen. En mocht Washington tekort komen dan kan het altijd nog extra revenuën putten uit de weer op gang gebrachte heroïnehandel uit Afghanistan. De oude Vietnamese tijden herleven. Great.


Collage

24 maart 2003
Wij hebben in het verleden de verzenen van de TEFAF in Maastricht nogal eens tegen de prikkels gehouden. En ook het luxe hotel Château Gerlach in het aanpalende Valkenburg is al een keer in onze vuurlinie terechtgekomen (zie bijvoorbeeld aflevering 3 van de serie Shredder van 5 november vorig jaar). Maar vandaag vormen zij in onze berichtgeving een sombere collage. Wij vernamen namelijk dat de uit Cleveland afkomstige TEFAF-exposant Bruce Ferrini afgelopen weekend voor een paar ton lichter zou zijn gemaakt. Nieuwsgierig als wij zijn richtten wij ons tot de hoofddirectie van het hotel met de volgende vragen:

Dat zal wel even moeilijk worden voor de hoofddirectie. Vooral omdat de dieven gewoon met een sleutel van de hotelkamer zijn binnengekomen. Ons diner staat al te pruttelen.


Monopoly van de ING (2)

24 maart 2003
Kijk, je kan veel zeggen over de ING, maar de bank beantwoordt wel altijd keurig onze mail.
Alleen, vraag niet hoe. Op 14 maart jl. legden wij bij voorlichter Ward Snijders onze zorgen op tafel over de monopoliepositie die de ING inneemt bij het ontwikkelen van het gebied aan de Amsterdamse Zuid-as (zie aflevering 1). Zo wezen wij Ward op de dertig procent aandelen van de BAM-combinatie en de zestig procent van de preferente aandelen van diezelfde bouwreus die de ING in zijn bezit heeft. Antwoordt Ward:
... Het belang van ongeveer dertig procent in BAM bestaat uit gewone en preferente aandelen. Dit belang is van tijdelijke aard.
Oké Ward, knul, ga maar even zitten en neem een slokje water. We zijn misschien wat onduidelijk voor je geweest. Die preferente aandelen mogen wat ons betreft best deel uitmaken van een totaalpakket van dertig procent aandelen BAM. Maar wie de meerderheid van de preferente aandelen bezit in een onderneming mag met mes en vork eten. De rest gewoon met zijn handen. De ING heeft zestig procent van de preferente aandelen van BAM cs. Ergo de ING eet met mes en vork. Die bepaalt uiteindelijk wat er bij en met BAM gebeurt. Volgens jou is die situatie van tijdelijke aard, maar je zet er niet bij hoe lang tijdelijk is. Tot volgende week? Of tot de Zuid-as vol is?
Maar fasten your seatbelts, het wordt nog tragischer. Wij suggereerden namelijk dat ING Real Estate, de grootste projectontwikkelaar van Nederland, dankzij die preferente aandelen BAM die de ING in portefeuille heeft, in feite over een eigen bouwonderneming beschikte. Zegt Ward:
Uw suggestie over de invloed van ING Real Estate op BAM is niet correct.Het belang van BAM wordt niet gehouden door ING Real Estate, maar door andere ING-onderdelen”.
Oh? Welke onderdelen mogen dat dan zijn? ING Coconuts International? ING Wiseguy Foundation? ING Association for the preservation of meatballs? Niet dat het wat uitmaakt hoor, Ward. Maar je wil ons toch niet wijsmaken dat bijvoorbeeld ING Coconuts op ramkoers ligt met ING Real Estate? Zeg Ward, ouwe musketier, het is bij jullie toch ook: één voor allen, allen voor één? Nou dan. ING Real Estate heeft gewoon zijn eigen bouwonderneming en maakte daar uiteraard gebruik* of misbruik* van (* doorhalen wat niet gewenst is). Met name aan de Zuid-as. Toch lullig dat zo’n aardige gozer als Ward door zijn baas met zulke waaiverhalen wordt opgescheept. Het leven kan soms behoorlijk hard zijn.


De Brusselse Connectie (4)

23 maart 2003
Direct na de heroïnevondst in Khabarovsk in een door Alfa Eko geleasde spoorwagon kwam een diepgaand onderzoek op gang. Daarbij werd in verschillende kantoren en opslagplaatsaen van de Alfa-dochter heroïne aangetroffen en documenten die betrekking hadden op de deal tussen de Alfa Bank en Orejuela, de leider van het Calikartel (zie aflevering 3). In hoeverre deze gebeurtenissen in Siberië van invloed waren op de loop der dingen in Colombia blijft de vraag. Maar het lijkt wel heel erg toevallig dat Orejuela in diezelfde periode werd gearresteerd en voor 15 jaar achter roestvrij staal verdween (waarvan hij er overigens dankzij “goed gedrag” maar zeven uitzat). Maar er was meer. Andere documenten wezen namelijk op het bestaan van een heroïnelijn die vanuit Laos, via Vietnam, Vladivostok, Siberië en de republieken in het zuiden van de voormalige Sovjet Unie naar Europa liep. Onderweg werd het verpakt in meel- of suikerbalen. Laos, Vietnam? Interessant.
Nadat in de jaren zestig de VS het roer van de oorlog in Vietnam overnamen van de Fransen namen zij ook de heroïnehandel van de haantjes over. Met name in Laos en Thailand. De revenuën werden witgewassen via Australische banken, waaronder de door de CIA gerunde Nugan Hand Bank. De eindverantwoordelijke voor die witwasoperatie was de huidige Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken Richard Armitage, die opereerde vanuit de Amerikaanse ambassade in de Zuid-Vietnamese hoofdstad Saigon. Na de oorlog was hij tot 1979 gedetacheerd op de ambassade in Bangkok en hield zich op papier bezig met een “War on Drugs” avant la lettre en de speurtocht naar Amerikaanse krijgsgevangenen in Vietnam. Mooiere cover is haast niet denkbaar. In dat jaar verliet hij de diplomatieke dienst en werd het baasje van de Far East Trading Company. Niet moeilijk te raden welk product het meeste geld in het laatje van deze company bracht. Tijdens de Reagan/Bush-periode was hij respectievelijk onderknuppel van de minister van Defensie in Zuid-Oost-Azië en de Pacific en later op het gebied van internationale veiligheid. Beginjaren negentig werd dit nijvere baasje als speciale afgezant van Bush senior naar de republieken aan de zuidelijke grenzen van Jeltsin’s Rusland gestuurd om te assisteren bij het weer op poten zetten van de economie daar. Een van de eerste Amerikaanse ondernemingen die in die gebieden actief werd was Brown & Root, de volle dochter van Dick Cheney’s Halliburton. Een onderneming overigens die in de meest onherbergzame gebieden in de wereld werkzaamheden ontplooit en zoals al eerder gezegd als ideale cover wordt gezien voor CIA-agenten en drugshandel. In Afghanistan en Colombia om eens wat te noemen. Dus hoe toevallig is het dat Halliburton in Roemenië verwikkeld is in de overname van een oliemaatschappij, waarbij 300 miljoen inktzwarte dollars uit Colombia via een inderhaast in elkaar gehangen netwerk van een Nederlandse NAVO-luitenant kolonel naar Boekarest moesten worden overgeheveld? Niet.


Ook in DenBosch protesten tegen de oorlog van de VS

21 maart 2003
Morgen, zaterdag demonstreren er ongetwijfeld weer vele tienduizenden mensen in Amsterdam tegen de huidige oorlogshandelingen van de VS tegen Irak. Overal in het land vinden er momenteel protesten plaats. Een actueel overzicht van al deze acties kun je vinden op website van wereldcrisis. Aangezien wij met Kleintje Muurkrant (Actueel) vanuit 's-Hertogenbosch opereren zijn we blij met het initiatief van het Platform DenBosch tegen Oorlog dat zojuist opgericht is. Op woensdag 26 maart zal er een demonstratie in de binnenstad van DenBosch plaatsvinden. Verzamelen om 18.30 uur op het Kerkpleintje en vanaf zeven uur in de namiddag lopen we een blokje. Na afloop is er gelegenheid tot verdere afspraken en het uitwisselen van woede en emoties in De Boulevard (Kraaikampen 1 te DenBosch). Ga voor meer informatie kijken op denboschtegenoorlog en je kunt mailen met info@denboschtegenoorlog.tk


Van Estoril naar Zandvoort (8)

21 maart 2003
In de laatste uitgave van Quote is een heel verhaal te vinden over ene mevrouw Elène Vis. Jarenlang eigenaresse van een wereldwijd actief escortbureau en een tijdje de levensgezel van Emile Ratelband, die Saddam Hussein onlangs nog heeft geleerd om bij elke Amerikaanse bominslag “tsjakka” te roepen. Mevrouw Vis heeft geen hoge pet op van de heren der schepping. Over het algemeen allemaal eenvoudige boerenlullen die door een beetje opgeleide en smaakvol ogende vrouw kunnen worden gedwongen desnoods het tapijt van een hotelkamer op te vreten om “neuken doe je zo” in de praktijk te brengen. Zij is min of meer in “het leven” terechtgekomen omdat haar pleegvader met haar en haar jeugdige vriendinnetjes alles had gedaan wat god, allah en hoe ze ook allemaal mogen heten verboden hadden. Soms deze geneugten delend met zijn vrienden. Kijk en daar worden we een beetje misselijk van het verhaal van mevrouw Vis. Want uit haar succes-story komt nergens naar voren dat er strafrechterlijk iets met pappa en zijn geile kornuiten gebeurd is. En hoe het leven van haar gemolesteerde vriendinnetjes verder is verlopen. Bij onze zuiderburen ontspringen een x-aantal hoge omes de dans omdat ene Marc Dutroux tegenover justitie zijn bek dichthoudt over het misbruik van kinderen. Kennelijk heeft mevrouw Vis daar ook voor gekozen. Zij het dan niet vanuit een hokje van twee bij vier meter. Of heeft ze misschien in haar wereld van schone schijn nooit van Dutroux gehoord? Hoe dan ook, deze blijkbaar kouwe vis zei wel versteld te hebben gestaan van Nederlandse presentatoren die bij haar kleine jongetjes bestelden. Of ze dat prille vlees ook heeft geleverd vermeldt Quote niet. De reden moge duidelijk zijn. Wel een beetje kryptisch lullen over cliënten als ambassadeurs, politici, het koninklijk huis, rechters, topondernemers, bankdirecteuren die met haar dames aan het rollebollen zijn geweest is allemaal tot je dienst. Maar knoeien met kinderen kan en mag niet. En mevrouw Vis weet dat als geen ander. Justitie vervolgt momenteel op aanwijzing van de FBI verschillende kloothommels die een zootje pedo-vuiligheid op hun PC hadden gedownload. Maar die presentatoren zijn hardcore en als Quote het niet aandurft om die namen te noemen, bel ons gerust. Wij gooien hun goede naam met graagte te grabbel.


Balletje, balletje

21 maart 2003
Zo, de “oorlog” was nog geen dag oud of Djenghis W. Bush herhaalt het kunstje van zijn vader. Hij zit meteen met zijn vingers in andermans kassa. Zoals we al herhaaldelijk gemeld hebben werden na de door pappa Djenghis in 1990 listig uitgelokte Iraakse bezetting van Koeweit de buitenlandse tegoeden van de oliedreumes als een speer bevroren. En vervolgens verdween een deel ervan in de door Amerikaans/Israëlische slimmerikken beheerste internationale geldstromen door het bijvoorbeeld te investeren in de exploitatie van Russische olievelden (zie meer daarover in de serie Shady en de eerste aflevering van de reeks over Dé Bank in Kleintje Muurkrant 332). Uiteraard verdwenen in 1990 eveneens de buitenlandse tegoeden van Irak in de vrieskist. Wat daarmee verder is gebeurd onttrekt zich aan onze waarneming. Maar wie denkt dat het bedragje al die jaren intact is gebleven is nog naïever dan de gemiddelde Amerikaanse kiesgerechtigde. De deuren van de BCCI werden in 1991 niet voor niets door de Britse portiers plotseling dichtgesmeten. Wij moesten vanochtend dus haast meewarig glimlachen toen wij lazen dat Djenghis junior de bevroren Iraakse tegoeden in de Verenigde Staten had laten confisqueren. 1.74 miljard dollar. Het is bedoeld voor humanitaire hulp aan Irak. Over gotspes gesproken. Driehonderd miljoen daarvan is bestemd voor Irakezen die kunnen aantonen schade te hebben geleden van het bewind. Nou, dat is zo’n beetje het hele volk, dus tel uit je winst. De trouw kwispelende Britten hebben het kunstje van hun Amerikaanse baasje keurig nageaapt en hebben elf andere landen nu ook gevraagd het voorbeeld te volgen. Minister van Financiën John Snow: “We leiden een wereldwijde jacht op het bloedgeld dat Hussein en zijn medewerkers hebben gestolen van het Iraakse volk”. Die denkt zeker dat we sneeuwblind zijn.


Toekomstmuziek

20 maart 2003
Iran steunt in het geheim Al Qaida. Die vreselijke mullah’s met hun inferieure geloof zijn bezig met hun eigen atoombom. De mensenrechten worden in dat land vertrappeld. Er is geen democratie. Het land heeft lekker veel olie. Dus als Baghdad achter de rug is komt Teheran aan de beurt. Met de politieke steun van Jan Peter en de nieuwe kruisridders onder leiding van Maxime de Verschrikkelijke. Voor God en Vaderland.
Noord-Korea heeft een communistisch regime. Ongelovigen dus. Met een heilloos ondemocratisch syteem. De mensen daar lijden honger. Die Kim en zijn kliek zijn bezig met hun eigen atoombom. En ze proberen ons daarmee te chanteren om ze weer voedsel- en andere hulp te verlenen. Niks daarvan. Eerst flink uithongeren, dan toeslaan. Net als in Baghdad. Dus als ze in Pyongyang al teveel babbels krijgen gaat hun kop eraf. Met de politieke steun van Jan Peter en de nieuwe kruisridders onder leiding van Maxime de Verschrikkelijke. Voor God en Vaderland.
Indonesië verbergt leden van Al Qaida. Het is een moslimstaat. De regering en het leger onderdrukken etnische minderheden met moord en doodslag. De democratie is daar een lachertje. We zijn Bali nog niet vergeten. Het land heeft lekker veel olie en andere leuke delfstoffen. Op den duur moet het regime in Djakarta een kopje kleiner worden gemaakt. Met de politieke steun van Jan Peter en de nieuwe kruisridders van Maxime de Verschrikkelijke. Voor God en Vaderland. In Venezuela is een communist aan het bewind. Een ongelovige dus. Hij geeft een slecht signaal aan de omringende landen door de populaire jongen uit te hangen tegenover de arme bevolking. Is een vriend van die terroristische Castro. De democratie in zijn land is een lachertje.Via zijn land worden buiten onze controle om veel drugs uit de buurlanden geëxporteerd. Het land heeft lekker veel olie. Dus die Chavez zijn kop moet eraf. Met de politieke steun van Jan Peter en de nieuwe kruisridders onder leiding van Maxime de Verschrikkelijke. Voor God en Vaderland. Wordt vervolgd.


Acties tegen de oorlog

20 maart 2003
Het wapentuig wordt ingezet. Aanstaande zaterdag wederom een demonstratie in Amsterdam. Wil je weten wat er allemaal in je eigen omgeving aan anti-oorlogsactiviteiten te doen is dan kun je kijken op www.vredessite.nl


Octopussy (23)

20 maart 2003
Het kantoor van de in deze kolommen ineens tot bloei gekomen mr. A.E. Toenbreker heeft volgens ingewijden niet alleen de belangen behartigd van John Mieremet, de via Willem Endstra investerende ex-enforcer van Klaas Bruinsma, maar ook van een andere kleurrijke figuur in de Amsterdamse scene: Bertus Lüske. Een tot vastgoedspeculant verworden oud-bokser, die al tientallen jaren via het inzetten van knokploegen de achterkant van zijn gelijk probeert te etaleren tegenover de kraakbeweging in Amsterdam. Zijn laatste spectaculaire, maar mislukte overval pleegde hij op het culturele kraakproject op het ADM-terrein in Amsterdam-West. Maar onze aandacht gaat ditmaal uit naar een net zo afschrikwekkende raid van zo’n twintig jaar daarvoor. In de nacht van 12 op 13 oktober 1982 werd de Luyk ontruimd door een knokploeg onder leiding van sportschoolhouder Jan Plas. Diens naam zou drie jaar later verbonden raken met de kidnap van Gijs van Dam junior, die in december 2002 opnieuw door het noodlot werd getroffen toen een aantal kogels hem veroordeelde tot een vegetatief bestaan. De Luyk-actie van Plas en zijn meer dan twintig assistenten - toegerust met ludieke breekijzers en gespijkerde honkbalknuppels - vond plaats ten behoeve van de eveneens aanwezige huiseigenaar Lüske, die bij die gelegenheid zijn overproductie aan adrenaline aanschouwelijk maakte met het wegwerpen van vuilnisbakken Geüniformeerde wetshandhavers verschenen op hun gemak pas anderhalf uur later bij het pand. Twee van hen werden binnengelaten en er onstond direct een sfeertje van ouwe jongens krentenbrood. Een van de agenten riep zelfs amicaal tegen een lid van de kernploeg van Plas: “Hééé, Helsloot, jij ook hier?”. Tot zover het verslag van een ooggetuige. Nou zullen er zonder twijfel heel wat Helslootjes in Nederland rondlopen. Maar gek hè, in dit verband denken we toch meteen terug aan de in onze visie redelijk stevig met mr. A.E. Toenbreker verbonden meneer Helsloot uit aflevering 19. Want een ding is zeker: dit Amsterdamse wereldje is maar klein. En wordt de laatste jaren steeds maar kleiner. Daarom blijven wij de vinger aan de knekelige pols houden. Stay tuned.


Netjes

19 maart 2003
Onno Ruding is beschaafd. Keurig in het krijtstreeppak. Spreekt een net soort Nederlands. Stijf Katholiek. Echt een volbloed CDA'er uit Breda. Daarnaast heeft die inkeurige man verstand van geldzaken. Zo heeft hij leidinggevende functies vervuld bij de AMRO-bank, het IMF en het NCW en was hij een voortdurend bezuinigende minister van Financiën in de kabinetten Lubbers I en II. Om maar te zwijgen over zijn indrukwekkende collectie adviseurschappen en commissariaten. De laatste tien à elf jaar heeft hij zijn beste krachten gegeven aan de Amerikaanse Citicorp Bank. Een van de grootste financiële bolwerken ter wereld en wellicht qq. even wat minder beschaafd. Zo was bijvoorbeeld de leiding van de bank voor tweehonderd procent betrokken bij een paar Mexicaanse drugszaken die het verstand van iemand als tante Truus ver te boven gaan (zie Mexicococaïne met een Hollands sausje in de Morgenster). Maar daar kon Onno niks aan doen. Die was daar veel te netjes voor. Verder hield Citicorp met veel vlijt de speculatietanker Enron op koers bij het opzetten van een wereldwijd netwerk van facades en bij het geruisloos wegsluizen van miljardenwinsten naar exotische offshore-oorden. Tot de tanker op een boekhoudkundige ijsberg liep en naar de kelder ging. Maar daar kon Onno niks aan doen. Die was daar veel te netjes voor. En dan is Citicorp via Citicorp Equity Investment nog verwikkeld geweest in een witwasoperatie waar de producent van Witte Reus een erectia magistra van zou krijgen.Maar daar kon Onno niks aan doen. Die was daar veel te netjes voor.
Sinds 2000 is Ruding de vertegenwoordiger van Citicorp in Europa en houdt een fauteuil warm in Brussel. En of de duvel ermee speelt, ook daar is het nu hommeles. De bank zou namelijk zijn Belgische rekeninghouders hebben gewezen op de mogelijkheid om nummerrekingen te openen bij het filiaal in Luxemburg. Nou ja, niet alle rekeninghouders natuurlijk. Niet de gewone krabbers, maar de rijke jongen en meisjes die toch al zo geplaagd werden door de Belgische fiscus. En bovendien mochten ze gratis bellen naar dat filiaal als ze wat wilden husselen met hun centjes. De zaak kwam onlangs aan het licht. Politie-invallen waren het gevolg. Zowel bij het Brusselse hoofdkantoor van Citicorp en filialen in Gent, Waterloo en Brussel als bij een twintigtal cliënten werd de boel ondersteboven gekeerd. Een heel stel betrokkenen heeft al kennisgemaakt met onderzoeksrechter Daniel Fransen. Een nieuw schandaal à la KB-Lux is in de maak. Maar daar kan Onno niks aan doen. Die is daar veel te netjes voor.


Octopussy (22)

19 maart 2003
Ons vertouwen in Barbara Edney, de woordvoerster van de Britse speedbotenproducent Sunseeker International Ltd., werd niet beschaamd. Zij zond ons opnieuw een verhelderend mailtje:
We have had no dealings with De Bode. As far as we understand now they bought second hand boats from Ter Haak. We in fact had to put them in lawyers hands to stop them using the Sunseeker name”.
Kijk, dat lost uiteraard niet al onze vragen op. Maar als Barbara de waarheid vertelt - en waarom zou ze niet? - dan bestond er een directe lijn tussen de menagerie van Johan ter Haak en die van De Bode. En zou die laatste vanuit Engeland op zijn vestje zijn gespuugd voor het misbruik van de naam Sunseeker. De witwasser van een Tilburgse firma in roesmiddelen was dus verbonden met een Gooise vastgoedhandelaar die in een wijde omgeving een aroma van oplichting verspreidde. Met ergens op de achterhand een “onderwereldbankier”. Maar geen van drieën voor zover wij weten ooit geconfronteerd met een karige maaltijd in een klein uitgevallen kamertje met een kijkgaatje in de deur. Toch raar. Wij hebben meer dan een vermoeden dat wij over deze liaison binnenkort nog meer boven water trekken. Stay tuned.


Kotsen (2)

19 maart 2003
Soms staat echt je verstand stil. Bijvoorbeeld bij het lezen van de drukke bezigheden van prinses Margarita. Nee, niet de engel der wrake van het Nederlandse koningshuis, maar een telg van het afgeschafte Roemeense equivalent. Die kleurt haar leven wat in via een stichting die haar naam draagt en goed doet voor de sociaal misdeelden in de brede Roemeense onderlaag. Daartoe organiseert zij feestjes voor de rijken. Zo frutselde zij afgelopen maand november met enige hulp van buitenaf een galadiner dansant in elkaar in het hotel The Grant Sofitel Demeure in Amsterdam. Vele BN-ers schoven aan voor een culinair voortreffelijk verzorgde hap en slok waarvan de doelgroep het bestaan niet eens vermoedt en zij schuifelden tussen de gangetjes door wat quickstepjes en walsjes weg. Ondanks dit alles was de opbrengst wat magertjes: 25.200 euro. Maar wat wil je in deze pre-Iraakse tijden. In december herhaalde Margarita haar Amsterdamse kunststukje in het Brusselse hotel Conrad, want ook bij onze zuiderburen weten ze wat kinderleed betekent. Het was overigens niet de eerste keer dat hare koninklijke niksheid in België met de pet rondging. In april van het vorig jaar nam zij het initiatief tot een galabal in het Vlaamse Wijnegem, waarbij ook haar vader Michael en moeder Anne aanwezig waren. De opbrengst van het later als schitterend beschreven bal was speciaal bestemd voor de Roemeense probleemkinderen en vond plaats in een voormalige tot enorme expositieruimte omgetoverde mouterij: Het Kanaal. Eigendom van de befaamde Belgische kindervriend Axel Vervoordt, die zonder enige twijfel een flink wit voetje heeft gehaald bij zijn door blauw bloed geteisterde invité’s door een ruime gift voor die arme Roemeense meisjes en jongetjes. Een giga-gotspe. Waar was Axel mee bezig? Gebruikte hij deze ellendige bedel-soirée alleen maar om de spoken uit zijn verleden tot zwijgen te brengen? Of was het een gewoon een slimme manier om tot zaken te komen? In dit geval misschien allebei. Want de Roemeens/Duitse koningskliek, die na 1945 het land was uitgekegeld omdat zij zo keurig als symbool had gediend voor het Nazi-regime van Horia Sima en zijn IJzeren Garde, had ruim op tijd een lading kunstwerken naar het buitenland gesluisd die in geld uitgedrukt ruim voldoende is om de problemen van de Roemeense kinderen een stuk te verlichten. Maar dat laatste zal geen onderwerp van gesprek zijn geweest tussen de Belgische estheet en het koninklijke koekoeksei. Het is om te kotsen.


Meer lakeien dan gedacht

18 maart 2003
Dat de nederlandse pers zich wat terughoudend opstelt zodra het om ons koningshuis gaat is bekend. In de HP van 14 maart jongstleden wordt in het artikel “Beatrix en haar lakeien” een overzicht gegeven van de nieuwe soort “oranjeklanten”. De Etty’s, Heines, Blokkers en anderen. Een bloemlezing van uitspraken en citaten zoals HP die ook publiceerde naar aanleiding van de moord op Fortuyn. In dit geval gaat het om de waarde die aan de opmerkingen van een gefrustreerde prinses gehecht kunnen worden: valse beschuldigingen, roddel en achterklap, afkomstig van een “paranoïde” nicht en haar “nepbaron” opgetekend door een “grachtengordelroddelblad”, aldus Youp van ‘t Hek.
Tja, het ontwijken van onaangename kwesties is voor de pers in dit landje nog steeds ‘bon ton’; ondanks alle ferme uitspraken die men zo regelmatig uit de monden van de heren en dames kan optekenen. Zo ook in dit geval, zelfs in het blad HP, want wat wordt door mevrouw Margarita de Roy van Zuidewijn nog meer gezegd? Dat het bepaaldelijk geen geheim was en is dat ene Prins Bernhard twintig jaar lang een relatie had met zijn secretaresse mevr. Cocky Gilles. Wel te lezen in de Times van 11 maart jongstleden, maar verder nergens. Dit nieuwsfeitje wordt ons nu onthouden, vandaar maar hier in onze royalty-rubriek.


Octopussy (21)

18 maart 2003
Iemand moet de firma Sunseeker International Ltd. hebben duidelijk gemaakt dat wij het antwoord van managing director Braithwaite onvoldoende vonden (zie vorige aflevering). Wij kregen gisteren namelijk nog een mailtje van het bedrijf. Nu van Barbara Edney. Zij schreef het volgende:
Further to your recent e-mail I can confirm that we have sold two boats to Marina Seaport IJmuiden, both of which were paid for directly into our bank account. Mr. De Bode we have not heard of.
Elk antwoord schept weer nieuwe problemen. Als we ervan uitgaan dat Sunseeker niks te verbergen heeft en eerlijk antwoord heeft gegeven dan ontstaat de volgende figuur:
De firma Ter Haak liep bij de witwas voor een stel ondeugende Tilburgse heren in de armen van de politie die het opdoeken van hun gezelligheidsvereniging Operatie Slagwerk had genoemd (sla op uw gemak de afleveringen 7 en 13 van deze serie erop na op de site www.stelling.nl/followup). Dat was in 1997 en het politieoptreden vormde kennelijk meteen de aanleiding tot het krakend tot stilstand komen van de handelsrelaties tussen Sunseeker International en Johan ter Haak. Waarschijnlijk na het sluiten van die boeken kocht Willem Endstra’s firma Marina Seaport IJmuiden zelf twee boten rechtstreeks van Sunseeker, maar daar kunnen we toch wat weinig chocola van maken. Blijft over de door de RABO-bank zo roerend ondersteunde zakenman De Bode. Baasje van onder meer Sunseeker Superyachts BV. (zie aflevering 12). Dus verrasten wij de woordvoerdster van Sunseeker vandaag met het volgende mailtje:
Dear Barbara, Mr. De Bode was the owner of Sunseeker Superyachts BV and as the name of his firm reveals, he dealt in your boats. Quite succesfully, if we may believe the papers. Our question is: where did he get his merchandise? Can you help us out?"
Nu is het wachten geblazen. Maar wij hebben hier wel vertrouwen in. Stay tuned.


De Brusselse Connectie (3)

17 maart 2003
In hoeverre Dick Cheney persoonlijk betrokken was bij het overhevelen van 300 miljoen dollar van raadselachtige signatuur van een Colombiaanse bankrekening naar de zakken van de Roemeense industrieel Ovidiu Tender via NAVO-duisterling Willem Matser en allerlei cover-firmaatjes is vooralsnog duister. Feit is wel dat Halliburton, de van CIA-agenten vergeven onderneming waarvan Cheney tussen 1995 en 2000 het hoogste baasje was, al eerder in verband is gebracht met het witwassen van Colombiaanse drugswinsten.
In 1993 ontmoette de toenmalige leider van het Calikartel Gilberto Rodriguez Orejuela een hoge functionaris van de Russische Alfa Bank. Bij die meeting werd overeengekomen dat Alfa zou zorgdragen voor de investering van Orejuela’s narcodollars in Russische ondernemingen. Het geld zou via offshore-firma’s op de Bahama’s, Gibraltar en andere toeristenoorden naar Rusland worden gesluisd. Ook bij de Russen is het hemd nader dan de rok. Het ligt dus voor de hand dat de directie van de Alfa Bank bestaande uit Mikhail Fridman en Pjotr Aven binnen deze context allereerst haar oog liet vallen op ondernemingen waarbinnen de bank al over de nodige invloed beschikte. Een daarvan was niet onbelangrijk: Tyumen Oil.
In 1992 had de Alfa Group of Companies, waarvan de Bank de spin in het web was, van de Amerikaanse investeringsvehikels Opic (Overseas Private Investment Corporation) en de Exim Bank een lening ontvangen van in totaal 292 miljoen dollar. Die waren bedoeld om de ontwikkeling van een olieveld van Tyumen een flinke boost te geven. Tyumen Oli kon dankzij die lening dan weer de technische hulp inroepen van het Amerikaanse bedrijf Brown & Root. Een volle dochter van Halliburton die actief is in alle uithoeken van de aarde en zo een aangename cover biedt voor een leuk contingent CIA-agenten. De toekomst van Alfa met zijn uitbreidende internationale contacten in zowel het witte als het zwarte circuit zag er buitengewoon rooskleurig uit. Maar in 1995 zorgde een simpele diefstal onverwachts voor grote problemen. Die vond plaats in de Siberische stad Khabarovsk. Uit een spoorwagon die was geleasd door Alfa Eko waren zakken suiker achterovergedrukt en doorverkocht. Niet veel later werden talloze inwoners opgenomen met vergiftigingsverschijnselen . De suiker bleek heroïne te zijn. Stay tuned.


Octopussy (20)

17 maart 2003
In aflevering 12 en 13 van deze serie maakten wij u er al opmerkzaam op dat de handel in speedboten van het merk Sunseeker wel erg populair was in kringen waar onduidelijk verdiend geld in omloop was. Endstra, De Bode, Ter Haak. Geen trio om vrolijk fluitend aan voorbij te fietsen. Je ruikt bijna de geur van de witte was. Bij Johan ter Haak, die zijn zoon verloor als gevolg van de schietpartij rond Cor van Hout in Amstelveen, kregen we onlangs aanwijzingen dat onze neus goed functioneerde. Volgens ingewijden zou hij sommige boten cash hebben betaald en zou er een verschil zijn geconstateerd tussen de cijfers in Ter Haak’s boekhouding en die van de firma Sunseeker. Wij waren niet te beroerd om even naar het naadje van Sunseeker’s kous te vragen en waagden er een wat dik aangezet mailtje aan:
We are working on an journalistic investigation in the case of mr. J. ter Haak and the death of his son. We are aware of the fact that the police has taken a look in your books to find evidence for the laundery of drugsmoney by mr. Ter Haak. It came to light that he often payed cash for new boats. Did mr. Ter Haak come to your place to hand it over or did you meet him elsewhere? In Belgium or in Holland? Is this way of paying common practice in your kind of business? Did you have other Dutch customers who acted like this? Mr. Endstra for example or mr. De Bode?"
Het duurde even voor we antwoord kregen. Begrepen we. Maar toen kwam het volgende mailtje van mr. Robert Braithwaite, managing director van Sunseeker International Ltd.
We have not dealt with John ter Haak for some 5/6 years. Any moneys he ever paid to us for boats have always been payed directly the company’s account in Lloyds TSB Bank plc. We can assure you that the police have NEVER looked at our books and we have always cooperated with any authoritive bodies if requested. I trust this puts an end to this matter”.
Nou, Robert we kunnen je bij deze mededelen dat dit niet het eind is van deze “matter”. Niet alleen omdat we weten dat je bij de beantwoording van onze mail het nodige hebt weggelaten maar ook omdat je niet bent ingegaan op onze vragen in de richting van Endstra en De Bode. Ook niet na herhaald aandringen. Kijk, dat prikkelt ons alleen maar. Dus we bereiden ons nu voor op de “The Return of the Little One (het Kleintje)”. Stay Tuned.


Waffels

16 maart 2003
Een paar dagen geleden zei de nonchalant deftige Henri Wijnaendts - onze voormalige ambassadeur in Parijs - op de teevee dat het terecht was om een creatuur als Saddam Hussein gewapenderhand uit de roulatie te halen. Volgens de van een koene embonpoint voorziene Wijnaendts verdient een politiek leider niet beter als die zijn onschuldige onderdanen onderdrukt, martelt en vermoordt. Voor een ex-topdiplomaat lichtelijk ongenuanceerd gezien het feit dat bij zo’n militair ingrijpen van buitenaf opnieuw een massa van diezelfde onderdanen de kling wordt overgejaagd. Nou kan je zeggen dat dat kiezen is tussen twee kwaden, maar of je bij een Amerikaans/Brits bombardement in een veilige VARA-studio zit of in een keldertje in Baghdad maakt nogal wat verschil. Onbeantwoord bleef helaas ook de vraag: Waarom nù? In 1989 bracht het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken een rapport naar buiten waarin en detail werd beschreven hoe Saddam Hussein in de jaren daarvoor zijn bevolking had geterroriseerd. Dat mondde uit in een resolutie bij de Verenigde Naties ten faveure van een diepgaand onderzoek naar die terreur en het gebruik van gifgas bij zowel de etnische zuiveringen in het noorden van Irak als in de oorlog met Iran. Met als mogelijke consequentie een aanklacht tegen Saddam wegens misdaden tegen de menselijkheid en wegens oorlogsmisdaden. Maar wie stemde tegen die resolutie en dus tegen een dergelijk onderzoek? De Verenigde Staten, die toen gebukt gingen onder het regime van Pappa Bush, de vader van de huidige president. En wie steunden de toenmalige president in het koor van grote waffels? De huidige minister van Defensie Donald Rumsfeld en de huidige tweede man op Buitenlandse Zaken Richard Armitage. Over het waarom van die houding zullen we het maar niet hebben. Een dergelijk onderzoek zou meteen hebben aangetoond wie het leeuwendeel had geleverd van Saddam’s voorraad aan raketten, gifgas en andere zaken die het licht niet verdragen. De Verenigde Staten. Toen was Saddam inderdaad een gevaar voor de vrede. Toen deed Washington geen moer. Nu, na de Iraakse bevolking jarenlang systematisch te hebben uitgemergeld, is volgens Bush junior en zijn waffels Saddam ineens het grootste gevaar voor de wereldvrede en een dictator die zijn arme bevolking bloedig onderdrukt. Zeg, Wijnaendts, het is wat hè?


Van Estoril naar Zandvoort (7)

15 maart 2003
Maastricht heeft het. Dat noemen we nog eens scoren als je binnen een paar dagen tweemaal een plek weet te veroveren op onze website. Op 12 maart jl. meldden wij in het artikeltje “Kotsen” namelijk dat de wereldvermaarde excentrieke kindervriend Axel Vervoordt weer acte de présence zou geven in zijn toko op de TEFAF van dit jaar. En nu al maakt een andere kindervriend die zich tot anderhalf jaar geleden in de stad rond het Vrijthof manifesteerde zijn opwachting in deze kolommen. De voormalige vice-president van de rechtbank in Maastricht, mr. Fernhout. In november 2001 nam deze niet onbelangrijke befdrager de poten naar zijn tweede optrekje in Normandië nadat de politie geheel volgens verwachting in zijn Limburgse stulp in de bestanden van zijn computer een leuke verzameling kinderporno aantrof plus een vrachtje videobanden met ook al zulke esthetische beelden. De politie-inval vormde een uitvloeisel van het FBI-onderzoek Landslide dat niet alleen in de Verenigde Staten tot een golf van arrestaties leidde, maar bijvoorbeeld ook in Duitsland, Engeland en Portugal al de nodige gevolgen heeft gehad. In Nederland zijn we daar - hoe noemen we dat ook alweer? - terughoudender over. Maar om meneer Fernhout konden de autoriteiten kennelijk niet heen. Wellicht omdat men met de vraag zit in hoeverre de plaatselijke penose weet had van zijn vleselijke interesses en van die kennis gebruik heeft gemaakt. Gisteravond maakte het NOS-journaal het nieuws wereldkundig dat de zaak versus de voormalige op-één-na-hoogste rechter van Maastricht aan het eind van deze maand voor de kadi komt. Die zal zich “alleen maar” concentreren rond het in bezit hebben van kinderporno. Dat Fernhout zijn adoptiezoon bestegen zou hebben kon de politie niet hard maken. Overigens kunnen wij wat de procesdatum betreft wat preciezer zijn. Volgens ingewijden heeft het OM er namelijk op aangedrongen de zaak tegen Fernhout op 27 maart a.s. te behandelen. Waarom juist die datum? Op die dag begint het proces tegen Volkert van der Graaf. En waar zit de landelijke pers dan bovenop? ... Kind kan de was doen.


Monopoly van de ING

14 maart 2003
Van huis uit vermaken wij ons altijd kostelijk met het gezever uit Brussel over vrije concurrentie binnen de EU. Waar dat toe kan leiden hebben we gezien in de enquête van het Kamerklasje van juf Marijke Vos. Geheime prijsafspraken. Wie zaait zal oogsten. Zo hebben wij het donkerbruine vermoeden dat ondanks de lessen van juf Marijke aan de roemruchte Zuid-as van Amsterdam ook dingen gebeuren die niet geheel conform het Edict van Brussel verlopen. Daarom schreven wij al een paar ongeruste epistels aan de ING, die in dat gebied buitengewoon actief is (zie bijvoorbeld “De ING doet niet mee” van 28 januari jl.). Hieronder volgt het voorlopig laatste exemplaar:
In het recente verleden hebben wij met onderstaande problematiek abusievelijk de heer Paul Trip van ING Real Estate benaderd. Uw lieftallige Haagse collega Lineke Schouwstra wees ons er echter op dat wij voor de juiste gang van zaken uw desk moesten benaderen. Na een periode van korte rust om bij te komen van deze strenge terechtwijzing volgen wij bij deze haar goede raad op.
Ten behoeve van een publicatie op onze onvolprezen site Kleintje Muurkrant Actueel zouden wij graag het volgende van u willen weten:
Dankzij een door uw onderneming uitgevoerde grand slam heeft de ING als wij goed zijn geïnformeerd ruim dertig procent van de “gewone” aandelen BAM/NBM/HBG in handen gekregen. Daarnaast zou zij daarbij zestig procent van de preferente aandelen hebben veroverd, waarmee de ING in wezen aan de financiële touwtjes trekt van genoemd trio bouwbedrijven. Dat levert de in sommige ogen niet zo frisse constructie op dat ING Real Estate in feite over een eigen bouwbedrijf kan beschikken en bij de leiding van deze onderneming (onder wie de door ons zo bewonderde heer Jan Doets) wel een epidemie van onbenul moet heersen om van die gelegenheid geen gebruik te maken. Daarmee staat het door Brussel aanbeden begrip van vrije concurrentie stevig op de tocht, als het al niet is weggewaaid. Met name op de beroemde Amsterdamse Zuid-as heerst nu een soort monopolie en kan ING Real Estate daar minzaam aan de wat kleinere jongens als Amstelland, G & S en Maarsen wat kluifjes toewerpen. Wij zouden gaarne van u vernemen of onze visie strookt met de werkelijkheid of dat uw concern daar andere ideeën over heeft.
Verder zijn wij zo brutaal om te informeren of er al enige duidelijkheid valt te bespeuren over de al geruime tijd hangende kwestie rond de aankoop van het Shell terrein van de gemeente Amsterdam. Is er al sprake van een overeenkomsten zo niet wanneer mag die dan verwacht worden? Tot zover onze vragen. Prettig weekend
”.
Het zal wel even duren voor we antwoord krijgen. Mooi weer en zo. Maar waar hoop is, kriebelt het nog.


Digger

14 maart 2003
Spannend verhaal op de website van de Russische Pravda van gisteren. De journalist Oleg Lurier vertelt daarin koeltjes dat hij in mei 2001 een doorgewinterde hacker (“Andrey”) had ontmoet. Andrey behoorde tot een internationaal actieve groep die al heel wat ondeugende opdrachten had uitgevoerd, waaronder het illegaal leeghalen van bankrekeningen. Dat had hem in het verleden geen slapeloze nachten bezorgd, maar nu was Andrey toch bang voor zijn hachie. En hij vertelde Oleg waarom. De maand daarvoor was hij via betrouwbare intermediairs benaderd door vier zakenmensen met de opdracht in te breken in de hoofdcomputer van een bankvestiging in het Newyorkse World Trade Center en anderhalf miljard dollar over te maken naar de rekeningen van een stel offshore-ondernemingen. Een van de gretige flappentappers moest volgens hem wel bij diezelfde bank werken, want hij kreeg zoveel gedetailleerde informatie dat die alleen van een insider afkomstig kon zijn. Bij welslagen zou Andrey’s groep 5 procent van de buit incasseren. De heren lieten hem merken dat het in wezen ging om een “offer you can’t refuse”. Weigering betekende vrijwel zeker een enkele reis statione termini. Hij kreeg 50.000 dollar vooruit om de aanloopkosten te dekken van de operatie, die ergens begin september van dat jaar moest plaatsvinden. Een ding bezorgde hem kopzorgen: extra veiligheidsmaatregelen waren niet nodig. Er werd hem verzekerd dat niemand na de inbraak naar Andrey en zijn mensen zou zoeken!! Op 12 september, de dag na de bizarre manoeuvres van Osama’s Flyin’ Circus kreeg Lurier een telefoontje. Het was Andrey, van wie hij al bijna vijf maanden niks meer gehoord had. Hij brulde: “Snap jij dat ze dit hebben durven doen? Snap jij het? Ik wist er geen moer van. Echt niet. Ik zit aan de andere kant van de wereld. Maar ze vinden me toch wel. Ze zullen mij niet laten leven”. Toen hing hij op. Lurier had met Andrey afgesproken dat hij dit verhaal zou mogen publiceren als voor de hacker onverhoopt toch statione termini in zicht kwam. Dan zou op de monitor van zijn PC het codewoord “Digger” verschijnen. In april 2002 was het zover. Het woord verscheen en direct daarna crashte Lurier’s computer volledig. Alle programma’s en bestanden waren in korte tijd vernietigd. Bijna een jaar na dato durfde Lurier zijn verhaal pas op het net te zetten. Enig bewijs voor de diefstal van de anderhalf miljard dollar is er niet.
Kan het? Zeker. Zo hebben wij al heel wat energie besteed aan het naar buiten brengen van een Amerikaans/Israëlisch complot om de Iraakse overval op Koeweit te ensceneren en vervolgens in de heersende chaos miljarden aan Koeweitse banktegoeden te laten verdwijnen. Zie daarvoor in deze rubriek bijvoorbeeld het artikel “Ezels” van 3 januari jl., de serie “Shady” rond de Nederlandse advocaat Geert Jan Dolk en het artikel "De Bank" in Kleintje Muurkrant nummer 332. Ludlum? Clancey? Koekenbakkers.


Haags ministerie geblokkeerd

13 maart 2003
Vandaag is de ingang van het ministerie van Economische Zaken in Den Haag hermetisch afgesloten. Niemand kan het gebouw meer in. Acht ME-busjes houden de wacht voor het pand. Het ministerie van Economische Zaken heeft de maatregelen genomen uit angst voor ongeregeldheden tijdens een demonstratie van anti-globalisten. Die willen van 15.00 uur tot 17.00 uur een actie houden tegen de liberalisering van de wereldhandel. Ruim honderd agenten hebben zich binnen in het ministerie uit voorzorg verzameld. Ook zijn er extra beveiligingsmensen ingezet. De politie houdt er rekening mee dat studenten zich bij de demonstratie van de anti-globalisten zullen aansluiten. Uit voorzorg heeft de top van het ministerie van Economische Zaken in Den Haag de ambtenaren donderdag gevraagd thuis te werken en niet naar het ministerie te komen. Ook de 184 werknemers van het naastgelegen gebouw van de Sociaal Economische Raad (SER) hebben de vaste werkplek verlaten en het advies gekregen thuis de werkzaamheden voort te zetten. Om een ministerie te blokkeren is dreiging dus voldoende


Kotsen

12 maart 2003
De eerste fase van het proces tegen Marc Dutroux is eindelijk ingezet. Gezien wat voorafging valt er eigenlijk niets positiefs meer van te verwachten. Welke straf Dutroux uiteindelijk ook zal krijgen. Het leed zal nooit gewroken worden. En ook teveel zal onbesproken blijven. Na jaren van kneden en kleien door allerlei instanties en autoriteiten is er een “lone nut-case” overgebleven. Niks geen pedofiele netwerken. Niks geen hoge heren die bescherming genieten. Maar één gederailleerde als hoofdverdachte. C’est tout. Desondanks of misschien wel juist daarom zetten wij onze hakken in het zand en blijven ageren tegen alles wat met sexueel misbruik van kinderen te maken heeft. Vanavond laat verschijnt op de site van De Morgenster opnieuw een verhaal over Axel Vervoordt: Het Kasteel. De sequence. Als vervolg op het eerder verschenen "Het kasteel" (zie voor Vervoordt ook onze nieuwe rubriek www.stelling.nl/followup). Zoals trouwe lezers inmiddels weten is hij een van de corypheeën uit de wereld van de internationale kunst- en antiekhandel. Een man die door zijn artistieke omgeving haast aanbeden wordt. En wiens pedofiele activiteiten door diezelfde artistieke omgeving als een vorm van excentriciteit wordt/werd gedoogd. Zoals bijvoorbeeld door zijn pretentieuze collega’s bij de TEFAF in Maastricht, die op 14 maart aanstaande weer zijn poorten opent. Zeg nou zelf, wie denkt er nog aan voor de rest van hun leven geknakte kinderen bij een voortreffelijk glaasje bubbels en een van de exquise hapjes, omspoeld door zo’n weelde aan artistieke hoogtepunten? Niemand toch? Het is om te kotsen.


Van Estoril naar Zandvoort (6)

12 maart 2003
Nog een jaartje en secretaris-generaal George Robertson kruipt met een zucht uit zijn Brusselse schuttersput en verlaat de langzaam door zijn hoeven zakkende NAVO. Na vier jaar en twee maanden. Da’s niet erg lang. En “dus” wordt er gevist naar de reden van zijn op 22 januari aangekondigde vroegtijdige vertrek. Want dat hij uitstapt omdat hij liever gaat vissen in zijn geboorteland gelooft niemand. Het toen al achter de schermen plaatsvindende onderzoek naar de internationale witwasaffaire rond zijn Nederlandse adviseur Willem Matser (zie de twee artikelen over de “Brusselse Connectie” van 6 en 7 maart jl.) kan een aanleiding zijn geweest voor Robertson om zijn vertrek te bespoedigen. Maar een schandaal van een totaal ander kaliber dat al een tijdlang tergend langzaam het politieke leven in Groot-Britannië binnensluipt lijkt wat meer potentie te hebben.
13 maart 1996. In het idyllische Schotse stadje Dunblane schiet Thomas Hamilton 16 schoolkinderen en hun juf dood en slaat vervolgens de hand aan zichzelf. Er komt een officieel onderzoek op gang onder leiding van Lord Cullen. Daarbij komt onder andere naar voren dat Hamilton de beschikking had over vier handwapens. Legaal. Dan gebeurt er iets wonderlijks.
Het eindrapport van de commissie Cullen verdwijnt achter slot en grendel. Voor honderd jaar. Een maatregel die uiterst zeldzaam is aan de overkant van de Noordzee. Maar uiteraard duurde het niet al te lang of er lekten gegevens uit. Bijvoorbeeld dat Hamilton uitstekende contacten onderhield met twee vooraanstaande Schotse politici: Michael Forsythe en ... George Robertson. Beiden waren enthousiast over de jeugdkampen die Hamilton iedere zomer organiseerde en diens jongensclubs. Hoewel Robertson zelf ooit zijn zoon uit zo’n club terughaalde. Naar verluidt omdat hij de sfeer daar te militairistisch vond! Maar in 1991 liet een politierapport al een ander geluid horen. Het deed de aanbeveling om Hamilton te vervolgen op grond van gebeurtenissen die in zijn jeugdkamp hadden plaatsgevonden en om zijn wapenvergunning in te trekken. Maar invloedrijke kennissen wisten de zaak te sussen en Hamilton kon gewoon doorgaan met zijn verderfelijke praktijken. Kort voor de moordpartij in 1996 werd hij door Forsythe zelfs nog gefeliciteerd voor zijn voortreffelijke werk in diens jongensclub. Onder druk van de ongeruste ouders, die vrezen dat hun kinderen door Hamilton en mogelijk mensen uit diens kennissenkring sexueel zijn misbruikt, wordt nu onderzocht of het Cullen-rapport niet alsnog in de openbaarheid kan worden gebracht. Desnoods met de namen van alle kinderen die erin voorkomen afgeplakt. Maar de rest van de namen in volle glorie. Nou ja, glorie. Dat kan dus nog even heel heikel worden. Ook voor Robertson. Stay tuned.


Royalty (3)

11 maart 2003
Het hele geklooi rond De Roy van Zuijdewijn roept lieflijke herinneringen op aan bijvoorbeeld de speurtocht van allerlei rijkssnuffelaars naar de Umwelt en het verleden van de prins Bernhard von Lippe Biesterfeld en Claus von Amsberg. Gek toch, dat zowel in de jaren dertig als in de jaren zestig allerlei heikele zaken uit hun respectievelijke verleden met een noodgang werden begraven en dat nu in zeer laag water fanatiek naar spijkers wordt gezocht om ene De Roy van Zuydewijn aan het kruis te nagelen. Terwijl het bij de eerste twee toch ging om de toekomstige prinsen gemaal en nu om de aanstaande echtgenoot van een prinses ergens uit de achterhoede van de familie, wiens hele hebben en houden op straat kwam te liggen. Een methode overigens die in de jaren vijftig door prins Bernhard aan het Hof werd geïntroduceerd tijdens de Greet Hofmans-affaire. En bijvoorbeeld -zoals we gisteren al memoreerden- navolging kreeg met de perikelen rond Emily Bremers, de pre-Maxima vlam van Willem-Alexander. Zonder enige twijfel heeft het Kabinet van de Koningin ook bij die affaire toen een belangrijke rol gespeeld. Alleen hielden de ex-geliefde van Alex en haar familie het verder voor gezien en Margarita en haar echtgenoot even niet. En hoe opvallend is het niet dat nou juist prins Bernhard, die als dat zo uitkomt zelf De Telegraaf als scheepstoeter gebruikt, het BVD-rapport over De Roy als een soort boekenweekgeschenk krijgt toegezonden? Om maar te zwijgen over de exemplaren die Margarita’s vader en oudste broer op hun deurmat aantroffen. Voor zover wij van premier Potter mochten vernemen werd deze belangwekkende informatie niet onder moeder Irene’s aandacht gebracht. Was de Directeur van het Kabinet van de Koningin soms bang dat zij er niet naar behoren mee om zou springen? De inhoud zou voordragen aan een stel treurwilgen of zo? Het is allemaal tenenkrommend en eens temeer het bewijs dat een zoen op een balkon en een rit in een koets niet meer voldoende is om een archaïsch vehikel als een koningshuis nog verder in stand te houden. Hoewel, is een republiek leuker?


Octopussy (19)

11 maart 2003
Wij schamen ons diep. Hadden we daar in Octopussy (18) de voornamen van mr. Toenbreker omgedraaid. Stond er E.A. Toenbreker in plaats van A.E. Toenbreker. Dus kregen we al gauw een boze e-mail van hem. Terecht. En we hebben de fout meteen hersteld. Maar er stond nog meer in die mail en dat willen we u ook niet onthouden. Een quote:
... verneem ik graag van u waarom en op welke wijze mijn naam “onverbrekelijk verbonden” zou zijn met het door u aangegeven adres ”.
Dat adres was Petroleumhavenweg 26. Daar waren een tijdlang een paar BV’s geparkeerd uit het rijke assortiment van de ruw overleden Klaas Bruinsma, Flavia Beleggingen en Via Appia. Zelfs in 1997 nog. Op hetzelfde adres was ook de onderneming Bouwperfect BV gevestigd. Een aannemersbedrijf onder leiding van een meneer Helsloot. Van mensen die dat heel beslist weten kunnen vernamen wij dat het advocatenkantoor Toenbreker diensten verleende aan Helsloot’s bedrijf en toen dat in 1999 failliet ging de afvloeiing van de werknemers begeleidde. Waarom mr. A.E. Toenbreker dan in godesnaam valt over onze terminologie is ons een raadsel. En de vraagtekens worden nog groter bij het lezen van de volgende alinea in zijn epistel:
Kopie van Uw publicatie en kopie van deze e-mail zond ik te zijner informatie aan mr. H.F. Doeleman, Deken van de Amsterdamse Orde der Advocaten”.
Wat moet die man daarmee? Waarom maakt mr. A.E. Toenbreker zich zo druk? Oké, hij kan dit soort “bad news” natuurlijk niet gebruiken. Het was al erg genoeg dat een van de cliënten van zijn kantoor op klaarlichte dag na een onderhoud met collega Hingst vlak voor de deur werd neergeschoten (Even ter verduidelijking: het ging om John Mieremet, een van de vroegere enforcers van dominee Bruinsma). Maar het lijkt wat overtrokken om bij dit toch vrij onschuldig ogende geval de Deken uit zijn slaap te halen. Onschuldig? Niet helemaal. Bouwperfect werd namelijk geruime tijd door het IRT en de Amsterdamse politie in het snotje gehouden. Men verdacht het bedrijf ervan een niet onbelangrijke rol te hebben gespeeld in een grote hoofdstedelijke drugsaffaire.
Op 1 juni 1997 werd een werknemer van Bouwperfect dood aangetroffen in het Haagse recreatiegebied Madepolder. De 50-jarige Wim Koenen. Naar alle waarschijnlijkheid al op 27 mei in het kantoor van Bouwperfect neergeschoten na een voorafgaande ruzie in een café. Bij gebrek aan doorslaggevend bewijs belandde de zaak op de plank.
Op 6 oktober 1998 kwam bij een schietpartij in de Amsterdamse Orteliusstraat na een voorafgaande ruzie in een café de 54-jarige Jan Heij om het leven. De dader was “Grijze Piet”. Een werknemer van Bouwperfect, die na de showdown was weggereden in een wit bestelbusje dat na onderzoek van zijn bedrijf bleek te zijn.
Kijk, nu wordt duidelijk waarom mr. A.E. Toenbreker in de stijgbeugels ging, ons een e-mail stuurde en de Deken met wat administratieve rompslomp opzadelde. Mieremet, Bruinsma, Grijze Piet, drugs, twee doden. Ja, da’s effe lekker.


Toorn

10 maart 2003
Eind 1996 stortte premier Kok een flinke voorraad fiolen van zijn toorn over het toen al kalende hoofd van Jan Marijnissen uit. De SP-voorman had namelijk de euvele moed gehad om te vragen of de Koningin de hand had gehad in de verwijdering van jonkheer Röell van zijn ambassadeurspost in Zuid-Afrika aan de vooravond van haar staatsbezoek aan Mandela’s own country. Zoiets vraag je niet over de Majesteit, vond Kok. Toch was het wel degelijk waar. Bea had van het Documentatiecentrum van haar kabinet gehoord dat Röell met een vriendin samenhokte, terwijl zijn echtgenote in Nederland verbleef. En een beetje koningin kan dan niet na aankomst in Zuid-Afrika enthousiast die man zijn hand gaan staan te schudden. Dus weg die man. Een gotspe overigens als je in deze context aan de pappa van Bea denkt, maar soit.
In datzelfde jaar was de koningin’s oudste zoon aan komen zeulen met een nieuwe verkering: Emily Bremers. Dochter van een Nijmeegse orthodontist en een mevrouw uit een behoorlijk gevulde familie. Het duurde niet lang of ergens lekte uit dat Emily’s vader niet echt kosher was en beschikte over een paar duistere beeveetjes. Ook twee ooms van het meisje zouden zakelijk niet altijd het rechte pad bewandeld hebben. Om die redenen was Emily niet echt acceptabel en ging ze uiteindelijk de laan uit. Waar dat lek zat mogen we raden. Een gotspe overigens als je in deze context aan de pappa van Bea denkt, maar soit.
Het zijn een paar historische voorbeelden ten bewijze van het feit dat de Majesteit altijd goed geïnformeerd is over allerlei zaken die met haar functioneren te maken hebben. Wie zorgen daarvoor? Dat zijn de luitjes van dat eerder genoemde Documentatiecentrum. In wezen gewoon een stel speurneuzen die bijvoorbeeld doodgemoedereerd en ongecontroleerd bij alle ministeries kunnen binnen stappen of leentjebuur spelen bij hun neefjes van de officiële speurneusdiensten om de benodigde informatie bij elkaar te sprokkelen ten behoeve van onze vorstin. Vervolgens stellen ze dan een rapportje samen en leveren dat in bij hun opdrachtgeefster. Zo beschikt de koningin dus eigenlijk over een eigen inlichtingendienst, die van tijd tot tijd misschien hooguit de secretaris-generaal van (Al)gemene Zaken op de hoogte houdt van de lopende zaken (bijvoorbeeld Geelhoed in de huidige zaak rond De Roy van Zuijdewijn), maar dat is het dan ook wel. En dat blijft het dan ook wel. Anders stort Balkenende ook zijn fiolen van toorn uit over de Kamerleden die het lef hebben om lastige vragen te stellen. Zij zijn gewaarschuwd.


Blokkade gerechtsgebouw DenBosch

10 maart 2003
Zojuist heeft een groep anti-militaristen het gerechtsgebouw in Den Bosch geblokkeerd. De actie is een protest tegen het lange voorarrest van de ontwapeningsactiviste Barbara Smedema die op 9 februari drie communicatieschotels op de vliegbasis Volkel onklaar maakte. Haar actie was een protest tegen de dreigende oorlog in Irak. De communicatieschotels dienden voor communicatie rond kernwapens in Europa.
Wij protesteren tegen het criminaliseren van anti-militaristen die actie voeren tegen de kernwapens op Volkel. Inzake acties van anti-militaristen neemt de rechtbank geen onafhankelijke positie in en verschuilt zich achter het overheidsbeleid ten aan zien van de kernwapens die op de vliegbasis Volkel liggen.
Vandaag is de derde verlenging van het voorarrest van Barbara Smedema. De actie die zij heeft gedaan valt juridisch gezien onder artikel 350 (vernieling). Justitie pakt echter groot uit en zet haar in voorlopige hechtenis op grond van zware artikelen; art.141 (openlijk geweld in vereniging), art. 140 (lid van een criminele organisatie met als doel het plegen van misdrijven), art. 162 en 162a (het in gevaar brengen van het vliegverkeer) en artikel 352 (het vernielen van een gebouw). Als het erom gaat om activisten te veroordelen beroept justitie zich graag op de wet maar als de wet een belemmering vormt, in het voordeel van de verdachte, wordt de wet net zo makkelijk uitgerekt. Het is belachelijk dat iemand voor een openlijke ontwapeningsaktie zo lang in voorarrest zit. De Nederlandse overheid verzwijgt al dertig jaar dat er kernwapens op de vliegbasis in Volkel liggen en weigert hierover openheid te geven. Ze kiest voor een politiek waarin de dreiging met kernwapens gehandhaafd blijft, ook al betekent dit een schending van het Internationaal Recht en vele internationale verdragen. Al dertig jaar vinden er op de vliegbasis Volkel voorbereidingen voor oorlogsmisdaden plaats. De Nederlandse politiek gaat, zonder protest, mee in een oorlog tegen Irak ook al is duidelijk hoe desastreus zo'n oorlog zal uitpakken, ook al is de oorlog in strijd met het Handvest van de VN, en, belangrijker nog, ondanks dat 71% van de Nederlandse bevolking tegen een oorlog is. Door internationale rechtsregels en internationale verdragen aan haar laars te lappen verspeelt de Nederlandse overheid het recht om anti-militaristen voor hun acties te vervolgen. Het mag niet zo zijn dat een overheid rechtsregels aan haar laars lapt en dat de burger die hiertegen actie voert wordt veroordeeld. Wij, als bewoners van Nederland zijn medeverantwoordelijk voor het rechtsondermijnend handelen van de staat en hebben niet alleen het recht maar zelfs de plicht (volgens de Neurenberg principes) om te proberen de staat daarvan te weerhouden. Rechters die burgers, die het goede nastreven en onrecht aan de kaak stellen, veroordelen, puur en alleen omdat ze de wet overtreden, tonen zich een slaaf van de overheid. Deze rechters zijn niet onafhankelijk, staan niet in dienst van de menselijkheid en de rechtvaardigheid maar staan in dienst van een rechtssysteem wat het onrecht beschermt. Wij vinden dat de rechters in Den Bosch hun positie grondig moeten heroverwegen en dat alle rechters die niet in dienst staan van de menselijkheid en de rechtvaardigheid, op zoek moeten gaan naar een andere baan. Alle politieke gevangenen vrij!


AMA-kamp in Vught moet dicht, en snel!

8 maart 2003
Op donderdag 6 maart is voor de vierde keer een grote groep AMA’s (alleenstaande minderjarige asielzoekers) uit het kamp in Vught weggelopen uit onvrede over de opzet van en de behandeling in de campus. Dit keer bestond de groep uit 31 kinderen, een derde ervan zijn meisjes. Hun protest is samen te vatten in drie thema’s:

De groep is donderdagmorgens vanuit het kamp in Vught naar Nidos (de voogdijinstelling op 't Julianaplein 27, Den Bosch) gelopen maar daar werden ze niet binnengelaten. Mensen van Samah (Humanitas) kregen geen kans voor bemiddeling. Nidos kreeg een verbod om alternatieve opvang te organiseren. Tenslotte heeft Legal Aid (Julianaplein 15) zijn deuren opengesteld tot 17.30 uur, zodat de kinderen tenminste niet overdag langer op straat moesten blijven staan. Urenlang is door Samah en door Vluchtelingen in Nood (VIN) alles gedaan om een tijdelijke oplossing te vinden (via gemeente en andere instanties), hetgeen niet is gelukt. Wel is besloten dat Legal Aid samen met Defence for children en de Stichting Rechtsbijstand Asiel een kort geding aanspant tegen de staat om de legitimiteit van dit AMA-campus project aan te vechten.
Ten einde raad is om 18 uur de hongerige groep naar het chinees restaurant in de Orthenstraat gebracht waar men een maaltijd kreeg (kip & rijst) (Gemeente Den Bosch weigerde zelfs hiervoor financieel iets te doen!). Het NOS-journaal heeft in het restaurant een reportage gemaakt die in een late uitzending is uitgestraald. Om 22 uur is de groep terug naar het station gelopen om daar de nacht in de passarelle door te brengen. Gelukkig kon Vincentius om 22.30 uur het eetzaaltje in de Havenstraat ter beschikking stellen voor de nacht waar men zittend wat gerust heeft. Vrijdagmorgen 7 maart heeft de groep om 8.30 uur een kop melk of koffie gekregen met een boterham, (Omroep Brabant maakte opnames) en is terug naar het station gelopen, waar men onder begeleiding van Samah om 9.50 uur in de trein naar Den Haag is vertrokken om in de Tweede Kamer een motie te overhandigen.
Conclusie: De moedeloosheid van de kinderen is groot: ze zijn moe, voelen zich geïsoleerd en in de steek gelaten, zijn gedesillusioneerd, weten niet dat de buitenwereld zich zorgen maakt over wat er in het kamp gebeurt, zijn onwetend van de vele protesten uit de samenleving tegen dit AMA-project. Sommigen geven blijk van getraumatiseerd te zijn door alles wat ze in hun herkomstland en tijdens de reis doorgemaakt hebben en door de kampervaring hier. Ondanks dit is deze groep teeners in mijn ogen onwaarschijnlijk bescheiden en correct in hun optreden zonder enige overlast te veroorzaken.
Op 21 maart - internationale dag tegen racisme en discriminatie - zal een grote manifestatie plaatsvinden voor de hekken van het AMA-campus onder het motto: "AMA-campus dicht, vluchtelingen vrij". Laat ieder bekijken op welke wijze zij of hij de eigen bezorgdheid omtrent het lot van deze pubers vorm geeft.
(Den Bosch, 7 maart 2003, Henny Groenen, VIN-medewerker)


Royalty (2)

7 maart 2003
Toen prinses Margarita en haar huidige echtgenoot aangaven iets serieus met elkaar te willen was noch de koninklijke familie noch die van Margarita’s vader erg amused. Ze vonden die De Roy maar een rare scharrelaar. Weliswaar met een dubbele naam en dat klinkt al snel beter als Van Vollenhoven, maar verder toch niet veel soeps. Dus zette de koninklijke familie het ambtelijk apparaat in werking om te zien of er misschien wat shit was te vinden in De Roy’s verleden. Het kabinet van de koningin belde even met de BVD en met professor L.A. Geelhoed, de secretaris-generaal van het Ministerie van Algemene Zaken. Of die het even entre-nous regelen konden. Nee, zeg maar niks tegen Kok. Krijgen we meteen weer dat staatsrechterlijk geneuzel. Wat niet weet wat niet deert. Nou, dat was bij Geelhoed zeker niet tegen dovemansoren gezegd. Dat is zeker geen letterknecht, zoals Edje Nijpels dat ooit zo plastisch uitdrukte. En zo ging een onderzoek van start zonder dat de minister-president daar weet van had. Voor zover wij dan weer weten. En ging bijvoorbeeld het dossier van de sociale dienst naar Margarita’s vader. Zo doen we dat. En als het zaakje erg derailleert dan huren we gewoon wat wijze mannen in en die moeten het dan maar een plekje geven. Net als toen met mamma en die rare juffrouw Hofmans en toen met pappa en die vervelende briefjes aan die zuinige grootgrutters van Lockheed. De Minister-president? De Kamer? Ja dàààg. Die zoeken het maar uit.


De Brusselse Connectie (2)

7 maart 2003
Frank Timis heeft het allemaal niet cadeau gekregen. Midden jaren zeventig ontvluchtte hij zijn geboorteland Roemenië nadat zijn vader wegens verboden politieke activiteiten om het leven was gebracht. Frank kwam terecht in Australië en werd zo jong als hij was al snel een redelijk gevulde meneer dankzij zijn activiteiten in de mijnbouw in het westen van het land. Na de val van Ceaucescu steunde hij met leuke financiële bijdrages de kas van de nieuwe Democratische Partij in Roemenië. Maar die waren niet alleen vergaard via de mijnbouw. In de vroege jaren negentig liep Frank namelijk tweemaal tegen de lamp wegens heroïnehandel. Geen goudmijn maar het bracht blijkbaar voldoende dollars in het laatje om in Roemenië als suikeroompje te worden beschouwd. Of hij daarna zich niet meer op dat criminele terrein bewoog of dat hij simpelweg nooit meer is betrapt, blijft in het ongewisse. Maar eind jaren negentig vestigde hij een mijnbouwonderneming in het Canadese Vancouver, Gabriel Resources. Het eerste grote project van Timis’ bedrijf is het opstarten van een open-mijn-winning van goud, zilver en koper in het niet al te hoge Apusenigebergte in het westelijk-centrale gedeelte van Roemenië. Samen met de oude staatsonderneming Minvest. Als dat project eenmaal op de rails staat en de resultaten zijn bevredigend dan wordt de boel verkocht aan wat grotere jongens op dit gebied. Althans, dat is de bedoeling. Maar de plaatselijke bevolking is mordicus tegen en wordt daarbij gesteund door een aanzienlijke groep intellectuelen. Want de open mijn-methode betekent het gebruik van dynamiet en cyanide om de kostbare ertsen uit de rotsen te kunnen peuren. Oftewel: na exploitatie blijft een desolaat maanlandschap achter waar levende wezens net zo schaars zullen zijn als pindakaas in de Gobiwoestijn. Om de strijd in zijn voordeel te beslechten heeft (ex-?) heroïnehandelaar Timis in februari vorig jaar de bezetting van zijn directie gewijzigd. Een van de nieuwe directieleden van Gabriel Resources was Ovidiu Tender. De man die twee maanden daarna NAVO-overste Matser charterde om wat verholen dollars uit Colombia over te hevelen naar Roemenië om met dat geld de staatsoliemaatschappij Petrom SA over te kunnen nemen. Samen met de ook al in een drugsgeur staande Amerikaanse onderneming Halliburton van vice-president Dick Cheney. Kijk, dat zijn nou de echte zware jongens. Stay tuned.


Royalty

6 maart 2003
Is het de moeite waard dat we weten dat de Oranjes ook mensen zijn?
Dat Beatrix een reeks bastaardbroers en -zusters heeft omdat haar vader al “Neuken doe je zo” in de praktijk bracht ver voordat BNN op de buis verscheen?
Dat Beatrix met haar voeten stampt en dan niet om te kijken hoe dik het ijs is.
Dat Willem Alexander oom Pieter een boerenlul noemt terwijl de BVD dat nooit heeft vermeld in Pieter’s screeningsrapport?
Dat Friso weet wat ie met zijn middelvinger moet doen als het Thialf-gepeupel in zicht komt?
Dat Beatrix’ kleinkinderen worden rondgezeuld in een Buggaboo?
Dat Margarita nu dingen over Beatrix zegt in de Haagse Post, die volgens insiders verbleken bij de nooit gepubliceerde dingen die haar moeder over Beatrix heeft verteld aan Vrij Nederland?
Dat Margarita werd afgeluisterd met een schroef?
Dat haar broer Carlos al vroeg het ritmische talent van opa bleek te hebben geërfd en in navolging van opa zijn telgje niet erkende?
Dat Irene niet alleen van de kinderen antwoord krijgt als ze “Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen” fluistert?
Dat Beatrix de grootste buitenlandse landeigenaar in de Verenigde Staten is?
Dat…
Ach, wij denken eigenlijk van niet. Maar wij zijn ook maar mensen.


De Brusselse Connectie

6 maart 2003
Goed, het is gisteravond wat ondergesneeuwd door de berichtgeving over de smerige trucs in de wedstrijd Oranje - De Roy van Zuydewijn. Maar het NOS-journaal scoorde wel degelijk een prachtig doelpunt in de zaak rond de hoge Nederlandse NAVO-medewerker die al begin februari van dit jaar werd gearresteerd. Een ongelooflijke affaire met nog vele duistere kanten. September vorig jaar zaten 39 heren afkomstig uit 21 landen gezellig bij elkaar in het Roemeense Snagov. Geen busoperators, IOC-leden of regeringsleiders, maar luitjes uit de topechelons van de geheime diensten uit die landen. Onderwerp van gesprek vormden de vele veiligheidsvraagstukken binnen het voormalig oostblok voor de rest van deze eeuw. Geen kattennat dus. Een van de aanwezigen was een Oost-Europa-specialist. De nu 49-jarige Nederlandse luitenant-kolonel Willem Matser, die aan de rest van het gezelschap was voorgesteld als de belangrijkste adviseur van NAVO-secretaris generaal Robertson op dit terrein. Matser was niet voor het eerst in Roemenië. Zo was hij onder de warme cover van de NAVO daar bijvoorbeeld ook al in april van het vorig jaar. In de stad Sinaia. Bij die gelegenheid zou hij zijn benaderd door Ovidiu Tender. Een Roemeense ondernemer wiens familie vóór de val van Ceaucescu nauwe betrekkingen onderhield met de Securitate, de beruchte binnenlandse veiligheidsdienst van de dictator, en nà de val in recordtijd en op wat onduidelijke wijze schathemeltjerijk was geworden. Tender wilde de noodlijdende staatsoliemaatschappij Petrom SA overnemen, maar ondervond concurrentie van het Oostenrijkse OMV en het Russische LUKoil. Om die het hoofd te bieden had hij kennelijk wat meer losse dollars nodig dan hij op dat moment in zijn zak had zitten. En hij vroeg Matser, die blijkbaar geen onbekende voor hem was, of die hem wilde cq. kon helpen. Dat wilde en kon hij. Terug in Brussel bracht Matser in de maanden die volgden een operatie op gang waarbij in totaal 300 miljoen dollar moesten verhuizen van een tot nu toe anonieme rekening bij een filiaal van de Banco Santander in Colombia naar de bedrijfsrekening van het Roemeense Tender SA via een reeks van Nederlandse en andere Europese bedrijfjes. Omdat Matser naar eigen zeggen met het nodige knip- en plakwerk de bijbehorende officiële documenten vervalste mogen we met een gerust hart aannemen dat het om geld ging dat niet op reguliere wijze was verkregen. De zaak liep mis toen de douane op Schiphol een pakje uit Colombia onderschepte met een kasstortingsbewijs ter waarde van twee ton groene ruggen en een cd-rom met betalingsopdrachten voor in totaal nog eens 200 miljoen dollar. Er volgden arrestaties en huiszoekingen. Onder andere bij Matser thuis in Wemmel, een voorstadje van Brussel. Om te zeggen dat Justitie niet scheutig was met details over haar speurtocht naar de Brusselse Connectie is een eufemisme. Maar de extra-zwijgzaamheid was wel begrijpelijk. Allereerst omdat Matser gebruik had gemaakt van zijn NAVO-faciliteiten. En dat ligt uiterst gevoelig. Daarnaast is gebleken dat Matser met de overeengekomen 300 miljoen dollar zich een aandeel van 45 procent van Tender’s bedrijf zou hebben verworven. Alleen maar op papier of in werkelijkheid is de vraag. Was er slechts sprake van een relatief eenvoudige witwasoperatie van dollars die Tender en/of zijn associé’s nog in een Colombiaans kluisje hadden liggen na wat ondeugende transacties. Of ligt het toch anders? Volgens Roemeense bronnen zou Matser namelijk ook in het veld zijn geweest voor het Amerikaanse Halliburton. Een bedrijf waarvan de huidige Amerikaanse vice-president Dick Cheney de grootste aandeelhouder is en waarbinnen hij tussen 1995 en 2000 als CEO optrad. Een bedrijf ook waarvan de dochter Brown & Root in het verleden herhaaldelijk in verband is gebracht met ... drugshandel. Als Matser inderdaad voor Halliburton optrad, waren de Colombiaanse dollars dan misschien van Cheney’s melkkoe? Nou, dat kan nog leuk worden aan de Roemeense boorden van de Donau. En in Brussel. Stay tuned.


AMA-campus in Vught moet dicht!

5 maart 2003
Op 21 maart aanstaande, de Internationale Dag Tegen Racisme, is er een demonstratie door Vught en een manifestatie aan de poorten van de AMA-campus in Vught. Sinds November 2002 is er in de gemeente Vught een detentie en uitzettings gevangenis voor ama's geopend. Op het terrein van deze zogenaamde AMA-campus worden alleenstaande minderjarige vluchtelingen opgesloten en onderworpen aan een streng regime, dat gericht is op segregatie en deportatie. Het initiatief voor deze AMA-campus komt voort uit het voormalige paarse kabinet en maakt deel uit van het al jaren gevoerde racistische en repressieve vluchtelingenbeleid van de Nederlandse overheid. De rechten van mens en met name kind worden hier op grove wijze geschonden. Wij eisen de directe sluiting van deze campussen en vrijheid voor alle vluchtelingen.
Aanvang van de manifestatie is om 13.30 uur op de Reutse dijk 7 in Vught (voorheen was dit de Isabellalaan). Voor een bus vanuit de Randstad kaartjes bij het Fort van Sjako 020.6258979, voor 'n bus uit Nijmegen bij Assata 024.3238162. Vanaf 12.30 rijdt er een pendelbusje van Centraal Station Den Bosch naar AMA-campus in Vught. Meer informatie via email


Nieuws

5 maart 2003
Gisteren hebben we al een tirade gehouden tegen de rabiate onzin die elke dag over ons wordt uitgestort met betrekking tot Bin Laden en zijn veertig rovers. Maar het heeft niks geholpen.
Gisteravond ging in een niet lollig bedoeld item bij het RTL-nieuws voorbij dat bij de arrestatie van Osama’s chef afdeling aanslagen Khalid Shaik Mohammed een laptop was aangetroffen. En wat denk je? Met alle telefoonnummers van de rovers erin, inclusief van de leider himself. Sesam open u. Dus nu is het gewoon effe checken bij de KPN in Islamabad en huppekee je pakt er meteen een heel stel op.Vanochtend werd uit Pakistan gemeld dat Khalid ook nog een paar brieven van zijn baas had bewaard met gegevens waaruit mogelijk de verblijfplaats van Osama is te herleiden. Zoiets van “Beste Khalid, hoe is het met je? Met mij alles goed. Blablablabla ... Hartelijke groeten uit Scheveningen. Je Osama". Nou ja. Scheveningen is misschien wat onwaarschijnlijk. Misschien moeten we Khyber zeggen. Ook al omdat in de internationale pers er driftig over wordt gespeculeerd dat de vroegere zakenrelatie van de familie Bush zich schuilhoudt in het uiterste noorden van Pakistan. Gossiepossie. Nou, daar vallen wij niet ruggelings van op het hoogpolig Afghaanse tapijt. Want wij meldden al op 16 december 2001 in het artikel “Een kwalijke deal in Pakistan” dat de door de CIA georkestreerde vrijlating van Haji Ayub Afridi, de grootste heroïnedealer op deze aardkloot, en diens begeleide terugkeer naar het onherbergzame uiterste noorden van Pakistan niet alleen te maken had met het herstel van de drugshandel maar ook met Osama. Afridi was namelijk een ouwe gabber van Osama uit de tijd toen zij samen met de CIA het evil empire van Gorba bestreden. Om te zeggen dat Afridi op Osama moest passen zolang dat door Washington gewenst was gaat misschien wat ver. Maar om hem aan een elastiek te houden komt waarschijnlijk zeer dichtbij. Toegegeven, dat is speculatie. Laptops en brieven is de echte hardcore. En dus nieuws.


Volgende demonstratie tegen de oorlog is op zaterdag 22 maart

4 maart 2003
Na het grote succes van de landelijke demonstratie tegen de dreigende oorlog in Irak organiseert het Landelijk Platform tegen de Nieuwe Oorlog op zaterdag 22 maart een nieuwe landelijke demonstratie in Amsterdam. Op vrijdag 7 maart presenteert Blix in de Veiligheidsraad de bevindingen van de wapeninspecteurs. Het conflict heeft zich de afgelopen weken duidelijk toegespitst, waarbij zich twee tendensen in de internationale discussie rond Irak aftekenen. Aan de ene kant staan de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en hun bondgenoten die een oorlog als onvermijdelijk zien en zo spoedig mogelijk militair willen ingrijpen, terwijl aan de andere kant Frankrijk, Duitsland, Rusland en China en vele andere landen de wapeninspecteurs meer tijd willen geven ten einde een oorlog te voorkomen. Het standpunt van de Nederlandse demissionaire regering gaat eerder in de richting van het Amerikaanse dan het Frans-Duitse. Het platform tegen de ‘Nieuwe Oorlog’ keurt een oorlog tegen Irak af. Het platform ziet de inzet van militair geweld in het Midden-Oosten als een groot gevaar, zowel voor de burgers van Irak die al jaren lijden onder het dictatoriale regime van Saddam Hussein en de internationale sancties, als ook voor het hele Midden-Oosten en de rest van de wereld. De demonstratie is in de eerste plaats bedoeld om de Nederlandse regering te bewegen in de richting van een geweldloze oplossing van het conflict. De demonstratie is een uiting van de meerderheid van het Nederlandse volk dat geen oorlog in Irak wil. Meer informatie via


Octopussy (18)

4 maart 2003
Volgens onze onvolprezen Hilversumse bronnen valt er donderdagavond aanstaande weer veel te genieten in de uitzending van het VARA/NPS-programma Zembla. Die heeft als titel “Onrust in de onderwereld” en zal gaan over de achtergronden van de liquidaties in Amsterdam. Haast vanzelfsprekend komen daarbij ook nieuwe gegevens aan bod over de Amsterdamse vastgoedondernemer Willem Endstra, die door de vroegere Bruinsma-enforcer John Mieremet ooit als “onderwereldbankier” werd neergezet. Of Willem de uitzending zonder tegengas over zich heen zal laten gaan valt nog te bezien. Een kortgeding staat in een vloek en een zucht in de steigers. Want nare publiciteit kost geld. En dat is niet populair in het wereldje. Volgens dezelfde Hilversumse bronnen is dat recentelijk ook weer gebleken bij een onderzoek van Quote naar Mieremet’s fiscalist Evert Hingst. Naar verluidt zou een stel sombere heren zich op de burelen van het maandblad hebben gemeld om even hun ongenoegen daarover te uiten. Hingst bezet al jaren een warm plekje op het kantoor van mr. A. E. Toenbreker, wiens naam onverbrekelijk verbonden is met het adres Petroleumhavenweg 26 in de hoofdstad. Op datzelfde adres stond in de jaren negentig een plukje ondernemingen geregistreerd die gelieerd waren met de kort tevoren slordig overleden Dominee Bruinsma. Zegt dat iets? Op het eerste oog niet. Maar wie weet op het tweede wel. U hoort van ons.


Oorlogspropaganda

4 maart 2003
Vaak zit de oorlogspropaganda en retoriek ook in heel kleine hoekjes verstopt. Vandaag is daarvan een fraai voorbeeld te vinden in de Volkskrant. Op de sportpagina, ver weg in de krant op pagina 11 staan een aantal onthutsende woorden. Onder de kop "Een briefing van de ervaren straaljagerpiloot" staan de volgende citaten, commentaar is verder volstrekt zinloos: "Olympische sporters luisterden gisteren ademloos naar de wijze lessen van een straaljagerpiloot. Luitenant-kolonel Peter 'Wobble' Tankink hield een briefing voor hen" en "Zijn mantra uit zes jaar doorstane oorlogshandelingen in Bosnië, Kosovo en Montenegro was 'voorbereiden, voorbereiden en je verstand gebruiken'. Daarmee, zo hield de straaljagerpiloot zijn gehoor voor, kom je na een raid weer veilig thuis, de bommen op de juiste plek afgeworpen. Dat 'doel bereikt' staat zo ongeveer gelijk aan een topprestatie in de sport". Zijn ze daar bij de NOC/NCF helemaal gek geworden? Bommen zijn dood en verminking, bloed en benen eraf, ja?


Ja wat nou?

4 maart 2003
Als we de berichten mogen geloven dan wordt Khalid Shaik Mohammed, de op 2 maart in Pakistan gearresteerde chef van de afdeling aanslagen van Al Qaida, nu al drie dagen in Afghanistan geroosterd door een team van Amerikaanse speurneuzen. Maar mogen we de berichten geloven? Op 3 maart verklaarde de Pakistaanse minister van Binnenlandse Zaken namelijk dat Khalid nog werd verhoord door de Pakistaanse autoriteiten om uit te vlooien wat ie allemaal in Pakistan had uitgevreten. Als ze daarmee klaar waren werd Khalid pas overgedragen aan de Bush-boys. Maar wat meldde de Asian Times op 30 october van het vorig jaar? Dat Khalid bij een hevig vuuecht in een dichtbevolkte wijk van Karachi door twee leden van de Pakistaanse Rangers was doodgeschoten. Ja wat nou? Hebben ze hem nou of hebben ze hem niet? En zo ja, is het dan geen dubbelganger? Per slot stuurt Saddam ook 87 luitjes die op hem lijken elke dag de straat op.
Een bericht uit Engeland bewijst eveneens dat Blair’s creatief-met-kurk-verklaring over Saddam’s wapenarsenaal etc. indertijd geen unicum was in de nu al weer jarenlange hype over het mohammedaanse gevaar. Na de onder regie van Khalid uitgevoerde aanslagen op de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania in augustus 1998 werden in de Londense wijk Notting Hill de tegoeden van ene Khalid al-Fawwaz bij het daar gevestigde filiaal van Barclay’s bevroren. Al-Fawwaz was volgens de mensen die het weten kunnen een van de schatbewaarders van Al Qaida. Triomfantelijk meldde de Britse minister van Financiën begin october van dat jaar dat de club van Osama was verrast met een aderlating van 23,19 miljoen Pond. Nou, geen gek bedragje voor de tijd van het jaar. Maar gisteren stond in de Observer dat de rekening van Al-Fawwaz indertijd een tegoed vertoonde van 23,19 Pond. Ja wat nou? Was die Al-Fawwaz nou Al Qaida’s schatbewaarder of niet? En zo ja, hoe groot was die schat dan? Kunnen we nou niet eens gewoon nokken met het verspreiden van dit soort flauwekul? Straks gaan de mensen nog geloven dat Osama de volgende CEO van Ahold wordt en dat Saddam dadels verkoopt op de Dappermarkt. En dat is niet waar. Of wel? Zie je daar heb je het al.


PETA en de holocaust

4 maart 2003
Joodse organisaties in de VS zijn niet gesteld op vergelijkingen met de holocaust. Ook de dierenactivisten van ‘People for the Ethical Treatment of Animals' (PETA)zijn daar onlangs met de neus op gedrukt. Althans, dat blijkt uit een artikel van David Teather dat op 3 maart jl. in The Guardian verscheen. PETA is onlangs van start gegaan met een campagne en een daaraan verbonden expositie en website. De expositie met de titel ‘Holocaust on your plate’ is te zien in San Diego en op de Universiteit Californie. Beelden van concentratiekampslachtoffers worden hier afgewisseld met verontrustende beelden van dieren op geïndustrialiseerde boerderijen. Zo hangt een foto van een stapel menselijke holocaustslachtoffers naast een aantal opgestapelde varkenslijken.
PETA heeft de joodse gemeenschap in de VS om steun verzocht voor dit project, dat naar eigen zeggen gesponsord wordt door een anonieme joodse filantroop. Op de website van deze organisatie wordt een uitspraak over dieren van de joodse Nobelprijswinnaar Isaac Bashevis Singer geciteerd: “In relation to them, all people are Nazis
De bedenker van deze PETA-campagne, Matt Prescott, is zelf van joodse oorsprong en heeft diverse familieleden in de nazi-holocaust verloren. Voor hem bestaat er geen verschil tussen de gedachte die de holocaust mogelijk maakte en die welke dagelijks tot misstanden tegen dieren leidt. Abraham Foxman van de Anti-Defamation League of B’nai B’rith denkt daar anders over. Hij vindt protest tegen misstanden ten opzichte van dieren geheel terecht, maar is vervuld van afschuw over de vergelijking van PETA met de moord op miljoenen joden. Voor Foxman is dit “outrageous, offensive and takes chutzpah to new heights.”. Prescott stelt daar tegenover dat dieren pijn en angst kennen zoals mensen: “We’re asking people to recognise that what Jews and others went through in the Holocaust is what animals go through every day in factory farms.


Aftapcijfers blijven geheim

3 maart 2003
In een WOB procedure van Bits of Freedom tegen het ministerie van Justitie heeft de bestuursrechter besloten dat het ministerie geen cijfers hoeft te geven over het aftappen in Nederland. Bits of Freedom heeft in 2000 via een WOB procedure bij Justitie verzocht om cijfers van het justitieel aftappen van telefoons, GSMs en internet in de jaren negentig. Cijfers waren al bekend over 1993 en 1994. Uitgelekte cijfers over 1998 duiden op een explosieve toename in de tweede helft van de jaren negentig. Om meer zicht te krijgen op de toename van het aftappen en de redenen daarvoor, besloot Bits of Freedom alle cijfers op te vragen. Het ministerie heeft volgehouden dat zij niet weet hoeveel telefoons de politie afluistert. Bits of Freedom zet grote vraagtekens bij dit argument omdat Justitie de telefoonbedrijven een vergoeding moet betalen voor de taps. Het is zeer onwaarschijnlijk dat deze facturen niet als aparte kostenpost worden geadministreerd. Maar volgens Justitie bestaat de administratie slechts uit losse facturen en worden er geen totalen van bijgehouden. De rechter vond deze slordige werkwijze aannemelijk. Tijdens de WOB procedure heeft de regering in antwoord op Kamervragen cijfers gepresenteerd over 1999. Daaruit bleek dat de politie 10.000 telefoons tapte, 3000 vaste telefoons en 7000 GSMs. Bits of Freedom gaat er nu van uit dat het ministerie moet uitleggen hoe er wel cijfers kunnen bestaan over 1999.
De hele WOB procedure wordt gekenmerkt door tegenwerking en onwil van de kant van het ministerie. Bovendien blijft het de vraag welke overheid burgers het meest moeten vrezen: een overheid die veel aftapt of een overheid die geen idee heeft hoeveel zij aftapt. Vergelijkingen uit het buitenland geven aan hoe hoog de cijfers in Nederland zijn. Tegenover de 10.000 taps in 1999 staan cijfers uit de VS waar de politie 1277 telefoons tapte (bron: US Courts Wiretap Report) en Engeland waar 1933 maal getapt werd (bron: UK Communications Commissioner). Groen Links heeft naar aanleiding van de uitspraak de minister van Justitie op 27 februari vragen gesteld. Daarin worden de tapcijfers uit de WOB procedure alsnog gevraagd en "Indien dit niet mogelijk is [..] kunt u aangeven waarom het Ministerie dergelijke kerngegevens niet heeft bijgehouden?".
Behoefte aan meer informatie? Uitspraak bestuursrechter, Kamervragen Vos, US Courts Wiretap Reports, UK: Report of the Commissioner for 1999


Protest tegen deportatie van vluchtelingen en illegalen

3 maart 2003
Het Autonoom Centrum verafschuwt de beslissing militaire vliegtuigen in te zetten om vluchtelingen en mensen zonder verblijfspapieren uit Nederland te verwijderen. Op 26 februari 2003 ondertekenden de Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND) en Defensie / de Luchtmacht een convenant,, waarin is vastgelegd dat militaire vliegtuigen groepsuitzettingen uitvoeren vanaf militaire vliegvelden en Schiphol. Dit is nu de westerse beschaving: inzet van militair materieel om mensen die bijvoorbeeld oorlogsgeweld ontvluchtten en dachten in Nederland een veilig heenkomen te vinden, te deporteren. Westerse beschaming, dit massaal militair deporteren. Met dit convenant verhardt het vreemdelingenbeleid opnieuw. Nawijn laat momenteel twee zogenoemde uitzetcentra -lees deportatiegevangenissen-, bouwen bij Schiphol en Zestienhoven. In die uitzetcentra zullen 300 vluchtelingen en mensen zonder verblijfspapieren worden voorverzameld en opgesloten voor deportatie. De draaideur van Nederland.
Het Autonoom Centrum protesteert al jaren tegen groepsuitzettingen. Groepen trekken bij aankomst in herkomstlanden de negatieve aandacht van de autoriteiten, de individuen uit de groep zijn gemarkeerd als landverlaters, dissidenten, destabiliserende politieke faktoren. IND-delegaties reizen steeds vaker vooruit om voorbereidend werk te doen voor de groepsverwijdering. De verwijderden worden bij aankomst geregistreerd, vaak vastgehouden en gevolgd in hun doen en laten zoals Congolezen is overkomen. Of hun paspoorten worden ingenomen zoals onlangs bij de Bulgaren die na razzia's werden gedeporteerd. Er is bij (groeps)uitzettingen geen toezicht. Noch bij de voorafgaande oppakacties, detentie en transport, noch in het vliegtuig zelf, noch na aankomst in herkomstlanden. Belangrijke bijkomstigheid is dat vele fouten worden gemaakt bij groepsuitzetting, zoals het onthouden van rechtshulp en het uitzetten van legaal verblijvenden, en vooraf het onrechtmatig binnenvallen in panden. Sinds begin 2002 zet Justitie per maand twee commerciële charters in om groepsuitzettingen van uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen uit te voeren. Samen met de uitzettingen per lijnvluchten (meest KLM) waren er in 2002 14.589 uitzettingen (waarvan 1500 per charter). In 2003 wil Justitie 18.000 mensen uitzetten en regelt in ieder geval 36 charters. En militaire charters behoren nu dus tot de mogelijkheden. De IND beargumenteert haar voorkeur voor uitzetting per charters boven die per lijndiensten als volgt: charters zijn goedkoper en landingsrechten makkelijker te verkrijgen; op lijnvluchten zouden medepassagiers 'overlast' hebben van een uitzetting en charters voorkomen mogelijke bemoeienis van medereizigers of crew of mogelijke weigering van de piloten en luchtvaartmaatschappijen om aan uitzetting mee te werken; charters vinden plaats met behulp van twee marechaussee-escorts op een uitzetbare, dus de uitzetbaren kunnen onder bedwang gehouden worden. Charters betreffen geen vrijwillige uitzetting dus te vrezen valt dat nog meer dwangmiddelen en repressie worden toegepast dan tot nu toe, zoals handboeien, klittenband, transportkoppel, tie-ribs en hygiene-masker. Een integraalhelm is voorgesteld. Opzienbarend is nog de denktrant van IND-directeur Schoof in de Volkskrant van 21 februari jl., namelijk dat militaire uitzettingen beter passen in de beeldvorming. Een militaire aanpak past in zijn ogen beter bij de gedwongen verwijderingen. "Het zijn geen vakantiereisjes. Dat we uitzetten met een van onze vakantiecharteraars, inclusief on board service, is eigenlijk merkwaardig. Dat kan best kaler. Dat is beter voor de beeldvorming". Hij ontmenselijkt hiermee vluchtelingen en papierlozen nog verder en inderdaad militaire charters zijn de volgende fase. Het Autonoom Centrum ziet deze praat als binnenlandse stemmingmakerij, een signaal aan de Nederlandse bevolking, spierballenpolitiek die we tevens zien bij de charteruitzettingen van Bulgaren, Roemenen en Oekrainers, die volgden op de razzia's afgelopen half jaar in Den Haag, Amsterdam en elders in Noord-Holland. Met 500 agenten werden "roversholen" leeggehaald. Kinderen door politie van school gehaald. Criminele illegalen, zo stelden de autoriteiten; de meesten misten enkel en alleen dat ene verblijfsvergunninkje. En dezelfde spierballen zagen we onlangs toen uitgeprocedeerde Kosovaren door politie in kogelvrije vesten van hun bed gelicht werden om gedeporteerd te worden. Maar ook de Ama's ondergaan drillmethodes in de Ama-kampen met zware regimes. Het wij-zij-denken over en handelen rond vluchtelingen en migranten nemen steeds grovere vormen aan, nu weer met de militaire charters. Dit moet radikaal anders, op naar een wereld die van iedereen is!
Meer informatie via Autonoom Centrum telefoon 020.6126172


OLAF en de kankerstokjes (5)

3 maart 2003
Naar nu bekend is geworden heeft Zwitserland op 17 februari jl. een pakket van 3000 documenten overgedragen aan de Pakistaanse regering. Ze moeten dienen als ondersteuning bij de speurtocht naar bewijzen voor een paar corruptiegevallen waaraan voormalig Pakistaans premier Benazir Bhutto en haar echtgenoot Asif Ali Zardari zich zouden hebben schuldig gemaakt. Volgens persberichten zouden de Zwitserse autoriteiten verder rond 60 miljoen dollar die aan het echtpaar toebehoorden en over 61 bankrekeningen waren verspreid hebben bevroren. De documenten zouden ondermeer aantonen dat de Franse vliegtuigbouwer Dassault in 1995 smeergeld ter hoogte van 5 procent van de totale waarde aanbood bij de eventuele verkoop van 32 Mirages aan de Pakistaanse luchtmacht. Het aanbod zou zijn gedaan via Jens Schlegelmilch, de Geneefse vertrouwensadvocaat van Bhutto, aan haar man en de Parijse bankier/advocaat Amer Lodhi, een oude vertrouwde medewerker van de in 1991 geliquideerde Pakistaanse schandaalbank BCCI. Het geld zou worden (zijn?) overgemaakt naar een rekening van de offshore-onderneming Marleton Business SA die op naam stond van Zardari.
Daarnaast zouden zowel de in Genève gevestigde onderneming Société Générale de Surveillance (SGS) als haar voormalige dochteronderneming Cotecna smeergeld hebben betaald aan de offshoreonderneming Mariston Securities, die op naam stond van Buttho’s moeder, en aan Bomer Finance, een offshore vehikel van opnieuw Zardari. In ruil voor vette Pakistaanse regeringsopdrachten. SGS en Cotecna behandelen de douanefaciliteiten in een groot aantal ontwikkelingslanden bij zowel im- als export van goederen. En met deze twee firma’s zijn we terug bij de hoofdpersoon van deze serie Dougal Watt, die met name SGS beschuldigt van door OLAF afgedekte corruptie en van een hoog CIA-gehalte. Wordt vervolgd.


Demonstratie van "witte" illegale arbeidsmigranten

3 maart 2003
Op donderdag 6 maart aanstaande organiseert de Haagse zelforganisatie van "witte" illegale arbeidsmigranten Plus6min6 in samenwerking met het landelijk samenwerkingsverband Geen mens is illegaal een demonstratie. Die begint om 14:00 uur (verzamelen vanaf 13:00 uur) op het Haagse Mandelaplein en gaat naar de Tweede Kamer, waar een petitie zal worden aangeboden. Voor meer recente informatie over de "witte" illegale arbeidsmigranten zie: Brief over "witte" illegale arbeidsmigranten aan de Tweede Kamer op www.fabel.nl en/of bel met 071.5127619 of mail


Frequent gerommel (8)

3 maart 2003
Fuck. Alles leek kat in het bakkie. De Telegraaf was al in een heel vroeg stadium de Voice voor het nummer dat Matroos Gordon via de finale van het nationale Songfestival naar het Europese topgebeuren in Riga moest brengen. De koningin-moeder van Conamus en Idols Jerney Kaagman deed een dag voor de slag in Ahoy er nog een schepje bovenop. En devil’s own Erik de Zwart kwam zaterdagavond prominent in beeld naast mamma Gordon om de zekere zege van John de Mol’s paradepaardje alvast wat glans te geven. Wat een scenario: Radio Noordzee dat uitzendingen vanuit Riga verzorgt met Gordon, een van de kandidaten voor de eindzege!!! En Baasje De Mol rond 24 mei triomfantelijk in Letland rondtoeren met een echte Nederlandse sportwagen van Spijker. O nee, Spyker. Samen met staatssecretaris Van Leeuwen. Man, man. Smullen gewoon. Wat een reclame. Maar het ging niet door. En de zwartepiet was gauw gevonden. Voorzitter van de vakjury Cornald Maas van die kloten Volkskrant. Die gaf bij de jurering fuckerdefuck gewoon een stemadvies aan de mensen in het land om hun stem net als hij aan “One more night” van mevrouw Hart te geven. En dat deden ze ook nog. De Zwart boos, Gordon boos, Willem van Beusekom boos. Wie? Willem van Beusekom. De voorzitter van Conamus. Een stichting die zich zo onbevooroordeeld bezighoudt met de belangen van alle Nederlandse (pop)muziekmakers in de wereld. En elk jaar samen met de NOS het nationale songfestival organiseert. Belangenverstrengeling? Hoe komt u daar nou bij? Geheime afspraakjes? Echt niet. Cornald Maas volgend jaar weer voorzitter van de vakjury? Nou….uuuh.


Trainstopping

2 maart 2003
Meer dan 100 deelnemers aan de Belgische actie "Trainstopping, zet de vrede op het spoor" zijn gisteren aangehouden op privé-terrein nog voor de actie van start ging. Het was de bedoeling van de manifestanten om geweldloos en ludiek op en rond de goederenspoorlijn naar de Antwerpse haven te protesteren tegen de Amerikaanse oorlogstransporten waaraan ook België zijn medewerking verleent. Dit politieoptreden betekent een grove schending van de vrije meningsuiting en is bovendien volstrekt onwettelijk. Niet alleen worden de manifestanten opgepakt ver van de spoorlijn, ze worden ook, zonder huiszoekingsbevel, uit hun lokalen geplukt. Dit is machtsmisbruik van de grofste soort. De manifestanten worden preventief opgepakt, dit ligt volledig in de lijn van de logica van Bush en Blair die tegen Irak ook een preventieve oorlog willen voeren. Deze ongehoorde aanpak op bevel van Minister Duquesne toont op schrijnende wijze aan dat onze rechtsstaat een lachertje is. Dit zijn methoden uit een politiestaat. In tijden van oorlogsvoorbereiding, zelfs voor een oorlog ver van ons land, wordt geen protest toegelaten. De manifestanten hebben niet eens de kans gehad te overwegen of ze effectief het treinverkeer wilden blokkeren, of alleen maar door hun aanwezigheid hun ongenoegen uiten over de oorlogstransporten. In de spots van de internationale pers biedt België het hoofd aan de ergste haviken binnen de NAVO. Maar zijn eigen burgers, die dit beleid alleen maar willen ondersteunen en consequent doorvoeren in de praktijk, maakt het monddood. Meer dan 100 mensen zijn aangehouden. De politie meldt dat de aanhouding 12 uur zou duren. Het is mogelijk dat de arrestanten een schadeclaim indienen omdat ze hun recht op demonstatie niet konden uitvoeren.
Sinds midden januari arriveren in de Antwerpse haven duizenden treinwagons geladen met Amerikaans legermateriaal om te verschepen naar de Golf. Over de legaliteit van deze transporten kunnen serieuze vragen gesteld worden. De VS dreigen al een hele tijd met oorlog, met of zonder VN-mandaat, en bereiden deze actief voor. Dit komt neer op agressie en is volgens de Neurenberg-principes een misdaad tegen de vrede. België maakt zich hieraan medeplichtig door deze transporten zomaar over zijn grondgebied te laten gebeuren. Verplichtingen in het kader van de NAVO kunnen nooit zover strekken dat misdaden tegen de vrede ongestoord plaatsvinden. Meer informatie via het Forum voor Vredesactie, Patriottenstraat 27, 2600 Berchem (België) forum@vredesactie.be & vredesactie.be


Frequent gerommel (7)

28 februari 2003
Het is gek, maar als je de geschiedenis van welke “vrije” zender dan ook tegen het licht houdt stuit je vaak op de termen sex, drugs en rock ’n roll. Nou is bijvoorbeeld een Nederlands-talige zender als Radio Nationaal wat moeilijk te associëren met rock ’n roll als Imca Marina op je wordt losgelaten. En met drugs ook niet echt. Maar met sex weer wel. Al dwalend door de rustige omgeving van bijvoorbeeld de Amsterdamse Hemonylaan word je soms nog wel eens overvallen door anecdotes over voormalige programmamakers als Ron Brandsteder en Vader Abraham. En over anecdotes gesproken, een van de mensen die zich in 2001 als redder van het zwalkende radiostation opwierp beweerde miljonair te zijn geworden als producent van pornovideo’s. Dat was Willem Koster uit het Noordhollandse Breezand. Een fantast wiens doopceel breeduit wordt geëtaleerd op de website van Radio Nationaal. De geschiedschrijvers van Nationaal zijn echter wat minder scheutig met de personalia van iemand die in 2001 de zender wel degelijk voor de poorten van de hel heeft weggesleept: René Castricum uit het Noordhollandse Limmen. De eigenaar van de website Uitgaansagenda.NL. Zelfs zijn naam wordt door Radio Nationaal niet vermeld! Maar met René verlaten wij dan ook meteen de wereld der anecdotes en gossip. In datzelfde jaar nog werd hij namelijk beschuldigd van knoeien met zijn dochtertje en haar vriendinnetje. In een later stadium zou nog een andere klacht op dat terrein volgen. In december 2001 verkocht René zijn radiostation aan de Gooise nouveau riche Ruud Hendriks. Of er enig oorzakelijk verband is tussen de sex-affaire en de verkoop? Ruud mag het weten. Op 12 november 2002 werd Castricum na een duchtig robbertje juridisch touwtrekken tot anderhalf jaar gevangenisstraf veroordeeld. Maar tenuitvoerlegging van die straf wordt wat moeilijk want de veroordeelde is al maanden ondergedoken en zijn huurschuld is inmiddels opgelopen tot meer dan 10.000 euro. Vandaag staat de verkoop van zijn inbeslaggenomen roerende goederen op het programma. Kijk, zulke dingen vind je niet op de website van Radio Nationaal. Schadelijk voor het imago. En zeker in deze cruciale tijd waarin de race om de FM-zenders wordt beslist.


Activisten voor vrijheid en democratie

28 februari 2003
Morgen - zaterdag 1 maart - vertrekt er een demonstratie tegen repressie en veiligheidswaan, om 13 uur vanaf Het Plein in DenHaag. Nederland is namelijk in de greep van de collectieve angstneurose "onveiligheid". Allerlei maatregelen die lange tijd onbespreekbaar waren kunnen nu niet snel genoeg worden ingevoerd. Burgerrechten moeten veelal wijken voor een "integraal veiligheidsbeleid". Demonstranten "tegen repressie en schijnveiligheid" en een grootschalige campagne tegen de legitimatieplicht proberen het tij te keren. Kijk voor meer informatie op de internet-pagina's van Campagnegroep Stop de Legitimatieplicht en/of lees het artikel daarover in 't laatste Kleintje Muurkrant


Frequent gerommel (6)

27 februari 2003
Leuk serietje aan het worden. Wat meldden wij bijvoorbeeld op 20 februari (!!) in aflevering 2? Dat John de Mol Radio Tien FM had overgenomen. Wij dat artikeltje ter kennisgeving meteen toegestuurd aan een stel erkende media-experts van de main stream-pers, onder wie meneer Reijn van de Volkskrant. Eerlijk is eerlijk, hij was de enige die terugmailde. Hij wilde graag weten waar we dat bericht vandaan hadden. Wij nog even dubben. Maar onzin natuurlijk. Je bronnen zijn heilig. En meneer Reijn had gewoon de boer op moeten gaan als hij ons niet als bron durft op te voeren. Net als zijn collega’s. Maar godzijdank hoeft dat nu niet meer. Want vandaag liet Erik de Zwart, een van de absolute idols van deze serie, via een persbericht weten dat Talpa Radio International BV het al geruime tijd in de aanbieding hangende Radio Tien had overgenomen van de Stichting Beheer Radio Tien en Wegener NV. Nou is Talpa Radio een dochter van Talpa Management BV, een investeringsvehikel van ... John de Mol. En dat bewijst volgens Erik maar weer eens dat De Mol op dit specifieke radioterrein aan lange termijn investering doet. Daarmee zou deze lieve suikeroom niet alleen aan een groot en mooi radiobedrijf werken maar ook aan een verdere professionalisering van de radiomarkt. Waar haalt zo’n gozer het vandaan hè? Maar hoe dan ook, we hadden dus mooi gelijk. En onze visie dat De Mol en zijn trawanten gewoon bezig zijn om met deze moves zich vantevoren al te verzekeren van de meeste vette kluiven op de FM-markt is honderd procent valide. Aardige man die staatssecretaris Van Leeuwen, maar als ie niet oppast wordt ie met boter en suiker ingemaakt. Net als de NMa, de waakhond tegen belangenverstrengeling. Wat zegt u? De serieuze Nederlandse pers? Aàààààch.


Octopussy (17)

27 februari 2003
Op 18 december 2001 sloegen de in Londen gevestigde Deutsche Bank en Patron Capital Partners samen met nog een stel niet nader gespecificeerde speculanten een grote slag in Barcelona. De gelegenheidscombinatie kocht daar namelijk het luxueuze tophotel Arts. Annex een bundeltje appartementen, een speelhol, wat kantoren en winkels, een ondergrondse parkeerruimte en nog een aardig lapje grond voor verdere uitbreiding. Mijn liefje wat wil je nog meer? En dat voor de spotprijs van 288,5 miljoen euro. In de hotellerie betekende deze aankoop een van de grootste deals van het jaar, die werd gefinancierd door de Royal Bank of Scotland. De kopers werden bij de onderhandelingen geadviseerd door de hotelgroep Jones Lang LaSalle, die drie dagen na de champagne wat details losliet over het harde gevecht achter de coulissen met de andere kandidaten. Tussen neus en lippen meldde de groep ook nog even dat Arts was overgenomen van een in Nederland gevestigde holding. Maar volgens de Spaanse pers ging het om de Japanse groep Sogo. Ja, da’s lekker. Waar waren Endstra en Hummel gebleven?
Hadden ze de slag toch verloren? Ondanks hun kredietruimte van 600 miljoen piek bij het Bouwfonds. Zaten ze misschien bij de niet nader gespecificeerde speculanten? Of zaten ze met hun eurootjes in Patron Capital? Een venture capital onderneming die in 1999 pas het licht zag en intussen ook het aandeel van het Nederlandse Vopak in het Britse Simon Storage voor ruim 24 miljoen pond heeft overgenomen. En met venture capital zit je in een grijzig financieel gebied. Om de term zwart geld maar even buiten beschouwing te laten. Wij besloten de British bull bij de horens te vatten en vroegen aan Patron om de naam van de Hollandse holding. We kregen keurig een mailtje terug van Natalie Rebelo:
Would have no problem providing you with any information but need some background”.
Wij verwezen naar onze vermaarde publicaties op het internet. Sindsdien hoorden wij geen moer meer. Of we maakten geen indruk. Of we maakten teveel indruk. Of Natalie is op de keurig gelakte vingernagels getikt. En nee, niet door Gilbert Bécault. Stay tuned.


Frequent gerommel(5)

27 februari 2003
Ooit reclamefolders van Albert Heijn zien hangen bij Super de Boer? Of de Ajax-omroeper de supporters horen aanmoedigen volgende week eens de Kuip te bezoeken? Nee toch? Toch beleefde Erik de Zwart, die nog niet zo lang flinke lijntjes van John de Mol’s hallucinerende geldlucht opsnuift, eind vorige maand een Aha-Erlebnis. Zowel de Ster als de IP/HMG hadden namelijk de teevee-reclamespot van Radio Noordzee FM met de introductie van matroos Gordon geweigerd. Dat de Ster de deur dichthield lag min of meer wel in de lijn van Erik’s verwachting. Hoewel die reclameboer wel spotjes uitzendt van publieke zenders. En van ONS GELD !!! Maar van IP snapt ie geen hout. Vooral om de belangen van Yorin FM bij de komende uitverkoop van FM-zenders te beschermen is de spot van Noordzee FM geweigerd. En dat terwijl Gordon en Robert Jensen, de twee nieuwe kanonnen aan boord van Radio Noordzee FM, ook een korstje brood verdienen bij Yorin Teevee! Fuck!! Oh, en by the way, IP zendt wel spotjes uit van Sky Radio en Business News Radio. Godvergeten hypocriet allemaal als je bedenkt dat SBS 6, Net 5, V 8, TMF, MTV en Veronica TV wel de ether bestuiven met het Noordzee-spotje. Hypocriet Erik? Die reclameboeren denken gewoon aan de belangen van hun eigen winkel. En in het geval van IP gaat het dan ook om een zo breed mogelijk spectrum aan FM-zenders. Dat mag toch Erik? Dat allerlei andere zogenaamde vrije jongens zich net als jij in rijen opstellen voor de kassa’s van De Mol moeten zij weten. Kijk, dat is nou die mooie door Brussel voorgeschreven en door de NMa - hoewel in dit geval misschien wat krakkemikkig - bewaakte vrije concurrentie. En dat moet jou toch zeker aanspreken. Niet Erik? Hm?


Lili

26 februari 2003
Als je terroristische neigingen mocht hebben en je zou je onbedwingbare lusten in de VS willen botvieren, dan heb je vanaf begin maart gewoon pech. Want dan snellen je personalia je al vooruit nog voordat je met je te grote schoenen de slurf inschuifelt en plaatsneemt in je wat krappe vliegtuigstoel. Je huisadres, je privé-telefoonnummer en andere personalia worden aan de overkant al nagetrokken door de NSA voordat iemand in de neus van het toestel je laat weten dat je Urk onder je ziet liggen. Dat heeft de EU voor ons afgesproken met Washington. Voor ons allemaal. Niet alleen voor mensen die zich wat onrustig tussen de oren voelen. Zijn we het daarmee eens? Zoals gewoonlijk is ons niks gevraagd. Dat zou voor heel wat luitjes al een reden kunnen zijn om hun hakken in het zand te zetten. En dan niet in Florida maar gewoon in Egmond of zo. Maar goed. Is het begrijpelijk? Als je je kan verplaatsen in de gedachtenwereld van de huidige grote roerganger in zijn dichtgeplakte Witte Huis, dan wel ja. Maar de afspraak tussen Brussel en Washington brengt ons wel degelijk op een hellend vlak. Wat gebeurt er bijvoorbeeld als je vantevoren zegt dat je onderweg geen varkenslapje belieft te midden van de rest van het dampende plastic tussen je navel en de stoel voor je. In no time ben je muslim en al minimaal persona non grata in de VS voordat iemand in de neus van het toestel je laat weten dat we net Scheveningen zijn gepasseerd. En wat als je ècht muslim bent en je achternaam erop duidt dat je voorvaderen vrijwel zeker niet uit Surhuisterveen of Norg stammen? Goeie kans dat je aan de overkant van de plas op zijn minst wordt gestript. Desnoods in het openbaar. Nog heel even en Prodi spreekt voor ons af dat muslims een halve maan in hun paspoort krijgen en mensen die dit soort artikeltjes schrijven naar een goelag op Rottumeroog worden gestuurd. “Wie einst Lili Marlen. Wie einst Lili Marlen”.


Frequent gerommel (4)

25 februari 2003
Leuke zender hè, dat Radio Nationaal. Zootje Nederlandse fruts op een tape en draaien maar. Puur genieten dus. Als je kabel hebt tenminste. En het zag er allemaal zo rooskleurig uit toen Ruud Hendriks het zaakje op 21 december 2001 overnam. Geen onbekende in het wereldje van de vrije radiojongens, die Ruud. Als deejay indertijd begonnen bij Radio Amigo, maar al vrij snel overgestapt naar Radio Unique. Samen met ... Erik de Zwart. Het nu zo populaire FM-bindmiddel. Later verhuisden zij gearmd naar Radio Caroline onder het Nederlandstalige motto “Wij zijn twee vrienden, jij en ik”. Nog weer later kwamen ze elkaar weer tegen bij de wild bunch van Veronica. Het wereldje is klein. Net als toentertijd Hendrik’s vervallen huisje in Purmerend. In die laatste omstandigheid kwam echter snel verandering. Via lucratieve banen bij RTL-Veronique en NBC Super Channel landde hij namelijk in de schoot van ome Joop (die zijn vroegere armzalige Zaandamse boekingskantoortje liever vergeet onder het genot van een aria) en ome John (wiens vader al alle slimmigheden van het mediawereldje door John’s Brinta klopte). Ruud werd lid van Endemol’s raad van bestuur en werd schathemeltje. Een villa in ‘tGooi, een tweede optrekje op Bonaire (op schootsafstand van Lex den Hengst alias Harding, de Godfather van de vrije jongens). Binnen een paar jaar was hij loaded en stapte uit. Na een cup-o-soup en de bijbehorende sabbatical nam Hendriks zoals gezegd eind 2001 Radio Nationaal over. En niet omdat ie zo weg was van de songs van Vader Abraham (die bij sommigen de sensatie oproepen van een hete peuk op een koele huid) of Hééé Biertje Hazes. Het ging puur om de commercie. En dan met name via een van de FM-zenders die de regering-Potter te verdelen had. Dat laatste duurde langer dan Ruudje had voorzien en Radio Nationaal werd een schip van bijleggen. Eerst werden daarom de dure deejays (onder wie Veronica-methusalem Ton Elias alias Bart van Leeuwen) aan de dijk gezet. Maar het bleef sukkelen. Normaliter zet je dan zo’n wrak op het strand en maakt benen. Maar Ruud niet. Die ging vrolijk voort met het draaien van tapes vanuit een hol in het gebouw van de Wereldomroep. Nog steeds in de hoop uiteindelijk een FM-zender te veroveren. En raad eens wie niet zo lang geleden het gebouw van de Wereldomroep overnam en zo Ruud’s huisbaas is geworden? Juist. John de Mol. Die meteen ook zijn Noordzee in het pand onderbracht. En zo vormen de twee zenders nu al een ontroerende symbiose onder één dak. Zonder twijfel met het oog op de nabije toekomst. Want toeval bestaat niet. Zeker niet bij deze vrije, incestueuze jongens.


De ING en het medium (3)

25 februari 2003
Zooo. Nu staat het toch ook in de nieuwsbrief van Property NL, het vademecum voor research op vastgoedgebied. Dat de ING zijn juridische strijd tegen Fortress heeft verloren. Oké, wij waren wel wat eerder (zie de eerste delen van deze serie op 17 en 18 februari) en oké, met wat andere accenten. Maar toch. Nu zitten we nog met spanning op het beloofde verhaal in AD te wachten. Dat moet toch een joekel van een verhaal worden. Want economisch redacteur Walter Devenijns heeft ons zelf ruim een week geleden al laten weten dat hij ermee aan de slag ging. Waarschijnlijk alleen al omdat ie de pest erover in had dat wij hem zo ongeveer wegzetten als spreekbuis van ING-baasje en Glas Award-winnaar Jan Doets en/of de ING afdeling Rotjeknor. Kijk, dat laat ie natuurlijk niet op zich zitten. Spannend!!!
Oeps, worden we meteen op de nagels gestampt. Gisteren schijnt er over deze kwestie toch iets in het AD te hebben gestaan. Sorry Walter. Maar we moeten ook zoveel leesvoer doorworstelen dat we ook wel eens iets missen. Groetjes.


Potter’s huiswerk

25 februari 2003
Weet je wat dit allemaal is, Jan Peter? Soman, Tabun, VX, Lewisite, Cyanogen Chloride en Hydrogen Cyanide? Nee? Nou, niks erg. Maar als je aan dat rijtje ook nog Sarin en mosterdgas toevoegt dan weet je het wèl. Juist: chemische wapens. Goed zo. Hetzelfde geldt voor: Clostridium Botulinum, Histoplasma Capsulatum, Brucella Melitensis, Clostridium Perfringens en Escherichia Coli. Wat zijn dat? Nee, geen hoestdrankjes. Deelnemers aan Idols? Niet grappig doen, Jan Peter. Voeg nou eens aan dat laatste rijtje anthrax toe. Dan floept er toch wel een Philipslichtje aan? Juist: biologische wapens. Al die rommel heeft Saddam Hussein, toen ook al net zo democratisch als Godzillah, tussen 1984 en 1990 in grote hoeveelheden geïmporteerd. Land van herkomst? Ja, zeg het maar... De Verenigde Staten van Amerika. Die gingen toen gebukt onder het regime van...? Heel goed, Reagan en Bush senior. Daarnaast kreeg ie nog wat jolige voorraden raketten, clusterbommen, mijnen, en wat Lego om een kernreactor in elkaar te knutselen. Tot Saddam inging op de Amerikaanse uitnodiging om Koeweit binnen te vallen. Dat stelde de familie in Washington en hun vlijtige neefjes in Londen in staat om via hun bancair netwerk Koeweit leeg te roven, de BCCI de schuld van alles te geven en Saddam van een Hitlerverfje te voorzien. Niet naar buiten kijken, Jan Peter. Opletten! Saddam bevestigde wat later zijn nieuwe imago door de Koerden een poepie Amerikaans gas te laten ruiken. Maar dat waren maar Koerden. Die hadden voor een deel toch rare communistische ideeën en ze waren een pain in de NAVO-ass. Welke ass, Jan Peter? De Turkse ass? Reken ik goed. Met een stel no fly-zones en economische sancties hebben de westerse democratieën vervolgens Bagdad net zo lang proberen te sadammen tot haar leider op zou zouten. Want dan konden zij zich meester maken van de rijke Iraakse olievelden. Het volk leed. Maar de leider bleef, zoals je weet. Na het aantreden van het koekjesmonster was het uit met de pret. Wie is het koekjesmonster, Jan Peter? Oké. Bush junior. Een stel mohammedaanse idioten kreeg van hem ruimschoots de gelegenheid om in Manhattan een stukje historie te schrijven en de grizzly was los. Eerst moest Osama eraan geloven om eindelijk een pijpleiding door Afghanistan te kunnen leggen. En de heroïnehandel weer op gang te brengen. Goeie opmerking, Jan Peter! En de Iraakse tiran is de volgende. Want hij heeft massavernietigingswapens. En olie. Begrijp je het nu een beetje Pottertje? Prima. Volgende week word je overhoord over deze stof. Je mag nu naar huis. Doe de groeten aan opa Van Agt.


Frequent gerommel (3)

24 februari 2003
Nog heel even en we kunnen eindelijk weer rustig gaan slapen. Momenteel lukt dat niet erg. Dat komt omdat wij geplaagd worden door regelmatig aanstormende adrenalinegolven in ons interne buizenstelsel. Oorzaak: de ondermaatse commedia dell’arte rond de verdeling van de FM-zenders die zich de afgelopen week binnensKamers ontrolde. Neem alleen al de larmoyante rol van PvdA-vertegenwoordiger Frank van Heemskerk. De ene dag steekt hij samen met het CDA de loftrompet voor een multi-culturele zender, de volgende dag steekt hij het CDA een dolk in de rug door zich tegen zo’n zender te verklaren. Wat is er in de tussenliggende nacht gebeurd? Is hij wellicht op de tengels getikt door zijn fractiegenoot Marjan Wagenaar van wie bij een beetje insider bekend is dat zij bijzonder vruchtbare contacten onderhoudt met Martin Banga’s VCR. De verstrengelde belangenclub van de zogenaamde vrije media-boys als J. de Mol, R. Murdoch en E. de Zwart (met in diens slipstream figuren als L. den Hengst en R. Out), die zoals wij in de vorige afleveringen al duidelijk maakten via een schaamteloze lobby een democratische besluitvorming over deze heikele kwestie reduceerden tot een gore grap van Ab Normaal. De “media-experts” van de Nederlandse pers hebben zich bij de casting van deze commedia zonder morren laten indelen bij het koor der doofstommen. Mogelijk uit vrees om zichzelf in het vlees te snijden. En als zelfs bij de NMa niemand bereid is om zijn wafel open te trekken zal de meerderheid van onze oh zo oprechte volksvertegenwoordiging weer net als in de goeie ouwe tijd de FM-kluiven verdelen zoals het door de grote media-boys was gepland. Daarna kan John de Mol even lekker gaan uitblazen in zijn tweede stulp in het Portugese Vale de Lobo en daar kneden aan de nieuwe Irene en Carlo-format van radio 10. Heerlijk. Kan Rupert Murdoch weer uit zijn zelfgetimmerde souffleurshokje komen om gewoon weer als groot acteur op het Nederlandse mediapodium rond te schrijden. En kunnen Erik de Zwart, Robin Linschoten, Bert Bakker, Stef Blok, Martin Banga, Frank van Heemskerk, Marjan Wagenaar etc. triomfantelijk het glas heffen in De l’Europe. Samen met Ab Normaal.


Heibel avant la lettre

24 februari 2003
Vladimiro Montesinos, de sinistere rechterhand van de voormalige Peruaanse president Alberto Fujimori, staat in zijn land opnieuw voor de kadi. Ditmaal publiekelijk, wegens corruptie. Om te zeggen dat de aanvang van het proces wereldwijd enorme aandacht heeft getrokken is lichtelijk overtrokken. Maar op Aruba vormde het wel de aanleiding tot politiek gedreutel in het parlement tussen de fracties van de MEP en de APV. MEP-woordvoerder Dirk Dumfries heeft namelijk schriftelijke vragen aangekondigd vervat in een brief aan het adres van premier Oduber. Die vragen zullen betrekking hebben op de korte tussenstop die Montesinos heeft gemaakt op Aruba tijdens diens exodus, die in het najaar van 2000 in Peru begon en eindigde met zijn arrestatie in Venezuelea in juni 2001. Volgens Dirk zijn er aanwijzingen dat een lid van de AVP een retourtje Peru heeft gemaakt om het verblijf van Montesinos en een paar kornuiten op Aruba vantevoren te regelen. Overigens nadat de toenmalige premier Eman daarvoor toestemming had gevraagd aan zijn partijraad. Licht merkwaardig allemaal gezien het feit dat de ex-leider van de Peruaanse geheime dienst hoog op de internationale opsporingslijst prijkte. Minder merkwaardig misschien wie bedenkt dat de tevens van dru