30 december 2002 30 december 2002 29 december 2002 27 december 2002 25 december 2002 24 december 2002 23 december 2002 20 december 2002 19 december 2002 19 december 2002 18 december 2002 17 december 2002 17 december 2002 16 december 2002 16 december 2002 15 december 2002 13 december 2002 13 december 2002 12 december 2002 12 december 2002 11 december 2002 11 december 2002 11 december 2002 11 december 2002 11 december 2002 10 december 2002 9 december 2002 7 december 2002 5 december 2002 5 december 2002 5 december 2002 4 december 2002 4 december 2002 4 december 2002 4 december 2002 3 december 2002 2 december 2002 30 november 2002 29 november 2002 29 november 2002 28 november 2002 28 november 2002 27 november 2002 27 november 2002 26 november 2002 26 november 2002 25 november 2002 25 november 2002 25 november 2002 25 november 2002 24 november 2002 23 november 2002 22 november 2002 21 november 2002 20 november 2002 19 november 2002 18 november 2002 17 november 2002 16 november 2002 15 november 2002 14 november 2002 13 november 2002 12 november 2002 12 november 2002 11 november 2002 11 november 2002 10 november 2002 8 november 2002 7 november 2002 7 november 2002 7 november 2002 6 november 2002 6 november 2002 5 november 2002 4 november 2002 4 november 2002 2 november 2002 1 november 2002 1 november 2002 1 november 2002 31 oktober 2002 30 oktober 2002 29 oktober 2002 29 oktober 2002 29 oktober 2002 28 oktober 2002 27 oktober 2002 25 oktober 2002 24 oktober 2002 24 oktober 2002 24 oktober 2002 22 oktober 2002 21 oktober 2002 20 oktober 2002 20 oktober 2002 18 oktober 2002 17 oktober 2002 17 oktober 2002 16 oktober 2002 16 oktober 2002 16 oktober 2002 16 oktober 2002 16 oktober 2002 15 oktober 2002 15 oktober 2002 15 oktober 2002 15 oktober 2002 13 oktober 2002 12 oktober 2002 11 oktober 2002 11 oktober 2002 11 oktober 2002 10 oktober 2002 9 oktober 2002 9 oktober 2002 8 oktober 2002 8 oktober 2002 8 oktober 2002 8 oktober 2002 7 oktober 2002 4 oktober 2002 3 oktober 2002 3 oktober 2002 3 oktober 2002 2 oktober 2002
Heel wat mensen twijfelen aan de impact die sexuele chantage heeft op hooggeplaatsten in den lande. Niet zo heel lang geleden deden wij in deze rubriek nog kond van de druk die langs deze onsympathieke weg zou zijn uitgeoefend op de Amsterdamse Officier van Justitie Jo Valente die mede naar aanleiding daarvan de relatieve luwte in Middelburg zou hebben opgezocht. Verder besteedden we ruime aandacht aan de lederen fantasieën van Ad Melkert en passeerden hier eveneens de darkroom-perikelen van Pim Fortuyn. Dit soort nieuws wordt in Nederland vaak als inbreuk op de privacy ervaren en net zo vaak politiek irrelevant. Struisvogels weten niet beter. Aan de overkant van de plas gaat het er wat dit betreft heel wat ruiger aan toe en is inmiddels ruim en breed de importantie ervan aangetoond in het politieke landschap. Zo was bijvoorbeeld ex-president Clinton flink de sigaar in de affaire rond Monica Lewinsky en was ex-president Kennedy geheel overgeleverd aan de nukken van de toenmalige directeur van de FBI en die van de mafia door zijn wat slordige sexuele affaires. Gisteren dook opnieuw een verhaal in dit genre op over oud-president Bush, de vader van. Daarin werd gereleveerd aan twee boeken die in de jaren negentig het licht zagen. Die bevatten onder andere de suggestie dat pappa Bush tot een pedofielenring behoorde die zich te buiten ging aan satanische rites bij het bestijgen van minderjarige jongens. Een officiële enquêtecommissie in Nebraska liet de zaak onderzoeken door ene Gary Caradori. Die traceerde een paar getuigen in Chicago. Na zijn interviews en een bezoek aan een basketballwestrijd van de All Stars samen met zijn zoon pakte hij zijn paperassen bij elkaar en belde naar Loran Schmit, de voorzitter van de enquêtecommissie. Caradori: ”Ik heb het, Loran. We hebben ze bij hun ballen”. Het vliegtuig waarmee hij samen met zijn zoon terugkeerde naar Nebraska ontplofte in de lucht op 7/11/1990. De paperassen van Caradori werden nooit teruggevonden. Het onderzoek liep dood. Letterlijk. Over impact gesproken.
zet vast in je agenda
Demonstratie tegen Repressie en Schijnveiligheid, door Comité Der Activisten Voor Vrijheid en Democratie op zaterdag 1 maart 2003 om 13.00u op 't Plein in Den Haag
Op zaterdag 1 maart aanstaande zal het Comité Der Activisten Voor Vrijheid en Democratie (CDAVVD) een demonstratie organiseren om de veiligheidsthema’s van de politieke partijen ter discussie te stellen en een krachtig protest te uiten tegen de toenemende repressie van politie en justitie. De demonstratie wordt bewust in Den Haag gehouden, omdat het juist daar zo moeilijk is een goede demonstratie te houden. Keer op keer worden spontane acties de kop in gedrukt, worden nette demonstraties ingekapseld en monddood gemaakt en moeten actievoerders zich voor het minste of geringste verantwoorden voor een rechter. Onder de smoes dat demonstraties minimaal vier dagen van te voren gemeld moeten worden, zijn adhoc demonstraties al per definitie verboden. Helaas melden de ontwikkelingen in de wereldpolitiek zich lang niet altijd vier dagen van te voren. De politie Haaglanden schendt stelselmatig de rechten van burgers om te demonstreren, zelfs wanneer deze demonstraties ruim van te voren zijn gemeld en er duidelijke afspraken zijn gemaakt. Menig protest is in Den Haag uit de hand gelopen omdat de politie zich niet aan de afspraken hield en niet andersom zoals de politie en politiek graag doen laten geloven. Naast de repressie, die er toch al was in Den Haag, zullen kritische burgers steeds verder in een hoek worden gedrukt door repressieve maatregelen zoals camera’s op straat, preventief fouilleren, identificatieplicht en verruiming van diverse wetsartikelen. En niet alleen kritische burgers kunnen het slachtoffer worden van deze politiek populaire veiligheidsthema’s, maar vooral ook de mensen die de stempel illegaal op zich gedrukt hebben gekregen en daarmee van bijna alle burgerrechten worden uitgesloten. Zeker na de aanslagen in Amerika en de moord op Fortuyn is de politiek ernstig verrechtst. De gevolgen daarvan beginnen we langzamerhand te merken. Steeds meer worden bepaalde groepen mensen gecriminaliseerd en wordt er een negatieve stemming tegen deze groep gecreëerd. Zo worden milieuactivisten afgeschilderd als ‘vrienden’ van Volkert, dierenrechtenactivisten als brandstichters en moordenaars en moslims en antiglobalisten als terroristen.
Het CDAVVD is een voor de gelegenheid opgericht comité bestaande uit diverse linkse groepen en individuen, die het tijd vinden voor een krachtig tegengeluid tegen de verrechtsing van de veiligheidsthema’s en criminalisering van kritische burgers. Ons doel is van de demonstratie een vrolijk protest te maken met vele creatieve invullingen, die niet zal wijken voor de wil van de politie. Op 1 maart zullen de verkiezingen voorbij zijn en zullen ‘nieuwe’ partijen aan de macht zijn. Waarschijnlijk zijn dan de formatiebesprekingen nog bezig of net afgerond. Wij willen met deze demonstratie de politiek waarschuwen dat ze met hun veiligheidsmaatregelen geen burgerrechten mogen schenden. Wij willen ze duidelijk maken dat de weg naar een verdraagzame maatschappij niet behaald wordt met maar steeds meer repressieve maatregelen, zoals hierboven al kort genoemd. Maar dat men zal moeten werken aan fundamentele veranderingen binnen de politiek, economie en gedrag van mensen zelf. Het zal de politiek duidelijk moeten worden dat ze wat meer respect moeten gaan tonen en een einde moeten maken aan de uitbuiting van de natuur, het dier en de mens.
Via deze weg willen we graag iedereen oproepen naar de demonstratie te komen. Al is het alleen maar uit solidariteit met diegenen die stelselmatig vervolgd en gecriminaliseerd worden, omdat ze zich kritisch hebben geuit of niet over het juiste papiertje beschikken.
Voor meer informatie: Comité Der Activisten Voor Vrijheid en Democratie, Postbus 85069, 3508 AB Utrecht cdavvd@yahoo.co.uk & via telefoonnummer 06.23555247
De Wizard of XTC
Zit je net lekker duur te smikkelen met een goeie kennis in een exclusief visrestaurant met uitzicht op zee of je word allebei achter je tafeltje weggeplukt door een stel ordinaire bromsnorren. Dat overkwam de 48-jarige Canadees Carl John Hinke op kerstavond in de weelderige badplaats Cronulla ten zuiden van Sidney. Hinke geniet de nodige internationale bekendheid als vertaler van de Wizard of Oz in het Latijn, kinderboekenschrijver, yogaleraar en milieuactivist. Maar dat helpt allemaal niks als de politie je verdenkt van betrokkenheid bij de import van 250 kilo xtc-pillen. Met een straatwaarde van 45 miljoen dollar. De nou niet erg als milieuvriendelijk te beschouwen pillen waren verborgen in een ook al niet milieuvriendelijke partij plastic pijpen uit ... jawel Nederland. De arrestatie vormde het voorlopige sluitstuk van operatie Tahoe die al in september op gang werd gebracht. De Australische recherche kreeg daarbij ijverige assistentie van Nederlandse collega’s. Nou zal het ons toch benieuwen of op Kerstavond bij ons in Scheveningen, Egmond of Urk ook arrestaties zijn verricht in een visrestaurant met uitzicht op zee of dat in het belang van het Tahoe-onderzoek tot in lengte van dagen weer eens niks naar buiten mag worden gedragen.
Inmiddels geeft Hinke yogales in een petoet in Sidney.
Feest (2)
Nog even en alle lijsttrekkers stormen het toneel weer op om te zeggen wat we al weten. Een paar hebben al een voorschotje daarop genomen. Potter heeft alweer staan te tongen met zijn boezemkanonnen van BNN. En Gerrit -ook gij Brutus?- Zalm heeft met zijn Kamerolifantje als souffleuse al geroepen dat ie premier wilde worden. Als een bleke epigoon van de goeroe van het gedachtengoed. Kennelijk besefte Gerrit niet dat je zoiets moet doen vanuit het geopende achterraampje van een langzaam wegrijdende Bentley. Een ander voorbeeld van prematuur verkiezingsgeronk vormde J.S.F. Herben. Ook al gebruikmakend van een olifantenlogo probeerde hij snorloos winst te halen uit het verdronken kalf-debat rond de falende beveiliging van eerder genoemde goeroe, maar kon daarmee zijn partij geen nieuwe Schwung bezorgen. Ook een moeilijke klus als het knappen van de doodstrafballon van je directe voorganger nog nadreunt op het Binnenhof en diens humane beleid ten opzichte van buitenlandse hoeren ook niet echt appelleerde aan het alom heersende Gesundes Volksempfinden (zie het artikeltje “Hoerenboel” van 19 december jl.). Om het optreden van je minister van Verkeer en Waterstaat Roelf de Boer rond de prijs van het treinkaartje nog maar buiten beschouwing te laten. Boven deze démissionaire excellentie hangt overigens nog steeds een bosje zwaarden van Damocles boven het hoofd. Die verzameling metaal is ooit door de NRC ingeslikt, maar dat kan nooit van blijvende aard zijn. Een voorbeeld: Roelf zou kort na zijn aantreden een paar transacties hebben uitgevoerd met JBR, een organisatie- en adviesburo uit Zeist. Wat ze behelsden wisten we niet dus vroegen wij in alle onschuld het volgende aan JBR:
“Ons is gebleken dat minister De Boer van Verkeer en Waterstaat kort na zijn aantreden een zakelijke overeenkomst met u heeft gesloten. Kunt u ons zeggen of die overeenkomst met de minister betrekking had op diens activiteiten als privé-persoon of als minister van genoemd Departement?”.
Dat was op 6 december jl. En nee, geen antwoord. Jammer. Maar als de tekenen niet bedriegen en de oliebollen-aandelen weer zijn gezakt wordt het al gauw in het nieuwe jaar opnieuw feest. En u bent allemaal uitgenodigd.
Monstrum
De klassenstrijd bestaat niet meer. Dat is ons tenminste gedurig voorgehouden. Bijvoorbeeld door een voormalig vakbondsleider die later op de fiets naar het Torentje toog. Nog net niet met een pakkie brood achterop, maar wel koketterend met het verhaal dat hij dankzij de dubbeltjes en stuivers die zijn ouders uit hun mond spaarden via een door marxvergeten oord als Nijenrode de top had weten te bereiken. Het poldermodel werd door dit soort figuren heilig verklaard. De rode vlaggen konden worden opgeborgen.
Enter the leatherman
SM-socialist Ad Melkert heeft nog maar nauwelijks zijn entree gemaakt als Nederland’s gedeputeerde bij de Wereldbank of hij wordt geconfronteerd met de harde realititeit van zijn nieuwe baan. Gisteren maakte de raad van bestuur van dat puur kapitalistische bolwerk namelijk bekend dat het een plan had goedgekeurd om de Venezolaanse regering te helpen bij het terugdringen van de armoede. Wat dergelijke hulp van instanties als Wereldbank en IMF betekent kunnen we dagelijks aanschouwen in Argentinië. Dus Chavez zal wel niet zo dom zijn om het plannetje van Ad’s nieuwe werkgever juichend te begroeten. Ook al is de Venezolaanse financieel-economische situatie in een jaar tijd naar de kloten geholpen door een kongsie van werkgevers en vakbondsleiders die vanuit Washington stiekempjes worden gesteund. Gezien de moeite die Butch Bush en Sundance Blair doen om coûte que coûte een oorlog voor olie op gang te brengen in Irak mag Chavez nog niet eens mopperen over de Amerikaanse manipulaties achter de schermen. Hoe dan ook, Ad zit midden in de rozijnen en heeft maar te doen wat hem door Washington wordt opgedragen. Zoals wij al voorspelden in “Return of the leatherman” van 13 december jl. Daarnaast heeft hij nog rekening te houden met druk uit Tel Aviv omdat Nederland ook de Israëlische belangen bij de Wereldbank vertegenwoordigt. Waar is de tijd gebleven dat Ad nog frank en vrij in de Tweede Kamer een motie kon indienen waarin hij eiste dat de Nederlandse ambassadeur uit Tel Aviv moest worden teruggetrokken? Long gone, man. Long gone.
De cocaprins (5)
Niks verrassends. De met drugsaffaires in verband gebrachte Banque Kanz in Genève gaat sluiten. Er zou sprake zijn van een te lage omzet en dit jaar noteerde de bank zelfs een behoorlijk verlies. Weliswaar stond er nog een leuk bedragje van 19.5 miljoen Zwitserse francs aan deposito’s en cash op de balans. Maar dat is natuurlijk niet genoeg om een bankje met een slapend filiaal op Guernsey draaiende te houden. En oh ja, drugsopbrengsten witwassen? Echt niet. Althans volgens een verklaring van de leiding van de bank waarin zoals wij bij een vorige gelegenheid al meldden Jean Zwahlen, de voormalige president van de Zwitserse Centrale Bank, figureerde. Samen overigens met o.a. Maurice Aubert, de voormalige vice-president van het Internationale Rode Kruis, en Paul Caron, ex-directeur van de Zwitserse vestiging van de Amerikaanse financiële grootmacht J.P. Morgan. Wel erg topzwaar voor zo'n klein bankje dat in 1998 zijn activiteiten startte.
In tegenstelling tot de rest van de uit niet al te onbemiddelde leden bestaande bende, die zich niet alleen met drugshandel bezighield maar ook met de handel in gestolen kunstwerken (zie aflevering 3 van deze serie dd. 23/06/02), loopt de eigenaar van Banque Kanz prins Nayef bin Sultan bin Fawwaz al Shalaan vrij rond. Zij het voorzichtigheidshalve binnen de grenzen van zijn vaderland, Saoedie Arabië. De wereld is ongelijk verdeeld.
Kluifje (3)
Op 7 en 11 december jl. vestigden wij al de aandacht op Yassin al-Kadi. De naam van deze Saoedische multi-miljonair prijkt op een lijst van 12 heren die kort na 9/11 door de Amerikaanse regering naar buiten is gebracht. Zij worden ervan verdacht de club van Osama te hebben gestiekt. Merkwaardigerwijs reageerde de FBI bijzonder lauw toen gealarmeerde personeelsleden van het softwarebedrijf Ptech de Feds erop wezen dat hun bedrijf in het geheim eigendom was van Yassin. Zoals vermeld kwam pas in november jl. een officieel onderzoek naar deze connectie op gang toen Customs in de arm werd genomen. De computerbestanden van het bedrijf zelf werden gelicht en ook de cliëntèle kreeg bezoek. Daartoe behoorde één bank: de ABN/AMRO. Vragen onzerzijds aan De Bank werden niet beantwoord. Maar daar raken we zo langzamerhand aan gewend. Daarmee leek de zaak (voorlopig) te zijn begraven. Maar een uitzending van ABC televisie van gisteren logenstrafte die verwachting. Daarin kwamen namelijk twee oude rotten van de FBI uit Chicago aan het woord: Robert Wrigt en John Vincent. Zij beschuldigden bij die gelegenheid de leiding van hun snuffelvereniging ervan hun onderzoek naar Yassin te hebben verboden. Nee, niet dit jaar maar in 1998 toen de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania door Al Qaida in ruïnes waren veranderd. De agenten vonden aanwijzingen dat de aanslagen waren gefinancierd via een aantal lieden in Chicago die zij al geruime tijd verdachten van betrokkenheid bij terroristische activiteiten. Een van hen was Yassin al-Kadi. Ze kregen van het OM steun bij een officieel onderzoek naar de affaire, maar na twee maanden kregen Wright en Vincent van hun superieuren te horen dat ze moesten stoppen. Over het waarom tasten zij nog steeds in het duister. Interessant is overigens dat de ABN/AMRO ruim is vertegenwoordigd in Chicago via ABN/AMRO North America Inc. en dochterondernemingen als LaSalle, Standard Federal Bank en Columbia National Bank of Chicago. Daarnaast heeft De Bank een vinger van veertig procent in de Saudi Hollandi Bank in Ryadh, waarmee bijvoorbeeld de familie van Osama al zeventig jaar prettig zaken doet. Het is dus heel goed mogelijk dat het spoor van Yassin dat Wright en Vincent volgden een Hollands reukje heeft verspreid. Nou kunnen we wel weer intelligente vragen gaan stellen aan de Press Relations van de ABN/AMRO, maar dat heeft blijkbaar weinig zin. Dus opnieuw de vraag: Kluifje voor de “echte” pers misschien?
Hoerenboel
Tot voor kort gold hardliner Hilbrand Nawijn als de man die de LPF door de woestijn der interne twisten weer terug kon leiden naar het beloofde land van Fortuyn. Hij verwoordde bijvoorbeeld zo ferm wat vlak onder het borrelend lavaoppervlak van het Gesundes Volksempfinden leefde. Vooral waar het al die buitenlanders in onze samenleving betrof.
Eruit met die hap! Maar wat blijkt vandaag uit een artikel in het Haagse politieke blad PM?
Hilbrand’s eigen in immigratierecht gespecialiseerde advocatenkantoor is recentelijk begonnen met een ronkende mailing-campagne in de richting van bordeelhouders die illegale dames in de etalage hebben. Nawijn Advocaten bieden daarin hun hulp en advies aan om die dames toch een werkvergunning te verschaffen via een slimme juridische constructie. Onder de slogan “alle illegalen het land uit behalve de hoeren”. Nou kan het gaan om een ritueel en daar staat geen doodstraf op. Maar de condooms die de minister van Vreemdelingenzaken op het Binnenhof oplaat blijven daarmee toch wel erg laag bij de grond zweven en lopen de kans al vóór de Lange Poten uitgeblust op straat te vallen. Naar verluidt heeft de AIVD minister Remkes wel ingelicht. Maar heel summier, tijdens een plaspauze. Tijd dat het Kerst wordt.
Shady (7)
Nu de Amerikanen zich opmaken om opnieuw het regime in Bagdad een kopje kleiner te maken en de burgerbevolking te decimeren gaan onze gedachten onwillekeurig weer terug naar de Golfoorlog van 1991. Bij die gelegenheid werd Israël getroffen door in totaal 39 Iraakse Scudraketten. De regering Shamir maakte zich uiteraard direct op om Saddam Hussein even oudtestamentair de oren te wassen. Maar Bush senior wist haar daarvan te weerhouden. Uit politiek-strategische overwegingen. Zelfs voor lieden die Sesamstraat voor het Journaal aanzien moet het helder zijn dat aan Israël’s terughoudendheid prijskaartjes hingen. Volgens mr. Geert Jan Dolk moeten we dat niet alleen figuurlijk zien maar ook letterlijk. De helft van de volgens hem tientallen miljarden dollar die in het geheim waren afgetapt uit het Koeweitse geldverkeer dankzij de geheime achterdeur in de Amerikaanse PROMIS-software die bij de Koeweiti in gebruik was, zou namelijk naar Israël zijn weggesluisd. Veel daarvan had geparkeerd gestaan op drie Spaanse banken waaronder Banesto (zie vooral ook het artikel "De Bank, deel 1" in Kleintje Muurkrant 332. Daarin komt ook de rol van de ABN/AMRO aan de orde).
Dit verhaal was afkomstig van de Pakistaanse bankier Habib met wie de Rotterdamse advocaat nauwe betrekkingen onderhield en zoals eerder vermeld de mislukte speurtocht ondernam naar de verdwenen Koeweitse tegoeden. Dat een dergelijke onderneming niet van gevaar was ontbloot moge duidelijk zijn. Er zou zelfs iemand uit kringen van de Marine Inlichtingen Dienst (waarmee mr. Dolk contacten onderhield via oud-topman Van der Ven) onvrijwillig zijn overleden. En dat allemaal voor wat zilverlingen. Nou ja ... wel véél zilverlingen.
De cocaprins (4)
Sinds 23 juli van dit jaar hebben we niks meer vernomen van de zaak rond de Saoedische prins/diplomaat Nayef bin Sultan bin Fawwaz al Shalaan. Maar er is nieuws. Zoals wij toen meldden had de prins in 1999 ruim twee ton Colombiaanse coke in zijn privéjet van Venezuela naar Parijs overgevlogen en het omvangrijke lijntje daar door de douane geloodst in zijn diplomatieke bagage. Na de verkoop zou hij 20 miljoen dollar hebben gescoord ware het niet dat de hele operatie werd afgelegd door de DEA en de Franse politie en de partij in beslag werd genomen voordat ook maar een korrel op een spiegeltje was beland. Naar nu bekend is geworden had geld terecht moeten komen in de kluis van Nayef’s eigen Banque Kanz. Een bank die toevalligerwijs in 1998 in Genève het levenslicht zag toen de prins in weelderige oorden als Marbella, Riyadh en het Arubaanse Oranjestad met de verkopers en een aantal tussenfiguren alle details van de ophanden zijnde onderneming doornam. Op het financiële vlak werd Nayef gassisteerd door de in Genève goed thuis zijnde Spaanse zakenman en kunstexpert Juan Maria Clemente. Volgens berichten uit de Zwitserse pers van vandaag logeert die inmiddels in een hotel dat niet bekend staat om zijn luxe en service. Evenals een Algerijnse zakenpief die van deze deftige bende deel uitmaakte. Op zich zou het de Zwitsers waarschijnlijk allemaal Wurst zijn. Maar het feit dat een paar hooggeplaatsten uit hun eigen samenleving in de raad van bestuur van de bewuste Banque zitten wakkert hun nieuwsgierigheid aan. Een van die hoge jongens is Jean Zwahlen, oud-president van de Zwitserse centrale bank. De Zwitserse Wim Duisenberg zogezeid. Nou kan je er misschien niet veel aan doen als de eigenaar van je bank een keertje naast de gouden pot staat te kletteren. Maar het wordt wat lulliger als je bank officieel wordt beschuldigd van het witwassen van drugsopbrengsten. Want dat reikt verder dan een keer een transportje verzorgen. We hebben de indruk dat deze Maus nog een staart krijgt. En als het zover is gaan wij erop staan.
Olie
Nou, dat weten we dan ook weer. Na maanden te hebben kunnen grasduinen in correspondentie van Fortuyn zelve en de verzamelde rommel van de verschillende snuffelclubs weet de commissie van Hans Christiaan van den Haak bijna niks anders te onthullen dan dat de onderlinge communicatie van die clubs naatje was. En dat was één van de redenen waarom de man van het gedachtengoed in wezen tot 6 mei onbeschermd door het politieke landschap dalverde. Open deur? Niet zo’n beetje. Wij herinneren ons nog het nodige op dat terrein uit de jaren toen de Inlichtingen Dienst Buitenland onder vuur lag en tenslotte zonk in het zicht van het Torentje. Overigens niet iets specifieks voor Nederland, want de CIA en de FBI geven elkaar gewoonlijk ook pas informatie als het te laat is. En MI 5 en MI 6 zijn evenmin met elkaar getrouwd. O ja, Fortuyn zelf zou ook niet erg hebben staan te trappelen om lieden met oortjes en zonnebrillen permanent in zijn buurt te introduceren. Dat lijkt te vloeken met wat ons altijd is gesuggereerd en dat is ook zo. Maar het is ook logisch. Volgens Van den Haak zou de vastgoed-ideoloog al voor zijn entree in de politiek zijn bedreigd en gechanteerd als gevolg van zijn activiteiten op sexueel gebied. Onderandere in een soort donkere kamers die niets uitstaande hebben met het ontwikkelen van fotorolletjes of een boek van W.F. Hermans. In een dergelijke context ben je uiteraard niet direct geneigd om een batterij bewakers in te huren om je lijf en je leden 24 uur per dag te vrijwaren van minder prettige gebeurtenissen. Ondanks de toenemende bedreigingen. Een dilemma dat uiteindelijk leidde tot niets en heeft bijgedragen tot zijn weerloze dood. Leuk zo’n commissie maar het lost niks op. Een doekje voor het bloeden. Olie op de golven.
Shady (6)
Gisteren brachten de Amerikaanse rubberzolenorganisaties het jolige bericht naar buiten dat Noord-Korea voor de tweede keer dit jaar oorlogsscheepjes heeft geleverd aan Iran. Oh? En daar moeten we van achterover vallen? Net als vorige week zeker. Eerst Spaanse helicopterpieten voor de camera’s een lading Scuds laten ontdekken op een Noordkoreaans vrachtschip, hard roepen dat Noord-Korea niet deugt en dan later zeggen dat het oké is omdat ze door de Yemenitische regering bleken te zijn besteld. Maar nu het om Iran gaat is het fout? Omdat meneer Bush dat geen leuk land vindt? Lijkt een verhaal met een hoge hypocrietwaarde. Maar goed, Iran heeft inmiddels dus twee mini-onderzeeërs, zes patrouilleboten en twee kleine kannoneerschepen. En dat laatste riep herinneringen bij ons wakker. Want wat vernamen wij van mr. Geert Jan Dolk (geen Alice in Wonderland waar het om wapenhandel gaat) op 22 augustus 1999? Een quote:
“Rappaport (zie eerdere aflevering in deze serie) heeft mij bij de Koeweiti’s verdacht gemaakt. Hij heeft verteld dat ik de Iraki’s twee kanonneerboten heb geleverd met als betaling een lading olie ... Ik heb wel ooit in onderhandelingen daarover gezeten met de Habib-bank, maar ik heb die deal afgebroken toen ik begreep dat het fout zat. Ik werkte toen samen met een Nederlandse overheidsinstantie. Dus ik was volledig gedekt”. Dat zou inhouden dat de Pakistaanse Habib-bank waarmee mr. Dolk dikke mik was tegenover hem zou hebben verzwegen dat het om een ordertje van Irak ging. Leuk. Vrienden onder elkaar. Maar het kan. Vraag is dan wel waarom de Rotterdamse advocaat de dekking van een Nederlandse overheidsinstantie nodig had. En welke overheidsinstantie dat dan wel geweest mag zijn.
De Marine Inlichtingendienst? De afdeling stiekem van de CID in Driebergen (waarvan de electronische arm ITO tegenwoordig dagelijks onze site met een bezoekje vereert)? Naar verluidt onderhield mr. Dolk indertijd met beide clubs uitstekende contacten. Het blijft gissen. Net als in de nieuwe affaire die deze serie op gang bracht. Maar we hebben het geduld van een Koreaan in een schuttersputje.
Shady (5)
Er is een oorverdovende stilte gevallen over de recente illegale wapenleverantie via Azerbeidzjan aan een midden-oriëntaal land waarvan wij in eerdere afleveringen van deze serie gewag maakten. Zeker is dat er sprake was van een bankgarantie van 132 miljoen dollar op 10 januari van dit jaar afgegeven door het inmiddels als een speer uitgedunde filiaal van de HSBC in Bakoe. Merkwaardigerwijs (of juist niet) was bij deze affaire mr. Geert Jan Dolk betrokken. Deze Rotterdamse advocaat roerde zich namelijk ook heftig bij een analoog geval in 1997. Toen zou een toestel van de Israëlische vliegtuigmaatschappij Tower vanuit de VS een container met turbineschoepen naar Zestienhoven hebben overgevlogen. Daar zou hij zijn overgenomen door een truck van de in Luxemburg gevestigde vervoersmaatschappij Cargoline van de Nederlandse ondernemer Willem van Leeuwen. Vanuit Luxemburg zou de lading vervolgens via Bakoe naar Iran zijn gesmokkeld waar de schoepen moesten dienen voor de F-14 toestellen van de Iraanse luchtmacht. Een bestemming die nooit de officiële goedkeuring zou hebben gekregen van de Amerikaanse regering, maar mogelijk deel uitmaakte van een geheime deal tussen Washington en Teheran. Dat zou niet voor het eerst zijn (zie ook "Irangate aan de Maas" in Kleintje Muurkrant van 25 september 1998). Om de werkelijke bestemming te verhullen vermeldden de begeleidende paperassen als end-user van de container de naam van lieutenant commander William J. Bennett, toegevoegd staflid van de Amerikaanse legatie in de havenstad Sarsja in de Verenigde Emiraten. Ligplaats van de Amerikaanse Vijfde Vloot en pleisterplaats van Smit Internationale, waarvan zich in die periode een aantal personeelsleden in Iraanse gevangenschap bevond. Of deze commander een produkt was van een levendige fantasie of een nachtje rollebollen van pappa en mamma Bennett is de vraag, maar de hele affaire ging uit als een nachtkaars in een desert storm. En de geschiedenis dreigt zich nu te herhalen. Verbazingwekkend? Nee. Achterkamertjes blijven achterkamertjes.
Hohoho (2)
Zoals wij al eerder meldden in het eerste deel van deze serie is aan de boorden van Lake Erie een veldslag aan de gang tussen James Ferrell, de Amerikaanse voorzitter van de World LPG Association, en de Nederlandse kruisridder Michel van Rijn. Die slag breidt zich vandaag uit tot de rechtszaal. Ferrell beschuldigt Van Rijn ondermeer van chantage via diens steeds een stap verder gaande publicaties over de door de gasman georganiseerde criminele organisatie die zich heeft gespecialiseerd in de smokkel van en handel in antieke kunst uit Zuid-Europa en 't Midden-Oosten. Vooral de laatste revelaties over Ferrell’s naar hemelse yoghurt smakende contacten met de Bulgaarse topmafiosi Dobri en Todor compleet met hun telefoonnummers (zie de latest update op www.michelvanrijn.com) deden voor Ferrell het gasluik dicht.
Nou valt zo’n gefaseerd démasqué op het moment dat iedere simple mind in de States uit de hemel een inslag verwacht van een koppel herten en een op Osama lijkende ouwe baas in een slee nog niet erg op. Maar de alom gerespecteerde en rijkgevulde gasman die zijn president zwaar gestiekt heeft voor de verhuizing van Texas naar Washington heeft donders goed door dat hij begin volgend jaar de bijl kan verwachten als hij nu alles op zijn beloop laat. Vandaar de rechtszaak, die overigens net zoveel kans maakt om te slagen als een soufflé in een ruimtestation. Binnenkort meer nieuws van dat front. Jammie.
Dam
Oud-damcampionissimo en huidig Tweede Kamerlid voor de LPF Harm Wiersma voelt zich door de top van zijn partij ongelooflijk genaaid. Na de excommunicatie van drie van de 26 oorspronkelijke Kamerleden bleven er geheel volgens Bartjens nog 23 over. Tien daarvan staan op de lijst van de komende verkiezingen, de andere dertien zijn in de bezemwagen terechtgekomen. Onder wie Harm. Hij had zich nooit met de interne Hoekse en Kabeljauwse twisten bemoeid en nu dit. Zonder boe of bah. Achterkamertjespolitiek van de laagste categorie en absoluut niet strokend met Pim’s gedachtengoed. Wat dat dan ook mag zijn. Het blijft uiteraard gissen waarom het bestuur van de partij een bekende Nederlander als Harm heeft gedumpt. Misschien heeft de Fries zich wat te weinig beziggehouden met het oplaten van ballonnen. Of nooit een partijgenoot laten winnen bij een potje vlugdammen in de pauze van het zoveelste crisisoverleg. Maar het is ook mogelijk dat een bijdehandje in de hogere echelons van de LPF een anderhalve maand geleden ademloos de kleine maar oh zo fijne serie “32 - 28 en nog wat zetten” op deze site heeft gevolgd en tot de onvermijdelijke conclusie kwam dat Harm bij een volgende gelegenheid maar niet meer op de lijst moest worden gezet. Als dat zo is dan hebben we een dam. En dat is toch niet gek als je tegen een campionissimo speelt.
Return of the leatherman
Wij hebben in de beginmaanden van dit jaar vrij vaak aandacht besteed aan de door het NRC en Weekend aangezwengelde berichtenstroom over de connectie die zou bestaan tussen inmiddels voormalig PvdA-leider Ad Melkert en de afdeling ledersex van de Haagse vleesindustrie. Dat werd niet door iedereen geapprecieerd. Wij zouden daarbij teveel roeren in Melkert’s privacy en ons te buiten gaan aan het bakken van sensatie. Kan zijn. Maar wat meldde de zogenaamde reguliere pers afgelopen woensdag? Twee prominente leden van de partij zouden eind vorig jaar Kok cs. hebben gewezen op de kwalijke invloed die de geruchten over Melkert’s voorkeuren zouden hebben bij de ophanden zijnde verkiezingsstrijd.
Een van hen was oud-minister van Binnenlandse Zaken (waaronder ondermeer de BVD cq. de AIVD en een deel van de politie ressorteren) die qq. op de hoogte kan zijn geweest van de jolige avonturen van de lijsttrekker in het Haagse wereldje. De ander was Adri Duijvestein, als Haagse wethouder gepokt en gemazeld in het Haagse gebeuren. Zouden zij echt bij de partijtop hebben gewezen op Melkert’s gelederde strapatsen als het ging om geruchten? Niet erg waarschijnlijk. Want wat kan je in hemelsnaam doen tegen geruchten? Juist, niks. In dat verband wijzen wij ten overvloede nog eens op Teevens’ List. Ofwel het lijstje met tachtig namen van politici, rechters en topambtenaren dat toenmalig Officier van Justitie Fred Teeven in 1999 aan het college van procureurs generaal en minister Korthals van Justitie stuurde met aanvullende data. Volgens de inmiddels afgehaakte lijsttrekker van Leefbaar Nederland zou een aantal van deze figuren uit de crème van onze samenleving hun broek hebben laten zakken op minder wenselijke plaatsen en uit dien hoofde chantabel zijn. Dat lijstje is na een bliksemonderzoek van de Rijksrecherche met de snelheid van een zweepslag onder tafel verdwenen. Maar is het al te brutaal om te veronderstellen dat Ad Melkert ook op dat lijstje stond? En dat hij op grond van het bovenstaande bij zijn huidige werkgever, het IMF in Washington, als was is in de handen van de Amerikanen? Dacht het niet.
Claimen
Allemaal leuk en aardig dat rapport over de bouwfraude. Je zou er bijna goede zin van krijgen. Zou het OM nu echt die corrupte smeerboel aan gaan pakken? We zullen zien, maar het zal wel (weer) tegenvallen. De roep om openbaarmaking van de dubbele boekhouding waar alles wat de bouwenquete betreft mee begon willen wij wel ondersteunen. Zodat gemeenten en provincies kunnen gaan claimen. Maar wat te denken van de gevolgen van deze aangetoonde bouwfraude bij de woningmarkt? Daar is het nog niet over gegaan, maar je kunt op je eigen vingers natellen dat ook daar enorme prijsopdrijving zal hebben plaatsgevonden en nog plaats vindt. Al die boekhoudingen moeten op tafel! Alle huurders moeten hun teveel betaalde huren terug kunnen halen! En snel!
You never walk alone
Tuurlijk, we begrijpen het best. Als je al dat juridische gehannes over de vraag of je het conterfeitsel van “onderwereldbankier” Willem Endstra mag afdrukken in je bloedeigen Quote winnend afsluit dan heb je de neiging jezelf als Jesus the son of Joseph te beschouwen. Maar je bent Jort the son of Kelder en boven je hoofd zal nooit INRI prijken. Niettemin ga je jezelf wel wijsmaken dat je overwinning misschien wel vergelijkbaar is met die van de antieke heer Pyrrhus en dat Endstra het wel eens op je gezondheid gemunt zou kunnen hebben. Je denkt achter elke lantarenpaal de schaduw van Willem Holleeder, Endstra’s “enforcer”, te zien. En als je bij een eenvoudige doch voedzame maaltijd in een restaurant een paar sombere Joego’s naar je ziet kijken, denk je dat het uur U is aangebroken en huur je in paniek een paar bodyguards in. Goed voor je pr en goed voor je zelfvertrouwen. Dus laat je bijvoorbeeld meteen in je blad zetten dat beurshandelaar Ad van der Reijden samen met diens mede-investeerders Willem Smit en Adri Strating hun aandeelhoudersvergaderingen organiseerden in het bordeel Satiricon, waar ooit artistieke activiteiten van OvJ Valente zouden zijn vastgelegd toen het nog tot de verworvenheden van eerder genoemde Holleeder behoorde. Vervelend dat je blad dat dan in tweede instantie moet rectificeren, maar wie leest dat nog? Nou, misschien valt dat laatste tegen. Een flink aantal gefortuneerde lezers stoort zich aan dit soort sensationele strapatsen en zou Maarten van den Biggelaar (de hoogste baas van Quote Media, zie ook het boeiende artikel “De bende van de big” in de Groene Amsterdammer van 15 mei 1996) en Dik Wessels (grootaandeelhouder en nummer 15 in de Quote 500) medeverantwoordelijk houden. En omdat wij in de richting van de heer Wessels in een later stadium nog wat pijlen op de boog hebben, richtten wij ons met lichte bezorgdheid tot een van de kopstukken van de bouwonderneming Volker Wessels Stevin (VWS) en de hoogste baas van investeringsmaatschappij Reggeborgh. Wij vroegen hem het volgende:
“Ten behoeve van een door ons geconcipieerd artikel dat zal verschijnen in de rubriek Actuele Berichten van de website www.stelling.nl zouden wij u langs deze weg graag een paar vragen willen stellen.
a - Is het u bekend dat een niet onaanzienlijk aantal lezers van Quote u medeverantwoordelijk houden voor de in hun ogen sensationele inhoud die het blad steeds verder overwoekert?
b - Bent u daar wel eens op aangesproken?
c - Heeft u daarover met de heren Van den Biggelaar en de inmiddels door bodyguards omringde Kelder overleg gevoerd?”
Zoals ons dat wel vaker overkomt hebben we nog geen antwoord ontvangen. Nou heeft Dik een excuus. Gisteren kwam het bericht binnen van Curacao dat directeur Henk de Vos van KWS, een volle dochter van VWS, zestig dagen langer in voorarrest blijft zitten (zie “Cool” deel 1 en 2) en vandaag presenteert die linkse juf Marijke het eindrapport dat zij samen met haar Enquêteklasje heeft gemaakt over de zogenaamde Bouwfraude. En dat zal de kruidenier en de slager in Rijssen ook niet zijn ontgaan. Heel vervelend allemaal. Dus die kwestie rond Quote maar even opzouten, wat Aspro Bruis en vanavond maar niet te laat naar de koffer. Maar, we rekenen op je Dik.
Enne ... kop op. You never walk alone.
Cool (2)
Fijn hè? Ben je 54, ben je in 2000 tijdens een gezellige meeting directeur geworden van de Koninklijke Wegenbouw Stevin, denk je alles goed voor elkaar te hebben en plotseling zit je in voorarrest in een bajes in Krimpen aan de IJssel. En word je ervan verdacht gestrooid te hebben met smeergeld om een project rond het vliegveld van Curacao soepeltjes voor je bedrijf naar binnen te slepen. Eergisteren dacht je nog fijn naar huis te mogen en droomde je van oliebollen en bubbels. Maar nee hoor, krijg je van een rechter in Willemstad er weer even zestig dagen bij. Kan je tegen een miezerig kerstboompje aankijken in de gemeenschappelijke ruimte van het HvB als je daar even zit om je zinnen te verzetten. En Oud en Nieuw wordt ook niks. Je krijgt gewoon geen vette flap door je keel. Ja, wel lullig voor Henk de Vos, maar wij voorspelden het al. Het zag er niet goed uit voor hem (zie de eerste aflevering van “Cool” van 10 december jl. ). En voor de drie bij de zaak betrokken geachte Curacaose gedeputeerden staat de barometer ook al niet om uit je dak te gaan. Hendriks Abrahams’ voorarrest is inmiddels in ieder geval met acht dagen verlengd en David Dick (nee, geen broer van Dikkie) en Ramon Chong hebben hun functie neergelegd. In afwachting van de orkaan Midas. De rest van de Eilandraad blijft gewoon functioneren om te voorkomen dat het in Curacao helemaal een chaos wordt. Dat klinkt wat eufemistisch en dat is het ook.
Oud nieuws?
Een fraai artikel in de Haagsche Courant van 5 december jongstleden heeft de andere kranten helaas niet gehaald. Toch wel opmerkelijk aangezien er nogal wat LPF'ers in verband met corruptie en het Grote Graaien worden gebracht. Over Pim Fortuyn wordt geschreven dat ie vele duizenden euro's uit de LPF-partijkas haalde. Veel vrienden, meelopers en leden van Pim's hofhouding kwamen als strontvliegen op de euro's af. Het eerste LPF-bestuur stond op de LPF-loonlijst voor zesduizend euro per maand, dat tikt dus lekker aan. Het geld kwam binnen middels zeker drieduizend leden die minimaal vijftig euro betaalden, maar vaak ook veel meer overmaakten. Zoals het groepje onroerendgoed-boeren (Ed Maas, Chris Zegwaard en Tom Moeskops) die vele tienduizenden euro's in de LPF hebben geduwd. Over Spong schrijven de HaagscheCourant- journalisten dat hij vierhonderd euro per uur bij de LPF-kas declareerde. "Het gaat u niets aan door wie ik betaald word en hoeveel dat is", pareert Spong. We hebben niets over een kort geding tegen de HC gehoord, dus het zal allemaal wel kloppen, toch?
Shredder (11)
Weet u het nog? In “Shredder” aflevering 3 maakten wij melding van een heel knus samenzijn van hoge jongens van vastgoedgigant MDC/Amstelland en UWV/GAK-baas Jan de Jonge op Château Gerlach in Valkenburg. Zoals vermeld heeft De Jonge als directeur van de afdeling Concerninkoop binnen zijn bedrijf veel in de zoete melk te brokkelen over huur en/of aanschaf van onroerend goed. We hebben tegenover hem in een e-mail onze bezorgdheid nog uitgesproken over dit soort aangenaam verpozen aan de boorden van het zo rustieke riviertje de Geul. Naar wij vernamen zou onze e-mail bij Jan wel de bloeddruk flink omhoog hebben gestuwd maar dat leidde helaas niet tot een retourschrijven. Misschien vond hij het niet de moeite waard. Kan. Maar analyse this:
In de onherbergzame Riekerpolder tussen Schiphol en Amsterdam ontwikkelde MDC/Amstelland ten tijde van de onroerendgoed-hausse een formidabel kantoorpand met een totaal vloeroppervlak van 40.000 meter. De grond is eigendom van de gemeente Amsterdam en die was zo vriendelijk om de kavel voor vijftig jaar aan het bedrijf van Klaas de Ruiter (zie over hem de recente, licht ontroerende serie “Klaas zonder Sinter”) in erfpacht te geven. Iedereen blij. Tot de vastgoedmarkt Titanic-neigingen begon te vertonen. Klaas cs. gristen de reddingsboeien onder hun pluche vandaan om niet in een of andere trekvaart achter de Riekerpolder voortijdig te verzuipen. Ze deden hun pand over aan het investeringsvehikel Westinvest. Maar wel onder het beding dat zij voor huurders moesten zorgen. Ja, dat is lekker. Midden in de prut, zonder openbaar vervoer? En een voorraad leegstaande kantoorpanden waar je achterlijk van word? MDC/Amstelland zag een niet zo lullige verliespost opdoemen. Maar in de hoogste nood is de redding nabij. Als een Deus ex-Machina verscheen de UWV/GAK-boot aan bakboord en kapitein Jan de Jonge sloot een huurovereenkomst. Hartstikke leuke verrassing voor het GAK-personeel. Met je fiets de polder in. Het lijkt wel oorlog. Alleen de bloembollen ontbreken nog.
Oké, één en één is lang niet altijd twee. Maar als je dit zo achter elkaar leest bekruipt je toch weer het vermoeden dat MDC/Amstelland en UWV/GAK in het geheim verkering met elkaar hebben. Stijve verkering. Compleet met intieme uitjes naar Château Gerlach. Maar of dat nou allemaal even gezond is. Dat mag Deus weten.
Lawaaidemo in Vught
Op 8 december 2002 trokken een vijftigtal sympathisanten van de Spaanse politieke gevangene Juan Ra ter gelegenheid van zijn verjaardag op de volgende dag, vanuit verschillende steden op naar de Penitentiaire Inrichting Nieuw Vosseveld te Vught. Juan Ra zit daar sinds zijn hernieuwde gevangenname eind oktober 2002 weer vast. Hij zat daar al eerder onder isolatie-regime vast van medio januari 2002 tot eind juni datzelfde jaar. Van eind juni tot eind oktober was hij op borgtocht vrij. Begin oktober nam de Amsterdamse rechtbank de zeer omstreden beslissing dat Juan Ra's uitlevering aan de Spaanse staat toelaatbaar is. Enkele weken later werd zijn borgtocht beëindigd. De sympathisanten kwamen, onder begeleiding van de mobiele muziekinstallatie van Theaterstraat, Juan Ra een hart onder de riem steken. Met muziek, vuurwerk, leuzen, potten en pannen, fluitjes en misthoorns lieten we hem weten dat hij niet alleen is en dat er mensen zijn die geloven dat hij het slachtoffer is geworden van de al jaren voortdurende criminaliseringscampagne van de Spaanse overheid tegen iedere vorm van radicale oppositie tegen haar beleid. Standaardprocedure daarbij is dat door de Spaanse staat verdachte personen of groeperingen zonder enige vorm van bewijs in verband worden gebracht met de Baskische afscheidingsbeweging ETA. Bij de bajes werd een manifest voorgelezen waarin een deel van de redenen voor onze boosheid werden opgesomd. Tevens werd een schriftelijke bijdrage van Juanra zelf voorgelezen. We hopen dat Juan Ra ons luidruchtige protest in de ijzige kou heeft kunnen horen, en niet zoals vorige keren in een isolatiecel is gestopt gedurende de betoging. Vrijheid voor Juanra! Stop de criminalisering van radicale oppositie! Stop de uitlevering aan Spanje, een land dat zijn arrestanten systematisch mishandelt en martelt
Kluifje (2)
Robin Boon is het hoofd van de Press Relations van de ABN/AMRO. Nou dat word je natuurlijk niet zomaar. Dan kan je er een brokkie van. Naar aanleiding van de heisa rond het Amerikaanse softwarebedrijf Ptech dat onlangs ongenood bezoek heeft gehad van een legertje law enforcement-gasten omdat het ervan werd verdacht Al Qaida over de vloer te hebben zochten wij contact met De Bank. Want naast allerlei strategische Amerikaanse instellingen staat ook de ABN/AMRO op de cliëntenlijst van Ptech (zie eerste aflevering van “Kluifje” van 7 december jl.). En dan slaat bij ons begrijpelijkerwijs de schrik in de behaarde benen. Dus wij wendden ons eergisteren tot Robin met de volgende mail:
"Ten behoeve van een vervolgartikel over het Amerikaanse softwarebedrijf Ptech in de rubriek "Actuele Berichten" van de website www.stelling.nl zouden wij graag willen weten of de Amerikaanse law enforcement-instellingen die bij het onderzoek naar mogelijke Al Qaida-connecties van genoemd bedrijf zijn betrokken ook contact hebben gezocht met de leiding van de ABN/AMRO."
Normaliter wekt een dergelijk wat cryptisch gehouden schrijven bij een beetje Press Relations-hoofd een aanval van gezonde nieuwsgierigheid op. Maar Robin was zeker al bezig met het trekken van de eerste baantjes op het slootje achter zijn huis. Want we hebben niks teruggehoord. Kan ook zijn dat zijn superieuren geen gedreutel in de pers willen hebben over het lopend Amerikaanse onderzoek. Of het is de bank afgeraden door AIVD-topper Van Hulst die blijkbaar van dubbele focusbrillen nog nooit heeft gehoord, maar van Al Qaida echt alles weet. Een paar Marokkanen met een aardappelmesje in Kashmir? Structureel opgeleid door Osama United. Onaangepaste handelaren in valse paspoorten? Idem. Dus laat die maar schuiven. Maar hoe dan ook, geen antwoord van Robin. Jammer. Kan de reguliere pers dit stokje misschien even overnemen? Dank u.
Humor (4)
Nog heel even en er zitten straks drie van de acht leden van het Bestuurscollege van Curacao in de petoet. Gisteren meldden wij al dat gedeputeerde Hendriks Abraham wat kleiner behuisd is geraakt omdat hij ruim een ton zou hebben aangenomen van Volker Wessels Stevin-kleindochter Antillen NV. Maar ook zijn collega’s David Dick en Ramon Chong lopen een goede kans de veters uit hun schoenen te moeten halen. Er heerst nu een heleboel fuzz in Willemstad en omstreken, maar in Zuid-Amerika zijn de rapen nu eenmaal sneller gaar dan bij ons. Wij vinden een demissionaire Grossmaul die bungelt interessanter dan het feit dat Grossunternehemen als Volker Wessels Stevin, Heijmans, Koop Tjuchem en nog een handjevol bedrijven de staat der Nederlanden een schade hebben berokkend van naar schatting één miljard. Tsja. Oeps. Foutje.
Maar luitjes die tot hun spaakbeen in de pot met staatshoning hebben zitten graaien desnoods tijdelijk met zijn tweeën of drieën in een hokje met een kijkgaatje stoppen? Ben je belazerd. Het zijn geen bolletjesslikkers. Of Curacaose gedeputeerden. Over een paar dagen krijgen we met zijn allen weer een dik enquêteverslag met heel veel bijlagen. Beloofd is beloofd. De reguliere pers loopt nog een keer te hoop. Wij roepen met zijn allen foei, net als bij de ABP-affaire om eens wat analoogs te noemen en the world turns on. Op Curacao slaan de betrokken ondernemers inmiddels een balletje op de keurig geschoren 18 holes van Joep’s Blue Bay Golf en lachen zich ‘savonds bij een hapje en een teugje nog een Hoogendijk-hoedje om het klasje van Marijke Vos. Het is om te huilen. Het is om te lachen. Dat moet humor zijn.
Cool
Vandaag wordt op Curacao beslist of de op 25 november gearresteerde directeur Henk de Vos van de Koninklijke Wegenbouw Stevin (KWS) zijn bedompte hokje mag verlaten of niet. Hij was daar terechtgekomen omdat bij het OM het donkerbruine vermoeden bestond dat al vanaf de prille planning van de uitbreiding van het wegennet rond het vliegveld Curinta het fraudespook rondwaarde en met steekpenningen was gestrooid. Het ziet er niet zo goed uit voor Henk. Gisteren kreeg hij namelijk gezelschap van gedeputeerde Hendriks Abraham die Openbare Werken in zijn portefeuille heeft. Hij zou tienduizenden van genoemde penningen hebben opgegrabbeld en wordt nu van corruptie beschuldigd. Naar verwachting gaan op het eiland nog twee koppen rollen in het college van gedeputeerden. Dat alles na een SOAB-onderzoek (Stichting Overheids Accountants Bureau) dat in 2001 werd opgestart en ondermeer in oktober jl. tot huiszoekingen leidde bij Antillen NV, een dochteronderneming van KWS. Het bedrijf had de overheidsorder verworven zonder enige vorm van aanbesteding en hoe de kostenberekening tot stand was gekomen was net zo duidelijk als de Andromeda-nevel. Het SOAB-onderzoek reikte zelfs tot de burelen van KWS aan de Beneluxlaan in Utrecht. Leuk jaartje voor het personeel daar, want ook de Nederlandse justitie wilde wel eens even in de boeken neuzen van deze werkmaatschappij van het beursgenoteerde Volker Wessels Stevin. Dat was in verband met de zogenaamde bouwfraude waaraan zelfs de Tweede Kamer dit jaar heeft gesnuffeld onder leiding van juf Marijke Vos. Er waren hier en daar wat geheime prijsafspraken gemaakt door grote bouwondernemingen en dat scheen niet te kunnen als wij het goed begrepen hebben. Maar als je geen gebruik maakt van dit soort praktijken hoe kan je dan je aandeelhouders nog een Zwitserlevengevoel geven? Je staat gewoon met je rug tegen de muur. Kijk, en zo kom je als ondernemer in de top-500 van de Quote. Cool man.
Frequent gerommel
Rond 22 oktober jl. verwierf John de Mol als een waar creatief directeur in spe de zender Noordzee FM van SBS en Strengholt voor een slordige 50 miljoen euro. Daarna kocht hij voor een kluit geld zowel Gordon als Erik de Zwart bij 538 weg. De laatste is een erkend lobbyist en is aangetrokken voor het behartigen van de nationale en internationale belangen van Noordzee. De Zwart “gaat veel achter de schermen doen”. Dat deed de niet-snuivende dj in het vrij recente verleden ook al als hotemetoot van 538 toen de bestaande frequentieverdeling op de helling dreigde te raken. Samen met de in 1996 gesneuvelde staatssecretaris Robin Linschoten van de VVD. Zij wensten een status quo, ook al was die in strijd met de mediawet. Zij verwierven uiteindelijk de steun van Jan Peter Potter en Herman “Poortje” Heinsbroek. Die raakten blijkbaar zo onder de indruk van deze schermutselingen in de secret room dat zij zich plotseling op elkaars jachtterein waagden. JP kwam daarbij op een onzalig moment tot de uitspraak dat de zenders bij de huidige partijen moesten blijven, terwijl hij van de Nederlandse radiojungle net zoveel weet als een kleuter van incontinentie. En Herman (Arcadegabbertje van de 538- en Sky-boys uit de good old days ) begon ineens over waarden en normen terwijl zijn Ferrari nog amechtig stond uit te hijgen na een ritje van 300 kilometer per uur op de openbare weg. Niettemin haalde de gelegenheidscombine toch bakzeil door bliksemakties op juridisch terrein van onder andere Veronica. Afgelopen vrijdag zette JP’s demissionaire allegaartje haar langverwachte nieuwe plannen over de uitverkoop van de frequenties in januari in de etalage. Zij stelde aan de commerciële zenders 9 kavels ter beschikking: Vier “algemene” stations (geen programma-eisen), een nieuwszender, een niet-populaire muziekzender, een Nederlandstalige muziekzender en twee populaire muziekzenders. Plus nog een puntzak vol regionaal strooigoed. Voor de buitenwacht zijn er wat criteria aangelegd waaraan een kandidaat moet voldoen, maar iedereen kan op zijn uitstervende klompen aanvoelen waar het in werkelijkheid om draait. Poen. En gezien de uitgaven die Hochstapler De Mol zich de afgelopen tijd heeft getroost weet die kennelijk al waar een van de kavels terechtkomt. Leuk voor zo’n ambtenaar op het desbetreffende ministerie. Dag na dag zich een orgel zweten om de boel zo eerlijk mogelijk af te handelen. Avond na avond zo dood als een pier bij moeders achter de boerenkool of de wortelstamp neerzijgen. En er vervolgens achter komen dat de strijd wat Molletje betreft al was gestreden voor hij begon. Die luistert nooit meer naar Noordzee FM. Nou ja, dat deed ie toch al niet.
Kluifje
P-tech is een niet onbelangrijk softwarebedrijf uit de omgeving van Boston. Het houdt zich bezig met het ontwerpen van systemen op maat voor een snellere interne informatiestroom bij een reeks bedrijven en organisaties. Tot de cliëntèle van Ptech behoren ondermee de FBI, de Amerikaanse Marine, de Amerikaanse luchtmacht, het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, het Amerikaanse Departement van Energie, de NAVO en, jawel, de ABN/AMRO. Vorig jaar (na 9/11) zochten een paar ongeruste werknemers van het bedrijf contact met het lokale filiaal van de FBI. Ze waren er namelijk achter gekomen dat Ptech in feite het eigendom was van de Saoedische multimiljonair Yassin al-Kadi. En laat die nou op het lijstje staan van de steenrijke Dirty Dozen uit de Saoedische zandbak die door de CIA zijn aangemerkt als financiers van Osama en wiens tegoeden in de VS zijn bevroren. Oké, Yassin heeft zijn Osama-link ontkend. So what? De FBI bleek voor de info van de bezorgde Ptechers net zoveel aandacht te hebben als een aap voor de verzamelde werken van Sigmund Freud. In arren moede wendden de klokkenluiders zich vervolgens tot een stel vertegenwoordigers van Customs oftewel de douane. Een overheidsinstantie die over heel wat meer bevoegdheden beschikt dan elders in de wereld, zoals bijvoorbeeld een zelfstandige opsporingseenheid. Die hadden wel interesse en na ruggespraak met het Witte Huis gingen ze voortvarend aan de slag. In de afgelopen weken zijn alle computers van Ptech leeggeschud en al het aldus verworven materiaal wordt de komende tijd afgevlooid om te zien of Al Qaida ergens een achterdeur heeft geïnstalleerd in de software. Een achterdeur? Waar hebben we dat meer gehoord? Was dat niet iets met Comverse, dat Israëlische softwarebedrijf? Nou ja, laat maar. Ook bij Ptech zal er wel een zootje zandzakken voor de (achter)deur worden gemikt. Amerikaanse officials roepen nu al in koor dat de nationale veiligheid niet in gevaar is gebracht. Dus dan weet je het wel. Toch zou het interessant om uit te vinden of er bij de ABN/AMRO ook een lichte pleuritis is uitgebroken. Kluifje voor de “echte” pers misschien?
Commodities
Eind vorig jaar werd in Chinese wateren een Noord-Koreaans “spionageschip” door de Japanse marine de grond in geboord. Achteraf bleek het schip niks met spionage van doen te hebben, maar wel met drugshandel. Op het gezonken schip troffen Japanse duikers namelijk naast grote hoeveelheden heroïne, peppillen en Boeddha mag weten wat nog meer shit ook een gsm-tje aan compleet met de nummers van een aantal sombere Yakuza-figuren. De entree van Noord-Korea in de drugswereld dateert al van enige jaren geleden en is niet meer dan een logisch gevolg van het pakket sancties waarop het straatarme communistische land werd getracteerd omdat het de democratie van Washington, Brussel, het IMF en de rest van de grommende globaliseringsmeute niet wenst te accepteren. De recente berichten over haar nucleaire programma maakten die situatie alleen maar erger. Dat een land de gaten in zijn begroting probeert te dichten met de handel in drugs is overigens niks bijzonders. Zelfs de machtigste staat ter wereld doet dat al tientallen jaren. Zo verhandelde de CIA tijdens de kapitalen verslindende oorlogen in Zuidoost-Azië in de jaren zestig/zeventig en Midden-Amerika in de jaren tachtig tonnen drugs om het Amerikaanse budget op peil te houden. Nu de VS worstelen met een haast niet te becijferen gat in de begroting is het niet vreemd dat de CIA en het door Bush weer te hulp geroepen Iran/Contra-team ervoor hebben gezorgd dat vanuit Afghanistan de heroïnestroom richting West-Europa weer op gang is gekomen door de grootste drugslord uit het noorden van Pakistan, Haji Ayub Afridi, weer in het zadel te helpen (zie “Een kwalijke deal in Pakistan” dd. 16/12/01). En de door hen aan de macht geholpen Colombiaanse president Alvaro Uribe te bewegen een paar oude kennissen uit Medellin, de gebroeders Orejuela, voortijdig uit de gevangenis te halen onder het mom van goed gedrag. Waarvoor moge duidelijk zijn. Misbaar over het schandalige gedrag van Noord-Korea is daarom op zijn minst hypocriet. Maar ook dat is niet nieuw.
Bommen op Irak
Sinds een paar maanden zijn de Amerikaanse en Britse bombardementen op Iraaks grondgebied drastisch toegenomen. Volgens het Britse dagblad The Guardian van gisteren met 300 procent. Britse militairen hebben toegegeven dat de militaire vluchten van de RAF en de Amerikaanse luchtmacht om de zogenoemde 'no-fly'zone te beschermen de laatste periode misbruikt worden om een toenemend aantal bommen te werpen op Iraakse doelen. Naast militaire stellingen zijn dit ook Iraakse doelen zoals communicatiecentra. Deze bombardementen hebben niks (meer) van doen met het beschermen van de bevolking in Zuid-Irak en/of in het Noorden. De vliegtuigen stijgen op vanuit Koeweit en Saoedie-Arabië maar ook vanaf Amerikaanse vliegdekschepen in de Golf. Turkije heeft onlangs aangeboden dat er ook van hun vliegbases gebruik kan worden gemaakt. Het belooft allemaal weinig goeds.
Actiecampagne Koen
De tien activisten die 25 november jl. een kantoor van het proefdiercentrum BPRC (Biomedical Primate Research Center) in Rijswijk hebben bezet moeten vandaag, donderdag 5 december om 10.30u in Den Haag terecht staan. De activisten, waarvan er 8 nog in gevangenschap zitten, moeten terecht staan voor lokaalvredebreuk en vernieling. Actiecampagne Koen vindt deze criminalisering van vreedzame activisten onacceptabel. Justitie en politie lijken niet te weten dat politieke bezettingen al meer dan 30 jaar maatschappelijk geaccepteerde actiemiddelen zijn. Een bezetting is geen misdaad, het is een pressiemiddel om misstanden aan de kaak te stellen en bedrijven of overheden te dwingen hun fouten te corrigeren. Justitie heeft, wellicht onder druk van het BPRC, nu de aanval geopend op alle politieke activisten in Nederland. Dit door de bezetting van maandag 25 november in verband te brengen met vernielingen bij en intimidaties van directeuren en wetenschappers van het BPRC thuis. Door een vergelijking te maken met mensen die ruiten ingooien en auto's vernielen aan de ene kant en mensen die kantoren bezetten aan de andere kant is er een vergaande criminalisering van politieke activisten ontstaan. Dat er geen enkel bewijs is dat de BPRC 10 betrokken zouden zijn bij de zogenaamde "vernielzuchtige nachtelijke huisbezoekingen" lijkt Justitie niet te deren. Op deze manier wordt iedereen die bezwaar heeft tegen het BPRC verdacht gemaakt. Wie volgt? Het oude omaatje van 80 dat boze brieven schrijft naar directeur Bontrop van het BPRC? Het doel van de bezetting van 25 november was niet het vernielen van een kantoor van het BPRC. Het doel was om aandacht te geven aan de misstanden die er plaats vinden in het apenmartelcentrum. De activisten hadden zichzelf in het gebouw gebarricadeerd en de pers op de hoogte gebracht. Zo hoopten zij de steun te zijn van de gevangen en gemartelde apen die zelf niet gehoord mogen worden. Was het doel vernieling geweest dan hadden de activisten zich ongetwijfeld uit de voeten gemaakt en hadden zij niet vantevoren de pers verwittigd.
Op woensdagavond 27 november werd een solidariteitsactie gehouden bij het hoofdkantoor van politie in Den Haag. Hierbij zijn zonder duidelijke aanleiding 21 mensen opgepakt nadat zij zich al hadden verwijderd op bevel van de massaal aanwezige politie. De gearresteerden werden pas de volgende dag vrij gelaten en hebben allen een dagvaarding meegekregen voor het niet opvolgen van een ambtelijk bevel. Hun rechtszaak dient op 21 februari 2003. Niet alleen tracht Justitie nu activisten die bezwaar hebben tegen de praktijken van het BPRC te criminaliseren. Ook tracht zij de aandacht af te leiden van de bezwaarlijke praktijken van de dierenbeulen die zichzelf wetenschappers noemen. Het BPRC wordt nu als slachtoffer gepresenteerd terwijl eenieder kan inzien dat het apenmartelcentrum de werkelijke dader is. Meer dan 1500 apen moeten dageljks verschrikkelijke proeven ontberen. Bij deze proeven worden zij geinfecteerd met ziekten waaraan zij in vrijheid nooit zou worden blootgesteld. Het gaat hier onder andere om HIV en malaria. De herplaatsing van de chimpansees is niet meer dan een slap symbolisch gebaar geweest om de publieke weerzin tegen het BPRC te sussen. De resterende 1500 apen zitten nog steeds in te kleine kooien en worden tegen hun wil in gebruikt in nutteloze testen. Actiecampagne Koen, vernoemd naar een met HIV besmette chimpansee die onder verdachte omstandigheden dood werd gevonden in zijn cel, vindt dat het BPRC dicht moet. Het herplaatsen van de chimpansees en de belofte om de kooien groter te maken is niet genoeg. Alle apen moeten vrij! Verder is Koen er van overtuigd dat een toenemende repressie van Justitie tegen vreedzame activisten een averechts effect zal hebben. Niet alleen zijn huidige activisten nu woedend over de gang van zaken, en leggen de schuld bij het BPRC, maar ze zijn nog meer gemotiveerd om het BPRC te sluiten. Ook zijn er nu dankzij de rechtszaak meer en meer mensen die over het BPRC horen, kwaad worden en actie willen ondernemen.
Het BPRC moet dicht! Het BPRC gaat dicht! No excuse for animal abuse! Kijk ook op deze website.
Dili brandt
Dili, de hoofdstad van Oost Timor, staat in brand. Het parlement, de grote supermarkt en de binnenstad van Dili zijn door onbekende aanvallers in brand gestoken. Het geweld is begonnen rond 11.00 uur plaatselijke tijd. Na vier uur zijn de aanvallers opgerukt naar het huis van Mari Alkatiri, de premier, en hebben dat in brand gestoken. In de wijk Comoro, waar het geweld heerst, vliegen de VN-helikopters heel laag, maar de PKF, de VN-beschermingsmacht, grijpt niet in. Inmiddels is de noodtoestand afgekondigd. Het geweld zou een reactie kunnen zijn op het doodschieten van een aantal middelbare scholieren door de Oost-Timorese politie. De aanvallers zijn nog onbekend. De Australische pers houdt het op leden van het voormalig gewapend verzet Falintil, samen met studenten. Insiders geloven dat niet, de dialoog met de ex-Falintil zou juist goed lopen. Oost Timor werd op 20 mei 2002 onafhankelijk van Indonesië en is het armste land van Azië.
IKEA
Was het iemand die zondags nooit meer naar een meubelboulevard wil?
Was het iemand die een hekel heeft aan ballenbakken?
Was het iemand die leren hoekbanken haat?
Was het iemand die door een nieuwe stoel is heengezakt?
Was het iemand van de concurrentie?
Was het RaRa?
Was het Nawijn?
Was het een reclamestunt?
Was het een afgewezen Sinterklaaskandidaat?
Was het familie van die “terroristen” die in Rotjeknor voor de kadi staan?
Was het iemand van de brandweer?
Was het een wraakactie van Bassie?
Was het een geval van afpersing?
Was het iemand die zich verveelde?
Was het een milieuactivist?
Was het iemand van Barend en Van Dorp?
Was het een kutmarokkaan?
Was er geen bandje van Osama?
Was het een aansporing van een beveiligingsfirma?
Was het ….
Klaas zonder Sinter (2)
In aflevering 3 van onze serie “Shredder” ( 5/11/02) hebben wij al eens gewezen op de innige contacten tussen hoge jongens van de flink uit de kluiten gewassen vastgoedonderneming MDC/Amstelland en die van de niet onaanzienlijke geldzak GAK. Onlangs stuitten wij op nog een verhaal over deze romance. Om hom of kuit te krijgen wendden wij ons tot Michel Westbeek, het hoofd van MDC/Amstelland’s afdeling in- en externe communicatie en investor relations. Dat was op 30 oktober jl. Het is nu 4 december. Toch een termijn waarbinnen een beetje communicatieve geest een antwoord moet kunnen formuleren. Temeer omdat de vraag heel simpel was:
“Is het juist dat uw hoogste principaal, de heer De Ruiter, samen met zijn buurman Veentjer van het GAK zich ook privé in de Amsterdamse onroerendgoed-wereld manifesteert?”
Geen antwoord. Maar misschien mocht Michel wel niet reageren van Klaas. Het is natuurlijk ook een beetje genant om te moeten erkennen dat je als hoogste baas van zo’n onderneming met een inkomen waarvan J. Modaal een spontane aanval van bedwateren krijgt al dan niet samen met de algemeen directeur van het GAK de o.g.-markt afschuimt op zoek naar koopjes. Waarbij je dan lekker gebruikmaakt van de kennis die je hebt opgedaan in je functie van hotemetoot van een grote slokop op dat terrein. Maar Dagobert Duck wist al te vertellen dat je door handig gebruik te maken van je kennis en je geld je kapitaal zo kon laten groeien dat je er 's ochtends een frisse duik in kon nemen. Vandaar misschien dat Klaas ook een enthousiaste inside trader is geworden. Zo heeft hij tussen november 2001 en eind augustus 2002 een voorraadje aandelen van zijn eigen onderneming aangekocht ter waarde van ruim een half miljoen euro en daar vorige maand nog een pakketje ter waarde van 18.000 euro aan toegevoegd. Wat wist en weet Klaas (cq. misschien buur Veentjer) over de nabije toekomst van zijn MDC/Amstelland wat de gewone aandeelhouder niet weet? Dat zouden we aan Michel kunnen vragen. Maar we zijn bang dat op die vraag geen antwoord op komt.
IJ, IJ (29)
Beetje vreemd. De Curacaose hoerenmonsieur Giovanni van Ierland is gisteren tot twaalf jaar gevangenisstraf veroordeeld. Hij werd als de leider gezien van een criminele organisatie die zich had schuldig gemaakt aan drugshandel, valsheid in geschrifte, oplichting en heling. Zijn consigliere mr. Leslie Franklin kreeg 7 ½ jaar voor zijn mik. En ook een paar lagere goden in de organisatie werden er door de rechter aan herinnerd dat het december was. Daarnaast vielen er forse geldstraffen: 3,37 miljoen gulden boete en 575.000 gulden ontneming. Maar de beschuldiging van witwassen had de kadi laten vallen. Zoals wij in aflevering 28 al vermeldden werden Van Ierland en Franklin door het OM ervan beschuldigd via ondermeer Amsterdam en Liechtenstein een circuit te hebben geïnstalleerd waarin ettelijke miljoenen een sopje hadden gekregen. Bij de installatie en het onderhoud van het circuit zouden beide heren assistentie hebben gekregen van twee bekende Amsterdamse advocaten: mr. H. Rieske en mr. A. Zeegers. Beiden bestempeld als leden van de hofhouding van “onderwereldbankier” Willem Endstra. Het niet meenemen van de witte was in het vonnis van de Curacaose rechter zou kunnen inhouden dat een vervolging van deze twee Amsterdamse juridische experts in Nederland wordt geprullebakkeerd. Maar onze verbazing daarover is net zo groot als het duimpje van Klein Duimpje. Gek hè?
Hahahaha (3)
Zoals we gisteren al uit de doeken deden staan Silvio en Paolo Berlusconi, de nieuwe zakenpartners van Willem Endstra en René Coltof, sedert de beginjaren zeventig via Marcello dell’Utri in verbinding met de Siciliaanse mafia. Oké, ten bewijze daarvan voerden we een mafiose tuinman op. Maar er is wel even meer. Marcello en zijn eveneens in het Berlusconi-netwerk opgeklommen broer Alberto doen namelijk uitgebreid zaken met de voor zijn eigen gezondheid al jaren in het Zuidspaanse Marbella verblijvende Felice Cultrera. Een streek overigens, waar ook heel wat Nederlanders van reputatie hun U-bochtbeleggingen plegen en hun niet geheel koshere handel drijven. Hoe dit zij, Felice is een topper in zijn branche. Wapenhandel, drugshandel, casino’s, diamanten, dinerowasserettes, roept u maar. Daarbij nauw samenwerkend met de familie van Nitto Santapaola, die onlangs in Venezuela op nogal ruwe wijze afscheid nam van haar boekhouder Lilo Lauricella (zie “Lilo en de narcostaat” van 12 november jl. ). Daarnaast onderhield Cultrera warme connecties met de in de Nederlandse scene niet onbekende Saro Spadaro, die Sint Maarten als uitvalsbasis gebruikte voor het behartigen van mafiabelangen in het Caraïbisch gebied tot een peloton Amerikaans/Nederlandse wetshandhavers zijn organisatie een lekke band bezorgde.
Voor het oog van de wereld is Felice een joyeuze man van de wereld. Zo pronkte hij met zijn jonge echtgenote (een Venezolaanse Miss World) voor hij haar inruilde voor de zuster van een minister van het kabinet Aznar. En verder verkeert hij vaak in gezelschap van Adnan Khashoggi en allerlei vorstelijks uit het Midden Oosten en geniet van het goede leven. Maar achter die facade gaat een keiharde topgangster schuil. Die zich via de gebroeders Dell’Utri en Berlusconi heeft ingedekt tegen nare initiatieven vanuit Italiaanse justitiële kringen. René Coltof vanuit zijn Rolls Royce: “Dat soort mensen checkt echt wel met wie ze zaken doen ... Hahahaha”.
Hahahaha (2)
In de jaren zeventig “leende” Silvio Berlusconi van een tot aan de dag van vandaag onbekend gebleven Italiaanse bouwondernemer een paar miljoen voor het weven van zijn eerste netwerk van zo’n 34 echte bedrijfjes en facades. Vrijwel direct na de installatie werd in dat netwerk met in het midden Berlusconi’s financieringsmaatschappij Fininvest in hoog tempo een bedrag van rond de 250 miljoen euro van duistere herkomst rondgepompt. Het zou afkomstig zijn geweest van de Siciliaanse mafia met wie Silvio in contact zou zijn gebracht door Marcello dell’Utri, een Siciliaanse zakenman. Marcello en Silvio werden vrienden voor het leven.
Dankzij zijn lidmaatschap van de loge P2 was het verkrijgen van enorme bankkredieten voor Silvio verder een fluitje van een lire en eind jaren zeventig maakte hij zijn entree in de mediawereld. Met alle gevolgen die we nu kennen. Uiteraard hield de huidige Italiaanse premier bij zijn opmars naar zowel de zakelijke als politieke top zijn handen niet schoon. En maakte vijanden. Maar Dell’Utri zorgde ervoor dat Silvio en niet te vergeten diens broer en stand-in Paolo buiten schot bleven. Soms letterlijk. Zo huurde hij een tuinman annex stalknecht in die bij Berlusconi thuis meer in de gaten hield dan de hoofdstellen en de tuinkabouters. Hij behoorde tot het corps killers van de mafia en belandde uiteindelijk door wat slordig opereren in de bajes. Dell’Utri werd overigens voor zijn diensten altijd keurig beloond door zijn steeds machtiger wordende vriend. In zijn hoogtijdagen rond vier miljoen euro per jaar. Maar of hij daarom zat te springen is twijfelachtig. Volgens de in 1992 vermoorde onderzoeksrechter Borsellino waren er namelijk sterke aanwijzingen dat Dell’Utri ook wat slordige duiten verdiende aan de drugshandel.
Begin jaren negentig begon het beschermende politieke schild rond Berlusconi scheurtjes te vertonen. Hij verdedigde vooruit en ging zelf de politiek in. En Dell’Utri volgde hem. Via deze move waren zij tot nu toe in staat om alle aanvallen op hun positie van de zijde van het gerecht met allerlei trucs te pareren. Onderwijl paste Paolo op de winkel en legde in dat kader contact met de Nederlandse zakenlieden René Coltof en Willem Endstra (zie aflevering 1). Met deze niet van mafiageuren vrije Italian Connection traden de twee vastgoedondernemers in de voetsporen van de legendarische koning van de Amsterdamse Wallen “Zwarte Joop” de Vries. Wiens rijk later werd overgenomen door een conglomeraat waarbinnen Endstra’s zakenpartner Willem Holleeder nog steeds een niet uit wissen rol speelt. Voor de zegening van hun Italiaanse initiatief brachten Paolo, Willem en René zelfs een ontroerend bezoekje aan de Paus. Coltof vanuit zijn Rolls Royce: “Dat soort mensen checkt echt wel met wie ze zaken doen... Hahahaha”. Zijn wij nou zo dom of is hij nou zo slim?
Niet-Winkeldag - consuminder!
Vandaag is het 'Niet-Winkeldag' ('Buy Nothing Day') in tientallen landen overal ter wereld. In minstens veertien plaatsen in Nederland gaan vandaag activisten de straat op om deze internationale protestdag tegen de Westerse consumptiecultuur te vieren. Er zijn vandaag activiteiten in Amersfoort, Amsterdam, Arnhem, Den Bosch, Groningen, Haarlem, Leiden, Maastricht, Nijmegen, Rotterdam, Tilburg, Utrecht, Wageningen en Zwolle. De Niet-Winkeldag is een protest tegen de consumptiecultuur van 'steeds meer', ten koste van milieu en Derde Wereld. De actiedag krijgt vorm met acties op straat. Een consumptiegoeroe op stelten met vleugels van dollars roept op onnodige dingen te kopen. Reuzenfiguren 'Reclame' en 'Materialisme' bewegen de levende marionet 'Consument' tot overbodige aankopen. Rent-a-friend of huur een koopcoach (arena agency, ISO 2000 certificaat). Er zijn gratis proefmonsters verkrijgbaar van het nieuwe product 'Niets'. In veel plaatsen zijn kramen waar 'ooit gekregen maar nooit gebruikte cadeautjes' geruild kunnen worden. Geef knuffels een tweede leven, de Waarheid over Sint Nicolaas, een Koopwijzer met tips voor verantwoord kopen, straatinterviews en tal van andere activiteiten brengen de Internationale Niet-Winkeldag tot leven. De Niet-Winkeldag ontstond in 1992 in Canada en heeft zich sindsdien verspreid over tientallen landen. In Japan, Israel, de Verenigde Staten, Australie, Nieuw-Zeeland en vrijwel alle Westeuropese landen wordt 'Buy Nothing Day' gevierd. Omslag, Werkplaats voor Duurzame Ontwikkeling, introduceerde de Niet-Winkeldag in 1995 in Nederland. De rijke landen, twintig procent van de wereldbevolking, nemen 86 procent van de wereldconsumptie voor hun rekening. Dit veroorzaakt mede het broeikaseffect en klimaatproblemen, waarvan vooral arme landen het slachtoffer worden.
Hohoho
James Ferrell heeft nog poten onder zijn stoel. Maar als het zaagsel op de vloer ons niet bedriegt duurt dat niet lang meer. De Amerikaanse voorzitter van de World LPG Association, miljardair, Bush-donor en kunstfreak uit San Antonio heeft zich namelijk geweldig gecompromitteerd met een reeks van e-mails en documenten, daterend van een paar jaar geleden. Die maken zelfs een volstrekte oen op het gebied van kunsthandel duidelijk dat hij bezig was een criminele organisatie in elkaar te hangen die zich vooral zou concentreren op de smokkel en het verhandelen van munten uit de oudheid maar andere smakelijke antieke hapjes zeker niet uit de weg zou gaan. De steenrijke gasboer lieerde zich met een aantal lieden uit de Italiaanse, Turkse en Servische kunstnijverheissfeer die wij niet graag in een donker steegje tegen zouden komen en bombardeerde een Londense handelaar tot zijn middleman. So far, so good. Maar op een voor hem onzalig tijdstip kwam de door alle wateren gewassen Nederlandse kruisridder Michel van Rijn op zijn pad. Gewapend met een zaag, waarmee hij nu bezig is voornoemde poten onder Ferrell’s stoel te verwijderen. Geassisteerd door een batterij aan Amerikaanse law enforcement clubjes. Ferrell’s Thanksgiving-kalkoen moet al behoorlijk cold zijn geweest en het aanzwellende “Hohoho” van Father Christmas zal bij hem weinig vredige gedachten oproepen. Of welbehagen. Voor een vloed aan details over het eerste bedrijf van deze grimmige commedia dell’arte verwijzen wij naar de rubriek Latest Update van Michel van Rijn’s website
Hahahaha
Vantevoren is er heel wat juridisch en journalistiek gesteggel geweest over een stel foto’s van “onderwereldbankier” Willem Endstra. Mochten ze nou wel of niet als slagroom dienen bij artikelen in De Telegraaf en Quote over zijn listen en lagen? Nou, dat mocht uiteindelijk. Het Telegraaf-artikel zit nog in de pijplijn, dat van Quote staat in het december-nummer. In wezen weinig wol. Op een uitzondering na: de uitspraken van René Coltof, de “capo” van Endstra’s organisatie in het buitenland. Een paar quotes:
“ En we doen wat met Paolo Berlusconi, de broer van de premier, een heel groot project van 375 miljoen euro op Sardinië. Nu Silvio premier is, behartigt zijn broer de familiebelangen” (..) “ En natuurlijk de vierhonderd villaatjes aan het Lago Maggiore. We hebben daar totaal geen concurrentie. Aan het Como-meer verrijzen nu tweehonderd appartementen, terwijl je daar normaal helemaal niks mag bouwen. Dan merk je het voordeel van Berlusconi. Hahahaha!”.
En over de bezoekjes van Coltof en Giovanni Endstra aan Italië: “Dan is Willem heel bescheiden. Gewoon een bord spaghetti van een tientje, daar houdt Wim van. Een goudeerlijke man. Meneer Berlusconi vindt meneer Endstra een heel fijne vent ... Dat soort mensen checkt echt wel met wie ze zaken doen”.
Oh, zeker. Dat staat vast. Over Silvio gaan al sinds zijn opkomst verhalen over zijn lidmaatschap van de beruchte Loge P2, zijn contacten met de mafia, zijn naar corruptie riekende activiteiten op zakelijk gebied, zijn gesjoemel met de boeken van zijn ondernemingen etcetera. Gesjoemel met de boeken? Silvio’s broer Paolo heeft in september jl. een straf aan zijn broek gekregen van 1 jaar en 9 maanden wegens het vervalsen van de boeken, corruptie, het belazeren van publieke instellingen voor zo’n 75 miljoen dollar, het aftappen van fondsen tussen 1989 en 1996 en meer van dat moois. Als baasje van de firma Simec. Die straf was tot stand gekomen na koortsachtig overleg met Justitie en het storten van 49 miljoen euro op de bankrekening van de staat. Daardoor wist hij er met een lage straf vanaf te komen en hoefde hij niet naar het gevang. Bij straffen minder dan drie jaar is dat namelijk gebruikelijk in Italië. Dus om nou te zeggen dat de uitspraken van René erg verstandig zijn, nou nee. Zeker niet in het licht van de uitspraken van John Mieremet, Dominee Bruinsma’s laatste Mohikaan. Maar och, wie doet je wat met Silvio aan het stuur in Rome en een zootje ongeregeld in Den Haag. Hahahahaha!
Klaas (zonder Sinter)
“PropertyNL is het grootste researchteam in Nederland voor vastgoedinformatie. Het team beheert een moderne database van projecten, aanbod en transacties van commercieel vastgoed. Dit vormt de basis voor de website PropertyNL.com, de electronische PropertyNL nieuwsbrief en de maandbladen PropertyNL Magazine en PropertyNLcourant”. Klinkt een beetje truttig en stijf maar de onderneming timmert ook nog op een andere manier heftig aan de weg. Het organiseert jaarlijkse forums !! Echt heel flitsend allemaal. Op 7 januari worden de gevulde jongens en meisjes uit het vastgoedwereldje uitgenodigd in een localiteit in het Amsterdamse westelijk havengebied voor onderling geneuzel over de huidige problematiek in de (inter)nationale economie in het algemeen en die binnen de vastgoedsector in het bijzonder. Inclusief de spectaculaire uitreiking van de PropertyNL forecast 2003 (whatever that may be) en de onvermijdelijke nieuwjaarsborrel. En wat staat er op het programma onder Blok 3 na de lunch? Internationalisatie in projectontwikkeling en beleggingen. Een discussie met als deelnemer onderandere Klaas de Ruiter, Europese ontwikkelaar 2002 en voorzitter van de Raad van Bestuur van Amstelland MDC. Een van de onderwerpen waarover gebabbeld kan worden met Klaas is: Samenwerkingsvormen tussen beleggers, asset managers en fondsen. Nou dat is kat in het bakkie voor een beetje kritische deelnemer aan het forum. Die kan leuke vragen stellen aan Klaas. Bijvoorbeeld: Behoort een gezellig samenzijn op Château Gerlach in Valkenburg met een potentiële belegger tot de uitzonderingen of is dat een regelmatig terugkerend fenomeen in voornoemde samenwerkingsvormen (zie onze recente serie “Shredder”; een aanbeveling die wij ook aan PropertyNL hebben doen toekomen)? Of: Behoort het aanzetten van de papierversnipperaar bij dreigende invallen van daartoe gerechtigde overheden tot de vaste veiligheidsprocedures waar het voornoemde samenwerkingsvormen betreft (idem)? Maar het is twijfelachtig of ook maar iemand onder de deelnemers aan het PropertyNL-forum dergelijke vragen durft te stellen. En mocht die er al zijn dan belandt ie al voor de borrel in de nog ruim aanwezige prut van het westelijk havengebied. Proost boys. Een goed nieuwjaar.
Van Estoril naar Zandvoort
1981. In het weeshuis Casa Pia in Lissabon worden vier kinderen vermist. De Portugese koddebeiers gaan op onderzoek uit. Na twee weken speuren worden de kinderen teruggevonden in de weelderige villa van een high societyfiguur in de badplaats Estoril. Daar blijken regelmatig niet nader geïdentificeerde diplomaten en andere leden van de crème uit de Portugese samenleving te komen aanwippen. Allemaal zonder twijfel kindervrienden. Er worden legio processen verbaal opgemaakt, maar al in 1982 wordt het enorme dossier terzijde gelegd. De impact zou te groot zijn geweest. Begin deze week werd voormalig medewerker van Casa Pia, Carlos Silvino da Silva, achter een deur met een kijkgaatje gedeponeerd. Hij zou vanaf 1975 niet alleen aan hem toevertrouwde weesjongens hebben misbuikt maar ze ook hebben “geleverd” aan andere belangstellenden. Onwillekeurig denk je dan aan Estoril. In 1989 was Carlos al eens aan de dijk gezet omdat zijn arbeidsinzet niet je dat zou zijn geweest. Carlos zag zijn kipjes met gouden eieren uit het zicht verdwijnen en ging in beroep tegen zijn ontslag. En met succes. Vorig jaar ging hij met pensioen. De aangifte van de moeder van één van de slachtoffertjes zette de afgelopen weken plotseling de hele affaire weer op scherp. Inclusief de gebeurtenissen in de villa in Estoril. Die vertonen overigens een treffende gelijkenis met de ellendige tonelen die in ongeveer dezelfde periode plaatsvonden in een chique onderkomen in het Belgische Sint-Genisius-Rode. Ook daar werden kinderen uit tehuizen in de omgeving misbruikt op feestjes van mensen uit de top van de samenleving. Wie zij waren en wat ze deden stond voor een deel in het dossier-Pinon (zie bijvoorbeeld het boek “De Bende & Co” van Hugo Gijsels, Kritak, Leuven 1990). Wat daarmee gebeurd is weten we inmiddels. En dichter bij huis: heeft u nog wat gehoord over de zaak rond de Zandvoorter Ulrich. Zijn foto’s? Zijn films? Zijn boottochtjes met belangrijke lieden uit de absolute bovenlaag van onze eigen samenleving? Zijn internationale contacten? Wij ook niet. Lullig om te zeggen, maar die zaak in Portugal wordt het moeras in gedreven. Op zeker.
Vragenuurtje
Naar aanleiding van reportages van EO-radio en EO-Twee Vandaag en een artikel in Trouw over de problematiek rond het Israëlische bedrijf Comverse (zie ook “Relatie Nederland - Israël” van 25 november jl.) stelde een aantal uiterst alerte Kamerleden vragen aan minister Remkes van Binnenlandse Zaken. Die werden rap rap beantwoord en de kwaliteit was er dan ook naar. Zo liet de minister weten dat bij het ontstaan van dit soort berichten commerciële belangen nooit zijn uit te sluiten. Gezever tot de n-de macht want die berichten zijn ontstaan naar aanleiding van een spionageaffaire in de VS en Kleintje Muurkrant was de eerste die in Nederland aandacht aan die affaire schonk. En commercie is ons wezensvreemd. Verder wijst de minister erop dat de afluisterapparatuur van Comverse door de Nederlandse overheid werd uitverkoren na een zorgvuldige selectieprocedure waarbij uiteraard de kwaliteit gemeten aan de prijs vooropstond. Ja, hé Remkes, maar dat gold volgens de Nederlandse regering ook voor de aanschaf van de F-16 en meer recentelijk de JSF. En iedereen weet hoe het met de zuiverheid van die selectieprocedures was gesteld. Vervolgens haspelt de minister een antwoord bij elkaar over de mogelijkheden die de Mossad heeft om ongemerkt in te breken in de Nederlandse aftap-apparatuur. Dat zou volgens hem kunnen via inbellen en via onderhoudswerkzaamheden. Inbellen werd tot voor kort gecontroleerd en daarbij is nooit iets bijzonders geconstateerd. En de onderhoudsmonteurs van het met ex-BVD-ers volgestouwde Comverse Nederland worden niet alleen hartstikke goed gescreend maar tijdens hun werk ook op de vingers gekeken (hé, hallo collega) door vertegenwoordigers van de Nederlandse overheid. Ja daaaag. Je hoeft maar aan de Bijlmerramp te denken om te zien hoe dat hier te lande werkt. Mossad-agenten van het Schiphol-filiaal betraden als eersten het rampgebied. Witte pakken? Hallicunaties. En verder iedereen zijn bek houden.
Een paard van Troje à la Promis in de software van de Comverse-apparatuur? Volgens het A-viertje van Remkes is daar geen sprake van. Maar hoe hij dat weet is net zo’n enigma als het ondergoed van Sinterklaas. Want niemand buiten Comverse weet hoe die software in elkaar zit. Elk land krijgt de minister van Binnenlandse Zaken die het verdient. En dat is soms erg genoeg.
Daydreams (2)
Stel, je hebt net drie tonnetjes verdiend door de betaling van een pandje aan de Keizersgracht zo lang te rekken dat verkoper Erik de Vlieger het zweet tussen de tenen kreeg en in arren moede courtage verleende. Heerlijk, heerlijk. Of je hebt net de keurige gebroeders Kip, een paar grootgrutters uit het oosten van het land, in wezen twee keer bij de neus genomen. Eerst door ze na een overname van een van hun grossiers niet te betalen omdat volgens jou hun balansgegevens niet voor een kwartje deugden. En later door te beweren dat het overgenomen bedrijf geen winst had gemaakt, zodat je ook niet kon voldoen aan de zogenaamde earn-out
constructie in het koopcontract. Zalig, Zalig. Of je hebt het salaris van je tuinman die zo liefdevol je gazon etcetera bijhield gewoon niet overgemaakt. Jammie, jammie. Na zulke hoogstandjes bekruipt je onmiddellijk de lust om eens met het vrouwtje te gaan dineren in een redelijk gerenommeerd restaurant. Netjes maar niet te duur. Onder het genot van een slokje en een vorkje denk je dan met enig genoegen terug aan het stapeltje onbetaalde rekeningen op je bureau van allerlei eenvoudige leveranciers die toch niks tegen je durven te beginnen en dwalen je gedachten terug naar vroegere etentjes waarbij je kroost zich zo enthousiast en geheel gratis tegoed deed aan de lekkernijen uit de saladbar. Kijk, zo doe je dat als je Eric Albada Jelgersma heet.
demonstreer!
Op 10 oktober jongstleden demonstreerden 200 mensen van het Nijmeegs Platform Tegen De "Nieuwe Oorlog". Wij gaan door! De door Bush uitgeroepen "War on Terrorism" is niet onze oorlog. De VS schieten 6 verdachten dood in Jemen, waaronder één Amerikaan, zonder enige vorm van proces. In het gevangenkamp op Guantanamo Bay worden de rechten van gevangenen, een jaar na de inval in Afghanistan, nog steeds buiten werking gesteld: ze hebben noch burgerrechten, noch rechten als krijgsgevangenen (zie ter illustratie deze foto's *1 *2 *3 *4). En nu het proces tegen de 'twintigste kaper' Moussaoui niet loopt zoals Bush en Ashcroft willen, moet de Franse Arabier voor een militaire in plaats van een civiele rechtbank komen. In de oorlog tegen het terrorisme volstaat het om iemand tot terrorist te bestempelen om hem rechteloos te maken.
Waar wij tegen demonstreren en tegen protesteren is de 'oorlogsdemocratie' die Bush de wereld wil opleggen en die niet de onze is. Ook in Nederland durft de regering niet vast te houden aan fundamentele mensenrechten. Nederland heeft jarenlang het voorzitterschap van het sanctiecomité tegen Irak gehad. Deze sancties hebben de dood van honderdduizenden Irakese burgers (vooral kinderen) tot gevolg gehad. Nederland is er als de kippen bij om de steun aan de nieuwste fase in de oorlog tegen het terrorisme uit te spreken. Dit ondanks het feit dat een meerderheid van de Nederlandse bevolking tegen een ingrijpen in Irak is. Wij willen een dergelijke wereld niet.
Het dreigen met geweld, de eigen burgers chanteren met dreigende aanslagen en een oorlog willen voeren heeft alleen tot doel de Amerikaanse controle over de olie in deze wereld te krijgen. Naast vader Bush en zijn zoon, zijn vice-president Dick Cheney en de ministers Paul O'Neal op Financiën en Don Denver op Economische Zaken afkomstig uit de oliebusiness. Andere topfunctionarissen uit de regering Bush hebben banden met de wapenindustrie en deze twee kapitaalgroepen verdienen het meest aan de huidige Amerikaanse politiek van onveiligheid.
Maar ook de burgers in de VS roeren zich. Via de alternatieve media horen we hoeveel burgers in de VS het niet met Bush eens zijn en wekelijks demonstreren en protesteren. Het Nijmeegs platform vindt dat wij ons bij hen en anderen in Europa moeten aansluiten en vragen onze sympathisanten of zij met ons mee blijven doen en wanneer nodig meehelpen met organiseren.
De nieuwe resolutie die de VN Veiligheidsraad heeft aangenomen is dermate streng dat het de vraag is of Irak eraan zal kunnen voldoen. De Verenigde Staten zullen elke aanleiding, hoe klein ook, aangrijpen om hun militaire macht te tonen. Een nieuwe oorlog dreigt voor de bevolking in Irak met alle desastreuze gevolgen van dien. De inspecties van de VN zijn voor de VS een goede graadmeter om te weten te komen wanneer zij kunnen aanvallen. Wij willen zo'n wereld niet!
Doe mee op donderdag 28 november, om 19.00 uur op het Koningsplein in Nijmegen! email het Nijmeegs Platform Tegen De "Nieuwe Oorlog"
Een specht maakt nog geen zomer (8)
Toegegeven, we hadden niet gedacht toch nog zo snel weer op de affaire rond de Duitse scharrelaar Friedrich Specht te kunnen terugkomen. We kenden de identiteit van de advocaat niet die betrokken was bij het door ons eerder beschreven blijspel rond 10 miljoen onvervalste Hollandse florijnen. We wisten niet of de door de Hoge Raad naar het Gerechtshof terugverwezen strafzaak tegen deze juridische expert van het gerenommeerde Amsterdamse advocatenkantoor Schut & Grosheide al dan niet was geseponeerd. We wisten niet waar Specht uithing en mr. Cees Korvinus nam de moeite niet om onze e-mail te beantwoorden. Normaliter dus case closed. Maar plotseling bereikte ons de blijde tijding dat de met Arie Olivier vergeleken Duitser eind vorige week voor de kadi moest verschijnen voor de eerste zitting in een afnemingsprocedure van 50 miljoen. Aanhangig gemaakt door een voormalige Russische zakenpartner. Tijdens de behandeling kwam een hallicunerend aantal namen, transacties en bedragen voorbij. Daarnaast werd een rapport ter sprake gebracht dat ooit door een meneer Van Dijk van de CID zou zijn samengesteld en dat betrekking had op het witwassen van Panamese drugsgelden via Specht’s ondoorzichtelijke netwerk. Maar Friedrich wist nergens van, had altijd zijn zaken netjes afgewikkeld en helaas ja, af en toe waren de partners er wat bekaaid afgekomen. Maar dat was nu eenmaal het risico van internationaal zaken doen. Surprise: De inmiddels 68-jarige Specht bleek in deze veelarmige zaak al eens veroordeeld te zijn wegens oplichting en Korvinus wees dan ook herhaaldelijk op “ne bis in idem” ofwel je kan niet voor dezelfde zaak tweemaal veroordeeld worden. Of dat door de rechter zal worden gehonoreerd moet nog blijken.
Korvinus was overigens niet Specht’s eerste advocaat in deze affaire. Eerst was Micha Vladimirov ingehuurd. Maar om de een of andere reden zou die door Friedrich aan de kant zijn gezet en merkwaardigerwijs tot de dag van vandaag niet zijn gehonoreerd voor zijn inspanningen. Je hoort nog eens wat. Dat geldt eveneens voor de identiteit van Specht’s juridische rechterhand bij de truc van 10 miljoen, waarvan 2 miljoen via de laatste tijd vaak in het beeld zijnde vastgoedhandelaar Willem Endstra zou zijn overgemaakt naar de bankrekening van Schut & Grosheide. Het ging om de tegenwoordig bij het Hoofddorpse kantoor Siekman & Stassen werkzame mr. Siebe de Lange die ons kort maar krachtig liet weten dat de strafzaak tegen hem was geseponeerd. Wat wij al vermoedden. Procedurefoutje bij de opsporing hè. Sinds de IRT-affaire weten we gewoon niet beter. Wordt vervolgd? Wie weet.
Relatie Nederland-Israël
Vanochtend zond de Evangelische Omroep op Radio 1 een onthullende reportage uit over hoe het (wellicht rechtstreeks met de Mossad verbonden) Israëlische bedrijf Comverse Infosys de black box beheert van een groot deel van de afluisterapparatuur van de Nederlandse recherche-tapkamers en apparatuur bij diverse Nederlandse ministeries. In deze actuele rubriek van Kleintje Muurkrant hebben we lang geleden ook al uitvoerig bij deze affaire stilgestaan, helaas leidde dat toen niet tot grootschalige media-aandacht. Hopelijk gebeurt dit wel naar aanleiding van het radioprogramma van vanochtend. Stuur ons een email dan zetten we dat allemaal nog eens op een rijtje. Lees het artikel in de Trouw van vandaag en kijk op de EO-internetsite of kijk hier eventjes.
Daydreams
Stel je wil een zwembad in je achtertuin. Nee, niet zo’n tobbe van vier bij vier. Een flinke jongen. Met apparatuur erin voor echte golven. Zodat je denkt dat je op Hawaï bent als je je ogen dicht doet. Met exotische hoela’s in plaats van Hollandse troela’s. Nou, dan laat je eens wat folders komen van Jopie Stork en als je dan iets leuks ziet dan bestel je zo’n ding. Kost een paar centen maar dan heb je wat. Nadat een stel installateurs je perceel een tijdlang hebben vervuild is het badje eindelijk klaar. Je zet de apparatuur aan en je duikt in de golven op zoek naar de hoela’s. Maar wat blijkt? Die golven zijn lang de golven niet die in de folders staan. Verdorie. Wat vervelend nou. Weet je wat, we verlengen gewoon eigenhandig de betalingstermijn en dan gaat Jopie wel piepen. En ja hoor, Jopie piept. Jij zegt dan dat de geleverde golven knudde zijn en dat je niks betaalt. Jopie dreigt dan eerst je hoofd van de rest van je lijf te scheiden en vervolgens met een proces. Dat eerste vind je minder prettig dat laatste vind je enig. Uiteindelijk kiest Jopie dan eieren voor zijn geld en geeft een korting van twintig procent. Tevreden duik je dan toch in de helaas wat inferieur uitgevallen golfslag en droomt weg op de tonen van imaginaire hoelamuziek. Kijk, zo doe je dat als je Eric Albada Jelgersma heet.
BPRC kantoor bezet door activisten
Een tiental activisten hebben vannacht (24 op 25 november) in Rijswijk een kantoor bezet van het Biomedical Primate Research Center (BPRC). De activisten hebben zichzelf ingesloten in het gebouw uit protest tegen de verschrikkelijke dierproeven die worden uitgevoerd in het dierproefcentrum, waar voornamelijk op primaten wordt geëxperimenteerd. De activisten vinden het onacceptabel dat er nog steeds 1500 apen in gevangenschap zitten in het BPRC waar zij dagelijks onnodig lijden in pijnlijke en stressvolle experimenten. De belofte om niet meer op chimpansees te experimenteren wordt door het BPRC met voeten getreden. Zo zijn er onlangs nog 6 chimpansees met Hepatitus C besmet in een experlment wat nog jaren gaat duren. De apen worden al tientallen jaren gebruikt in medische experimenten zonder dat er ooit een concreet resultaat uit een onderzoek is gekomen. De apen worden met ziekten besmet waar zij zelf nooit last van zouden hebben als zij in vrijheid zouden leven. Activisten en deskundigen zijn er van overtuigd dat experimenten uitgevoerd op dieren niet representatief zijn voor de eventuele gevolgen voor mensen. De biologische/genetische opbouw van dieren verschilt onderling zo erg dat een medicijn of ziekte bij iedere diersoort een andere reactie geeft. Zo kunnen apen hun levenlang besmet zijn met HIV zonder ooit AIDS te krijgen. Door de jaren heen zijn er tientallen medicijnen op de markt gekomen die veilig leken omdat ze waren getest op dieren, maar gevaarlijk bleken voor mensen (softenon is een voorbeeld hiervan). Een muis is geen mens, een chimpansee is geen mens, een mens is een mens. Het BPRC, maar ook eigenaar TNO en financieel adviseur ABN AMRO, zijn regelmatig doelwit van dierenrechtenactivisten. Onder de naam Actiecampagne Koen, vernoemd naar een met HIV besmette chimpansee die dood werd gevonden in zijn kooi, voeren allerlei activisten op verschillende manieren actie tegen het centrum. Het BPRC moet dicht! Het BPRC gaat dicht! No excuse for animal abuse! Kijk ook op deze website.
Zojuist werd ons duidelijk dat de politie de activisten vanochtend vroeg uit het apencentrum heeft gehaald. De vijf mannen en vijf vrouwen blijven voorlopig vastzitten.
Het “Prestige” van de Russische mafia
De ongeveer in dezelfde tijd als Noach’s ark gebouwde olieschuit Prestige was voor zijn ramptocht die eindigde voor de kust van het Spaanse Galicië ingehuurd door Crown Resources dat officieel gevestigd is in het Zwitserse Zug. Via een papieren netwerk in Luxemburg, Liechtenstein en Gibraltar blijkt die firma echter verbonden te zijn met de van Russische mafia vergeven Alfa Groep. Ontstaan na de ineenstorting van de Sovjet Unie en bestaande uit een bank, een supermarktketen, een telecomonderneming en - als parel in de kroon- Tyumen Oil Company (TNK). Geen duo om een feestje mee te vieren die Alfa Bank en TNK. Zo loopt er al weer heel wat jaren een officieel onderzoek naar de Al Capone-achtige manier waarop de Alfa Bank ten tijde van de door dronken droppie Jeltsin op gang gebrachte privatiseringsgolf 40 procent van de aandelen TNK naar zich toetrok en daarmee de controle over de derde oliemaatschappij in Rusland veroverde. Of dat onderzoek veel zal opleveren is net zo waarschijnlijk als de opvolging van Peter Jan Potter door Emiel Ratelband. Het zal naar we mogen aannemen dezelfde weg opgaan als het Italiaanse onderzoek naar de financiële hoogstandjes die Alfa samen met de Siberische Sintez Corporation uitvoerde na een lucratieve wapensmokkel naar Kroatië tijdens de woeste gewelddadigheden tijdens het uiteenvallen van Joegoslavië.
Hoe de verhoudingen nog steeds liggen ten oosten van de Oeral moge verder blijken uit de uiterst grofkorrelige wijze waarop in juli 2001 de Alfa/TNK combine de oliemaatschappij Yugraneft in wezen overnam. In die maand ontruimden zo’n duizend tot het gebit gewapende heren het hoofdkwartier van de oliemaatschappij. Vertegenwoordigers van TNK namen de werkzaamheden over. Zowel op het kantoor als in het nabijgelegen olieveld. Op administratief terrein was een van de eerste handelingen het legen van een Amerikaanse bankrekening waarop het bedragje van 30 miljoen dollar stond geparkeerd. Want je weet maar nooit, nietwaar? Vóór de coup beschikte TNK over een minderheidsaandeel in Yugraneft. De meerderheid was in handen van de Canadese oliemaatschappij Norex, die na het gewapend ingrijpen even aan een cup of soup toe was. Norex begon een juridische procedure tegen haar partner en sloot die tot ieders verbazing winnend af. De rechter sommeerde de bezetters de klok terug te draaien. Maar die waren niet echt onder de indruk. Ook al omdat de lokale bromsnorren zowel qua getal als qua bewapening het zeker zouden afleggen bij een poging om de uitvoering van het gerechterlijk bevel af te dwingen.
Het ziet ernaar uit dat deze maand nog de 26-jarige roestbak “Byzantine” met onbekende bestemming de Estlandse haven van Tallinn zal verlaten met 50.000 ton zware olie aan boord. Ingehuurd door Crown Resources. Galicië en Smit Tak houden hun adem in.
Postzegel
Het zegt allemaal niks. Nee, echt niet. Maar toeval bestaat niet. Weet u nog dat een paar leden van de LPF via een gerechtelijke procedure de legitimiteit van het eerste officiële bestuur van hun partij aanvochten? En die procedure wonnen? Ja natuurlijk. Maar weet u ook wie als procureur optrad voor de bestuursleden Maas en Hammerstein? Mr. G.H.J. Dolk uit Rotterdam. Dezelfde advocaat die een hoofdrol speelde in onze recente serie “Shady” waarin onderandere zijn korte verblijf in een Amsterdamse politiecel aan de orde kwam vanwege zijn vermeende aandeel in een wapensmokkel naar het Midden-Oosten. Dezelfde advocaat die prominent in beeld komt in verschillende artikelen in de Morgenster waarin hij in verband wordt gebracht met geheim nucleair geschuifel in het Midden-Oosten, het buiten bereik van de fiscus brengen van ondeugende gelden en zijn contacten met zowel verdachte luitjes uit de justitiële B.B.Q.-dossiers als met topfiguren uit de Iran/Contra-affaire. A perfect match voor zijn collega Hammerstein die in het niet eens zo verre verleden eveneens de grenzen van het juridisch haalbare verkende en op grond daarvan onze journalistieke aandacht kreeg. Kleine wereld. Maar Nederland is nu eenmaal niet groter dan een postzegel.
Activisten-school
Actievoeren is geen vak, je kunt er nergens een diploma voor krijgen maar toch kun je het leren. De Activisten School organiseert een spoedcursus actievoeren voor beginners in Utrecht op 7 december. Leslokaal wordt ACU, Voorstraat 71 te Utrecht. Deelname is gratis. Zaal open om 10:30, de cursus begint om stipt 11:00 uur en duurt de hele dag.
Veel activisten hebben de fijne kneepjes op straat geleerd. Door fouten te maken, te kijken hoe anderen het deden en zelf aan te klooien. Jammer, want daardoor maken veel beginnende activisten de zelfde moeilijkheden door. Dat kan anders. Een paar oude rotten en een paar groentjes betrokken bij actiegroepen als GroenFront!, Infocentrum Wageningen, andersglobalisten en dierenrechtenactivisten hebben daarom de handen in elkaar geslagen om een heuze
activistenschool op te starten. Het doel van deze Activisten School is om beginnende activisten een eindje op weg te helpen en te laten zien wat er allemaal mogelijk is middels algemene trainingsdagen, maar ook om actiegroepen of groepen activisten trainingen op maat te geven en op bepaalde vaardigheden of technieken dieper in te gaan. Je kunt daarbij denken aan workshops over het maken van lock-ons, werken met basisgroepen, omgaan met de pers en hoe bezet ik een gebouw. We hopen binnenkort een website in de lucht te hebben die het complete aanbod weergeeft. Het lesrogramma voor 7 december zal ondermeer gaan over het maken van publicitiet, symbolische acties, hoe haal je de media, demonstreren en het organiseren van een demonstratie, bezettingen en blokades,
boomhutten en lock-ons, wat gebeurt er als je gearresteerd wordt, inlichtingendiensten en strategie. Voor broodjes, koffie en thee wordt gezorgd.
Meer informatie via aktivistenschool@infocentrumwageningen.nl
De CIA en het circus
Mamoun Darkazanli is een nu 44-jarige Syrische zakenman die twintig jaar in Hamburg woont en werkt. En voor zijn geloofsverplichtingen de Al Quds-moskee bezoekt. Zijn naam en die van zijn im- en exportbedrijf kwamen in 1998 bovendrijven tijdens de Amerikaanse jacht op de daders van de bomaanslagen op de ambassades in Kenia en Tanzania. De volgelingen van Osama in Kenia bleken hun orders te hebben ontvangen van diens inmiddels al veroordeelde secretaris Wadih el-Hage. Wadih had in de jaren negentig in Sudan een netwerk van frontfirma’s opgezet om de financiering van Osama’s gezelligheidsvereniging te verhullen. Een van die firma’s was Anhar Trading, gevestigd op het adres van Darkazanli in Hamburg. Tijdens hetzelfde onderzoek werd in München de inmiddels in voorarrest zittende Sudanees Mamduh Mahmud Salim in het opstaande kraagje gegrepen. Hij wordt ervan verdacht pogingen te hebben ondernomen om Osama een onsje of iets meer verrijkt uranium te bezorgen. Mamduh bleek een bankrekening te hebben in Hamburg waartoe ook Darkazanli toegang had. Het was dus niet verrassend voor het onderzoeksteam toen het diens telefoonnummer aantrof bij het checken van Mamduh’s gsm. In de VS zou Darkazanli al ruim en breed schichtig hebben rondgeschuifeld in een van de hellholes die men in het land van de “free” gevangenissen noemt. Maar de Duitse autoriteiten weigerden Darkazanli met zo weinig bewijs te arresteren. Laat staan hem het lot te laten delen van Nederlandse d.j.’s. Maar onze oosterburen zetten na overleg met de CIA-vertegenwoordiging in Hamburg een paar rubberzolen van de Verfassungsschutz op de staart van de Syriër. De post werd gelezen, de telefoon afgetapt en de kennissenkring in kaart gebracht. Tot die kring behoorden de toen eveneens in Hamburg wonende leden van Mohammed Atta’s Flying Circus in oprichting die dezelfde moskee bezochten als Darkazanli. Omdat het onderzoek in wezen geen mallemoer opleverde deed de CIA ten einde raad eind 1999, begin 2000 een paar pogingen om de Syrische zakenman te recruteren als informant. Maar die zou de boot hebben afgehouden. In dat licht is overigens de ontmoeting die Darkazanli eind januari 2000 in Madrid arrangeerde met zijn landgenoot Imad Yarkas net zo vreemd als een foto van Willem Endstra in het personeelsblaadje van de ABN/AMRO. Yarkas werd namelijk beschouwd als de leider van Osama’s filiaal in Spanje. De ontmoeting tussen de twee Syriërs werd dan ook driftig gemonitord door de Spaanse politie. Meer dan waarschijnlijk bijgestaan door de CIA. In augustus 2000 vertrokken Atta en zijn circuspersoneel naar Florida om in de door allerlei Amerikaanse inlichtingendiensten in het snotje gehouden "Nederlandse" vliegscholen hun act in te studeren. Na 9/11 werd het net rond Darkanzali nog nauwer aangetrokken en kwamen nog meer aanwijzingen boven water over zijn mogelijke rol binnen Osama’s financieringsnetwerk. Maar tot op de dag van vandaag is hij niet gearresteerd. Hoe dit ook zij, deze geschiedenis toont weer eens aan hoeveel de CIA wist en hoe weinig er is gedaan om 9/11 te voorkomen. En het geeft eens temeer voedsel aan de stelling dat de Amerikaanse regering de voorstellingen van Atta’s circus heeft laten plaatsvinden als legitimering van alles wat daarna in gang is gezet.
AMA's in het nieuws
En? Hebben jullie gisteren Sinterklaas gezien op televisie die door de leiding van het AMA-centrum in Vught ("Kamp Vught") werd geweigerd "omdat de AMA's niet in contact mogen komen met Hollandse cultuuruitingen aangezien ze toch worden teruggestuurd". AMA's (alleenstaande minderjarige asielzoekers) worden in Vught vastgehouden om hen voor te bereiden op terugzending. Gisteren bleek overigens ook dat er van de eerste lichting van twaalf jongeren al zeven waren 'ontsnapt'. Ons bereikt zojuist het bericht dat ten gevolge van al deze commotie aanstaande maandag de Vaste Kamercommissie die over deze problematiek gaat een bezoek zal brengen aan 't AMA-opvangkamp te Vught. Wellicht dat Sinterklaas dan opnieuw een poging kan wagen de hekken rondom de jongeren te slechten.
Shredder (10)
Een ding is zeker, Frits de Kousemaeker plukt graag bloemen aan de rand van het ravijn. Zo zou hij als makelaar met enige regelmaat in de slag zijn geweest bij de verkoop van onroerendgoed van bijvoorbeeld het ABP en Achmea om na de deal vervolgens in te stappen bij de koper. Dat is op zijn minst not done in deze bedrijfstak en de beide pensioenfondsen zouden verder hebben afgezien van de diensten van Frits. Verder zou hij zich ooit in zijn geliefde Saint Tropez gelieerd hebben met een handige Henkie van Nederlands/Franse bloede die auto’s van enige statuur op grondige wijze van een andere identiteit voorzag en zich daarmee een aardig bestaan verschafte. Maar er zou onenigheid in de (strand)tent zijn ontstaan en Frits achtte het beter om de mondaine Franse badplaats achter zich te laten om te voorkomen dat in de dagbladen vroegtijdig een in memoriam zou verschijnen. En dat zou zonde zijn geweest, want hij wilde bijvoorbeeld zijn verzameling foto’s van zo’n veertig strakke dames die hij als een soort trofeeën op zijn vensterbank had staan graag nog wat uitbreiden. Frits kocht in arren moede maar een stulp in Monaco. Ook fiscaal leuk. Dan moet je er wel meer dan drie weken per jaar verblijven, maar dat kan geen probleem zijn. Om het allemaal wat overzichtelijk te houden deed hij zijn onderkomen in Nederland van de hand. De koopsom (8 miljoen) zou hij netjes door de nieuwe eigenaar hebben laten uittellen in zijn nieuwe verblijfplaats aan de Côte d’Azur. Of dat bedrag tot op de penning overeenkwam met dat op de koopovereenkomst is voor ons helaas onduidelijk gebleven. Toffe gozer, die Frits. Houdt er ook van om eens lekker een vorkje weg te prikken in een beetje gerenommeerd restaurant als De Kieviet in Wassenaar. Samen met bekende jongens als Harry Mens, Ed Maas of andere leden in spe van zijn Haagse Herenclub in oprichting. En natuurlijk houdt Frits ervan om met een beetje bolide langs Europa’s dreven te scheuren. Liefst in Quote-verband samen met zijn al dan niet in de lijst van 500 voorkomende vrienden uit het vastgoedwereldje. Wat kan het leven voor sommigen onder ons toch groots en meeslepend zijn. Zeg, die De Waal van het FNV vraagt 3 ½ procent loonsverhoging. Da’s toch gewoon asociaal, hè kerel? Nog een slokje?
Shredder (9)
Een nieuwe eeuw, een nieuw geluid. Dat moet de toen 51-jarige makelaar Frits de Kousemaeker hebben gedacht toen hij per 1 januari 2000 uitstapte bij DTZ Cor van Zadelhoff. Na 23 jaar trouwe dienst, waarvan de laatste jaren als vennoot, directeur afdeling marketing en directeur van het Haagse filiaal van de onderneming. Frits ging het wat rustiger aandoen, wat meer aandacht besteden aan zijn gezin, wat knutselen aan zijn eigen vastgoedportefeuille en wat schrijven over zijn line of business. Dat laatste kan niet moeilijk zijn geweest. Frits leidde en leidt op zijn zachtst gezegd een meeslepend leven. Zo maakte hij zich sterk voor het behoud van de portierswoning van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Samen met coryfeeën als Fanny Blankers Koen (vliegende huisvrouw), Piet Keizer (schaarexpert bij Ajax) en Ed van Thijn (gesneuvelde minister). Zijn genereuze storting van 3 ½ ton binnen dit kader zorgde in sommige kringen voor een aantal warme klanken. Maar die poetsten de dissonanten niet weg. Zo zou zijn vertrek uit de winkel van ome Cor niet geheel op vrijwillige basis zijn geschied. Frits zou in de visie van zijn superieur met name de stroom van leuke deals in Den Haag te veel in eigen richting hebben omgelegd. Daarnaast moest ome Cor even met zijn ochtendbijdrage naar de dokter na een kwalijke gebeurtenis tijdens onderhandelingen met ING Vastgoed. Die hadden betrekking op de door Cor geplande aankoop van het nieuwe gebouw aan de Amsterdamse Jachthavenweg waar het hoofdkantoor van DTZ twee jaar geleden werd gehuisvest. De taxatie door ING bleek achteraf nogal ruim te zijn uitgevallen. All in the game, maar Frits had die taxatie gesteund waardoor ome Cor voor zijn verse belegging veel teveel florijnen had neergeteld. Nou staat die toch al niet bekend om hilarische vreugdeaanvallen, maar deze faux pas van Frits bezorgde hem neigingen die wij gemeenzaam toeschrijven aan Attila de Hun of keizer Nero.
Naar men zegt heelt de tijd alle wonden, maar Frits wordt nog steeds niet uitgenodigd bij de polowedstrijden die ome Cor bij tijd en wijle organiseert. Wordt vervolgd.
USA. Your votes please
Op 5 november jl. konden de Amerikanen uit een rijk aanbod van Republikeinse en Democratische kandidaten hun afgevaardigden kiezen voor allerlei vertegenwoordigende lichamen. Zowel lokaal als landelijk. De manier waarop verschilt nogal. De een staat bij wijze van spreken nog met een houten hamer en een dito pin de naam van zijn favoriet in een stuk boombast te rammen, de ander drukt op de knop van een hightec stemmachine. Wat het betrouwbaarste is?
Danny Scheel, Republikein, Texas, 18.181 stemmen. Winnaar.
Carter Casteel, Republikein, Texas, 18.181 stemmen. Winnaar.
Jeff Wentworth, Republikein, Texas, 18.181 stemmen. Winnaar.
Candice Miller, Republikein, Michigan, 18.181 stemmen. Winnaar.
Michael Smigiel, Republikein, Maryland, 18.181 stemmen. Winnaar.
Kunt u ons even de hamer aanreiken?
Curacao’s radar
Minister Norberto Ribeiro van Curacao is al een tijdje geporteerd voor de aanschaf van een radarsysteem dat in de toekomst een virtueel scherm rond het eiland moet vormen en al in een vroeg stadium vliegtuigen en snelle vaartuigen van drugsavonturiers moet signaleren. Nog afgezien van het feit dat de kosten van het project in juli van dit jaar nog werden geraamd op 7 miljoen dollar en deze maand al op 12 miljoen, vragen we ons af wat Norberto nou precies bedoelt met dat virtuele scherm en van wie hij dat onzichtbare dundoek denkt te betrekken. Als het gaat om een Amerikaans product dan zouden wij hem willen aanraden eens met collega’s uit Guatemala te gaan praten. Vooral nu met de regering van baby Bush de tijden van de Iran/Contra uit de jaren tachtig weer herleven. In die jaren nam de regering van Guatemala namelijk ook een early warning system van Amerikaanse makelij in gebruik met dezelfde goede bedoelingen die minister Ribeiro nu koestert. Het was afkomstig van het electronicabedrijf E-Systems in Dallas. Een hofleverancier van de National Security Agency, de electronische oogjes en oortjes van de Amerikaanse spionagediensten. Maar de autoriteiten in Guatemala kregen niet te horen dat in het nieuwe electronische vangnet twaalf gaten waren aangebracht van elk een kwartmijl. Daar glipten dan de vliegtuigjes van het met Ollie North’s samenwerkende Medellin-kartel onopgemerkt doorheen om hun cocaïne in noordelijker gelegen regio’s af te leveren en wapens voor de Nicaraguaanse rebellen mee terug te nemen. De cocaïne werd door de club van Ollie tijdelijk opgeslagen in loodsen op de vliegvelden van Mena, Arkansas en van Fire Lakes, Nevada. Die loodsen stonden onder toezicht van de op velerlei gebieden met de CIA samenwerkende Wackenhut Corporation. En laat die onderneming nou twee jaar geleden zijn entree hebben gemaakt op Curacao om de van drugskoeriers uitpuilende Koraal Specht gevangenis te bewaken. Dus meneer Ribeiro, bezint eer ge begint. Want geschiedenissen zijn er om zich te herhalen.
Sneeuwballengevecht
Advocaat Abraham Moszkowicz verblijft momenteel op Curacao voor de verdediging van zijn collega Giovanni van Ierland, die ervan wordt verdacht mede leiding te hebben gegeven aan een criminele organisatie die de laatste jaren tonnen drugs naar Nederland heeft geëxporteerd (zie ook: “De commissie Rouvoet” van 10 november en de afleveringen 25 en 28 van de serie “IJ, IJ” op deze site). En Abraham is boos. Dat komt zo:
Bij het schrijven van zijn boek “Sneeuw over Curacao” heeft Telegraafjournalist John v.d. Heuvel ondermeer gebruik gemaakt van een verklaring van de zich al enige tijd in Nederland ophoudende drugskoerier Anthony Chirino uit februari 2000. Voor het OM op het lieflijke Antilliaanse eiland betekende die verklaring manna uit de hemel en Chirino kreeg uit dankbaarheid de status van kroongetuige, die hem weer terugbracht in de frisse lucht. Zijn ontboezemingen hadden weliswaar betrekking op de strapatsen van Van Ierland cs. van voor 1998, maar ze bezorgden het OM een prachtig inkijkje in de organisatie van de omstreden advocaat en een formidabele steun bij het al op gang gebrachte justitiële onderzoek. Ze werden echter niet meegenomen in de bewijsvoering van het OM. Dat vond Moszkowicz niet echt gezellig en hij eiste inzage in Chirino’s aria’s. Die verkreeg hij uiteindelijk na een flinke portie soebatten. Daarom ontstak hij in toorn bij het lezen van het kort daarna verschenen boekwerk van V.d. Heuvel. Abraham verdacht het OM i.c. Officier van Justitie Tielkemeijer ervan de gegevens te hebben laten lekken naar de vriendelijke schnabbelaar bij Beau’s Boulevard. Ook al omdat de OvJ aanwezig was geweest bij de presentatie van John’s exposé over het winterse fenomeen boven Curacao. Tielkemeijer wees Abraham’s beschuldigingen echter van de hand en vestigde vervolgens de aandacht op een paar andere mogelijke oorzaken van de lekkage.
Zo werd medio 1998 de Nederlandse drugskoerier Tjemme van der Meer op Schiphol aangehouden. Hij kwam uit Willemstad en was in gezelschap van twee Duitsers die in hun valiezen een kilootje of veertig cocaïne met zich meetorsten. Uit het politieonderzoek bleek dat Van der Meer op het besneeuwde eiland warme contacten onderhield met Giovanni van Ierland. De drugskoerier nam na zijn arrestatie de Amsterdamse advocaat R.D. Meerman in de arm om zijn zaak te behartigen. Naar pas later bleek werd Meerman’s honorarium betaald door Van Ierland. Volgens het OM op Curacao behoort Meerman tot de oude kennissenkring van John v.d. Heuvel. En net als V.d. Heuvel zou Meerman vroeger tot het Nederlandse politieapparaat hebben behoord. Langs die U-bocht zou volgens Tielkemeijer dus de lekkage hebben kunnen plaatsvinden. Verder grabbelde de OvJ in dit verband nog even flink onder de gordel door de bloeiende relatie tussen Moszkowicz zelf en V.d. Heuvel aan te stippen, die ondermeer had geleid tot de geboorte van het boek “Recht in de ogen van mr. Abraham Moszkowicz” in 1998. De reactie van Van Ierland’s verdediger haalde de 8,2 op de schaal van Richter en was waarneembaar in Caracas. Op zes december krijgt deze affaire zijn eerste beslag. Wij houden u op de hoogte.
Shredder (8)
Leo Geeris mag dan de laatste jaren behoorlijk zijn achteruitgeboerd, leeg is hij niet. Anders had hij vorig jaar december niet meegemogen met o.g.-kanjers als Frits Maarsen, "ome" Cor van Zadelhoff en een paar ING-bobo’s op een ijzige zakentrip naar St. Petersburg. Een ander bewijs voor de stelling dat Leo nog niet onder de koelte van een wapperende handdoek wordt uitgeteld in de hoek waar de klappen zijn gevallen moge de ontwikkeling zijn van een luxe appartementencomplex op een lief lapje grond in Marbella. Overigens oefent de Zuidspaanse place to be al langer een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Leo uit. Hij beschikt er al jaren over een alleraardigst optrekje en probeert van tijd tot tijd als een beduimelde playboy in Gil y Gil’s natte droom de wijzers van de klok tegen te houden. Naast Leo’s fraaie stulp heeft een andere Nederlander eveneens iets weelderigs betrokken: ene Bill Groenewoud uit Vught. Toevallig? Nee. Geeris tolt namelijk al sedert mensenheugenis rond als een trouwe satelliet in de zakelijke galactica van voormalig “augurkenkoning” Groenewoud (zie de vele publicaties over dit duo in het archief van Kleintje Muurkrant). Een groot aantal van zijn business-vehikels heeft Leo zelfs geparkeerd onder de administratieve hoede van Bill aan de Helvoirtseweg in Vught. Dat neemt niet weg dat hij meestal wel zelfstandig opereert, waarbij zijn partnerkeus - zoals al eerder vermeld- niet altijd even gelukkig uitpakt. En wat moet je bijvoorbeeld denken van zijn goede relatie met de Ubbergense o.g. boer en racefanaat Herman Buurman, die blijkens uitlatingen van de ontvoeringsgevoelige “onderwereldbankier” Willem Endstra soms als bliksemafleider wordt ingezet bij diens zakelijke manipulaties? Of zijn recente samengaan in Rotterdam met de niet altijd even frisse zakenman Frits de Kousemaeker? Meer daarover in onze volgende bijdrage in deze serie.
Shady (4)
Vlak voor de eeuwwisseling zou de goed in het Midden-Oosten thuis zijnde Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk met de emir van Koeweit zijn overeengekomen om op no cure no pay-basis uit te vogelen wat er met de verdwenen miljoenen cq. miljarden van diens mini-staatje gebeurd was. Mocht hij succes hebben dan zou hij een leuk percentage van de teruggehevelde buit beuren. Samen met de mede-financiers van zijn speurtocht, die veelal deel uitmaakten van zijn kennissenkring. Zoals de Enkhuizense zakenman Simon Kooiman. Geen onbekende in het luchtvaartwereldje wiens Simon Kooiman BV nog wel in het telefoonboek staat vermeld, maar inmiddels net als Kooiman’s andere BV’s als exit staat geregistreerd bij de Kamer van Koophandel. Verder had de zakenman Loek Janssens uit Ridderkerk, op wiens adres tevens Claudia’s Beauty Place een plekje heeft gevonden, geld in de missie gestoken. En dat geldt naar alle waarschijnlijkheid eveneens voor Janssens’ jarenlange zakenpartner Jan Borsboom van de Rotterdamse onderneming Dailex, wiens naam onverbrekelijk verbonden is aan het B.B.Q.(barbecue)-onderzoek binnen het IRT-complex. Internationaal wist Dolk zich te verzekeren van de steun van Manucher Ghorbanifar, een van de hoofdrolspelers in de Iran/Contra-affaire, en de Pakistaanse bankier Habib Bullah. Al vrij spoedig stuitte deze combinatie op de belangrijke rol die de Israëlische bankier Bruce Rappaport via Bank of New York en zijn in Genève gevestigde Interim Maritime Bank, geassisteerd door de Zwitserse financiële grootmacht UBS, had gespeeld bij het stiekem wegsluizen van Koeweitse tegoeden. Maar Rappaport, die eveneens een niet onaanzienlijke rol had gespeeld bij de Iran/Contra-affaire, had de Rotterdamse posse bliksemsnel in de gaten en stuurde als verkenner en stoorzender de niet al te frisse Zwitserse zakenman Patrick Gschwind het veld in. Net als Kooiman geen onbekende in het luchtvaartwereldje. Bovendien, wie Rappaport zegt, zegt tegelijk Mossad. En ook al had Dolk naar eigen zeggen de steun van ex-Marid mensen, de afdeling Stiekem van de CRI en een paar toplieden uit de crème van de Nederlandse financieel/economische wereld, hij moest het afleggen tegen de Israëlisch-Zwitserse combine. Hem en zijn mede-financiers van het Koeweit-project achterlatend met een flinke bres in hun liquide middelen. Vandaar wellicht zijn verhulde deelneming aan een nog steeds onduidelijk wapentransport naar het Midden-Oosten.
Shredder (7)
Het huidige LPF-bestuurslid Oscar Hammerstein was niet in zijn uppie verantwoordelijk voor De Stichting Administratiekantoor Geeris. Hij werd namelijk terzijde gestaan door de echtgenote van Leo Geeris, Maria Bernadette Vehmeijer. Maria is een telg van een familie die geparenteerd is aan de Dreesmannetjes en zich dankzij een geschat vermogen van 375 miljoen euro mocht verheugen op plaats 34 in de nog verse Quote 500-lijst van rijke stinkers. De uit de Eindhovense regio afkomstige Leo en zijn op huwelijkse voorwaarden met hem getrouwde Maria verlieten in de jaren negentig hun niet onaanzienlijke pandje aan de Helvoirtseweg in Vught en vestigden zich op de Gansenhoef. Een lieflijk optrekje even buiten Maarssen met een green van negen holes in de tuin, waar zij “zonder gespuis rustig een balletje kunnen slaan”. Dat zonder gespuis is volgens mensen die het weten kunnen niet helemaal gelukt. Zo zou de door Quote op 50 miljoen euro geschatte Leo (nr. 350) niet zo woest lang geleden een mediterraan type aan de deur hebben gehad om hem vriendelijk doch nadrukkelijk te manen de overeengekomen koop van een stukje vastgoed in de Amsterdamse binnenstad financieel af te wikkelen. Aan dat verzoek zou nummer 350 toen met gezwinde spoed hebben voldaan.
Verder zou het tussen Leo en vier heren die toch al niet tot zijn kleine vriendenkring behoorden maar met wie hij wel participeerde in een paar ontwikkelingsprojecten ook niet helemaal botertje tot de boom zijn. Hij zou in de visie van die partners wel erg slordig omgaan met zijn maandelijkse bijstortingen. En dat allemaal door op een duikelende beurs verkeerde keuzes te maken. Leo zou daardoor in de laatste twee jaar zo’n 25 miljoen euro hebben ingeleverd. Dat tast verdorie niet alleen je liquide positie aan maar ook die op de Quotelijst waar Leo vergeleken met vorig jaar tien plaatsen heeft moeten inleveren. Zijn krediet bij huisbankier Staal zou het plafond hebben bereikt en daarom zou hij nu driftig bezig zijn met het laten herwaarderen van zijn o.g.-bezittingen. God, wat een gedoe zeg. Inmiddels zou ook zijn echtgenote in het krijt zijn getreden en via mr. Tomlow de bewuste partners van haar man bewogen hebben een hele toonladder lager te zingen. Nou, zo is het wel weer mooi voor vandaag. Maar we komen terug.
Shredder (6)
De carrière van mr. Oscar Hammerstein, spreektoeter van VHS-directeur en LPF-voorzitter Ed Maas, vertoont alle kenmerken van een achtbaan. Hoogte- en dieptepunten wisselen elkaar af. Zoals gebruikelijk zijn de dieptepunten ons het beste bijgebleven. Zo zat Oscar in 1994 een flink tijdje in voorarrest omdat hij ervan werd verdacht meegewerkt te hebben aan het witwassen van 17,5 miljoen gulden die volgens het OM uit de drugshandel was gegenereerd (zie ook Retourtje Cantrade in De Morgenster). De zaak was geen ABC-tje en sleepte zich voort tot 20 juli 1995 toen Hammerstein in hoger beroep werd vrijgesproken omdat boze opzet niet bewezen kon worden. Dat zoiets allemaal niet in je kouwe kleren gaat zitten moge blijken uit Oscar’s later teruggedraaide schrikreactie op de bomaanslag op kunstenaar Rob Scholte op 24 november 1994. Volgens de advocaat zou de op afstand tot ontploffing gebrachte kleefbom onder diens BMW eigenlijk voor hem bestemd zijn geweest. Oscar beschikte toen over een identieke voiture en de dader had zich waarschijnlijk vergist.
Een andere memorabele affaire waarmee Oscar’s naam onverbrekelijk verbonden blijft is die rond een flink pakket aandelen VHS. Oorspronkelijk toebehorend aan de Breda’se textiel- en o.g. boer “Onnie” Kool die het later overdroeg aan de Stichting Administratiekantoor Korf waarover Hammerstein mede de scepter zwaaide. Volgens de ECD zou het bewuste pakket ooit onderdeel zijn geweest van de uit het zicht geraakte bezittingen van de op 27 juni 1991 overhoop geschoten drugslord Klaas Bruinsma en zou het via een verdwijningstruc van megazwendelaar Robert Jan Doorn in Kool’s voorraad zijn terechtgekomen. Maar bewijzen voor die stelling bleken te schraal om er chocola van te maken. Tijdens zijn veroveringstocht richting VHS werd Ed Maas door Robert Jan Doorn gewezen op het pakket dat nog bij Korf cq. Hammerstein lag. De rest is bekend. Maar Administratie Korf was niet de enige Stichting waarbinnen Oscar zich bewoog. Hij speelde in die tijd ook al een rol bij Stichting Administratiekantoor Geeris. En over die Stichting en zijn naamgever Leo Geeris uit Vught meer in een volgende aflevering van deze serie.
Lilo en de narcostaat
Lilo Rosario Lauricella is dood. Op 31 oktober net gearriveerd vanuit Rome werd hij in de Venezolaanse hoofdstad Caracas met een regen van kogels het hoekje omgeholpen. De politie had wat moeite om hem te identificeren, omdat hij een vals paspoort bij zich droeg en eerder al een steeds populairder wordende Vanessa-behandeling had ondergaan. Een druk baasje die Lauricella. Hij hield niet alleen de boeken bij van Nitta Santapaola’s Siciliaanse mafia-familie, maar verzorgde met veel pief en veel paf ook de o.g.-belangen van zijn familie op Corsica. Verder was hij buitengewoon actief in de gokbusiness en de internationale drugshandel.
Lilo was geen onbekende in Venezuela. Hij was daar bijvoorbeeld de eigenaar van vier casino’s die tevens dienstdeden als wasserette voor de binnenstromende drugsdollars. Daarnaast hield hij meerdere beringde vingers in de gokpap van Brazilië. Zo bracht hij daar videobingo en -pokerspelletjes in de roulatie en handelde in slotmachines van de Spaanse firma Recreativos Franco via een aantal maatschappijtjes die onder de supervisie vielen van de Colombiaanse onderneming International Slot Games. Niets meer en niets minder dan een verkapte verbinding met het Cali-kartel en de internationale cokehandel. Dankzij John v.d. Heuvel weten we inmiddels dat we dan meteen een Dutch Connection mogen verwachten. En dat is ook zo. Bij een internationaal politie-onderzoek van een paar jaar geleden kwam namelijk aan het licht dat Lauricella tot aan zijn omgevormde kin betrokken was bij een cokelijn tussen de Venezolaanse haven Porto Cabello en Rotterdam. Mogelijk gebruikmakend van een van zijn schepen vol schroot of exotische vruchten. Vanuit Rotterdam werd de snuif vervolgens per vrachtwagen (waar hebben we dat meer gelezen?) via Rimini naar San Marino vervoerd. En daar zorgde Lilo’s firma Mondial Trade dan voor de rest.
Maar wat moet je met al dat geld dat die handel oplevert? Antwoord: beleggen. Vooral in vastgoed. Lauricella’s belangrijkste vehikel daarvoor was de op papier in de Utrechtse Winthontlaan gevestigde Homich Holding, die volgens recente persberichten uitstekende contacten onderhield met de ABN/AMRO. Een bank die het zeker in de voorafgaande decennia niet zo nauw nam met de signatuur van zijn cliëntèle (zie de vele artikelen in Kleintje Muurkrant en De Morgenster waarin De Bank in deze context aan de orde komt).
In 1994 staakte Homich officieel zijn werkzaamheden in Nederland maar bleef op papier wel degelijk bestaan. Zo kon de in het Siciliaanse Palermo geboren directeur Ernesto Vita vanuit zijn optrekje aan de Via Gherardini in Bologna in de jaren daarop vrolijk gebruik blijven maken van de Utrechtse holding voor het rondpompen en beleggen van Lilo’s zwarte miljoenen. Eventueel ook in het Koninkrijk der Nederlanden, dat zich per saldo toch allang narcostaat mag noemen. En dan niet alleen door de rol van de Antillen. Mogelijk dat we op deze affaire nog eens terugkomen. Want smakelijke hapjes gaan we niet uit de weg.
Shredder (5)
Wij weten niet hoe het u vergaat maar wij zijn even fors de draad kwijt. Zegt Frits Wester bij Barend en Van Dorp dat Justitie op het punt staat invallen te plegen bij een stel o.g.-boeren. Volgens hem is een van de beoogde targets de regelmatig op de Canarische eilanden rondbadderende voorzitter van de LPF Ed “Fantomas” Maas. Een van zijn bronnen zou bij Justitie zitten, maar na de aankondiging van Wester gebeurt er van de zijde van Justitie niks rigoureus. Dus Maas schakelt na enig beraad van achter zijn kogelvrije kantoordeur de zaak meteen in de vijfde versnelling en eist via zijn hautaine spreekbuis Oscar Hammerstein excuses van Wester in een volgende aflevering van Barend en Van Dorp. Op straffe van een exorbitante schadevergoeding. Dat wordt lachen, want buiten Wester stort ook de rest van de BVD-crew zich in aanwezigheid van een gierende minister Nawijn (Ed’s beoogde LPF-lijsttrekker) in allerlei excuses voor al dan niet verzonnen misstappen. Daardoor krijgt het mea culpa van Wester in de ogen van Maas het karakter van een farce. Ed is boos. Hij kondigt via Oscar alsnog een eis tot schadevergoeding aan en beslaglegging op de tegoeden van RTL-4 en die van Wester. Gisteren blijkt de hele zaak ineens te zijn bijgelegd. Zand erover als Barend, Van Dorp en Wester tenminste 1 euro overmaken op de rekening van Ed. Als een soort erkenning dat ze met hun ridiculisering fout zaten. Op het oog much ado about nothing. Maar we weten nog steeds niet wie Wester’s bronnen waren. En of bijvoorbeeld bij Maas en pak hem beet diens ook al van achter een kogelvrije deur opererende buurman op het Haagse Buitenhof 65 Ronnie v.d. Putte de gewillige papierversnipperaars inmiddels hun werk hebben gedaan. Net als bij Amstelland.
Islamic Fighters meet Winnie the Pooh
De door MI 5 ooit afgedankte agent David Shayler heeft begin november een half jaar gevangenisstraf voor zijn mik gekregen na onthullingen over een paar alleraardigste operaties van zijn voormalige werkgever en haar zusterorganisatie MI 6. En dat mag niet volgens het 00-boekje. De rubberzolenclubs hebben in de afgelopen jaren voortdurend geprobeerd Shayler af te schilderen als een soort niet serieus te nemen afgegleden ufoloog. En vooral diens beschuldiging dat MI 6 betrokken was bij een plan om in 1996 de Lybische leider Khadaffi te vermoorden af te doen als een uit de hand gelopen aflevering van Winnie the Pooh. Nu Shayler een douw heeft gekregen zijn de rapes well done. De in zijn kruis getaste ex-agent heeft de tot nu toe verzwegen namen van de betrokken MI 6-agenten aan de openbaarheid prijsgegeven. Het waren Richard Bartlett (PT 16) en David Watson (PT 16 B), die inmiddels een Vanessa-behandeling zouden hebben ondergaan en nu met een nieuwe identiteit en een wat vreemd uiterlijk aan hun volgende missie bezig zijn. Bij het complot om Khadaffi te vermoorden maakten zij gebruik van hun contacten met een subversieve groep binnen Lybië zelf, de Islamic Fighting Group, die voor hun medewerking 100.000 Pond beurden. Het liep uit op een schietpartij in de Lybische havenstad Sirte in maart 1996. Het hele commando van de Islamic Fighters kreeg een enkele reis Allah. Maar Anas al-Lybi, de in Soedan verblijvende coach van deze sportvereniging ging gewoon verder met zijn tijdelijk wat uitgedunde selectie, die bestond uit legerkolonels, studenten en Afghanistan-veteranen. Pas veel later werd duidelijk dat hij een van de rechterhanden was van de zich toen eveneens in Soedan ophoudende Osama. Na 9/11 kwam hij dan ook met stip binnen op de Amerikaanse hitlijst van gezochte Al Qaida-leden. Ironisch genoeg had Lybië al in maart 1998 op internationaal niveau om de arrestatie van Al-Lybi verzocht in verband met de moord op twee Duitse anti-terreur agenten in 1994. Die verbleef toen comfortabel in Engeland als politiek vluchteling en er gebeurde uiteraard mooi niks met het verzoek van Khadaffi. Gezien het voorafgaande is dat nauwelijks verwonderlijk. Zo’n vijf maanden later kregen de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania ook een Vanessa-behandeling. Zij het een wat ruwere versie daarvan. Pas in mei 2000 besloten de Britse autoriteiten eens op Al-Lybi’s deur in Manchester te kloppen. Wat denk je? Vertrokken. Toevallig hè? Als dit allemaal kon, wat moeten wij dan nog met al dat gezever over die Islamitische zelfmoordkruimelaars in Eindhoven, Rotterdam en Kudelstaart? Net als dat gelul over die bolletjesslikkers: afleidingsmanoeuvres, stemmingmakerij en Winnie the Pooh.
Commissie Rouvoet
André Rouvoet is gisteren stamoudste geworden van de ChristenUnie. En God zag dat het goed was. Want André maakte tot nu toe altijd een integere indruk.
Bijvoorbeeld in 1999 als vice-voorzitter van de Commissie Kalsbeek. Ella’s club moest uitvogelen of Justitie zich netjes had gehouden aan de aanbevelingen van de Commissie Van Traa om de IRT-methode van het begeleid in- en doorvoeren van partijen drugs teneinde de toppen van de Nederlandse criminaliteit te kunnen elimineren inderdaad had geprullebakkeerd. Laat die club van Kalsbeek en Rouvoet nou bewijzen vinden dat de boefjes die indertijd samen met politie- en douanefunctionarissen hele partijen verdorde marihuana en andere shit hadden in- en doorgevoerd ook nog eens 15 ton coke erdoor hadden weten te jassen. Coke?!!! Vijftien ton?!!! De dwangbuizen werden al klaargehangen. Om het netjes te houden werd het Landelijk Recherche Team (LRT) op de zaak gezet. Dat is ongeveer hetzelfde als MacDonalds laten onderzoeken of die platte warme schijven tussen de twee helften van zijn broodjes wel van vlees zijn gemaakt. Het LRT kweet zich grondig van zijn taak: het kon geen bewijzen vinden voor het begeleid doorvoeren van coke. De commissieleden hielden voet bij stuk. André voorop. Volgens hem dreigde er een “kanjer van een politiek probleem”. Maar dat viel even tegen. Ella Kalsbeek was weggepromoveerd, Mohammed Rabbae weggedegradeerd en André ... is nu stamoudste. En zit meteen met een nog grotere “kanjer”. Want wat staat er in een boek van Telegraaf-journalist en RTL 4-schnabbelaar John v.d. Heuvel dat een paar dagen geleden is gepresenteerd? Dat per jaar TWEEHONDERD ton coke alleen al via de Nederlandse Antillen naar Nederland zelf wordt geëxporteerd. Nee, niet in de buikruimtes van de arme sloebers die als bolletjesslikkers worden afgeserveerd. Die bolita’s vertegenwoordigen maar 1 procent van het totaal en vormen volgens John een onderdeel van een uitgekiende afleidingsmanoeuvre. Maar dan wel een geslaagde. Met al die hoempa in de Kamer over cellentekorten, meer dan één gestrafte in een cel, de veiligheidsproblemen in kamp Zeist en ga zo maar door. Koren op de molen van lieden die garen spinnen bij de groei van het “Gesundes Volksempfinden” in Nederland. En van lieden die miljoenen beuren uit de opbrengsten van de in- en doorvoer naar Volendam, Wenen, Londen, Parijs, Salzkammergut etc. etc. Of zijn dat dezelfde lieden? Goed voor een volgende Kamercommissie. De Commissie Rouvoet.
Shredder (4)
En wij maar zitten te dubben over de vraag wat Frans van Triest, directeur afdeling ontwikkeling vastgoed van MDC/Amstelland, ja dan nee door de papierversnipperaar heeft gehaald cq. laten halen toen Frits Wester de komst van de boze overheid aankondigde en in wezen alleen de toorn van een glazenwasser en een advocaat over zich afriep. Ging het om de genereuze adviezen die een paar ex- en huidige leden van de VVD-fractie in de Amsterdamse gemeenteraad van tijd tot tijd geven aan de o.g.-reus? Of tripjes van de leiding naar aangename oorden om potentiële opdrachtgevers een Zwitserleven gevoel te bezorgen?
Ging het om de problematiek rond de eventuele aankoop van de zo naarstig opgebouwde verzameling ontwikkelingsprojecten die door Ronnie v.d. Putte via het doorgeefluikje van Frans op het bord van directeur Klaas de Ruiter terecht is gekomen?
Ging het om de vette haring met uitjes die de gemeente Amsterdam aan het bedrijf van Frans en Klaas voorhield om het aan te zetten tot de realisering van het bruggebouw op de A 10, wat bijvoorbeeld Hugenholtz Project Groep flinke druk in het gedarmte bezorgde en het Ministerie van Binnenlandse Zaken zelfs noopte tot het aankondigen van een onderzoek naar concurrentievervalsing?
Wij weten het nog steeds niet. De enige reactie op onze e-mails die de bij deze ongein betrokken jongens en meisjes tot nu toe konden opbrengen is vragen naar ons geheime telefoonnummer. Jongens en meisjes die voor hun werkzaamheden toch een redelijke tegemoetkoming beuren. Waar moet het naar toe met deze wereld? Met zijn allen naar Château Gerlach?
Beroep xs4all/radikal-zaak afgewezen
Vandaag heeft het Gerechtshof Amsterdam arrest gewezen in de "Radikal"-zaak. Helaas heeft het Hof de grieven van XS4ALL afgewezen en daarmee het vonnis van de voorzieningenrechter bevestigd. Dit vonnis hield in dat XS4ALL zowel informatie op de homepage van een klant moest blokkeren alsmede diens Naam- Adres-Woonplaats gegevens moest verstrekken. Op de gewraakte homepage stonden pagina's uit het Duitstalige tijdschrift Radikal. In twee artikelen uit 1996 en 1997 werd opgeroepen om de Duitse Spoorwegen te ontregelen, uit protest tegen het vervoer van kernafval per spoor. Deutsche Bahn stuurde XS4ALL op 8 april jongstleden een korte fax met het bevel om deze pagina's te verwijderen en de NAW-gegevens van de abonnee te verstrekken. XS4ALL vroeg de Deutsche Bahn om een toelichting, maar werd in plaats daarvan onmiddellijk gedagvaard. De voorzieningenrechter oordeelde dat de artikelen inderdaad onrechtmatig waren en dat XS4ALL daarom zonder meer had moeten voldoen aan de maatregelen die Deutsche Bahn eiste. XS4ALL was het oneens met dit vonnis, omdat er geen onderscheid werd gemaakt tussen de verantwoordelijkheid van de klant en die van een provider. XS4ALL stelde beroep in om een duidelijke leidraad te krijgen wanneer een provider op voorhand verplicht is om de privacy en vrijheid van meningsuiting van zijn abonnees te schenden. Jammer genoeg weigert het Hof de principiële vragen van XS4ALL te beantwoorden. Het Hof beperkt zich tot de vaststelling dat de grieven van XS4ALL in dit specifieke geval falen en geeft alleen aan dat een provider nadere informatie mag vragen aan klager en klant "(...)bijvoorbeeld bij informatie die beweerdelijk beledigend is of die beweerdelijk inbreuk maakt op een auteursrecht (...)".
XS4ALL maakt zich zorgen over de mogelijke impact van deze uitspraak op de kwaliteit van de afweging die providers dagelijks enige malen moeten maken. Kennelijk volstaat in sommige specifieke gevallen een simpele kennisgeving van een advocaat om onwelgevallig materiaal te laten verwijderen. Maar zonder duidelijke leidraad blijft het onduidelijk in welke gevallen materiaal onmiskenbaar onrechtmatig is.
Zie voor meer informatie:
Tussenvonnis in kort geding dd 15 april 2002
Eindvonnis in kort geding dd 25 april 2002
Arrest in hoger beroep dd 7 november 2002
Persbericht en stukken bij kort geding op 25 april 2002
Persbericht en stukken bij hoger beroep op 11 oktober 2002
Shady (3)
Al in de periode vóór de Iraakse aanval op Koeweit in 1990 maar ook tijdens de daaropvolgende bezetting zouden langs slinkse wegen enorme banktegoeden van het ministaatje bij buitenlandse banken achterover zijn gedrukt door westerse financiële wizzards. Met behulp van het in de Arabische (bank)wereld wijdverspreide Amerikaanse computerprogramma PROMIS. De bulk van de buit zou via het beruchte Pakistaanse roofriddersnest BCCI voornamelijk zijn overgeheveld naar de Bank of New York en haar Zwitserse satelliet Inter Maritime Bank en naar de Republic National Bank of New York. Niet lang nadat Koeweit was bevrijd werd de BCCI door de Britse regering gesloten. Dat wierp voor de Koeweitse regering een enorme barrière op bij het oplossen van de puzzel door wie en op welke manier zij jarenlang was bestolen. Maar dankzij een analoog geval in Spanje kwam zij aan de weet waar die eerste stukjes pasten (zie het artikel “De Bank (1)” in Kleintje Muurkrant 332). Het spoor leidde in eerste instantie naar de Republic National Bank. Eigendom van de in Monaco residerende Syrisch/Joodse bankier Edmond Safra. Zijn bank had de “Feds” al over de vloer wegens een witwasaffaire rond Russische mafia-dollars, waarbij wellicht ook Koeweitse bezittingen stiekempjes richting Moskou waren verdwenen. Safra zou al snel eieren voor zijn dollars hebben gekozen en de Federale agenten hebben geassisteerd bij hun door de regering Clinton opgedragen speurtocht naar de gang van zaken rond zowel de Russische als de Koeweitse kapitalen. Hij zou bij die operatie terzijde zijn gestaan door diens Zwitserse advokaat Vieli. Het tweetal wist met succes de officiële aandacht te verleggen naar de Bank of New York en de Inter Maritime Bank. Daar was de Israëlische financier Bruce Rappaport, die zowel in de jaren zeventig als tachtig in een paar walmende affaires verwikkeld was geweest (zie “Raadsels rond Moengo (1)” in Kleintje 329 en “Holland over zee” in De Morgenster), al sedert jaren een beleidsbepalende figuur. Ook die beide banken waren tot hun witte boordje betrokken bij het wassen van avontuurlijke dollars uit Rusland en het wegsmokkelen van Koeweitse miljarden. Rappaport kreeg bij die laatste affaire niet alleen te maken met de Feds, maar ook met Geertjan Dolk. Wordt vervolgd.
Opkomst
De Republikeinen hebben sinds gisteren meer zetels in de Amerikaanse Senaat en in het Huis van Afgevaardigden dan de Democraten. Maar ik zou wel eens willen weten hoeveel procent van de kiesgerechtigde Amerikanen is gaan stemmen? Mail ons!
ABN/AMRO doelwit acties
Dierenrechtenactivisten hebben afgelopen nacht op diverse plekken in het land geweldloos actie gevoerd voor de sluiting van het noodlijdende Biomedical Primate Research Center (BPRC) in Rijswijk. Dit werd gedaan door in diverse steden bij filialen
van ABN-AMRO leuzen te spuiten en pinautomaten te saboteren. Onder andere bij 7 filialen van de bank in Nijmegen.
ABN-AMRO biedt door middel van het beschikbaar stellen van bankrekeningen, BPRC de faciliteiten om haar bankzaken te regelen. ABN-AMRO vergeet in haar dwangmatige zucht naar winst dat zij ook een maatschappelijke functie heeft. Het uitbuiten van dieren of mensen is onacceptabel. ABN-AMRO is medeverantwoordelijk voor het nutteloze dierenleed in
BPRC. De activisten eisen dat ABN-AMRO haar banden met BPRC verbreekt. Dierenrechtenactivisten voeren al enkele jaren een
succesvolle campagne tegen BPRC in Rijswijk. Dit doen ze door middel van een campagne van diverse acties. Onder andere worden regelmatig de poorten bij BPRC geblokkeerd of vinden er picketlines plaats. Dit protest resulteerde in een enorme afname van proeven met chimpansees. De activisten kondigen aan dat zij met vele mensen en organisaties een compromisloze campagne om dit centrum te sluiten en eisen dat de dieren de juiste opvang krijgen. Alle bedrijven die banden hebben met BPRC zijn medeverantwoordelijk voor het dierenleed. Of het nu gaat om de beveiliging, het eten in de kantine, de
verzekeraar of diegene die de kooien maakt. De komende tijd zullen zij ook hen op een geweldloze directe manier verrassen. Het laatste nieuws over acties tegen BPRC is te bezoeken via www.bprcmoetdicht.org
Amnesty beschuldigt Israël van oorlogsmisdaden
Amnesty International heeft afgelopen maandag het Israëlische leger beschuldigd van oorlogsmisdaden tijdens een offensief eerder dit jaar tegen de Palestijnse steden Jenin en Nablus op de Westoever. Het leger heeft zich volgens de mensenrechtenorganisatie schuldig gemaakt aan moord, foltering en mishandeling van gevangenen en lukrake vernieling van honderden woningen. Voorts hebben Israëlische militairen ambulances de weg versperd en humanitaire hulp tegengehouden, waardoor doden en gewonden dagenlang op straat bleven liggen. Bij zoekacties naar Palestijnse strijders werden andere Palestijnen als menselijk schild gebruikt. "Tot op heden hebben de Israëlische autoriteiten hun verantwoordelijkheid verzaakt om de plegers van ernstige mensenrechtenschendingen te berechten", aldus Amnesty.
Het Israëlische leger zegt niet inhoudelijk te willen reageren omdat het nog niet over het volledige Amnesty-rapport beschikt. Wel merkt het op dat aan het offensief in maart een reeks Palestijnse terreuraanslagen voorafging en dat de "oorlog tegen de terroristische infrastructuur" voortkwam uit het basisrecht van Israël om zijn burgers te verdedigen. "Deze terroristische infrastructuur was gevestigd in het hart van een onschuldige Palestijnse bevolking die diende als dekking" en bij het optreden tegen deze infrastructuur heeft het leger de "nodige omzichtigheid" betracht, aldus een verklaring van het leger.
Human Rights Watch, een in New York gevestigde mensenrechtenorganisatie, heeft in een vorige week verschenen rapport de beramers en plegers van Palestijnse zelfmoordaanslagen tegen Israëlische burgers van "misdaden tegen de menselijkheid" beschuldigd en de Palestijnse leider Yasser Arafat verweten onvoldoende tegen hen te zijn opgetreden. Het Israëlische leger zette het offensief 29 maart in nadat bij een Palestijnse zelfmoordaanslag 29 Israëliërs waren gedood. De zwaarste gevechten speelden zich af in Jenin en kostten aan 52 Palestijnen en 23 Israëlische militairen het leven. De Verenigde Naties stelden na een onderzoek vast dat zowel Israëlische als Palestijnse strijders het volkenrecht hadden geschonden, maar dat er geen grond was voor de Palestijnse bewering dat het Israëlische leger in Jenin een massamoord had aangericht. Amnesty verwijt het Israëlische leger dat het geen onafhankelijk en diepgaand onderzoek heeft laten instellen naar de gebeurtenissen in Jenin. Volgens Amnesty was de helft van de in Jenin gedode Palestijnen burger en waren onder de 80 doden in Nablus 16 vrouwen en kinderen.
Klink hier voor het Amnesty rapport, dat opvallend weinig aandacht krijgt in de Nederlandse media
Shredder (3)
De vraag blijft waarom in de top van MDC/Amstelland zoveel emotie ontstond bij de Openbaringen van Frits. Volgens voorlichter Michel Westbeek heeft de o.g.onderneming niks te verbergen. Oké, waar gehakt wordt valt wel eens dakgoot. Maar om daarvoor de papierversnipperaar aan te zetten, nou nee. Toch hebben we het gevoel dat Michel ons niet alles verteld heeft. En dat gevoel werd nog versterkt door geluiden uit het zuiden des lands. Vorige week zou namelijk een aantal toplieden van MDC/Amstelland een paar daagjes de gezelligheid van Valkenburg hebben opgezocht. Niet alleen om wat uit te blazen maar om entre nous eens wat ontspannen te keuvelen met een door hen eveneens uitgenodigde potentiële opdrachtgever. Naar alle waarschijnlijkheid over een wat soepelere samenwerking in de nabije toekomst. Het ging om Jan de Jonge, directeur van de afdeling concerninkoop van het Uitvoeringsinstituut Werknemers Verzekeringen GAK. Een man die binnen zijn bedrijf veel in de melk te brokkelen heeft over huur en/of aanschaf van onroerend goed. Een vette kluif dus voor het met name in Amsterdam naarstig naar expansie zoekende MDC/Amstelland. Naar aanleiding van dat bericht vroegen wij aan De Jonge hom of kuit via onderstaande e-mail:
"Geachte heer De Jonge,
Het is ons ter ore gekomen dat u vorige week een paar aangename dagen zou hebben doorgebracht op het lieflijke Château Gerlach in Valkenburg aan de Geul. Op zich heerlijk natuurlijk, ware het niet dat deze daagjes gesponsored zouden zijn door de Amsterdamse o.g. grootmacht MDC/Amstelland. Sterker nog: een aantal toplieden van deze onderneming zou u gezelschap hebben gehouden en eveneens hebben genoten van de geneugten van het château en het golvende Limburgse land. Nog niet zo lang geleden heeft een Kamerenquête weer eens aan het licht gebracht hoe makkelijk topmensen uit de (semi-) overheidssfeer zijn te beïnvloeden door de grote jongens uit de bouwwereld. In uw functie heeft u bij het GAK een stevige invloed op het vergeven van opdrachten aan o.g.ondernemingen. Een gezamenlijk bezoekje aan Valkenburg gelardeerd met een paar additieve heerlijkheden des levens doet bij de onnozele waarnemer al gauw de mening postvatten dat er iets niet deugt. Binnen het kader van een eventuele publicatie op de site (www.stelling.nl/kleintje/actueel.html) zouden wij daarom graag van u willen vernemen of het karakter van bovenstaande meeting op juiste wijze is geschetst of dat wij het allemaal heel anders moeten zien”.
Tot nu toe niks vernomen. Maar alles went.
Shredder (2)
Wat Frits Wester op 18 oktober bij Barend en Van Dorp profeteerde gebeurde niet. Er kwamen geen invallen van Justitie bij een stel grote o.g.boeren. Maar dat wisten we pas een paar dagen daarna. De vraag is dus blijven hangen wat het effect is geweest van de Openbaringen van Frits in het wereldje van bovengenoemde boeren. Zijn daar de papierversnipperaars inderdaad aan het draaien gegaan zoals Gerrit Zalm, de andere aanwezige ziener in het programma van BvD, al verontwaardigd voorspelde? Wat er bij het vehikel van Maas (VHS) daadwerkelijk is gebeurd voordat Oscar namens Ed met juridische stappen dreigde is voor ons tot nu toe buiten beeld gebleven. Maar van een vooralsnog anonieme bron uit de bovenste echelons van de o.g.wereld vernamen wij dat bij een hoofdstedelijke grootmacht wel degelijk de hand aan de sikkel was geslagen. Dat was Amstelland/MDC. Wij waagden er op 26 oktober jl. een e-mail aan en benaderden Frans van Triest, directeur afdeling ontwikkeling vastgoed van deze club:
“Op 18 oktober jl. suggereerde RTL-4 journalist Frits Wester in het programma Barend en Van Dorp dat Justitie op het punt stond invallen te doen bij verschillende onroerendgoed ondernemingen, waaronder die van de heer Maas in Den Haag. De eveneens bij genoemd programma aanwezige ex-minister van Financiën Zalm riposteerde daarop met het verwijt dat de papierversnipperaars bij de bewuste ondernemingen nu wel zouden gaan draaien. Een goed in deze wereld thuis zijnde bron meldde ons naar aanleiding van het bovenstaande dat dat bij Amstelland inderdaad het geval is geweest en dat u daarvoor zelfs een vrije zondag heeft opgeofferd. Wij zouden aan dat gebeuren graag op niet al te lange termijn enige journalistieke aandacht willen besteden. Daarom zouden wij van u willen weten of het bij die ene zondag is gebleven en of dit overwerk op enigerlei wijze wordt gecompenseerd”.
Wij ontvingen op 30 oktober antwoord. Nee, niet van Frans maar van Michel Westbeek, hoofd in- en externe communicatie en investor relations. Blijkbaar wilde hij niet per e-mail met ons communiceren en vroeg ons (geheime) telefoonnummer opdat hij terug kon bellen. Daar hadden wij slechte ervaringen mee, dus wij belden hem onder het adagium “don’t call us, we call you” een paar keer op zijn kantoor in Nieuwegein. Maar via de juffrouw van de dagopvang liet Michel even zo vaak weten het druk, druk, druk te hebben. Of wij ons telefoonnummer wilden achterlaten. Kijk, we zijn wel klein maar niet gek. Waarde Michel, in het colofon van Kleintje Muurkant vind je ons adres en ons (gewone) telefoonnummer. We horen nog van je. Wordt vervolgd.
32 - 28 en nog wat zetten (2)
In de vorige aflevering meldden wij dat dammer Harmen Wiersma niet alleen sportieve maar ook zakelijke contacten had in de voormalige Sovjet Unie. De kennis over die zakelijke kant putten wij uit een vooralsnog anonieme bron. Een verschijnsel dat sedert de match Wester - Maas met respectievelijk RTL-4 en Hammerstein als secondanten weer populair is geworden.
Anonymus: “Het was volgens mij nog in de eerste helft van de jaren tachtig. Ik werd uitgenodigd om eens te komen praten met een paar heren uit het wereldje. Die hadden belangstelling voor mijn soort business en wilden zien of er op dat terrein geen samenwerking mogelijk was. We maakten een afspraak in een Italiaans restaurant op het Thorbeckeplein in Amsterdam. Een van de aanwezigen was de eigenaar van een renstal. Die was rijk geworden aan de verkoop van gokapparaten aan de Russische mafia. Toen was Rusland nog ruim en breed communistisch, dus je had een fatsoenlijke intermédiair nodig om tot de goeie mensen door te dringen. Het contact tussen die gokkastenhandelaar en de Russische mafia was gelegd door Harm Wiersma, die dammer. Die was ook bij die bijeenkomst op het Thorbeckeplein. Het is tussen die mensen en mij nooit wat geworden. Ik zag het niet zitten. Maar die Wiersma ben ik nooit vergeten”.
Zoals te doen gebruikelijk zochten wij per e-mail een paar maal contact met Wiersma, die al een half jaar tot de zwijgende backbench van de LPF behoort. Een samenvatting van de tot nu toe eenzijdige correspondentie:
“U zou voor een Amsterdamse gokautomatenproducent met succes in de Sovjet Unie contact hebben gelegd met geïnteresseerden in die branche (...) Bij onze speurtocht naar uw vermeende rol als intermédiair zijn wij inmiddels gestuit op een informant die zich een ontmoeting met u herinnert in bovengenoemde setting. Hij zou aanwezig zijn geweest bij een zakelijke bijeenkomst in een Italiaans ingericht restaurant op het Thorbeckeplein waar ook de al eerder genoemde handelaar in slotmachines bij aanwezig was (...) Zijn wij op weg naar een dam of slaat u ons volledig van het bord?”
Wij hebben het volste vertrouwen in onze informant. Maar mocht Wiersma dus inderdaad een rol hebben gespeeld in deze vruchtbare deal dan kan gezien het tijdsbeeld de KGB nooit ver weg zijn geweest. En is onze suggestie betreffende de BVD/CIA uit aflevering 1 ook zo gek nog niet. Wij wachten rustig de zetten van ons denksportfenomeen af. Desnoods onder couvert. Of kan dat niet bij dammen?
Shredder (1)
Op 18 oktober jongstleden, aan de vooravond van de bestuursverkiezingen bij de LPF, openbaarde RTL-4 journalist Frits Wester in het programma Barend en Van Dorp dat het OM minister Nawijn had aangeraden wat afstand te bewaren van zijn partijvoorzitter Ed Maas. Want Justitie zou overwegen invallen te plegen bij een aantal grote o.g.boeren. En Maas was daar één van (zie ook “Vast Goed” van 24 oktober jl.). De flink op het maatschappelijk leertje omhooggeklommen glazenwasser was die week weer eens op vakantie gegaan met vrouw en kroost en reageerde niet stante pede. Maar in de week die volgde dreigde de fantoomachtige sponsor van ADO Den Haag annex paardenpiet met juridische stappen tegen zowel Wester als diens werkgever via zijn alter ego Oscar Hammerstein. Wester ging gisteravond naar het Canossa van Barend en Van Dorp en bood daar zijn excuses aan onder de overweging: “Mon emploi vaut une messe”. Nota bene onder toeziend oog van minister Nawijn. De strenge wachter aan de Nederlandse poort, die mede en vooral door Maas juist was overgehaald om lijsttrekker te worden van de LPF voor de verkiezingen van januari 2003. Hij liet in hetzelfde programma weten bij minder dan vijf zetels niet in de Tweede Kamer te gaan zitten. Waarschijnlijk gaat ie in dat geval gewapend met een bijl bij de gates van Schiphol posten. Toch hadden wij bij Kleintje Muurkrant een licht prikkelend gevoel van déjà-vu en we kuierden memory-lane in. En ja hoor. Op 16 december 1996 werd ingebroken bij het Landelijk Recherche Team (LRT). De dieven gingen er vandoor met een laptop en een paar floppy's. Een paar weken later onthulde Kuifje R. de Vries dat het LRT onderandere aan het snuffelen was in het wel en wee van Ed Maas. En met name veel belangstelling had voor diens verovering van het vastgoedfonds VHS (ooit Verenigde Hollandse Sigaren of boertig in de volksmond Vele Handen Stelen) die hem via Robert Jan Doorn op het pad van Oscar Hammerstein had gebracht. Maas en Hammerstein vonden de uitzending van Kuifje niet netjes en in de tweede seance over dat onderwerp maakten beiden (!) hun opwachting in de studio. Kuifje werd teruggebracht tot zijn werkelijke proporties en gedwongen tot een mea maxima culpa. Ed en Oscar verzorgden vervolgens een aflevering van Bassie en Adriaan waarin zij een kluis voor het gebouw van het LRT deponeerden en de case was closed. Maar hoe zit het nou met de reactie van Gerrit Zalm op Wester’s blijde boodschap: “Ik vind het geen goeie zaak dat u dit in het openbaar zegt ... de papierversnipperaars staan al aan natuurlijk ... u had die informatie nooit mogen hebben”? Je zou bijna zeggen dat Zalm wist dat Wester gelijk had. En dan was Zalm’s conclusie over die papierversnipperaars zo gek nog niet. Meer daarover in een volgende aflevering.
actie bij Gucci-Amsterdam
Vraag: "Wat is het smerige geheim van Gucci?"
Antwoord: "Gucci is eigendom van de Franse multinational Pinault Printemps-Redoute. PPR produceert zijn goederen in fabrieken waar de arbeidsrechten op grote schaal worden geschonden."
Gisteren, donderdag 31 oktober gingen twintig activisten de straat op om verkleed als Gucci modellen een ‘modeshow’ voor de Amsterdamse Gucci winkel te houden. Hiermee wilden de actievoerders de aandacht vestigen op de slechte arbeidsomstandigheden bij de toeleveranciers van PPR. De actie die door de Schone Kleren Kampagne en het internationaal secretariaat van de Clean Clothes Campaign werd georganiseerd vond van 13.00 tot 14.00 plaats in de sjieke PC Hooftstraat in Amsterdam. Tijdens de modeshow werd het verbaasde winkelpubliek geïnformeerd over de dirty secrets van Gucci en werden handtekeningen verzameld. Ook werden ansichtkaarten uitgedeeld die mensen naar de president directeur Domenico de Sole van Gucci kunnen sturen. Hem wordt gevraagd "direct contact op te nemen met de president-directeur van PPR" om zo spoedig mogelijk maatregelen te treffen tegen de misstanden bij de toeleveranciers van PPR. Tegelijkertijd werd door de Oostenrijkse afdeling in Wenen actie gevoerd voor de Gucci winkel (www.cleanclothes.at). In Zweden is een vergelijkbare kaartenactie begonnen onder de titel TamaGucci. Voor meer informatie over de actie zie kijk op deze internetpagina's
Titbits uit een grote kubus
De Rotterdamse ondernemer John Dost was in februari van dit jaar een van de founding fathers van de LPF en vervulde korte tijd de functie van vice-voorzitter. In die periode zou hij een belangrijk deel van zijn spaarcentjes hebben gebruikt om het schip van de kant te krijgen. Riskant, want een aantal IT-bedrijfjes dat ruimtes van hem huurde in het aan hem toebehorende gebouw De Spaanse Kubus in Rotterdam minderde zienderogen. En daarmee ook zijn inkomsten. Op het gebouw rust een stevige hypotheek en de maandelijkse afdracht dreigde in gevaar te komen. Na de moord op Fortuyn op 6 mei van dit jaar werd vice-voorzitter Dost automatisch voorzitter. En wilde dat eigenlijk wel blijven. Maar sommige coming men in de partij koesterden andere ideeën. Toen verscheen als een deus-ex-machina de in de vaart der onroerend goed volkeren opgestote Haagse glazenwasser Ed Maas op het toneel. Hij zou hebben toegezegd zowel de LPF als Dost uit de financiële nood te helpen in ruil voor het voorzitterschap van de partij. Nadat hij tot interim-voorzitter was gebombardeerd zou hij wel zijn belofte ten aanzien van de LPF hebben ingelost, maar Dost in de kou hebben laten staan.
Die zou daar nu met de gebakken peren zitten en inmiddels zijn overgegaan tot het rondstrooien van wat kwalijke titbits in de toch al uiterst nerveuze partijgemeenschap. Let wel, wij leggen er de nadruk op dat het bij het bovenstaande om een gerucht gaat. Anders moeten we straks ook bij Barend en Van Dorp een epistel voorlezen. En God helpt je brug over.
IJ, IJ (28)
Gisteren vond op Curacao het requisitoir plaats in de rechtzaak tegen Giovanni van Ierland en zijn consigliere Wesley Franklin. Ze werden ervan beschuldigd via een woud van listige constructies met in het midden ervan de hoerencompound Campo Alegre voor tientallen miljoenen drugsgelden en ander avontuurlijk verworven dinero te hebben witgewassen via Liechtenstein (zie ook de afleveringen 19 en 33 in deze serie). De carrousel zou volgens het OM begin 1998 zijn gaan draaien toen Franklin zijn opwachting maakte in het Amsterdamse perceel van mr. Rieske, een satelliet van “onderwereldbankier” Willem Endstra. Samen met mr. Zeegers, nog een figuur uit het solaire systeem van Endstra, zou Rieske zijn begonnen om de marsroute uit te zetten. In Liechtenstein zag de firma Wilshire Advisors het daglicht met Van Ierland als eigenaar en Franklin als directeur. De geldstroom kwam op gang. Koffers met cash en een reeks van girale en bancaire overmakingen op naam van frontondernemingen passeerden Amsterdam op weg naar het ministaatje in de Alpen. Vervolgens leende Van Ierland grote bedragen van Wilshire Advisors (zichzelf) en het aldus gewitte geld keerde via koeriers of gewoon bancair terug naar Curacao. Daar werd het onderandere gebruikt voor de uitbreiding van Van Ierland’s imperium en voor renovaties in Campo Alegre. Ook bij het investeren van de naar Robijn riekende bundels waren de twee Amsterdamse sluismeesters actief, waarbij de naam van Van Ierland zo consequent werd weggemoffeld dat de heren kapsones kregen en pretendeerden dat ze zelf eigenaar van Campo Alegre waren. Dat zou vanuit Curacao snel zijn rechtgezet. Het OM eiste aan het eind van het requisitoir twintig jaar gevangenisstraf tegen Van Ierland, een boete van 1 miljoen gulden en verbeurdverklaring van het eerder inbeslaggenomen bedragje van 367.780 dollar. Franklin hoorde veertien jaar eisen en een boete van 300.000 gulden. De advocaten van de beide heren onder wie Abraham Moszkowicz zullen de komende week proberen het hele verhaal van het OM in de vuilcontainer te proppen. Mocht dat niet lukken dan worden de rapen van de heren Rieske en Zeegers mogelijk ook langzaamaan gaar en krijgt het monsterproces op Curacao wellicht een boeiend vervolg in Nederland. Wij blijven in de slipstream.
32 - 28 en nog wat zetten (1)
Wat hebben mensen als Rijk de Gooijer, Wil Gunnewegh, A.V.F. van der Gouw, Lou de Jager en Evert Reydon gemeen? Juist, ze hebben alle vijf in de jaren zestig voor de BVD/CIA in het communistische oostblok gespioneerd. En dat zijn gevallen die òf bekend zijn geraakt via een zelfverkozen comin’ out òf doordat de betrokkenen gepakt werden en een sensatieproces aan hun pantalon kregen. Het wil dus niet zeggen dat in later jaren de Nederlands-Amerikaanse snuffelcombine van het gebruik van privépersonen heeft afgezien. Als je bijvoorbeeld de in de internationale logistieke wereld actief geweest zijnde Henk Scheermeijer mag geloven dan heeft hij eind jaren zeventig, beginjaren tachtig daar ook spionageklussen voor uitgevoerd achter het langzaam roestende gordijn (zie “Henri Martin: Spion”, Utrecht: uitgeverij A.W.Bruna, 2000).
Maar er moeten er meer zijn. Mensen die vrij regelmatig voor allerlei bezigheden in de Sovjet Unie en haar satellietstaten moesten vertoeven. En politiek betrouwbaar waren. Zakenlieden, vrachtwagenchauffeurs, sportlui. Wij kregen een tip om eens Harm Wiersma te sonderen. Het huidige Tweede Kamerlid van de LPF, dat van tijd tot tijd oostwaarts trok (en trekt) om zich op damterrein te meten met zijn Russische rivalen. Maar volgens onze informatie daarnaast van de gelegenheden gebruik zou hebben gemaakt om ook zakelijk activiteiten te ontplooien. Geheel conform onze traditie benaderden wij hem per e-mail:
“Gezien het feit dat Rijk de Gooijer door de BVD en de CIA geronseld werd voor inlichtingenaktiviteiten tijdens zijn verblijf in Oost-Duitsland, zouden wij ons kunnen voorstellen dat deze rubberzolenverenigingen ook voor u belangstelling aan de dag hebben gelegd vanwege uw goede contacten in de Sovjet Unie op zowel sportief als zakelijk gebied. Kunt u daar mededelingen over doen of is u een soort geheimhouding opgelegd?”.
Koe? Haas? We houden de spanning erin. Wordt vervolgd.
Vakantie
Een idyllisch begin. Een quote uit Quote op de site van 1 augustus:
“QuoteNet belde Ed Maas op zijn vakantieadres. Op de achtergrond kindergejoel en gespetter”. Aanleiding voor het dan volgende telefonische interview met de toen nog ad interim-voorzitter van de LPF was diens besluit om een financiële claim neer te leggen bij Van de Bunt, de wetenschappelijke onderzoeker van de commissie Van Traa. Had de prof maar geen mallotige conclusies moeten trekken over het door Maas in de woelige IRT-jaren verworven VHS-fonds.
Maar het is niet voor het laatst dat hij tijdens die vakantie op Tenerife door het journaille op de hielen wordt gezeten. Op 7 augustus laat de Haagse o.g.-boer vanuit zijn vakantieadres aan Sjuul Paradijs van De Telegraaf weten dat hij een aantal uitspraken van Fred Schonewille niet erg kan appreciëren. Het LPF-fractielid had even tevoren naar buiten gebracht dat volgens hem Maas binnen de LPF een te grote broek aan had getrokken en dat ie zo gauw mogelijk aan zijn stutten moest trekken.
Twee woelige maanden daarna staan de verkiezingen van het LPF-bestuur voor de deur. Het zit er dik in dat de interim- gewoon voorzitter wordt. En op 19 oktober worden die verwachtingen bewaarheid. Er was een smetje: Op het moment suprême laat Oscar Hammerstein, de Tom Poes van Ollie Maas, ten overstaan van de fine fleure van de LPF weten: “Hij (Ollie) is op vakantie, anders had het hem een echtscheiding opgeleverd”.
Na twee maanden!!!! En dan word je tijdens je gedwongen afwezigheid ook nog effen leuk overreden door Frits Wester. Fortuyn zei het al: “It’s a hell of a job”.
Barbara en het WTC (2)
De regering Bush heeft altijd volgehouden dat het idee om een verkeersvliegtuig als wapen te gebruiken vóór 9/11 als ondenkbaar werd beschouwd. Volgens Honegger en een aantal medestanders is dat driewerf stierenstront (bullshit). In dezelfde vroege uurtjes van 9/11, toen het vliegende circus van Atta cs. zich opmaakte voor een luchtshow waarover nog generaties lang zal worden gesproken was in het Pentagon namelijk een vantevoren goed doorgerechercheerde “wargame” van start gegaan. Het simulatie-scenario ging uit van een kamikazeaanval met verkeersvliegtuigen op Washington inclusief het Pentagon en stond onder supervisie van vice-president Dick Cheney. Geen toeval, want Cheney had al op 8 mei 2001 de leiding op zich genomen van een speciale Task Force om uit te vlooien waar de VS kwetsbaar waren voor terroristische aanvallen en eventuele gaten in de verdediging te dichten. Op 9/11 bevond Cheney zich dan ook in het Witte Huis om leiding te geven aan bovengenoemde “wargame” en las Bush een verhaal over een geit voor in een schooltje in Florida. In de optiek van Honegger was dat de reden waarom Bush niet reageerde op de aanval op de eerste toren van het WTC. Hij dacht dat het een onderdeel was van de “game”.
Bovendien is het een alternatieve verklaring voor het feit dat de luchtmacht de terroristen gewoon hun gang liet gaan. Bij het aanboren van de tweede toren moet iedereen toch zo langzamerhand ervan overtuigd zijn geraakt dat van een onverwachte verandering van het scenario geen sprake meer kon zijn. Maar wat moest Cheney doen met het derde toestel? Dat was op weg naar het Pentagon. En dat stond wel degelijk in het afgesproken draaiboek. Toen ook daar de realiteit de illusie achterhaalde moet de paniek groot zijn geweest. Grote vraag was: wie heeft de planning voor de “wargame” op 9/11 laten lekken naar de bewuste terreurgroep? En was het toeval dat de nu als mastermind beschouwde Khalid Shaikh Mohamed op 8/11 de in de VS verblijvende Mohammed Atta belde en zei: “De wedstrijd staat op het punt te beginnen. Morgen is het nul uur”? Misschien nog interessanter is het feit dat Khalid een Koeweiti is. Want als er één land is waar achter de schermen op zijn minst verontwaardiging heerst over de gigantische door de Amerikanen geleide roofpartij uit de “bevroren” Koeweitse tegoeden tijdens de Iraakse overval is het Koeweit wel. Maar dat is een ander chapiter. Voorlopig probeert het duo Bush/Cheney alles over 9/11 onder het hoogpolige tapijt te houden. Inclusief Cheney’s wargame. Bravo Barbara.
Tegen de oorlog!
Afgelopen weekend vonden er overal op de wereld protesten plaats tegen de oorlogsretoriek van de Amerikanen. Voor een aantal foto's verwijzen we naar deze website. Een aantal fraaie posters zijn hier te zien. Het platform tegen de nieuwe oorlog organiseert nog de volgende aktiviteiten:
* Het platform gaat door met de lopende handtekeningen actie. De einddatum is voorlopig vastgesteld op 30 november. Handtekeningenlijsten kunnen gedownload worden vanaf wereldcrisis.nl
* Het "Burger Inspectieteam Amsterdam" bereidt een wapeninspectie voor op marinebasis Kattenburg in Amsterdam. Deze zal plaatsvinden op zaterdag 16 november aanstaande. Informatie hierover verschijnt binnenkort ook op de website www.wereldcrisis.nl. Deze burgerinspectie is bedoeld als een voorbeeld dat elders in het land navolging mag krijgen.
* De eerste zaterdag na de start van de militaire actie tegen Irak is er een massale burgerinspectie op de vliegbasis Volkel waar Amerikaanse kernwapens liggen opgeslagen, maar waar zowel de Amerikaanse als de Nederlandse regering uiterst geheimzinnig over doen.
* De tweede of derde zaterdag na de start van de militaire aanval zal ook weer een landelijke demonstratie plaatsvinden. Informatie hierover komt op de website van wereldcrisis.nl zodra het zover is.
Er gaan tevens twee bussen vol mensen vanuit Nederland naar het Europese Sociaal Forum in Florence, van 6 tot en met 10 november aanstaande. De delegatie is georganiseerd vanuit het platform "De wereld is niet te koop" In de laatste Grenzeloos (het blad van de SAP) vind je een informatief artikel
over het Europees Sociaal Forum
Barbara en het WTC (1)
Kijk, Barbara Honegger is geen onbenul. Voor ze in 1980 als politiek researcher toetrad tot het verkiezingsteam van de Republikeinse tandem Reagan/Bush had ze op dat terrein al haar sporen verdiend bij het Hoover Instituut in Californië. Een soort Clingendael maar dan anders. Zij kreeg al vrij snel in het snotje dat het Republikeinse team dirty tricks niet uit de weg ging om het imago van president Carter te beschadigen. Dat lukte aardig, maar niet voldoende om met een gerust hart de verkiezingen van november in te gaan. En de onzekerheid groeide toen uit het Carterkamp berichten kwamen dat er een October-surprise op handen was.
Oftewel, de president stond op het punt het personeel van de Amerikaanse ambassade in Teheran dat sedert november 1979 door Iran werd gegijzeld vrij te krijgen. En als hij dat voor elkaar zou krijgen werd hij uiteraard opnieuw verkozen. Volgens Honegger’s boek met dezelfde titel (October Surprise, Tudor, New York 1989) ging de leiding van haar team tot rigoureuze maatregelen over: op 19 en 20 october vond in Parijs een topontmoeting plaats met vertegenwoordigers van ayatollah Khomeyni. De deal die tot stand kwam behelsde leveranties van wapens en pecunia in ruil voor de vrijlating van de gegijzelden. Maar dan wel na de verkiezingen.
Het verdere verloop is bekend: Tijdens de inauguratie van Reagan in januari 1981 kwam het ambassadepersoneel vrij. Na een gevangenschap die waarschijnlijk onnodig drie maanden had geduurd. In 1983 stapte Barbara verbitterd uit het Republikeinse research-team. Zij wachtte met het uitbrengen van haar boek tot Reagan zijn tweede termijn had voltooid. Zij vond hèm te aardig om te kwetsen. Het boek werd door de meeste commentatoren neergesabeld. Het zou teveel leunen op publicaties uit verdachte bronnen. Desondanks bleef zij publiceren en een dezer dagen kwam zij met een interessante visie op de gebeurtenissen van 9/11. Wordt vervolgd.
Een Specht maakt nog geen zomer (7)
De advocaat van Schut en Grosheide die in de zwendeloperatie van Specht en Endstra rond June Investment van vitale betekenis was geweest zocht zoals gezegd de weg van juridische weerstand om te voorkomen dat hij eventueel zijn toga aan de wilgen kon hangen. Hij werd door het OM beschuldigd van deelneming aan een criminele organisatie tussen augustus 1997 en maart 1998, valsheid in geschrifte, oplichting, verduistering en opzet- of schuldheling. Voor een doorsnee-burger met een platte portemonnee voldoende voor een kansloze k.o. maar voor onze advocaat het sein om alle registers open te trekken. Tot aan de Hoge Raad toe. Hij speelde de “Ich habe es nicht gewusst”-kaart en achtte de huis- en bureauzoekingen door het OM waarbij allerlei bescheiden waren geconfisqueerd onrechtmatig. Vanwege zijn geheimhoudingsplicht en verschoningsrecht. De Hoge Raad veegde de vloer aan met de argumentatie van Specht’s brother in crime. Maar op één punt kreeg hij gelijk. Bij de huiszoeking was de Deken van advocaten van het arrondissement Haarlem niet uitgenodigd. En dat had wel gemoeten. Ergo de inbeslagname van de bescheiden uit zowel zijn woon- als zijn slaapkamer was inderdaad onrechtmatig. En dat deel van de zaak werd terugverwezen naar het Gerechtshof in Amsterdam. Het betekende wel dat alle bewijzen die tegen Specht’s juridische buddy waren ingebracht vanaf dat moment voor het OM onbruikbaar waren geworden. Want de andere 47 bescheiden over deze casus lagen in afwachting van de uitspraak van de Hoge Raad nog keurig in het laatje van mr. Pannevis (?) van Schut en Grosheide en bléven daar na het bovenstaande besluit. Aangezien iedereen tegenover Kleintje Muurkrant net zo gesloten is als de Hema rond middernacht (tenslotte gaat het om de belangen van een advocaat) weten we nog steeds niet wat er met de ruim acht miljoen van June Investment is gebeurd. Heeft Specht zes miljoen daarvan in zijn zak gestoken? Of heeft hij die aan Endstra overhandigd in ruil voor een stilgehouden meerderheidsaandeel van Ipam Trust? En waar zijn die twee miljoen gebleven die door Endstra op de rekening van Schut en Grosheide zijn gestort? Heeft het OM de zaak in het onderste laatje gedeponeerd? En misschien wel de belangrijkste vraag: wat is in dit soort zaken het verschil tussen een advocaat en een J. met de P. uit Boerenlullenveen? U bent de eerste die het hoort.
Dutch Connections (5)
Eerder in deze serie stipten wij zowel de geheimedienst- als de mafiacontacten aan van de Nederlander Rudi Dekkers, het vliegschoolhoofd van Mohammed Atta cs. Naar nu blijkt uit Amerikaanse perspublicaties heeft Dekkers in 1999 het bedrijf Huffmann Aviation Company niet voor eigen rekening overgenomen. Hij trad en treedt op als stroman voor Wallace J. Hilliard. Een zeventigjarige multimiljonair uit Naples Florida en eigenaar van luchtvaartondernemingen als Florida Air, Sunrise Airlines en Discover Air. Net als Dekkers lijkt ook hij niet helemaal brandschoon. In juli 2000 werd door de FBI in Orlando bijvoorbeeld rond 13 kilo heroïne aangetroffen in een van Hilliard’s vliegtuigen. Het was gecharterd door twee aan boord zijnde Venezolanen en was op weg van Caracas naar New York. De DEA ging ervanuit dat beide heren dit kunstje niet voor het eerst uitvoerden. Het toestel van Hilliard had dezelfde vlucht namelijk al meer dan dertig keer uitgevoerd voor het aan de ketting werd gelegd. Van dat laatste werd de eigenaar, een goede vriend van gouverneur Jeb Bush, niet vrolijk want hij had naar eigen zeggen part noch deel gehad aan de drugssmokkel. Maar de DEA hield voet bij stuk. Hilliard kon naar zijn vliegtuig fluiten. Desnoods vals. Terroristen, geheimediensten, drugssmokkel. Het kan toeval zijn, maar die combinatie is zeker niet nieuw. Mogelijk vormt het een van de achterliggende reden waarom de broer van Jeb, president George W., uit alle macht probeert een openbaar en diepgaand onderzoek naar 9/11 te torpederen. En Rudi Dekkers verder buiten schot blijft.
IJ, IJ (27)
De Nederlandse Vereniging van Journalisten vindt het maar niks, maar bij het Nieuwsblad van het Noorden is de kogel door de Groningse kerk. Bij heikele zaken worden niet langer de initialen van de betrokkenen gebezigd maar de volle namen. Dus bijvoorbeeld niet langer Jan B., Cock S., Geertjan D. of Aad S., omdat met name op het internet al tijdenlang alle namen in volle glorie voorbijtrekken. Aldus de hoofdredacteur. En hij heeft gelijk, getuige bijvoorbeeld deze rubriek. Ook in de Nederlandse rechtspraak begint begrip door te sijpelen voor meer openheid op dit terrein. Zo heeft HP/De Tijd gisteren een rechtszaak gewonnen die tegen het blad was aangespannen door de Amsterdamse galeriehouder Gerrie Lasés. Aanleiding was een artikel over de onderhandse verkoop van de Cobra-collectie Van Stuivenberg aan een tot nu toe onbekend gebleven “Duitse” collectioneur, waarbij Gerrie Lasés als intermediair zou zijn opgetreden. In het artikel kwam ook nog een vleugje shit uit Gerrie’s verleden voorbij en het feit dat hij met naam en toenaam genoemd werd vond ie wat minder joyeus gezien zijn huidige nering. Want Gerrie figureerde vroeger in het Amsterdamse wereldje onderandere als uitsmijter, Klaas Bruinsma-adept en souteneur (Frans woord voor pooier; Gerrie heeft ook een galerie aan de niet zo lullige Rue de Faubourg St. Honoré in Parijs). Allemaal zaken die Gerrie tegenover ons tegen beter weten in heeft ontkend (zie aflevering 26 uit deze reeks van 16 september jl.). Wij gingen er in dat artikeltje van uit dat “Gérard” de zaak -zeker tijdelijk- zou opzouten vanwege zijn deelname aan de jaarlijkse artistieke boeldagen in de Amsterdamse RAI onder de titel pAn. Maar niet dus en laat de rechter nou precies uitspraak doen in de week waarin de pAn van 2002 plaatsvindt. Op het oog niet fabuleus. Noch voor de organisatie, noch voor Lasés. Maar elk nadeel hep zijn voordeel. En gezien de achterliggende filosofie van de pAn om ook de gewone man eens aan een kilootje kunst te helpen kan de uitspraak best nog voordelig uitpakken ook. Want de gewone RTL-Boulevard-kijker zou het best wel eens spannend kunnen vinden om oog in oog te staan met iemand die zich van souteneur heeft getransformeerd tot galeriehouder. Et le commerce est le commerce, n’est ce pas?
Vast goed
Voor iedereen die de woorden van RTL4-journalist Frits Wester tijdens 'Barend en Van Dorp' op 18 oktober jongstleden gemist heeft waartegen advocaat Oscar Hammerstein namens vastgoedondernemer en LPF-baas Ed Maas aangifte wegens laster heeft gedaan.
Frits Wester: "het openbaar ministerie zou een aantal invallen overwegen bij een aantal grote vastgoed-bedrijven, onderandere bij Ed Maas. het OM - minister Nawijn zit op justitie - heeft hem de afgelopen dagen daar behoorlijk voor gewaarschuwd van: hou afstand, hou afstand tot Ed Maas..."
Barend: "Wie heeft Nawijn gewaarschuwd?"
Wester: "Zijn eigen ministerie. Van: hou afstand tot Ed Maas. Dat zou één van de redenen zijn waarom ie nu twee weken bedenktijd neemt of ie überhaupt voor die partij met Ed Maas wel lijsttrekker wil worden."
Barend: "Is dat ook nieuw voor u wat u nu hoort?"
Gerrit Zalm: "Ja, ja"
Wester: "Ik hoorde overigens het verhaal dat u daar ook over geïnformeerd zou zijn en mensen van het kabinet, maar goed."
Zalm: "Nee, ik weet daar niets van. Ik weet wel in mijn oude functie van minister van financiën, als dan de Fiod ergens een inval hield en het was publicitair gevoelig, dan kreeg ik het een dag van tevoren te horen, zodat ik het niet uit de krant..."
Barend: "Maar je zei dat Justitie overweegt een aantal invallen uit te voeren..."
Wester: "Justitie is al een tijdje bezig met een aantal onroerend-goedmagnaten en er zijn ook wel kleine dingetjes naar buiten gekomen, maar er zouden nu een paar grote invallen komen. Rondom Nawijn is daar behoorlijk voor gewaarschuwd van: let op, wat er met uw partij gebeurt. D'r zitten een aantal mensen in jouw partij - nogmaals, ik zeg niet dat Ed Maas deugt niet want dat weet ik allemaal niet - maar dat er heel veel 'onvoeg' omheen zit en wat ik heel erg proef zowel bij de VVD als het CDA, dat men voor dit soort taferelen bij de LPF toch wat benauwd is..."
Zalm: "Dat heeft geen rol gespeeld omdat we er ook niet van wisten. Ik vind 't trouwens ook geen goeie zaak dat u dit in het openbaar zegt."
Wester: "Waarom niet?"
Zalm: "Nou, de papierversnipperaars staan al aan natuurlijk."
Wester: "Ja, maar ik bedoel..."
Barend: "Hij is journalist."
Wester: "Ik werk niet bij Justitie..."
Barend: "Hij is geen verlengstuk van Justitie"
Wester: "Bij wijze van spreke als ik..."
Barend: "Als u het zou hebben geweten zou u het niet gezegd hebben"
Zalm: "Nee, dan zou ik dat niet gezegd hebben."
Wester: "Dat vind ik belangrijk. Ik krijg dit soort politieke signalen. Waarom mag de journalistiek dat niet blootleggen?"
Zalm: "Omdat - stel nu dat dit verhaal klopt - dan is het toch op z'n minst onhandig dat degenen die weten dat er een inval komt alles nog even kunnen wegwerken."
Wester: "Maar moet Justitie die inval dan niet eerder plegen voordat ze allerlei dingen naar buiten..."
Zalm: "U had deze informatie nooit mogen hebben"
IJ, IJ (26)
Een paar dagen geleden heeft BonairExel eindelijk de aanvraag ingediend voor een eilandhopperdienst op de Antillen (zie aflevering 32 van 11 oktober jl.). Die geplande dienst van de voor maximaal 40 procent aan de Amsterdamse hemelbestormer Eric de Vlieger toebehorende luchtvaartmaatschappij in statu nascendi zal aansluiten bij de intensiever wordende KLM-verbindingen met Zuid-Amerika via Bonaire. Tot nu toe vlogen de zwanen van de Nederlandse blauwbaard grotendeels via Aruba. Maar de KLM kreeg er de pest over in dat zij daar in haar optiek werd achtergesteld bij American Airlines en zocht een alternatief. Dat werd gevonden op buureiland Bonaire, wat ook nog een voordeel van acht procent opleverde.
Ondermeer het gevolg van een lagere prijs voor de benodigde kerosine. Met name daarover is het laatste woord nog niet gezegd, want die kerosine wordt geleverd door de raffinaderij El Paso/Coastal op ... Aruba. Leuk zo’n luchtgevecht tussen twee Nederlandse wingewesten, waar de KLM dus klaarblijkelijk alleen maar garen bij spint. Ook op Curacao gaat het voor de KLM crescendo. De sedert 1 juli aan de weg timmerende concurrent DCA ligt nu al aan de luchtslang. Het doorstartvehikel van de ALM zou namelijk door een tekort aan liquide middelen voor 1,2 miljoen gulden (jawel) in het krijt staan bij het vliegveld van Curacao. Volgens DCA zou het om een miljoentje minder gaan, maar de directie heeft via de lokale media al laten weten dat er toestellen van de DCA aan de ketting gaan als de cash eind deze maand niet binnen is. Zo wordt het straatje voor de zwanenexploitant keurig schoongeveegd. In de oude koloniale traditie.
Groetjes uit Pyong Yang (2)
Een greep uit het al eerder genoemde artikel “Wat Khan kon, kon Khan niet alleen”. Professor dr. M. Brabers: “Ik ben volkomen vrij te doen en te laten wat ik wil. Ik kan zowel als privé-persoon en als hoogleraar bij oud-leerlingen langsgaan om ze te helpen met hun problemen. Ook als dat in Pakistan is. Als ze mij vragen om te komen, doe ik dat zonder enig gewetensbezwaar. Dat zou ik wel hebben als ik ze in de steek liet.”
“... Openhartig als hij is bevestigt professor Brabers ook dat zijn vriend (dr. T.J.) Barendregt achter in de jaren zeventig enige keren in Pakistan is geweest en net als hij bezoeken bracht aan het Atoominstituut ... Volgens professor Brabers moeten ( A.Q.) Khan en Barendregt elkaar de bal hebben toegespeeld. De Nederlander mocht leveren wat de Pakistaan graag wilde. Barendregt kan zich dat alles niet meer herinneren.”
“De derde vriend van Khan die zich in Pakistan liet verwennen was professor dr. W. Burgers. Maar ook deze wijst dat als onzin van de hand. Contact tussen hem en Abdoel (Khan) waren er wel, maar alleen langs schriftelijke weg. Weer is het professor Brabers die de ontkenning loochent. Maar er bestaat een nog duidelijker bewijs. Begin 1977 schreef Henny Khan, de vrouw van Abdoel, een brief aan een vroegere vriendin in Zwanenburg. Daaruit kan worden opgemaakt dat het echtpaar Burgers zes weken lang logeerde in de woning van de Khans en dat hen een auto ter beschikking was gesteld, waarmee ze uitstapjes door het land konden maken.”
Burgers doceerde aan de Technische Hogeschool in Delft. Brabers aan de Katholieke Universiteit van Leuven. Khan was een pupil van beide heren. Barendregt behoorde tot de vrienden en kennissenkring van de beide hoogleraren en leerde langs die weg Khan kennen. Hij maakte zijn trips naar Pakistan als hotemetoot van het ingenieursbureau Comprimo, waarin ultra-centrifuge participanten als RSV, VMF, Philips en Shell een vinger in de pap hadden. Er zijn nog meer Nederlandse “vrienden” van Khan in het Pakistaanse atoomcentrum Kahuta geweest. En Nederlandse bedrijven hebben dik (drugs)geld verdiend met leveranties van technische spullen die nodig waren voor de opbouw ervan. Niks nieuws onder de zon. Toch blijft Khan als onversneden spion geafficheerd. Zoals gisteravond in Twee Vandaag. Welterusten.
Idioot
Een recent bericht uit het alternatieve Amerikaanse berichtencircuit handelt over Daniel Spiegelman. Geen onbekende in Nederland. Hij belandde in juni 1995 namelijk achter een Nederlandse deur met een luikje. Hij werd ervan verdacht op grote schaal te hebben gehandeld in gestolen diamanten en antiek. Tot die laatste categorie werden ondermeer gerekend een Koran uit de twaalfde eeuw, een stel met de hand geschreven patenten van Thomas Edison, een paar middeleeuwse Europese documenten en ander moois op dit terrein. Al dan niet achterovergedrukt uit de voorraadkast van de Universiteit van Colombia of vervalst. Dat schijnt allemaal niet te mogen, dus erg vreemd was het niet toen de VS al een maand na zijn arrestatie om de uitlevering van Spiegelman verzocht. Maar er was meer. Hij zou in 1994 ook zes pistolen hebben aangeschaft en in verband daarmee in de Nederlandse petoet bezoek hebben gehad van ene Joe Smith. Een echt bestaande, in Brussel gedetacheerde FBI-agent. Die zou hem tijdens die tête à tête beschuldigd hebben als financier gefigureerd te hebben van de bomaanslag op het overheidsgebouw in Oklahoma op 19 april 1995, waarvoor “lone nut” Timothy McVeigh inmiddels op voor ons ongebruikelijke wijze is verenigd met zijn schepper. In een op Spiegelman’s naam staand kluisje zou een lijst met namen zijn gevonden van lieden die van medeplichtigheid werden verdacht. Een en ander kon eventueel tot gevolg hebben dat Spiegelman eveneens naar de eeuwige jachtvelden zou worden gedeporteerd. Vandaar dat de Nederlandse rechter het verzoek van de Amerikaanse overheid om de zaak achter gesloten deuren te behandelen en de onverlaat rapido naar de overkant te sturen aan de keurig gepoetste schoen lapte. Na veel touwtrekken op diplomatiek niveau en een hoger beroep behandeling werd de door mr. Moszkowicz gesteunde scharrelaar toch uitgeleverd. Op voorwaarde dat hij niet vervolgd zou worden voor de Oklahoma-zaak. In april 1998 kreeg hij 2 ½ jaar gevangenisstraf voor zijn mik, aangevuld met 3 jaar voorwaardelijk, 300 dagen nuttige bezigheden voor de gemeenschap en het terugbetalen van een ongespecificeerd bedragje aan de universiteit van Colombia. Geen letter over Oklahoma of over de andere verdachten die op Spiegelman’s lijstje stonden. Met zijn allen bij de andere skeletten in de kast gezet. Want stel je voor dat je allerlei andere nare dingen vind. Betrokkenheid van eigen rubberzolen-organisaties bijvoorbeeld. Of die van bevriende landen. Dan liever één hoofdschuldige. Eén idioot.
Een specht maakt nog geen zomer (6)
Zowel Specht als zijn advocaat werden voor hun obligatiekunstje voor de kadi getrokken. Specht liet zich bijstaan door mr. Cees Korvinus. Zijn advocaat door mr. H.J. Peek van het Breda’se advocatenkantoor Hertoghs. De innemende Duitse zwendelaar was al in februari 1998 bij de kladden gevat en tijdelijk kaltgestellt. Dus nog voordat Justitie het zware besluit nam om invallen te laten plegen in zowel de privévertrekken van Specht’s advocaat als diens bureaus bij zijn voormalige en daaropvolgende werkgever. In november van hetzelfde jaar werd de Duitse illusionist veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf wegens oplichting, valsheid in geschrifte en deelname aan een criminele organisatie. Maar hij had blijkbaar de zware Schauer aan zien komen en zich schielijk buitenslands begeven. Begin februari 2001 werd hij volgens de schaarse Spaanse persberichten in de gezellige Club de Mar op Majorca gearresteerd op beschuldiging van een pyramidale zwendel ter waarde van een slordige 33 miljoen dollar. De op dat moment 67-jarige Specht werd ter plekke niet goed en verhuisde naar een hospitaal. Omdat wij vanaf dat moment zijn spoor kwijtraakten zochten wij op 15 oktober jl. contact met mr. Korvinus met de volgende mail:
“Wij zijn bezig met het afrollen van de zaak Specht in relatie tot het advocatenkantoor Schut & Grosheide en Willem Endstra. Het laatste bericht dat wij over de heer Specht konden vinden had betrekking op diens arrestatie op Majorca. Weet u wellicht wat er nadien van hem geworden is? En of zijn advocaat die het spel meespeelde nog steeds praktiseert?”
Tot nu toe geen antwoord. Maar dat heb je vaak met gerenommeerde advocaten hè? Druk, druk, druk. Of zou er misschien iets zwaarwichtigers achter zitten? Hoe dan ook we zullen ons noodgedwongen even moeten concentreren op Specht’s juridische assistent bij de miljoenentruc met Willem Endstra. En zeer tegen onze gewoonte in zonder diens naam te noemen. Omdat we die gewoon (nog) niet weten. Wordt vervolgd.
Groetjes uit Pyong Yang
Dat was effe schrikken. Als we het moeten geloven heeft dat armoedige Noord-Korea bijna een atoombom. En niemand heeft er erg in gehad. Het is dat die verrekte communisten een te grote voorraad speciale aluminium wilden aanschaffen. Anders hadden we het nou nog niet geweten. De beschuldigende vinger wijst in de richting van Pakistan dat redelijke betrekkingen onderhoudt met zowel Noord-Korea als de VS. Afgelopen zomer meldde de Sunday Times al dat de Britse rubberzolen ruw uit hun hazenslaapje waren gewekt toen bleek dat in de voorafgaande jaren enorme hoeveelheden van datzelfde aluminium vanuit Engeland stiekempjes naar het Pakistaanse atoomcentrum in Kahuta waren overgeheveld. De Paki’s hadden inmiddels al aan India en de rest van de wereld hun nucleaire spierballen laten zien. Zij hadden de bom gefabriceerd via het centrifugeren van uranium. De kennis daarvoor had het land in de jaren zeventig in Nederland verworven. Naar Den Haag beweerde door spionage van de stichter van Kahuta, ir. Abdul Quadeer Khan. Bullshit, want nadat hij alle medewerking kreeg om de technische know-how te verzamelen, kreeg hij -uiteraard tegen ruime vergoedingen- alle denkbare assistentie van Nederlandse bollebozen en bedrijven om zijn centrifuges aan het draaien te krijgen (zie bijvoorbeeld het artikel “Wat Khan kon, kon Khan niet alleen” uit de Volkskrant van 14 maart 1981!). Het is dus heel goed mogelijk dat mede dankzij die Nederlandse export-activiteiten nu ook Noord-Korea, dat sinds 1994 eveneens de centrifugemethode hanteert, tot de nucleaire elite toetreedt. En kan de CIA opnieuw met zijn plas naar de dokter.
Berichten van het Al Qaida-front
CNN heeft gisteren gemeld dat Volkert v.d.G. een week voor zijn aanslag op Pim Fortuyn gezien is op een kermis in Eindhoven. Daar vermaakte hij zich samen met een lichtbruin getinte jongeman een half uur lang met het afvuren van kleine loden projectielen in een schiettent, waarbij zij beiden een beer in de wacht sleepten. Volgens bronnen in Den Haag zou de in Volkert’s gezelschap verkerende jongeman, wiens identiteit nog niet is vrijgegeven, regelmatig als caddy optreden bij golftoernooien waaraan naast onroerendgoed-ondernemers ook Kamerleden, advocaten, bankiers, minister Nawijn, captains of industry, experts van Clingendael en oud-voetballers deelnemen. Volgens een woordvoerder van het Ministerie van Binnenlandse Zaken sluit de AIVD niet uit dat de schietsessie van Volkert en de caddy op de Eindhovense kermis deel uitmaakte van een trainingsprogramma van Al Qaida waarvan een door de Amerikanen op Cuba gevangen gehouden Filippijnse terrorist onlangs melding heeft gemaakt tijdens het luchten. Het programma zou als werktitel “Hole in one” hebben meegekregen. Mede naar aanleiding daarvan is de FBI een onderzoek begonnen naar een mogelijke Al Qaida-connectie tussen de sniper-activiteiten van de lichtbruin getinte man in Virginia en het winnen van een beer door de eveneens lichtbruin getinte man in Eindhoven. Golfende Amerikaanse senatoren is inmiddels geadviseerd om meer via de bunkers te spelen, niet ongewapend te gaan putten en uitnodigingen voor een toernooi op Bali niet te accepteren. Tenslotte nog dit: naar verluidt besteedt Twee Vandaag morgenavond aandacht aan het verband dat volgens een experimenteel bioloog uit Norg bestaat tussen de plotselinge sterfte van zeehonden in het Waddengebied en de bestelling van een kilo Viagra door de imam van de moskee op Rottumeroog. U ziet het: wij blijven bij de les.
Oortjes
Volgens De Telegraaf van vandaag is Pim Fortuyn in de maanden voor zijn dood 24 uur per dag afgeluisterd door de BVD. En niet alleen zijn telefoon werd getapt. Er zou ook in zijn woning afluisterapparatuur zijn aangebracht. Wie daartoe opdracht heeft gegeven is nog niet duidelijk maar in ieder geval is de minister van Binnenlandse Zaken verantwoordelijk voor alle activiteiten van het rubberzolenapparaat. En ook voor het besluit om Fortuyn geen bescherming te geven. Dat was toen nog de PvdA-er Klaas de Vries. Die heeft dus nog wat uit te leggen. De krant kwam aan zijn informatie dankzij lekkages uit de Umwelt van de commissie van oud-rechter Harry van den Haak, die door de regering Potter is ingesteld om de dood van Fortuyn te onderzoeken. Notabene tegen de zin van Ferry Hoogendijk die vond dat de vaststelling dat de inlichtingen- en veiligheidsdiensten hadden gefaald eigenlijk wel voldoende was. Die commissie was volgens hem onzin. Maar het is twijfelachtig of Ferry over één agenda beschikt (zie meer over diens contacten in de inlichtingenwereld in de serie “Ferry’s highlights” van deze zomer ). En dat geldt ook voor oud-MARID-topper Sleeswijk Visser die zich ooit zo kundig in het topechelon van de LPF wist te wurmen. Nou heeft Ferry in zoverre gelijk dat wij inderdaad weinig van Harry’s commissie hebben te verwachten. Zo heeft men bijvoorbeeld besloten aan de regeringsopdracht een lekkere ruime interpretatie te geven met een snuifje RaRa (aanslag op Kosto) en een toefje ludieke actie (het in de boeien slaan van Cohen in de Tweede Kamer). Bovendien staat de samenstelling van de commissie met onder andere oud-secretaris-generaal van Algemene Zaken R.J. Hoekstra garant voor een ruk aan de handrem als er al teveel naar buiten dreigt te komen. Dus antwoord op de vraag of de regering bang was voor de opkomst van Fortuyn vanwege zijn directe achterban met onderandere onroerendgoed- en pornoboeren en/of vanwege zijn diffuse houding ten opzichte van de JSF en/of zijn visie op de uitbreiding van de Europese Gemeenschap en daarom de moord op de politieke nieuwkomer gewoon heeft laten gebeuren zal wel onbeantwoord blijven.
Osama en de Balibom (4)
Nee hoor. Dedi Masrukhin heeft het niet gedaan. De voormalige hoge officier van het Indonesische leger is alweer vrijgelaten. Na “intensieve ondervraging”. Van nauwelijks een dag. Dedi had een laag Al Qaida-gehalte en bovendien heeft de top van het Indonesische leger er een hekel aan als er een link gelegd wordt tussen het militaire apparaat en subversieve activiteiten. Zelfs als het gaat om een ex-officier die in september vorig jaar de rangen verliet vanwege een drugszaak. Goed, hij had zijn training op het gebied van explosieven in de Verenigde Staten genoten. Maar dat halen extreme Moslimbronnen alleen maar aan om het spoor naar het Al Qaida-netwerk te vertroebelen en de VS te bezoedelen met dubbele agenda-verhalen. En oké, Djakarta had inderdaad waarschuwingen uit Washington ontvangen, maar daarin was geen sprake van Bali. Dus verder geen geouwehoer meer. Al Qaida heeft het gedaan en dat gaan we bewijzen ook. Samen met de CIA en de FBI.
De nacht van Zalm
De Haagse geruchtenmachine maakt momenteel overuren over de vraag waarom Gerrit Zalm nou echt de hele stekkerdoos uit de muur van Balkenende I heeft getrokken. Want dat de instabiliteit in alle LPF-gelederen of de botsende ego’s van een stropdashater en een hospitaalbezem voor Gerrit de doorslag hebben gegeven gelooft zelfs een journalistieke stageloper bij de Wachttoren niet. Laat staan Joint Fight Striker Mat Herben. Zo zou er bij de VVD onrust zijn ontstaan over de uitspraken van voormalig LPF-fractielijder Wijnschenk dat zijn partijleiding onder aanvoering van onroerend goed boer en drafsportmogoel Ed Maas en diens Tom Poes Oscar Hammerstein stiekempjes bezig was allerlei figuren uit het og.-wereldje bij de verkiezingen van de Provinciale Staten naar voren te schuiven. Want waar rook is kan C4 liggen opgetast in de vorm van skeletten uit de TextLite-kast en het VHS-dressoir. En dan zijn er nog sluimerende problemen rond minister De Boer van Verkeer en Waterstaat die wij recentelijk in deze rubriek hier en daar al licht hebben aangeroerd. In Brussel moet de club van de in dit soort zaken gepokt en gemazelde Italiaan Prodi met Argusogen naar Den Haag hebben gekeken. Nederland dreigde zo’n beetje de risée van de Europese familie te worden. Niet voor niks verklaarde commissaris Bolk meteen na de dolkstoot van Gerrit in de rug van Mat dat er nu een stabiele regering van CDA en VVD moest komen om het watermakende schip van staat voor kapseizen te behoeden. Uiteraard zijn wij er als de scharrelkippen bij om ons kwaliteitsgraantje mee te pikken uit de overlopende Haagse silo van geruchten. U hoort nog van ons.
Actie tegen Amerikaans oorlogsschip
Enkele activisten van de antimilitaristische actiegroep Onkruit Vergaat Niet! hebben vanmiddag leuzen geschilderd en een spandoek opgehangen uit protest tegen de aanwezigheid van een Amerikaans oorlogsschip dat momenteel in de Eemshaven ligt. De leuzen die ze hebben gebruikt zijn: Amerikaanse Staat = Dictator van de Wereld, Stop Militair Geweld en Doorbreek de Spiraal Van Geweld. Hiermee willen ze uiting geven aan hun onvrede over de houding van de Amerikaanse Staat ten opzichte van de rest van de wereld. De activisten vinden dat de Amerikaanse politiek met twee maten meet. Zoals ze zich opstellen naar Irak, van wie ze eisen dat hun massavernietigingswapens worden ontmanteld en hun land onbeperkt kan worden geïnspecteerd op naleving ervan. Terwijl ze zelf de meeste massavernietigingswapens ter wereld hebben en het niet op prijs stellen als ze zelf worden geïnspecteerd. Laat staan dat ze deze wapens moeten gaan ontmantelen. Of zoals ze zich opstellen naar het internationaal strafhof, waarvan zij vinden dat dit voor iedereen geldt behalve voor henzelf. Amerika trekt zich weinig aan van vele internationale regels en wetten. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het Kyoto-protocol of hoe ze om gaan met de mensenrechten in eigen land en daar buiten. Dit gedrag van deze regering vind Onkruit Vergaat Niet! zeer verwerpelijk, daar waar dit ernstig neigt naar dictatoriaal gedrag. Tevens maakt Onkruit Vergaat Niet! zich zorgen over de strijd tegen het terrorisme, dat steeds verder wordt uitgebreid. Hierdoor wordt de vrijheid van mensen en hun daarbij behorende meningen ernstig aangetast. Terwijl het terrorisme er alleen maar verder door wordt aangewakkerd. Onkruit Vergaat Niet! vindt dat het Amerikaanse oorlogsschip niet welkom is in de Eemshaven. De Nederlandse regering maakt zich ook schuldig aan de Amerikaanse oorlogsvoorbereidingen door dit schip in een Nederlandse haven toe te laten. Zolang dit gebeurd zullen aktivisten van Onkruit zich genoodzaakt voelen om hier actie tegen te ondernemen. Zie deze foto's en denk eraan: zaterdag 26 oktober vindt er een landelijke demonstratie plaats vanaf 13 uur op de Amsterdamse Dam
"De poppetjes zijn weg, nu de plannen nog"
Het platform 'Keer het Tij' is verheugd over de val van het kabinet Balkenende, maar beschouwt dit slechts als een eerste stap. "De poppetjes zijn weg, maar nu moeten de harde rechtse plannen nog van tafel", aldus het platform. Het stoppen van de plannen zoals die in het 'strategisch akkoord' waren vastgelegd heeft altijd prioriteit gehad van het platform. De beleidsvoornemens in het akkoord pakken volgens het platform op het vlak van sociaal-, milieu-, vreemdelingen- en buitenlandbeleid fout uit. Het platform wil daarom voorkomen dat een volgend kabinet alsnog deze harde rechtse plannen gaat uitvoeren. Het platform, waar 200 maatschappelijke organisaties bij zijn aangesloten, zal de komende tijd actief blijven met acties tegen deze plannen. De geplande actieconferentie op 30 november in de Oude Manhuispoort van de Universiteit van Amsterdam gaat dan ook gewoon door. Keer het Tij is een initiatief dat voortgekomen is vanuit sociale bewegingen. Maatschappelijke organisaties worden aangemoedigd zich bij het platform aan te sluiten en uitgedaagd om progressieve politiek op straat zichtbaar te maken.
Op de conferentie op 30 november aanstaande wil het platform progressieve alternatieven aandragen voor de harde rechtse plannen van het gesneuvelde kabinet. Keer het Tij keert zich onder meer tegen de plannen voor verbreding van snelwegen, de maatregelen die het migranten en vluchtelingenbeleid verscherpen, het voornemen om Melkertbanen af te schaffen en het dorpse karakter van het buitenlandbeleid. Meer informatie volgt binnenkort op www.keerhettij.nl
Wordt CIDI-Directeur Naftaniël aageklaagd?
Op 28 september jl. vond in het Amsterdamse Oosterpark een benefietevenement plaats ten bate van de stichting Kifaia, een organisatie die zich inzet voor gehandicapte jongeren in de Gazastrook. Deze doelstelling werd een week later door journalist Joost de Haas in diskrediet gebracht in ‘De Telegraaf’ ("Opnieuw Palestijnenrel", 2 oktober 2002).
Ronny Naftaniël, de directeur van het ‘Centrum Informatie en Documentatie Israël' (CIDI), verklaarde aan De Haas dat tijdens het evenement gecollecteerd werd voor “een organisatie die uit is op de vernietiging van Israël”. Dat zou gedaan zijn door de ‘stichting Al-Aqsa’, waarover de Haas schrijft dat er “volgens inlichtingendiensten” contacten bestaan met de fundamentalistisch islamitische organisatie Hamas.
Ondertussen zijn over de stichting Al-Aqsa vragen in de Tweede Kamer gesteld door de kamerleden Cornielje, Wilders (VVD) en Teeven (Leefbaar Nederland). In zijn antwoord verklaarde Minister Remkes van Binnenlandse Zaken dat een onderzoek van de ‘Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst' (AIVD-voorheen BVD) naar de stichting Al-Aqsa geen “aanleiding heeft gegeven tot uitbrengen van een ambtsbericht aan het openbaar ministerie betreffend mogelijk strafbare feiten” (NRC Handelsblad, 15 oktober 2002). Als de AIVD ook maar de geringste aanleiding had om de stichting Al-Aqsa met Hamas in verband te brengen, dan had Remkes daar zeker melding van gemaakt. Maar daar is dus geen sprake van.
Het is bekend dat het CIDI en De Telegraaf de pro-Palestijnse beweging in Nederland belasteren. Eveneens is het duidelijk dat men daarbij vaak onjuiste informatie naar voren brengt. De intentie om het benefietevenement en de stichting Al-Aqsa via het verspreiden van onwaarheden in een kwaad daglicht te plaatsen, is dan ook evident. Nu blijkt dat ook na een intensief onderzoek van de AIVD geen strafbare feiten aan het licht zijn gekomen over de stichting Al-Aqsa, kan er geen enkele twijfel meer over bestaan dat Naftaniël, De Haas en De Telegraaf zich schuldig hebben gemaakt aan (het verspreiden van) smaad c.q. laster.
Osama en de Balibom (3)
Wat wij gisteren en vanmorgen al min of meer voorzagen is inmiddels werkelijkheid geworden. Het lijkt er sterk op dat noch Osama noch Al Qaida ene moer te maken hebben met de bomaanslag op Bali. Een meneer Dedi Masrukhin is vandaag namelijk gearreesterd en zou al bekend hebben de bom in elkaar te hebben gefrutseld. Hij zou een ex-officier van de luchtmacht zijn die ooit ontslagen werd wegens drugsgebruik. Dedi zou de identiteit van zijn eventuele opdrachtgevers nog niet hebben prijsgegeven. Maar Allah zij geprezen. Hij heeft zijn middelbare schooltijd doorgebracht in Caïro. Dus hij kan daar toen best besmet zijn geraakt met het Al Qaida-virus. Of iets anders engs dat in verband te brengen is met Osama. Een gezamenlijke achterachteropoe, dezelfde kebableverancier of een koran van dezelfde jaargang onder hun kussen. CIA-agenten lopen nu de benen uit het lijf om er nog iets moois van te maken. Zoniet dan worden ze een voor een neergeknald bij het volgooien van hun benzintank. Dit zijn donkere tijden. Maar wij hebben tenminste Potter nog. Al is het ad interim.
Osama en de Balibom (2)
Twee weken voor de bom op Bali bijna tweehonderd levens kostte meldde de CIA in een rapport dat door snoodaards een bomaanslag werd voorbereid op een bij westerlingen populair toeristenoord. Een van de mogelijke doelen was volgens dat rapport Bali. Op 26 september en 10 oktober liet de Amerikaanse ambassade in Djakarta een waarschuwing uitgaan aan Amerikaanse en andere westerse toeristen om locaties waar zich normaliter veel westerlingen verzamelen zoals bars, restaurants en toeristenoorden zoveel mogelijk te mijden. Gevoegd bij de merkwaardige missive aan het adres van de Taiwanese regering (zie ons eerste bericht) en je begint het donkerbruine vermoeden te krijgen dat de Amerikanen vrij nauwkeurig op de hoogte waren van wat ging komen. En het gewoon hebben laten gebeuren om hun positie in de zogenaamde war on terror te versterken. Een soort remake van 9/11 maar dan anders. Dat gevoel wordt nog versterkt door het feit dat de aanslag gepleegd is met C4. Een explosief dat haast exclusief in de VS wordt geproduceerd en in gebruik is bij talloze strijdkrachten in de wereld, inclusief die van Indonesië. Wat nou Osama?
Humana onder druk
We hebben in Kleintje Muurkrant regelmatig stukjes geschreven over de zogenaamde goede doelen van de tweedehands-kleding-inzamelende organisatie Humana (Tvind). Op straat in 's-Hertogenbosch staan er tegenwoordig geen containers van deze frauduleuze club meer maar ze hebben nog steeds een vergunning om langs de deuren te gaan. Over deze sektarische beweging is ondertussen een kritische discussie van start gegaan in bijvoorbeeld Oss en Eindhoven. We zullen de Bossche gemeenteambtenaren die hiervoor verantwoordelijk zijn onder druk blijven zetten zodat ook hier in de stad deze praktijken afgelopen zijn. Kijk voor een regelmatige update van deze club naar deze internetpagina's
IJ, IJ (25)
Gisteren is op Curacao formeel het mega-proces begonnen tegen Giovanni van Ierland, eigenaar van de hoerencompound Campo Allegre over wie wij al eerder schreven. Hij wordt ervan beschuldigd het hoofd te zijn van een organisatie die grote hoeveelheden cocaïne naar Nederland heeft gesmokkeld en de revenuën daarvan te hebben witgewassen. Het Openbaar Ministerie leunt daarbij zwaar op de verklaringen van de in Nederland verblijvende kroongetuige Anthony Chirino. Zelf ook geen kleine jongen op dit terrein getuige zijn rol bij een andere recente drugszaak waarbij 600 à 1000 kilo naar ons land werd versleept. In ruil voor zijn verklaringen versus Van Ierland is hem immuniteit beloofd in zijn eigen zaak. Volgens Chirino had de Curacaose hoerenbaas Schiphol in zijn zak zitten. En dat is een geluid dat we hier en daar al eerder vernomen hebben ten aanzien van andere lieden die zich met dit soort zaken bezighouden. Op 28 oktober staat de eerste echte zitting op de rol en kan naast Curacao ook Nederland zijn borst nat maken. Al eerder werd bijvoorbeeld gemeld dat de heren Zeegers en Rieske, beiden uit de entourage van de bij ons in de picture staande hoofdstedelijke belegger Willem Endstra, bij deze zaak betrokken zouden zijn (zie ook nummer 19 van deze serie dd. 2 september jl.). Wij blijven alert. Zoals gebruikelijk.
Een specht maakt nog geen zomer (5)
Hoe belegger M. Farrer door Specht erin is geluisd vermelden de officiële stukken waaruit wij putten helaas niet. Maar in januari 1998 ging diens BV June Investment zwaar het schip in. Farrer maakte voor het niet bestaande pakket obligaties van de Bayerische Landesbank met een nominale waarde van 10 miljoen gulden via vederlichte rechtspersonen als Agig Foundation en Puxis BV ruim 8 miljoen gulden over op de rekening van ... Convoy Vastgoed.
Het aloude beleggingsvehikel van Willem Endstra. Die stelde het bedrag vervolgens ter beschikking aan Specht, waarop de verheugde Duitse zwendelaar op 9 januari opdracht gaf aan de “onderwereldbankier” om twee miljoen daarvan over te maken op de kantoorrekening van advocatenkantoor Schut & Grosheide. Mogelijk deels als betaling voor de geleverde rechtshulp. Specht’s advocaat had overigens per 1 januari 1998 al afscheid genomen van zijn werkgever en opereerde vanaf die datum vanuit het ressort Haarlem. Op 6 maart werd hij daar zowel ten kantore als ten eigen huize verrast met een politie-inval waarbij niet alleen bescheiden werden meegenomen die aan de zaak Specht waren gerelateerd maar ook hijzelf. Op 14 mei maakte de politie eveneens zijn entree bij Schut & Grosheide en nam 47 genummerde bescheiden die duidelijkheid gaven over de herkomst en de bestemming van het geld in beslag. Maar omdat Specht’s advocaat in beklag was gegaan inzake de huiszoekingen werden ze in een verzegelde envelop achtergelaten onder de hoede van een mr. P. in wie wij mr. M. Pannevis menen te herkennen. Wij vroegen hem om inlichtingen, maar kregen te horen dat hij een weekje weg was. Jammer. Maar we hebben geen haast. Wordt vervolgd.
Osama en de Balibom
Vrijdag jongstleden ontving de Taiwanese regering een missive van Amerikaanse officials (lees: CIA) dat er een bomaanslag ophanden was in Zuidoost-Azië. Tegelijkertijd werd Taipeh dringend verzocht het bericht geheim te houden. Nou, daar kan je dan lekker veel mee. Nog afgezien van het feit dat Zuidoost-Azië een nogal wijds begrip is. Vraag is wel of ook andere landen in het bewuste gebied door de Yanks zijn gewaarschuwd. Zoals Indonesië. Logischerwijs zou je zeggen van wel. Maar wat is in dit soort zaken na 9/11 nog logisch? Vast staat in ieder geval dat Washington knap pissig was over de houding van de Indonesische autoriteiten ten opzichte van Bush’ war on terror-gedreutel. Een paar uur voordat de bom op Bali afging en het “Al Qaida heeft het gedaan” over de Stille Oceaan bulderde kondigde de VS zelfs aan al zijn diplomatieke personeel uit de gordel van smaragd te zullen terugtrekken. Gek hè, dat Megawati direct aankondigde zich te zullen aansluiten bij de jacht op de club van Osama. En dat terwijl nog heel wat twijfels bestaan over de vraag wie voor de aanslag verantwoordelijk is geweest.
Opties als de CIA of gewoon Indonesische nationalisten die de pest hebben aan Australiërs vanwege de rol die Canberra heeft gespeeld in de kwestie Timor staan nog wijd open. Ook al omdat een discotheek in een toeristenoord nou niet precies het doel is dat Osama zou kiezen om Bush of Sharon te treffen. Nog even en we gillen al Al Qaida als bij een Febo de vlam in het vet schiet of een dakpan van een Lutherse kerk afwaait. Wel even helder blijven denken met zijn allen.
Puzzelstukjes
1) President Bush jr. krijgt in de vroege morgen van 9/11, als hij op weg is naar een schooltje in Sarasota, te horen dat een vliegtuig zich geheel naar verwachting en ongehinderd in een van de torens van het WTC heeft geboord. Niet zo lang daarna, net als hij gezellig manifesteert in een klas met peuters, hoort hij dat een vliegtuig zich geheel naar verwachting en ongehinderd in de andere toren van het WTC heeft geboord. No sweat. Twintig à vijfentwintig minuten lang besteedt de frauduleus gekozen president daarna samen met de kinderen aandacht aan een van de verhalen in een voorleesboek dat handelt over de belevenissen van een geit. Nadat de fat goat de blues heeft gezongen wordt Bush naar Air Force One geëxpedieerd en start de georganiseerde chaos. De war on terror. De war on Osama. Afghanistan wordt bevrijd van de Taliban en Al Qaida.
2) Op 25 november 2001 viel een van hun laatste grote bolwerken; het in de noordelijke heuvels gelegen Kunduz. Maar daar waren geheime besprekingen aan vooraf gegaan. Want er bevonden zich tussen de vijanden in de stad een hele pluk Pakistaanse militairen en geheimagenten die in de jaren daarvoor met medeweten van de CIA samen met de Taliban en Al Qaida de Noordelijke alliantie hadden bestreden. En het pad hadden geëffend voor het geheim overleg tussen vertegenwoordigers van de regering-Bush en de Taliban over de aanleg van een pijpleiding tussen de nieuwe formidabele olievelden bij de Kaspische Zee en een haven aan de Pakistaanse kust. Dat overigens zo jammerlijk was mislukt. In de weken voor 25 november was een nachtelijke Pakistaanse luchtbrug met Kunduz tot stand gekomen waarvoor het Witte Huis toestemming had gegeven. Maar niet alleen Pakistanen waren weggesluisd. Ook de topechelons van de Taliban en Al Qaida hadden van die gelegenheid geprofiteerd en de vleugels genomen. Zij waren in het uiterste noordwesten van Pakistan beland, in het Khyber gebied. Niet ver van een andere brandhaard: Kashmir.
3) In diezelfde maand november arriveerde in Khyber de ongekroonde koning van die onherbergzame streek: Haji Ayub Afridi. Een echte drugslord, die kort tevoren op instigatie van de regering-Bush uit een petoet in Karachi was gehaald door Amerikaanse geheimagenten. Afridi had altijd goede contacten met Al Qaida onderhouden en de Amerikanen wilden hem graag als antenne gebruiken. Maar er was meer. In Afghanistan schoten namelijk de papavers massaal de grond weer uit en Afridi moest er als vanouds voor zorgen dat de ophanden zijnde heroïnevloed in keurig gecontroleerde banen werd geleid (zie over Afridi “Een kwalijke deal in Pakistan” van 16 december 2001 en de regelmatige berichtgeving over hem in de periode daarna).
4) Volgens hardnekkige geruchten zou een belangrijke figuur uit het Nederlandse avontuurlijke wereldje de afgelopen weken in een paar joyeuze hotels in Londen met een paar van Afridi’s agenten handelsbesprekingen hebben gevoerd. De vraag over welke producten het ging is net zo makkelijk te beantwoorden als: wat komt er uit een geit als je aan haar spenen trekt?
Het lijkt op een oude puzzel met een paar opgekalefaterde stukjes. En dat is het ook.
Spannend
Rijk de Gooyer came out bij de Nova-uitzending van gisteravond: hij vertelde in 1959 door de BVD te zijn geworven als geheimagent en vervolgens twee jaar lang voor de CIA in Berlijn te hebben gewerkt. Als cover diende de acteursopleiding die hij daar volgde en zijn baan als regie-assistent. Veel stelde zijn geheime dienstwerk volgens hem niet voor. Maar hij ving wel 3000 piek per maand van de Agency. Nu een modaal inkomen, toen een godsvermogen. En dat voor een minimum aan intelligence over het “communistische regime”. Geintje van Rijk? Hoeft niet. Per slot behoorde hij tot het niet-linkse verzet in de oorlog en uit die kringen van Bernhardaanhangers werd door de BVD wel meer geput. Het kind van die club, de AIVD, was niet bereikbaar voor commentaar. Dus blijven we wel met de nodige vragen zitten. Bijvoorbeeld of De Gooyer ook na die tijd een “asset” voor de BVD en haar Amerikaanse toezichthouder is gebleven. Zo ja, stelde dat ook niet veel voor? Wat hield dat “niet veel” dan precies in? Was zijn codenaam “Dangle”? En van zijn CIA-runner “Dingle”? Enzovoort, enzovoort. Nou, misschien vinden we wat meer duidelijkheid in zijn boek over zijn negen levens dat over veertien dagen uitkomt. Spannend hè?
IJ, IJ (24)
De KLM lijkt voor zijn beurt te hebben gepraat. Het bedrijf heeft eerder deze week namelijk aangekondigd per 1 december aanstaande binnen het gebied van de Nederlandse Antillen te gaan samenwerken met het bedrijf BonairExel. Een combinatie van Dutch Carribean Eagle Express van Bonaire en Air Exel met als thuisbasis vliegveld Maastricht Aachen. Daarmee zou zich op deze fragiele markt een formidabele concurrent presenteren voor de Curacaose Dutch Carribean Airlines (DCA), die op de vliegverbinding Amsterdam/Curacao vice versa “concurreert” met de KLM. Maar volgens de ad interim-premier van de Antillen Errol Cova bestaat BonairExel officieel nog niet eens. Logisch dus dat er nog geen vliegvergunning is aangevraagd, laat staan verleend! Cova heeft de KLM-directie verzocht zulke kunstjes niet meer te flikken, omdat daarmee de suggestie wordt gewekt dat de regering van de Antillen op het gebied van de luchtvaart van toet noch blaas weet. Interessant is overigens dat in de berichtgeving vooralsnog nergens wordt vermeld dat Air Exel onderdeel uitmaakt van IMCA, het beleggingsvehikel van Erik de Vlieger. Gezien de enorme expansiedrift van IMCA op verschillende terreinen doet zich zo langzamerhand een voor de hand liggende vraag voor: wie gaan er schuil achter de her en der genoemde groep beleggers die die drift bevredigt? We moeten toch eens in conclaaf met Erik.
Shady (2)
Eerlijk is eerlijk, mr. Geertjan Dolk is een avontuurlijk man. Met uitstekende contacten in het Midden-Oosten. Zo werd in de eerste helft van de jaren negentig om zijn bemiddeling verzocht bij een geschil tussen Lybië en Soedan. Troepen van dat laatste land hadden bij gelegenheid een vrij omvangrijke gevechtseenheid van Khadaffi omsingeld op Soedanees grondgebied. De nabije toekomst zag er voor de Lybiërs somber uit. Maar geheime onderhandelingen tussen de twee partijen in een Utrechtse horecagelegenheid waarbij de Rotterdamse advokaat geen onbelangrijke rol speelde, brachten uitkomst. Khadaffi’s woestijnvossen kregen vrije aftocht in ruil voor de Lybische financiering van een zoetwaterleiding naar Soedan.
Verder zou hem in een later stadium naar eigen zeggen door de Koeweitse autoriteiten een paar maal om assistentie zijn verzocht bij onderhandelingen over een paar heikele kwesties. Een daarvan betrof het terughalen van een flinke portie schilderijen van ondermeer Modigliani en Picasso die door een wederrechtelijke actie van de broer van de emir in Shevernadze’s Georgië terecht zou zijn gekomen (zie “Stroompje Picasso’s” van 27 maart 2001 in deze rubriek). Een andere betrof het vrijlaten van Koeweitse militairen uit Iraakse krijgsgevangenschap (zie “Krijgsgevangenen” van 12 april 2000). Wij kennen de afloop van beide geschiedenissen niet. Maar zeker is dat bij dit gedoe lieden uit allerlei diplomatieke en geheime diensten nooit ver weg zijn. Uitlatingen van Dolk zelf maken duidelijk dat hij met name over goede contacten beschikte met luitjes van de vroegere Marine Inlichtingen Dienst. Mogelijk uit wederzijds belang gezien de activiteiten die de Rotterdamse advocaat in het recente verleden in het Midden-Oosten ontwikkelde ten behoeve van de promotie en verkoop van Damen Shipyards’ oorlogsbodems. Of in verband met een enorme financiële affaire met opnieuw Koeweit als middelpunt. Daarover later meer. Wordt vervolgd
Politie valt Autonoom Centrum binnen
Gisterenmiddag rond vijf uur zijn twee politie-agenten het Autonoom Centrum in Amsterdam binnen getreden en hebben daar affiches en pamfletten in beslag genomen. Op de vraag van de aanwezige medewerker of ze een huiszoekingbevel hadden of een juridisch bevel tot in beslag neming werd niet geantwoord. Tegen zijn zin zijn de affiches en pamfletten mee genomen.
Het gaat om de affiches met de tekst 'Stop Israelische nederzettingen in Palestina-Boycot Israël' met een foto van een kaart van de Bezette Gebieden met daarop de nederzettingen. Het andere affiche is het bekende affiche van Che Guevara met het gezicht van Bin Laden en met een Nike teken op de baret. Verder de tekst 'collateral image'. Een derde poster is de oproep tot demonstratie tegen een dreigende oorlog in Irak op 26 oktober aanstaande. Ook een pamflet met een oproep tot debat van de SP over de dreigende oorlog is beslag genomen. Plus een pamflet met boycotoproep van Israëlische producten. Het lijkt erop dat de openbare meningsuiting en kunstzinnige uitingen over wereldproblemen al zo ver te lijden hebben onder de zogeheten terrorisme bestrijding dat deze affiches daar onder vallen. Het Che affiche is te zien op onze website.Wij hebben inmiddels onze advocaat in de hand genomen.
Een specht maakt nog geen zomer (4)
In het vroege voorjaar van 1997 legde Justitie conservatoir beslag op de panden van Bob Specht. Die stonden op naam van zijn echtgenote Hannelore en de BV Gooi- en Eemland en waren respectievelijk in gebruik als woning en als kantoorruimtes voor Hannelore en kroost. Via een herfinancieringstruc probeerde de Duitse slimmerik de bewuste panden toch onder zich te houden. En daar kwam Ipam Trust BV in beeld met als adres Matrosgatan 22 in het Zweedse Helsingborg en als correspondentieadres Stadhouderskade 77 (2 hoog). Een administratief vehikel van Willem Endstra en Ton van Dam, die in de hoofdstad ook al niet overal vriendelijk wordt onthaald. Het listige trio kwam overeen dat Ipam zowel de panden als de hypotheekverplichtingen zou overnemen. Specht zou dan voor een bepaalde datum de aandelen Ipam Trust van Endstra en Van Dam kopen, waarmee de panden de facto weer in de warme schoot van Bob en zijn familie zouden terugkeren. In het najaar van 1997 werd het recht tot koop van de aandelen Ipam toegekend aan GTB Maritime Chartering & Management Aktiebolag BV met als eigenaar ene G. Bergström. Uiteraard nergens de naam van Specht, maar wel van diens Nederlandse advocaat. Als gevolmachtigde. Op 18 december 1997 gaf GTB te kennen obligaties Bayerische Landesbank ter waarde van tien miljoen dollar te zullen verkopen aan de Duitser J.Benze en de opbrengst zou geheel ten goede komen aan Specht. Het leek allemaal snor te zitten, want op 1 januari 1998 werd GTB enig aandeelhouder van Ipam. Maar papier is geduldig. GTB was niet meer dan een schaars gevulde doos. En de obligaties Baeyrische Landesbank bleken deel uit te maken van een Zweeds fata morgana. Daarom niet getreurd. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Specht en zijn rechterhand van het oh zo gerenommeerde advocatenkantoor Schut en Grosheide vonden niet veel later een nieuwe kandidaat: June Investment van ene M.Farrer. Wordt vervolgd
landelijke demonstratie
Het Platform tegen de "Nieuwe Oorlog" organiseert op zaterdag 26 oktober in Amsterdam een landelijke demonstratie 'Geen oorlog tegen Irak'. De demonstratie begint om 13.00 uur op de Dam met een aantal sprekers en muzikale optredens. Vanaf 14.00 uur volgt een demonstratieve optocht door de binnenstad van Amsterdam.
Verklaringen vanuit de Amerikaanse regering laten geen twijfel bestaan over het binnenkort uitbreken van een oorlog om het
dictatoriale regime van Saddam Hussein in Irak ten val te brengen. De aangevoerde redenen, zoals de aanwezigheid van
massavernietigingsmiddelen en de onderdrukking van de Iraakse bevolking, zijn volgens het Platform geen rechtvaardiging voor gewelddadig ingrijpen. De mogelijke aanwezigheid van massavernietigingsmiddelen en de onderdrukking van het Iraakse volk dienen langs niet-gewelddadige te worden beeindigd. Een Amerikaanse aanval op Irak is in wezen een aanvalsoorlog, schept een gevaarlijk precedent voor de toekomst en leidt tot verscherping van de spanningen in het Midden-Oosten.
Het doel van de demonstratie is om de Nederlandse regering ertoe te bewegen zich alsnog krachtig uit te spreken tegen elke vorm van militaire actie tegen Irak en de verzekering te geen dat Nederland hier op geen enkele wijze aan zal deelnemen.
Het Platform tegen de 'Nieuwe Oorlog' is vorig jaar september opgericht en bestaat uit meer dan 200 organisaties. Het platform is verheugd dat de breder levende weerstand tegen een oorlog tegen Irak inmiddels heeft geleid tot de aansluiting van GroenLinks en is nog in gesprek met een aantal andere organisaties. Een volledige lijst van lidorganisaties is te vinden op de website wereldcrisis.nl waarop de komende weken ook nadere informatie over de demonstratie en activiteiten van lokale platforms en comitees zal komen te staan. Behalve de landelijke demonstratie in Amsterdam zal diezelfde dag en onder dezelfde leuze ("Geen oorlog tegen Irak") onder verantwoordelijkheid van het Rotterdams Platform een regionale demonstratie in Rotterdam plaatsvinden.
Shady (1)
Een paar dagen lang was het niet meer dan een aanzwellend gerucht in het avontuurlijke wereldje van Rotterdam. Maar gisteren kregen we de bevestiging: de Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk heeft vorige maand in Amsterdam twee dagen doorgebracht in een kamertje met een kijkgaatje in verband met een valse bankgarantie. Volgens verschillende bronnen in de hoofdstad zou hij in deze zaak de juridische assistentie hebben ingeroepen van zijn vroegere partner en oud-Officier van Justitie Alan Ong (Ng). Op de achtergrond zou een affaire spelen rond een wapensmokkel naar een land in het Midden-Oosten via het voormalige Oostblok. Niet verwonderlijk dus dat onze Morgenster-site gisteren om een uur of kwart over drie bezocht werd door de NATO C3 Agency uit Brussel. Een bureau dat ondermeer wetenschappelijke en technische informatie verschaft aan de Strategic Commanders, die op hun beurt weer het hoogste orgaan van de club - het Military Comittee - op de hoogte moeten houden van alle shit die zich op militair terrein in de wereld afspeelt. Het is niet moeilijk te raden naar welke artikelen deze C3 Agency speciaal op zoek was: "Irangate aan de Maas" (ook in Kleintje Muurkrant 325), “Retourtje Cantrade”, “Neerlands stille kracht” en “De Bank, deel 1” (in Kleintje Muurkrant 332). Daarin speelt mr. Dolk - al dan niet verhuld - een voorname rol. Gezien zijn uitstekende contacten met vroegere Iran/Contra-figuren als bijvoorbeeld de Iraniër Manucher Ghorbanifar en Michael Ledeen en met de Pakistaanse Habib-bank zal niemand er horizontaal van gaan als blijkt dat hij zich opnieuw op shady paden heeft begeven.
vredeswake in 's-Hertogenbosch
Omdat deze rubriek aan het vanuit DenBosch verschijnende Kleintje Muurkrant geklonken zit even een huishoudelijke mededeling: aanstaande donderdagavond organiseert het Beraad van Kerken (ook voor niet-gelovigen) een vredeswake op het Kerkpleintje vanaf 19.30 uur tegen de dreigende oorlog van de VS tegen Irak. In het Brabants Dagblad van vandaag wordt dominee Van Tilburg van het Beraad van Kerken geciteerd: "Er is geen sprake van zelfverdediging wanneer de VS de aanval openen. Bovendien is de mogelijke aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak nooit bewezen. Het zijn economische belangen die hier achter zitten (...) Het baart ons zorgen dat Nederland onverkort achter de Amerikaanse regering blijft staan". En zo is het.
De naakte waarheid?
Veertien keer in de week vliegen de KLM-zwanen naar Quito en Lima. Tot nu toe met een tussenstop op Aruba. Dat wordt in de nabije toekomst anders. Dan worden de vluchten uitgevoerd via Bonaire, waarmee de KLM een dagelijkse verbinding onderhoudt. Zonder twijfel zijn aan dit besluit keiharde onderhandelingen voorafgegaan. Zoals in juli van dit jaar duidelijk werd schuwden de autoriteiten van Bonaire daarbij niet om via slinkse tactieken druk te zetten op de KLM-directie. Toen werden namelijk de stewardessen van vlucht KL 754 van Bonaire naar Amsterdam op autoritaire wijze gesommeerd om zich tot op het bot toe uit te kleden en zich te bukken. Dit om duidelijk te maken dat zij nergens cocaïne of andere waardevolle zaken hadden verborgen. Bij deze gedwongen striptease waren volgens de eerste berichten ook manlijke douaniers aanwezig die in papiamento al dan niet hun waardering uitspraken voor het gebodenene. De KLM-leiding werd van blauw langzaam paars hoewel vliegtuigpersoneel wel degelijk gevisiteerd mag worden. Later werd de berichtgeving successievelijk afgezwakt en was er sprake van een officieel onderzoek naar de gebeurtenissen. Ja, ja. Een ding is duidelijk: Bonaire had gescoord en won daarmee de wedstrijd. Althans, als onze interpretatie juist is. Op Aruba is ontsteld op deze ontwikkelingen gereageerd en vraagt men zich in het Parlement openlijk af waarom de Arubaanse regering nooit tot het uitkleden van stewardessen heeft besloten om de verhuizing van de KLM naar het buureiland te voorkomen. Dat wordt nog een heet debat.
Humor (3)
Morgen staat op de agenda van de Amerikaanse Congrescommissie inzake 9/11 een besloten verhoor van een FBI-informant uit San Diego. Het gaat om Abdusattar Shaikh. De oprichter van het Islamitische Centrum in de moskee van zijn woonplaats die in het najaar van 2000 een tijdlang twee Saoedische “studenten” over de vloer heeft gehad die twee jaar later werden geïdentificeerd als leden van Mohammed Atta’s kamikazeclub: Khalid al-Midhar en Nawaq Alhazmi.
Volgens persberichten stonden beiden op de zogenaamde FBI “watchlist”. Voornamelijk door hun vriendelijke contacten met de plegers van de aanslag op de USS Cole in Yemen. Alleen over de vraag sinds wanneer precies is gesteggel ontstaan, omdat de CIA pas in augustus 2001 hun personalia zou hebben doorgegeven aan haar zusterorganisaties nadat de Agency het duo al in januari van dat jaar had gespot in Maleisië in gezelschap van andere Al Qaida-lieden (zie ook het eerste artikeltje in deze serie “Humor” van 9 september jongstleden). Het werd nog gekker toen naar buiten kwam dat Shaikh door de FBI was ingehuurd als “passieve” informant. Dus zoiets van als hem iets vreemds opviel in zijn omgeving (in de moskee, in de buurt, in zijn huis?) of ie dan even de FBI wilde bellen. Nou en aan zijn huurders had Shaikh nooit iets vreemds opgemerkt. Ja, als ze telefoneren moesten gingen ze altijd met hun mobiel naar buiten. Maar daar kan je toch moeilijk de FBI mee lastig vallen. Klinkt plausibel. Daarom blijft het merkwaardig dat de regering Bush en de FBI alle middelen hebben gebruikt om Shaikh weg te houden bij de Congrescommissie. Wordt het toch nog leuk en ook weer niet. Humor.
Een specht maakt nog geen zomer (3)
Het is niet duidelijk hoe en wanneer de verbinding tussen Endstra en Specht tot stand is gekomen. Beiden hadden in de jaren negentig hun kantoren op de Amsterdamse Apollolaan, niet zo heel ver van elkaar vandaan. Gold voor beide heren het adagium “een goede buur is beter dan een verre vriend”? Mogelijk. Hoewel nog nooit is vastgesteld dat Endstra op goede voet stond met Wim en Gretta Duisenberg die naast hem woonden in de Diepenbrockstraat. Goed, Gretta beschikte (beschikt?) wel over een paar interessante connecties in de schemerwereld in de persoon van Mushtaq Malik en Philip Agee (zie het artikel “Hafmo addio” uit Kleintje Muurkrant 324). Maar of dat ooit een las tot stand heeft gebracht met haar buurman is nooit onderwerp geweest van een academische studie. Hoe dit ook zij, Specht moet als international op het gebied van wassen en strijken toch interessant zijn geweest voor Endstra. Nadat de door hem gestiekte Pérez Balladares in 1994 Panamees president was geworden kreeg Bob op de Apollolaan bezoek van een kleine reeks Panamese hoogwaardigheidsbekleders, onder wie zelfs een paar nieuwbakken ministers. Officieel om hem hun dankbaarheid van De Stier over te brengen. In werkelijkheid zo goed als zeker om nieuwe wasserettes in te richten. Zoals gemeld onderhield Pérez Balladares interessante connecties met het Cali-kartel, maar ging ook andere avontuurlijke opzetjes niet uit de weg. Zo wordt hij verdacht van betrokkenheid bij de smokkel van Peruaanse kunstschatten naar de Verenigde Staten en bij de illegale import van Chinese immigranten in hetzelfde beloofde land. Kortom een man met een fijne neus voor winstgevende zaken met een uiterst nuttige agent in Amsterdam. Tot die het al te bont maakte. Wordt vervolgd.
And now the Turkish votes please
Op 3 november gaan de Turken naar de stembus om het parlement van een nieuw verfje te voorzien. Nou verfje. Naar verwachting zal er meer sprake zijn van een complete facelift. De Turkse kiezers lijken de buik vol te hebben van zowel de huidige regeringscoalitie als de traditionele oppositiepartijen, die beide in de afgelopen jaren geen einde hebben weten te maken aan de schrikbarende werkeloosheid en de deplorabele financieel-economische situatie in het land. En net als bij ons zullen daarbij partijen uit de periferie garen gaan spinnen. Zo worden bijvoorbeeld veel stemmen toegedicht aan de inmiddels gematigde Islamitische partij AKP - zeg maar het Turkse CDA - en de GP van de populistische mediatycoon Cem Uzan. Een Turkse uitgave van Berlusconi, die met zijn teveestations, zijn radiozender en zijn bladen vooral op de jeugd mikt. De populariteit van Uzan is in de tweede helft van de jaren negentig immens gegroeid ondanks of misschien juist dankzij het grootscheeps belazeren van Motorola en Nokia op de markt van mobiele telefoons, wat de internationale grootmachten op dit gebied een paar miljard dollar heeft gekost. Daarnaast heeft hij zich ten behoeve van zijn zakelijke en politieke opmars verzekerd van de steun van de Koerdische zanger Ibrahim Tatlises. Zeg maar de Turkse André Hazes, hoewel elke vergelijking verder mank gaat. Zo blijkt dus ook aan de Bosporus dat wie de media in handen heeft ook politiek potentie heeft.
Hoe zat het ook alweer met Het Parool, AT5, de FM-frequenties en dat jeugdige bladenpakket? Hm?
Een specht maakt nog geen zomer (2)
Vanuit Amsterdam zette Bob Specht samen met de vanuit Genève opererende Franse zakenman Henri Grossetete in Panama een operatie op touw waarbij het duo toezegde verhandelbare obligaties ter waarde van 250 miljoen dollar te zullen deponeren bij bank Banaico. Zoals vermeld één van de vertrouwde witwasinstituten van het Cali-kartel, waar ook Specht geen onbekende was. In ruil voor wat later een lege doos bleek te zijn verwierf Specht van Banaico alvast een krediet van 500.000 dollar ten behoeve van een vastgoedproject. Toen de obligatiedeal niet doorging “verzuimde” Specht de halfmiljoen dollar terug te storten en kwam daarmee weg. Overigens niet al te verwonderlijk gezien zijn banden met zowel de bank als figuren uit de politieke Panamase top. Suggesties uit die tijd maakten er melding van dat de bewuste 500.000 dollar mogelijk waren verhuisd naar de verkiezingskas van presidentskandidaat Pérez Balladares. Vriend en toeverlaat van zowel ex-president Noriega, die in een Amerikaansen petoet de dag vervloekte waarop hij ooit in zee ging met de Bush-clan, als van Bob Specht. De Duitse weldoener beperkte zijn activiteiten echter niet tot Panama. Ook in Duitsland, België, Zwitserland, Luxemburg en Rusland hielp hij zakenlieden zwaar de boot in met door hen voorgefinancierde projecten die - zeker achteraf- zwaar naar gebakken lucht riekten. Een milde internationale regen aan klachten bereikte in de loop der jaren de burelen van de Nederlandse LRT. In april 1997 had dat voldoende materiaal verzameld om Bob voor een tijdje op te bergen in voorrarrest en over te gaan tot inbeslagname van zijn bezittingen. Vooral dat laatste vond de nieuwbakken Blaricummer niet leuk en hij zon dan ook al snel op een paar noodmaatregelen om die beslagleggingen ongedaan te maken. Daarvoor zocht hij steun bij een goede bekende uit deze rubriek: Willem Endstra.
vredesactiviteiten
In het kader van vredesactiviteiten met betrekking tot voorkomen van oorlog in Irak organiseert het Vredesburo te Eindhoven een fakkelwake op vrijdag 11 Oktober om 20 uur bij de Catherinakerk te Eindhoven. De wake word georganiseerd voor eenieder die zich zorgen maakt over de dreigende oorlog tegen Irak. Tijdens de wake is er tevens de mogelijkheid om de landelijke petitie van het Platform tegen de nieuwe oorlog te tekenen. De wake op vrijdag 11 Oktober duurt tot 21 uur. Het Vredesburo zorgt voor fakkels. Voor meer informatie: Stichting Vredesburo Eindhoven, Grote Berg 41, Eindhoven 040.2444707 & emailbericht of kijk op vredesburo.nl
IJ, IJ (23)
Hoe klein ons vastgoedwereldje eigenlijk wel is moge deze bescheiden bijdrage weer eens duidelijk maken. Na de exit van Willem Endstra uit het Duitse vliegveldproject Laarbruch bleven op papier nog drie Nederlandse investeerders over: Hans van de Lande, Erik de Vlieger en Herman Buurman. De onderneming van de zakelijk nog steeds op goede voet met Endstra fungerende Buurman heet Marigot. Maar niet zo lang geleden droeg Herman’s hebbedingetje een andere naam: Roma Investments BV. Gevestigd op Haverkamp 210 in Den Haag. Roma was ondermeer in gezelschap van Statenprojekt Drafcentrum Wolvega, Stal Statenprojekt en VHS.
Kijk, als toeval zou bestaan dan zou dit toeval zijn. Maar Roma blijkt een paar jaar geleden dus tot de stal te hebben behoord van Ed Maas. Een van de gynaecologen die de LPF ter wereld brachten en momenteel samen met advocaat Oscar Hammerstein de spic en span vormt van het Rad van Fortuyn. Waarom LPF-fractieleider Wijnschenk nu ineens bang is voor een machtsovername door onroerendgoed-boys kent de geschiedenis van zijn jonge partij niet. De LPF is van meet af aan in handen geweest van dit soort zakenlui. Aangevuld met hier en daar een gokbaas en een pornoboer. En die weten wat het volk wil. Niet zo naïef doen Harry. Een beetje bij de les blijven.
Een specht maakt nog geen zomer
In 1994 werd Ernesto Pérez Balladares (alias De Stier) gekozen als president van Panama. Later bleek zijn verkiezingscampagne zwaar gestiekt te zijn geweest door de voor het Colombiaanse Calikartel in touw zijnde José Castillon Henao. Het geld had zijn weg gevonden via een vertrouwd witwaskanaal: de bank Banaico. In het hoogste echelon daarvan zetelde in die tijd Alfredo Aleman, die tevens als topadviseur van Pérez Balladares fungeerde. Korte routes zijn altijd het veiligst. In januari 1996 sneuvelde de bank echter toch met een enorme schuldenlast en comfortabele witte vlekken in de boekhouding. Een paar maanden later werd Henao gearresteerd en in 1998 naar de VS overgebracht om terecht te staan wegens drugshandel naar de VS.
Een andere enthousiaste contribuant aan de campagne van De Stier was de Duitser Friedrich Adolf (zeg maar Bob) Specht die zich al sedert 1979 een reputatie had verworven op de afdeling rottigheid van de Panamese samenleving. In 1989 liep hij tegen de lamp en kwam in Florida achter een deur met een luikje te zitten. Bob werd verdacht van het witwassen van drugsgelden, maar ging uiteindelijk voor het luik wegens frauduleus goochelen met obligaties waarbij de op de Antillen gevestigde Orco Bank voor miljoenen het schip in werd geholpen. De rechter vond dat voldoende om Bob’s verblijf in een staatshotel met zo’n 2 ½ jaar te verlengen. Naar eigen zeggen had de Duitse illusionist meteen kunnen vertrekken als hij inlichtingen had verstrekt over zijn witwasactiviteiten ten behoeve van de toenmalige Panamese president Noriega. De intermediair tussen de Colombiaanse drugswereld en de tot in het Witte Huis reikende organisatie van Amerikaanse meevreters, die in verband met de shit rond de Iran/Contra-affaire en de val van de BCCI door president Bush senior in 1991 haastig werd geruimd. Maar Bob zou medewerking hebben geweigerd en ervoor gekozen hebben zijn straf uit te zitten. Wat older maar zeker niet sadder werd hij vervolgens in 1992 door de Amerikaanse autoriteiten uitgewezen. Hij vestigde zich met zijn gezin in Blaricum en richtte een keurig kantoor in op de op het oog net zo keurige Amsterdamse Apollolaan. Dat werd de uitvalbasis van zijn vastgoedonderneming Gooi- en Eemland BV. We zouden er nog van horen. Wordt vervolgd.
Volgende week - Indonesië week
Na de val van Suharto in mei 1998 heeft Indonesië een tumultueuze periode doorgemaakt. Hoewel een aantal belangrijke democratische hervormingen werden doorgevoerd, is er nog steeds sprake van een diepe economische malaise en een hardnekkige politieke crisis. Gedurende de Indonesië Week wordt meer informatie verschaft over de huidige politieke crisis in Indonesië, in het bijzonder de situatie in de conflictgebieden Atjeh, West-Papua en Maluku. Het "Good Governance"-beleid van de Nederlandse regering zal tijdens een seminar geëvalueerd worden. Elke dag in de komende actieweek (8 tot en met 13 oktober) zijn er politieke bijeenkomsten: kijk voor het programma op de website van Indonesia-house en die van XminY. Bij de volgende editie van het papieren Kleintje (abonneer je nu voordelig!) vouwen we de acht-pagina's tellende actiekrant "tegen straffeloosheid in Indonesië" mee.
verzet komt langzaam op gang