maandag 8 maart 2010
Een paar maanden na zijn vrijlating had avontuurlijk ondernemer Simon Visser een ontmoeting met de speurneus die hem had behoed voor de Franse guillotine door het terugbezorgen van het partijtje gejatte reli-beeldjes. Tijdens die gezellig tête-à-tête in de buurt van Breda vertelde Simon ondermeer dat een van de bewuste beeldjes later was toegevoegd aan de privé-collectie van een bekende officier van Justitie in Amsterdam (1).
Verder wist Simon nog te debiteren dat er een zilveren altaarornament door de Luikse antiekhandelaar Albert Vandervelden en de tot dezelfde status verheven ex-autohandelaar Theo Daatselaar heen en weer werd geschoven. Of speurneus misschien wist waar Theo zijn bullen had ondergebracht. Er wachtte namelijk een hoge beloning voor de vinder van het ornament, dat zelfs de aandacht van het Vaticaan had getrokken. Om nog maar te zwijgen over drie versierselen die bij een koningsmantel uit Doornik hoorden en door de conservator door valserikken waren vervangen. Uhhhhh, nee, speurneus wist dat helaas niet.
Mogelijk had Simon zich beter tot Joep Hafmans kunnen richten. De man die samen met Robert Noortman en baron Van Dedem, naar verluidt ook al een autoliefhebber, het trio vormde dat vergeefs aanklopte bij een Maastrichts advocatenkantoor voor het verpatsen van een paar iconen en een stel olieverfschilderijen. Joep was namelijk een gappie van Theo Daatselaar. Zo close dat hij zelfs samen met Theo begin 2003 een voordracht hield voor een verzameling jonge beffen in uitspanning de Gasterij op de Trans in Utrecht. Waarover moge duidelijk zijn.
In de nabeurt ging Joep aan de snuffel of er onder dit potentieel niet onbemiddelde publiek interessante cliëntèle school. Kreeg ie geheel in stijl de vraag voorgelegd hoe het zat met zijn integriteit. Vlooide hij wel na of de aangeboden waar al dan niet gejat was?
Als bewijs voor zijn absolute betrouwbaarheid voerde Joep toen aan, dat hij met zijn vriend Theo kort daarvoor was benaderd door een hoge snuiter bij Justitie met de vraag of zij een onderzoek wilden instellen naar de kwalijke praktijken van de toen in het Londense Chelsea wonende Michel van Rijn en daarover een zwartboek wilden samenstellen. Beter bewijs van een onbevlekte reputatie kon Joep zich niet voorstellen. Wij vroegen aan kunstmusketier Van Rijn om een reactie. Wilde hij graag geven. Komt ie:
“Tsja, wat moet je daar nou mee? Ik noem in mijn boek deze verdwaalde toeristen in de kunstwereld maar Les Misérables. Waar mijn naam tegenwoordig al niet goed voor is. Maar “such is fame”. Gelukkig liggen dit soort kneuzen altijd achter mij in de race en reed ik voor mijn plezier al Bentleys plat toen de heer Daatselaar nog in een C & A -pak Mitsubishi’s aan de man moest brengen. Maar nu je het toch vraagt: naar mijn bescheiden mening had gewezen tweedehands autohandelaar Herr Aarselaar bij zijn leest moeten blijven. Ik heb even op zijn website gekeken naar zijn tweedehands waar. Veel oogverblindend vers beslag en sloten op “gerestaureerde” meubelen. Ronald Godhelp(e) hem. De laatste overigens niks mis mee”.
Is dit schilderachtig of niet? En we zijn er nog niet. Dus stay tuned.
1. Wij navragen of de betrokken OvJ ooit berispt was in verband met die affaire. Volgens het ministerie was het allemaal klinkklare nonsens. Maar wat zegt dat nog tegenswoordig?
Dit bericht is verschenen in Kleintje Muurkrant actueel