Behoefte om ook een berichtje/column in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Een aantal hieronder lopende series hebben we verzameld op een aparte site, zie followup
dinsdag 9 februari 2010
Een hoop gemier, een hoop gemeier, maar we hebben hem. Het antwoord van Jurretje van Dalen, el presidente van Terra Vitalis, op de brief van de gebrs. Boot, die wij op 2 februari jl. in de frisse wind hingen. Redelijk kort van stof onze Jur. Komt ie.
Om te voorkomen dat het weer een el en zeven duim duurt hebben we meteen bij de twee “stalkers” om een reactie gevraagd. Ook lekker. Komt ie weer:
" ... Jurretje’s antwoord om ons aansprakelijk te stellen lijkt veel op dat van voorganger Erik van Toor. Ook die had de zieke gedachte om ons verantwoordelijk te houden. Toch vind ik het vreemd dat ook in dit schrijven curator Rocco Mulder, die ons onlangs liet weten dat hij nog graag met ons een gesprek zou willen hebben, de man is bij wie wij iets zouden moeten inleveren. Ter verduidelijking stuur ik jullie hierbij ook nog een paar interessante linkjes:
kort geding. boot wint kort geding en VanToor.
Als je de file van Van Toor leest lijkt het nog heel wat, maar je weet genoeg als je ziet wat hij over zijn job bij Terra Vitalis schrijft”.
Jur, Rocco, anybody? Lucht je hart bij KM. Helemaal gratis en voor niks. Stay tuned.
maandag 8 februari 2010
Dr. Stewart David Nozette is nog steeds in afwachting van een proces in de VS, op verdenking van spionage voor Israël. Of in ieder geval op verdenking van de intentie daartoe, want de Amerikaanse autoriteiten verklaarden dat de zionistische staat niets te verwijten valt omdat het nooit tot daadwerkelijke levering van informatie door Nozette was gekomen. Eerder vroegen we ons al af waarom dan juist Nozette in de val liep van een zich voor Mossad jongen uitgevende FBI agent. Het had er toen al alle schijn van dat hij de Israëliërs eerder van info had voorzien en dat beeld lijkt nu bevestigd. Het Federale gerechtshof in Washington ontving onlangs in ieder geval een stapel nieuwe documenten aan de hand waarvan onomstotelijk vast kwam te staan dat Nozette als adviseur op de loonlijst stond van "Israeli Aerospace Industries" (IAI), een militair industriële firma in Israël. Andere documenten tonen aan dat hij samenwerkte met twee Israëlische wetenschappers, Yossi Weiss en Yossi Fischman. Beiden zijn hoge omes bij IAI. Weiss als leider van de raketten en ruimtevaart afdeling, terwijl Fishman daar de optisch afdeling bestiert. Laatstgenoemde verklaarde desgevraagd dat zijn contacten met Nozette niets met spionage te maken hadden: "We did not engage in any kind of spying activity or information gathering, perish the thought. The relationship was business as usual." Zeker, business as usual. Verder leverde de computer van Nozette wat aardige informatie op. Dat apparaat verraadde dat hij voornemens was tot een "penetration of NASA". Maar dat niet alleen, want hij probeerde ook op de computers van andere wetenschappers in te breken, om meer geheime gegevens voor zijn klanten(en) bijeen te brengen. Verder is meer duidelijkheid ontstaan over zijn geheimzinnige reisjes. Eerder waren er al aanwijzingen dat Nozette naar India was geweest, naar het land dus waar Israël al jaren een militaire samenwerking mee kent. Maar volgens de laatste informatie is hij ook verschillende malen naar Israël zelf afgereisd. Op zich is reizen natuurlijk geen zonde, maar hij verliet de VS zonder opgave te doen van zijn reisbestemming, iets waartoe hij vanwege zijn security clearance wel verplicht was en dat verandert de zaak. De FBI vond ook nog brieven op de computer van Nozette die eveneens tegen hem gebruikt zullen worden tijdens het proces, maar over de inhoud daarvan werd niets bekend gemaakt. Zijn we juist daarom des te benieuwder naar.
maandag 8 februari 2010
Afgelopen week publiceerde de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) een open brief aan alle burgemeesters van Nederland over de ‘ontwikkelingen met betrekking tot de werkwijze van de Anti Fascistische Actie (AFA)’. Niet alleen staat deze brief bol van de feitelijke onjuistheden omtrent de werkwijze van deze anti-fascistische en anti-racistische actiegroep, maar is een regelrechte inbreuk op ons recht van vrije meningsuiting en vereniging.
AFA is een in 1992 opgericht samenwerkingsorgaan van verschillende lokaal opererende actiegroepen, die zich het bestrijden van racisme en extreem-rechts in zeer uiteenlopende vormen ten doel stelt. Grofweg hanteert AFA hiertoe drie uiteenlopende methoden: aan de ene kant richt de actiegroep zich op het doen van onderzoek naar extreem-rechtse organisaties, hun handelswijzen en ideologie. Deze expertise op het gebied van extreem-rechts wordt daarnaast toegepast in de voorlichting van lokale overheden, particulieren en ondernemers die (doorgaans buiten hun eigen intentie en weten om) op enigerlei wijze zijn betrokken in de facilitering van extreem-rechtse (partij)bijeenkomsten en demonstraties. Tot slot spant AFA zich ook op praktisch niveau in, door middels de organisatie van (tegen)demonstraties en campagnes het publiek over extreem-rechtse organisaties voor te lichten, en hiertegen te mobiliseren.
De afgelopen jaren is het zwaartepunt binnen de werkwijze van AFA met name op onderzoek naar, voorlichting over en mobilisatie tegen extreem-rechts komen te liggen. Het is in onze ogen dan ook niet geheel verbazingwekkend dat de AIVD in haar schrijven vaststelt dat AFA de laatste decennia uit is gegroeid tot ‘een meer politieke lobbygroep.’ Hoewel AFA zich nadrukkelijk als actiegroep wenst te profileren, is met name op het gebied van voorlichting en mobilisering een taak voor deze groep weggelegd.
Zéér beklagenswaardig is echter de wijze waarop AFA in de brief van de AIVD willens en wetens als geweldsbeluste, extremistische organisatie wordt weggezet. AFA stelt zich ten doel op geweldloze (doch weerbare) wijze, racistische en fascistische organisaties en ideeën zo veel als mogelijk te bestrijden. Wij vinden het onbegrijpelijk, dat iemand dit streven doelbewust als ‘extreem’ of gewelddadig zou willen afschilderen.
In haar brief aan de Nederlandse burgemeesters gaat de AIVD onder andere in op een actiecampagne tegen Wilders waaraan AFA (naast andere actiegroepen) deelneemt. De activiteiten die het afgelopen jaar door deze actiecampagne zijn ontplooid, bestonden zonder uitzondering uit het organiseren van debatten, het publiceren van achtergrondinformatie en het houden van volstrekt geweldloze demonstraties, waaronder een zeer succesvolle fakkeltocht in november vorig jaar in Arnhem. De AIVD stelt in haar schrijven weliswaar niet expliciet dat het een gewelddadige campagne betreft, maar die suggestie wordt duidelijk en doelbewust gewekt. De wijze waarop de AIVD deze volstrekt legale en geweldsloze campagne probeert te criminaliseren, is ronduit schandalig.
Enkel en alleen het feit dat onze expertise op het gebied van onderzoek naar, en voorlichting over, extreem-rechts die van de AIVD met kop en schouders overstijgt, is -hooguit voor laatstgenoemde zelf- inderdaad een reden ons als bedreiging te beschouwen. Wij zien echter niet in, op welke wijze onze inspanningen ter bestrijding van extreem-rechts enige bedreiging voor de samenleving zouden kunnen vormen.
Het moge echter duidelijk zijn, dat de AIVD met de publicatie van deze en een aantal voorgaande ‘rapporten’ doelbewust probeert de linkse, anti-racistische beweging in diskrediet te brengen. Aangezien wij constateren, dat het maatschappelijk draagvlak voor de door ons ontplooide activiteiten onverminderd toeneemt, zullen we de brief van de AIVD dan ook vooral als aanmoediging zien, om met eenzelfde energie en enthousiasme deze activiteiten voort te zetten. De AIVD lijkt met haar schrijven tevens tot uitdrukking te brengen, dat zij onze activiteiten als een sterke belemmering voor de verdere groei van (het draagvlak voor) extreemrechtse organisaties ziet. Wij nemen hier dan ook verheugd kennis van.
Zoals bekend hebben diverse extreem-rechtse partijen en personen zich in tal van gemeenten voor de gemeenteraad verkiesbaar gesteld, variërend van de neo-nazistische NVU in het oosten en zuiden van het land, als ook de CD en oud CD-leden in o.a. Arnhem en Utrecht. De extreem-rechtse PVV stelt zich in een tweetal steden (Almere en Den Haag) verkiesbaar. Ook AFA zal, zoals altijd, waar mogelijk burgers en lokale autoriteiten middels voorlichtingscampagnes en demonstraties vroegtijdig op de hoogte brengen van de te verwachten ontwikkelingen.
maandag 8 februari 2010
Het ging er even heet aan toe binnen de Utrechtse studiegroep. Hoe behandelde je een nieuwkomer die met zijn neus in Mein Kampf werd aangetroffen? En ook nog andere spulletjes op zijn kamer had die nou niet meteen een milieuvriendelijk karakter droegen. Zette je zo’n figuur op ijs of niet? Per saldo ging het niet om een verboden boek, maar Adolf’s gedachtengoed was nou niet bepaald bon ton. Zeker niet in die tijd, toen de Mentenaffaire eraan kwam en sterke geruchten de kop opstaken dat de Ehre van de toenmalige prins-gemaal Treue heette.
Waarom had ie het eigenlijk aangeschaft? Volgens de latere VVD-coryfee was het puur uit nieuwsgierigheid en had het niks te maken met zijn politieke voorkeur. Bovendien stroomde er joods bloed door zijn aderen, dus zijn studiegenoten hoefden niet bang te zijn dat zij een adder aan de borst knuffelden.
Of onze vriend echt voor een gedeelte tot de misjpoge behoorde werd eigenlijk nooit uitgevogeld. Als het er al toe deed. Maar hij kreeg wel de benefit of the doubt. Terecht of ten onrechte hopen we binnenkort nog aan de weet te komen. Stay tuned.
maandag 8 februari 2010
Binnen het kader van ons onderzoek naar het geheim gebleven plan om tegen een zo zacht mogelijk prijsje in Den Dolder een spa & health centrum voor rijke stinkers in te richten stuurden wij op 25 oktober jl. een e-mail naar Nassau Makelaars in Zeist. Komt ie:
“Ons is ter ore gekomen dat een vijftal jaren geleden een van uw personeelsleden onder druk van minder gezellige omstandigheden naar Zuid-Afrika zou zijn verhuisd. Het zou gaan om de heer Moerdijk, die verwikkeld zou zijn geraakt in een frauduleuze affaire rond een pand in Den Dolder. Alvorens tot publicatie over te gaan zouden wij graag willen weten of bovenstaande juist is”.
Geen antwoord. Niet netjes. Dus op 28 oktober nog maar een e-mail ertegenaan. Komt ie:
“Wij zouden graag uw aandacht willen vestigen op de inhoud van bovenstaande e-mail, die wij u een paar dagen geleden hebben toegezonden. Mogelijk is onze missive aan uw aandacht ontsnapt. Dat stelt ons overigens in de gelegenheid tot een aanvullende vraag: is het juist dat de heer Moerdijk voor zijn vertrek naar Zuid-Afrika uitputtend is verhoord door officier van justitie Speijer”?
Wat denk je? Geen ruk van Nassau gehoord. Kan je zeggen wie zwijgt stemt toe, maar dat is te makkelijk. Dus op naar het schuurtje, effe snuffelen in de puinhoop en hoppa, een steekschop. Het is graven geblazen. Stay tuned.
zondag 7 februari 2010
18 november jl. vond in Washington D.C. een aardig feestje plaats voor leden van het US Congress. Bedoeling was de Amerikaanse politici ervan te overtuigen dat het van coupplannen verdachte Ergenekon netwerk in Turkije in werkelijkheid een kwaadaardig verzinsel is van de AK-partij, met de intentie argeloze pro-Amerikaanse Turkse militairen in diskrediet te brengen. Daarom werd de Amerikaanse politici vriendelijk doch dringend verzocht naar wegen te zoeken om de Turkse regering tot een beëindiging van het Ergenekon proces te dwingen. Initiatiefnemer van deze bijeenkomst was de ARI Foundation, een in de VS actieve Turkse lobby organisatie/denktank met heel aardige antecedenten. Zo suggereert de zojuist genoemde bijeenkomst voor Amerikaanse congresleden op zich al dat de ARI foundation geen vertegenwoordiger is van de huidige Turkse regering, maar vooral van de Turkse strijdkrachten. Verder valt vooral de connectie met de Israël lobby in de VS op. Zo is er een link met het "Washington Institute for Near East Policy" (WINEP) dat is opgericht door Martin Indyk, de voormalige Amerikaanse ambassadeur in Israël. Indyk zou de lakens uitgedeeld hebben binnen een Israëlisch spionagenetwerk in de VS. Vast staat dat hij zijn carriere begon bij AIPAC, een organisatie die de belangen van Israël in de VS vertegenwoordigt, maar dat mede doet aan de hand van allerlei spionageactiviteiten. Daardoor is AIPAC al jaren een doelwit van onderzoeken door Amerikaanse overheidsinstanties, zoals de FBI. In het kader van de intensieve militaire samenwerking tussen Israël en Turkije onderhoudt AIPAC meer dan uitstekende betrekkingen met Turkse organisaties in de VS, zoals de "American-Turkish Council" (ATC). AIPAC en ATC zijn zelfs zo sterk met elkaar verbonden dat eerder sprake lijkt van twee "zusterorganisaties" waarvan de doelstellingen, de leden en de activiteiten elkaar in ruime mate overlappen. Over de ARI foundation kunnen soortgelijke woorden geschreven worden. Want er valt niet alleen een verband aan te wijzen tussen deze organisatie en AIPAC, maar ook met het "Jewish Institute for National Security Affairs" (JINSA), nog zo'n Israëlische belangengroep in de VS. Een ander punt is dat Yurter Ozcan, de voorzitter van de ARI foundation, samenwerkt met Soner Cagaptay, de leider van het Turkse onderzoeksprogramma binnen WINEP. Dat Cagaptay bekend staat als neoconservative, komt niet als een verrassing, want dat is duidelijk de hoek waar de wind uit waait bij de ARI-foundation. Zo is de eveneens bij deze organisatie betrokken Zeyno Baran tevens verbonden aan het neoconservatieve Hudson instituut. De combinatie van Amerikaanse neo conservatives met Turkse en Israëlische lobby clubs die in de ARI foundation naar voren komt, kennen we natuurlijk al langer via de verslagen van de Turks/Amerikaanse klokkenluidster Sibel Edmonds. Daarin belicht zij de samenwerking tussen Turkse en Israëlische overheidsinstanties bij de illegale handel in gezellige handelswaar als kernwapentechnologie. Bovendien dragen functionarissen van beide landen er toe bij dat criminele organisaties ongestoord drugs naar Europa en de VS kunnen smokkelen. Dat leidt automatisch tot de vraag wat voor consequenties het huidige beleid van openheid in Turkije (als ook de crisis in de relatie tussen Israël en de AK-partij) voor dit criminele niveau zal hebben. Helemaal omdat er het een en ander voor te zeggen is dat het door Edmonds genoemde netwerk en Ergenekon elkaar overlappen, of misschien zelfs voor een deel identiek aan elkaar zijn. Daarom zouden wij zeker niet verbaasd opkijken als blijkt dat de bedenkingen van de ARI foundation over het Ergenekon proces ook met dat verborgen aspect van de Amerikaans-Israëlisch-Turkse relaties te maken heeft en niet alleen met de reputatie van die zielige Turkse generaals. Verder hoeven we alleen maar onze eerdere overpeinzing te memoreren, dat er mede door de islamitische oriëntatie van de AK-partij alle reden voor Israël bestaat om een vinger in de Ergenekonpap te hebben en de cirkel is weer rond.
Overigens is het de vraag of de onderneming van de ARI foundation in de VS om Ergenekon langs deze weg uit de wind te houden, veel effect zal hebben. De VS gaven nadrukkelijk hun goedkeuring aan de AK-partij toen die de winst bij de verkiezingen van 2002 binnenhaalde. Dat er ondertussen weinig is veranderd blijkt wel uit het zeker niet verminderde enthousiasme van de Amerikanen voor Fetullah Gulen, de religieuze inspirator van premier Erdogan en de zijnen (de omarming - letterlijk - van Gulen door Abraham Foxman van de uiterst pro-Israëlische "Anti Defamation of B'nai B'rith'". Gulen laten we hier verder maar buiten beschouwing, want dat gebeurde toen de Palestijnse aap nog bij de AK-partij in de mouw zat en Erdogan zijn tanden nog niet in de vleugel van de Turkse strijdkrachten had gezet waar Israël het zo goed mee kan vinden). In ieder geval wijst alles op een stevige verandering in het politieke landschap tussen de VS en Turkije. De Amerikaanse CIA deed ooit een Gladio-achtig geheim netwerk in Turkije ontstaan, maar Washington lijkt er nu geen probleem mee te hebben dat de AK-partij zich inzet om de illegale activiteiten van datzelfde netwerk te onthullen. Sterker nog, er gaan (in Koerdische kringen) zelfs geruchten dat de bron van alle recente onthullingen over coup plannen binnen de Turkse strijdkrachten zich in de VS bevindt. Kennelijk heeft men er daarbij maling aan wat de Israëliërs ervan vinden en da's op zich al een interessante ontwikkeling, die recente geluiden van Amerikaanse overheidsvertegenwoordigers als zou men spuugzat zijn van Israël, in een apart daglicht plaatsen.
zondag 7 februari 2010
Echt een berichtje voor een mistige zondag. Meneer en mevrouw Ferguson gaan uit elkaar. Heul bekende figuren aan de overkant van het plasje. Niall professort erop los in geschiedenis aan de Harvard universiteit, schrijft boeken vol (1), is een sprekend hoofd voor de teevee, denktankt voor de Britse Conservatieven en rommelt met een paar hedgefonds. Scharrelt ie jaarlijks een 5 meloen Pond mee bijmekaar. Niet onaardig dus.
Zijn vrouwtje Sue Douglas heeft met haar vroegere journalistieke werk de eerste trap van zijn carriereraket betaald, kreeg drie koters van Niall en staat momenteel op de groslijst voor een Conservatieve plek in het Lagerhuis bij de volgende verkiezingen.
De laatste jaren vertoonde Niall meer en meer de neiging om achter zijn midlife-leuter aan te lopen. Acht keer liep het met een sisser af. Maar nu, bij de negende, is het raak.
U maar denken, wat motten we daar nou mee? We kennen die mensen helemaal niet.
Nee, maar Niall’s nieuwe verkering wel. Dat is onze bekende Somalische pro-clitoriste, anti-baardfundamentaliste, feministe, ex-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali. Het meisje dat van ons nog poen wilde hebben toen ze al ruim en breed in de States tussen de rijken der aarde bivakkeerde en net zoveel gevaar liep om door een muslim te worden overreden als een biggetje in de Kalahari. Dat gehengel naar een paar grijpstuivers is dus nu voorbij. Golddigger? Ayaan? Ben je belazerd. Dit is liefde.
Goh, wat een leuk stukkie. Weet iemand het nummer van die nicht in Den Bosch?
(1) Momenteel over de Amerikaanse oorlogsmisdadiger en Bilderberger Henry Kissinger.
zaterdag 6 februari 2010
Lachen, gieren, brullen in Turkije. Hebben ze daar net het woord Esamya leren kennen, blijkt er nu weer een "geheime grondwet" te bestaan. Wordt het "Nationale Veiligheidsbeleid Document" (MGSB) genoemd, maar staat bij insiders ook bekend als "Het rode boek". Evenals Esamya, geeft het MGSB de militairen een vrijwel onbeperkte volmacht. Recentelijk wordt het dan ook beschouwd als de ruggegraat van de militaire staatsgrepen die Turkije voor zijn kiezen heeft gehad. Het MGSB kreeg zijn laatste update in 1997 (toen ook Esamya ontstond) en kan niet los worden gezien van de "postmoderne coup" dat jaar in Turkije. Want hoewel er in 1997 geen tanks door de straten van Ankara en Istanbul reden, maakten de strijdkrachten dat jaar wel degelijk een einde aan de religieus georiënteerde regering van Necmettin Erbakan. Met de update in 1997 werd het ultranationalisme geschrapt van de GSMB lijst met potentiële veiligheidsrisico's voor Turkije. Bleven over, religieus fundamentalisme, separatisme (lees PKK), radicaal links en -opmerkelijk genoeg -christelijke missionarissen", als gevaren voor de veiligheid van de Turkse republiek. Een saillant detail, dat over die christelijke missionarissen. Moet je gelijk denken aan die in 2006 in Trabzon vermoorde Italiaanse priester. Of aan de drie bijbeluitgevers die hetzelfde lot een jaar later in Malatya troffen. Bovendien lijkt ook de moord op de uit (het christelijke) Armenië afkomstige Hrant Dink in dit patroon te passen. Helemaal omdat in verband met "Operatie Cage" eerder al documenten opdoken waarin de plannen tot deze moorden in een adem werden genoemd.
Vanzelfsprekend is het MGSB "for your eyes only". Maar het lag niet alleen thuis bij militairen, waarvan een aantal nu in het gevang zit vanwege betrokkenheid bij Ergenekon, zoals Kapitein buiten dienst Muzaffer Tekin en Generaal buiten dienst Veli Kucuk. Het werd ook aangetroffen in een kluis van Kasim Zengin. Hij werd gearresteerd in verband met de "Sauna crime gang", een gezelschap dat bestuurders chanteerde aan de hand van beeld en geluidmateriaal waarop de personen in kwestie zich in een "ongepaste situatie" bevonden. Nadat de Sauna crime gang was opgerold, bleek deze bende eveneens bindingen te hebben met Ergenekon.
Logische zaak dus dat de regerende AK-partij ook het MGSB aan wil pakken. Maar evenals met Esamya, valt nog maar af te wachten of zulks gaat slagen. Er zijn hogere machten in Turkije. Die waren er altijd al, maar komen door het beleid van de AK-partij in een erg gevoelig daglicht te staan. En dat bevalt die hogere machten niets. Daarom valt te hopen dat het onlangs in Turkije geplande staatsgrepenmuseum (geen grapje) niet al voor zijn opening aan uitbreiding toe is.
vrijdag 5 februari 2010
Geenstijl ging weer eens op pad in een poging critici van het Israelische apartheidsbeleid onderuit te halen. Doelwit was deze keer het "Nederlands Palestina Komite" (NPK). We kennen het NPK als een organisatie die sinds jaar en dag een lans breekt voor de Palestijnse zaak. Eén beginsel heeft daarbij altijd hoog in het NPK vaandel gestaan want men wil ten ene male voorkomen dat kritiek op Israël tot jodenhaat leidt. Geheel terecht. Niet alleen omdat het NPK zelf verschillende joden in zijn gelederen kent, maar ook omdat er sinds de vroegste dagen van het zionisme sowieso altijd veel kritiek op deze nationalistische ideologie heeft bestaan binnen de joodse gemeenschap. Dat geldt zowel voor linkse als religieuze joden. Joden en Israël zijn niet identiek aan elkaar. In het algemeen niet en al helemaal niet voor het NPK. Aan de andere kant spreekt het voor zich dat de pro-Israëlische kringen waarvan Geenstijl een duidelijke exponent is, een heel andere indruk willen wekken. Per slot van rekening gaat antisemitisme als emotioneel beladen argument er goed in bij het Nederlandse publiek, dat nog altijd met een collectief schuldgevoel rondwandelt door de verschrikkingen tijdens WOII. Daarom ging Geenstijl vorige week met een videocamera naar een Albert Heijn vestiging in Utrecht, waar het NPK via flyers opriep geen Israëlische producten te kopen. Maar Geenstijl was niet in de beweegredenen van de NPK activisten geïnteresseerd. In plaats daarvan plaatste men een kort interview op de site met een jongmens -met Noord-Afrikaanse roots en het IQ van een garnaal- dat toevallig op genoemde lokatie aanwezig was. Tegen iedereen die het maar wilde horen vertelde deze persoon dat joden naar zijn mening "uitgeroeid" moesten worden. Het duurde niet lang voordat de Nederlandse afdeling van de "Antidefamation League of B'nai B'rith'", die we kennen als het CIDI klaar stond om de jongen in kwestie aan te klagen. Probleem was alleen dat niemand wist wie hij was. Geenstijl niet en het NPK, dat uit de aard van de zaak niets met dergelijke lagere levensvormen te maken wil hebben, al evenmin. Maar de bedoeling van deze wel erg doorzichtige actie van Geenstijl is natuurlijk zonneklaar: associeer het NPK via zo'n idioot met antisemitisme en er is weer een pro-Palestijnse organisatie in diskrediet gebracht. Leuk geprobeerd Rutger, maar na die losse flodder van laatst (*) hadden we een iets slimmere aanpak verwacht. Het zal ons daarom benieuwen wat jullie in het vervolg uit de kast zullen trekken om het protest tegen de zionistische misdaden een kat te geven.
(*) Zie Echt geen stijlvan 13 december 2009
vrijdag 5 februari 2010
Toen in Soesterberg de klokken luidden die het afscheid van het gelijknamige vliegveld aankondigden, zou een klein clubje inventieve lieden uit de lokale bovenlaag al een tijdje bezig zijn geweest met een ludiek plan. Dat behelsde in ieder geval het behoud van een landingsbaan en de benodigde technische faciliteiten. Waarvoor? Nou het elitaire gezelschap van bestuurderen, investeerders, stenenleggers, makelaars en beffen wilden graag van het aanpalende deel van Den Dolder een spa- en health center maken, inclusief een exclusieve golfbaan. En hoe dolletjes zou het dan niet zijn om de dure wellnessfanaten en welvaartpatiënten aan te kunnen laten vliegen op een bij het complex behorend vliegveld? Maar dan moesten liefst voor een zacht prijsje wel een stel villa’s veroverd worden en vervolgens volgens de modernste eisen in shape worden gebracht.
Mooi plan als je houdt van badderen, tegen een balletje slaan, prut aan je lijf, zweten met een handdoek onder je pens, massages, zonnekanonnen, indien gewenst verse vleeswaren etcetera etcetera. Maar waar haal je zo gauw die villa’s vandaan? Op een nette manier. En kijk, wat dat laatste betreft ging het scheef. Want het ging niet netjes. Er vielen brokken. Stay tuned.
vrijdag 5 februari 2010
Nee, het ging niet om een nummertje shock-therapie en ook niet om een rotgeintje. Maar toen een stel eerstejaars studenten de kamer van het latere VVD-kanon betraden schrokken ze zich wel een volwassen bult. Ze werden namelijk geconfronteerd met een aantal symbolen die prins Bernhard misschien interessant had gevonden, maar die bij de jonge ballen een golf van walging opriep. Kwam nog bij dat er bij de liberaal in spe ook nog een verboden boek rondslingerde dat volgens de profeet uit Venlo vergelijkbaar was met de Koran.
Er ontstond een korte ijstijd in het betrokken studentenhuis. Er werd vergaderd. Daarna werd de betrokken jaargenoot vriendelijk verzocht om zijn rotzooi te dumpen. Aldus geschiedde. Het gevalletje werd verder behandeld als een faux pas. Een weeffoutje. Kan gebeuren. Maar tijdens zijn latere carriere zorgde de VVD-er er wel voor op goede voet te blijven met zijn jaargenoten. Je weet maar nooit. Stay tuned.
donderdag 4 februari 2010
De Gemeenteraad van Haarlemmermeer stemt morgen -5 februari- in het geheim in met de nieuwbouw van Schiphol Oost. Tijdens een hoorzitting weerklonk eerder deze zienswijze:
"De eerste wereld legt vanouds de regels op en dwingt ons in de derde wereld nog steeds in een ondergeschikte rol. Dat roept de meest rebelse driften in ons naar boven. Omdat regels typisch iets zijn voor de eerste wereld, kan de derde wereld alleen maar voorzichtig iets opperen, want naar ons wordt zelden geluisterd. De derde wereld steekt timide zijn vinger op, of staat in brand, vindt het zelfs fijn om te branden, want de eerste wereld heeft slechts een oor voor vuur" (Antjie Krog, schrijster uit Zuid-Afrika).
Het monument van de Schipholbrand, het zou een plek krijgen, zo verklaarde uw burgemeester ruim een jaar geleden. Het monument is er. Het is geschilderd door Papa Sakho, de kunstenaar uit Senegal die zijn tanden en zijn nachtrust verloor in de brand.
Bij beslissingen over het opsluiten van migranten regeert het machtswoord. Bij het bouwen en in stand houden van gevangenissen voor de bewaring van vreemdelingen regeert, ook in relatie tot uw gemeente het machtswoord. Zoals u weet is Schiphol Oost er nog steeds door het decreet van Donner.
Hoe het gaat als er een nieuwe gevangenis wordt gebouwd weten we door de ervaring in Rotterdam, op vliegveld Zestienhoven. Ook hier worden alle menselijke normen terzijde geschoven. Ook hier verwijst het lokale bestuur naar hogere machten en naar procedures. Ook hier verschuilt men zich graag achter de eigen onmacht. Niets is ons mensen vreemd.
Maar in deze onmacht schuilt ook een lichtpuntje. Juist de wetenschap dat het woord van uw raad geen enkele invloed heeft, geeft u de ruimte om uw geweten of uw gevoel, uw ethisch besef te laten spreken. U hoeft niet te collaboreren. Uw stem heeft geen consequenties en juist daarom kunt u vrijuit spreken.
U kunt het regiem van angst en macht en willekeur doorbreken door simpel weg te bedanken voor de eer.
Nalatigheid kan dodelijk zijn, zo is onder meer bij de Schipholbrand gebleken. Niemand van u kan erom heen dat het garanderen van de levens van gedetineerden blijkbaar onvermijdelijk moest wijken voor een hoger doel: de uitvoering van de vreemdelingenwet, meer specifiek het opsluiten van mensen zonder papieren met het enkele doel hen uit Nederland te verwijderen. Beseffen we wel dat niemand is gehouden mee te werken aan de uitvoering van een beleid dat leidt tot schending van mensenrechten?
Op dit moment zit een van de overlevenden van de Schipholbrand in vreemdelingenbewaring om uitgezet te worden. Ricky heeft net als veertig andere overlevenden een trauma. Laatst was er brandalarm, Ricky raakte in paniek. Hij werd behandeld door de bewakers: toegesnauwd, tegen de grond gewerkt, in de boeien geslagen en voor vijf dagen in de isoleercel geplaatst.
De les van de Schipholbrand is dat je niet ongestraft de mensenrechten van migranten kunt vertrappen. Die les kunt u als gemeenteraad van Haarlemmermeer vandaag trekken door nee te zeggen tegen het voorliggende bestemmingsplan.
Tenslotte: wij hebben begrepen dat de raad in alle beslotenheid wenst te beslissen over deze zaak. De openbaarheid wordt hiermee geweld aan gedaan. Ook dit is weer een bewijs van angst. Maar we kunnen ons voorstellen dat schaamte hier ook een rol speelt. Als u er inderdaad voor kiest om de beslissing achter gesloten deuren te nemen, dat wil zeggen in het geheim, dan roepen wij de leden die de moed hebben om tegen stemmen hierbij op om dit bekend te maken".
donderdag 4 februari 2010
Is het referendum-karretje op Bonaire wel in de poep gereden door Glenn Thodé, maar weet u nou precies waar het over ging? Mocht u de onbedwingbare lust bekruipen om er wat bij te leren leveren wij de exacte tekst van het referendumbesluit (zie de Memorie van Toelichting en 't Ontwerp). En zeg niet wat moet ik daar nou mee, het gaat wel over de vraag of we er een randgemeente bijkrijgen of niet. Hier wordt geschiedenis geschreven.
Dus opletten. Kan je later aan je kleinkoters zeggen dat je erbij bent geweest. Stay tuned.
donderdag 4 februari 2010
Zo. Niks geen speculaasjes meer. We zijn op eerste kerstdag ordinair besodemieterd met die ballenbomber. Lekker voor die Jasper Schuringa. Duik je met ware doodsverachting boven op Umar Farouk, dooft het fikkie in zijn Nigeriaanse onderbroek, houdt hem in bedwang tot het niet meer nodig is en wat horen we nu? Allemaal doorgestoken kaart. De Amerikanski’s hadden hem van het begin tot het eind in het snotje. Vanaf het moment dat hij een visum aanvroeg. Is nu tijdens een hoorzitting van de Committee on Homeland Security officieel bevestigd door ene Patrick Kennedy. Een hoge knuppel uit het management van Buitenlandse Zaken.
Trouwens, Barack Hussein staat ook stevig voor jodokus. Voor de camera uitleggen dat zijn speurneuzen wel alles wisten van en over Umar, maar dat ze de dots niet hadden geconnect. Foutje. Zou nooit meer voorkomen.
Allemaal gelul dus. Maar het was wel meteen een mooie smoes om een zootje enge poortjes te bestellen waar elke vliegtuigpassagier met zijn handen omhoog in moet gaan staan. Om te laten zien dat er nog leven is achter de gulp of het inlegkruisje. En meteen ook een leuk opstapje voor de activiteiten in Jemen op te pimpen.
Brengt ons overigens meteen bij Guusje T. en Ernst H-B. Waren zij ook op de hoogte van het schaamteloze Amerikaanse spelletje? Zo ja, dan is het schandalig dat zij nu hun wafel houden. Zo nee, idem.
Oh en nog wat: wisten die verrekte Amerikaanse speurneuzen dat Umar wat modern buskruit in zijn onderbroek had zitten? Of erger nog, hebben ze het hem zelf geleverd? Via Captain Curry op Schiphol. En nou maar hopen dat de wekker afgaat in de Tweede Kamer. Stay tuned.
woensdag 3 februari 2010
Turkije is traditioneel een voorloper in de islamitische wereld als het om de scheiding tussen kerk en staat gaat. De AK-partij van Recep Tayyip Erdogan heeft er de laatste jaren wel wat aan liggen knagen, maar in principe wordt verreweg het grootste deel van Ataturk's gedachtengoed daaromtrent nog altijd gerespecteerd in de Turkse republiek. Dat komt niet in de laatste plaats door de strijdkrachten, die zich als de beschermer van het Turkse secularisme zien. De AK-partij was dan ook nog maar amper aan de macht, of de militairen begonnen al onrustig te worden over wat de in hun ogen fundamentalistische Erdogan allemaal zou betrachten. Het eerder door ons besproken plan tot operatie "Sledgehammer" was daar het gevolg van. Generaal Basbug kan het nu ontkennen tot hij een ons weegt, maar vrijwel niemand twijfelt er nog over dat dit plan bestond. Ondertussen heeft Basbug wel een bedreiging aan zijn ontkenningen toegevoegd. "Er moet niet gedacht worden dat het geduld van de Turkse strijdkrachten oneindig is", zei hij naar aanleiding van berichten over operatie Sledgehammer. Geen beste taal, maar dat neemt niet weg dat Basbug hier onmiskenbaar het probleem aanwijst waar Turkije mee worstelt. Want dient het geduld van de strijdkrachten niet onbegrensd te zijn in een democratie? Dat was toch voor zover wij ons kunnen herinneren, een van de spelregels van die bestuursvorm. Turkije weet kerk en staat voor alsnog gescheiden te houden, maar de scheiding tussen leger en staat is iets heel anders. Neem bijvoorbeeld de kwestie rond het protocol over "Samenwerking voor veiligheid en openbare orde" (Emasya), het laatste hoofdstuk in het conflict tussen regering en strijdkrachten. Emasya ontstond in 1997 als een afspraak tussen het ministerie van Binnenlandse Zaken en de generale staf. Het stelde de strijdkrachten in staat om zonder wat voor toestemming van burgerautoriteiten dan ook, op te treden bij binnenlandse veiligheidskwesties, door inlichtingen bijeen te brengen of operaties uit te voeren. Over de kat op het spek binden gesproken; het lijkt wel een vrijbrief voor het leger om de macht te grijpen. Ook Emasya heeft weer een lekker Gladio smaakje. Zo wordt de laatste dagen een relatie gelegd met een aanslag op een boekenwinkel in 2005 te Semdinli. In verband daarmee werden destijds twee officieren en een voormalige PKK informant gearresteerd, omdat ze gegevens hadden verzameld over de betreffende boekhandel en het daardoor aannemelijk was dat ze meer over de toedracht van de aanslag wisten. Bij hun verhoor verklaarde het drietal volgens Esamya richtlijnen gehandeld te hebben. De bij het onderzoek in Semdinli betrokken officier van justitie, klaagde vervolgens een aantal hoge militairen aan, waarvan er drie door een burgerrechter tot 39 jaar gevangenisstraf werden veroordeeld. Het beroepshof vernietigde dit vonnis echter en verwees de zaak naar een militaire rechter, die de veroordeelde militairen na een zitting vrijsprak. De aanklager die zo brutaal was geweest de militairen voor een rechter te slepen, kreeg de zak. Zo gaat dat in Turkije. Niet vreemd dus dat President Gul hard aan de noodrem trekt en 'n einde wil maken aan Emasya, zoals hij een einde wil maken aan alle militaire protocollen die een bedreiging zijn voor de regering. Maar of hij zal slagen, is nog maar de vraag. Niet al te lang geleden stootte de president bijvoorbeeld ook nog zijn neus toen hij probeerde de wet te stoppen die het burgerechters verbiedt militairen te berechten. Het Turkse constitutionele hof greep toen in. Gul kan daarom bij zijn verklaring over Esamya wel gezegd hebben dat Turkije door de Turkse regering bestuurd wordt, maar in de praktijk gaat dat vaak heel anders. Er valt nog veel te doen voor de AK-partij in Turkije teneinde meer openheid in het land te doen ontstaan. Maar langzamerhand worden de meest recente ontwikkelingen als een revolutie betiteld in de media, dus dat geeft hoop.
woensdag 3 februari 2010
Dachten ze op Bonaire in maart een referendum te kunnen organiseren over de toekomst van het eiland: een Nederlandse randgemeente of een zelfstandig deel van het Koninkrijk. Had de eilandraad ja tegen gezegd. Maar gezaghebber Glenn Thodé zag dat helemaal niet zitten en verzocht gouverneur Frits Goedgedrag om het wetsbesluit van de eilandraad door de shredder te halen. Hier vindt u de bijbehorende correspondentie. Daarmee staat de zaak opnieuw op scherp. Het zal nog lang onrustig blijven in Glenn’s territorium.
woensdag 3 februari 2010
Geboren als een krijger, gekoesterd door familie en omringd door vrienden klinkt ergens ver weg de bel.
Het gouden zand van de woestijn, het rode zand van de arena. De ogen van een havik, vuisten van vuur met het hart van een leeuw. De strijder, bewonderd en verguisd door de eeuwen heen, in de ring staat hij immer alleen. De mensen joelen, de gladiator wankelt.
Hij is geraakt, hij bloedt, maar zijn vechtershart vertelt hem dat hij verder moet. De laatste slag, zijn adem stokt, Khalid Lazaar weet dat hij nog niet is uitgeknokt.
Het publiek draagt hem op handen, door Allah bemind, weet Khalid dat hij ook de laatste ronde wint.
woensdag 3 februari 2010
Mag je Volkspartij voor Vrijheid en Democratie heten, maar in het fraaie tuintje van vriend Rutte zijn in de loop der jaren toch een paar akelig rechtse distels omhoog geschoten. We hoeven maar te wijzen op renegaten als Fitnaaier Wilders en Tonnetje Verdonk en je peroxydevrije haren rijzen hemelwaarts.
Om nog maar te zwijgen over Hansepans van Baalen, die in zijn jeugdjaren het gedachtengoed van Hitlerlover Joop Glimmerveen zou hebben omhelsd en hem zelfs een lieflijk briefje zou hebben geschreven.
Na koortsachtig gedreutel kwam de Haagse speeltuin met een inventieve oplossing: het verhaal over Van Baalen’s extreem-rechtse ideeën was afkomstig uit het roddelcircuit en het briefje aan Jopie kon ook door een ander zijn geschreven. Zo doen we dat rond de Hofvijver.
Maar naar het laat zich aanzien heeft ook een andere VVD-topper in zijn vlegeljaren geleden aan extreem-rechtse psychoses. Iemand van wie je het nou niet direct zou verwachten. Om ongelukken en aanvaringen met de Bossche befwereld te vermijden gaan we verder de boer op voor wat meer details. Kan heel leuk worden.
woensdag 3 februari 2010
Nou, nou, nou. Gekker moet het toch niet worden. Heeft die Umar Farouk Abdulmutallab, de Nigeriaanse ballenbomber, alle medewerking toegezegd bij het onderzoek van de FBI. De eerste etappe op weg naar een zogenaamde "plea bargain". Dan bekent onze jonge vriend schuld in ruil voor een lagere straf en ... ER KOMT GEEN ELLENLANG PROCES. Dus niet per ongeluk slippertjes over de vraag wie die Captain Curry nou was die onze ballenbomber op Schiphol door de douane loodste. Of over het besluit van hogerhand om Umar rustig naar de VS te laten vliegen. En hem na aankomst op zijn lip te gaan zitten om te kijken wie zijn baardcontacten waren in de States. Een methode die wij kennen uit het IRT-tijdperk en zo jammerlijk uit de hand liep. Aan verdere speculaasjes wagen wij ons niet, anders worden we weer aangezien voor sensatiebakken. Maar dit is al erg genoeg.
dinsdag 2 februari 2010
Twee maanden geleden alweer vroegen we aan nieuwe Terrabezem Jur van Dalen naar de inhoud van een brief, die hij zou hebben gekregen van grootaandeelhouder Geert-Jan Boot. Jurretje gaf toe dat zo’n brief er inderdaad was en dat ie daarop ook had gereageerd. Maar ondanks het feit dat ie transparantie omhelst als een ouwe bunny van Jan Heemskerk wenste hij geen mededelingen te doen over de inhoud van die correspondentie. @#$%&#! Wij dus verder grutten. En jawel, hebbes. Moet je wel even voor gaan zitten. Koppie erbij. Komt ie.
Klinkt dat netjes of klinkt dat netjes? Nou effe zien uit te vlooien wat Jurretje heeft teruggebroddeld. Stay tuned.
maandag 1 februari 2010
Dwars door de onthullingen in Turkije over operatie "Sledgehammer", is er natuurlijk ook altijd nog Ergenekon. In verband met dit netwerk, dat volgens openbare aanklagers eveneens een einde wil maken aan het bestuur van de AK-partij, werd afgelopen week de voorheen in Eskisehir werkzame gendarme brigade commandant Recep Gencoglu gearresteerd. Aanleiding tot zijn arrestatie is een wapenvondst oktober veleden jaar, in verband waarmee eerder al twee gendarme officieren in bewaring werden gesteld. Volgens rapporten van de aanklagers in deze zaak was de gendarmerie van plan wapens te verstoppen bij volgelingen van fundamentalistisch religieuze stromingen. De politie moest het schiettuig vervolgens aantreffen bij een huiszoeking, waarna de religieuze stromingen in kwestie als terroristische organisaties konden worden aangemerkt. In hetzelfde kader zou de gendarmerie samen met de inlichtingendienst MIT voornemens zijn geweest om fundamentalisten via valse getuigen met criminele feiten te associëren.
Naar aanleiding van een andere wapenvondst, in het Poyrazkoy district van Istanbul april verleden jaar, is een gerechtelijke procedure op gang gekomen. Een procedure volgens het burgerrecht wel te verstaan en niet volgens het militaire. Dat is een precaire omstandigheid, aangezien het constitutionele hof een half jaar geleden nog besloot dat militairen niet door burgerrechters berecht kunnen worden. Die uitspraak volgde op een door President Abdullah Gul goedgekeurd voorstel, waar meerdere beweegredenen aan ten grondslag lagen. In de eerste plaats wil de Turkse regering natuurlijk kunnen optreden tegen militairen met snode plannen en het lijkt voor de hand te liggen dat dit via de burgerrechter veel efficiënter gaat dan via een militair hof. Aan de andere kant was het voorstel ook een poging om het Turkse rechtstelsel aan te passen aan de rechtspraak in Europa, een eis aan Turkije in verband met een eventuele toetreding tot de Europese gemeenschap. Maar hoe dan ook, het constitutionele hof torpedeerde het plan, waarmee het zijn machtige positie in Turkije eens te meer benadrukte. De aanklagers in het Ergenekon proces menen nu echter een interpretatie op de Turkse grondwet losgelaten te hebben die vervolging van militairen volgens het burgerrecht toch mogelijk maakt. Als gevolg heeft de burger rechtbank de aanklacht tegen vijf marine officieren geaccepteerd. Hen is "een poging tot het vernietigen van het Turkse parlement en de Turkse regering" ten laste gelegd. De wapenvondst waar deze aanklacht uit voortvloeide vond overigens plaats op land dat toebehoort aan de Istek foundation. De oprichter daarvan, Bedrettin Dalan, was eerder burgemeester van Istanbul, maar is nu ook een verdachte in het Ergenekon proces. Verleden jaar werd Dalan nog in Amsterdam gesignaleerd (Zie Gladio a la Turka # 6 van 28 november 2009).
maandag 1 februari 2010
Bij ons mogen de gerechtelijke molens net zo traag malen als een koffiemolen uit 1812, maar in Zuid-Afrika zijn de beffen ook niet vooruit te branden. Ruim 5 jaar na de geruchtmakende moord op glimmerhandelaar-en-gros Brett Kebble staat vandaag de eerste dag van het proces tegen een van de hoofdverdachten op het menu: Glenn Agliotti. Een zakenman met een forse vlucht ondeugende kennissen in de wereld van sex, drugs and rock ‘n guns.
Daarnaast onderhield Glennie warme banden met Jackie Selebi. Tot 2008 de grote smurf van de Zuidafrikaanse blauwe brigade en opperhoofd van Interpol. Ook tegen Jackie loopt sinds die tijd een proces wegens corruptie, fraude en het oprekken van de grenzen van de wet. En verder wordt ie nog verdacht van bendevorming en drugshandel. Kijk, dat is nog eens wat anders dan dat gedreutel over historische pedopraktijken binnen het hoge bef en blauw in 020.
Normaliter is zo’n proces misschien best interessant, maar wel wat ver van ons ledikant. Ware het niet dat wij een connectie naar boven peuterden met de club van Fred Teeven’s voormalige lieveling Joca Jocic en dan wordt het ineens heul andere Peijnenburg.
Overigens staat Jackie niet alleen als het om rakkers uit de bovenlaag gaat. Afgelopen vrijdag werd namelijk Sheryl Cwele in een kruipruimte gemieterd. Voor een paar weekjes voorarrest onder verdenking van actieve betrokkenheid bij de invoer van Zuidamerikaanse en Turkse lekkernijen.
Op zich misschien net zo interessant als de honkbalknuppel van een Kamerlid, maar Sheryl is toevallig wel het vrouwtje van minister van Binnenlandse Zaken Syabonga Cwele en dan ligt de zaak meteen wat scherper. Syabonga wist natuurlijk van niks en Sheryl piept dat ze onschuldig is. In 2015 horen we mogelijk iets meer.
Het ziet er dus allemaal goed uit voor de oranje voebbelmeute als die komende zomer afreist naar de Kaap. De kleurschakering mag daar dan een onsje anders liggen, maar voor de rest is Zuid-Afrika net Nederland. Stay tuned.
maandag 1 februari 2010
Waar gaan je gedachten het eerst heen bij het lezen van de naam Midoil BV?
Olie. Klopt ook. De winkel van Theo en Theo Cranendonk aan de Westerhaven in Rotjeknor doet inderdaad in olie. Gewone olie. Groene olie. Internationaal.
Maar daar blijft het niet bij. De familie zit via Midoil Renewable Energy ook in de recycling en daar heb je afval voor nodig. Zal u ons niet horen bulderen dat Midoil tot zijn haarwortels in de foute afval zit. Maar wie zou het ons kwalijk nemen om desondanks toch de link te leggen tussen de afvalstrapatsen van Theo’s Italiaanse amici en Midoil Renewable Energy? Niemand toch. Nou ja, bijna niemand.
Een andere tak aan de Midoilboom is Midoil Investments Holding. Wil je volgens de officiële gegevens graag assisteren bij het wat fleuriger inkleuren van je pensioen. Zal niet gaan om pensionado’s die dagelijks achterop een vuilniswagen hebben gehangen, maar meer om luitjes die zich met veel aplomb cq. embonpoint presenteren in exquise eetgelegenheden als de Rotterdamse Old Dutch. Om zichzelf meer aanzien te bezorgen liefst in gezelschap van vrienden en kennissen uit exotische oorden als de Philippijnen, Calabrië of Lipetsk.
Lipetsk? Ja, Lipetsk. Dat is een metropool te zuiden van Moskou. Willen de Ruskies wat opstoten in de vaart der volkeren. Zouden dus bijvoorbeeld graag zien dat het vliegveld en de omgeving daarvan binnen drie jaar een wat internationaler allure krijgt. Een landingsbaan erbij, nieuwe technische faciliteiten, een ultramodern transportcentrum, wat leuke hotels. Zoiets dus. Liefst in samenwerking met een buitenlandse investeerder, want in Moskou zitten ze de laatste tijd ook wat krap. En wie denkt u dat er vorig jaar juli instapt? Midoil USA. Namens die rijkelijk geheimzinnige club tekende directeur Vincent Joseph Crandon een contract voor een grove 5 miljard dollar. Dat had overigens niet alleen betrekking op Lipetsk, maar ook - riemen vast, lichten doven - om de vliegvelden van Ryazan aan de Oka en Nalchik in de Kaukasus.
Zijn Midoil USA en de Midoil BV van Theo en Theo familie van elkaar? Mag je gif op innemen. Wat een logo al niet kan verraden.
Zitten we nog wel met een hamvraag: wie zitten er achter Midoil USA? Oftwel: wie zijn die investeerders? Rimanete sintonizatti.
zondag 31 januari 2010
U wist het. Natuurlijk wist u het. Niet alleen in Nederland staan doofpotten. En niet alleen in Nederland worden u, wij en onze vertegenwoordigers in het parlement regelmatig voor doos gezet als wij graag een pondje meer willen weten over groezelige affaires. Zoals die rond Jan Peter Lullo’s steun aan de Angelsaksische Blitzkrieg in Irak en de daarop volgende en nog steeds voortdurende Silbertannejaren. Compleet met Barbiepraktijken in Abu Ghraib en een Nacht und Nebel op Cuba.
De commissie Davids kwam hooguit halfweg. De rest bleef bedekt. Lullo bleef zitten.
Gesteund door Wout. In landsbelang. Fuck.
Om nog maar te zwijgen over de buitengewoon ernstige hopsaffaire rond onze secretaris-generaal van Justitie, de in de suspecte dood van Maarten van Traa eindigende IRT-affaire, de Mabel Grisse Smit-affaire, prins Bernhard’s Northrop-affaire etcetera. Er is een muur van staatsgeheimen opgetrokken rond Den Haag. Daarbinnen heerst onze eigen "deep state".
Maar wat dacht u van onze zuiderburen? Die kunnen er ook wat van. Wij hebben in de loop der jaren binnen onze bescheiden mogelijkheden heul wat aandacht besteed aan het schaduwdossier Dutroux. De X-dossiers. Met speciale aandacht voor de adellijke gebroeders Lippens. Samen met verbeten Belgische collega’s. Het hielp geen reet. Dutroux was niet helemaal de "lone nut", maar veel scheelde het niet. Serieuze smurfverhoren van hoge mieters? Van hoekstenen van de samenleving? Ben je besodemieterd.
Een van de laatste Mohikanen in dit gevecht om gerechtigheid was parlementarier Andre van Nieuwkerke. Hij verloor. Kansloos als hij was tegen de kongsie van hooggeplaatsten en hun befpaladijnen. De laatste stuiptrekking vindt u hier. Schandalig. Het is over. Don’t stay tuned.
zaterdag 30 januari 2010
Het gooien van schoenen naar politici of andere hoogwaardigheidsbekleders kent een grote symbolische lading als protestactie. Raak is het echter vrijwel nooit. In 2008 wist George W. bijvoorbeeld net op tijd weg te duiken nadat hij met een dergelijk lederen projectiel onder vuur was genomen tijdens een toespraak in Irak. Hoe anders is de ervaring van Dorit Beinisch, de opperrechter van het hooggerechtshof in Israel. Beinisch was aanwezig op een bijeenkomst in een Noord Israelisch dorp waar de inwoners protesteren tegen een aldaar actieve producent van medische marijuana, iets dat door de Israelische overheid overigens wordt toegestaan. Totaal onverwacht stond iemand uit het publiek op en gooide een schoen naar Beinisch, waar zij recht in het gezicht door werd getroffen. De kracht waarmee het schoeisel haar raakte, zorgde er voor dat de hoge rechter van haar stoel viel en dat haar bril in stukken brak. Nadat ze naar een eerstehulppost was afgevoerd, bleken haar verwondingen mee te vallen en kon ze de bijeenkomst verder bijwonen. Maar dat nam niet weg dat het een eersteklas voltreffer was. De schutter bleek de 52-jarige Israelier Pinchas Cohen te zijn. Over diens beweegredenen bestaat veel onduidelijkheid, al lijkt het niet waarschijnlijk dat het hem om medische marijuana ging. Wel is over hem bekend dat hij een aantal jaar geleden al eens een andere rechter bedreigd heeft. Cohen zou een conflict hebben met de rechterlijke macht naar aanleiding van een familieconflict. Maar waarnemers wijzen er op dat de schoenaanslag ook wel eens van extreem recht signatuur kan zijn geweest. Rechter Beinisch heeft zich namelijk herhaaldelijk ongeliefd gemaakt bij radicale kolonisten. Zo sprak zij zich uit voor de opening van wegen in de West Bank voor Palestijns verkeer en tegen het gebruik van Palestijnen als menselijk schild door Israelische militairen. Indien veroordeeld kan schoenengooier Pinchas Cohen een gevangenisstraf tot drie jaar verwachten.
vrijdag 29 januari 2010
De top van de Turkse strijdkrachten blijft erbij dat er niets aan de hand is. Dat zegt niet alleen opperbevelhebber Basbug, maar ook Generaal buiten dienst Cetin Dogan houdt zoiets vol. Dogan is niet de eerste de beste, want zijn handtekening stond onder de vorige week naar de media uitgelekte documenten over operatie Sledgehammer. Dit door 162 militairen beraamde plan uit 2003 had er toe moeten leiden dat het regeren van de AK-partij beëindigd werd via een staatsgreep a la 1980. Dat er destijds bepaalde strategiën zijn besproken ontkent Dogan niet, maar dat zou nu wel verkeerd geïnterpreteerd worden. Hij grijpt daarbij naar het eerder door Generaal Basbug genoemde argument als zou het plan alleen betrekking hebben gehad op een buitenlandse dreiging. Voor de zekerheid schaafde Dogan het oorspronkelijke verhaal alleen een beetje bij: "We overzagen wat we konden doen in het geval religieus fundamentalistische separatisten een binnenlands gevaar zouden worden tijdens een buitenlandse bedreiging van Turkije". Waar Dogan niets over zei was een ondertussen opgedoken document, dat de indruk wekt een verslag te zijn over het fundamentalistische gevaar dat de AK-partij voor de militairen in Turkije vertegenwoordigt. Dit verslag was verplichte leeskost voor lagere goden onder de samenzweerders achter Sledgehammer. Ze kregen het te lezen tijdens een bijeenkomst in maart 2003, die plaatsvond in de Selimiye kazerne in Istanbul. Uit de betreffende tekst blijkt weer eens dat de overwegingen van Premier Erdogan om het dragen van de hoofddoek toe te staan op bijvoorbeeld universiteiten, tot de hoofdbezwaren van de militairen tegen de regering behoren. Ze zien het als een cruciale eerste stap op weg naar een streng fundamentalistisch Turkije in de stijl van Iran. En daarmee als een smet op het door Kemal Ataturk vormgegeven secularisme, waarvan zij zich de beschermer achten. Aan de andere kant staat er in dit verslag over de AK-partij geen woord over een buitenlandse dreiging en daar zou het de militairen naar hun eigen zeggen toch om te doen zijn geweest met operatie Sledgehammer. Alleen al om die reden zullen veel Turken hun bedenkingen hebben over recente verklaringen van militairen als Basbug en Dogan.
vrijdag 29 januari 2010
Zeker. Onder milieuwetenschappers zitten ook koekenbakkers. Maar het beroerde is dat je dat aan de buitenkant niet kan zien. Pas als ze een koek hebben gebakken in plaats van een nog betere wc-eend of meer van dat moois dan weet je het.
Tot welke categorie de heren David Keith, Edward Parson en Granger Morgan behoren moet nog blijken. Maar het ziet er somber uit, want in hun universitaire keukentjes in respectievelijk Calgary, Michigan en Pittsburgh stinkt het. Naar zwavel. Het trio heeft namelijk aan verschillende regeringen gevraagd om een fonds vol meloenen te reserveren voor een revolutionair onderzoek. Dat behelst het kietelen van vulkanen om ze tot uitbarsting te laten komen. Dan komt er een hele reut zwavel in de lucht, wordt het zonlicht getemperd en wordt het vanzelf kouder. Is dat dure terugdringen van CO2 ook meteen niet meer zo urgent. Hun liefje wat wil je nog meer?
Goed, je moet misschien wat vaker naar de dokter wegens problemen met je bloedsomloop, je hart, je ogen, je wiptoestel, je maag, je darmen, je lever, je nieren, je flappers, je huid en je longen en je gaat je af en toe wat vreemd gedragen. Maar er moeten nu eenmaal offers worden gebracht om de aarde te redden.
Klinkt allemaal erg naar Strangelove of Lupardi, maar wie heeft er indertijd om een atoombom gevraagd en die is er toch gekomen. En wie weet zijn die plannen om nucleaire shit met torpedo’s in de oceaanbodem te begraven ook al ergens uitgeprobeerd (1). Zonder dat mevrouw Cramer daar erg in had. Dus goed oppassen, voordat die milieumalloten onverhoopt nog verder de ruimte krijgen. Stay tuned.
(1) Zie de serie "Ship ahoy" die vanaf 10 januari jl. deze site onveilig heeft gemaakt.
vrijdag 29 januari 2010
Of het nou een appetijtelijk gezicht is of niet, maar Ernst HB. en Guusje ter H. zullen toch met de billen bloot moeten. Desnoods met hun armen in de lucht voor een nieuw scanapparaat. Amerikaanse federale agenten hebben namelijk laten weten dat ze graag achter de identiteit willen komen van de begeleider van de Nigeriaanse ballenbomber op Schiphol. Die meneer in zijn keurige Brenninkmeijer en met zijn currykleurtje. Die meneer ook die Umar Farouk zonder veel poes of pas door de douane loodste en dat blijkens zijn uitspraak "We do this all the time" kennelijk vaker had gedaan.
Nou, dan zitten die feds helemaal gebakken. Want zowel voornoemde ballenbomber als Captain Curry staan keurig op een Israelische tape. En Ernst en/of Guusje hoeven maar te kikken en ze komen boven water. Tenzij ze al hebben gekikt en diezelfde feds al over de tapes beschikken. Dan hebben we niks gezegd. Hoewel, wij zouden toch ook graag die man in beeld willen zien. Want straks is het de baas van de Tandoori expres, die we af en toe bellen als we trek hebben in spicekip. Voor je het weet krijg je de botjes om je oren en daar zitten we niet op te wachten. Stay tuned.
donderdag 28 januari 2010
Dat de Amerikaanse filmregisseur Oliver Stone iets heeft met (Amerikaanse) geschiedenis, is algemeen bekend. Dat hij vooral gefascineerd wordt door de meer geheime aspecten daarvan eveneens. Zijn film "JFK", over de moord op President Kennedy - de moeder der naoorlogse samenzweringstheorieën - bewijst dat wel. Recentelijk lijkt het er echter op dat het medium van de speelfilm niet meer voldoet voor Stone. Verleden week verklaarde hij in ieder geval aan een serie documentaires te werken die als titel "Oliver Stone's Secret History of America" mee zullen krijgen. Als een ware schoolmeester zal Stone de Amerikanen geschiedenisles geven. Van de geschiedenis zoals zij die op school hebben geleerd, klopt volgens hem namelijk maar heel weinig. Stone zal daarbij menig heilig huisje ondersteboven kegelen. Vooral omdat hij wil breken met het heersende beeld over figuren die de geschiedenis van de twintigste eeuw hebben vormgegeven. Ten aanzien van Stalin zei hij bijvoorbeeld: "Stalin has a complete other story. Not to paint him as a hero, but to tell a more factual representation. He fought the German war machine more than any person". Natuurlijk komt ook Hitler aan bod. En hoe: "Hitler is an easy scapegoat throughout history and it's been used cheaply". En: "we can't judge people as only 'bad' or 'good'... Hitler is the product of a series of actions. It's cause and effect. People in America don't know the connection between WWI and WWII". Oeps, dat zal verkeerd vallen bij bepaalde organisaties in de VS. Neemt niet weg dat we rijkhalsend uitkijken naar Stone's documentaireserie, waarin verdere onderwerpen behandeld worden zoals de vervolging van links denkenden in de jaren vijftig door Senator McCarthy en de beslissing van President Truman om atoombommen op Japan te droppen.
donderdag 28 januari 2010
Hoe serieus moeten we die godvergeten malloten nemen die openlijk propageren dat er een zootje twee- en viervoeters moeten worden gekeeld om de aarde te redden? Heel serieus. Het vergiftigen van drinkwater is nog het subtielste idee om de klus te klaren. Een totale oorlog de grofste. Is zo’n oorlog denkbaar cq. wenselijk? Als we nog summiere berichten uit Davos mogen geloven wel.
Aan de vooravond van de jaarlijkse jamboree van huidige en toekomstige wereldleiders heeft Markus Reinhardt zelfmoord gepleegd. Of is gezelfmoord, dat kan ook. Als topbeveiliger van het World Economic Forum sinds 1984 zou hij namelijk in de aanloop van het gezellig samenzijn van dit jaar zijn gestuit op geheime plannen om het globale banksysteem om hals te helpen. En daarmee de deur open te zetten voor WO III. Met als inzet een wereldregering waarin in ieder geval een belangrijke plek zou worden vrijgemaakt voor dr. Klaus M. Schwab, de grondlegger van de WEF. Schwab komt in de files van de vroegere KGB en haar opvolger de FSB voor als de Czarmaker. Vergeten de Ruskies voor het gemak even dat Klaus ook czarina’s maakte, onder wie prinses Mabel Grisse Smit. Maar dit terzijde.
Vraag is of Markus Reinhardt inderdaad gezelfmoord is omdat ie per ongeluk iets teveel aan de weet is gekomen over de lugubere agenda van het WEF. We zullen dat waarschijnlijk nooit aan de weet komen. Want wij zijn maar armzalige boerenlullen, toekomstig dronesvoer of slachtoffers van enge beestjes in het water. Inwisselbaar als de WEF daar brood in ziet.
donderdag 28 januari 2010
Nederland is zo langzamerhand het laatste land waar een vluchteling heen wil dankzij de voortreffelijke juridische muur die we hebben opgetrokken.
Nederland heeft bij Justitie een secretaris-generaal die onder Turkse controle staat dankzij het hopsen met in ieder geval een ondermaatse boy op Turkse bodem. Als mogelijk gevolg daarvan krijgen binnen zittende Turkse crimi’s voor elke klapscheet verlof.
Nederland verleende steun aan de Brits/Amerikaanse Blitzkrieg in Irak zonder juridische dekking.
Per vierkante inwoner wordt in Nederland het meest afgeluisterd door Justitie. Justitie luistert zelfs journalisten af als het zo uitkomt. Om toegang te krijgen tot het afluistermateriaal heeft Nederland een Israelische firma nodig. Het afluistermateriaal kan niet vernietigd worden. Afluistermateriaal komt tegen de voorschriften in regelmatig in strafdossiers terecht.
In Nederland worden ernstige verhoren in het kader van sommige parlementaire enquêtes voorgekookt.
Nederland gaat Jemen helpen met de opbouw van een rechtstaat.
donderdag 28 januari 2010
"Niets van waar", zegt de Turkse opperbevelhebber Ilker Basbug in een reactie op onthullingen over operatie "Sledgehammer". Een tak van de legertop zou in 2003 van plan zijn geweest via aanslagen op moskeeën zoveel chaos te laten ontstaan dat er geen andere uitweg was dan een militaire staatsgreep in Turkije. Zoals het ging voorafgaand aan de staatsgreep van 1980 dus. Maar dat ontkent Basbug nu allemaal categorisch. Uitgelekte plannen om via oorlogsdreiging met Griekenland druk op de AK-partij regering op te bouwen, verwees Basbug eveneens naar het rijk der fabelen. Nam niet weg dat de generaal duidelijk inzag dat er iets verklaard moest worden. Hij koos voor een uitweg waar hij zich geen buil aan kon stoten. Operatie "Sledgehammer" zou een van de door de militaire leiding opgestelde scenario's zijn geweest die zouden worden opgestart bij het ontstaan van een buitenlandse dreiging. Wat aanslagen op moskeeën daar mee te maken hebben, bleef in de verklaring van Basbug onopgehelderd. Waar geen onduidelijkheid over bestaat is dat hij zich zorgen maakt over klokkenluiders binnen de Turkse strijdkrachten. Met andere woorden, de vleugel binnen het militaire apparaat die trouw is aan de regering en waar samenzweringen als operatie "Sledgehammer" door in de openbaarheid komen. Daar gaat Basbug nu mee afrekenen. Er lopen momenteel 61 onderzoeken naar militairen die de vuile was hebben buiten gehangen. Een van hen is ondertussen tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld, terwijl tien anderen achter de bouten zitten in afwachting van berechting. Eerder hadden de generaals ook al dergelijke plannen, want de onthullingen over het Sledgehammer complot werpen tevens licht op hun plan in 2003 om 823 "reactionaire" militairen uit de strijdkrachten weg te lozen. Vooral religieus bevlogen militairen hadden daarbij het veld moeten ruimen. Leuk bedacht is verder het offensief via emails dat de militaire samenzweerders destijds bedachten om de AK-partij in diskrediet te brengen. Daarin werd de manier waarop de AK-partij in de regering kwam -via een minderheid aan stemmen- vergeleken met de wijze waarop de nazi's aan de macht kwamen.
Naar aanleiding van het Sledgehammer complot keerde premier Erdogan zich in een toespraak tegen de snode plannen in de legertop om aan zijn regeren een einde te maken. In bedekte termen. Maar niet zo bedekt dat hij er voor zijn militaire opponenten onduidelijkheid over liet bestaan de poot stijf te zullen houden. De oorlog tussen de hervormingsgezinde regering en de fundametalistische seculieren binnen het militaire apparaat in Turkije lijkt nu echt ontbrand te zijn.
donderdag 28 januari 2010
Vort. Nog maar weer effe terug naar die imposante frutsel waar we het dinsdag over hadden. Die nieuwsbrief van de twee Terrabezems, Jurretje en Oijee, aan hun teakbelievers. Gooide het schoonmaakduo de volgende vraag in op:
"Als ik Google naar Terra Vitalis kom ik veel negatieve berichten tegen o.a. als zou Terra Vitalis failliet zijn?"
Nou hebben wij niet of nauwelijks doorgestudeerd, maar volgens ons is die zin net zo kreupel als een ezel met drie poten. En bovendien is het geen vraag. Maar dat is spijkers zoeken voor een kruisgang. Nu het antwoord:
"Dit faillissement betreft het oude verkoopkantoor (Terra Vitalis BV, Terra Vitalis Internationale BV en haar dochtermaatschappij PBMG BV) dat na wanbeleid en conflicten tussen aandeelhouders en directie in augustus 2008 failliet is verklaard. De Raad van Toezicht en het bestuur van Stichting Terra Vitalis hebben de afgelopen jaren (?, red.) maatregelen genomen om deze situatie te kunnen doorstaan en om de belangen van de participanten, ondergebracht in de Stichting Terra Vitalis, afdoende te beschermen. Per oktober 2008 is met een nieuw verkoopkantoor gestart om de participanten goed van dienst te kunnen zijn. Alle banden met oud-directieleden en aandeelhouders van het oude verkoopkantoor zijn daarbij verbroken".
Mwa. Een nieuw verkoopkantoor om de participanten goed van dienst te kunnen zijn? Misschien is de intentie er wel, maar dat verkoopkantoor draait als erg magere kibbesoep zonder matzes. Even een kwootje van een Vitalis-expert. Komt ie:
" ... De huidige bestuurder van het verkoopapparaat GMS is Hennie Stevens. Hennie was de verkoopmanager onder de supervisie van Hans Noomen. Hennie was niet in staat om de juiste omzetten te genereren om de zaak levend te houden, alsmede de wederverkopen te organiseren. Om de klanten juist te bedienen.
Dit had meerdere oorzaken, maar de belangrijkste was wel dat hij in opdracht van Noomen meewerkte aan andere bedrijven binnen Terra Vitalis International BV. Noomen had een activiteit met Richland Real Estate en met Royal Real Estate. Noomen maakte daarbij gebruik van diverse activa van TVI om business te genereren voor zijn eigen toko’s, waaronder het klantenbestand, personeel,vervoersmiddelen, burelen, computersystemen en -programma’s etcetera. Ik beschik over een door Stevens getekend klantencontract van Richland, waaruit zijn volmacht blijkt.
Op de dag waarop Noomen werd geschorst werden alle belastende materialen waaruit bleek dat er activiteiten in het pand werden ontplooid die niet gerelateerd waren aan TVI/PBMG eruit gesleept. Dozen, computers, een server Enz. Borden, gebruikt voor beurzen met daarop duidelijk het woord “grond” werden klaargezet voor transport. Maar ze kwamen erachter dat ze gefilmd werden. Toen konden ze die borden niet meer wegslepen. Hennie was duidelijk de grote coordinator van deze exodus. Hennie Stevens? Over wanbeleid gesproken!".
Daar is geen woord Spaans bij. Geen wonder dus dat curator Rocco Mulder zo lang werk heeft met het afwikkelen van het Terra-faillissement. Stay tuned.
woensdag 27 januari 2010
In aflevering 8 dd. 22 januari trokken we naar boven dat er bij onze avontuurlijke rakker Theo Cranenendonk thuis documenten waren aangetroffen over uraniumdeals. Maar volgens Italiaanse persberichten was dat niet het enige. De betrokken smurfenbrigade zou ook de hand hebben gelegd op paperassen die betrekking hadden op de firma ODM (Oceanic Disposal Management). Een Zwitsers vehikel van de Italiaanse ingenieur Giorgio Comerio, dat in de loop der jaren duizenden tonnen giftig afval heeft geloosd in Derde Wereldlanden.
Maar er is meer. Giorgio had ook een plannetje ontwikkeld om de zeebodem te verrassen met chemische, biologische en nucleaire kadootjes door gebruikmaking van torpedo’s. Daarover kregen wij een interessante mail vanuit Calabrië die wij u niet willen onthouden. Komt ie:
"De rederij Attanasio, eigenaar van de "Mare Oceano" en advocaat David Mills stonden samen voor de rechter in verband met de steekpenningenaffaire rond Fininvest. De naam van Mills komt voor in het verslag van Greenpeace over het vervoer van giftige afvalstoffen. Er schijnt een internationale organisatie te bestaan, the Network, die in de City van Londen zijn domicilie heeft. Die organisatie heeft de laatste tien jaar niet alleen de financiën verzorgd voor een groep criminele ondernemingen op het gebied van vervoer en illegale verwerking van giftige afvalstoffen, maar hen ook steun en dekking heeft verleend.
Als tussenpersoon trad Giorgio Comerio op. De oprichter van ODM. Giorgio is een ingenieur en heeft tussen 1977 en 1988 samengewerkt met Euratom om een systeem te ontwikkelen waarmee nucleaire afvalstoffen onder de bodem van de zee konden worden gedumpt met torpedo’s. Het zogenaamde plan Dodos (Deep Ocean Data Operating). Hij kreeg daarbij oorspronkelijk de steun van Italië, Frankrijk, de VS, Zwitserland, België, Canada, Australië, Japan, Engeland, Zweden, West-Duitsland en ... Nederland. Dat torpedo-plan was het hoofdthema van een ODM-brochure die in de villa van Comerio werd teruggevonden tijdens een huiszoeking. Volgens sommige getuigen zou er zelfs sprake zijn van 45 buitenlandse concessies om kernafval in zee te dumpen, waarbij de torpedo-methode tot de mogelijkheden behoorde. Van de Philippijnen tot Cuba, van Sudan tot Kenia, van Brazilie tot Irak, van Egypte tot Joegoslavië. Tijdens het parlementaire onderzoek verklaarde maarschalk van de carabinieri Nicolo Moschitta, dat Comerio steekpenningen had betaald aan de Somalische leider Ali Mahdi om bij Bosaso een schip met gifvaten af te zinken.
Bij diezelfde huiszoeking werd overigens eveneens een afschrift gevonden van het overlijdenscertificaat van Ilaria Alpi.
Als internationaal contactpersoon kwam hij in aanraking met David Mills en samen zijn ze zaken gaan doen via Filtrade Services International".
Mills? David Mills? Was dat niet de advocaat die tegen het bedragje van 340.000 Pond vriend Berlusconi uit de wind hield door het afleggen van een valse verklaring in de corruptieaffaire rond Fininvest? En daarvoor later tot 4,5 jaar kruipruimte werd veroordeeld? Ja. Dat is dezelfde Mills. En was The Network misschien identiek aan de 19 ondernemingen die hij in de City van Londen oprichtte ten behoeve van een pak Italiaanse klanten. Zou zomaar kunnen. Is het in dat licht begrijpelijk dat een insider als Theo Cranendonk werd ontvlucht en sindsdien bijvoorbeeld gewoon heen en weer kan vliegen tussen Manila en Rotjeknor? Ja, dat is begrijpelijk. We weten toch hoe dat gaat met dit soort luitjes? Rimanete sintonizatti.
woensdag 27 januari 2010
Afgelopen zaterdag trokken we hier een lekker Amerikaans triootje op de Buhne, dat in de dichtbevolkte gebieden van onze aardknikker graag wat narigheid aan het drinkwater zou willen toevoegen. Langs deze onsympathieke weg zouden dan zo links en rechts heel wat mensen, koeien, geiten, schapen, paarden, kippen, kanaries en goudvissen de geest geven. Dat scheelt bijvoorbeeld al een flink emmertje stront en dus heel wat CO2 uitstoot. Zo red je de aarde en kunnen de luitjes in de wat minder bezette gebieden gewoon 'sochtends in hun Hummer stappen. Want je denkt misschien dat zo’n tsunami of een aardbeving stevig aantikt, maar over een druppel op een gloeiende knikker gesproken.
Het lijkt erop dat het gebed van voornoemd triootje al stiekempjes een beetje is verhoord. Een groep Amerikaanse milieuneuzen is namelijk op speur gegaan. En wat denk je? Ze vonden her en der verspreid in totaal 316 giftige stoffen in de kraan. Zo’n 114 daarvan waren bekend bij de overheid en zaten onder de gecontroleerde limiet, de rest was onbekend. De waterleidingbedrijven besteden elk jaar pakweg 4 miljard dollar om het probleem in toom te houden. Maar er komen in datzelfde jaar ook steeds weer andere giftige klotenstoffen bij. Oftewel, dweilen met de douchekop open.
Grootste boosdoeners? De agrarische sector, die nog steeds driftig in het rond strooit met chemische en biologische snufjes om alles wat zichtbaar en onzichtbaar voortkruipt uit te roeien, en de industrie die ondermeer zorgt voor de aanvoer van die snufjes. Dus wat let een fanatieke Al Gore-aanhanger om de hersenspinsels van bovenstaand triootje in de praktijk te brengen en dan hard Al Qaida te roepen? Moet je eens kijken wat er gebeurt. Daar is dat Nigeriaanse onderbroekengevalletje onbespoten pienuts bij.
dinsdag 26 januari 2010
Het Britse Channel4 news dook onlangs wat dieper in de affaire rond David Coleman Headley (zie eerdere Valse Vlag artikelen). Headley werd in oktober vorig jaar gearresteerd toen hij op het punt stond in een vliegtuig naar Pakistan te stappen. Hij wordt ervan beschuldigd als verkenner te hebben geopereerd voor de aanslagen van Mumbai in november 2008. Daarbij kwamen 166 mensen om. Headley en zijn zakenpartner Tahawwur Rana staan in Chicago voor de rechter. De planning voor die aanslag liep al lang, want Rana blijkt al vanaf 2006 betrokken te zijn bij de plannen van deze aanslag. Rana zelf verklaarde voor de rechtbank onschuldig te zijn.
Headley blijkt een halfbroer te hebben die werkzaam is als woordvoerder voor de Pakistaanse eerste minister. Tijdens zijn verkennende activiteiten in India voor locaties van mogelijke aanslagen deed hij zich voor als een jood. Hij bezocht joodse instellingen en synagogen. Tijdens een huiszoeking in zijn woning in Chicago vond de FBI het handige werkje “How to pray like a jew”.
De processtukken van de rechtszaak bevestigen dat David 10 jaar, in Pakistan als informant voor de DEA heeft gewerkt. Diverse bronnen stellen dat hij na de aanslagen van 11 september de DEA inwisselde voor de FBI. Hij zou van hen de opdracht gekregen hebben om zich in te werken in de wereld van moslim fundamentalisten. Zo rond februari 2002 nam hij deel aan trainingen in een van de kampen van Lashkar e Tayyiba in Pakistan.
De Indiase veiligheidsdienst RAW en de NIA ontdekten dat Headley eigenaar van allerlei onroerend goed is. Volgens berichten in Indiase kranten was Headley eigenaar van niet onaanzienlijke optrekjes in Pakistan (palatial houses volgens de kranten), enkele appartementen in een van de Golfstaten en onroerend goed in de VS. Onduidelijk blijft vooralsnog hoe hij erin slaagde om dit aan te schaffen. Tenzij hij een en ander kon financieren uit de tijd van zijn werkzaamheden voor de DEA of via zijn Pakistaanse contacten in de wereld van de jihadi's.
dinsdag 26 januari 2010
In Israël hebben ze het wiel opnieuw uitgevonden. Natuurlijk heeft de zionistische staat de nazi-holocaust al eerder misbruikt om de eigen misdaden te legitimeren, maar de mate waarin dat nu gebeurt is nooit eerder vertoond. Het Goldstone rapport over de Gaza oorlog is de angel in het verhaal. Israël en Hamas werden in de conclusie van deze analyse opgedragen het gevolgde beleid te onderzoeken. Het ziet er echter niet naar uit dat Israël veel werk heeft gemaakt van dat onderzoek. In plaats daarvan lijken de zionistische leiders voor een propagandaoffensief te kiezen. Dat het Israëlische onderzoek gepresenteerd wordt precies op de dag waarop de zionisten de holocaust herdenken, is veelzeggend. Eerder liet de Israëlische minister van Informatie Yuli Edelstein al weten dat het Goldstone rapport te beschouwen is als een "expression of the new anti-Semitism, which is directed at Israel's soldiers". En de holocaust laat ook bij Edelstein evenmin verstek gaan: "a clear connection between criticism of the Israeli war effort and the Holocaust". Het is duidelijk: voor de zoveelste keer tracht Israël het Palestijnse verzet aan de misdaden van het nationaal socialisme te verbinden. Dat deed men voor het eerst tijdens het proces tegen nazi Adolf Eichmann en daar is sindsdien nooit meer een einde aan gekomen. En dat terwijl -we onderstrepen het nog maar eens- de Palestijnen geen enkele betrokkenheid hadden bij de jodenmoord. Maar daar heeft de politieke elite in Israël natuurlijk helemaal maling aan. Daarom hebben prominente Israëlische politici voor de gelegenheid stelling genomen op lokaties die door de holocaust berucht zijn geworden. Shimon Peres in Berlijn, Netanyahu in Auschwitz en Lieberman in Boedapest. Edelstein houdt de wacht bij de VN in New York. Over berichten uit Zweden waarin Israëliers betrokken waren bij de illegale handel in donororganen, verklaarde de informatieminister overigens dat ook dergelijke aantijgingen alleen maar op antisemitisme gebaseerd kunnen zijn. Heeft Edelstein zeker niet naar de Israëlische TV gekeken toen patholoog anatoom Yehuda Hiss daar precies bevestigde wat de Zweden beweerden (1).
De reactie van Israël op het Goldstone rapport toont aan dat de zionisten zich zo langzamerhand in het nauw gedwongen gaan voelen. En niet alleen door het Goldstone rapport. Dat de voormalige trouwe bondgenoot Turkije heeft afgehaakt en dat er nu zelfs uit het Witte Huis geluiden komen als zou men strontziek zijn van Israël, zal eveneens tot dergelijke gevoelens bijdragen. Geen foute ontwikkeling zou je zeggen. Maar een kat in het nauw maakt rare sprongen. Met het oog op het brandende verlangen in Israël om Iran onder vuur te nemen, is het een griezelig idee als men daar meent geïsoleerd te raken. En niet een klein beetje griezelig, want als Israël zich onder druk gezet voelt, is er altijd weer het Samson scenario. Voor de lezersters zonder veel kennis van het Oude Testament: nadat de legendarische Israëlitische held Samson door zijn vijanden was gevangen en naar de tempel van Dagon was gevoerd, verzocht hij God om hem de kracht terug te geven waar hij eens over beschikte. Het gevolg was dat het dak van de tempel instortte, waarbij niet alleen Samson bezweek, maar ook zijn vijanden massaal de dood vonden. Tel bij dat verhaal de 200 kernkoppen op waar Israël thans over beschikt en je hebt gelijk een van de meest huiveringwekkende dogma's van het zionisme. Veel wijst erop dat het zionisme zijn langste tijd heeft gehad. Maar dat die laatste dagen gelijk ook de meest gevaarlijke gaan worden, lijkt eveneens buiten kijf te staan. Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit.
(1) Zie verder de op deze pagina's verschenen serie "De oogst is rijp".
dinsdag 26 januari 2010
Uit een bevlogen nieuwsbrief van nieuwe Terrabezems Jurretje van Dalen en oud-AFM baron Schimmelpennick van der Oijee het volgende u vraagt en wij draaien:
"Vraag: Het lijkt wel alsof Terra Vitalis voortdurend in opspraak wordt gebracht in de media en op het internet.
Antwoord: Het is hierbij van belang een onderscheid te maken tussen het verleden en het heden. Vooral over de eerdergenoemde conflicten tussen aandeelhouders en directie van het oude verkoopkantoor en het door hen gevoerde beleid, zijn inderdaad diverse berichten op het internet te vinden. Daarnaast heeft de Autoriteit Financiële Markten recent veel aandacht besteed aan misstanden onder aanbieders in Nederland van investeringen in hardhout. In de media worden deze zaken dan onterecht en gemakkelijk aan elkaar gekoppeld. Wij hebben hieraan veel aandacht moeten besteden, zoals u o.a. kunt zien aan de rectificaties die zijn te vinden op onze website. De huidige structuur, met een stichting als contractpartij van de participant, een staatsbank als beheerder van een trust die de gronden, teakbomen en onderhoudsgelden in eigendom heeft, alsook een separaat verkoopkantoor heeft zich inmiddels bewezen".
Tuurlijk, die klotenpers weet er weer eens de ballen van en plakt te pas en te onpas alles met bisonkit aanmekaar. Lekker makkelijk. Nou, over makkelijk gesproken. De beide bezems maken zich met bovenstand slotzinnetje er ook met een Jurretje van Leiden af.
Want dat seperate verkoopkantoor heeft zich bijvoorbeeld nog helemaal niet bewezen. Integendeel, dat scoort als Klaas Jan Huntelaar in de Povlakte. Niet. En datzelfde verkoopkantoor is wel de dobber waar de hele Terrabedoening op drijft.
Maar daar hoor je Jurretje en Oijee niet over. Wel driftig lullen over de uitdrijving van de stouterikken onder de vroegere bestuursleden annex grootaandeelhouders en de foute goudrenetten bij de Pleuris Bak Met Geld, het vorige verkoopkantoor. Maar niks over het blijven zitten van Harrie van Mens. Een toezichthouder die zei dat ie alles in de klauwen had, maar er jarenlang nog geen kolibri-ei van bakte. En nu de zaak tegen een fabelachtige beloning in de kieren houdt. Samen met een op papier onbezoldigde Utrechtse tutuliefhebber, die net zoveel van Costaricaans groen afweet als een bekende secretaris-generaal van damesvlees.
Bovendien hadden de participanten waarschijnlijk ook graag iets gehoord over de promotie van Henny Stevens tot bedrijfsleider van het huidige zwalkende verkoopkantoor. Terwijl hij toch nog niet zo lang geleden nog after sales manager was bij voornoemde Pleuris Bak Met Geld en de regie voerde bij het verdonkeremanen van materiaal, waar curator Rocco Mulder elke avond voor het slapen gaan en na een lange zuchtende plas om zit te bidden.
Nee, je kan wel net doen of je alle blubber stevig in de goot hebt geveegd, maar het ruikt nog steeds niet okselfris bij Terra Vitalis. Dus stay tuned.
dinsdag 26 januari 2010
Stond een hoofd voor een Senaatscommissie. Michael E. Leiter. Hoofd van het National Counterterrorism Centre. En hij boerde vorige week woensdag misschien per ongeluk iets heul interessants. Komt ie:
"Ik wil u vertellen, dat als er lieden naar ons land komen die op de watchlist staan dan is dat omdat we de keus hebben gemaakt, dat we ze om de een of andere reden hier willen hebben".
Welgeteld een mainstreamvod, de Congress Daily, checkte Michael’s boer. En jawel. Niet nader gespecificeerde speurneuzen op dit terrein bevestigden Leiter’s uitspraak. Een kwootje van een van die de Bondjes. Komt ie:
"In sommige situaties is het nuttig voor ons om op de staart van iemand op de watchlist te gaan zitten om uit te vlooien waar hij precies mee bezig is en wie zijn contacten zijn".
Gezien het feit, dat onze Nigeriaanse ballenblazer op voornoemde watchlist stond, alle info over hem in extenso aanwezig was en hij op Schiphol gefilmd en wel zelfs uitgeleide werd gedaan door een meneer met een keurige vouw in zijn broek, mogen we nu gevoeglijk wel aannemen dat Umar Farouk Abdulmutallabin al de lul was voor hij instapte. Of de speurneuzen die betrokken waren bij deze begeleide import ook verantwoordelijk waren voor dat bakmeel in zijn kruis is een speculaassie verder. Dan zit je meteen met je maatje 44 in het 9/11-moeras. Dus laten we dat nog maar even buiten beschouwing. Het is zo al leuk genoeg.
maandag 25 januari 2010
Binnen de compound van een geheim Brits militair onderzoekcentrum in Porton Down zijn onlangs 18 grote varkens levend opgeblazen. Ze waren ter protectie lekker in Kevlardekens gewikkeld en voor de operatie was hun milt verwijderd. Verder was er nog de nodige slimme meetapparatuur in hun aderen aangebracht. Leve de wetenschap.
Na de ontploffing kregen de betrokken krulstaarten ruim de gelegenheid van de onderzoekers om flink leeg te bloeden. Gewoon om te kijken hoe lang ze het uithielden tot de laatste zucht.
Waarom zulke achterlijke nerds dergelijke proeven uitvoeren? Nou, er worden tegenswoordig zo vaak terroristische bomaanslagen gepleegd in kleine ruimtes, dat het nuttig is om te weten hoe lang mensen in leven blijven met een zootje scherven in hun lijf. En hoeveel tijd hulpverleners hebben om dergelijke slachtoffers in leven te houden. Als voorbeeld werden de aanslagen van 2005 in de Londense metro aangedragen. Dat is wat lang geleden misschien, dus wat bijvoorbeeld te denken van steekvlammen uit onderbroeken of schoenzolen.
Volgens de dames en heren onderzoekers heeft het opblazen van de 18 varkens uiterst nuttige informatie opgeleverd. Het wachten is nu op het in de ruimte brengen van geiten, schapen, koeien, honden en andere wijdverbreide diersoorten die de boel volschijten. Kom op Verburg, nou wij.
maandag 25 januari 2010
Je houdt het haast niet voor mogelijk, maar na de verklaring van juffrouw P. ging de Haarlemse blauwe brigade in de vierde versnelling. En trok Han Pieck naar binnen voor verhoor. De voormalige spion uit het netwerk van de vanuit Moskou gedirigeerde internationale derde brigade ontkende eerst ook maar iets te kunnen breien van juffrouw P’s bizarre verklaring. Maar de volgende dag ging hij toch door de bocht, toen de ijverige smurfen hadden uitgevlooid dat de contactadvertentie wel degelijk van hem was.
De uit Buchenwald teruggekeerde Pieck zei benaderd te zijn door de Amsterdamse kunsthandelaar Blesing, die zelf zou hebben gehandeld op verzoek van het Nederlandse consulaat in Londen en in Zwitserland (1). Of het om staatsgeheimen ging, geroofde vermogensbestanddelen of gegevens over kunstschatten uit joods bezit zou Pieck niet weten.
De smurfen roken iets onaangenaams, zochten contact met collega’s van het Algemeen Kantoor Zuiveringsgericht en trokken Blesing naar binnen. Die verklaarde dat Pieck uit zijn nek converseerde. Hij erkende wel dat hij tijdens de oorlog iets gehoord had over Pieck en de verzetsgroep waar hij bij hoorde. Van een contactpersoon die vaak zijn winkel bezocht. Maar wie die contactpersoon was wenste hij niet te openbaren (2).
Er volgde een smurfcheck in Londen en Zwitserland of ze daar chocola van het verhaal konden maken. Die wisten van niks. Blesing werd opnieuw onder de schijnwerper gezet. Die vond dat niet echt gezellig en maakte zijn ongenoegen kenbaar in een anti-joodse terminologie waar een Duitse herder zelfs geen brood van zou lusten. Onder verdenking van ernstig strafbare feiten, bedreiging en aantasting van goede naam werd Blesing de justitiële molen ingeduwd.
Niet lang daarna verklaarde Pieck schoon schip te willen maken. Mede onder druk van een paar belastende verklaringen over zijn gedrag in Buchenwald. Hij vroeg wel wat geduld om uit te vlooien wie nou precies de ouders van jufrouw P. hadden begraven.
Mogelijk dat zijn broer Anton hem uit de droom heeft geholpen. Anton? De sprookjesprins? Ja, Anton.
Wikipedia: "Tijdens de Tweede Wereldoorlog was (Anton, red.) Pieck actief in het verzet. Hij gebruikte zijn talent als graficus om documenten en stempels te vervalsen. Ook verzorgde hij begrafenissen voor overleden onderduikers". Zou Anton toch een kleurrijker verleden hebben dan zijn prenten suggereren? En zou hij langs die weg aan de uitroep "Papier hier" zijn gekomen? Je weet maar nooit. Stay tuned.
(1) Zie de merkwaardige afleveringen 2 t/m 4 van deze serie op onze Followupsite.
(2) Blesing zou zomaar dubbelspion Gerrit Reede kunnen bedoelen.
maandag 25 januari 2010
Hoe heikel de Iraakse Blitzkrieg was voor de westerse overvallers bleek onlangs nog eens toen in Den Haag het vierde kabinet van Jan Peter Lullo bijna in elkaar lazerde.
Maar dat is uiteraard een zak pinda’s vergeleken met de toestanden aan de overkant van het plasje. Zo moet een dezer dagen Tony Blair aan een onderzoekcommissie komen uitleggen waarom hij in maart 2003 besloot om samen met zijn Amerikaanse brother in crime het Poolse voorbeeld van oom Adolf te volgen en Irak terug te zetten in de achttiende eeuw. Met een juridische onderbouwing waarvoor een eerstejaars student in de rechten een touw en een trapgat zou opzoeken.
Nu we het in dit verband toch over zelfmoord hebben, er is in deze zee van ongerechtigheden ook weer een forse fecalie komen bovendrijven over dr. David Kelly. De voormalige Britse wapeninspecteur die in juli 2003 zo knullig werd gezelfmoord. Een paar weken nadat hij aan een BBC-speurneus had verteld dat het Parlement door Tony was vernaggeld met zijn dossier over Saddammeke’s massaverneukingswapens en zijn Fleuropraketten.
Naar nu blijkt heeft Lord Hutton, de leider van het krakkemikkige onderzoek naar de zelfmoord van Kelly, een scheve doorloper gereden. Hij heeft indertijd namelijk besloten om Kelly’s medische gegevens en het post mortem rapport te begraven tot de familieleden de pipe uit zijn. En niet op te nemen in zijn eindrapportage. Dat gold trouwens ook voor een geheimzinnig pak handgeschreven documenten dat voor een periode van dertig jaar in de ijskast verdween.
We wisten het natuurlijk wel, polletiek is een smerige bedoening. Maar de moeilijk cold te krijgen Kelly-case is er een uit de top van het linker rijtje. En we horen daar zeker nog meer van.
zondag 24 januari 2010
Voor de sage over Theodor Cranendonk, de beruchte Nederlandse handelaar in ellendig afval, wapens en andere leuke dingen voor de mensen, even terug naar aflevering 4 dd. 17 januari jl. Kwoot:
" ... En dan is er nog Ligure Abrasivi Snc. (L.I.A.) dat voor het verwerken van giftige afvalstoffen zaken deed met het Zwitserse Finance and Trade Service Est".
Een uitspraak van pentito Francesco Fonti, die blijkbaar zijn klassiekers kende. De connectie tussen L.I.A. en Theo’s Zwitserse handelsvehikel was in maart 2002 al eens aan de orde geweest in een rapport van Greenpeace. Onze Rotterdamse sjacheraar zou met L.I.A. In 1990 een deal in de steigers hebben gezet, waarbij de dump van een flinke plomp ziekenhuisafval en andere shit door FTS Houston verzorgd zou worden (1).
Greenpeace wist verder nog te putten uit een herderlijk schrijven van vriend Theo aan een stel Zuidafrikaanse handelspartners op het terrein van olie en sigaretten. Daarin stelde hij de mogelijkheid in het vooruitzicht om 1000 tot 5000 ton giftig afval vanuit Italië over te hevelen naar Angola, waar hij een lokale overheidsinstantie plat had gekregen voor het bouwen van een verwerkingsinstallatie.
Zijn voornoemde deals doorgegaan? Weten we niet. Laten we aan de echte speurneuzen over. Feit blijft dat Cranendonk in 1997 achter het Italiaanse gaas ging omdat ie de ‘Ndrangetha van 30 bazooka’s had voorzien. Hij kreeg tien jaar voor zijn mik, maar werd na korte tijd overgebracht naar een ziekenhuis vanwege ernstige depressieve klachten. Vandaaruit werd hij ontvlucht. Theo Cranendonk: de Hollandse Licio Gelli.
(1) Niet noodzakelijkerwijs Finance and Trade Service OvEst. Gezien zijn Oost-Aziatische connecties kan Theo ook de imposante vervoerstak van Formosa Travel Service hebben bedoeld.
zondag 24 januari 2010
De militairen achter operatie "Sledgehammer" wilden ook Griekenland in hun strategie betrekken. Schending van het Griekse luchtruim moest de luchtmacht van de Grieken provoceren. Bij daaruit voortvloeiende confrontaties zou een Turks vliegtuig neerstorten, met een escalatie van de ontstane crisis tussen beide landen als gevolg. De militaire samenzweerders zouden zelfs bereid zijn geweest om het tot de dreiging van een oorlog te laten komen. Tegelijkertijd zou dan een mediaoffensief op gang komen om het publiek ervan te overtuigen dat de AK-partij had gefaald bij het beveiligen van het land. Verder diende volgens het "Sledgehammer" document de spanning tussen de strijdkrachten en de regering opgevoerd worden. Daartoe zouden in islamitische kledij geklede mannen en vrouwen molotov cocktails naar het luchtvaart museum in Istanbul gooien, gevolgd door soortgelijke acties op andere locaties. Hoe zwart kan een vlag zijn...
Volgens Rusen Cakir, een columinst van de krant Vatan, is het beste wat je over "Sledgehammer" kan zeggen dat het er nooit van kwam. Maar Cakir probeert ook te begrijpen waarom niet. Hij meent dat de vleugel binnen de strijdkrachten waar men de meest extreme strategieën ten uitvoer dreigt te brengen, in evenwicht wordt gehouden door een tegenhanger die dat uit alle macht probeert te voorkomen. Kan zijn, maar zoals we in het vorige deel van deze serie al schreven, blijven ook in dat geval de talloze aanslagen in Turkije over die wel werden gepleegd. Onopgeloste aanslagen die veel te maken lijken te hebben met in het militaire milieu bedachte strategieën. Dat wil zeggen, aanslagen die leiden tot paniek onder de bevolking. Zoals de aanslag in de wijk Gungoren in Istanbul op juli 2008, waarbij 13 doden en 144 gewonden vielen en waardoor de Turkse televisiekijker vergast werd op een avond van over straat verspreide lichaamsdelen. Was het Ergenekon? Menigeen dacht het. Helemaal omdat de aanslag op de vooravond viel van een veel besproken proces dat de legitimiteit van de AK-partij in twijfel trok. Aan de andere kant was er de methode van de aanslag, waarbij eerst een kleine bom afging, gevolgd door een grote nadat er eenmaal veel mensen op de plek des onheils waren afgekomen. Dat was een modus operandi die de PKK ook wel hanteerde. Maar volgens de laatste inzichten is er alles voor te zeggen dat Ergenkon elementen tot in verregaande mate geinfiltreerd zijn binnen de PKK, dus zeg het maar. Feit is dat 't bloedbad van Gungoren bijgeschreven werd op de lange lijst van onopgeloste slagen in Turkije die ook zo uit de Sledgehammer pen konden zijn gevloeid.
zondag 24 januari 2010
Als je ervan houdt kan je deze dagen weer oeverloos genieten voor de box. Urenlang pratende hoofden. Dit keer een commissie onder leiding van Jan de Wit. Die moet uitvlooien hoe we in die kredietcrisis zijn terechtgekomen. Waardoor nog meer mensen uit de eenvoudige regionen van onze samenleving naar de gallemiezen zijn gegaan. En nog velen zullen volgen. Aan beantwoording van de vraag hoe het komt dat ze in Bejing zich een bult fu yong hai om ons lachen zal Jan wel niet toekomen. De vrije jongens moeten de vrije jongens blijven. Zelfs als ze bankdirecteur zijn.
Gisteren een verslaggie in De Telegrof over het “verhoor” van Gerrit Zalm. Een kwoot over de innige verhouding tussen onze voormalige minister van Financiën en DNB-dirrekteur Nout Wellink. Komt ie:
"Als minister van Financiën ervoer Zalm hoe effectief Wellink achter de schermen opereerde. Bij het wekelijkse broodje met de DNB-topman vernam hij steevast van Wellink, ondanks diens geheimhoudingsplicht, over de banken en bestuurders die risico’s liepen, zoals ABN-AMRO. Die bank daarop aanspreken kon hij als minister niet. “Maar ik wist over risico’s precies wat er speelde”".
Nog afgezien van het feit dat Wellink op water en broodje zou moeten worden gezet wegens schending van zijn ambtsgeheim, maar wij zetten toch een volle bunder vraagtekens bij de effectiviteit van Nout. Want wij menen toch te weten dat de boel heul effectief naar de kloten is gegaan bij onze banken. En dat het verzamelde corps van armoedzaaiers nu de gaten mag gaan dichten.
Trouwens, nog wat. Als Gerrit al kauwend zo precies op de hoogte werd gehouden, hoe komt het dan dat ie na het derde Dinsdagkoffertje definitief een zwieber te hebben gegeven als chef econoom naar de bank van ome Dirk verhuisde? Een bank waar de term risico net zo geknuffeld werd als een Turkse snotneus door een geile secretaris-generaal. Horen we dat nog Gerrit? Bedankt vriend. Houdoe.
zaterdag 23 januari 2010
Die Al Gore wordt nog hartelijk bedankt. Dankzij hem krijgen volstrekte malloten nu de ruimte om met allerlei oplossingen aan te komen zetten voor het ho houden van de opwarming van onze aardkloot. Neem nou de Amerikaanse schrijver Keith Farnish. Die boert in zijn boek "Time’s Up" onder andere dat onze aardkloot gewoon te vol is en dat er gemaaid moet worden onder de wereldbevolking. Hoe doe je dat volgens Keith? Je maakt een einde aan onze industriële beschaving. Desnoods door sabotage, eco-terrorisme en meer van dat soort vrijetijdsbesteding. Je keelt de CO2 schijtende veestapel, je maakt steden met de grond gelijk, je blaast dammen op etcetera etcetera.
Denk je misschien dat Keith een lone nut is. Met nostalgische herinneringen aan oom Adolf. Forget it. Hij krijgt namelijk gelijk van dr. James Hansen, een alarmtoeter van de NASA op Gore-gebied, en John Holdren, de wetenschap-czar van Obama’s Witte Ziekenhuis. Holdren heeft al eerder een zogenaamd textboek gewrocht. Daar staat ondermeer in dat we toe moeten naar een planetair bestuur. En dat moet dan zorgen voor gedwongen abortussen en sterilisaties, met als bonus het toevoegen van wat gezellige stoffen in het drinkwater om de bevolkingsaanwas in toom te houden.
Je houd je hart vast voor dit soort maffe eikels. Vooral van die plannen met dat water krijg je een beving. Toch maar effe bellen met onze waterprins in Wassenaar cq. Bariloche. Of zou ie het al weten?
zaterdag 23 januari 2010
We durven het bijna niet te schrijven, maar er is weer een geheim plan binnen het Turkse militaire apparaat onthuld. Ook nu weer gemotiveerd door snode voornemens om de regerende AK-partij van Premier Erdogan naar het verleden te verwijzen. Gladio mag dan in veel andere Europese landen officieel ontmanteld zijn, maar in Turkije vieren de geheime structuren en destabiliserende strategieën ook in de 21e eeuw nog hoogtij. Het recentelijk onthulde plan dateert uit 2003, toen de AK-partij nog maar net aan de macht was. Het ging uit van 162 actieve militairen, waaronder 29 generaals. De heren waren nog altijd zwaar onder de indruk van de coupe in 1980 en hadden geen bezwaar als het allemaal nog eens moest. Zeker niet als de religieus bevlogen Recep Tayyip Erdogan daarmee direct na zijn aantreden al weer van het toneel zou verdwijnen. De militairen vreesden dat Erdogan zou knagen aan de heilige, door Kemal Atatruk aangelegde fundamenten van de Turkse republiek. Het idee dat vrouwen in publieke ruimten een hoofddoek zouden dragen was hun een gruwel en ze waren tot alles bereid om dat voorkomen. Daarom werden geen halve maatregelen genomen; het document waarin het helse schema beschreven werd besloeg niet minder dan 5000 pagina's. De codenaam luidde "Sledgehammer". Geen verkeerde woordkeuze want het was 'n samenzwering om U tegen te zeggen. Genoemd worden de voorbereidingen tot twee bomaanslagen, "zwarte Chador" en "baard", gericht op twee van de meest druk bezochte moskeeën in Istanbul. Een uit negen man bestaand team moest een op afstand bedienbare bom verstoppen in de schoenenkast van de moskee in Fatih, zo'n beetje het meest religieuze gebied in de stad. Moest plaatsvinden net na het vrijdaggebed, wanneer het daar op zijn drukst is. Had gezellig kunnen worden. Voor de andere aanslag, op de moskee van de wijk Beyazit, zou een team van gendarme officieren een soortgelijke bom plaatsen. De bedoeling van deze aanslagen was de streng fundamentalistische Turken ertoe te bewegen tegen de AK-partij in opstand te komen, met de onveilige situatie van hun gebedshuizen als argument. Istanbul mag zich gelukkig prijzen dat het anders liep. Maar tegelijkertijd blijven er de aanslagen die wel werden gepleegd. En nooit opgelost. Veel Turken vinden dat de regering veel te terughoudend is bij het oplossen van deze zwarte pagina's uit de turkse geschiedenis. Vooral om te voorkomen dat er nog meer zwarte pagina's bij komen.
vrijdag 22 januari 2010
Nog gekker. Gaat over Tony Blair’s beroemde for your eyes only-briefje aan onze Jan Peter Lullo (JPL). Dat briefje blijkt de commissie Davids nooit onder ogen te hebben gehad. Terwijl het toch zo’n imposante rol heeft gespeeld bij Jan Peter’s besluit om de Gleiwitzoverval op Saddammeke’s Irak polletiek te steunen.
En waarom kreeg de commissie van oom Willibrord dat epistel niet te zien? Omdat JPL het indertijd kreeg aangereikt door de Britse ambassadeur, die het na lezing weer mee terug nam naar zijn onderkomen aan de Lange Voorhout. Zo bang was Tony dat de inhoud later toch nog per ongeluk zou uitlekken en hij zou worden weggezet als een kloon van wijlen Adolf, maar dan zonder Chaplinsnorretje.
Want hij wist om de donder wel dat Saddammeke geen WMD’s had en dat ie ook geen middelen had om ze binnen een kwartier op ons bord te gooien. Om nog maar te zwijgen over de uiterst dubieuze juridische onderbouwing van de hele schandelijke onderneming.
Eigenlijk zou hij samen met Bush en JPL voor de kadi van Soros’ Internationaal Gerechtshof moeten worden gesleept. Wegens oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Net als Slobo en Rado. Maar wij zijn de goeien. Dus ons gebeurt het niet.
vrijdag 22 januari 2010
Wat zei inspecteur van de Italiaanse smurfenbrigade Gianni de Podesta ook al weer? Dat bij de in Zwitserland wonende Theodor Cranendonk documenten in beslag waren genomen, waarin werd gesproken over bemiddeling bij uraniumdeals. In verband daarmee een lekker citaatje uit het artikel "Wir sind alle Oltner", in juli 2003 gepubliceerd in de Neue Zurcher Zeitung. Komt ie:
" ... Daar kwam de fatale eerzucht van veel politici bij om Olten meer glans te geven door het aanlokken van internationale ondernemingen. Drie Russische uraniumfirma’s en een Chinese beschikten over een postbus in Olten ... De Hollandse zakenman Theo Cranendonk had zich nog maar nauwelijks aan de Aar gevestigd of hij werd als vermeende mafioso en wapenhandelaar gearresteerd. Net zo snel verdween de PCE Holding AG uit de stad toen het Berlijnse OM een onderzoek startte naar het systematisch uithollen van vroegere DDR-bedrijven”.
Waarom Theo tijdelijk in een kruipruimte verdween weten we ondertussen. Maar kennelijk maakt dat allemaal geen flaus aus. In de Manila Times doet good old Becky Garcia vandaag verslag van een feestje in de Tower Club ter gelegenheid van de verjaardag van uitgeefster Carla Sibal. Uiteraard een hele reut publiciteitsgoeroes aanwezig en:
" ... Een dierbare vriend van mij, Theodor Cranendonk, kwam uit Rotterdam overgevlogen om de jarige jop te feliciteren".
Die Theo toch. Echt een feestbeest. Of zou ie nattigheid voelen? Stay tuned.
vrijdag 22 januari 2010
Er wordt weer een zootje rampenpoen ingezameld, dat hou je niet voor mogelijk. Zal voor een deel worden gebruikt om de nog levende slachtoffers in Haiti zo goed mogelijk te verzorgen. In de breedste zin. Dus ook een dak boven hun hoofd, al zal dat langdurig een tentdak zijn. God helpt je de brug over als er een orkaan voorbijkomt, maar je moet wat. De rest van de poen zal worden gebruikt voor de wederopbouw van de infrastructuur. Nieuwe wegen, woningen, kantoren, fabrieken, hotels, waterleidingen, elektriciteit etcetera. En denk erom dat de haaien alweer op de loer liggen. Dezelfde soort haaien die zo nijver bezig zijn om de boel in Afbaardistan op poten te zetten. Zo meldden wij bijvoorbeeld op 26 oktober 2009 dat er in de buurt van Kabul een electriciteitscentrale werd opgetrokken voor 310 meloen dollar. Een of ander licht had bedacht dat ie het best aan de praat kon worden gehouden met diesel. Dat kost de marionettenregering Karzai 70 meloen dollar per jaar, want die diesel moet worden ingevoerd. Onderhoudskosten werden geschat op 60 meloen, dus tel uit je winst.
Over dit geintje is een nieuw rapport verschenen. Dat maakt gehakt van het hele project. De door de Amerikanse firma’s Louis Berger en Black&Veatch uitgevoerde klus is al 40 meloen over het uitgetrokken budget heen en de centrale werkt nog steeds niet. Dezelfde firma’s zijn ook noest bezig met de verbetering van het wegenstelsel in en rond Kabul. In totaal een klus van 1,4 miljard dollar. En dit is nog maar een voorbeeld van wat met name in Washington bedoeld wordt met hulp.
Inmiddels zijn er al zo’n 15 duizend Amerikaanse militairen in Haiti gearriveerd om de hulpverlening op gang te helpen en te houden. U weet waar we heen willen. Haiti, arm land.
donderdag 21 januari 2010
Is die Ernst H.B. van plan om de bodyscan op onze vliegvelden ook versneld in te voeren binnen de EU. Naar aanleiding van dat gevalletje Nigeriaanse onderbroekenlol Kerst vorig jaar. Kan volgens onze ministeriële blootliefhebber geen kwaad. Je staat niet meteen in je nakende togus op het scherm. Aan de andere kant van het scherm zien die V-jongens en -meisjes namelijk alleen maar een poppetje. Maar als op dat poppetje rare dingen zichtbaar worden, ja dan ga je wel in je blote togus.
Verder wil vriend H.B. dat je bankgegevens, je creditcard, je naam, je adres, de naam van je opoe en Allah weet wat nog meer de computer ingaan en worden doorgestuurd naar het land waar je bijvoorbeeld alleen maar met je hol in het zand gaat liggen. Dit alles om te voorkomen dat een andere onderbroekenartiest het vliegtuig instapt en zijn ballen probeert op te blazen.
Kijk, dat is nou precies waar het om te doen was. Je broddelt samen met een meneer in een keurig gestreken product van Brenninkmeijer een aanslagje bijmekaar en je kan ongestoord de privacy van de burgers verder uithollen. Terwille van hun veiligheid.
Btw: Heeft u nog iets gehoord over die tapes van ICTS waar die Nigeriaanse knoeier op moet staan samen met zijn begeleider? Nee, natuurlijk niet. En mocht je die langs onwelvoeglijke weg in je bezit krijgen, meteen naar Ernst brengen. Of Guusje. Wat? Publiceren? Dan krijg je een proces aan je reet wegens het schenden van staatsgeheimen. En wij kunnen het weten.
donderdag 21 januari 2010
Tijdens de parlementaire enquête naar de moord op journaliste Ilaria Alpi, cameraman Milan Hrotovin en de relatie daarvan met de dump van gifschepen voor de kusten van Calabrië en de Hoorn van Afrika verscheen een paar jaar geleden ook ene Gianni de Podesta voor het hekje. Een inspecteur van de smurfenbrigade die speciaal voor dat onderzoek was vrijgemaakt. Kwootje. Komt ie:
De voorziter: Maar wie was het object van uw onderzoek?
Gianni de Podesta: Theodor Cranendonk. Een Nederlander, die in Zwitserland woont.
In documenten die bij hem in beslag zijn genomen werd gesproken over bemiddeling bij uraniumdeals tussen allerlei landen. Hij staat bekend als iemand die contacten onderhield met de ‘Ndrangetha.
Dat laatste hadden wij de voorzitter ook kunnen vertellen, want in maart 1999 meldde de Corriere della Sera dat Theo de poten had genomen, nadat hij in 1998 tot tien jaar was veroordeeld wegens de verkoop van 30 bazooka’s aan iemand van de ‘Ndrangheta. Die iemand was ... Emilio di Giovine. De man die eind vorig jaar van een zebrapad werd geveegd toen hij op weg was om bij een onderzoeksrechter een boekje open te doen over de dump van gifschepen. Verder onderzoek wees uit dat Emilio verkering had met de dochter van Theo. Close encounters van de first kind dus. Nou mag je toch aannemen, dat de naam van amico Cranendonk sinds zijn vlucht op de internationale opsporingslijst prijkt. Maar hoe dat dan valt te rijmen met zijn aanwezigheid op een dineetje eind vorig jaar bij de Old Dutch in Rotjeknor samen met Becky Garcia en George Sarakinis is een beetje moeilijk te beantwoorden. Maar er is meer. Rimanete sintonizatti.
donderdag 21 januari 2010
Kwam een vrouw bij de politie. In Haarlem. 1946. Ze had een probleem. Een bizar probleem. En ze verklaarde het volgende.
Ze was de enige dochter van de heer en mevrouw P. uit Haarlem. Haar joodse ouders waren tijdens de oorlog ondergedoken en in die periode overleden. Van ouderdom. Eerst haar vader en drie maanden daarna haar moeder. Na de dood van haar vader kwamen er afzonderlijk van elkaar twee contactpersonen van het verzet om de zaak zo voorzichtig mogelijk af te handelen. De eerste om haar vader af te leggen. Daar mocht verder niemand bij zijn. Maar door een kier zag ze dat hij haar vader heel kundig in een laken legde, een metalen cassette tussen haar vader‘s benen verborg en toen het laken dichtnaaide. ’s Avonds werd het lichaam van haar vader afgevoerd en ergens begraven. Drie maanden later volgde dezelfde procedure na het overlijden van haar moeder.
In 1945 had ze op een dag in de krant een contactadvertentie gezien waarin zij werd opgeroepen zich te melden. Dat deed ze. De week daarop kreeg ze in Amsterdam bezoek van een koortsige, hoestende en asgrauwe meneer, die zich voorstelde als Pieck uit Den Helder. Hij condoleerde haar allereerst met de dood van haar ouders en zei vervolgens dat hij open kaart wilde spelen. Hij vroeg haar of ze hem wilde vertellen waar haar ouders begraven waren. Dan konden ze keurig worden herbegraven. Maar niet nadat hij twee cassettes in veiligheid had gebracht, die in de provisorische graven van haar ouders lagen. Er zaten Zwitserse vermogensgegevens in die toebehoorden aan kopstukken van het voormalig verzet en die nu naar de rechthebbenden terug moesten. Hij beschikte over de sleuteltjes van de cassettes en die van de gelieerde Zwitserse bankkluizen. Of hij op haar discretie kon rekenen.
Tsja. Probleempje. Ze wist niet waar haar ouders begraven lagen. Meneer Pieck raakte heel geëmotioneerd en gooide zijn glas water om. Hij bleef haar met vragen bestoken. Was de man die haar vader en moeder had afgelegd dan niet teruggekomen om haar de locatie van de twee graven door te geven? Dat was vaste procedure. Nee. Die was niet teruggekomen. De temperatuur steeg, tot juffrouw P. de heer Pieck moest verzoeken haar woning te verlaten.
In de maanden daarop had ze het sterke gevoel dat ze op straat gevolgd werd en haar post leek af en toe al eerder open te zijn geweest. Dat was voor haar uiteindelijk de aanleiding om zich tot de politie in Haarlem te wenden. En dat zou een staartje krijgen. Stay tuned.
woensdag 20 januari 2010
De eerste ronde van de verkiezingen in de Oekraine zijn achter de rug (17/1/10), na de 'successen' van de oranje revolutie lijkt de pro Russische partij van Victor Janukovitch kans te maken om de macht weer over te nemen. Net voor de verkiezingen werd bekend dat een groep Georgiërs gearresteerd was. Zij deden voorkomen alsof ze internationale waarnemers waren die het democratisch gehalte van de verkiezingen kwamen beoordelen. Kranten in de Oekraine melden dat het gaat om leden van een speciale para militaire politie-eenheid uit Georgië. De gearresteerden zijn: Sergei Bigiashvili, Giorgy Kalandarishvili, Zurab Makirishvili, Zama Vashadze, Zurab Jakhaya, Zviad Tsnobiladze, Chukzar Tsikhilashvili, Irakly Gogiya, Bakur Kornilov en Irakly Andronikashvili. Op 14 januari jl. dook een band van een telefoongesprek op, waarin de Georgische president Saakashvili logistieke steun beloofde aan de pro westerse partij van Yulia Timochenko. Daarna een andere tape, dit keer met de Georgische minister van binnenlandse zaken Merabishvili en een parlementslid, daarin werd gezegd dat er 2000 Georgische waarnemers naar de verkiezingen gestuurd zouden worden, waarvan 1000 naar Donetsk. Desondanks was de winnaar van deze ronde Janukovitch. Of dat veel verschil zal uitmaken voor de bevolking is maar de vraag, de koppensnellers van het IMF willen wel lenen, maar ja, tegen een prijs natuurlijk. De kans op NAVO lidmaatschap lijkt bij een verkiezing van Janukovitch wel gering.
woensdag 20 januari 2010
Nee, hiermee worden de piraten die actief zijn langs de West Afrikaanse, of Somalische of Zuid Oost Aziatische kusten niet bedoeld; ook niet de vloten van de milieu activisten. Het gaat nu om een variant van de huurlingenlegers, huurlingenvloten. Blackwater (nu Xe Services LLC) en Sandline 'genieten' naamsbekendheid. Bedrijven als: Drum-Cossac, Maritime Security Solutions, Hollowpoint Protection, MAPS, Hart Group om er enkele van te noemen, zijn (nu nog) onbekend. Gezien de achting voor mensenrechten en de Conventie van Geneve, de openbaarheid en rekenschap die door de huurlingenlegers worden gehanteerd, de politieke controle op hun doen en laten, zal het wel erg goed aflopen met de piraten die door de nieuwe vloten worden opgepakt. Overigens is een resultaat van het optreden van de piraten bij Somalië dat de visstand daar weer aardig hersteld is. De piraten die de zee daar leegvisten, dat wil zeggen de trawlers uit Europa en Azië blijven weg; teveel risico. Dus de vissticks zullen wel duurder worden.
woensdag 20 januari 2010
Opvallend stilletjes is het europarlementaire onderzoek begonnen naar de rol die de drie farmabiggen GlaxoSmithKlein, Roche en Novartis hebben gespeeld bij het upgraden van de Mexicaanse varkensgriep-epidemie tot -pandemie. Een griep die globaal tussen de 13 en 14 duizend slachtoffers heeft geëist. Eenderde van het aantal patiënten dat jaarlijks ertussenuit peert als gevolg van de "gewone" griep.
De motie die de boel op gang heeft gebracht werd ingediend door dr. Wolfgang Wodarg, voorzitter van de Europese Commissie voor Gezondheidszaken. Geen lummel die Wolfgang. Naast dokter is hij ook nog epidemioloog, longspecialist en specialist op het gebeid van milieuziektes. En als zo iemand nu al roept dat de campagne van de WHO (World Health Organization) rond de Mexicaanse grieppandemie een van de grootste medische schandalen van de eeuw is, dan mag je aannemen dat ie niet uit zijn boordje loopt te lullen. Dus Appie en Roel kunnen de komende tijd hun borst natmaken. Om over Herr Klink maar te zwijgen.
woensdag 20 januari 2010
In januari 2008 verscheen een man met een Amerikaans accent bij het paspoortkantoor in Bogor, Indonesië en vroeg een Indonesisch paspoort aan. Doordat hij geen Bahasa sprak en zijn geboortebewijs vervalst leek werd hij ter plekke gearresteerd. Het duurde een jaar voordat men erachter kwam wie die man was. Dat bleek de 61-jarige Bob Marshall te zijn, voormalig CIA agent, die (echt of niet) in 1974 zijn werkgever in de steek liet. Hij werd in 1977 gearresteerd en veroordeeld maar wist een jaar later uit de bak te vluchten.
In de jaren daarna is Bob in meer dan 30 landen gesignaleerd, meestal in connectie met netwerken van wapensmokkelaars of checkfraudeurs. Volgens bronnen bij Interpol zou Bob beschikken over zo'n 40 paspoorten. Interessanter is dat Bob tijdens zijn onderduikperiode ingezet zou zijn door de CIA, met name bij illegale wapentransacties. Zullen we vast niks meer over horen.
woensdag 20 januari 2010
Even iets heel anders. Weet u waar de volgende tekst gebaard werd? Raad u nooit. Komt ie:
" ... Ondertussen kreeg ik bezoek van vrienden uit Manila. Ik liet ze zien hoe mooi Nederland is en nam ze mee naar interessante plekken als het Rijksmuseum en het Tassenmuseum aan de Herengracht, waar twee exemplaren van mevrouw Imelda Marcos naast een van Madonna staan uitgestald. ... Ik nam ze ook mee op een tochtje door de Amsterdamse grachten, waarbij dr. Wim van der Torre als gastheer optrad. En een bezoek aan Amsterdam bij nacht is niet compleet zonder een excursie door de rose buurt. We brachten ook een bezoek aan de absolute top op het gebied van vis in Rotterdam, Schmidt Zeevis. Charmante eigenaar Marcel van Breda leidde ons rond in zijn bedrijf en liet ons achter in de zaak alle visvariëteiten zien die hij van overal in de wereld importeert. Daarna serveerde hij ons de allerverste haring, mijn favoriete kibbeling en andere gerechten, weggespoeld met talloze flessen Sancerre.
Vervolgens genoten wij van een diner dat door mijn goede vrienden Theo sr. en Theodor Cranendonk werd aangeboden in een van de beste restaurants van Rotterdam, de Old Dutch, waar alle toppers uit de zakenwereld en de Rotterdamse high society regelmatig hun lunch en diner gebruiken".
Komt uit de Manila Times van 13 november vorig jaar en is van de hand van ene Becky Garcia. Een Filippijnse Stannie Huijgens die in 2006 voor de derde maal de rode loper opgierde om te trouwen met dr. George Sarakinis. Een voormalige Grieks-Duitse tandensmid die momenteel het baasje is van Planta Ignis. Een olie- en gasnering in Hoofddorp. Daarmee is George min of meer collega van de door zijn vrouwtje opgevoerde Cranendonkjes, die elke ochtend de luiken van Midoil BV opentrekken aan Westerkade in Rotjeknor. Theo en Theo mikken vooral op klantjes uit gebieden ten oosten van ons en dat dateert niet van gisteren of eergisteren. Gooien we een kwootje tegenaan. Komt ie:
" ... Ik had in 1983 -volgend op de coup van 1980 en de vijftien politieke moorden van 8 december 1982- mijn werkterrein naar Suriname verlegd. Ook al ontmoette ik Keijer steeds onregelmatiger (vooral ook omdat hij bijna voortdurend onvindbaar was) toch beleefden onze betrekkingen in 1986 een opleving. Hij had belangstelling gekregen Desi Bouterse te hulp te komen en vroeg mij om hem in Paramaribo te introduceren. Keijer deed die dagen namelijk zaken met een voormalig groene baret van de commandotroepen, Theo Cranendonk, die in Zwitserland woonde. Enerzijds had Bouterse volgens beide heren kanonnen nodig om de rebellen van Ronnie Brunswijk van Stoelmanseiland te schieten. Anderzijds kon Suriname uitstekend landbouwmachines gebruiken. Dus zou Desi misschien geinteresseerd zijn om via Daimler-Puch in Oostenrijk een soft loan van twintig miljoen Zwitserse franken te ontvangen om een en ander te kunnen aanschaffen".
Komt uit de door de Papieren Tijger uitgebrachte memoires van de vermaarde Oranjetreiteraar Willem Oltmans (rip). De Keijer die hij bedoelt is Dirk Keijer en als er een was die in het Oostblok pionierde was het Dirk (1). Op de voet gevolgd door vriend Theo Cranendonk senior. We beginnen de critical mass te naderen. Fasten your seatbelts. Stay tuned.
(1) Zie voor Dirk Keijer het spionage-epos "Wolff in de klem" op de site van de "Morgenster". Een story over de voormalige communistische voorman Joop Wolff, waarin naast Keijer, Claude Berkeley, Aleksander Romanov en de KGB zelfs Beatrix en Claus voorbijkomen.
dinsdag 19 januari 2010
Een dag na de vrijlating van grijze wolven terrorist Ali Mehmet Agca, trotseerden duizenden demonstranten het beestachtig slechte weer in Istanbul om de vandaag precies drie jaar geleden geleden vermoorde Turks-Armeense journalist Hrant Dink te herdenken. Plaats van handeling was de wijk Sisli, waar zich de redactie bevindt van Agos, de krant waar Dink als hoofdredacteur en columnist aan verbonden was en tevens de locatie waar hij de dood vond. Dink overleed nadat hij op straat in het achterhoofd en de hals was geschoten door de 17-jarige uit de stad Trabzon afkomstige Ogun Samast. Aanvankelijk werd aangenomen dat deze jongeling zich had laten vergiftigen door het ultranationalistische gedachtegoed in Turkije, maar ook dat hij zelfstandig had gehandeld en dat niemand anders bij de aanslag betrokken was geweest. Maar al snel veranderde die indruk. Zo ontstond verontwaardiging over het optreden van de politie kort na de arrestatie van Samast. Die behandelde de moordenaar van Dink namelijk wel heel erg cool. Er verschenen zelfs foto's op internet waarop trotse politieagenten samen met Samast poseerden onder een foto en tekst van Kemal Ataturk, de stichter van de Turkse republiek. Bovendien bleek toen dat Dink al verschillende dreigbrieven had ontvangen en dat de politie daar geen gevolg aan had gegeven door hem bescherming te bieden. Ook werd duidelijk dat Samast in opdracht had gehandeld van een radicale nationalist, die hem voor de moord had betaald. Feit is dat Dink de Turkse nationalisten tegen de haren in streek. Dat deed hij niet alleen door de kwestie rond de Armeense genocide aanhangig te maken, maar ook door zich een Armeen met een Turkse nationaliteit te noemen. Een en ander kwam hem op een aanklacht te staan in verband met artikel 301, een beruchte clausule die vervolging voor het "beledigen van de Turkse indentiteit" mogelijk maakt. Voorafgaand aan zijn dood werd Dink dan ook in verband met deze aanklacht voor de rechter gesleept. Toch nam ook dat niet weg dat hij zich erg populair maakte bij menig Turk. Vooral de genuanceerde bewoordingen in zijn artikelen en zijn sympathieke voorkomen waren daar debet aan. De begrafenis van Dink liep dientengevolge uit op een massaal protest, waarbij zeker niet alleen religieuze en etnische minderheden acte de presence gaven, maar vooral ook veel Turken. Ondertussen zijn we drie jaar verder en is een iets ander beeld ontstaan. De bij het proces tegen het Ergenekon netwerk betrokken juristen twijfelen er namelijk niet aan dat de moord op Dink deel uitmaakte van een strategie die Turkije moest destabiliseren op weg naar militaire machtsovername. Zij brengen de moord op Dink in verband met een plan dat op de burelen van bij Ergenekon betrokken militairen werd aangetroffen en dat ondertussen als "
Voor enkele foto's van de Hrant Dink herdenking eerder vandaag, klik op de sterretjes *1, *2, *3, *4, *5, *6, *7, *8, *9, *10, *11, *12, *13, *14, *15, *16, *17, *18, *19, *20, *21, *22, *23, *24, *25, *26, *27, *28, *29
dinsdag 19 januari 2010
Turkije maakt korte metten. En niet alleen met de militaire kant van het Ergenekon netwerk dat een einde wil maken aan het regeren van Premier Erdogan's AK-partij, want ook de drugsbaasjes komen in dit verband aan de beurt. Het moet gezegd dat justitie in Turkije daar alle reden toe heeft, aangezien Ergenekon zich van opbrengsten uit de heroinehandel bedient voor het plegen van aanslagen die tot chaos en vervolgens een militaire staatsgreep moeten leiden. Dat zegt niet alleen Huseyin Baybasin vanuit zijn cel in Zoetermeer. Want ook Tuncay Guney, het tot orthodoxe jood getransformeerde vriendje van Ergenekon opperhoofd Veli Kucuk heeft dergelijke uitlatingen gedaan (1) Bovendien heeft het er alle schijn van dat de PKK eveneens drugswinsten hanteert bij de strijd voor een onafhankelijke Koerdische staat. Alle reden dus voor de Turkse autoriteiten om in te grijpen. Het laatste evenement is de arrestatie vorige week van drugsbaron Selim Isik, alias "De Vos", samen met elf van zijn handlangers, waarbij gelijk ook 71 kilo heroine, wat wapens en een grote hoeveelheid lira's in beslag werd genomen. De Vos wordt er van beschuldigd leiding te hebben gegeven aan een criminele organisatie die heroine uit Iran, Pakistan en Afghanistan naar Europa smokkelde. Tot zijn bende behoorde een - in de Turkse media niet bij naam genoemde - oprichter van de PKK, waarmee de relatie tussen Selim Isik en deze Koerdische onafhankelijkheidsbeweging er gelijk duimendik boven op kwam te liggen. Hetzelfde geldt indirect voor de eveneens tot de groep behorende Cindi Isik, een broer van De Vos. Diens dochter Azime kreeg een langdurige gevangensstraf toebedeeld voor een aanslag in Istanbul kort na de arrestatie van PKK leider Abdullah Ocalan in 1999, waarbij 13 doden te betreuren vielen. Maar de connecties van De Vos wijzen ook in tegenovergestelde richting van de PKK, want Majoor buiten dienst Ayhan Pehlivan behoorde eveneens tot zijn bende. Dat wil zeggen, dezelfde Pehlivan die eerder in beschuldiging is gesteld voor zijn betrokkenheid bij de Yuksekova groep, een illegaal gezelschap binnen de Turkse gendarme dat verantwoordelijk wordt gehouden voor talloze onopgeloste moorden op Koerden in het Oost-Turkse Hakkari district. Maar daarnaast hield Pehlivan zich dus bezig met het smokkelen van heroine voor De Vos. Daar had hij niet al te veel moeite mee, want bij de grens toonde hij simpelweg zijn militaire indentiteitskaart, waarna iedere vorm van controle achterwege bleef. En als hij het idee had dat de politie hem op de hielen zat, dan verborg hij zich gewoon in een club voor officieren van de Turkse strijdkrachten. Zoals gebruikelijk in Turkije vliegen de paradoxale toestanden je royaal om de oren, want de winst uit dit handeltje werd verdeeld tussen de leden van Selim Isik's bende en de PKK, wat eens te meer de indruk wekt dat in ieder geval bepaalde vertakkingen van de PKK in de praktijk iets heel anders zijn dan ze officieel voor moet stellen (2).
De directe aanleiding tot de arrestatie van De Vos was een anonieme tip die in juli jl. via een telefoontje bij de Turkse politie binnenkwam. Daarnaast dook zijn naam op in een verklaring van Alaatin Cakici, een van de meest beruchte Turkse mafiabazen. Nadat Cakici in België gearresteerd was vertelde hij de Belgische politie dat Isik's bende enorme hoeveelheden heroine uit Iran naar Europa smokkelde. Vermeldenswaardig is verder een uitgelekt telefoongesprek dat Isik in 1995 met een zekere Mahmut Yildirim voerde. Laatstgenoemde droeg De Vos op zijn drugswinsten deels af te staan, in welk verband Isik ook bedreigd werd door deze persoon, die tevens als "Yesil" (groen) bekend staat. Deze Mahmut Yildirim is een van de meest schimmige figuren in Turkije. Zo schimmig dat sommigen er zelfs aan twijfelen of hij wel echt bestaat. Voldoende reden in ieder geval om ons de komende tijd eens fijn in het doen en laten van Yesil te verdiepen.
Het ligt voor de hand dat De Vos voorafgaand aan zijn arrestatie een diep hol had in het door klokkenluidster Sibel Edmons zo keurig aangeharkte landschap rond de internationale drugshandel waar Turkse criminelen zo prominent aan deelnemen. Evenmin behoeft het veel betoog dat zijn arrestatie consequenties zullen hebben voor de Nederlandse smackhandel, want de Turkse media benadrukken dat verreweg het grootste deel van de drugs die door De Vos en zijn bende naar Europa werd gesmokkeld Nederland als eindbestemming had (3).
1. Gladio a la Turka (10), 7-12-2009.
2. Gladio a la Turka (14), 24-12-2009.
3. Zie verder de op deze pagina verschenen serie "Cold Turkey".
dinsdag 19 januari 2010
Op een dag in 2001, toen Jan Peter Lullo’s penvriend Tony Blair nog hoog tohorse zat, ging ie ijverig op verkiezingstoernee. Werd zoals gebruikelijk strak georganiseerd om lulligheden als rondvliegende mini-kathedraaltjes, schoenen, Suzuki’s etcetera vantevoren uit te bannen en de voorwaarden te scheppen voor een stortbui aan ontroerende foto’s. Blijkbaar werd dat in Tony’s kees niet overgelaten aan een blueprint van Kai van der Linde, want ergens midden in de campagne bij een bezoek aan Norfolk werd Labour secretaris-generaal Peter Watt door een eikel van Tony’s begeleidingsteam gebeld. Met de vraag of hij ergens zes behoorlijk ziek uitziende koters op kon duikelen. Watt struinde zweterig het Queen Elizabeth ziekenhuis in King’s Lynn af op zoek naar zes belazerd uitziende koters en had ze net een beetje fesoendelijk in positie gemanouvreerd toen Tony, Cherie en de bijbehorende meute vriendelijk kwamen binnen hobbelen. En hop de obligate kutvragen. Hoe gaat het met je halve been? Wast zuster elke morgen je fluit? Wanneer mag je weer terug naar je achterbuurt? Is je pedofiele pater al bij je langs geweest? Etcetera etcetera. En maar breed grijnzen in de richting van de camera’s. Of zogenaamd zorgelijk naar de koters.
Tuurlijk, we wisten het allemaal wel. En dat het hier zonder twijfel ook zo gladjes wordt geregeld tot iemand denkt dat ie kan skateboarden, maar nou hoor je het ook eens van een ander. Thnx Peter.
dinsdag 19 januari 2010
1804. Slavendepot Haiti maakt zich los van Frankrijk. Washington erkende de nieuwe buur niet, want stel je voor dat de eigen Porgies and Besses ook rare ideeën zouden krijgen. Om Haiti duidelijk te maken hoe de Caraibische hazen liepen stelden de Amerikanski’s en de jongens van Le Coq Pas Sportif een economische boycot in. Duurde niet effies, maar een halve eeuw. Washington hief hem op toen in de jaren zestig van die eeuw de status van gevangen goedkope slaaf daar veranderde in vrije goedkope slaaf. En Parijs ging over stag tegen betaling van 150 meloen francs wegens gederfde winst uit de handel in slaven. Ironie bestaat niet in de misdaad. Om aan hun financiële verplichtingen te voldoen leenden de Haitianen poen van banken in Parijs en Washington. Pas in 1947 was hun in 1804 verworven vrijheid afbetaald. Nou is vrijheid een duur goed, maar twintig miljard dollar stinkt naar afpersing. Temeer omdat tussen 1915 en 1934 Haiti bezet was door een flinke bunder Amerikaanse soldaten, die ondermeer als douane en belastingambtenaren optraden en duizenden inwoners met al teveel babbels over de kling joegen.
Van 1957 tot 1986 mochten achtereenvolgens Pappa en Baby Doc Duvalier de boel verder leegstelen. Met enthousiaste steun van Washington. Na hun schrikbewind bleef het land achter met een enorme staatsschuld. Gelukkig was het land wel op het rechte pad gebleven: tienduizend "communisten" hadden een enkele reis gekregen.
Daarmee was dieu merci een eventueel verzet tegen de Wereldbank en de IMF in de knop gebroken en werd Haïti gedwongen de vrije markt economie te omhelzen. De gevolgen waren zelfs onder een hypnose bij Jan Smit te voorspellen.
In 1980 produceerde het land nog suiker en rijst genoeg voor de eigen bevolking. In de decennia daarna werd de agrarische sector van het land gemillimeterd dankzij de invoer van goedkope, want gesubsidieerde Amerikaanse suiker en rijst.
De schulden liepen op, de bevolking lag aan de luchtslangen. Dat werd in 2002 nog erger toen George Wacko besloot toegezegde leningen elders te besteden. Ze waren bedoeld voor het aanleggen en verbeteren van wegen in Haiti en voor het verbeteren van het onderwijs. In Kabul ging de vlag in top, in Port-au-Prince halfstok.
Het ging van beroerd naar erger. Maar met een industrie ging het in ieder geval toppie: de seksindustrie. Jong, oud, ertussenin? Alles is te koop. Voor een prikkie. En wie het verdomt om zijn eigen lijf of dat van opoe cq de kinderen in de etalage te zetten kan altijd nog voor een international aan de slag. Tenzij je meer dan 2 dollar per dag wil verdienen. Dan kan je beter thuis blijven. Slavernij? Ben je besodemieterd.
Net als bij de tsunami staat iedereen weer klaar om onder leiding van allerlei Linda's en Winstons goed te doen. Maar onderhand is Haiti opnieuw bezet. Ditmaal op bevel van de Nobelprijswinnaar voor de vrede. Arm land.
maandag 18 januari 2010
Terwijl het hoe en waarom rond de DHKP/C moord op Ozdemir Sabanci tot op de dag van vandaag in nevelen gehuld is, bestaat er over de aanpak van de DHKP/C in eerdere jaren veel minder onduidelijkheid. Toen wist de DHKP/C precies wie men moest hebben en konden de gewelddadige acties van deze organisatie zelfs gerechtvaardigd genoemd worden. Zo is DHKP/C onlangs via in België aangetroffen documenten ook in verband gebracht met de moordaanslag op Hiram Abas. Deze in de VS getrainde agent van de Turkse inlichtingendienst MIT was in de periode 1968-'71 in Libanon actief. Hij werkte toen niet alleen voor de CIA, want voor de Israelische Mossad pleegde hij in dat land toen talloze aanslagen op Palestijnen, wat overigens een interessante indruk geeft van de Amerikaans-Israelisch-Turkse samenwerking destijds. Terug in Turkije maakte Abas met de steun van de CIA snel carriere binnen de MIT, met alle gevolgen voor linkse activisten in Turkije vandien. In 1972 was hij betrokken bij het Kizildere bloedbad, waarbij zeven linkse activisten werden vermoord, terwijl hij in 1977 een rol speelde bij de (al eerder door ons beschreven) schietpartij op het Taksim plein in Istanbul waarbij 38 demonstranten het leven lieten. Met de liquidatie van een slager als Hiram Abas kan je niet echt zitten. Als hij door was gegaan met zijn werk voor de MIT, had dat waarschijnlijk nog veel meer levens gekost. De enige die zich er destijds echt rouwig om toonde was Duana Clarridge, een voormalige baas van het CIA station in Istanbul. Toen Abas het leven liet, zat Clarrdige niet meer op die positie. Daarom kwam hij speciaal naar Turkije om het graf te bezoeken van Abas, die hij ooit omschreef als "closer than his own brother".
maandag 18 januari 2010
Voor we wat dichter naar huis komen eerst nog even wat over Emilio di Giovine. De pentito in het Calabrische dumpdrama die nog niet zo lang geleden door een autobumper van een zebrapad werd geveegd en sindsdien zijn wafel houdt. Een kwootje uit het boek "Maffiavrouwen" van Claire Longrigg. Komt ie:
" ... In juli 1992 arresteerde de politie de Calabrese drugshandelaar Emilio di Giovine in Portugal. Na een serie dramatische ontsnappingen uit de gevangenis was hij bij de Spaanse en Italiaanse politie goed bekend. Zijn drugsnetwerk omspande heel Europa van Marokko tot Engeland en reikte over de Atlantische Oceaan van Milaan tot Colombia. Zijn Engelse ex-vrouw Patricia Reilly en hun dochter Marisa werden na een internationale politieoperatie in Groot-Brittannië gearresteerd. Bankarchieven bij Nat West en Coutts bewezen dat Marisa di Giovine daar bedragen tot bijna drie miljoen gulden per keer had gestort (1) ... Pas het jaar daarna werd het hele verhaal duidelijk. Het ging om een groot netwerk van drugshandelaren, geleid door Emilio’s moeder, de 62-jarige Maria Serraino, dat al meer dan tien jaar tien geld en wapens leverde aan haar ooms in de 'Ndrangetha."
Die ooms waren samen met de Condello- en Imerti-clan in een geweldige oorlog verwikkeld met de concurrerende bende van Di Stefano en konden de poen en de wapens van hun naar Milaan uitgeweken familieleden dus best gebruiken. In 1996 kreeg Emilio’s zuster Rita lemen knieën en begon te zingen. Aanleiding waren ernstige berichten uit Nederland toen ze na een rip een leverantie van 12 kilo hash en 3000 xtc-pillen niet op tijd betaalde. Zo raakte Emilio ook in de verdrukking en ook hij besloot een tipje van de grauwsluier op te lichten. Over de dump van gifschepen. Tot ie overstak op een zebrapad. Stay tuned.
(1) Nat West maakte ook hun opwachting in de affaire rond NATO-snuffelaar Willem Matser en maffiabons Pietro Fedino. Coutts brachten wij eerder in verband met Trafigura (!!), de familie Bush en oplichter "Mark Roberts" (gebruik daarvoor ons digitale archief)
maandag 18 januari 2010
Denk je dat je alles gehad hebt in Haiti. Maar wat gebeurt er? Benoemt vriend Obama twee van zijn voorgangers tot coördinator van de Amerikaanse hulp aan het eiland: Bush en Clinton. En stuurt 10.000 soldaten naar Port-au-Prince. Een deja vue op Haiti. In de vorige eeuw was dat namelijk ook al drie keer gebeurd. En in 2004 nog eens. Om de democratie in stand te houden. Dankzij de meest recente kunstjes in Irak, Afghanistan en Pakistan weten we inmiddels wat dat betekent: in de ganzenpas van Washington lopen of anders...
Daar weet Jean-Baptiste Aristide van mee te praten. De van oorsprong "linkse" priester was in 1990 de eerste democratisch gekozen president in Haiti. Maar vanwege zijn rigoureuze plannen om in zijn vierjarige regeerperiode iets te doen aan de feodale ellende in het land kreeg hij na ruim een jaar al een ultra-rechtse coup voor zijn mik. Zoals gebruikelijk ferm gesteund door Bush senior.
Pappa Bush werd niet veel later opgevolgd door Bill Clinton. Een democraat. En wat voor een. Om de Haitiaanse junta weg te krijgen en Aristide weer in het zadel confronteerde hij het vierde wereldland met een economische blokkade. Na drie jaar (!) keerde Aristide vleugellam terug in zijn haast onherkenbare land. Om zijn zes jaar vol te maken. Voorafgegaan door Amerikaanse mariniers die voor orde en rust moesten zorgen. Ja, ja.
Aristide's opvolger Préval luisterde nauwgezet naar de opdrachten van het IMF. Dus in plaats van beter werd het voor de bevolking alleen nog maar beroerder. Bij de parlementsverkiezingen van mei 2000 maakte Aristide’s partij dan ook gehakt van Préval’s aanhang. En het was niet eens woensdag. Dat zat democraat Clinton niet lekker. Hij erkende de uitslag van de verkiezingen niet en legde Haiti opnieuw economische sancties op. Er zou niet netjes geteld zijn. Nee, nee.
Desondanks werd Aristide in november van dat jaar opnieuw president. In de VS op de voet gevolgd door George W. (over niet netjes tellen gesproken). Wat dat betekende voor Haiti moet zelfs duidelijk zijn voor Frits Wester. Haiti werd gewurgd.
In februari 2004 stuurde Bush junior mariniers naar Port-au-Prince. Om Aristide op te halen en onder VN-vlag orde op zaken te stellen.
In 2006 werd Préval vervolgens weer in zijn presidentiële stoel gehesen. Sinds kort wordt hij bijgestaan door Clinton in de rol van speciale afgevaardigde van de VN. Hoe speciaal? Nou, Billyboy moet er ondermeer voor zorgen dat de lonen in de vooral voor de VS actief zijnde textielindustrie niet boven de 1,72 dollar per dag uitkomen.
En omdat ie er nou toch is kan ie mooi effe helpen bij de wederopbouw van Haiti. Bijgestaan door gappie Bush, die zo voortreffelijk heeft gefunctioneerd in New Orleans toen Katrina voorbijkwam. Change? No, we can’t.
maandag 18 januari 2010
Het blijft de vraag waarom de linkse DHKP/C in 1996 uitgerekend Ozdemir Sabanci om wilde leggen. Goed, hij was een exponent van het kapitalisme, maar zoals hij zijn er nog tientallen anderen in Turkije en dan kan je wel aan de gang blijven als linkse actiegroep. Als Sabanci voor MIT of de contra-guerilla had gewerkt, dan was het iets anders geweest. Maar daar had de man zoals het zich aan laat zien, niets mee te maken. De andere kant van het verhaal is dat de DHKP/C in verband is gebracht met Ergenekon. De onderzoekers naar dat netwerk menen zelfs dat Ergenekon een rol speelde bij de moord op Sabanci. In dat geval zou het zo maar kunnen dat deze moord deel uitmaakte van de algehele Ergenekon/Gladio strategie om chaos in Turkije te laten ontstaan. Een chaos die het leger vervolgens tot een machtsovername moest verleiden, of in ieder geval tot meer anti-linkse gevoelens zou leiden. Een bekende aanpak. In dat geval moet de DHKP/C in hoge mate geinfiltreerd zijn geweest en op basis van Gladio ervaringen in andere landen kan zoiets zeker niet per definitie worden uitgesloten. Zo bleek op een later tijdstip dat de linkse Brigato Rosso in Italië ook tot de strot geinfilteerd werd door provocateurs. Daardoor is het onduidelijk of de aanslagen die destijds aan de Brigato Rosso werden toegschreven een radicaal linkse, dan wel een extreem rechtse signatuur droegen. Een en ander volgt uit FM 30-31, een schimmig voorschrift van Amerikaanse origine aan de geheime diensten van landen waar het Gladio netwerk actief was. FM 30-31 hield er bijvoorbeeld rekening mee dat de regeringen van deze landen niet altijd even scherp waren bij de bestrijding van links. In dat geval dienden infiltranten binnen linkse organisaties de meest radicale activisten tot gewelddadige acties te provoceren, ten einde de regeringen - en het publiek - tot een meer anti-linkse stellingname te motiveren. In 1973 werd het bestaan van FM 30-31 in Turkije onthuld door Baris. Een journalist van deze Turkse krant had het beruchte document in handen gekregen, maar kort daarop verdween hij, waarna verder nooit meer iets van hem is vernomen.
zondag 17 januari 2010
Toeoeoeoeoeoeoeot. Daar stond Jan Peter Lullo gisteren met zijn toetertje. Toeoeoeoeoeoeoet. Voor de aftrap van de CDA-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. Of er niks aan de hand was. Kok sodemieterde indertijd nog op na die afgang in verband met Srbrenica. Lullo blijft gewoon zitten. Oh? Zat het juridisch niet helemaal snor met die inval in Irak? Ja, met de wetenschap van nu. Toen wisten we dat niet. En volgens George en Tony was het in orde. Oh ja? Nou ook toen al was niet iedereen daarvan overtuigd. Aan de vooravond van Blair’s beslissende bezoek in april 2002 aan Crawford USA, waar'hij George Wacko Bush zou ontmoeten scheef de toenmalige Britse minister Jack Straw een briefje aan Tony. Komt ie:
SECRET AND PERSONAL
PM/02/019
PRIME MINISTER
CRAWFORD/IRAQ
(a) the scale of the threat from Iraq and why this has got worse recently:
(b) what distinguishes the Iraqi threat from that of eg Iran and North Korea so as to justify military action;
(c) the justification for any military action in terms of international law:
and (d) whether the consequence of military action really would be a compliant, law-abiding replacement government.
THE SCALE OF THE THREAT
WHAT IS WORSE NOW?
THE DIFFERENCE BETWEEN IRAQ, IRAN AND NORTH KOREA
THE POSITION IN INTERNATIONAL LAW
THE CONSEQUENCES OF ANY MILITARY ACTION
(JACK STRAW)
Foreign and Commonwealth Office
25 March 2002
Maar Tony had er allemaal schijt aan. En Lullo kennelijk ook. Stevig bidden en en weer doorgaan. Toeoeoeoeoeoeoet
zondag 17 januari 2010
Terug naar Francesco Fonti. Het voormalige kaderlid van de 'Ndrangheta, dat al zo'n slordige 18 jaar probeert het Italiaanse befapparaat serieus op gang te krijgen in de zaak rond de gedumpte gifschepen voor de Calabrische kust. Tot nu toe werd hij als een ongeloofwaardige dodo de berm ingeschoven en met zijn info werd verder geen sacco gedaan. Erger nog, hij mocht van de kadi zijn container kennis verder niet meer in het wild uitpakken. Alleen via zijn advocate, Claudia Conidi. Ondanks gevaar voor eigen leven maakte hij van die laatste mogelijkheid onlangs gebruik om zijn verontwaardiging over de gang van zaken van zich af te schrijven in een brief aan Antonella Grippo. Presentatrice van de talkshow Perfidia op de Zuiditaliaanse zender Telespazio, die voor die gelegenheid Claudia had uitgenodigd voor haar programma. Een vrije vertaling van een deel daarvan. Komt ie:
Beste dottoressa Grippo,
U bent zonder twijfel ervan op de hoogte, dat ik noch via kranten noch via de TV naar buiten mag treden. Behalve dan via mijn advocate Claudia Conidi. Dus neem ik de door u zo vriendelijk verleende gelegenheid te baat om in deze uitzending te staven wat ik in Catanzaro al heb proberen duidelijk te maken aan leden van de rechtbank, die mij weigerden verder te verhoren en mij a priori al als ongeloofwaardig afdeden.
Maar hoe zit het dan met de geloofwaardigheid van procureur Giordano? Moet hij ook niet worden berispt? En moet de operator van de eerste ROV niet worden opgenomen in een psychiatrische inrichting, omdat hij beweerde dat de laadruimtes vol vaten lagen? (1) En is eigenlijk niet iedereen ongeloofwaardig die de "waarheid" van minister Prestigiacomo en procureur Grasso in twijfel trekt? Maar ik denk dat deze polemiek nutteloos is. Je moet nooit proberen instituten cq. de duizend Italiaanse ministeries onderuit te halen. Toch vraag ik me af waarom er sinds 2003, toen ik 49 pagina’s met notities aan Justitie heb overgedragen, niets is gebeurd. Waarom is er niet gekeken naar Euro Rifiuti in Solaro in de provincie Milaan, dat zich sinds mensenheugenis heeft beziggehouden met het verwerken van giftig afval in Lombardije? Waarom heeft men in Rome Fin Chart niet gecontroleerd? De broker van talloze schepen met gif aan boord. Maar ook van schepen vol wapens, die in Umago in Istrië en in Somalië werden afgeleverd. Die schepen waren afkomstig van de Oram-werven in La Spezia, die later zijn overgenomen door het bedrijf van Ferretti. En dan is er nog Ligure Abrasivi Snc (L.I.A.), dat voor het verwerken van giftige afvalstoffen zaken deed met het Zwitserse Finance and Trade Service Est ... ".
Of je een beerputje leeg gooit. Maar we horen het u zeggen: tja wat wil je? Italië. Berlusconi. Mafia. Corruptie bij Justitie. Etcetera etcetera. Heul interessant, maar wat moeten we ermee? Een beetje ver van ons bed show. Oh ja? You ain’t seen nothing yet. Stay tuned.
(1) Remote operated vehicle. Onderwaterrobot. Werd gebruikt om uit te vissen of Fonti's beweringen over het dumpen van gifschepen juist was. Na de vondst van het wrak van de Cunsky (zie aflevering 1 dd. 10 januari) gingen er 'n zootje berenklauwen op de weg en was het einde oefening.
vrijdag 15 januari 2010
In Turkije volgt het ene na het andere onderzoek inzake kringen met Gladio/Ergenekon antecedenten. Een van de laatste ontwikkelingen is de heropening van het onderzoek naar de moord in 1996 op de Turkse zakenman Ozdemir Sabanci, een telg van een van de rijkste families in Turkije. Zijn moordenaars behoren tot de DHKP/C, een zich van geweld bedienende links Turkse organisatie. Eerder schreven wij al dat de DHKP/C is genoemd in het onderzoek naar het Ergenekon netwerk, dat de regerende AK-partij ten val zou willen brengen via een militaire staatsgreep (1). Een van de bij de moord op Sabanci betrokken activisten, Mustafa Duyar, kwam in een Turkse gevangenis terecht, waar hij uiteindelijk in 1996 werd vermoord. De andere twee, Ismail Akkol en Fehriye Erdal, wisten te ontkomen. Erdal dook op in België, waar zij aanvankelijk tot een gevangenisstraf van vier jaar werd veroordeeld wegens bendevorming, valse paspoorten en illegaal wapenbezit (2). Bij verstek, want toen de politie haar wilde arresteren was ze gevlogen. Dat leidde tot het zoveelste Belgische schandaal. Vooral omdat Erdal onder toezicht van de Belgische staatsveiligheid stond en onder de ogen daarvan wist te verdwijnen, iets dat de wenkbrauwen sowieso al doet fronzen. Aanleiding tot de recente heropening van het onderzoek naar de Sabanci moord, is een in België gevonden brief van Erdal aan toenmalig DHKP/C leider Dursun Karatas. In deze brief, die door de Belgen aan de Turkse autoriteiten is overhandigd, overlegde Erdal de modus operandi van de moord op Sabanci aan Karatas (3). Daar zal men in Turkije erg benieuwd naar zijn geweest. Zo heeft er altijd veel onduidelijkheid bestaan over de wijze waarop de drie DHKP/C activisten de 25e verdieping van het zwaar beveiligde Sabanci Holding gebouw wisten te bereiken. Helemaal omdat ze machinegeweren bij zich droegen.
1. Zie Gladio a la Turka (8), 3-12-2009.
2. Later werd dit vonnis in hoger beroep vernietigd. Fernand Schmitz, een voor de Sabanci familie werkende Belgische advokaat heeft recentelijk verklaard dat de zaak Erdal binnenkort nogmaals door een rechter in België behandeld zal worden. Dat zal zeer waarschijnlijk ook deze keer in haar wfwezigheid geschieden.
3. Karatas overleed in 2008 aan kanker in een Nederlands ziekenhuis, maar in de jaren negentig zat hij nog in Franse gevangenschap. Onlangs bleek dat hij destijds op vrije voeten kwam door een deal met de Fransen. Dat speelde Karatas heel handig, want kort daarvoor had hij gedreigd om vanuit zijn cel opdracht te geven tot DHKP/C aanslagen in Frankrijk. De afspraak met de Franse autoriteiten hield dan ook in dat er geen aanslagen in Frankrijk, Nederland en België gepleegd zouden worden.
vrijdag 15 januari 2010
Je kan je nauwelijks voorstellen dat de als drugshandelaar in een Nederlandse kruipruimte weggestopte Huseyin Baybasin af en toe blij kan zijn. Toch is het zo. Waarover? Het is haast ironisch. Hij is blij dat de huidige Turkse regering bezig is met het uitruimen van de Ergenekon-stal, waarvan hij al zo'n 15 tot 20 jaar geleden de deur heeft opengezet (1). Via de pers.
Bij die poging om de Turkse "deep state" aan de paal te nagelen vielen uiteraard ook al in die jaren de nodige slachtoffers. Zo werd op 24 januari 1993 de linkse journalist Ugur Mumcu gekeeld met een autobom. Waarom? We gaan terug in de tijd.
Ondanks zijn uiterst nationalistische overtuiging werd de voor Cumhuryet schrijvende Mumcu na de coup van 1970 net als de NRC-kolonel die gisteren bij ons voorbijkwam (2) gearresteerd en gegrild door lieden van de "contra-guerrilla". Al doende lieten ze hem weten untouchable te zijn en dat ze hun middelvinger opstaken naar de president van de republiek. Inmiddels hebben we een flauw vermoeden tot welke organisatie deze contra-guerrilla's behoorden.
Ondanks dit verblijf op de grill zette Mumcu de strijd voort. In de jaren negentig raakte hij opnieuw in gevaarlijk vaarwater. Hij was op zoek naar een bizarre connectie tussen de Koerdische PKK en de Turkse inlichtingendienst naar aanleiding van een wapenvondst in Noord-Irak. Zo raakte hij in contact met een van de belangrijkste adviseurs van PKK-leider Ocalan: Huseyin Baybasin. Die had met vrouw en kind de benen genomen naar Zuid-Afrika, nadat hij geweigerd had om mee te werken aan de door de Turkse regering geëntameerde Koerdische integratie. Tot dan toe was hij door het leven gegaan als een succesvol zakenman. Maar plotseling werd hij omgedoopt tot drugsdealer en een vijand van de Turkse staat. En dan is het uitkijken geblazen.
Het contact tussen Mumcu en Baybasin kwam telefonisch tot stand. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Mumcu was een aanhanger van het idee dat elk binnen de Turkse landsgrenzen geboren individu allereerst Turk was en pas een paar mijl verderop desnoods ook nog een beetje iets anders. Azerisch. Koerdisch. Whatever.
Dat Baybasin daar een genuanceerder mening over had mag duidelijk zijn. Maar toen hij ervan overtuigd raakte dat Mumcu bereid was het nodige naar buiten te sjorren over de "deep state" maakte hij een afspraak met de journalist. Hij zou om telefoontaps te vermijden een familielid naar hem toesturen die tegelijk met Mumcu rechten had gestudeerd aan de universiteit van Ankara.
Na die gearrangeerde ontmoeting kwam noodgedwongen toch weer telefonisch contact tot stand tussen Mumcu en de ondertussen naar Swaziland verhuisde Baybasin. Afgesproken werd dat ze elkaar eind januari 1993 zouden ontmoeten in Azerbeidjan. Een week voor ze elkaar de hand zouden schudden maakte een autobom een einde aan het leven van Ugur Mumcu. De "contra-guerrilla's" hadden opnieuw toegeslagen. Maar dankzij de regering-Erdogan zijn ze niet meer "untouchable". Tenzij ze in Den Haag resideren. Stay tuned.
(1) Zie de serie "Gladio a la Turka" eerder in deze rubriek
(2) Zie het artikeltje "De weg kwijt" van gisteren in deze rubriek
vrijdag 15 januari 2010
Vorig jaar publiceerde de STIWOT (1) voor het eerst de vermoedelijk volledige lijst van Nederlanders die door de moffen en hun aanhang werden vermoord binnen het kader van de Silbertanne Aktion. Een Aktion die in september 1943 van start ging en diende als rucksichtlose repressie op de aanslagen van het verzet op geuniformeerde Duitsers en kaderleden van de NSB. Filosofie daarachter was dat daarmee de populariteit van dat keiharde, vaak communistische verzet aanzienlijk zou dalen onder de Nederlandse bevolking. En dat was ook zo. Na een jaar en 52 onschuldige slachtoffers werd de Aktion afgeblazen. Opvallend detail: in die tijd werden ook de laatste resten van de wijdverbreide verzetsgroep CS 6 opgeruimd. Mede dankzij het noeste werk van dubbelspion Gerrit Reede.
Na de oorlog kwam oom Gerrit nog met een verbijsterend verhaal aanzetten bij zijn aalmoezenier, pater Cooymans van het Sint Ignatiuscollege. Over Silbertanne. Volgens de ouwe spion was het besluit om doodseskaders op pad te sturen genomen tijdens een bijeenkomst in de Mozes en Aaronkerk aan het Amsterdamse Waterlooplein. Aan dat gezellig samenzijn namen niet alleen topmoffen deel maar ook een stel Britse agenten met wie Gerrit in contact stond en die luisterden naar de illustere codenamen Gregory en Montaigny.
Waar? Niet waar? Feit is wel, dat Gerrit in die tijd alle registers moest opentrekken om aan de doodstraf te ontkomen. En feit is ook, dat hij geen onbekende was in die kerk. Voor de oorlog was hij namelijk al lid van het koor dat daar jubelend goddelijke liederen ten gehore bracht. Daarnaast had het linkse verzet vanuit het perfide Albion begin 1943 de opdracht gekregen om top-NSB-ers te liquideren. Een opdracht die met name CS 6 ter harte nam. Onder leiding van de voor de oorlog samen met kunstenaars als Henri Pieck, Hildo Krop en Jan van Gilse tot het Russische spionagenetwerk behorende dokter Gerrit Kastein. De Koude Oorlog was al aan de gang lang voordat de Tweede Wereldoorlog afgelopen was. Stay tuned.
(1) Stichting Informatie Wereldoorlog Twee
vrijdag 15 januari 2010
Alsof natuurrampen op zichzelf nog niet erg genoeg zijn, krijg je als bonus dan iedere keer weer zo'n idiote uitspraak van de Amerikaanse TV evangelist Pat Robertson. Nu ook weer met de aardbeving in Haiti. Daar zijn de Haitianen naar zijn mening helemaal zelf verantwoordelijk voor. Had Boukman Dutty tijdens de slavenopstand van 1791 te Bois Caiman maar geen pact met Satan moeten sluiten teneinde een overwinning op de Fransen af te dwingen. Het moge duidelijk zijn dat deze zich als verdediger van Israel opwerpende antisemiet nog altijd zo gek is als een deur. Het ergste van alles is dat veel Amerikanen dergelijke kolder geloven: een ziek land.
donderdag 14 januari 2010
Soms zijn er obscure geruchten waarvan je niet verwacht er ooit meer over te horen. Het gerucht als zouden in de jaren vijftig verdwenen Israelische kinderen deels zijn gebruikt voor lugubere wetenschappelijk experimenten, is er zo een. Wie schetst dus onze verbazing toen we onlangs iets tegenkwamen waarmee bewezen lijkt te worden dat zoiets heel goed mogelijk was in het Israel van die jaren. In dit geval gaat het om experimenten met radioactiviteit. In de jaren vijftig waren de heren wetenschappers in de VS er wel achter dat radioactiveit verre van bevordelijk is voor de gezondheid. Maar dat wilde men graag proefondervindelijk vaststellen. Geexperimenteer op de eigen bevolking zoals dat eerder op gevangenen en geestelijk gehandicapten had plaatsgevonden, was voortaan echter uitgesloten voor de Amerikanen. Daarom had men dringend behoefte aan proefpersonen. De relatie met de zionistische staat bood in dit verband soelaas. In 1951 vloog Dr. Chaim Sheba, de directeur van het Israelische Ministerie van Volksgezondheid, naar de VS om in dit verband een overeenkomst te sluiten. Afgesproken werd dat Israel in ruil voor proefpersonen, zowel met geld als nucleaire geheimen betaald zou worden. Sheba kwam daarop terug met een aantal Rontgen apparaten. Slachtoffers van deze praktijken werden vooral kinderen van joden uit Arabische en Noord-Afrikaanse landen. Hun ouders kregen te horen dat hun kinderen werden behandeld voor ringworm, een aandoening die normaal met azijn behandeld werd, maar die hen in dit geval op 35000 maal de toegestane dosis radioactiviteit kwam te staan. Veel kinderen werden ernstig ziek, vertoonden de meest weerzinwekkende fysieke effecten, of kwamen direct te overlijden na bestraald te zijn. Aangezien niet minder dan 6000 kinderen de dood vonden is dit experiment wel geinterpreteerd als een vorm van eugenetica, waarbij de Ashkenazische elite van het land zich aldus op termijn wilde ontdoen van de in hun ogen inferieure orientaalse joden. Vast staat in ieder geval dat er voorzorgsmaatregelen werden getroffen om te voorkomen dat kinderen van Ashkenazim bij het experiment betrokken zouden worden.
De informatie in dit verband is afkomstig van de Israelische publicist Barry Chamish. Gezien zijn extreem zionistische opvattingen, is hij geen ideale bron. Daar staat tegenover dat hij vanuit zijn extreem rechtse opvattingen vooral zijn pijlen richt op het socialistische zionisme van de Arbeiderspartij en de voorganger daarvan, de World Zionist Organisation. De argumenten van Chamish tonen daarom in sommige opzichten overeenkomsten met die van linkse of religieus georienteerde antizionisten. Zo heeft Chamish ook kritisch gepubliceerd over het Ha'avara Abkommen, de economische samenwerking tussen de Duitse afdeling van de World Zionist Organisation en het Ministerie van economomische zaken van Nazi-Duitsland. Chamish baseert zich op zijn beurt op 'Ringworm Children" uit 2003, een flim die een jaar later door de Israelische TV werd uitgezonden. Chamish verbaast zich ervover dat dit mogelijk was in Israel. Maar hij voegt eraan toe dat de film werd uitgezonden op een tijdstip dat samenviel met de finale van de Israelische versie van het immens populaire "A star is born". Daardoor keek vrijwel geen Israelier naar "Ringworm Children". Chamish wijst er tenslotte op dat de Israelische kranten de dag daarop van alles over "A star is born" schreven, terwijl geen mens het ooit nog heeft gehad over de bestralingsexperimenten op kinderen van orientaalse joden.
donderdag 14 januari 2010
Het was RAI-journaliste Ilaria Alpi in 1993 al snel duidelijk dat de mafia en de gelieerde zakenpiefjes in Somalie de volledige steun van de Italiaanse overheid genoten. Met name ten tijde van de VN-operatie "Restore Hope", waarbij het Italiaanse leger zich ook op andere terreinen flink liet gelden. Even aan die kutnegers laten zien wie de baas is. Ze verkrachtten er vrolijk op los en zagen er ook niet tegen op om stroomstootjes uit te delen aan de ballen van Somaliers die wellicht over leuke informatie beschikten. Ilaria confronteerde de daar rondhobbelende generaal Bruno Loi met een paar van dit soort gevalletjes en dreigde de zaak op de keien te zullen gooien als ie er niks aan deed. Volgens Bruno ging het een paar geisoleerde incidenten, maar koos toch uovi voor zijn denaro. Hij zou een onderzoek instellen. Ja, ja.
Een ding is zeker Ilaria had er geen vriend bij. Of Bruno medeverantwoordelijk was voor de moord op Ilaria blijft ongewis. Zeker is wel dat Bruno's leger op goede voet stond met een van de grootste Somalische warlords en zelfs een wederzijds niet-aanvalspact met hem hadden gesloten. Hetzelfde kunstje zou zich later in Afghanistan herhalen. Maar dit terzijde.
Geirriteerd door de voortgaande publiciteit werd de jonge Somalier Hashi Omar Hassan in een kruipruimte geduwd. Hij zou Ilaria hebben vermoord op wraak te nemen op de Italianen die in de vroege jaren negentig zijn ballen onder stroom hadden gezet. Een staaltje Lee Harvey Oswald. Je pakt een lullo op, je beschuldigt hem van alles wat los en vast zit en klaar is Keeso. Leuk plan, maar het werkte niet. De affaire bleef doorsudderen. Mede door de verklaringen van Fonti en Di Giovone. Stay tuned.
donderdag 14 januari 2010
De correspondent van de NRC in Turkije moet kloek zijn. Heul kloek. Zo bleek hij kortgeleden samen met een tolk op bezoek te zijn geweest bij een ouwe kolonel, die hem haarfijn zou uitleggen hoe dat nou zat met al dat gezeik over complotten, polletieke moorden, aanslagen en ander ongerief in dat prenatale EU-land. En de kolonel had ervaring. Want hij mocht dan ooit gezellig hebben meegedaan aan de coup van 1970, kort daarna kreeg hij door onmin met zijn baasjes toch bezoek van vertegenwoordigers van de Turkse "deep state" die hem grilden tot het gaatje. Over die "state" had ie na zijn rokerige ervaring 26 boeken vol geschreven. Namen, toenamen, CIA, hoge Turkse mieters, NAVO, drugshandelaren, Gladio, zionisme, vrijmetselarij, de Wereldbank, de magnetisering van het Turkse volk. Kortom, de kreunende winkelwagen van Sibel Edmonds kwam voorbij. Ergo, onze kloeke correspondent zat op rozen. Zou je zeggen. Niet dus. Want laat die kolonel nou Turks lullen. En die tolk de boel niet bij kunnen houden. Daar zit je dan met een koppie thee en op blote sokken. Allah akbar.
Het interview liep volledig op de klippen. Kan gebeuren. En er zat kennelijk niets anders op dan een badinerend stukkie te baren onder de titel "Hopeloos verdwaald in Turks magneetveld". Jammer, want het nieuws over de "deep state" ligt in Istanbul op straat. Zo had onze journalistieke vriend bijvoorbeeld een bezoek kunnen brengen aan het kantoortje van collega Burhas Kazmali. Nou ja, aan wat ervan over is. Het is namelijk kortgeleden ernstig verbouwd door de zoon van topsmurf Emin Arslan, die zo'n boeiende rol heeft gespeeld in de affaire rond Huseyin Baybasin en onze kindervriend Joris Demmink. Aan de verbouwing van Kazmali kwam Arslan junior niet toe. De journalist was niet thuis. Een wel aanwezige student zeilde flink afgebladderd het ziekenhuis in. Over het waarom van deze aanslag verwijzen wij graag naar de serie "Cold Turkey". Smullen.
donderdag 14 januari 2010
donderdag 14 januari 2010
Rechter Kadir Kayan heeft het niet gemakkelijk met zijn onderzoek naar vermeende plannen binnen de Special Forces Command / Tactial Mobilization Group (STK) om vice-premier Arinc van het leven te beroven. Kayan is de eerste rechter met toestemming tot een onderzoek bij deze Turkse Gladio-variant en dat zal hij weten. In de afgelopen week ontving hij dreigbrieven, terwijl dat soort nare post ook gericht was aan Mustafa Bilgili, de aanklager die het STK onderzoek leidt. Beiden ontvingen ook een brief met acht Kalasnikov kogels. De politie probeert de afzenders te achterhalen, waar de heren rechercheurs het dienen te zoeken. Op de laatste dag van het oude jaar was het Kayan al opgevallen dat hij in zijn auto gevolgd werd. Nadat hij de politie daarover in kennis had gesteld, hield deze de achtervolgende auto's aan. Aan boord bleken zich officieren van de landmacht en het Naval Force Command te bevinden. In een verklaring wist de Generale staf natuurlijk van de prins geen kwaad. De inzittenden zouden chauffeurs, timmerlieden en een kok zijn geweest. Kan zijn. Ervan uitgaande dat rechter Kayan niet aan paranoide waanvoorstellingen lijdt, blijft het echter de vraag waarom dit militaire gezelschap hem achtervolgde. Beide auto's werden overigens aangehouden in Ankara. Om precies te zijn in de Ugur Mumcustraat (*). Een prachtig toeval omdat de door Kayan onderzochte STK ook in verband is gebracht met de moord op de politieke journalist Ugur Mumcu. De voor de krant Cumhuriyet schrijvende Mumcu stond dan ook als uiterst kritisch bekend ten opzichte van de Turkse deep state scene.
* Ugur werd vermoord in deze straat, die later ter nagedachtenis naar hem werd genoemd. Eerder is de mogelijkheid ter sprake gekomen dat Mumcu slachtoffer werd van fundamentalistische islamieten, maar aan die lezing wordt alom getwijfeld. Niet alleen door Ergenekon onderzoekers, maar ook door Ozgur Mumcu, de zoon van. Althans, dat verklaarde laatstgenoemde onlangs aan de Turkse krant Zaman.
woensdag 13 januari 2010
Nou weten we in ieder geval wie het karretje van Anthony Nicolaas in de poep heeft gereden. Dat was zijn ouwe assistent Gregory Illidge. Die liet namelijk op 5 november van het vorig jaar vastleggen dat Nicolaas al in 2008 aan oppositieleider Abrahams had voorgesteld de UPB-regering van good old Ramonsito Booi te laten ploffen. Tegen een vergoeding van een half meloen piek plus nog wat aardige emolumenten. Bewijs: een document dat van Nicolaas' computer was getrokken.
De coup ging dat jaar niet door, maar in 2009 ging Nicolaas alsnog dwars liggen en Ramonsito cs. konden hun bullen pakken.
Of het op Nicolaas' computer geconcipieerde voorstel ooit Abrahams heeft bereikt, of het nog steeds valide was in 2009 en of Abrahams heeft geschokt moet het onderzoek van Ankie Bijleveld naar boven trekken. Plus de vraag waarom pas in januari 2010, een paar weken voor de verkiezingen, Gregory's kanon is gaan bulderen en of hij bij het achterover drukken van het document assistentie heeft gehad van Nicolaas' computerdeskundige. Een frisse randgemeente, dat Bonaire. Stay tuned.
woensdag 13 januari 2010
Even een sidestep. En geen onbelangrijke. Want ons donkerbruine vermoeden dat dubbelspion en Montanbeheerder Gerrit Reede via verschillende Duitse zenders en geassisteerd door Annemarie Beijer contact zou hebben gehad met hoge geheimschrijvers en belangenverenigingen in Engeland lijkt te worden bevestigd door een mail van een ingevoerde lezer. Komt ie:
"Het NIOD heeft een Engels dossier in haar bezit. Daar staat ook Anne Marie Beijer aka Anita Geertje Zwaluw in. Zij ontving van tijd tot tijd uit Engeland aanwijzingen om valse persoonsbewijzen in dead letter boxes te deponeren. Ten behoeve van belangrijk geachte onderduikers. Maar de SD beschikte al over een volledige lijst van die persoonsbewijzen. Dus het gevolg is niet moeilijk te raden. Als de betrokken onderduikers eenmaal voorzien waren van zo'n vals persoonsbewijs kregen ze uit Engeland het gecodeerde verzoek om over te komen. Soms kwam dat verzoek zelfs helemaal niet uit Engeland, maar flansten de moffen zo'n verzoek zelf in elkaar. Annemarie hield van dat spel een administratie bij. Het ging niet alleen om mensen die politiek gezien gevaarlijk werden geacht voor de naoorlogse plannen, maar bijvoorbeeld ook om belangrijke Joodse aandeelhouders van bijvoorbeeld Billiton en Shell. Gerrit stuurde hun certificaten en aandelen na hun arrestatie naar de overkant van de plas en in Zwitserland werd de zaak dan verder financieel afgewikkeld. De Nederlandse regering was van dit onderdeel van het Englandspiel volledig op de hoogte, maar hield na de oorlog haar kiezen op elkaar".
Goedensmorgens. In dit kader zijn de twee trips die oom Gerrit voorjaar 1942 ondernam niet onbelangrijk. Als vertegenwoordiger van de Hamburgse koffie- en theehandel Westendorf reisde hij namelijk op 5 mei naar Zwitserland en keerde op 11 mei in Nederland terug. Tussen 28 mei en 2 juni herhaalde hij dat kunstje. Naar eigen zeggen ging het om het installeren van een paar postbussen. Of hij die zelf ook heeft geleegd blijft een vraagteken. En waarvoor ze dienden eveneens. Maar gezien het feit, dat Reede qq. zowel te maken had met big business als met duistere polletiek (vgl. Prins Bernhard's stadhoudersbrief) en in verband daarmee ook reizen ondernam naar Frankrijk, Spanje en Portugal moeten die postbussen een rol van betekenis hebben gespeeld in het spel zonder grenzen tussen de geallieerden en Nazi-Duitsland. Stay tuned.
dinsdag 12 januari 2010
Een woordvoerder van het Israelische leger heeft onlangs verklaard dat bij toekomstige door Israel te voeren oorlogen, advies zal worden ingewonnen van juridische specialisten. Officieren zullen daarnaast onderricht krijgen over de te volgen regels bij het voeren van een oorlog (lees: de conventie van Geneve), als ook op het gebied van internationaal recht. Het moge duidelijk zijn dat een en ander niet volgt uit humanitaire overwegingen. In plaats daarvan zal deze beleidsverandering vooral een gevolg zijn van de internationale kritiek die Israel in steeds ruimere mate over zich heen gegoten krijgt. Zoals het Goldstone rapport, dat Israel ervan beschuldigde tijdens de oorlog in Gaza een jaar geleden 1400 Palestijnen om zeep te hebben geholpen en vrijwel de gehele infrastructuur van het gebied te hebben vernietigd. Daarnaast zullen ook de problemen die Israelische politici en militairen recentelijk hebben ondervonden bij het reizen naar het Verenigd Koninkrijk hebben bijgedragen aan de nieuwe juridische aanpak. Zij lopen nu immers het risico gearresteerd te worden door de Britse autoriteiten voor het plegen van oorlogsmisdaden. De recente verklaring van de legertop kan langs verschillende wegen worden geinterpreteerd. Bijvoorbeeld als een verkapte schuldbekentenis, die impliceert dat het Israelische leger zich tijdens de oorlog in Gaza zeker niet aan de regels heeft gehouden. Dat klinkt behoorlijk anders dan eerdere beweringen als zou het Israelische leger het meest morele op aarde zijn en daarom niets verweten kan worden. Verder wekken de voorgenomen voorzorgsmaatregelen natuurlijk het angstbeeld op van een nieuwe oorlog, al zou die dan wel volgens de regels worden gevoerd. Er is echter ook een andere manier voor de Israelische leiders om te voorkomen dat hun land in de internationale verdomhoek blijft staan en dat zij niet langer vrij kunnen reizen. Die situatie zou men namelijk ook heel goed kunnen bereiken door Palestijnen als volwaardige burgers van het land te accepteren en hen niet langer het recht op een menswaardig ontstaan te ontzeggen. Dan is er geen oorlog meer nodig en dus ook geen juridisch advies voor de moordenaars.
dinsdag 12 januari 2010
Is het gewoon mazzel of denkt de leiding van de 'Ndrangetha "laat die Fonti maar lullen"? Geen idee. Maar zoals gezegd, ondanks zijn jarenlange gejodel over het afzinken van schepen met ellendig afval voor de Calabrische kust, is ie nog steeds niet wakker geworden met een paardenkop onder zijn deken. En kan ie nog douchen zonder dat het water wegloopt door een paar extra gaten in zijn lijf.
Een andere tenor in dit voorzichtig koortje van lieden die min of meer genegen waren om tegenover de Italiaanse autoriteiten uit te pakken was Emilio di Giovine. Een echte insider. Nog meer dan Fonti. Ja jammer, maar Emilio werd december vorig jaar op een zebrapad voor geruime tijd tot zwijgen gebracht met een autobumper. Gevoegd bij het feit dat daarna zowel het cafe van zijn familie als het gerechtsgebouw van Reggio di Calabria een facelift nodig hadden vanwege een paar onverwachte explosieve gebeurtenissen en het was zelfs voor Calabrische PABO-studenten duidelijk hoe laat het was. De mafia zou not amused zou zijn als er serieus aandacht werd besteed aan de dumpaffaire.
Een affaire overigens die in maart 1994 al leidde tot de moord op de Italiaanse RAI-journaliste Ilaria Alpi en cameraman Miran Hrovatin in Mogadishu. Ze waren in het chaotische Somalie op zoek naar bewijzen voor Italiaanse betrokkenheid bij illegale wapenhandel en het stelselmatig dumpen van vreselijk afval. Waaronder nucleaire troep. Volgens vriend Fonti was het journalistieke duo bij die factfinding missie in de havenstad Bosaso getuige geweest van de aankomst van een schip met giftige narigheid. En dat zou voor de betrokken boeven aanleiding zijn geweest om ze zonder een Nespressoapparaat met Petrus kennis te laten maken. Heel leuk, maar er was wel effe meer. Stay tuned.
maandag 11 januari 2010
Het gaat er om spannen in Turkije. Hoewel verschillende militaire en civiele instanties probeerden het te verhinderen, heeft rechter Kadir Kayan nu toch toestemming om onderzoek te doen bij de Tactical Mobilization Group (STK). Oftewel, dat gaat hij doen bij het Special War Department, dat in de jaren vijftig door de CIA werd opgezet als Turkse variant van Gladio en dat leiding gaf aan zowel de Turkse inlichtingendienst MIT, als de gevreesde contra-guerilla. Aanleiding tot het onderzoek zijn vermeende plannen binnen de STK om de Turkse vice-premier Arinc te vermoorden. Daar zal Kayan zich naar verwachting dan ook vooral op richten. De verwachtingen zijn echter hooggespannen in Turkije wat deze onderzoeksrechter nog meer zou kunnen vinden. Geheel terecht, want het zou zo maar kunnen dat er eindelijk licht wordt geworpen op een aantal van de meest duistere pagina's uit de Turkse geschiedenis. Door verschillende groeperingen is Kayan dan ook opgeroepen opening van zaken te geven zo gauw hij zijn onderzoek heeft voltooid. Zo is hem door een als Cumartesi Analeri (zaterdag moeders) bekend staande protestgroep verzocht duidelijkheid te verschaffen over het lot van 1246 vermiste personen. Verder zouden de moeders graag meer weten over de moord op bijna 5000 Turken, waaronder prominente journalisten, zoals Abdi Apekci, Ugur Mumcu (1) en (meer recentelijk) Hrant Dink. Dat over dergelijke onverkwikkelijke zaken van alles op straat zou komen te liggen, is natuurlijk finaal tegen het verkeerde been van de nationalistische oppositie in Turkije, zoals de MHP. Al is het alleen maar omdat MHP oprichter Alparslan Turkes nauw betrokken was bij het ontstaan van het Special War Department. Maar ook de republikeinen van de CHP kennen redenen om het onderzoek van Kayan te vrezen, omdat zij eveneens skeletons in the closet hebben waar het de geschiedenis van de deep state in Turkije betreft. Verder ligt het voor de hand dat ook in Langley, Virginia bedenkingen ontstaan over de weg die de Turkse regering met dit onderzoek bewandelt op weg naar een meer open democratie. Begrijpelijk, want de reputatie van de CIA lijkt hier eens te meer in gevaar te verkeren. Zo bestaat de verwachting dat bij de STK ook informatie ligt over de betrokkenheid van de CIA bij het bloedbad in 1977 op het Taksim plein in Istanbul. Tijdens een massale 1 mei demonstratie dat jaar namen scherpschutters het sprekersplatform onder vuur, met 38 doden en honderden gewonden als gevolg. De schutters bevonden zich op een gebouw dat nu het Marmara hotel heet, maar destijds eigendom was van de Amerikaanse onderneming ITT. Hetzelfde ITT dat vaak in verband is gebracht met de CIA. Zo speelden CIA en ITT samen een duistere rol bij de coupe in Chili van 1973. Daarnaast zijn er aanwijzingen dat de CIA via het Special War Department betrokken was bij de militaire staatsgreep in Turkije van 1980, waardoor in dit land nog meer gemarteld en gemoord werd dan eerder al het geval was. Generaal Evren, die in 1980 aan de macht kwam, gaf bijvoorbeeld leiding aan de STK in de periode voorafgaand aan de staatsgreep, toen Gladio-achtige false flag operaties aan de orde van de dag waren (2). Dergelijke zaken zouden mogelijk bevestigd kunnen worden door het onderzoek van rechter Kayan. Als dat maar goed gaat, zijn wij geneigd te denken. Want in een land met een dergelijke historie aan militaire staatsgrepen, moet je goed oppassen dat de geschiedenis niet in herhaling valt. Natuurlijk is de Koude Oorlog voorbij en bevindt de wereld zich in een andere situatie. Maar de destijds aangelegde structuren lijken volledig in tact te zijn gebleven. Niet alleen in Turkije, maar ook in de VS, waar men de avonturen van premier Erdogan ook om andere redenen met argusogen zal volgen. Zoals zijn ruzie met Israel - Washington's lieveling in het Midden-Oosten - en zijn toenadering tot streng islamitische landen. Vooral de goede verstandhouding tussen Ankara en Teheran zal voor de Amerikanen een steen des aanstoots zijn.
1. Mumcu behoorde samen met Ipekci tot een groep journalisten die de rol van de CIA in Turkije voor het publiek wilde onthullen. Dat kwam Ipekci al eerder duur te staan, maar ook Mumcu werd in 1993 vermoord. Zijn naam stond verleden week op de voorpagina van de Turkse krant Taraf, in een interview met de zich in Nederlandse gevangenschap bevindende Huseyin Baybasin, die ook op deze pagina al vaker is genoemd. Baybasin verklaarde aan Taraf dat hij destijds probeerde een ontmoeting met Mumcu te arrangeren in Azerbaijan, maar dat er door de moord op de Turkse journalist niets van die afspraak kwam. Wat Baybasin niet aan Taraf vertelde was wat hij met Mumcu wilde bespreken. Het zou voor de volledigheid van het beeld in deze kwestie aardig zijn als dhr. Baybasin ons dat zou willen laten weten.
2. Het justitieapparaat in dienst van de Turkse regering zou Evren graag verhoren, maar de generaal buiten dienst heeft laten weten zelfmoord te zullen plegen als het zo ver komt.
maandag 11 januari 2010
Er is passagier Kurt Haskell vooraf, tijdens en na afloop van vlucht 253 zo te zien weinig ontgaan. Niet alleen zag Haskell - die in Michigan door het leven gaat als procureur - op Schiphol de reeds eerder beschreven man met een Indiaas uiterlijk die Umar Farouk Abdulmutallabin vergezelde. Na aankomst in Detroit zag hij nog iemand die volgens hem uit India afkomstig was. Alleen was deze man niet gekleed in een strak pak, maar in oranje kledij. Toen er vervolgens een roedel bomhonden verscheen in de bagagehal van de luchthaven, sloeg een daarvan aan bij het besnuffelen van de handbagage van deze ongeveer 30 jaar oude persoon. De politie voerde de man in oranje vervolgens af naar een aangrenzende ruimte, waaruit hij na enige tijd weer tevoorschijn kwam. Alleen nu met handboeien om. Volgens Haskell deed een FBI agent rond die tijd een mededeling aan de passagiers dat zij op deze locatie niet veilig waren en daarom werden verplaatst, wat inderdaad onmiddellijk daarna gebeurde. Als Haskell er niet naast zit heeft het er dus alle schijn van dat op Schiphol nog een vlucht 253 passagier met explosieven door de mazen van het net is geglipt. En bovendien - evenals de man die Abdulmutallabin volgens Haskell op Schiphol vergezelde - met een Indiaas uiterlijk. Dat wordt allemaal wel erg toevallig.
zondag 10 januari 2010
Volgens de in ons bezit zijnde officiele gegevens verstevigde Hauptmann Gerrit Reede na september 1944 niet alleen zijn banden met zijn Abwehrgenossen Conrad en Strauch, maar ook met Sonderfuhrer Kptlt. Traugott Andreas Richard Protze. Een alte Kamerad van Abwehrleider Canaris, die zich in 1937 in Nederland vestigde en als cover voor zijn duistere arbeid het Duitse Verkeersbureau in de Amsterdamse Kalverstraat optrok. Op een steenworp afstand van een ander reisbureau: Holland Travel Service aan het Rokin. Bedrijfsleider van deze outfit was Gerrit Reede, die in de Euterpestraat ook een pension uitbaatte en op dat moment al voor de Abwehr was gerecruteerd door Sonderfuhrer Richard Crone, chef de reception van het aan het Damrak gelegen Victoriahotel.
In de zomer van 1939 ondernam Reede samen met de voor rederij Kooy werkende William Falhaber een trip naar Clacton on Sea voor een ontmoeting met de Britse reservekapitein Radcliffe Price. Onderwerp van gesprek was het oprichten van een nieuwe reisorganisatie, International Touring Service. Na veel fours and fives gingen de heren akkoord en ITS ging van start. Opnieuw in een pandje aan het Rokin. Schuin tegenover het Britse consulaat, waar na september 1939 ene Seymour Bingham zijn entree maakte. Na opzegging van zijn job bij Bruynzeel waar hij zes jaar had gewerkt (1).
By the way, Falhaber was een Britse nulnulnogwat, die na het begin van de Phony War werd uitgeschreven bij het Amsterdamse bevolkingsregister en daarna bij toerbeurt een kamer huurde in pension Knaub aan de Amsterdamse Kostverlorenkade en ... pension Reede in de Euterpestraat. Na 5 mei 1940 verdween hij voorgoed uit beeld.
Terug naar Protze. Tijdens een door hem voortreffelijk in elkaar gehangen contra-spionage operatie versus een Pools netwerk beginjaren dertig zwom ook ene Pantschulitsjev het Abwehrnet in: Een Russische "paardenkontenkletser", die al jaren als bijslaap fungeerde van prinses Armgard zur Lippe Biesterfeld, de moeder van prins Bernhard. Bernilo zou niet veel later via een gearrangeerd huwelijk met onze kroonprinses Juliana een interessante informatiepositie voor Hitler-Duitsland verwerven. Pantschu was inmiddels al omgedraaid en met twee waardevolle informanten aan het hof achtte admiraal Canaris het raadzaam om een ervaren kracht ter controle naar Nederland te sturen: Protze.
Na het uitbreken van de Phony War in september 1939 smeedden Canaris en Protze het plan IIIF. Dat voorzag in een staatkundige constructie waarbij als het echt hommeles werd in West-Europa prins Bernhard hier de boel zou overnemen als stadhouder voor Adolf. Zonder het afwerpen van Duitse bommen en granaten. Leuk plan, maar het ontbeerde de handtekening van Benno. Onze prins was namelijk bang dat als de zaak scheef liep het plan door Adolf op de keien zou worden gegooid. En dan was het hier zonder twijfel einde oefening.
Hetzelfde plan werd in april 1942, toen Adolf militair gezien het toppunt had bereikt, uit de mottenballen gehaald. Op de 24ste van die maand deed Bernhard alsnog het aanbod om met Jula aan zijn zijde en Wilhelmina in het bejaardenhuis Nederland namens snorremans te bestieren. De mede door Jula ondertekende brief zou vanuit New York naar Berlijn zijn gestuurd. Langs welke weg blijft speculatief.
Na de oorlog beweerde Gerrit Reede dat hij de bewuste brief cq. een afschrift ervan ergens netjes had bewaard om executie te voorkomen. Hij werd in fort Blauwkapel stevig gegrild en kreeg er in april 1946 zelfs bezoek van Protze (2). Of daar een deal met hem is gemaakt blijft de vraag. Zeker is wel dat hij de doodstraf ontliep.
Morgenavond komt deze stadhoudersbrief aan de orde in deel twee van de teeveeserie "Prins Bernhard, schavuit van Oranje" naar een script van spannende boekiesschrijver Thomas Ross. Actueler kan je niet wezen. Stay tuned.
(1) Zie voor Bingham de afleveringen 7,8 en 9 van deze serie op de Followup-site.
(2) Protze schreef op 25 juli van dat jaar na zijn bezoek aan Nederland nog een hartelijk briefje aan een van de hotemetoten van de toenmalige Nederlandse speurneuzengemeenschap, waarin hij zijn dank betuigde voor de voortreffelijke ontvangst die hem en zijn vrouwtje Lena ten deel was gevallen.
zondag 10 januari 2010
Nu na het startschot van de valse milieupaus Al Gore een nieuwe economische bel wordt opgepompt met CO2 wordt er driftig gevent met alternatieve methodes om onze koelkast, staafmixer, nachtlampje, ellendebuis, twittervehikel, dildo, wekker, zonnebank, waterbed, tandenborstel, krulset, tostiapparaat, waterkoker en alle andere onmisbare apparatuur aan de praat te houden. Onder die methodes is ook kernenergie. Hoewel die net zo schoon is als de zee voor de kust van Calabrie.
Dat laatste brengt ons comfortabel terug naar september vorig jaar. Toen tilde Francesco Fonti, een voormalig lid van de lokale mafiaclub 'Ndrangheta, naar buiten dat hij medeverantwoordelijk was geweest voor het laten zinken van een vuilschuit op 20 mijl voor de Calabrische kust. Met Noors nucleair afval aan boord. Je moet er ergens mee heen. Voor zover Francesco wist waren er zo'n dertigtal schepen met dit soort narigheid op deze inventieve wijze afgemeerd ter hoogte van de hak van Italie. Andere troep was stelselmatig in de voormalige Italiaanse kolonie Somalie gedumpt. Zowel te land als ter zee. Dus mochten the Obamamas and papas ook daar een kruistocht willen beginnen tegen de apostelen van Captain Caveman mogen ze eerst wel even bij de firma 'Ndrangheta langs gaan om te vragen waar ze witte pakken moeten aantrekken.
Vriend Fonti beweerde verder dat hij al sinds 1992 in de slag was geweest met de Italiaanse ambtenarij om een einde te maken aan deze gore, maar uiterst profijtelijke praktijken, die in zijn gloriejaren zouden zijn afgedekt door politieke toppers als De Mita, De Michelis en Craxi. Tegen een smakelijke vergoeding.
Daar bleef het niet bij. Zo kwam Fonti ook nog op de propjes met de namen van andere betrokkenen. Zoals die van de Russische zakenman Oleg Kovalyov (een intimus van toenmalig KGB-agent Vlad "Poetipoe" Putin) en die van Mario Scaramella. Een opmerkelijke figuur uit de opera buffo rond de volgens sommige conspiratie-kokkies op instigatie van dezelfde Vlad toxisch omgelegde Alexander Litvinenko.
Hoe geloofwaardig was Fonti? Nou, er werd op zijn aanwijzingen in ieder geval een vermist schip aangetroffen voor de kust van Cetraro, de Cunsky, met naar schatting 120 vaten shit in het ruim. Merkwaardig is wel dat deze pentito nog steeds niet voor zijn klus is geschoten. Terwijl hij van meet af aan weliswaar heul voorzichtig maar de facto onbeschermd in deze heikele zaak heeft geopereerd. Maar niet iedereen was zo gelukkig. Rimanete sintonizzati.
zondag 10 januari 2010
Dwars door al het etnische geweld in Turkije van de afgelopen weken, gaan premier Erdogan en de zijnen stug door met hun poging via politieke wegen een oplossing te zoeken voor het conflict met de Koerdische PKK. Zo kwamen onlangs nog zeven PKK strijders op vrije voeten nadat ze zich aan de Turkse autoriteiten hadden uitgeleverd. Een wet die amnestie verleent aan spijtoptanten van organisaties die zich van geweld bedienen maakt dat mogelijk. Je kunt van de AK-partij van alles zeggen, maar dit beleid valt toch toe te juichen. Hoe anders gaat het in Iran. Ook daar heeft men problemen met Koerden. Zo pleegde de PKK variant in Iran, de Partij voor Vrijheid in Koerdistan (PJAK), verschillende aanslagen op legeronderdelen in het land. Voorheen werkte Iran samen met Turkije waar het de Koerden betreft, maar Teheran vindt de recente aanpak van Ankara veel te soft. Daar prefereert men de botte bijl. Zo stierf eerder deze week een PJAK activist aan acute hennepvergiftiging in de halsstreek, nadat hij door een rechter ter dood was veroordeeld. En ondertussen is een groep van meer dan tien PJAK leden eveneens ter dood veroordeeld. De kans is groot dat ook zij binnenkort naast de drugsdealers en homoseksuelen komen te bungelen. Door dat soort straffe maatregelen komt de schrik er natuurlijk goed in te zitten bij de PJAK. Volgens een verklaring van de Koerdische activisten zullen zij voortaan dan ook nog wel een keer nadenken alvorens een aanslag in Iran te plegen. Dat zal tot de verbeelding spreken binnen Turkse kringen waar men het beleid van de AK-partij inzake de Koerden van de hand wijst en aandringt op een hardere aanpak. Zoals de grijze wolven van de MHP, die onlangs opriepen tot nieuwe verkiezingen in Turkije, mede omdat men daar het gevoel heeft dat de meeste Turken niet gecharmeerd zijn van de door premier Erdogan geintroduceerde amnestie regeling voor PKK strijders. Erdogan heeft echter laten weten dat MHP leider Devlet Bahceli de boom in kan met zijn vervroegde verkiezingen.
zaterdag 9 januari 2010
Slecht nieuws voor Philishave. Omdat ze hun baard hadden afgeschoren zijn in de Zuid-Somalische stad Kismayo afgelopen donderdag tientallen mannen gearresteerd door de religieuze politie van de islamitische Shebab. Deze fundamentalistische club, waarvan de leider trouw aan Osama Bin Laden heeft gezworen, zwaait sinds 2008 de scepter in Kismayo. Dat is niet zonder gevolgen gebleven. Zo kregen zowel mannelijk als vrouwelijke inwoners eerder al te maken met een strenge dress-code. In december jl. volgde een regel die het mannen verbiedt zich te scheren. Sindsdien is het dan ook een en al baard in Kismayo. Sommige mannen bieden echter verzet en nemen het scheermes ter hand, wat ze vervolgens dus op arrestatie komt te staan. De religieuze politie laat de kale onverlaten vervolgens een paar dagen in een cel zitten wegens het overtreden van de islamitische cultuur. Net zo lang tot hun baard weer is aangegroeid kennelijk. Onbekend is overigens of het vrouwen met overmatige haargroei in het gezicht eveneens verboden is zich daarvan te ontdoen volgens het Shebab decreet. Maar ondertussen - je zal maar aan congenital hypotrichosis (aangeboren haarloosheid) lijden in Kismayo - dat moet op levenslang neerkomen.
zaterdag 9 januari 2010
Zonder al teveel fanfare is rond de Kerst Willem van Wijngaarden uit zijn kruipruimte gesjord en naar huis gestuurd. Om u in uw vrije weekend terugbladeren te besparen: Willem is de computernerd die september vorig jaar achter het gaas werd getrokken vanwege zijn vermeend aandeel in een gigantische affaire, waarin ondeugend verdiende miljarden in het rond vlogen als rotikippen. In de schaarse berichtgeving die daarop volgde viel al snel de naam van UPB-koning Ramonsito Booi. De jarenlange gabber van onze avontuurlijke ondernemer Niek Sandmann, die momenteel vanuit Montenegro de Adriatische Zee doorklieft met een schip dat wel erg vaak van dekplanken wisselt.
In aflevering 14 van deze serie maakten wij melding van een half meloen gulden die Ramonsito's UPB zou hebben ontvangen van Jan Peter Dodo's CDA. Ter ondersteuning van het verkiezingsfonds. Die beschuldiging kwam uit de koker van "Ultimo Noticia". Een ABC-krantje dat ondermeer als spreekbuis dient voor de Rode Partij op Bonaire. Nou, dat liet de UPB niet achteloos passeren. Een paar dagen geleden werden wij verblijd met de geboorte van een nieuw schandaal. Komt ie.
Eind mei 2009 stortte de regering van Bonaire onder leiding van de UPB in elkaar. Oorzaak: UPB-afgevaardigde Anthony Nicolaas was het niet eens met de koers van zijn partij inzake de ophanden zijnde staatkundige veranderingen. Booi cs. wilden geen referendum, Nicolaas wel. En zijn standpunt werd gedeeld door de oppositie onder leiding van Jopie Abraham. Booi streek de vlag. Nicolaas werd onafhankelijk lid van de Eilandsraad. Maar de messen werden geslepen.
Op 7 januari kopte het Antilliaans Dagblad dat vriend Nicolaas voor zijn coup een half meloen piek (!) van Jopie Abrams had geeist. Plus nog wat aangename bestuurlijke postjes en andere emolumenten. Dat zou blijken uit een geheim document dat momenteel in beperkte kring rondtoert door onze randgemeentes. Het zou op een onbewaakt ogenblik uit de computer van Nicolaas zijn getrokken. De ex-UPB-er zegt dat ie van niks weet en dat er mogelijk met zijn computer is geknoeid. Oh? Maar wie had die computer geïnstalleerd en in shape gehouden? Drie keer raaien. Bingo.
Staatssecretaresse voor het CDA Ankie Bijleveld laat een onderzoek uitvoeren naar dit verbijsterende staaltje corruptie. Bent u ook zo benieuwd? Spannend he? Stay tuned.
vrijdag 8 januari 2010
Opmerkelijke uitspraak van actrice Natalie Portman, bekend van de prachtige film Leon waarin zij op jeugdige leeftijd doorbrak. Tijdens een interview met het tijdschrift Elle zei Portman geen joodse rollen te willen spelen, of rollen die met de holocaust te maken hebben: "I've always tried to stay away from playing Jews. I get like 20 Holocaust scripts a month, but I hate the genre". Portman zal haar redenen voor deze beslissing hebben, het kan van alles zijn, hoewel haar gebruik van het woord "hate" wel iets zegt. Vast staat dat haar opvatting in deze niet echt carriere bevorderend zal zijn, want films over de holocaust hebben vaak succes. Schindler's List en The Piano zijn in dit verband goede voorbeelden. Zal wel iets te maken hebben met de cultus rond de holocaust in de VS die Norman Finkelstein zo haarfijn beschreef in "The Holocaust Industry". In ieder geval zal er voor een ambitieus acteur alle reden zijn om bij rolprenten over dit onderwerp betrokken te raken. De kans op een kaskraker is dan immers net iets groter. Tekenend is ook de opmerking van Portman's collega actrice Kate Winslet, nadat zij voor de vierde keer genomineerd was voor een Oscar, maar eens te meer met lege handen naar huis ging. Dat zou wel veranderen als ze in een film over de holocaust zou spelen, oordeelde Winslet. Haar uitspraak bleek profetisch, want voor haar schitterende rol in The Reader kreeg ze inderdaad haar fel begeerde Academy Award. Het zal voor sommigen verleidelijk zijn om een en ander aan het bovengemiddeld aantal in Hollywood werkzame joden te koppelen, maar die bewering houdt geen stand. Want het was juist vanuit de joodse gemeenschap dat Winslet veel kritiek te verduren kreeg voor haar rol in The Reader. Zo werd haar kwalijk genomen dat ze de herinnering aan de holocaust had bezoedeld door naakt in deze film te acteren; ze werd zelfs van revisionisme beschuldigd. Dat zal Natalie Portman niet gebeuren.
vrijdag 8 januari 2010
Waarom nam die 23 jarige Nigeriaanse student Omar Faroek Abdoelmoetallab een enkeltje Detroit en niet naar New York, Boston of Chicago? Toeval of was het een bewuste keuze om hem naar Detroit te laten vliegen. Nu kunnen we dat misschien vragen aan die man met een Indiaas uiterlijk die hem zou hebben vergezeld. Maar die is in rook opgegaan. De vraag is of de vlucht naar Detroit altijd van dezelfde gate op Schiphol vertrekt. Waarom? Omdat nou net die gate niet voorzien is van de soort scanners met toeters en bellen die afgaan als je er met een verkeerde lading doorheen stapt. Kijk, als die vluchten altijd van dezelfde gate vertrekken, dan is dat bekend geweest bij de planners van de aanslag, anders gezegd: dan hebben zij een informatiepositie op Schiphol. Er zullen dan ook wel aardig wat mensuren gestoken gaan worden in het in beeld brengen van mogelijke agenten.
The usual suspects zitten blijkbaar in trainingskampen in Jemen, nou heeft Abdoelmoetallab wel wat met Jemen. Zijn vader's eerste vrouw komt uit Jemen. Wie er ook uit Jemen kwamen waren de door de Amerikanen gepushte vrijwilligers, (Salafi-Jihadis) die in de jaren tachtig de Sovjets bevochten in Afghanistan, en daarna in Bosnie, Tsjetsjenie en niet te vergeten Kashmir. De laatste lichting Jemenitische vrijwilligers, die de afgelopen jaren teruggekeerd zijn van hun 'opbouwwerk' in Afghanistan zijn radicaler dan hun voorgangers. Om het geheel wat complexer te maken zijn er nog andere trainingskampen in Jemen, die van de Houthis (een militante twijg van Sjiieten-boom).
The unusual suspects zitten elders, kunnen een factie zijn binnen een van de vele officiele of private inlichtingendiensten. Maar dat is samenzweringsdenken en daar doen wij niet aan.
vrijdag 8 januari 2010
Terwijl je op Schiphol verdacht bent als je een flesje neusdruppels of een tube tandpasta in je handbagage hebt, is het op de Israelische luchthaven Ben Goerion geen enkel probleem om met van huis meegebrachte vloeistoffen aan boord te gaan. Vreemd voor een land dat zo vaak met aanslagen geconfronteerd is geraakt. Toch is de verklaring simpel, want het Israelische veiligheidspersoneel doet aan racial profiling. Die methode is daar zelfs zo ingeburgerd dat men er geen woord voor in het Ivriet heeft ontwikkeld en de Engelse term hanteert. Waar het op neerkomt is dat iedereen met een joodse naam, of joods uiterlijk (was het niet antisemitisch om van een joods uiterlijk te spreken?) zonder enig probleem of oponthoud kan boarden, terwijl alles dat er een beetje Arabisch uitziet of een Arabische naam heeft, uit de kleren kan voor een nauwgezet onderzoek. Arabieren dienen dan ook drie uur eerder in te checken dan joodse passagiers. De Israelische autoriteiten beroepen zich erop dat er door deze methode sinds de aanslag op de Israelische luchthaven Lod in 1972, geen aanslagen meer zijn geweest op luchthavens in Israel, of Israelische vliegtuigen. Althans, niet vanaf Israelisch grondgebied, want bij de aanslagen die later op Israelische vliegtuigen zijn gepleegd, gingen de daders altijd buiten Israel aan boord. Daar heeft men in Israel een punt, zou je zeggen. Toch kun je - los van het racistische aspect in deze - vraagtekens plaatsen bij deze aanpak. Met het hoog oplopende conflict tussen de Israelische regering en de religieuze kolonisten, is het bijvoorbeeld voorstelbaar dat aanslagen op Israelische vliegtuigen in de nabije toekomst niet alleen meer te verwachten vallen van islamitische activisten. In een land waar een premier is vermoord door een joodse fundamentalist, dien je wat dat betreft met alles rekening te houden. Hier spreekt dan ook een zekere arrogantie. Dezelfde arrogantie die destijds al met de aanslag op Rabin naar voren kwam. Het was simpelweg onvoorstelbaar dat een jood een aanslag op een jood zou plegen. Maar er zijn meer redenen om je af te vragen of racial profiling op de lange duur wel zo waterdicht is als nu wordt verondersteld. Zo is het zeker niet gezegd dat islamitische activisten altijd een Arabisch uiterlijk hebben. De in Engeland geboren Richard Reid, aka Addul Raheem, Tariq Raja, of simpelweg de shoe bomber, is met zijn westerse uiterlijk een goed voorbeeld in dit verband. En ook onze onderbroekterrorist Umar Farouk Abdulmutallabin heeft geen Arabisch uiterlijk. Maar hij is een Afrikaanse neger en daar hebben ze in Israel waarschijnlijk wel weer aparte regels voor omdat de kans dan erg klein is dat het om een jood gaat.
vrijdag 8 januari 2010
Op 5 januari jl. is Bobbie Tsankov in Sofia op straat voor zijn kont geschoten. Noch Bobbie, noch zijn kont overleefde de aanslag. Een paar bodyguards raakten zwaar gewond. Tsankov was een soort Van Hout-journalist. Redelijk dikke mik met allerlei ernstige onverlaten en af en toe deed hij een boodschap voor ze.
Een van zijn goeie connecties was Konstantin Dimitrov aka Kosyo Samokovetsa, die ook bij ons enige bekendheid genoot. Al was het alleen maar omdat ie eind 2003 tijdens een uitstapje in Amsterdam een onverwachte ontmoeting had met een heul magere meneer met een zeis.
Het liep iets beter af met een andere hoge milieuklant uit Bobbie's kennissenkring. Dat was Meto Ilienski. Kort voor Dimitrov afreisde naar Mokum liet hij onze Bobbie ergens buiten Sofia een vals paspoort bezorgen aan Meto, die daarna van de aardbodem verdween. Het gerucht was dat ie naar Zuid-Amerika was uitgeweken. De smurfafdeling zware delicten dacht daar iets genuanceerder over, maar kon niks bewijzen.
December vorig jaar, aldus Bobbie, zou hij op dezelfde plek buiten Sofia een ontmoeting hebben gehad met een niet nader gespecificeerd licht uit de Bulgaarse duisternis, dat hem vertelde dat Meto was teruggekeerd aan het front. Zij het na een drastische verbouwingsoperatie. Verder zou het licht hem nog hebben verteld dat het ruimen van Dimitrov in Amsterdam was gebeurd op bevel van grote baas Georgi Iliev, die goh wat vervelend nou zelf in 2005 op een bewolkte dag aan de Sunny Beach ook werd omgelegd.
Bobbie zou eveneens een warme verhouding hebben gehad met Marko Milosevic, Slobo's son. Als we de berichten mogen geloven, geen vreemde voor de bij ons plotseling uit het nieuws verdwenen Willem Holleeder en een concurrent van de door Joris D.'s bedoening miraculeus naar Belgrado gestuurde Joca Jocic aka Joca Amsterdam (1).
Op zich allemaal fijn voor opoe, ware het niet dat Bobbie de hand aan de digitale piano sloeg en begon te publiceren over dit soort boeiende milieuweetjes. En daar bleef het niet bij. Zo beschuldigde hij zijn voormalige baas bij Radio Sport en diens vrouwtje van witwassen via een ferme ruiker spelletjes waaraan luisteraars konden meedoen. En daar maak je geen vrienden mee.
De blauwe brigade heeft in verband met het ruwe afscheid van Bobbie de laatste paar dagen een stel topjongens achter het gaas getrokken. Maar die kunnen beschikken over een legbatterij aan beffen. En niet de minste. Dus dat onderzoek wordt drie keer niks. Want zo gaat dat bij onze nieuwe Europese broeders aan de Zwarte Zee.
1. In dit verband warm aanbevolen: "Octopussy" aflevering 40 en 41 en de kleine maar fijne serie "De Joego-connectie" van maart/april 2006 (zie).
vrijdag 8 januari 2010
Nou, we zijn eruit hoor. De verzamelde snuffelaars aan de andere kant van de plas wisten wel degelijk dat het niet snor zat met Umar Farouk Abdulmutallab, maar toen was ie al op weg van Mokum naar Detroit. Ze hadden wat moeite gehad om de overdosis dots met elkaar te connecten. Maar niet getreurd, ze zouden hem na aankomst wel even grillen. Dat dat Nigeriaanse ettertje kort voor de landing een nummertje onderbroekenlol weggaf was gewoon pech. Blijft overigens een raar nummertje, dat wel. Want als vriend Umar gewoon naar het toilet was gewandeld toen de Deltakist het Amerikaanse luchtruim binnenvloog en op zijn gemakkie de boel had laten ploppen, had geen Jasper daar ene reet aan kunnen doen.
In de ganzenpas heeft ook het ministerie van Ernst H.B. en Joris D. inmiddels verklaard dat Umar op Schiphol geen assistentie heeft gehad. Punt. Uit. Had u nog wat?
Een bijdehante journalist: O, en de verklaringen van Kurt Haskell en zijn vrouwtje dan? Dat Umar begeleid werd door een Indische meneer met een strakke Brenninkmeijer?
Ministerie: Haskell en zijn vrouwtje zijn een paar sukkels.
Journalist: Maar het zijn een paar zeer gewaardeerde advocaten.
Ministerie: Daar heb je ook sukkels bij zitten.
Journalist: Maar, maar ... hoe zit het met die tapes?
Ministerie: Tapes? Tapes? Welke tapes? Die bestaan niet. En als ze bestaan dan gaat het je geen flikker aan.
Journalist: Stel dat een Kamerlid vragen stelt over deze kwestie?
Ministerie: Hahahahahahahahahoeoeoeoeoehahaha.
Journalist: Bent u daar nog?
Ministerie: Tuuttuuttuuttuut.
woensdag 6 januari 2010
Onlangs vond in de Turkse media een discussie plaats of JITEM, de geheime dienst van de gendarmerie, wel echt bestaat. Tamelijk idioot, in Nederlandse begrippen vertaald komt het op ongeveer hetzelfde neer als twijfel zaaien over het bestaan van zoiets als het IRT. Bovendien heeft JITEM vooral in Oost-Turkije, een spoor van politieke moorden achtergelaten die moeilijk te ontkennen vallen. Maar we zijn ondertussen al weer in een nieuwe fase beland. Het laatste hoofdstuk in het verhaal van de Turkse deep state bestaat uit de arrestatie van twee agenten van de Seferberlik Taktik Kurulu (STK), de Tactical Mobilization Group. Beiden hielden zich verdacht op bij het huis van vice-premier Bulent Arinc in Ankara, wat tot de veronderstelling leidde dat binnen de STK plannen werden beraamd om deze politicus van het leven te beroven. Hoogste tijd voor een huiszoeking bij de STK agenten, oordeelde het Turkse justitie apparaat, ten einde materiaal te zoeken waarmee beide agenten aangeklaagd kunnen worden. Dat was evenwel makkelijker gezegd dan gedaan. Die huiszoeking vond weliswaar plaats, maar het valt nog maar te bezien of de openbare aanklager in staat zal zijn de aangetroffen informatie ook daadwerkelijk aan een rechter voor te leggen. De generale staf waaronder de STK valt, doet er namelijk alles aan om dat te voorkomen. En de militaire petten staan wat dat betreft niet alleen, want ook een prominent lid van het bestuur van rechters en aanklagers (HSYK) heeft zich er tegen gekeerd. Hun argument: de bij de STK aangetroffen gegevens mogen niet in de openbaarheid komen omdat het staatsgeheimen betreffen. Die hebben we vaker gehoord. Overigens is wel al het een en ander uitgelekt over wat er bij de STK agenten werd gevonden. Niet alleen vond de politie daar gegevens die bewijzen dat beiden inderdaad een aanslag op Arinc beraamden, want er werden ook schetsen aangetroffen van de woonsituatie van onder andere president Gul en premier Erdogan. Volgens de Turkse autoriteiten duidt dat op plannen binnen de STK om ook deze vooraanstaande politici te vermoorden. Daarbij was het de bedoeling chaos te creeeren. Chaos die vervolgens de weg zou openen naar een militaire machtsovername en het einde van AK-partij.
Klinkt allemaal weer lekker Gladio-achtig en juist in dit geval is daar waarschijnlijk meer voor te zeggen dan ooit. Even een stukje geschiedenis. De STK was er al voordat Turkije in 1952 tot de NAVO toetrad. Het was toen een in het geheim opererende instantie, vooral gericht op de mogelijkheid van een bezetting door de Sovjet Unie. Met andere woorden: een stay behind netwerk in de Gladio traditie. Een van de oprichters van de STK was niemand minder dan Alparsan Turkes, die later de MHP partij (de grijze wolven) zou oprichten. Turkes, die overtuigd was van de superioriteit van het "Turkse ras" en in zijn toespraken talloze malen Adolf Hitler citeerde, was de lieveling van de Amerikanen in Turkije. Dat de VS zijn militaire opleiding regelde en dat het hoofdkwartier van de STK in het gebouw van de CIA te Ankara werd gevestigd, is in dit verband veelzeggend. In 1965 vond binnen de STK een herstructurering plaats, wat onder andere een nieuwe naam tot gevolg had. Voortaan ging de geheime organisatie door het leven als Ozel Harp Dairesi (OHC), oftewel de Special War Department. Evenals andere Gladio netwerken in Europa keerde de STK/OHC zich niet alleen tegen linkse activisten - met vele politieke liquidaties als gevolg - maar raakte het ook bij allerlei criminele activiteiten betrokken, vooral in samenwerking met de grijze wolven. Een en ander kwam heel fijntjes aan het licht naar aanleiding van het beruchte Susurluk incident in 1996. Die gebeurtenis dwong STK/OHC om eens te meer van naam te veranderen. Die nieuwe naam luidde Ozel Kuvvetler Komutanligi (OKK), Special Forces Command. De meest recente ontwikkelingen tonen echter aan dat de STK zijn oorspronkelijke naam weer heeft opgepakt.
Met de inval bij de twee STK agenten lijkt justitie bij de nitty-gritty van de Turkse deep state te zijn gearriveerd. Wat zouden we graag over de schouders van de onderzoekers kijken naar alles wat bij hen is aangetroffen. Het zou zo maar een verhelderend beeld kunnen doen ontstaan over de meest duistere pagina's uit de Turkse geschiedenis. Maar zoals gezegd is het nog maar de vraag of justitie ook echt iets kan bereiken met deze informatie. Wat dat betreft lijkt niets uitgesloten.
woensdag 6 januari 2010
Niet alleen een goede jaren zestig wildwestfilm met Clint 'Dirty Harry' Eastwood in de hoofdrol, maar sinds kort ook de titel van een interessant evaluatieonderzoek. Zou je niet verwachten van het IMF, blijkbaar zit daar ook nog enige humor.
De studie, met als ondertitel "lobbyen en de financiele crisis", toont aan dat die financiele instellingen die veel geld uitgeven aan lobbyen (zeg maar de geaccepteerde corruptie) sneller risico's willen nemen met hun financieringen. Anders gezegd: met dat lobbyen willen die banken de eigen risico's verkleinen door de kansen op overheidssubsidie te vergroten, ondertussen de reguleringsmaatregelen zoveel mogelijk afschaffen en dit alles zo verpakken dat het moeilijk is om de werkelijke waarde van hun 'bezittingen/beleggingen' te beoordelen.
Klik (hier voor de bovenbedoelde studie.
woensdag 6 januari 2010
Vet. Gisteren maakten wij in "Bis" melding van de rol die de met Delta Airlines gelieerde luchtvaartmaatschappij Daallo begin deze eeuw al speelde bij het illegale vervoer van jeugdige "vluchtelingen" uit landen als Sudan, Somalie en andere vakantieoorden. Onder andere via Amsterdam. Wij kwamen op Daallo omdat Umar Farouk Abdulmutallab een voorganger had. Die wilde november vorig jaar gewapend met hetzelfde explosieve poedertje dat Umar achter zijn ballen had vanuit Mogadishu naar Dubai vliegen met een toestel van Daallo. Hij werd geclipt en verder hebben we niks meer over hem vernomen. Niet eens zijn naam. Noch zijn beweegredenen.
Wat dat laatste betreft is een gebeurtenis die zich een kleine maand daarvoor op de Bakahara markt van Mogadishu voltrok een eyeopener. Op 18 oktober werden daar namelijk flyers uitgedeeld met de oproep geen gebruik te maken van de diensten van Daallo. Reden? De maatschappij onderhield nauwe contacten met de door de VN erkende Somalische regering, de Verenigde Staten en Israel. Was getekend: sjeik Muqtaar Abu Zubeyr. Muqtaar is het baasje van een radicale muslimorganisatie in Somalie en staat op het verlanglijstje van Obama's warriors. Voelt u de fijne nuance? Ja juist, hoeft u niet naar de dokter.
woensdag 6 januari 2010
Kijk, die Chavez is natuurlijk net zo gek als het paard van Christus. Die denkt namelijk dat de Nobelprijswinnaar voor de Vrede op een plannetje zit te broeden om hem binnen niet al te lange tijd een saddammeke te verkopen. Met Nederlandse steun vanuit onze randgemeentes in de West. Omdat die slome de rottige gewoonte had om Bush voor zijn ballen te schoppen en dat nu weer doet met Obama. Misschien nog niet zo erg, maar hij heeft een heel stel andere Latijnse toprappers achter zich gekregen en zit bovendien op een bunder olie waar je een flinke stijve toeter van krijgt.
Waar haalt zo'n man het vandaan, niet? Bespottelijk. Wij zijn samen met de uit de mottenballen getrokken Vierde Vloot en de luchtmacht van Barack Hussein alleen maar bezig met het opvangen van balen snuifmeel. En ja, die komen ook via Venezuela onze kant op. En de theorie dat de war on drugs haast identiek is aan de war on terror wordt alleen uitgevent door lawaaisites, die net zoveel van polletiek weten als een beer van een dubbele Rietberger.
Nou deze: kent u ene Jay Bergman? Nee, wij ook niet. Schijnt het hoofd te zijn van de DEA-sectie Andes in Zuid-Amerika. Geen lullo waarschijnlijk, met zijn verstand niet helemaal aan de onderkant van zijn ruggenwervel. Die Jay maakte gisteren bekend dat de Colombiaanse guerrilla's van de FARC een 'holy alliance' waren aangegaan met Al Qaida aka Het Schijthuis. Die heilige samenwerking van de twee anti-Amerikaanse clubs zou betrekking hebben op de snuifroute Zuid-Amerika - West Afrika - Europa. En met de opbrengsten zouden ondermeer de activiteiten van Captain Caveman's apostelen gefinancierd worden.
Het bewijs voor zijn stelling tapte Jay uit de verklaringen van drie oliebollen uit Noordwest-Afrika die december jl. tijdens een transportje bij de baard werden gegrepen en afgevoerd naar New York. Nog niet genoeg misschien om Chavez te saddammen, maar je hoeft maar een Latinootje van de straat te plukken en met wat duister poeier in zijn Jansen & Tilanus via Sao Paulo, Paramaribo en Cancun naar Detroit te sturen en los nabos son hecho (rapen zijn gaar). Krijgt Jan Peter Dodo weer een "for your eyes only"-brieffie en moeten onze jongens en meisjes uit Hoeroesgan naar de Baai van Maracaibo verhuizen om ook daar te laten zien hoe goed ze fietsen kunnen. Tenminste, als ze dan al niet in Jemen zitten. Toch wel lekker hoor als je spierballen hebt.
woensdag 6 januari 2010
De vader van onderbroekterrorist Umar Farouk Abdulmutallabin heeft onze aandacht. Bekend was al dat hij bij de Amerikanen aanklopte om zijn verontrusting kenbaar te maken over de contacten van zijn zoon met Jemenitische extremisten. Maar nu blijkt opeens dat vader Abdulmutallabin niet alleen bankiert, maar zich ook in de hogere regionen van het militair industrieel complex afdeling Nigeria bevindt. Dat is een positie waar je wel erg je best moet doen om op een zekere dag niet met een vertegenwoordiger van de Israelische wapenindustrie aan de praat te raken, die graag tot zaken wil komen. Laat zoiets nu precies gebeurd zijn. Het leuke is dat Mossad agenten in den vreemde vaak als vertegenwoordigers van de wapenscene in Israel functioneren, waarmee wederom een verband in de bekende richting is gelegd. We zaten er eerlijk gezegd al op te wachten. Israel is sowieso bovengemiddeld geinteresseerd in Nigeria. Zal wel vooral komen omdat de zionistische staat veel olie van het Afrikaanse land betrekt. Kennelijk wil men dat graag zo houden zonder dat een of ander stel Nigeriaanse snuiters daar moeilijk over gaat doen. In ieder geval heeft Israel zich voorzien van een stevige greep op het veiligheidswezen in Nigeria om gekkigheden uit te sluiten.
Er valt met het oog op de recente ontwikkelingen nog meer richting Israel te melden. Zoals wat er een maand na de aanslag op de Amerikaanse ambassade in Jemen in 2008 gebeurde. De Jemenitische president Ali Abdullah Saleh verklaarde toen dat in zijn land een 'terrorist cell' was gearresteerd, die met Israelische inlichtingendiensten in contact stond. De regering van Israel schreeuwde vervolgens om het hardst dat het allemaal leugens waren. Maar dergelijke ontkenningen zijn al veel vaker op die toonhoogte uit Israelische monden gekomen en doorgaans zeggen die helemaal niets.
Nog meer leuks? Zeker. Een jaar geleden dook een video op uit Jemen, waarop de leider van Al Qaeda in dat land, Abu Basir al-Wahishi (tevens voormalig secretaris van Osama Bin Laden) te zien was, samen met Muhammed Attik al-Harbi en Said Ali Shari. De laatste twee zaten eerder gevangen in Guantanamo, maar werden in 2007 vrijgelaten. Niet zonder reden zo te zien. Verder weet de Amerikaanse zender CBS dat de CIA al in augustus informatie bijeen bracht over een persoon die als 'the Nigerian' werd omschreven. Later bevestigden de bronnen van CBS dat het om Abdulmutallabin ging. Ga je je toch afvragen waarom het dubbeltje niet viel bij de CIA vertegenwoordiger waar vader Abdulmutallabin twee maanden geleden mee sprak. De CIA had even niet door dat de terrorist waar zij in november voor gewaarschuwd werd dezelfde was die ze al sinds augustus volgden. Ja hoor.
dinsdag 5 januari 2010
Vandaag een stukje in het Parool over een rechtszaak morgen in Groningen tegen Sjoerd Kooistra, de uit Groningen afkomstige grootgrutter in cafe's en ander onroerende goederen. Er schijnen nogal wat bierbrouwers op heel veel euro's zitten te wachten (zie). ook in DenBosch heeft Sjoerd Kooistra grote belangen. Hij bezit al een aantal jaren de grote voormalige discotheek "Galaxy" in de Karrenstraat, onder zijn bewind omgedoopt in "De Drie Gezusters". Over Kooistra heeft onze Bossche collega Bastion Oranje een speciale pagina gemaakt, ga hier maar eens wat rondkijken, smullen...
dinsdag 5 januari 2010
Zoals gezegd, Gerrit Bartholomeus Reede (aka George Brandy, aka oom Gerrit) had vanaf 1942 de beschikking over een personeelslid van de Duitse zender/ontvanger in Eibergen: Annemarie Beijer. In hoeverre de zaakwaarnemer van ondermeer de tijdelijk in Engeland verblijvende Richard Merton gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om langs die weg contact te onderhouden met de overkant van het plasje blijft vooralsnog in nevelen gehuld.
Opvallend is wel binnen dit communicatieve kader dat hij in 1944 bij het oprollen van de laatste overblijfselen van CS6 in Amsterdam niet alleen samenwerkte met Heine aka Oude Bob (1), maar ook met een collega van de Abwehr, Kpt.lt. Conrad aka Radke. En ook vriend Conrad had een zend/ontvang-connectie. Hij behoorde namelijk tot de staf van de Duitse radio Elswoud bij Haarlem, dat onder leiding stond van Kpt.lt. Strauch. Net als Reede een meneer met zakelijke, Portugese interesses. Radio Elswoud hield zich ondermeer bezig met het onderhouden van contacten met de Duitse onderzeevloot en met kotterspionage. Maar opnieuw, ook deze zender zou voor heel andere doeleinden gebruikt kunnen zijn.
Een glimp daarvan wordt trouwens zichtbaar bij het naoorlogse enqueteverhoor van Engelandvaarder Hendrik Adolf Reus. Daarbij pakte de Haarlemmer flink uit over zijn ontvangst in Engeland in 194 maar werd daar door de Britten quick, quick, zonder slow weer zijn afgehaald". De reden daarvoor? Reus:
" ... na een Engelse stafkaart te hebben bekeken vertelde ik de Engelsen, dat de kaart wat betreft de punten die ik kende zeer volledig was. Behalve het radiostation Elswoud bij Haarlem, dat ik op de kaart miste. Ik plaatste een opmerking over dit radiostation, doch de Engelsman keek mij zeer verbaasd aan en verbood mij om et andere instanties over dat station te praten ... ik kon gaan".
Voelt u de fijne nuance? Zo ja, dan hebt u een goed gevoel voor conspiracy ontwikkeld en hoeft u niet naar de dokter. Stay tuned.
(1) Zie voor deze oud-hoofdredacteur van de Gooi en Eemlander aflevering 9 van deze serie op onze Followupsite.
dinsdag 5 januari 2010
"He is a Sudanese refugee. We do this all the time", zei de Indische man in de strakke Brenninkmeijer, toen hij zijn Nigeriaanse onderbroekenpupil zonder controle door de douane op Schiphol probeerde te wurmen.
We gaan terug naar 13 november 2009. Op het vliegveld van Mogadishu werd op die dag een Somalische meneer in zijn kuif gepikt. Hij had dezelfde explosieve combinatie bij zich die Umar Farouk Abdulmutallab ruim een maand later een rokend kruis bezorgde. Hij wilde via Hargeisa en Djibouti naar Dubai. Met een kist van Daallo Airlines, eigendom van Istithmar World Aviation dat op zijn beurt weer onderdeel uitmaakt van het sinds kort in zwaar weer verkerende Dubai World.
Daallo Airlines? We gaan opnieuw terug. Vijf jaar. In januari 2005 publiceerden wij het volgende:
" ... Air Holland leverde indertijd (2001, red.) vliegtuigruimte aan DAALLO Sarl. Een "internationale luchtvaartonderneming" uit die Oostafrikaanse ministaat zonder een vliegtuig en zonder ee piloot, maar met een reputatie die walmt als het verse eindproduct van een olifant. Die reputatie is vooral gevestigd met het vervoeren van roesmiddelen en andere verboden stoffen en materialen naar Londen, Parijs en Amsterdam. Onder diplomatieke vlag. En verder het vervoeren van kinderen met valse papieren via Parijs naar Engeland, Belgie, Nederland, Denemarken en Zweden. Of dat ook is gebeurd met vliegtuigen van Air Holland weten we niet, maar we zouden ons niet van het kopje van Bloemendaal storten als het wel zo was".
We zullen u verder niet vermoeien met de rest van het artikel dat ingaat op de toenmalige wasserette-activiteiten van Air Holland (1), maar in het licht van "we do this all the time" een intrigerend stukje historie. Vooral ook omdat Daallo maar een zakelijke verbintenis heeft met een andere luchtvaartmaatschappij: Delta Airlines. De maatschappij die Umar Farouk naar Detroit overvloog. Leuker kunnen we het even niet voor u maken.
1. Zie "Air Holland en de Khashoggi-connectie, deel 6" dd. 6 januari 2005.
maandag 4 januari 2010
Je hoeft niet op de Pabo te hebben gezeten om te vermoeden wat de Amerikaanse Iran Policy Committee's advisory council precies doet. Precies, adviseren. Tien met een swaffelwii. En die adviezen blijven niet beperkt tot de vele manieren waarop we straks die ayatollah's op hun baard kunnen laten gaan. No way, hondenplee. Zo heeft het baasje van de bewuste advisory council, ex-generaal Thomas McInerney, op camera bij Fox News een interessante scheet gelaten. Thomas zou namelijk graag zien dat elke moslimboy tussen de 18 en 28 die wil vliegen in zijn blote togus door de douane wordt geinspecteerd. Dit om voortaan voorgoed te voorkomen dat ze in hun onderbroek of kamizool allerlei explosieve rotzooi meesmokkelen die zelfs door de apparatuur van Guusje niet te scannen is. Zoals poeiers, vloeibare stoffen en licht plastic.
En wij maar denken dat Geert Wilders mesjogge is. Nee, die Thomas zal je bedoelen.
maandag 4 januari 2010
Die tegenwoordig devoot achter de rokken van pedobeschermheer en ex-Hitlerbube Benedictus XIV aanhobbelende Tony Blair heeft altijd volgehouden dat de Blitzkrieg in Irak nooit bedoeld was om hier en daar een oliebron in handen te krijgen. Nee, nee. Maar hij was als Brits premier nauwelijks exit of hij werd voor 1 meloen Pond per jaar adviseur bij Mubadala. Een investeringsvehikel uit de UAE dat 80 procent van zijn poen in olie en gas heeft gestoken. Terwijl de Blitz er al een tijdje uit is en de Krieg in wezen nog steeds voortduurt is datzelfde Mubadala momenteel aan het konkelefoezen met Occidental Petroleum. Een Amerikaanse oliemaatschappij waarbinnen milieunepper en doomsday-heraut Al Gore een meer dan flinke partij meetoetert. Waarover konkelen deze heren? Nou, Blair's Mubadala wil graag een vinger in de olievoorraad van het Zubairveld in ... het zuiden van Irak. En zou daarom graag een pakketje aandelen Zubair van Gore's Occidental overnemen.
Hoeveel onschuldige Irakese mannen, vrouwen en kinderen zijn bij deze oorlog al vermoord? Teveel. Hoeveel Britse en Amerikaanse soldaten zijn verpakt in bodybags in hun woonplaats teruggekeerd? Ook teveel. En waarover zitten kloothommels als Blair en Gore te ouwehoeren? Over de verdeling van de buit. Ouwe wijn in nieuwe zakken. Maar hij blijft niet te zuipen.
Tony moet binnenkort voor de onderzoekscommissie verschijnen die zich buigt over de vraag hoe en waarom zijn regeringsploeg indertijd besloot om Saddammeke en zijn kliek onder de wol te stoppen. Wat ie precies gaat zeggen weten we niet, maar het ging niet om oliebelangen. Het ging niet om poen. Zo waarlijk helpe Blair god allemachtig.
Btw., volgende week verschijnt ijs en weder dienende het rapport van de "commissie onderzoek besluitvorming Irak". Een begrafenisonderneming onder leiding van Willibrord Davids, tussen 2004 en 2008 de hoogste bef in ons land. Bent u ook zo benieuwd? Nee, wij ook niet.
maandag 4 januari 2010
Ook voor ons is het niet aannemelijk dat ieder van die 4500 in de jaren vijftig verdwenen Jemenitische babies terecht kwam bij Ashkenazim die hun eigen kinderen tijdens de holocaust hadden verloren. Evenmin is het geloofwaardig dat ze allemaal gebruikt werden voor duistere doeleinden waarover slechts geruchten bestaan. Het punt is dat de zionistische leiders destijds nogal in hun maag zaten met de joden uit Jemen. Aan de ene kant zag men hen graag komen, gezien de grote behoefte aan arbeidskrachten om het geroofde land te bewerken. De grondleggers van het zionisme hadden dergelijke arbeid tot in het oneindige geidealiseerd gedurende de jaren twintig en dertig. Maar toen het puntje bij paaltje kwam, bleek het verre van aangenaam om in een woestijnklimaat te werken. Daarom moesten er maar joden uit landen als Jemen komen om het zware werk te doen. Dat leek eenvoudig beslist, maar er zaten nogal wat haken en ogen aan vast. Zo waren de joden uit Jemen overwegend religieus georienteerd en dat was iets waar de ideologisch bevlogen zionisten met al hun atheisme, geen enkele boodschap aan hadden. Religie paste niet bij het zionisme, vond men en daarom moesten die Jemenitische joden zich maar aanpassen. En wanneer ze daar niet toe bereid waren, moest het maar onder dwang gebeuren. Hun kinderen kwamen terecht in opvoedingskampen, waar ze tot de ideale zionistische burgers zonder enige affiniteit met religie werden gekneed. Het was destijds in de Israelische kibbutzim vrij gebruikelijk om kinderen niet door hun ouders te laten opvoeden, maar door gespecialiseerd personeel. Ongeveer zoals het destijds ook in Oost-Duitsland gebeurde. Het was een van de collectivistische grappen waardoor Israel voor sommige buitenstaanders in de verte op een socialistische land leek (en waardoor het bijvoorbeeld even duurde voordat de in kapitalisme gedrenkte joden in de VS zich massaal achter Israel schaarden). De meeste Ashkenazim waren doorgaans zonder meer bereid om in het kader van de zionistische ideologie afstand van hun kinderen te doen. Maar met de vers geimporteerde Jemenitische joden lag dat anders. Dat hun kinderen na de geboorte als dood werden opgegeven, bood soelaas, al was dat niet voor altijd. Want jaren later maakte de Israelische bureaucratie een blunder van formaat, waardoor het hele verhaal alsnog op straat kwam te liggen. Dat gebeurde toen de uit Jemen afkomstige joden die in de jaren vijftig te horen hadden gekregen dat hun kroost bij de geboorte was overleden, een oproep ontving van het Israelische leger omdat hun kind zijn of haar diensplicht diende te vervullen...
maandag 4 januari 2010
Nu we het toch over tapes hebben (1). Er bleken goddank beelden te zijn gemaakt van de door een legertje van grimmige suppoosten begeleide aftocht van Umar Farouk Abdulmutallab's, na zijn verloren match tegen onze bloedeigen Jasper Schuringa. Die beelden bleken afkomstig te zijn van een mede-passagier, die zo bijdehand was om direct zijn camcorder in stelling te brengen en de happening voor de eeuwigheid vast te leggen. Gekker nog, hij was al ruim en breed aan het filmen voordat Umar's onderbroek ontplofte. Mocht misschien niet, maar werkte wel.
Een paar vraagjes voor Guusje en Ernst:
wie was die helderziende filmer?
wie gaf zo merkwaardig snel die beelden vrij voor publicatie?
wat is er met de rest van de tape gebeurd?
Geen al te moeilijke vragen. Kunnen zo gebruikt worden door die van Holland houdende giecheltrut.
Nou die beelden van Umar Farouk op Schiphol. Bijvoorbeeld samen met dat Indische type in zijn strakke Brenninkmeijer. Kijk, dat is andere Ketellapper. Met die beelden zijn we niet zo rap. Ze moeten aangeleverd worden door de big brother die ons bij wijze van spreken al in het snotje houdt als we in Purmerland in de auto stappen om via onze nationale luchthaven tijdelijk naar Lloret de Mar te verhuizen. In dit geval de firma ICTS Netherlands Airport Services. Een papieren kind van ICTS International NV en ICTS Europe Holdings BV. Een club met Israelische roots, die voor 15 meloen euro per jaar de veiligheid op Schiphol verzorgt. Nog afgezien van de vraag of ICTS een blunder heeft begaan bij het doorlaten van Umar of heeft meegewerkt aan een Gleiwitzoperatie in de richting van Yemen, wat is er goddomme gebeurd met de opnames van Umar tijdens zijn transfer? Zijn ze pleite? Worden ze bewerkt in Tel Aviv omdat wij dat niet kunnen (2)? Kom op Guus. Als Eimert straks vraagt of hij zijn jongens en meisjes van Hoeroesgan mag overhevelen naar een buitenwijk van Aden, dan willen we wel weten of we op Schiphol genaaid zijn of niet. En door wie.
(1) Zie het artikeltje "Blond" van gisteren.
(2) Bij ettelijke strafprocessen bleek dat Justitie gebruikmaakt van Israelische afluistergadgets en ander gevogelte, waarvan de eieren alleen kunnen worden uitgebroed door de leverancier zelf. Zie ook de serie "Cold Turkey" op de Followupsite.
zondag 3 januari 2010
Maf. Jasper Schuringa had die Nigeriaanse onderbroekenbomber nog niet in een houdgreep tussen de vliegtuigstoelen of Geert eiste al een lintje voor hem op. Terecht, daar niet van. Maar je zou toch verwachten, dat ie ook meteen een flying sidekick zou bezorgen aan dat meisje van Ter Horst en aan IRT-invalide Ernst H-B. Met vragen over de intrigerende gebeurtenissen rond de overstap van de meteen als Schijthuisartiest afgestempelde Abdulmutallab op Schiphol, onder begeleiding van een keurig in de vouw zittende Indier. Die hele reut moet op tape staan, maar geen vragen van Geert daarover. Van niemand niet trouwens. Maar van onze opgespoten held uit Venlo hadden we toch als eerste een volle doos geschetter verwacht.
Ook al omdat ie wel meteen als een te heet geworden vlaai uit de bakoven van Tante Gerti Verbeet sprong toen de Deense baardencartoonist Kurt Westergaard werd bedreigd door een Somalische Schijthuisaanhanger met een bijl. Geert meteen op de barricades en voor de camera's. Poekelde wat over het vrije woord, zei verontwaardigd dat het een schande was en plaatste drie cartoons van Kurt op de website van zijn hobby.
Waarom zo merkwaardig truttig in het eerste geval en zo ouderwets in het tweede?
Hij zal toch niet bij dit soort gevallen eerst een koppie thee gaan halen op Buitenhof 47? Om te vragen hoe hij het beste kan reageren. Zo ja, dan valt misschien te begrijpen waarom hij zo stil bleef over de Nigeriaanse kruistocht met Delta Air.
Want er is al een tsunami van berichten dat Alhaji Umaru Abdulmutallab, de steenrijke pappa van Umar Farouk, niet alleen tropische contacten onderhoudt met een speurneusfirma in Langley, maar ook met een firma uit dezelfde branche in Tel Aviv. En dan wordt zo'n story voor een eenvoudige boy uit Noord-Limburg al gauw wat ingewikkelder dan bijvoorbeeld het steken van een veldje asperges. Of het plaatsen van een paar cartoons.
zaterdag 2 januari 2010
Probeert die Indische man in dat Brenninkmeijerpak afgelopen kerst die Nigeriaanse onderbroekenbomber op Schiphol zonder paspoort door de douane te wurmen. Waarvoor mag Mohammed weten. Maar het pak zou ondermeer als reden hebben opgegeven: "He (the knickerbomber, ed.) is a Sudanese refugee. We do this all the time". Met andere woorden, "we" wurmden wel vaker Sudanese vluchtelingen op een avontuurlijke manier door die kutpoortjes en langs dat halve leger bodysnatchers, die de beveiligingsbranche zijn ingevlucht om ook wat om handen te hebben. Voorzetje: Wie zijn die "we"? Inkoppertje: geheimschrijvers. Betekent dat Guusje cq. haar speurneuzen uit Leiderdorp wat uit te leggen hebben. Over welke geheimschrijvers hebben we het hier? En waarom worden van tijd tot tijd Soedanese vluchtelingen via Amsterdam stiekem naar andere bestemmingen overgebracht? Al dan niet met een explosieve lading ter hoogte van hun kruis. En worden soms ook nog luitjes uit aanpalende Afrikaanse gebieden op dezelfde manier en om dezelfde redenen door Indische Brenninkmeijers de wereld overgeholpen?
Het antwoord op die vraag is misschien te vinden in de recente aanslag op de Deense baardencartoonist Kurt Westergaard, die inmiddels alweer jarenlang op het verlanglijstje van Captain Caveman en zijn apostelen staat. Kwam bij hem een man aan de deur. Met een bijl. Hoort wie klopt daar kinderen? Bleek een Sudanees van 27. En wat denk je? De Deense vereniging van speurneuzen PET (zoiets verzin je niet) wist meteen al te vertellen dat de betrokken onverlaat lid was van de Somalische terreurgroep Al-Shabab. Een lokaal snelheidsrecord. Het zal toch niet zo zijn ... ? Hmmmm.
zaterdag 2 januari 2010
Als luitjes ergens op een achteraffie willen verderleven in de tijd van Pieter Breughel de Oude onder het wakend oog van Captain Caveman moeten ze dat wat ons betreft lekker zelf weten. Als je genoeg hebt aan een geit, drie kippen, een kroppie sla met een pieper en god op de kale berg moet dat kunnen. Maar zo denkt niet iedereen daarover. Die willen Caveman's volgelingen de grote sprong voorwaarts laten maken en bezorgen ze nu al jaren alles wat hun hartje zou moeten begeren. Van Stingers tot kroketten, van AK 47's tot bubbelbaden, van bermbommen tot flatscreens, van mortieren tot verzekeringspolissen. En natuurlijk wordt er het nodige gedaan om ze ook op de Olympische Spelen en andere sportieve uitbarstingen een beetje fatsoenlijk te laten meehobbelen. Zo krijgen ze bijvoorbeeld allerlei veldjes en gebouwtjes om zich te bekwamen in dingen die wij thuis voor de buis of vanuit de skybox ook leuk vinden. Voetballen, tafeltennis, zwaaien in de ringen, korfballen, bowlen, pijlen gooien, dwergwerpen, you name it. En verdomd sommige dingen slaan hier en daar nog aan ook. Neem volleyballen. Vinden sommige van die achterblijvers toch wel aardig. Maar fuck nou, staat die sport net niet op Caveman's shortlist van toegestane geneugten. Dus werd rond de jaarwisseling een wedstrijd letterlijk afgeblazen. Kon je op wachten.
Volgens de CIA en aanverwante organisaties is er binnen dit kader vanuit Jemen nu opnieuw een jeugdig lid van Caveman's ordedienst Het Schijthuis op pad gestuurd. Onder de bezielende begeleiding van een Indische meneer met een keurig gestreken pak van Brenninkmeijer is hij via Dubai, Moermansk, Amsterdam en Timboektoe onderweg naar Afghanistan. Met een paar listige golfballetjes in zijn onderbroek om een einde te maken aan een golfclinic van Tiger Woods in Kandahar. Op een ander plan wordt nog gebroed. Dat gaat om een biljarttoernooi in Kabul. Maar om iemand op pad te sturen met een paar biljartballen in zijn Bjurn Borg ging wat al te ver. U hoort nog hoe dat is opgelost.
zaterdag 2 januari 2010
Volgens Ami Meshulam worden zijn vader en hij al jaren door Israel vervolgd vanwege hun onderzoek naar de in de jaren vijftig verdwenen kinderen. Daarbij nemen de in het geheim opererende instanties van de zionistische staat geen halve maatregelen. Niet als we Ami Meshulam mogen geloven. Hij verklaarde dat zijn vader stelselmatig door Israelische geheime diensten is vergiftigd met middelen die tot een duidelijke achteruitgang van zijn gezondheid hebben geleid, een situatie die de Israelische geneesheren naar zijn zeggen niet kunnen verklaren. Ook bloedonderzoek zou in dit verband geen duidelijkheid bieden. Dat klinkt bekend, vindt u niet? Het is even terug, maar de klachten van Uzi Meshulam doen denken aan die van betrokken bij de vliegramp in 1992 met een El-Al vliegtuig in de Amsterdamse Bijlmer. Velen die toen in de nabijheid van het rampvliegtuig waren geweest, kregen korte tijd later soortgelijke klachten als Meshulam. En daar is nooit een andere verklaring voor gevonden dan dat het 'tussen de oren' zat (evenmin als de aanwezigheid van 'mannen in witte pakken' na de ramp ooit verklaard is; dat zal ook wel tussen de oren hebben gezeten). Verder mag hier niet onvermeld blijven dat Israel ervaren is met de inzet van exotische middelen als ziekteverwekkers bij het aanvallen en uitschakelen van tegenstanders. Zo probeerde men in 1997 het Hamas kopstuk Kahled Mish'al uit de weg te ruimen. Mislukte, al nam dat op zich niet weg dat de modus operandi destijds een hoge waardering kreeg op het nummer originaliteit.
Het leuke met Israel is toch altijd weer dat er gelijk een diversiteit aan onwelriekende geuren opstijgt wanneer je de klep van de beerput maar een klein beetje optilt. Want zowel in verband met de vliegramp in de Bijlmer als met Mish'al, is het 'Israel Institute for Biological Research' (IIBR) al eens voorbijgekomen. U weet wel, hetzelfde IIBR dat zo leuk experimenteerde met het Afrikaanse varkensvirus en andere ziekteverwekkers. Volgens sommige knessetleden tot en met een 'ethnic bomb' aan toe zelfs. Hetzelfde IIBR ook waar ex-Mossad agent Victor Ostrovsky Palestijnse gevangenen moest afleveren, die het etablisement vervolgens niet levend verlieten. Tel daar de berichten bij op over experimenten met Palestijnse gevangenen in Israelische gevangenissen (*) en wij zijn eerlijk gezegd helemaal niet eens zo verbaasd meer over de recente bevestiging van die illegale organenhandel. Het is meer iets dat je kan verwachten op basis van andere reeds bekende feiten over het zionistische tranendal. Zeker, het is een schandaal. Het zoveelste schandaal, maar ondertussen niet meer iets waar je nog bijzonder van opkijkt. En dat is misschien nog wel het ergste.
(*) Zie het stukje "Palestijnse proefkonijnen" van woensdag 18 november 2009
vrijdag 1 januari 2010
Zo'n lone nut die een enkeltje Yemen, Ghana, Nigeria, Nederland, USA neemt om vlakbij Detroit zijn onderbroek op te blazen brengt je op 1 januari 2010 niet in een stemming van joehei, het wordt straks weer mei. Integendeel, het brengt je op de sombere gedachte dat er ook dit jaar wel weer een paar nieuwe exemplaren uit de galerij van explosieve sensatiebakken de aandacht zullen vestigen op de onontkoombare werkelijkheid: je kan de hele wereldbevolking inclusief Guusje ter Horst in zijn blote reet voor een scan zetten, het helpt niet.
Wie werd er allemaal al niet belaagd door een lone nut, zowel in het verre als nabije verleden? Een willekeurige greep uit de aanslagentrommel:
vrijdag 1 januari 2010
Saale Nao Mubbarak, Gelukkige nuwe jaar, Gezuar Vitin e Ri, Snorhavor Nor Tari, Kul 'am wa antum bikhair, Sheta Brikhta, Yeni Iliniz Mubarek, Shuvo Nabo Barsho, Bloavezh Mat, Chestita Nova Godina. Soursdey Chhnam Tmei, Felic any nou, Xin Nian Kuai Le, Pace e Salute, Sretna Nova godina, Blwyddyn Newydd Dda, Stastny Novy rok, Godt Nytar, Ufaaveri Aa Aharakah Edhen, Gelukkig Nieuwjaar, Kiortame pivdluaritlo, Felican Novan Jaron, Head uut aastat, Melkam addis amet Yihuneliwo, Ruhus hadush amet, Onnellista Uutta Vuotta, Bonne Annee, Bliadhna mhath ur, Bo Nadal e Feliz Aninovo, Prosit Neujahr, Gikotsavt Akhal Tsels, Kenourios Chronos, Nutan Varshbhinandan, Hauoli Makahiki Hou, L'Shannah Tovah, Naye Varsha Ki Shubhkamanyen, Sun Leen Fai Lok, Boldog Uj Evet Kivanok, Selamat Tahun Baru, Sal -e- no mobarak, Sanah Jadidah, Bliain nua fe mhaise dhuit, Felice anno nuovo, Akimashite Omedetto Gozaimasu, Asegwas Amegaz, Hosa Varushadha Shubhashayagalu, Somwaka Omoyia Omuya, Snem Thymmai Basuk Iaphi, Sua Sdei tfnam tmei, Saehae Bock Mani ba deu sei yo,
Newroz Pirozbe, Laimigo Jauno Gadu, Laimingu Naujuju Metu, Sabai dee pee mai, Srekjna Nova Godina, Tratry ny taona, Selamat Tahun Baru, Nveen Varshachy Shubhechcha, Puthuvatsara Aashamsakal, Kum Thar Chibai, Is-Sena t- Tajba, Nawa Barsha ko Shuvakamana, Godt Nyttar, Nua Barshara Subhechha, Nupela yia i go long yu, Masaganang Bayung Banua, Nawai Kall Mo Mubarak Shah, Sal -e- no mobarak, Manigong Bagong Taon, Szczesliwego Nowego Roku, Feliz Ano Novo, Nave sal di mubarak, An Nou Fericit, S Novim Godom, Manuia le Tausaga Fou, Nayou Saal Mubbarak Hoje, Subha Aluth Awrudhak Vewa, Nawan Saal Shala Mubarak, Theevay Stastny Novy rok, sreeno novo leto, Iyo Sanad Cusub Oo Fiican, Feliz Ano Nuevo, Heri Za Mwaka Mpya, Gott Nytt Ar, Happy Newyear, Warsa Engga, Eniya Puthandu Nalvazhthukkal, Losar Tashi Delek, Noothana samvatsara shubhakankshalu, Sawadee Pee Mai,
Yeni Yiliniz Kutlu Olsun, Shchastlyvoho Novoho Roku, Naya Saal Mubbarak Ho, Yangi Yil Bilan, Chuc Mung Tan Nien, Blwyddyn Newydd Dda...
donderdag 31 december 2009
De Hoge Raad in Den Haag heeft het cassatieberoep verworpen dat Ravage had ingediend naar aanleiding van de huiszoeking in 1996. De redactie overweegt als laatste stap een procedure aan te spannen in Straatsburg. in mei 1996 doorzocht een rechercheteam van het regioteam Gelderland-Midden het kantoor van het toenmalige actieblad Ravage in Amsterdam. De aanwezige redacteur kreeg te verstaan dat men op zoek was naar een claimbrief die verwees naar een bomaanslag op het bedrijf BASF in Arnhem. De redacteur meldde de rechter-commissaris bij aanvang van de inval dat deze claimbrief door de redactie vernietigd was. De claimbrief was niet meer, maar de rechercheurs namen wel computers, met onder meer het abonneebestand van Ravage, adreslijsten, een groot aantal door nieuwe abonnees ingevulde aanmeldingsbonnen, adreswikkels, een agenda, een telefoonklapper, een schrijfmachine, gegevens over contactpersonen en ander redactiemateriaal en prive-gegevens van redacteuren in beslag. Daarop startte Ravage een gerechtelijke procedure, die na ruim dertien jaar via voor de redactie positief en negatief uitvallende tussentijdse uitspraken met de afwijzing van het cassatieberoep van de Hoge Raad in Den Haag uiteindelijk is beeindigd. Dit wat de Nederlandse rechtsgang betreft, want de medewerkers overwegen serieus de procedure bij het Europees Hof in Straatsburg voort te zetten. De Hoge Raad onderschrijft de uitspraak van het Gerechtshof van Amsterdam dat in een eerdere procedure concludeerde dat "moeilijk anders valt af te leiden" dan dat de Staat van mening was dat "ieder mogelijk spoor naar de daders" meer dan welkom was. Daarmee was volgens het hof en de Hoge Raad voldaan aan de stelplicht van de Staat dat er geen andere mogelijkheid was dan een huiszoeking naar de claimbrief.
Dat bij de doorzoeking diverse redactionele bescheiden in beslag zijn genomen, die niets van doen hadden met de claimbrief, daar oordelen het Gerechtshof en de Hoge Raad niet over. Ravage is van mening dat het karakter van de doorzoeking erop wees dat 't rechercheteam, dat in de periode oktober 1995-april 1996 een drietal aanslagen onderzocht, verder reikte dan het in bezit willen hebben van de claimbrief.
Ook oordeelt de Hoge Raad dat het Amsterdamse Gerechtshof de belangenafweging tussen opsporingsbelang en vrijheid van meningsuiting en privacybescherming afdoende heeft gemotiveerd, zonder daarbij telkens opnieuw de vraag de betrekken of dat noodzakelijk was in een doorslaggevend publiek belang, 'an overriding requirement in the public interest', het criterium dat door het mensenrechtenhof in Straatsburg wordt gehanteerd.
De Hoge Raad oordeelde in 2005 na twee uitspraken van respectievelijk de rechtbank en het Gerechtshof in Den Haag, die erop neerkwamen dat aan Ravage geen bronbescherming toekwam, dat het blad toch het recht had zijn bron te beschermen. Bovendien vindt het hoogste rechtscollege dat de Staat had moeten toelichten waarom de inval noodzakelijk was. De Hoge Raad had de zaak vervolgens door verwezen naar het Gerechtshof in Amsterdam. (zie)
donderdag 31 december 2009
Israel's nucleaire klokkenluider Mordechai Vanunu is weer eens gearresteerd. Vanunu werkte in de jaren tachtig in de Israelische nucleaire faciliteiten te Dimona, dat officieel nog altijd door het leven gaat als een textielfabriek of iets dergelijks. Maar door Vanunu weet de wereld beter, want in 1986 overhandigde hij een serie foto's aan de Britse Sunday Times, aan de hand waarvan het voor specialisten een fluitje van een cent was om te bewijzen dat de zionistische staat over een aanzienlijk kernwapenarsenaal beschikt. Dat was pijnlijk, want het bestaan van die kernwapens wilde de Israelische leiders nu juist tegen alles geheim wilden houden; ook voor de eigen bevolking. Daarom kwam deze actie Mordechai Vanunu duur te staan: hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 jaar. In 2004 kwam hij op vrije voeten, hoewel, vrij is in deze niet het goede woord, want hij werd door verschillende maatregelen voortaan drastisch in zijn doen en laten beperkt. Zo mocht hij geen contacten hebben met buitenlanders. Vanunu hield zich niet aan deze beperking, wat er toe leidde dat hij in 2007 tegen nog eens zes maanden extra detentie aanliep. De aanleiding tot zijn recente arrestatie is een amoureuze relatie tussen Vanunu en een uit Noorwegen afkomstige vrouw. Vanunu's advokaat Avigdor Feldman benadrukt dat de dame in kwestie niet in het minst geinteresseerd is in de nucleaire politiek van de staat Israel, maar des te meer in Vanunu persoonlijk. Maar daar hebben de Israelische autoriteiten natuurlijk helemaal maling aan. Vanunu heeft contacten met buitenlanders en daarom gaat hij achter de bouten, punt uit. Die arme Mordechai heeft het niet eenvoudig. Niet in het algemeen, maar ook niet als het om de liefde gaat. Ooit leerde hij een bevallig vrouwspersoon kennen, waar hij erg gecharmeerd van raakte. Maar zij bleek Mossad-agente te zijn, die op zijn pad was gestuurd om hem in de val te lokken. En nu dit weer, met die Noorse. Het laat zich raden dat Vanunu ondertussen schoon genoeg heeft van Israel en alles dat daar mee te maken heeft. Zo heeft hij zich tot het christendom bekeerd en weigert hij Ivriet te spreken. Het liefst zou hij in een ander land wonen, maar dat laat de regering in Israel natuurlijk niet toe. Kunnen ze daar vol blijven houden dat Israel geen kernmacht is, althans voor de idioten die dat nog willen geloven. En ondertussen natuurlijk verbaasde gezichten trekken als Iran - dat zich vanuit Dimona onder schot gehouden weet - zijn eigen nucleaire koers wil varen.
donderdag 31 december 2009
De kwestie over de verdwenen Jemenitische kinderen waarin ook de handelaar in menselijke reserveonderdelen Jehuda Hiss opduikt, houdt de gemoederen al jaren bezig in Israel. En dat blijft het doen. Neem het geval van de de Israelier Ami Meshulam. Hij vroeg onlangs een verblijfsvergunning aan in Canada, omdat hij naar zijn zeggen in zijn bestaan bedreigd wordt door de Shin Beth. Deze Israelische geheime dienst zou het op zijn leven gemunt hebben. Aanleiding is volgens Meshulam de campagne van zijn vader, Rabbi Uzi Meshulam, die al jaren volhoudt dat de staat Israel in zijn vroegste jaren een aantal van zijn burgers groot onrecht heeft aangedaan door de diefstal van hun kinderen. Het heeft er veel van weg dat de Israelische overheid zich aangesproken voelt door deze beschuldiging. Een grimmige verstandhouding tussen de Meshulam clan en de Israelische autoriteiten was in ieder geval het gevolg. De controverse leidde er in 1994 toe dat Uzi Meshulam samen met een groep medestanders in zijn huis belegerd werd door de Israelische politie. Bij de daarop volgende inval doodde de politie een van de aanwezigen, terwijl Meshulam en de anderen gearresteerd werden om later tot een gevangenisstraf te worden veroordeeld.
woensdag 30 december 2009
De digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom schrijft in een open brief aan de Minister van Justitie dat het kabinet geen naaktscanners moet introduceren. Naar aanleiding van de mislukte aanslag op Eerste kerstdag heeft Minister Hirsch Ballin laten weten dat hij naaktscanners versneld wil invoeren. Een rationele kosten-batenanalyse dwingt echter tot de conclusie dat invoering van naaktscanners niet wenselijk is. Bits of Freedom dringt erop aan om veiligheidsbeleid niet op angst, maar op rationele analyses te baseren. Het verlies van privacy en individuele vrijheid speelt daarbij een belangrijke rol. De inzet van naaktscanners kan het risico van aanslagen tegen vliegtuigen in de lucht slechts deels
beperken. Naaktscanners zijn tegelijkertijd een stevige inbreuk op de privacy en de lichamelijke integriteit, brengen hoge kosten met zich en de gezondheidseffecten staan niet vast. In plaats daarvan moet het kabinet onderzoeken waarom bestaande maatregelen hebben gefaald. Bits of Freedom: "De onrust in de media over de recente aanslag is begrijpelijk, maar geen reden om nieuwe veiligheidsmaatregelen te nemen. De kans dat iemand slachtoffer wordt van een terroristische aanslag in de lucht, is een stuk kleiner dan dat iemand door bliksem wordt geraakt. Nederland moet zich niet laten uitkleden door angst". (Lees die open brief)
woensdag 30 december 2009
Toen we over Hiss hoorden, waren er gelijk echo's uit het verleden. Zo onderzocht hij als patholoog anatoom ook het vermoorde lichaam van Yitzhak Rabin. Zijn rol bij dat onderzoek heeft zelfs bijgedragen tot samenzweringstheorieen over de dood van deze Israelische premier. Dat is niet onverklaarbaar, want het rapport van Hiss vertoonde nogal wat discrepantie met de opinie van andere patholoog anatomen in Israel over de toedracht van de moord op Rabin. De naam van Hiss duikt ook op in een onderzoek in de jaren negentig naar de verdwijning van 4500 uit Jemenitisch joodse ouders geboren babies meer dan vijftig jaar geleden. Volgens verklaringen van getuigen werden deze babies destijds vlak na hun geboorte, als dood opgegeven. Er vond dan een of andere fake begrafenis plaats voor de treurende ouders, waarna het kind aan de zorgen werd overgelaten van Ashkenazim die tijdens de holocaust hun kinderen hadden verloren. Dat zegt natuurlijk veel over de maatschappelijke pikorde in Israel destijds, waarbij de Ashkenazim duidelijk aan de top stonden (en in veel opzichten is dat nog altijd zo). Maar daar blijft het niet bij, want er zijn meer geruchten over verdwenen kinderen. Zo hebben wij ook al eens over schimmige verhalen van Israelische makelij vernomen waarin verdwenen kinderen voor duistere experimenten werden gebruikt. Experimenten die moesten leiden tot een op ethnische factoren gebaseerd biologisch wapen. Maar ok, dit gerucht is zo obscuur dat het waarschijnlijk altijd in nevelen gehuld zal blijven, al is er in de knesset wel ooit een verhitte discussie gevoerd over aanwijzigingen dat Israel aan een 'ethnic bomb' werkte. Vast staat ook dat Jehuda Hiss in verband met het onderzoek naar de verdwenen Jemenitische babies een rapport aanleverde dat waarnemers in hun mening sterkte dat Israel heel wat te verbergen heeft in deze kwestie.
dinsdag 29 december 2009
De crisis is nog niet voorbij. Dat zag je niet aan de kerstkoopkrankzinnigheid, hoewel je de armsten niet zag. Het verschil tussen arm en rijk is toegenomen, dat is duidelijk. Waar gaan we naartoe? Koffiedik kijken helpt niet; het kan goed aflopen, het kan slechter worden. Dat is het vervelende maar ook het mooie van de toekomst: hij is onvoorspelbaar maar niet onvoorstelbaar. Je kunt nadenken over de toekomst en je voorstellen hoe die eruit moet zien. De werkelijkheid zal er anders uitzien dan je hoopte, maar als een paar dingen verwerkelijkt worden is dat al heel wat.
De binnenkort ex-voorzitter van de FNV, mevrouw Jongerius, is tegen maar laat het hoofd hangen: "er is een Kamermeerderheid voor 67, dus geven 'we' (?) de strijd op". Lekkere vakbondbestuurder is dat. Als onze ouders, grootouders en overgrootouders ook zo hadden gedacht hadden we nu nog een pet om die af te zetten als de baas voorbijkomt. Zouden de Drenten nog in plaggenhutten wonen. Werkten we nog zeven dagen per week, tien uur of langer per dag voor een hongerloontje. Wat is dat toch met bestuurders die omhoogklimmen? Ze snijden hun banden met de achterban door, konkelfoezen met de elite en wachten ongeduldig op een promotie tot burgemeester, minister of commissaris. Zo werd de PvdA 'Partij verloochent de Achterban' en de FNV 'Federatie Niet Verder'. En toch beweegt er wat: leden roeren zich en pakken de draad op waar hun leiders die loslaten. Crisis, ook in de PvdA en de FNV. Maar een crisis is als koorts: een proces waaruit je genezen, sterker, gezonder, te voorschijn kan komen. Of die oude namen dan nog bestaan, doet er niet toe. Belangrijk is dat oude vormen en gedachten verdwijnen. Laat die leiders een poepie ruiken. Dan wordt 2010 gelukkig eens een nieuw jaar.
maandag 28 december 2009
Fijne jongen die Jehuda Hiss van het Abu Kabir instituut. Kent als medicus geen grenzen, althans niet als het om ethische beginselen gaat. Daar kunnen ze ondertussen over meepraten in Israel, waar het interview met Hiss uit 2000 onlangs op de televisie werd uitgezonden. Zo kon iedereen in de zionistische staat de patholoog anatoom horen vertellen wat hij had bedacht ter voorkoming van argwaan onder familie van overledenen, als hij hoornvlies had gejat. "We'd glue the eyelid shut", verklaarde hij koeltjes. Niet best om op zijn snijtafel te liggen, zelfs al ben je nog zo overtuigd van orgaandonatie. Hiss is eng. Doodgaan is sowieso geen stemmingverhogende bezigheid, laten we het daar over eens zijn. Maar als je na alle ellende ook nog eens Jehuda Hiss als toegift krijgt ... Nee, laat maar. Onze gedachten gaan alleen om die reden uit naar Rachel Corrie, de Amerikaanse activiste die in 2003 werd gedood door een Israelische bulldozer tijdens haar protest tegen de vernietiging van Palestijnse huizen. Ook het stoffelijk overschot van Rachel kwam bij Hiss terecht. Gatver.
zondag 27 december 2009
[Het hieronderstaande stukje hebben we overgeschreven van de website van Arnold Karskens].
Recente Defensie-cijfers gepubliceerd door RTLNieuws waarin sprake is van '80 burgerdoden' en op 5 oktober in De Pers waarin sprake is van 'minder dan honderd burgerdoden' zijn ver bezijden de waarheid. Nederland is als deelnemer van de International Security Assistance Force ISAF en als Lead Nation in Uruzgan verantwoordelijk voor honderden burgerslachtoffers sinds voorjaar 2006. Het wordt tijd voor een onafhankelijke onderzoekscommissie.
Al voor het begin van 'Missie Uruzgan' op 1 augustus 2006 namen Nederlandse militairen deel aan acties zoals in de Baluchi-vallei tussen 9 en 19 juli. Volgens Defensie vielen bij 'Operatie Perth', waaraan de met de Militaire Willems-Orde gedecoreerde kapitein Marco Kroon deelnam, 'geen burgerslachtoffers'. Ooggetuigen spraken tegenover de United Nation Assistance Mission in Afghanistan UNAMA over 31 burgerdoden. Merkwaardig genoeg ontkent Defensieminister Eimert van Middelkoop tegenover de Tweede Kamer het bestaan van dit onderzoeksrapport maar ik heb het zelf in Kandahar kunnen inzien.
Sindsdien zijn er zo'n 500 aanvallen uitgevoerd door Nederlandse gevechtshelikopters en -vliegtuigen, is tientallen keren artillerie ingezet en is ontelbare malen met vuurwapens geschoten. Daarbij zijn dus 80 burgerdoden gevallen, meent Defensie. Maar ze houdt een slag om de arm want de battle damage assessment, het registeren van het aantal doden op het slagveld, maakt niet altijd duidelijk of het strijders of burgers betrof. 'Defensie heeft niet de pretentie dat deze registratie volledig of accuraat is'. Dat is wel een heel makkelijk excuus op eigen falen te verhullen.
Rechter Mullah Mohmad Jan in Uruzgan schatte in een gesprek in april 2008 het aantal burgerdoden bij gevechten in de provincie al tussen de 500 en 600, voornamelijk door de inzet van zware wapens.
Het doden is tussentijds niet gestopt. Het laatste bloedbad was op 11 juni toen Nederlandse gevechtshelikopters het vuur openden op twee auto's en waarbij acht mensen omkwamen en vier gewonden vielen. Volgens Defensie kwamen de helikopters Australische troepen te hulp en waren de inzittenden 'onomstotelijk' talibanstrijders. Volgens getuigen gesproken door UNAMA was de fatale beschieting echter zo'n 20 kilometer verwijderd en enkele uren na het laatste gevecht. Onder de slachtoffers vier leden van een familie waaronder een kind en vrouw, en een zakenman uit Tarin Kowt met diens chauffeur.
Al sinds december 2007 houd ik een excessennota bij over het optreden van Nederlandse troepen in Afghanistan en kom tot een aantal burgerdoden dat de 300 ver overschrijdt. Daarbij is het niet altijd vast te stellen of Nederlandse militairen de burgerslachtoffers maken. Soms betreft het gecombineerde acties van Nederlandse, Australische, Amerikaanse en/of Afghaanse militairen. Vast staat wel dat Nederland als Lead Nation van Task Force Uruzgan sinds 1 augustus 2006 de verantwoordelijkheid draagt van alle ISAF-acties in de provincie. Daarnaast worden Nederlandse F-16 gevechtsvliegtuigen en -helikopters ingezet boven naburige provincies zoals bij 'Operatie Medussa' in het najaar van 2006 waarbij tientallen zo niet honderden burgerdoden vielen volgens lokale artsen.
Om aan alle onduidelijkheid over burgerslachtoffers een einde te maken pleit ik voor een onafhankelijke commissie die het aantal doden en gewonden eens goed inventariseert. We zijn dat de bevolking van Afghanistan verplicht. De Nederlandse regering hanteert voor het welzijn van de lokale bevolking de D's-aanpak, die van Defensie, Diplomatie en Development-Ontwikkeling. Ik zou daarbij graag een vierde 'D' zien: die van Dignity- Waardigheid. Je eigen fouten erkennen is de eerste stap naar een beter Afghanistan. De Nederlandse regering en het Nederlandse parlement mogen zich niet langer verschuilen in de 'fog of war'.
zondag 27 december 2009
In het papieren Kleintje hebben we het er al vaker over gehad: de Deense organisatie Tvind, of Humana. De meeste mensen kennen ze wel als inzamelaars van gebruikte kleding.
Er is wederom nieuws. Middels een gezamelijke operatie van de Deense, Mexicaanse en Britse politie is Marlene Gunst aangehouden op de Londense vlieghaven Heathrow.
Marlene Gunst was hoofdaccountant van de Tvind-organisatie en werd sinds 2006 gezocht om voor de Deense rechtbank te verschijnen. Het gaat erom dat zij en een aantal andere Tvind-bazen ervan verdacht worden dat ze vele miljoenen euro's hebben laten verdwijnen. Voor meer informatie zie een aantal artikelen over Humana in het papieren Kleintje Muurkrant (zie ons elektronisch archief) en/of de uitstekende website Tvindalert
zondag 27 december 2009
De religieuze AK-partij van Premier Erdogan huivert niet als het er om gaat heilige huisjes uit de seculiere traditie van Turkije om te kieperen. Een primair voorbeeld is dat het vrouwen in Turkije sinds enige tijd is toegestaan om een hoofddoek te dragen in openbare gebouwen, zoals op universiteiten. Dat zit het seculiere deel van het land behoorlijk dwars en dat vraagt vervolgens natuurlijk weer om een reactie van de regering. Zo memoreerden wij al eerder dat seculiere critici van de regering tot zwijgen worden gebracht door hen te associeren met Ergenkon. Dat netwerk van samenzweerders lijkt vooral binnen het militaire apparaat gecentreerd te zitten. Maar niets daarvan zegt de regering: de samenzwering bevindt zich thans overal. En zo is het laatste jaar van alles en nog wat achter de tralies gesodemieterd. Van columnisten tot sociaal werkers en anderen die weliswaar bezwaren hebben tegen deze regering, maar waarvan toch in de verste verten niet verwacht kan worden dat zij bij een militaire machtsovername betrokken zullen zijn. Toch werkt deze aanpak uitstekend in Turkije, dat sowieso nogal gevoelig is als het om samenzweringstheorieen gaat. Maar er is een beperking, want die associatie met Ergenekon werkt alleen bij publiek bekende figuren. Voor de seculiere massa gebruikt de regering daarom een andere aanpak. Die weten Erdogan en de zijnen te bewerken door beledigingen aan het adres van de heer Kemal Ataturk (de oprichter der Turkse republiek, onlangs nog gelauwerd door de blonde plaag uit Venlo) tot een nog ernstiger halszaak te verheffen dan het altijd al was. Niet dat Erdogan nu zo'n kemalist is, integendeel, dat blijkt wel uit zijn politiek. Maar het spreekt voor zich dat zware straffen voor hen die Ataturk beledigen er lekker ingaan bij seculiere Turken en dan doe je als religieuze regering al snel wat water bij de wijn. Verleden jaar werd de website Youtube bijvoorbeeld tot no go area verklaard, omdat er iets naars over Ataturk op stond. En voor volgend jaar staat er in dat verband zelfs een Turkse zoekmachine op het programma, waarmee niets vervelends over Ataturk kan worden gevonden. U raadt het al, de andere zoekmachines zullen dan niet meer toegankelijk zijn, waardoor het de vraag is wat er uiteindelijk in Turkije van internet overblijft. Ook de filmsector is nu aan de beurt. Op zich is dat merkwaardig, want het zijn nu juist films en televisieseries waarin Turken veel vrijheid van meningsuiting ervaren. Zo draait er al een tijd een TV-serie over de prachtigste criminele netwerken in het land, met als titel "De vallei der wolven" (ja, die wolven). Maakt geen openbaar aanklager zich druk over in Turkije, evenmin als over de recent in roulatie gekomen film die de tot de verbeelding sprekende titel "Gladio" draagt. Maar haal het als filmmaker niet in je hoofd om een film te maken over het leven van Ataturk, want dat kun je het eigenlijk alleen maar verkeerd doen. Dan is er altijd wel iemand beledigd en dat komt de regering heel goed uit om het seculiere volksdeel onder de zak te kunnen aaien. Verleden week is het er op gaan lijken dat de Turkse cineast en journalist Can Dundar binnenkort op het schavot van de AK-partij plaats zal moeten nemen. Dundar maakte verleden jaar een film over het leven van Ataturk onder de titel "Mustafa". Zijn grootste fout was dat hij ook de menselijke kanten van Ataturk liet zien. Zo belichtte hij een vader der republiek met problemen in zijn priveleven die niet te weinig raki tot zich nam. Nu is het zeker niet zo dat Turken niet weten dat Ataturk geen florisant liefdesleven had en dat hij aan de gevolgen van overmatig alcoholgebruik is overleden. Geen grote onthulling dus. Maar om het daar in een film over te hebben, dat gaat seculiere Turken te ver. Als gevolg daarvan heeft Dundar een strafklacht aan zijn broek en zal hij zich over een tijdje wellicht voor een rechter moeten verantwoorden. De aanklager heeft er iets moois van gemaakt, want Dundar wordt verweten tot verdeeldheid in het land te hebben opgeroepen. Kan stevig fout voor hem uitpakken. Als hij geluk heeft komt hij er met anderhalf jaar cel vanaf. Maar het zou ook zo maar meer dan zeven jaar kunnen worden.
zaterdag 26 december 2009
Op 9 december jl. was het 62 jaar geleden dat 431 mannelijke inwoners van het dorp Rawagedeh op Java door militairen van het Nederlandse leger zijn vermoord. Om enige gerechtigheid te krijgen is steun nodig. Acht nog levende weduwen van vermoorde mannen en een mannelijke overlevende hebben de Nederlandse Staat gedagvaard. De Stichting Komite Nederlandse Ereschulden behartigt de belangen van de Indonesische slachtoffers. De stichting ontvangt voor zijn werk geen enkele subsidie. De kosten die gemaakt moesten worden voor de voorbereidingen van deze procedure werden tot nu toe door de leden van het stichtingsbestuur uit eigen middelen betaald. De mogelijkheden daarvoor zijn in de naaste toekomst beperkt. Om die reden doet de Stichting een beroep op u om de actie van de slachtoffers te steunen. U kunt uw bedrage overmaken naar de Rabobank te Heemskerk rekeningnummer 13.19.28.341 o.v.v. Donatie proceskosten. hier meer informatie...
zaterdag 26 december 2009
David Coleman Headley (eerder bekend als Daoed Gilani) en Tahawoer Hoessein Rana waren beiden lid van de Lashkar e Taiba (LET) en actief binnen de afdeling (cel) in Chicago. Rana had een bestaan als immigratie consultant.
Zoals we eerder schreven bezocht Headley vijf maal India en twee maal Denemarken als verkenner voor aanslagen van de LET. Tijdens die bezoeken was zijn cover vertegenwoordiger van het bedrijf van Rana. Ook zijn vliegticket werd een aantal malen door Rana betaald. Headley werd gerund door een tweetal Pakistanis, een ervan was de oud majoor Abdur Rehman, de identiteit van de tweede persoon is niet bekend gemaakt. Headley en Rana zitten momenteel in voorarrest in de VS.
India heeft gepoogd om hen daar te mogen ondervragen, men wil de netwerken van de LET in India in beeld brengen. Naar alle waarschijnlijkheid is de Indiase informatiepositie over de LET zo goed als niet bestaand en is men voor het overgrote deel afhankelijk van inlichtingen van derden, niet van eigen Indiase informanten of agenten.
Bijna 80 procent van de inlichtingen die de buitenlandse 'collega's' aan de Indiase veiligheidsdiensten R&AW en IB gaven was afkomstig van FBI of CIA. Maar veel van de Amerikaanse inlichtingen bleken of van dubieuze waarde of gewoon onjuist te zijn. Dat heeft de binnenlandse positie van R&AW en IB ernstig geschaad. Begin november werd door Amerikaanse diensten gewaarschuwd voor aanslagen van Al Quaida in India. Eerder in augustus van dit jaar werd een Noord Koreaans schip, de Mu San ervan beschuldigd nucleair materiaal te vervoeren. India bracht het schip naar de havenstad Kakinda, alles werd leeggeruimd maar niks gevonden. Afgelopen november herhaalde dit zich, maar nu met een Maltees schip, ook dat werd opgebracht (Chennai) en niks gevonden.
De affaire rond Headley, die in India steeds meer gezien wordt als een mol die de LET moest penetreren, leidde tot hernieuwde aandacht voor een eerdere affaire, die van Ken Haywood.
Haywood was een Amerikaans staatsburger wiens internetverbinding in 2008 werd gebruikt door Indiase jihadis. Haywood werkte voor Campbell White, een bedrijf met een wat vreemde achtergrond, de Pentecostal Christian Fellowship Ministries, oftewel Potters House (dat ook werkt onder namen als: Door Christian Centre, La Puerta en Victory Chapel). De kantoren van Campbell White bestonden uit twee kleine kamers in het treinstation van Sanpada. Op zondagen en donderdagen werden die als gebedsruimte gebruikt, waarbij Haywood als dominee optrad.
donderdag 24 december 2009
Het waren weken met veel geweld in Turkije. Rellen in de steden, waarbij Koerden en nationalistische Turken (veel grijze wolven gebaren) elkaar en de oproerpolitie troffen. En als klap op de vuurpijl een aanslag in Tokat waarbij zeven militairen het leven lieten. Wie denkt dat de Ergenekon affaire met zoveel spektakel gelijk onbesproken blijft in Turkije, komt bedrogen uit. Een splintergroep in de PKK eiste weliswaar de verantwoordelijkheid op, maar er bleef veel onduidelijk. Daardoor duurde het niet lang voordat Ergenekon weer genoemd werd. En niet geheel ten onrechte. Vooral de timing van de aanslag is curieus. Zowel door de toenadering van de Turkse regering tot de PKK in de laatste maanden, als door het Ergenekon-proces. Daardoor is de link tussen Ergenekon en (bepaalde elementen in) de PKK snel gelegd. Er waren de notities in het huis van de tegenwoordig als rabbi door het leven gaande voormalige MIT infiltrant Tuncay Guney, terwijl het creeeren van chaos nu eenmaal een overeenkomstig element is in de strategieën van PKK en Ergenekon. Het zou om samenwerking kunnen gaan. Of om infiltratie, al lijkt dat om het even te zijn wat betreft het uiteindelijk resultaat. Voor Premier Erdogan is al dat geweld in ieder geval een zware streep door de rekening. De toenadering tot de PKK heeft hij hard nodig om de reputatie van Turkije in het buitenland een beetje op te krikken waar het mensenrechten betreft. Na de aanslag in Tokat kon hij alleen in termen van twijfel spreken, bijvoorbeeld door te zeggen dat in het verleden tal van groeperingen aanslagen in Tokat hebben gepleegd. Had de AK-partij leider helemaal gelijk in, alleen al omdat Turkije nogal rijkelijk bedeeld is als het om gewelddadige groeperingen gaat. Hoe dan ook, Erdogan hield zich op de vlakte en sprak geen harde beschuldiging in Koerdische richting uit en dat is veelzeggend. Verder viel er een interessante uitspraak te noteren van de door Turkije gevangenen gehouden Koerdische leider Abdullah Ocalan. De verslechtering van de omstandigheden waaronder hij zijn detentie doormaakt, zijn de officiele reden van het recente Koerdische geweld dus is de aandacht op hem gevestigd. Ocalan zei niets over de aanslag in Tokat, maar wel over eentje zestien jaar geleden in het Oost Turkse Bingol, waarbij toen ook al een groep militairen de dood vond. Zestien jaar, dus ruim voor het Susurluk incident, toen de deep state connectie tussen militairen, politiek en criminelen voor het eerst in alle toonaarden aan het daglicht kwam in Turkije. Maar het is geheel verklaarbaar waarom Ocalan nu met deze onthulling komt. Want de door hem gememoreerde aanslag werd volgens hem gepleegd door een voormalige PKK-leider die zijn orders van Ergenekon ontving.
donderdag 24 december 2009
"Het NRC" zal dus als alles door gaat in handen komen van een nieuwe eigenaar en zal ongetwijfeld onder nieuw management een betere krant gaan maken. Zal even wennen zijn met de advertenties voor C&A (tegen elk tarief?), maar ja, alles went, toch? Change is possible, zal wel wennen zijn voor de mensen die daar hun geld verdienen, kijk maar eens even naar het AD dat nu onder Belgische leiding staat. Uiteraard hebben de journalisten en redacteurs besloten om akkoord te gaan met de verkoop. Wat wil je, anders sta je binnenkort op straat, wie wil er nog een krant hebben.
Nou, iemand die dat wel wil is Alexander Lebedev, momenteel al eigenaar van de Londense 'Evening Standard' en als alles doorgaat binnenkort eigenaar van de 'Independent' en de 'Independent on Sunday' . Twee wat zieltogende kwaliteitskranten in het Verenigd Koninkrijk. Bovendien heeft hij (samen met Gorbatsjov) 49 procent van de Moskouse 'Nowaja Gazeta' . Nou heeft Alexander een verleden, wie niet. Maar als oud KGB'er ligt dat in het westen toch wat lastig, CIA, of MI5 of MI6 medewerkers die bij kranten werken is geen enkel probleem, maar de vijand. Tja dat verstoort toch de noodzakelijke status quo, de noodzakelijke globalisering, enzovoorts. Alexander heeft inmiddels wel een succes gemaakt van de 'Evening Standard', waren de verkoopcijfers eerst 200.000 per dag, inmiddels gaan er 600.000 per dag weg. Maar dan wel gratis, dus NRC'ers: er ligt nog een betere toekomst open.
woensdag 23 december 2009
Wel eens van skygrabber gehoord? Zal wel niet, is een programmaatje waarmee je data kan jatten die door anderen via een satelliet internetverbinding wordt gedownload. Ach, je moet maar wat willen doen met je vrije tijd, niet. Kost maar 25,95 dollar, dus aan de kosten zal het niet liggen.
Maar als je daarmee aan de slag gaat blijk je er meer mee te kunnen. Irakese en Afghaanse strijdgroepen blijken ermee de controle over Amerikaanse Predator en Reaper drones te kunnen overnemen. Denk je rustig vanuit de VS zo'n onbemensd vliegtuig een raket te kunnen laten afvuren, blijkt dat niet te gaan. Daar ga je met je technologische vooruitgang, wordt je ingehaald door wat lieden met baarden en jurken. Naast open source software is er nu dus ook open source wapenproductie.
dinsdag 22 december 2009
In Turkije is onlangs een einde gekomen aan het 29 jaar geleden begonnen proces tegen de linkse Dev-Sol organisatie. Daarbij stonden 1243 activisten terecht. Van hen zijn er nu 39 tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld, zonder de mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. De aanklacht luidde dat zij gepoogd hebben de constitutie in Turkije omver te werpen. De zaak tegen Dursun Karates, de oprichter van Dev-Sol verviel omdat hij ondertussen is komen te overlijden (verleden jaar augustus in Arnhem om precies te zijn). De overige Dev-Sol activisten kwamen op vrije voeten. Sinds de jaren tachtig is Dev-Sol regelmatig in het nieuws geweest in verband met aanslagen in Turkije op vooraanstaande militairen en functionarissen van inlichtingeninstanties. In 1990 veranderde de organisatie van strategie en richtte zich met aanslagen op Amerikaanse militairen en soldaten voortaan vooral op het buitenland. Dat leidde ertoe dat Dev-Sol niet alleen in Turkije, maar ook in de VS op de lijst van terroristische organisaties kwam te staan. In 1994 trad er een splitsing op. De voormalige tweede man van Dev-Sol Bedri Yagan, ging toen door met de THKP/C, terwijl Dursun Karates de DHKP/C oprichtte. Laatstgenoemde organisatie werd een paar weken geleden nog in verband gebracht met het Ergenekon netwerk in Turkije, dat voornemens zou zijn om via veel geweld een einde te maken aan het bewind van de AK-partij.
dinsdag 22 december 2009
Om maar eens de woorden van een Nederlandse oud politicus te gebruiken, "het eten uit de staatsruif" is onder Obama tot norm verheven, maar dan wel voor de financiele instellingen van Wall street en niet voor de gewone mens. Die mag de kosten betalen en diens kinderen en kleinkinderen ook.
Maar niet zeuren, Obama heeft toch ook gezorgd voor extra middelen om in nood geraakte huizenbezitters te helpen; 't Home Affordable Modification Program (HAMP)? Via dat programma zijn in het afgelopen jaar in totaal 31.382 hypotheken aangepast, veel minder dan de beoogde 750.000. Raar he? Nou, niet zo raar, want in de kleine lettertjes van de aanvraag is opgenomen dat de aanvrager een paar rechten opgeeft. Met als gevolg dat banken zonder schriftelijk bericht niet alleen de aanvraag kunnen afwijzen, maar onmiddellijk het desbetreffende onroerend goed verkopen, zonder dat de bewoner daar kennis van heeft. Yes, we can.
dinsdag 22 december 2009
De enig overlevende verdachte van de aanslagen in Mumbai, Mohammed Ajmal Amir Kasab, heeft zijn bekentenis ingetrokken. Bovendien verklaarde hij in de rechtszaal dat hij na zijn arrestatie in zijn cel is ondervraagd door een viertal blanken, een ervan zou David Coleman Headley (zie valse vlag 6) zijn geweest.
Ook een andere beschuldigde, Sabauddin Ahmed, kwam met een dergelijke verklaring; hij zou ondervraagd zijn door ene kolonel Headley en die ondervraging ging er niet zachtzinnig aan toe. De ondervragers zouden van de FBI zijn en een van de vier sprak vloeiend Hindi, de overigen noemde hem Headley, aldus de advocaat van Sabauddin.
Headley is inmiddels door de FBI in staat van beschuldiging gesteld voor het plannen van aanslagen in Mumbai en Kopenhagen, alsmede voor het steunen van een terroristische organisatie. Hij zou onder andere hebben deelgenomen aan trainingen van de Lashkar-e-Taiba in Pakistan.
Headley was tussen september 2006 en juli 2008 in totaal vijf maal in Mumbai en maakte foto en video opnamen van drie van de plekken die later zijn aangevallen. In totaal ging het om aanslagen in vijf verschillende steden, Mumbai, Goa, Paharganj, Pushkar, Pune, op onder andere joodse centra. Volgens Indiase media zou hij zich tijdens zijn bezoeken aan India als jood hebben voorgedaan en met geld hebben gesmeten.
Volgens de FBI bestaat de link tussen Headley en de Lashkar uit het plaatsen van 'opruiende berichten' in een chat room, er waren aanvankelijk geen aanwijzingen dat hij verkenningen in Mumbai zou hebben uitgevoerd, aldus nog steeds de FBI. Hij zou voorts zijn opgevallen door zijn herhaalde reizen naar Europa.
De CIA ontkent uiteraard enige relatie tot Headley.
In India wordt gemeld dat pas uit de ondervragingen aanwijzingen kwamen voor de verkenning in Mumbai, die zijn dan ook later aan de beschuldigingen toegevoegd. India kreeg echter geen informatie over Headley's recrutering, zijn training in Pakistan, zijn relatie met de leider van de Lasjkar: Sajid Mir. In India gaat men er vanuit dat de aanval op Mumbai vanuit Pakistan is gepland als afleidingsmanoeuvre voor de steeds minder populair zijnde oorlog in het Noord westen van Pakistan.
dinsdag 22 december 2009
De Kleintje Muurkrant Award 2009 gaat naar Raoul Heertje. Voor zijn onderscheidende opmerking in de laatste aflevering van "Dit was het nieuws" afgelopen vrijdag. Daar zei hij: "Nee, wij doen niet aan Kerstmis, wij vieren alleen dat we Hem vermoord hebben". Iemand met de vrijheid van geest - in het perspectief van zijn familieachtergrond - om een dergelijke opmerking te maken, verdient van ons een speciale onderscheiding. Moge zijn vader trots op hem zijn.
maandag 21 december 2009
Alvast vergeten, die commotie eerder dit jaar over het artikel van Donald Bostrom in de Zweedse krant Aftonbladet dat Israel Palestijnen doodden om de organen te jatten, oogsten heet dat in de newspeak van de medische professie. Gelul allemaal, antisemitisme, het was niet van de lucht. Niks aan de hand. De vertegenwoordiger van het Israelische Ministerie van Buitenlandse zaken Yigal Palmor, vond het nog blatant racisme, middeleeuws. Lef hebben ze wel, want eh, Dr Jehuda Hiss, voormalig hoofd van het Israelische Forensische Instituut Abu Kabir (klinkt overigens Arabisch) had in 2000 al toegegeven dat dit gewoon gebeurt, dat eh onteigenen van organen. Zonder toestemming van de familie, stiekem dus. In de jaren negentig van de vorige eeuw werd er van alles geoogst: huid, hoornvlies, hartkleppen, botten. Maar ze deden dat niet alleen bij Palestijnen, ook uit de lichamen van Israelische soldaten en burgers werd gejat.
Hiss werd in 2004 uit zijn functie gezet wegens 'onregelmatigheden', maar bleef gewoon als chef patholoog werken in Abu Kabir. Maar volgens Het Israelische Ministerie van Gezondheid heeft Abu Kabir de laatste 10 jaar volgens de regels gewerkt.
Dit alles is bekend gemaakt door Nancy Scheper-Hughes, professor in de Antropologie aan de Universiteit van Berkeley in Californie. Nancy vond het (ietwat laat overigens) nu tijd om dat interview uit 2000 bekend te maken. Maar Nancy was ook diegene die de organenmaffia uit New York en New Jersey (onder leiding van Levi Izhak Rosenbaum) bij de FBI aangaf (zijn daar ooit veroordelingen uit voort gekomen of ziekenhuizen gesloten?). Dat was in juli van dit jaar en Rosenbaum bemiddelde bij de aan- en verkoop van 'geoogste' organen, zoals nieren. Inkoop pakweg 10.000 dollar en verkoop 160.000, dat doe ik al jaren aldus Rosenbaum. Israel staat bekend als het centrum van de illegale handel in organen.
maandag 21 december 2009
Er bestaat een wereldwijde zionistische club, B'nai B'rith genaamd. Heeft in de VS ooit aan de wieg gestaan van de Anti-Defamation League, waar we onlangs nog over berichtten (*), terwijl B'nai B'rith in Nederland veel te maken heeft met het CIDI van onze Ronny. Maar in het Canadese Toronto zit ook een afdeling van B'nai B'rith. En daar kwam men onlangs op het fijne idee om ter gelegenheid van de kristalnacht herdenking de islamieten eens goed op hun falie te geven. Een en ander kreeg vorm in een advertentie, waarin niet alleen een verband werd gelegd tussen de islam en de Kristalnacht, maar indirect ook nog eens met de holocaust een paar jaar later. Dat deed men door er weer eens op te wijzen dat de Groot Mufti van Jerusalem, Haj Amin Al-Husseini, ooit een ontmoeting had met Onkel Adolf. Niet dat dat rendezvoutje nooit heeft plaatsgevonden, want dat is een feit. Maar bij de manier waarop dat even snel als propaganda-item wordt gebruikt door B'nai B'rith, vallen heel wat kanttekeningen te plaatsen. Want zoals het er nu staat, wordt de indruk gewekt dat de Mufti de grote medeplichtige van Hitler was, terwijl daar toch wel wat andere figuren en instanties een rol bij hebben gespeeld. Zoals het Vaticaan dat destijds heel eenvoudig de andere kant uitkeek. Of wat te denken van al die anderen - ook in Nederland - die Adolf lekker zijn gang lieten gaan met de joden, zolang hij het bolsjewisme als grote boosdoener bleef aanwijzen. Komt bij dat er geen enkel historisch bewijs is waaruit blijkt dat de Mufti bij wat voor moordactie van de nazi's tegen joden dan ook, betrokken is geweest. Zoiets beweerde Israel al toen Adolf Eichmann begin jaren zestig in Jeruzalem terechtstond. Maar die poging om de islam aan de holocaust te verbinden werd toen al een grote mislukking.
Niemand kan ontkennen dat Palestijnen in de jaren dertig nazi-Duitsland hebben benaderd omdat ze een punthoofd kregen van de zionistische kolonisten in hun dorpen en steden. Van die combinatie Palestijnen en nazi's krijgt menig zionist tegenwoordig natuurlijk zowat een harde plasser, maar van het antwoord dat die Palestijnen van de naz's kregen, willen ze niets horen. In de eerste plaats was nazi-Duitsland helemaal niet zo gecharmeerd van Arabieren. Die waren net zo semitisch als de joden en daarmee in gelijke mate onvolwaardig voor de Duitse rasidioten. Als zij met de joden klaar waren, viel het dan ook zeker te verwachten dat de nazi's zich in het Midden-Oosten vervolgens aan de Arabische semieten zouden vergrijpen. Maar er was meer. Want in de jaren dertig werkten de nazi's net zo lekker samen met de Duitse afdeling van de World Zionist Organisation (WZO) bij het verplaatsen van Duitse joden (en hun geld) naar Palestina. Dat heette het Ha'avara Abkommen. Toen er vervolgens Palestijnen bij de nazi's aanklopten om te zien of er eventueel samen iets kon worden ondernomen tegen de joden in Palestina, kregen zij simpelweg te horen dat er al met de WZO werd samengewerkt. Logisch vanuit hun optiek dat de nazi's aan die samenwerking de voorkeur gaven, want het leverde minder joden in Duitsland op en daar streefden ze immers naar. Wat de autochtone bevolking van Palestina vervolgens voor problemen met die joden zou krijgen, was ze worst.
Maar wat deden de Noord-Amerikaanse loges van B'nai B'rith in de jaren dertig? Dat is natuurlijk interessant gezien de recente kristalnacht propaganda tegen de islam van die Canadese B'nai B'rith club. Op basis van het laatste zou je verwachten dat B'nai B'rith destijds en masse bereid was ten strijde te trekken tegen Hitler en trawanten. Maar niets van dat alles, want B'nai B'rith schitterde door afwezigheid bij demonstraties tegen nazi-Duitsland (waar overigens wel veel linkse joden aan deelnamen). Nazi-Duitsland werd door de meeste zionisten als een soort business partner beschouwd en die wilde men niets in de weg leggen. B'nai B'rith vormde daar geen uitzondering op. Zelfs kort na de kristalnacht weigerde B'nai B'rith nog iets te ondernemen tegen de nazi's. Men kwam daar pas in actie nadat de nazi's een streep hadden gezet door het Ha'avara Abkommen en vooral nadat B'nai B'rith loges in Duitsland en andere Europese landen door hen waren opgedoekt. Veel te laat dus. Tegenwoordig hebben zionisten er een handje van om dergelijke historische feiten af te doen als kwaadaardige samenzweringstheorieen. Ze vergeten dan echter voor het gemak dat zaken als het Ha'avara Abkommen haarfijn beschreven stonden in hun eigen blaadjes uit die tijd. En die staan stuk voor stuk in de bieb in Tel Aviv. Dus: B'nai B'rith Canada, kom nou gauw!
(1) Zie Leuke films van 26-11-09
maandag 21 december 2009
Klinkt goed, vooral met de sneeuwval van de laatste dagen, maar het is ietsje anders. Operatie Witte Kerst is de naam waaronder de Italiaanse lokale politie in het stadje Coccaglio in Noord Italie, huis aan huis elke woning en stal doorzoekt op jacht naar illegalen. Het is de bedoeling om dit alles op 25 december afgerond te hebben. In Coccaglio (8000 inwoners) heeft de Liga Nord de meerderheid in de gemeenteraad en die hebben deze operatie bevolen.Maar het heeft de steun van onze tandenknarser Berlusconi, volgens diens partij is het geen racisme en is er niks bijzonder aan de hand. Zal wel een stille nacht zijn daar in Coccaglio, alles wit.
zondag 20 december 2009
Weet u het nog, dat dumpen van giftig afval in de Ivoorkust. Het stoombootje, de Probo Koala, vertrok met zijn lading uit Amsterdam. Volgens de speciale rapporteur van de VN prof. O. Ibeanu zijn er sterke aanwijzingen dat ten gevolge van het dumpen er doden gevallen zijn.
De BBC trok met een ploeg naar de Ivoorkust om daarvan verslag uit te brengen, maar Trafigura huurde een duur advocatenkantoor in Londen in en dreigde met schadeclaims. Goede naam van het bedrijf enz enz enz. (Blijkbaar had men bij Trafigura vergeten dat er tientallen interne emails over de giftige troep gelekt waren. Ja voor een winst van 7 miljoen dollar doe je wel wat, toch). De BBC zond de reportage in mei 2009 uit maar zwichtte uiteindelijk voor de juristen van Trafigura en haalde de uitzending pasgeleden uit haar digitale archief. Wilt u die toch zien, dat kan, hier deel 1 en hier deel 2.
zaterdag 19 december 2009
Vandaag, zondag 20 december 2009 - om 12 uur - vindt er een extra bijeen geroepen vergadering plaats van ex-NRC-medewerkers. Zij zijn bezorgd over de dreigende overname van "hun" krant door nietsontziende zakenlui die het slechts om de duiten gaat. Lees hier de brandbrief van de oud-hoofdredactie-leden. Smullen...
zaterdag 19 december 2009
De uiterst rechtse pro-Israel lobby in de VS weet zich steeds beter in staat het Midden-Oosten beleid van de Amerikaanse overheid naar zijn hand te zetten, vooral als het om benoemingen gaat. Dat bleek weer eens toen Obama & Co. in maart van dit jaar de voormalige ambassadeur in Saudi Arabie Chaz Freeman wilde aanstellen als voorzitter van de National Intelligence Council. Ging dus even lekker niet door, want de Amerikaanse zionisten en hun neocon buddies vonden Freeman veel te Israel-kritisch en staken er een blauw-wit gekleurd stokje voor. Het volgende slachtoffer heette Chuck Hagel, ook al iemand die voorbestemd was voor een leuke job in het inlichtingenwezen te Washington. Maar ook nu weer waren de pro-Israel jongens in de VS het daar niet mee eens. Hagel had een keertje foei gezegd over het beleid van Israel en weigerde in 2004 ook nog eens een handtekening te zetten onder een verklaring waarin George W. werd opgeroepen om de nucleaire plannen van Iran ter sprake te brengen tijdens de G-8 ontmoeting van dat jaar. Bovendien zei Hagel net iets te oprecht nee toen hem gevraagd werd een verklaring te ondertekenen waarin de Libanese Hezbollah tot terroristische organisatie werd bestempeld. Morton A. Klein van de Zionist Organization of America reageerde furieus toen hij lucht kreeg van Hagel's aanstaande benoeming: "Any American who is concerned about Iran's drive to obtain nuclear weapons, maintaining the Israeli-U.S. relationship and supporting Israel in its legitimate fight to protect her citizens from terrorism should oppose this appointment". Vervolgens was Hannah Rosenthal aan de beurt. Zij zou leiding gaan geven aan het speciaal binnen de Obama-regering opgerichte bureau ter bestrijding van anti-semitisme. Er was alleen een probleempje, want Rosenthal - de dochter van een holocaustoverlevende - had in het verleden gebabbeld met een paar joodse organisaties van linkse signatuur en dat was natuurlijk uit den boze. Om het nog erger te maken had ze ook nog eens in de adviesraad gezeten van J-street, een joodse organisatie met wel heel erg milde kritiek als het om Israelische misdaden gaat. Desalniettemin ging een aantal zeer rechtse zionistische clubs in de VS volledig uit het dak toen zij over haar voorgenomen benoeming vernamen. Voordat Rosenthal het wist gingen er geruchten over een verklaring van haar kant waarin ze gesteld zou hebben dat het beleid van de staat Israel aanleiding geeft tot het onstaan van antisemitisme (helemaal niet zo onwaar overigens) en toen was het natuurlijk helemaal mis. Rosenthal werd op de knieen gedwongen en zag zich genoodzaakt te verklaren hoeveel ze wel niet van Israel hield. Ergo: voor een benoeming op bepaalde posities binnen de Amerikaanse regering staat loyaliteit ten aanzien van Israel helemaal voorop. Hoe idioot was het niet geweest als een Amerikaan voorafgaand aan een benoeming binnen de overheid zijn liefde dient te betuigen voor Belgie, Oeganda of Laos. Als het om Israel gaat is zoiets ondertussen echter volkomen normaal in de VS. Als het zo doorgaat zullen Amerikaanse presidenten bij het afleggen van de eed tijdens hun inauguratie, voortaan de hand moeten leggen op Theodor Herzl's boek Der Judenstaat.
vrijdag 18 december 2009
Terwijl iedereen denkt dat het gesjacher in Kopenhagen klimaatverandering als inzet heeft, weten de financiers en multi's wel beter. Het gaat om de laatste grondstof die nog niet door bedrijven in bezit genomen is. De atmosfeer. Er kan maar een beperkte hoeveelheid co2 worden geloosd, de rijke landen moeten dus hun emissies daarvan beperken ... Tenzij je uiteraard gewoon beslag legt op de atmosfeer van de armere landen. Kijk, dat opent pas perspectieven, handel in emissierechten, (met een geschatte markt van 1,2 triljoen dollars per jaar). Daar hebben de rijke landen wel 10 miljard voor over. Goede handel zeg. Gewoon kunnen doorgaan met vervuilen en de armen afschepen. Geef het beheer van de paar miljard dollar aan het IMF en je zit gebakken, toch? Het IMF heeft een naam op het gebied van ontwikkeling. Haha. Laat de bescherming van de bossen maar aan het IMF over, dat zit wel goed. Ondertussen wordt het politieke spel in Kopenhagen steeds meer een zaak van de achterkamers, terwijl er 22.000 vertegenwoordigers zijn van NGO's, mochten er gisteren een honderdtal het gebouw in. Hetzelfde gold voor de aanwezige journalisten.
donderdag 17 december 2009
Natuurlijk blijven "we" in Afghanistan, dacht je voor een nanoseconde dat dat niet het geval zou zijn, het trouwste bondgenootje van de VS zal zijn troepen toch echt niet terugtrekken. Daar staan onze atlantische politici wel garant voor. Je wilt tenslotte toch carriere maken en dat doe je niet door een rechte rug te hebben.
Ondertussen wordt er weer wat meer bekend omtrent de troepenuitbreiding van de VS aldaar, was het 30.000 man? Oeps, shit, vergaten we even die 56.000 huurlingen mee te tellen die er ook extra heen zullen gaan. Al met al zal het totale aantal huurlingen naar schatting oplopen van 130.000 tot 160.000. Gouden zaken voor de huurlinguitzendburo's (dank Obama, dank).
Toezicht? Eh, toezicht is uitbesteed door de toezichthouders. Zo gaat ie goed. Wat vervelend is dat net vandaag bleek dat sommige van die huurlinguitzendburo's de Taliban betaalden om toch maar zeker te zijn dat de bevoorrading van de Amerikaanse troepen aldaar zonder al te veel kleerscheuren verloopt.
Enm o ja, de NAVO heeft te weinig geschikte helicopters voor het opbouwwerk in Afghanistan, de levertijden zijn erg lang, dus wat te doen ... Wel we gaan ze aankopen in Rusland, die heeft nog wel wat geschikt materiaal staan dat ingezet kan worden door de Afghaanse strijdkrachten. NAVO baas Rasmussen heeft hiervoor gepleit tijdens zijn bezoekje aan Moskou.
woensdag 16 december 2009
In de jaren vijftig waren veel Poolse joden niet happy. Ze voelden zich gediscrimineerd en het slachtoffer van anti-joodse maatregelen. Zal best veel voor te zeggen zijn geweest, al gaat het te ver om het naoorlogse Polen op een lijn te plaatsen met nazi-Duitsland, zoals zionisten tegenwoordig nog wel eens plegen te doen. Zo zaten er ook joden in de top van de communistische partij van Polen en voor een dergelijke positie in de NSDAP hoefde je als jood niet bij onkel Adolf aan te kloppen. De gevoelens van ongenoegen onder joden in Polen zullen ook veel te maken hebben gehad met de vette worst die Israel hen voor de neus hield, met de belofte van een ideaal bestaan in de joodse heilstaat. Hoe het ook zij: veel Poolse joden wilden pleitte: naar Israel. Helaas voor hen stond de Poolse regering dat maar mondjesmaat toe. Joden op belangrijke economische posities mochten het land bijvoorbeeld niet uit. Dat bracht de Israelische regering er toe zich te beklagen dat Polen alleen zieke en oudere joden liet gaan. Maar volgens de Poolse historicus Szymon Rudnicki zat het net even anders. Hij stuitte onlangs op een brief uit 1958 van de toenmalige minister van Buitenlandse zaken Golda Meir aan Katriel Katz, de Israelische ambasadeur in Polen destijds. Daarin suggereerde Meir de komst van zieke en oudere Poolse joden naar Israel te voorkomen. Kennelijk zat men daar niet om hen te springen.
Nu doet dit verhaal ergens aan denken. Aan de situatie in Duitsland gedurende de jaren dertig om precies te zijn, toen veel Duitse joden uit de aard van de zaak ook heel graag naar Palestina wilden vertrekken. De Duitse tak van de World Zionist Organisation wilde dat echter alleen toestaan aan joden die nuttig waren voor de in opbouw zijnde joodse staat en zieken en ouderen hoorden daar niet bij. Zij mochten in Duitsland blijven, met uiteindelijk alle gevolgen van dien voor hen. Het ging zelfs zo ver dat toen een groep gehandicapte joden ondanks alle tegenwerking toch Palestina wist te bereiken, zij gewoon terug werden gestuurd naar nazi-Duitsland.
En dan is er nog die Rabbi in Amsterdam. Hem viel op dat je in de synagoge (waarschijnlijk een othodoxe) zoveel gehandicapten ziet. "Die mogen niet naar Israel", was zijn verklaring. Zijn woorden, natuurlijk. En zelf zijn wij al een tijdje niet naar de synagoge geweest. Maar denkend aan die brief van Meir en de situatie in de jaren dertig, tja. Komt bij dat het zionisme sowieso niet vermaard is om humanitaire gevoelens. Daar kunnen de Palestijnen per slot van rekening van alles over vertellen.
dinsdag 15 december 2009
Op 6 mei 1945 werd dubbelagent Allert Brinkman aka Sally aka Ab van Straten aka Ab van Loon op straat doodgeschoten. Door wie? Daarover kregen we recentelijk een mail. Komt ie:
"Brinkman stond op de nominatie om na de oorlog gefusilleerd te worden. Hij was al gevangen genomen. Maar om een proces te voorkomen smokkelden figuren rond de Raad van Verzet geld naar binnen waarmee hij zich vrij kon kopen. Hij werd naar een Haags ontsnappingsadres geloodst en daar werd hij vergiftigd. Desondanks wist hij te ontsnappen. Bij de achtervolging werd hij standrechtelijk gedood.
De dag daarop arriveerde Kas de Graaf met een paar hoge Engelsen bij het ontsnappingsadres. Als hij alleen was geweest zou hij dezelfde weg als Brinkman zijn gegaan.
Overigens was er nog een infiltrant. Dat was ene Zwaal. Een latere jachtvriend van prins Bernhard met contacten in Oost-Duitsland. Hij importeerde auto's van Wartburg, maar die onderneming sneuvelde".
Aanvankelijk kreeg Allert's weduwe Lydia een verzetsuitkering. Maar na een paar maanden werd die ingetrokken en zat ze op zwart zaad. Daar ga je niet vrolijk van fluiten en dus ging ze op pad om het blazoen van haar overleden echtgenoot schoon te poetsen. Ze klopte daarvoor ondermeer aan bij de Canadese Field Security en veroverde daar het volgende briefje:
"Canadian Field Security. The Hague, 22 August 1945. To whom it may concern.
Brinkman, Albert, alias 4711. This man is registered in our files as an agent working for British intelligence and SD simultaneously. He was shot dead on 6 May 1945 by an unknown person. His work was of immediate value to us during the war years. W.g. Sgt. Cottier".
Alsteblaft. Allert was dus wel degelijk een dubbelspion. Net als de in zijn omgeving opererende Chris Lindemans aka King Kong, die wat later vergiftigd de pijp uitging in aanwezigheid van prins Bernhard's gappie Hans Teengs Gerritsen. De controleur van Brinkman, Lindemans en De Graaf, triplespion Gerrit Reede, werd pas maanden later opgepakt samen met zijn geliefde, Annemarie Beijer. Door de oorlog heen gestationeerd bij een Duitse zender in Eibergen. Moet heel comfortabel zijn geweest voor iemand die prominent deelnam aan het Englandspiel. Reede werd niet gefusilleerd. Hij kreeg vijftien jaar. Zijn perfide rol bij de eliminatie van de keiharde communistische verzetsgroep CS 6 met topmensen als Kastein, Katan, Frijda en de Boissevains werd verzwegen. Ook door het NIOD. De reden moge duidelijk zijn. Leuk onderwerp voor Netwerk misschien? Stay tuned.
dinsdag 15 december 2009
We zijn een jaar verder. In december 2008 hadden we het in deze serie tot nu toe voor het laatst over Ibrahim Dawood. Geen meneer om gezellig tussen de os en de ezel te zetten. Ibrahiempie was en is namelijk een Pakistaanse grootgrutter in alles wat ongezond is. En hij werd door de enige overlevende van de Wild Bunch die op 27/11/2008 het vuurwerk in Mumbai verzorgde, als mastermind aangewezen.
Dat kwam de pokeraars van de CIA en andere aanbidders van Fatima Morabo de Moreira blijkbaar slecht uit, want Ibrahim's naam werd al gauw van de shortlist afgevoerd. Stel je voor dat ie ging uitpakken over zijn dertigjarige samenwerking met de Company en aanpalende bedrijven in Afghanistan. Dat zou zwaar vagina wezen. Maar het probleem moest wel worden opgelost. Al was het alleen maar om die kleine tulband in Delhi te vriend te houden. Er waren twee opties: elimineren of kortwieken.
Uiteindelijk is blijkbaar voor de laatste optie gekozen.
Vorige week werd in Delhi ene Naresh Jain in een kruipruimte geperst. Op aanwijzingen van de Drugs Enforcement Administration (DEA), die wel vaker bij dit soort klussen wordt ingezet als de CIA liever effies in de schaduw wil blijven. Naresh wordt in India beschouwd als de koning van de hawala. Een betalingssysteem waarbij het geld niet de hele wereld wordt doorgepompt, maar grotendeels keurig blijft zitten achter de gleuf waar het gestort is. De transacties worden afgedaan door her en der over de wereld verspreide boekhouders, die niet dagelijks het geouwehoer van nicht Van der Linden of nicht De Leeuw hoeven te onderbreken om reclame te maken voor hun nering. Dus heul moeilijk te traceren en een pest voor de westerse bankwereld (1). Naresh, met 35 frontfirma's en een kopermijn in Kongo, is een topper in dat wereldje en verzorgt onder andere het betalingsverkeer voor ... Ibrahim Dawood. Waarschijnlijk stond iedereen op de afdeling Afghanistan in Langley mekaar na het nieuws te highfiven of -sixen. Maar of dit nou een doodklap betekent voor Dawood is net zo twijfelachtig als het constateren van necrofilie bij Theo Maassen. There are more things in heaven and Tora Tora, Horatio. Stay tuned.
1. Over ironie gesproken: ook heel wat mainstream-journalisten, die notabene dagelijks in bed liggen met de geallieerde strijdkrachten in Afghanistan, maken daar gebruik van het hawala-netwerk. CNN, BBC, you name it.
maandag 14 december 2009
Omgeven door een regenwoud aan oortjes kreeg Silvio Berlusconi gisteravond een ram voor zijn kanis met een toeristisch miniatuurtje van de Dom in Milaan. Hij werd gauw gauw achterin zijn auto geduwd. Maar voordat de jolige snoeper naar het ziekenhuis werd afgevoerd, kwam ie nog eenmaal met de snelheid van het licht uit de wagen om zijn geschonden bakkes luid en duidelijk aan de pers te laten zien. Waarom was duidelijk. Om langs die U-bocht zijn geschonden imago weer op te krikken. Want wat is er zieliger dan een inmekaargetremde ouwe baas? Dan ben je al gauw geneigd hem allerlei strapatsen uit het recente verleden met ondermaatse dametjes cq. professionele glijbanen te vergeven.
De dader was Massimo Tartaglia. Een man van 42 die goddank al tien jaar de weg kwijt is en onder psychiatrische behandeling staat. En van moeders zijde mogelijk verre familie is van Marinus van der Lubbe en/of Lee Harvey Oswald. Over dat laatste zijn de geleerden het nog niet eens. We houden u op de hoogte. Stay tuned.
zondag 13 december 2009
Een paar dagen geleden verscheen in de Israelische krant Ha'aretz het bericht dat Egypte een ondergrondse muur bouwt aan de grens met Gaza, om te voorkomen dat Palestijnen via tunnels goederen doorvoeren. Ha'aretz voegde daaraan toe dat vanuit Egypte gas in de tunnels wordt gepompt om het de Palestijnen nog moeilijker te maken. De website GeenStijl was er als de kippen bij om een aantal critici van de staat Israel in Nederland ervan te beschuldigen dat zij hier (nog) niet tegen hebben geprotesteerd. Dit is een typisch staaltje van het zwart-wit denken binnen het pro-Israelische kamp waar GeenStijl een duidelijke exponent van is. Kennelijk leidt solidariteit met Palestijnen voor GeenStijl tot de conclusie dat tegelijkertijd alle misdaden van andere Midden-Oosten landen dan Israel, goed gepraat moeten worden. Maar ok GeenStijl wil een reactie en hier komt-ie: laat het duidelijk zijn dat iedere regering die een aandeel levert aan de isolatie van Gaza en daarmee aan het onstaan van de grootste openluchtgevangenis cq concentratiekamp ter wereld, zich schuldig maakt aan een misdaad tegen de menselijkheid. En het maakt geen ene malle moer uit of dat nu Israel is, of een ander land, zoals in dit geval het corrupte regime van de Moebarak kliek dat in alle toonaarden met het zionisme collaboreert. Maar even iets anders. GeenStijl wekt plotseling de indruk voor de Palestijnen op te komen nu het voor de verandering een maal niet Israel is dat als (direct) verantwoordelijke valt aan te wijzen. Het is om tranen van in de ogen te krijgen. Neem een ander in de maling Rutger zeggen we hier, jullie vinden al die muren toch prachtig?
zondag 13 december 2009
Over eigenwijze klootzakken gesproken. Zijn er gisteren weer drie Amerikanski's gearresteerd in Lahore. Bleken luitjes van het inmiddels berucht aan het worden consulaat te zijn. Ze hadden fotootjes geschoten van Pakistaanse overheidsgebouwen en van controleposten van lokale smurfen. Daarnaast was hun vehikel voorzien van een valse nummerplaat. Na drie uur onder een lamp van 200 Watt te zijn gehouden werden ze weer op vrije voeten gesteld. Zijn zij nou zo dom of wij zo slim? Hoe kan je nou na een reeks van dit soort geintjes en de verse arrestatie van vijf landgenoten die in verband werden gebracht met Al Schijthuis toch rare fotootjes maken en rondtuffen met een vals nummerbord? Schiet ons maar lek. Nou nee, toch maar niet. Stay tuned.
zondag 13 december 2009
Wij horen al een tijdje helemaal niks meer over het onderzoek dat een internationale horde snuffelsmurfen momenteel pleegt in Nederland en onze randgemeenten ver over zee. Ging om lullige dingetjes als massaal witwassen, ondeugende goudsmokkel, jarenlange handel in Colombiaanse snorkelpoeier, frauduleuze grondtransacties en meer van dit soort vrolijke uitschieters. Met als een van de vermeende kopstukken Ramonsito Booi. De door alle Latijns-Amerikaanse wateren gewassen politieke leider van Bonaire en ouwe gabber van de Amsterdamse stenenhandelaar Niek Sandman. Nu is datzelfde smurfenonderzoek onderwerp geworden in de verkiezingsstrijd die ook daar is losgebarsten. Binnen het kader daarvan kregen wij een vertaling toegestuurd van een uiterst curieus artikel uit het blad "Ultima Noticia" van eergisteren. Willen wij u niet onthouden. Komt ie:
STICHTING PRO DIRECTE BANDEN HEEFT DE 500.000 GULDEN IN ONTVANGST GENOMEN VOOR UPB
Willemstad/Kralendijk – Onderzoek door "Ultimo Noticia" samen met enkele anonieme vrijwilligers op Bonaire heeft de hierna volgende informatie opgeleverd voor wat betreft het eerder gepubliceerde bedrag van 500.000 gulden voor de UPB uit Nederland.
Ons onderzoek wijst duidelijk uit dat de leiding van UPB het geld uit Nederland via een bekende Bank op Bonaire wilde ontvangen. Toen directie van de Bank achter de feiten van de transactie kwam, weigerde die de Bank te betrekken bij een dergelijke transactie. Toen besloten de UPB-leiders het geld op een andere manier op Bonaire te krijgen.
Op 19 november 2009 benaderde de UPB notaris Maarten Maartense om een stichting op te richten. Als oprichters dienden zich aan:
- Evo Angelo Cicilia, woonachtig te Kaya Lourdes 3, Bonaire en geboren op Aruba. Deze persoon is de broer van Ginia el Hage-Cicilia, echtgenote van Burney el Hage, ex Gedeputeerde en ex Minister voor UPB. Ginia was ook ooit Gedeputeerde, lid van de Eilandsraad en Statenlid voor de UPB. Op het moment is zij directrice van "Banco di Caribe" op Bonaire.
- Simon Dirk Dissel, een Europese Nederlander woonachtig te J.A. Abraham Boulevard 64 en geboren te Blokker, Nederland. Hij is getrouwd met een nicht van Ramoncito Booi. Zo blijft alles geheel in de familiekring.
De twee hebben de stichting opgericht onder de naam Stichting Pro Directe Banden. Volgens de statuten van de stichting is een van de activiteiten het ontvangen van donaties om onder andere deelname te promoveren aan referenda. In werkelijkheid is het de voornaamste reden waarom de stichting in het leven geroepen is.
Het bestuur van de stichting wordt gevormd door Evo Angelo Cicilia, Simon Dirk Dissel en Edison Enrique Rijna. Deze laatste is woonachtig te Boy Ecuryweg 25, Curacao en geboren op Bonaire. Hij is achterneef van Ramoncito Booi. Alleen familieleden nemen deel aan dit spel. Rijna is door de UPB ooit de positie van Gezaghebber van het eiland toegezegd, maar uiteindelijk is hij door de UPB in de steek gelaten.
Geld van het CDA uit Nederland? Het is goed om kennis te nemen het rapport "Salsa op Klompen", waarin Jan Peter Balkenende van het Nederlandse CDA aangeeft, dat zij "zusterpartijen" op de Antillen hebben. Op Curacao de PAR, op Aruba de AVP en op Bonaire de UPB.
Naar onze mening lijkt het erop, dat de Leider van de UPB [Booi, red.], die verklaard heeft dat hij zijn politieke carriere zou beëindigen, maar daarna zichzelf terugvond bovenaan het lijstje van UPB-"gangsters" in het onderzoek dat naar hem loopt, op verzoek van hoge Nederlandse heren is teruggekeerd. Zullen deze heren een streep zetten door dit onderzoek als Booi en de PAR alle eilanden in terugbrengen in de Nederlandse moederschoot?
Het vermoeden is groot dat CDA de campagne van alle zusterpartijen op de verschillende eilanden van de Antillen aan het financieren is, zodat Nederland weer de absolute macht kan krijgen. Dat is ook de reden om het volk voor te liegen, dat Nederland heel veel heeft moeten inleveren bij de onderhandelingen op Sint Maarten. In de verwachting dat de "zusterpartijen" het volk mee zullen krijgen tijdens de verkiezingen op de verschillende eilanden in januari 2010.
Volk, ben je vergeten dat bij vorige verkiezingen ex-Minister Nicolai uit Nederland zogenaamd een miljard gulden heeft uitgedeeld op datzelfde Sint Maarten, maar dat dat nooit is aangekomen? Kan je herinneren dat wij toen in grote letters hebben geschreven dat het miljard een "banaantje om de aap te vangen" was??? Laat je opnieuw toe, dat deze Europese Nederlanders jullie misbruiken als apen? Volk wordt alsjeblieft wakker!!! Het CDA heeft dit gedaan, omdat binnen die partij de panische angst leeft dat de Rode Partij van Bonaire, "Partido Democratico Boneiriano" alle drie zetels uit de aanstaande verkiezingen verovert en samen met de oppositie in Curacao een regering zal vormen zonder de PAR en dat de ambitie van Nederland om ons voor "een appel en ei" te kopen gefrustreerd zal worden. Het CDA en Jan Peter Balkenende weten, dat als de rode partij inderdaad de verkiezingen wint hun hele plan om de eilanden weer in bezit te nemen in duigen zou vallen. Volk van Bonaire, laat niet toe dat "zij" jullie eenheid kapot maken. Laat niet toe dat "zij" jullie stemmen gaan splitsen. Stem massaal op de Rode Partij, "Partido Democratico Boneiriano", om een einde te maken aan het proces van "verkoop" van onze vrijheid en onze waardigheid aan een Nederlandse regering, die in Nederland zelf ook niet meer gewild is. Weg met de dieven van de UPB en weg ook met Jan Peter Balkenende.
Wij hebben ook onderzoek gedaan naar de macht die achter al deze manipulatieve acties en activiteiten zit. Het bleek te gaan om een Europese Nederlander die bekend staat als Jan de Palingboer, die op Bonaire fungeert als de boodschapper van het CDA. Hij is een man met heel veel geld en eigenaar van een enorm Nederlands visbedrijf.
Zo. Is dat effe een lekker warm happie op een kouwe zondag. Nou zijn we wel wat gewend op dit gebied met bijvoorbeeld de Amerikaans-Israelische ondersteuning van ons Geert. Maar dit is toch andere koek en zopie. Een half meloen piek. Jan Peter Dodo. Ramonsito Booi. Jan de Palingboer. Helemaal Zuid-Amerika. Jammie. Stay tuned.
vrijdag 11 december 2009
Niks moeilijks. Blackwater werd ingehuurd toen de Amerikanski's verhaal gingen halen bij de Iraakse snorren en de Afghaanse baarden voor het binnenvliegen van de Twin Towers. Het leek een eitje te worden, maar al gauw werd duidelijk dat de expeditie in het Midden- Oosten wat langer zou gaan duren. Daarbij liep het CIA-personeel daar het risico in de kraag te worden gevat. Met alle lullige gevolgen vandien. Om die boys te beschermen werd de elite van Eric Prince te hulp geroepen. Maar al heul gauw werden die experts ook ingezet bij het "snatch and grab"-programma, waarbij verdachte snorren en baarden van de straat of uit hun nest werden geplukt. In heel wat gevallen werden ze meteen geboekt voor een baardvlucht naar een kruipruimte in Letland, Polen, Roemenië en meer van dat soort vakantielanden voor een Barbie-behandeling. Of op Gitmo rapido in een fleurige oranje overall gehesen.
De man die namens de CIA de deal met Prince maakte was "Buzzy" Krongard. Oorspronkelijk een van de baasjes van de bank AB Brown. Een greenback-vehikel dat ernstig verdacht werd van witwassen en van putten met voorkennis in de week voor 9/11.
Desondanks werd "Buzzy" als jarenlange vriend van de Bushes na 9/11 de baas op de operatie-afdeling van de CIA. Na een paar woelige jaartjes stapte hij over naar ... Blackwater. Change? No we can’t. Stay tuned.
vrijdag 11 december 2009
Is toch netjes. Binnen een paar dagen kregen we antwoord van Yvette Becker. De assistente van de momenteel wat krap bij kas zittende master of investment Jonald Bouwhuis. Omdat we uit ervaring weten dat terugscrollen net zo populair is als pokeren bij windkracht tien herhalen we de vragen nog even en dumpen dan meteen het antwoord erachteraan. Gaat ie:
"1. Is het juist dat volgens de statuten elke stichting binnen uw organisatie onder leiding moet staan van vier bestuurders?
Yvette: Nee, dat is niet juist. Elk bestuur bestaat uit drie bestuursleden.
2. Is het juist dat in vier van de zes gevallen niet aan die eis wordt voldaan?
Yvette: Het klopt dat niet alle besturen volledig zijn samengesteld. Zie ook toelichting bij 4.
3. Is het juist dat in twee van die gevallen, waaronder (stichting) VI, zelfs maar een bestuurslid de scepter zwaait, in casu de heer Wiegel?
Yvette: Op dit moment is dat juist. Zie ook punt 4.
4. Is het juist dat in het verleden kandidaten voor die vacatures zijn afgeserveerd?
Yvette: Nee, dat is pertinent onjuist. Bij de eerste vergadering van obligatiehouders zijn de besturen samengesteld. Echter, in een aantal gevallen waren er geen kandidaten beschikbaar, simpelweg omdat obligatiehouders zich geen kandidaat wilden stellen. We trachten de vacatures zo snel mogelijk ingevuld te krijgen. Echter is dan wel voorwaarde dat er kandidaten zijn.
5. Is het juist dat bij eventuele problemen obligatiehouders zich niet persoonlijk tot Bouwstate kunnen richten, maar dat dat recht is voorbehouden aan de respectievelijke stichtingen?
Yvette: Zoals uit de trustakte blijkt, kan de stichting zich tot de Bouw State fondsen wenden.
6. Is het juist dat Bouwstate VI met geld van stichting VI een zestal vastgoedprojecten wilde ontwikkelen, maar dat het bij vijf gebleven is?
Yvette: Nee, dit is niet juist. Zoals in het prospectus is te lezen zou Bouw State VI uit 3 panden bestaan. Echter bleek bij een van deze panden een verontreinigingprobleem te zijn (bodem), waardoor deze aankoop niet is doorgegaan. Alle deelnemers zijn daar toentertijd van op de hoogte gesteld.
7. Is het juist dat stichting VI een bedrag van 975.000 euro naar Bouwhuis Investment Group heeft overgeheveld in plaats van Bouwstate VI? En zo ja, waarom?
Yvette: Graag zou ik de documentatie willen zien waarop u deze informatie baseert.
8. Heeft u kennis genomen van een handgeschreven notitie op een ING-afschrift die betrekking heeft op de vermeende verdwijning van ruim twee miljoen euro?
Yvette: Indien u ons kenbaar maakt over welk bankafschrift dit gaat, kunnen wij op deze vraag antwoord geven".
Een paar conclusio's.
a) Bij een aantal stichtingen vervult Hans Wiegel dus inderdaad de rol van Lodewijk XIV. Maar dat komt omdat die obligatiehouders een stelletje oliebollen zijn.
b) Als er problemen zijn - en die zijn er - dan kunnen die oliebollen dus inderdaad alleen maar Jonald te lijf gaan via Lodewijk XIV en dat zijn twee handen op een buik. In het nette uiteraard.
c) Naar we mogen aannemen was bij stichting VI poen opgehaald voor de aankoop van drie panden. Er werden er maar twee gekocht. Volgens Bartjens moet er dus poen zijn overgebleven. Was dat misschien die 975.000 euro die naar Bouwhuis Investment zijn verhuisd? Daarvoor moeten we nog even te rade gaan bij onze bronnen. Net als voor dat afschrift van de ING. Want onze bronnen zijn nu eenmaal heilig.
Yvette, bedankt voor je reponse. Je hoort nog van ons. Stay tuned.
donderdag 10 december 2009
Volgens de Turkse krant Milliyet was de voormalige MIT en JITEM informant Tuncay "Daniel" Guney een infiltrant/provocateur die namens de Israelische inlichtingendienst Mossad de Ergenekon-samenzwering tegen de religieus geinspireerde AK-partij aanwakkerde. Een dergelijk bericht zal er beslist lekker in zijn gegaan bij de vele liefhebbers van samenzwerinsgtheorieen in Turkije. Zelfs bij de supermarkt liggen daar talloze boeken vol met de meest sterke verhalen, varierend van enigszins aannemelijk tot verregaand ongeloofwaardig. En die boeken gaan als zoete broodjes, zeker als er een Davidster op de kaft staat. Daarom kwam het verhaal uit Milliyet zeker niet onverwacht. Maar het blijft natuurlijk de vraag hoeveel hout zoiets snijdt, zeker als de wetten der waarschijnlijkheid worden gehanteerd. OK, er zijn in het huis Guney notities gevonden over dubieuze investerigen van joodse zakenlieden, maar dat maakt van hem nog geen Mossad-agent (1).
Verder zal het niet als een grote verrassing komen dat Milliyet vooral de bekering van Guney tot het joodse geloof als argument in stelling brengt. Maar daar rammelt het ook gelijk, want Guney maakte die stap pas uiteindelijk, in de VS en Canada. Dat wil zeggen, nadat hij Turkije de rug had toegekeerd. Bovendien was hij ergens tussendoor ook nog even christelijk. Lijkt allemaal niet in het patroon te passen van een Mossad-agent. Hetzelfde geldt voor het criminele gedrag waaraan Guney zich eerder in Turkije bezondigde. Want niet alleen maakte hij zich schuldig aan fraude, hij werd ook nog eens gepakt voor (auto)diefstal. Het ligt niet voor de hand dat een Mossad-agent het risico zal lopen om via dergelijke onbenulligheden tegen de lamp te lopen.
Het belangrijkste argument tegen de bewering in Milliyet is echter wel dat Israel helemaal geen infiltrant in de vorm van Guney nodig heeft. Er zullen beslist een aantal Mossad boys rondlopen in het Turkse, maar of die veel te doen hebben ten aanzien van Ergenekon, is zeer de vraag. Met verschillende pro-Israelische elementen binnen het Turkse militaire apparaat, is Israel immers meer dan afdoende vertegenwoordigd binnen de kringen met stoute plannen tegen de AK-partij. Daarnaast moet je er niet verbaasd van opkijken als blijkt dat de Mossad ook nog eens een poot heeft in inlichtingenclubs die momenteel eveneens zwaar onder vuur liggen in verband met Ergenekon, zoals MIT en JITEM. Per slot van rekening zijn er ook nog de verklaringen van de voormalige FBI vertaalser en klokkenluidster Sibel Edmonds. Die verklappen veel over de nauwe samenwerking tussen Turkse en Israelische diensten bij de illegale handel in fijne zaken als wapens, nucleaire technologie en drugs en daarom wellicht ook over een Israelische rol bij Ergenekon.
Alle reden dus om de vinger aan de pols te houden als het om de rol van Israel in Turkije gaat, niet in de laatste plaats wat betreft Ergenekon. Alleen lijkt Guney in dat alles nogal een nitwit te zijn; een nuttige idioot die door bepaalde omstandigheden en contacten het een en ander te weten kwam over zaken die op zich erg interessant zijn. Daarom kijken we hoe dan ook met veel belangstelling uit naar nadere vertaalde informatie over de bij hem thuis aangetroffen notities. Vooral natuurlijk over dat stukje met betrekking tot de Nederlandse rol bij de handel in narcotica. Maar als het goed is, is die informatie nu onderweg.
(1) Hierbij mag niet onopgemerkt blijven dat menige Turk op de hoogte is van recente investeringen door Israeliers in onroerende goederen in Turkije.
donderdag 10 december 2009
God, dat was wat in mei 2008. Flikkerde daar ineens het Utrechtse befkantoor Van Mens & Wisselink in tweeen. Onder leiding van mr. Huan Tan trad een viertal maatjes uit en ging verder onder de naam OnsNieuweKantoor. Officieel nog wel onder de vlag van M & W. Vraag je je als eenvoudige boerenleut af: Vanwaar dit schisma? Maatschapvoorzitter Harrie van Mens:
"De vier konden zich niet vinden in de beleidsvisies van de anderen in de maatschap. Er zijn in de afgelopen jaren van groei twee stroomsnelheden ontstaan. Wij willen ons meer internationaal richten en zij meer provinciaal. Jammer, maar ik ben ook wel opgelucht. Nu kan de besluitvorming weer gestroomlijnd worden".
Ja, ja. Maar in diezelfde tijd verklaarde vriend Harrie, als toezichthouder bij de groene yin en yangclub Terra Vitalis, dat ie alles in de klauwen had, terwijl de hele organisatie afbladderde. En ernstig in het nieuws kwam met verhalen over Ibiza, snoepreisjes, ongedekte nota's, connecties met serieuze onverlaten, niet betaalde afdrachten, zelfverrijking en zelfs een faillissement. Dus kunnen we veel waarde hechten aan Harrie's verklaring over het uiteenvallen van zijn Utrecht's kantoor? Huan Tan deed over het dramatisch besluit de volgende, provinciale euroduit in het perszakje:
"Over de jaren is er een verschil van inzicht ontstaan over wat we met het kantoor willen. We hadden een gezamenlijke visie, maar na een periode van onstuimige groei bleek dat sommigen deze gezamenlijke visie verlaten hebben. Dan moet je de vraag stellen: wat is onze visie en kunnen we die bijstellen?”.
Wollig als "Tuut, tuut, tuut" Lubbers in zijn hoogtijdagen. Wie bedoelde Huan in vredesnaam nou met die "sommigen"? Hoorde de toezichthouder van het hoge deining veroorzakende Terra Vitalis daar ook bij? En had die deining iets te maken met het besluit van Tan cs. om te retireren? Geen idee. Komt nog bij dat meneer Tan op het punt stond benoemd te worden tot deken van de Utrechtse beforde. En om nou als deken geassocieerd te worden met een twijfelachtig investeringsfonds is ook niet iets om blij van te worden.
Hoe ging het verder? Wie op de site van M & W klimt en op "contact" drukt ziet drie vestigingen verschijnen: Amsterdam, Rotterdam en Frankfurt. Nee, geen Utrecht. Hoewel die in het telefoonboek nog wel als M & W-vestiging te boek staat. Vinden we raar. Maar wij hebben niet doorgestudeerd.
Nog iets grappigs. Als je op dezelfde site op "professionals" klikt vind je uiteraard ook de naam van Harrie van Mens terug. Met daarachter tussen haakjes "of counsel".
Kan betekenen, dat de belastingprof nog wel naamgever van het kantoor is, maar voor de rest hooguit af en toe nog eens gepraaid wordt voor advies. Veel meer niet.
Waarom Harrie of counsel is? Moeten we een dezer dagen toch maar eens vragen. Stay tuned.
donderdag 10 december 2009
Er waren eens twee speurneuzen. Jut en Jul. Ze hadden allebei dezelfde werkgever als Bond. James Bond. En ze werkten zich een beat in the roundness om bewijs te vinden dat Saddammeke massaverneukingswapens in zijn kelder had staan. Plus de Nachwuchs van een gillende keukenmeid om die narigheid bij ons op dak te sodemieteren. Daartoe runden Jut en Jul ondermeer een ouwe officier uit het leger van Saddammeke. En laat die nou een goeie informant hebben. Oh yes? Yes. Een taxichauffeur, die zijn CO2 en fijnstof verspreidde bij de Jordaanse grens.
Op een dag vertelde die taxiboy dat ie ooit twee Irakese officieren in zijn wagen had gehad. En waar klepten die over? Dat Saddammeke een flink bosje raketten had en daarmee het hele Midden-Oosten met allerlei narigheid kon verrassen. Oftewel middellange afstandsraketten, waarmee Snorremans bijvoorbeeld binnen 45 minuten de Britse basis op Cyprus een Pearl Harbour-surprise kon bezorgen. Kijk, dat was nieuws. Jut en Jul blij. Probeerden nog wat technische info uit hun asset te schudden en schreven vervolgens een smeuiig rapportje. Wel met een voetnoot: de technische details van de raketten deugden niet.
Ook al was het rapport dus in wezen kurk, het werd door Tony Baloney warm ontvangen. Ook al omdat hij links en rechts had horen fluisteren dat Saddammeke biochemische en zelfs nucleaire shit had verzameld. We weten waar het eindigde.
Er werd in Downing Street een dodgy dossier in mekaar gehangen. Tony wurmde het door het parlement en sloot zich vervolgens aan bij Georgy Porgy. Niet lang daarna gingen ze samen over tot hun Gleiwitzoverval op Irak en de Ausradierung van alles wat naar Saddammeke rook of leek te ruiken. Gesteund door Jan Peter Fluitekruid, die binnenkort voor zijn initiatief nog een bosje bloemen van de commissie-Davids mag verwachten.
En wij maar denken dat een taxi-oorlog zich beperkt tot het Leidseplein of het Centraal Station. Het kan altijd erger.
woensdag 9 december 2009
Vorige maand vond in een football stadion in New York een inzamelingsactie plaats ten bate van kolonisten op de Palestijnse Westbank. Voor dezelfde boys and girls dus die het leven van de autochtone bevolking aldaar zuur maken. Het evenement werd georganiseerd door het Amerikaanse Hebron Fund, dat zich op deze manier inzet om Palestijnen uit hun huizen, dorpen en steden te verjagen. Het gaat er gezellig aan toe bij dergelijke inzamelingsacties en de lijst van aanwezigen liegt er ook niet om. Dov Lior, een vaste deelnemer aan dit soort feestjes, prees bijvoorbeeld het boek aan waarin Rabbijn Yitzhak Shapira het vermoorden van niet-joodse babies goedkeurt. Of neem Noam Arnon, een vertegenwoordiger van de kolonistenorganisatie Gush Emunim en eveneens een vaste verschijning bij inzamelingsetentjes van het Hebron Fund. Hij noemde Baruch Goldstein, die in 1994 29 ongewapende moslims in een moskee te Herbon doodschoot "een bijzondere man". En de drie joodse godsdienstwaanzinnigen die begin jaren tachtig drie Palestijnen vermoordden en twee Palestijnse burgemeester voor het leven verminkten, werden door Arnon als "helden" betiteld (1).
Het Herbon Fund staat in de VS niet alleen bij het inzamelen van fondsen voor religieuze kolonisten in Israel. Dat doen ook de eveneens in New York gevestigde Friends of the Ateret Cohanim en de Friends of Ir David. Gezamenlijk wisten deze gezelschappen tusen 2004 en 2007 via belastingaftrekregelingen meer dan 33 miljoen dollar voor de plaag van de Palestijnen bijeen te brengen. Deze link met de VS toont maar weer eens aan dat het fenomeen van de religieuze kolonisten een sterk Amerikaanse aangelegenheid is. Zo'n Amerikaanse jood gaat naar Israel, waar hij nog nooit eerder van zijn leven is geweest, om de autochtone bevolking daar direct een normaal bestaan te ontzeggen. Of erger, zoals Yakov Teitel. Hij kwam vanuit de VS als toerist naar Israel, maar kreeg direct het gevoel dat hij daar niet echt was geweest zonder een Palestijn te hebben vermoord. Zoals een andere toerist niet het gevoel heeft in Amsterdam te zijn geweest zonder een jointje te hebben gerookt. Dus sloeg Teitel aan het moorden. Het zal je als land maar gebeuren: moord als toeristische trekpleister. In alle gevallen praten deze idioten hun misdaden op soortgelijke wijze goed. Ze zijn jood en daarom woonden hun voorouders in Palestina, met als consequentie dat zij alle recht hebben om Palestijnen te verdrijven, met stenen te bekogelen, of te vermoorden als het zo uitkomt. Maar juist dat idee van die familieachtergrond ligt nu onder vuur, want de Israelische historicus Shlomo Sand legt in zijn boek "The Invention of the Jews" heel overtuigend uit dat de voorouders van verreweg de meeste joden anno nu, helemaal nooit in Palestina hebben gewoond. Ze bekeerden zich volgens hem pas veel later tot het joodse geloof. En om het nog leuker te maken wijst Sand op het wetenschappelijk bewijs dat het Palestijnse DNA heel veel overeenkomst vertoont met dat van de Israelieten van weleer. Dat brengt Sand er toe de Palestijnen te zien als nazaten van de joden die in het land achterbleven toen de Romeinen de joodse elite wegvoerden, na de val van Jeruzalem in het jaar 70. Dergelijke inzichten doen de aanspraken van religieuze kolonisten vanzelfsprekend niet veel goed, al zullen ze daar waarschijnlijk alleen maar fanatieker door worden. Het goede nieuws is dat Sand het uitstekend doet bij het seculiere publiek in Israel. Niet alleen wordt hij goed besproken, maar zijn boek verkoopt ook nog eens uitstekend. Veel beter dan dat van de krankzinnige Rabbijn Shapira.
(1) Deze drie werden in Israel gearresteerd en veroordeeld, omdat de Israelische regering het vermoorden van Palestijnen nu eenmaal als een exclusief militair privilege beschouwt. Ze kregen 24 jaar aan hun broek, maar werden uiteindelijk op voorspraak van toenmalig president Chaim Herzog na minder dan zeven jaar vrijgelaten.
woensdag 9 december 2009
Ja hoor, daar ging ie weer voorbij gisteravond. Zo'n drijvende doodkist van Kommertje Damen. Met allemaal alerte Jannen en Jantines aan boord. Lekker weer. Iedereen in zijn hum. Opeens alarm. Iedereen naar zijn post. Geen meeuw te zien. Zelfs niet op de radar. Maar alle kanonnen zijn in beweging. Misschien was Van Middelkoop in aantocht om eenmaal aan boord "mission accomplished" te roepen.
Maar helaas, dat zullen we nooit weten want verder gaat dat wervingsfilmpje van onze Koninklijke Marine niet. Het eindigt namelijk met beelden van twee Jannen en een Jantien die we al eerder zagen aan boord van die doodkist. In vrijetijdskleding, slokkie erbij, lekker op een zonnig terrasje. En wat voor terrasje! Het zitje van Hotel Restaurant Cipriani in Venetie! Waar een eenvoudig kamertje op 850 euro komt. Om over de wat grotere onderkomens maar te zwijgen.
Wat mogen die Jannen en Jantien dan wel niet verdienen? Nou, een simpele matroos mag na twee jaar al rekenen op het fabuleuze bedrag van ruim 1600 euro. Bruto. Komt nog een toelaagje van 50 euro bruto per dag bij als je buitengaats bent. Dus als we eens flink opscheppen zit je zo op 2500 euro. Bruto. Voor wat je na aftrek overhoudt kan je net twee keer je hoofd neerleggen in Cipriani. Een onderofficier misschien drie keer. Kortom, je bent wel achterlijk als je daaraan begint.
Ronk, ronk op de officiele site van de Marine: "We kunnen wel zeggen: de marine vergroot niet alleen je wereld, maar ook je bankrekening!". Ja, maar dan moet je wel elke dag tussen je vette lappen duiken. En zeker niet uitstappen bij Hotel Cipriani. Het is al eens vaker gezegd, maar die fillempies van de krijgsmacht? Allemaal nep.
woensdag 9 december 2009
Gisteren ontstond in het centrum van Lahore een verkeersopstopping waar alleen Camiel Eurlings misschien nog een Duitse staander van krijgt. Duurde uren en uren.
Oorzaak? Nee toch? Jawel. Weer drie verdachte Amerikaanse limousines met donkere spiegelruiten aangehouden. Die wilden effies met veel kapsones de buurt binnenrijden waar de vorige dag een bom een instant vuilnisbelt had gemaakt van de Moon Market en 54 Paki's vervroegd met eeuwig verlof had gestuurd. Halt. Bromsmurfen. Mogen we even uw papieren zien? Ja, jammer. Hadden de heren niet bij zich. En vervolgens de gebruikelijke toestanden. De arrestanten wensten niet mee te gaan naar het bureau. Druk bellen. Geduw, getrek. En het duurde niet lang of het woord Blackwater gierde door Lahore. Na een hoop gelazer verscheen eindelijk een knuppel van het Amerikaanse consulaat op het toneel met wat paperassen en konden de heren hun weg vervolgen.
Sinds het incident met onze Willem en Tommie in Islamabad weet zelfs een kleuter uit Balkbrug dat je je paspoort bij je moet hebben. Maar kennelijk is dat nog steeds niet doorgedrongen in de handboeken van de volwassen Amerikaanse vredestichters in den vreemde. Trouwens, wat moesten ze eigenlijk bij de Moon Market? Was iemand de vorige dag misschien zijn remote controle vergeten? Stay tuned.
woensdag 9 december 2009
Op de bij Tuncay Guney aangetroffen papperassen ging het ook over de betrokkenheid bij de handel in narcotica van Koerdische leiders in Irak, zoals Talabani en Barzani, terwijl ook de PKK door hem werd genoemd. Op zich zal dat niet erg verbazen, evenmin als de door Guney genoemde rol bij dopehandel van de eerder genoemde JITEM. Of Iran dan, dat eveneens in zijn notities voorkwam. De drugsdealers bungelen daar in groten getale aan de hijskranen, maar dat zegt natuurlijk niets. Per slot van rekening zijn de overheden van landen waar de strengste straffen voor dealen van toepassing zijn, doorgaans het diepst in de dopehandel betrokken. Maar ook over de rol van Frankrijk en - jawel - Nederland bij de drugshandel wist Guney het een en ander en dat is vanzelfsprekend alleraardigst om te constateren. Het is natuurlijk de vraag wat de waarde is van een stukkie papier bij een figuur als Guney. Helemaal als je weet dat zijn verklaringen erg inconsistent waren en dat hij al na vier maanden dienstplicht in Turkije werd weggestuurd vanwege psychische problemen. In de praktijk zouden die problemen neer zijn gekomen op een voorkeur voor de herenliefde. Maar dan is het weer vreemd wat er vervolgens gebeurde. Want aangezien hij in afwachting van zijn proces in verband met fraude op vrije voeten kwam, greep hij de kans om naar de VS en vervolgens naar Canada uit te wijken. Daar eenmaal aangekomen bekeerde de islamitisch opgevoede Guney zich eerst tot christen, om uiteindelijk tot het joodse geloof toe te treden, waardoor hij thans door het leven gaat als Rabbi Daniel Guney. Daarmee kwam hij bepaald niet terecht in een kring die bekend staat als ruimdenkend wat betreft homoseksualiteit. Bovendien kwamen al die vreemde moves zijn geloofwaardigheid zeker niet ten goede. Toch blijft zijn verhaal bij ons in het achterhoofd hangen. Daarvoor biedt het te veel raakvlakken met andere aanwijzingen over Ergenekon en de betrokkenheid bij drugshandel van verschillende landen.
dinsdag 8 december 2009
Heden bereikte ons een droef bericht. Volgens onze vliegende correspondent is onze goede vriend Azmat Mahmood er niet in geslaagd om zijn Portugese droom te verwezenlijken. De aankoop van het chique Algarve-resort Villa Sol gaat niet door. De Pakistaanse gap van de voormalige (?) CIA-asset John Deuss kreeg van de bank te horen, dat zij de stop uit het project trok. Oorzaak van die verrassende move: intrigerende publiciteit op een Nederlandse website.
Zo trek je sporen in Rheinland Pfalz (1), dan weer in de Algarve. Kleintje Muurkrant goes international. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 75 en 76 van de serie
dinsdag 8 december 2009
Van tijd tot tijd steekt hij zijn hoofd boven ons maaiveld. En dat is over het algemeen niet voor niks. Fons S. aka "da Fonz". Betrokken bij niet zo misselijke gevalletjes als Landoq, Fecundo en TRE. Respectievelijk van cold case tot nog bloedheet. Nou was de aandacht van de mainstream-pers voor deze meloenenaffaires door de bank genomen niet overweldigend. Beetje begrijpelijk, want dit soort zaken sleept zich voort als Iejoor in de Sahel. Maar zelfs al valt die publiciteit mee, het blijft uiteraard niet weldadig voor je verdere loopbaan. En de schoorsteen moet toch blijven roken. Of je Sinterklaas nou vol in de CO2 zet of niet. Vandaar misschien dat Fonzie nu het voorbeeld van Fatima Morabo de Melo heeft gevolgd en zich in de pokerwereld heeft gestort. Via zijn nieuwe site kan je jong aanstormend talent in die branche sponsoren. Als zo'n talentvolle vogel ergens in Tuitjehorn of Las Vegas een potje wint, win jij ook. Niet de volle mep natuurlijk, want er worden de nodige kosten gemaakt en oom Fonz doet dit ook niet voor noppes. Dus wie nog wat poen in zijn varken heeft en dit sportieve initiatief wel ziet zitten, hier is de site. Rien ne va plus. Niets is van u.
Nu we het toch over Fecundo hebben. Een oud-collega van "da Fonz" heeft zich ook weer op de markt begeven. Jaap de Bode. Vriend Jaap presenteert zich al weer een paar maanden als commercieel directeur van papier-en zeep-onderneming Burgman Supply in Almere. Hij schijnt daar de boel te reorganiseren en daarbij het personeel achter de vodden te zitten met opsporingsmethoden, die een koddebeier niet zouden misstaan. Ook zou Japie naar verluidt inzage hebben gehad in de boeken van de betrokken onderneming. Ter orientatie. Vos? Haren? Hoor je ons niet over lullen. Integendeel. Wij wensen Jaap en de firma Burgman een hygienische toekomst. Stay tuned.
maandag 7 december 2009
In 1994 werkte een zekere Tuncay Guney voor het TV kanaal Samayolu, dat ook nu nog nauw verbonden is aan de beweging van Fetullah Gulen, de religieuze drijfkracht achter de regerende AK-partij. Guney werd nooit een aanhanger van Gulen, maar leerde sindsdien wel veel van diens volgelingen kennen. Dat bleef niet onopgemerkt bij inlichtingendiensten, zoals MIT en de aan de Turkse gendarmerie verbonden JITEM, waar men graag meer over Gulen wilde weten. Guney zei later dan ook voor beide diensten te hebben gewerkt. Daar is veel voor te zeggen aangezien MIT zelf verklaarde contact met hem te hebben gehad. Weliswaar niet als agent, maar toch. Het is niet onwaarschijnlijk dat het via MIT en JETIM was dat Guney heel andere figuren leerde kennen dan aanhangers van Fetullah Gulen. Zo kwam hij in contact met de gepensioneerde gendarme-generaal Veli Kucuk, thans een belangrijke Ergenekon-verdachte. Bovendien werkte hij voor het tijdschrift 'Strateji', waarvan redacteur Umit Oguztan ook al met dat geheimzinnige netwerk in verband is gebracht door het Turkse justitieapparaat. De naam Ergenekon dook eveneens op nadat Guney in 2001 was gearresteerd voor onder andere fraude. De politie vond toen naast wat wapens ook een serie notities in zijn handschrift. Op een daarvan werd zijn contact Veli Kucuk genoemd als leider van Ergenekon. Daarnaast werd in zijn krabbels een verband gelegd tussen Ergenekon en verschillende journalisten. Ook verschillende hoge militairen buiten dienst beschreef hij in dat verband. Leuk, al wisten we dat al. De naam van ex-premier Tansu Ciler werd echter ook genoemd, evenals de verdachte investeringen en economische activiteiten van een aantal joodse zakenlieden in Turkije. Dat laatste is interessant aangezien er voor de joodse heilstaat aan de Middellandse Zee alle reden moet zijn om bij Ergenekon betrokken te zijn. Het ligt immers voor de hand dat de Israelische machtselite net als de Turkse militairen, ook liever een seculiere regering aan het roer ziet in Ankara. De problemen in de afgelopen maanden tussen Turkije en Israel spreken wat dat betreft boekdelen. En dat terwijl er onder Turkse militairen altijd veel enthousiasme is geweest voor samenwerking met Israel. Niet vreemd dus dat er al berichten verschenen waarin een link wordt gelegd tussen Israel en Ergenekon. Die bevinden zich nog in een behoorlijke conspiracy toonzetting, maar samenzweringen zijn niet zelden de schaduwen die het heden voor zich uitwerpt. Dus dat zit er allemaal nog wel aan te komen.
maandag 7 december 2009
Watzeggu? Zit de VVD in de lift? Gaat die Rutte trouwen met Doutzen Kroes of zo?
Anders kan het haast niet. Je kan toch niet zomaar weggummen, dat VVD-toppers als Zallum, Linschoten, Nijpels en De Grave allemaal aan de ruif bij ome Dirk hebben gezeten? En met zijn allen zondags naar de Milton Friedman-kerk gaan. Om vergiffenis te vragen voor hun dwalingen in de leer. En sterkte te putten uit de preek om door te gaan op de ingeslagen liberale graaiweg.
Oh, en dan vergeten wij bijna de grote grijze geitenbreier van Rutte's showkwartet. Hans Wiegel. Nee, geen connectie met ome Dirk. Maar wel ooit met ome Nico, de mental coach van Rupsje Nooit Genoeg bij het Bouwfonds (1) en wat recenter met Jonald Bouwhuis. De in trubbels geraakte goeroe van Bouwstate. Een vastgoedvehikel dat volgens Hansje helemaal safe zat. Ja, ja.
Hoe zat dat gezinnetje in elkaar? Komt ie: Jonald wilde wat vastgoed aanschaffen, maar hij had zelf geen poen. Geen nood. Hij ging de boer op met obligaties met een looptijd van zeven jaar. De opgehaalde poen ging in een potje bij stichting I, waar Hansje tegen een redelijke vergoeding de honneurs waarnam. Die stichting leende de bij elkaar gemansde poen vervolgens uit aan de BV Bouwstate I. En die BV kocht dan het geplande vastgoed en sloot een leuk hypootje af bij laten we eens wat zeggen de ING. Het eerste kind kreeg nog vijf broertjes. Dus het Bouwstategezin bestaat momenteel uit zes Stichtingen en zes BV's.
Als obligatiehouder zat je volgens Jonald en Hans hartstikke gebamzaaid met je 9 procent jaarlijks rendement, je tweede recht op hypotheek en je belastingvoordeel. Was ook zo, totdat de vastgoedmarkt scheuren begon te vertonen zonder dat de NAM in de buurt was of de Noordzuidlijn de bocht uitvloog. Hans en Jonald zochten hulp. Moet je met je billen bloot en da's soms bij de dokter al genant. Er komt altijd wat shit naar boven.
En over die shit zochten wij contact met Bouwstate via de volgende mail:
zondag 6 december 2009
Waar blijft de tijd. In januari komt Mehmet Ali Agca al weer op vrije voeten. In 1982 pleegde Agca een aanslag op Paus Johannes Paulus II. Een aanslag die mislukte, volgens menigeen helaas. Tijdens het daarop volgende proces verbijsterde Agca de wereld door zich tot de wedergekomen Jezus Christus te verklaren en het Vaticaan op te roepen het geheim van Fatima te openbaren. Na vijf jaar leverde Italie Agca uit aan Turkije, waar hij nog een fiks aantal jaren achter de bouten tegoed had voor de moord in 1979 op de Turkse journalist en mensenrechtenactivist Abdi Ipekci. Die moord pleegde Agca toen hij aangesloten was bij de grijze wolven. Die fascistische club zaaide destijds dood en verderf in Turkije in het kader van een strategie van spanning die uiteindelijk tot zoveel chaos leidde dat het leger er in 1980 aanleiding in zag om de macht te grijpen. Zuiver gevalletje Gladio dus, waar andere grijze wolven, zoals Abdullah Catli en Mushin Yazicioglu eveneens nauw bij betrokken waren.
Ondertussen is Agca nog steeds zo gek als een deur. Vanuit zijn cel verklaarde hij onlangs in een brief: "Ik spreek tot de mensheid als Messias Mehmet Ali Agca, de primaire en universele dienaar en woordvoerder van de enige God die het universum heeft gecreeerd en er leiding aan geeft". Maar helemaal op zijn achterhoofd gevallen is hij nu ook weer niet. Zeker niet als het om de penningen gaat. Voor een exclusief interview dat met hem op de televisie te zien zal zijn nadat hij op 18 januari a.s. is vrijgelaten, heeft hij een bedrag bedongen van niet minder dan twee miljoen dollar. Verder schreef hij in de gevangenis twee boeken. In verband met een van die boeken, "The Vatican Code", gaat het gerucht dat hij contact heeft opgenomen met Dan Brown, de schrijver van de bestseller "The Da Vinci Code". Het andere boek heet "The Perfect Bible" en Agca zou een grote Europese uitgeverij zo ver gekregen hebben om hem daar 5 miljoen dollar voor te betalen. En zo is de grijze wolf uiteindelijk in een geldwolf getransformeerd.
zaterdag 5 december 2009
Terug naar Den Haag. Naar de Plaats. Maison de Paris. Najaar 1944. Dubbelagent Allert Brinkman organiseert een bijeenkomst van goeie en foute verzetslieden. Om zijn positie als leider van de verzetsgroep te consolideren. Met assistentie van de Britse agent Bingham. Volgens een van de aanwezigen een lange, slecht Hollands sprekende man van achter in de dertig, die er als een echte militair uitzag. Was het echt een Britse agent, die van zijn gezond niet afwist? Of ging het om een Britse dubbelagent die om de donder wel van zijn gezond afwist? Of was het gewoon de lange, 44-jarige tripleagent Gerrit Reede aka George Brandy aka oom Gerrit, die in zijn "eigen" modemagazijn een topvoorstelling verzorgde? Samen met zijn handlangers Brinkman, Breed en Heine? Met als doel om de goeie verzetslieden onderwie zendspecialist Jan Thijssen binnenboord te houden? Kan heel goed, want de goeien hadden hun twijfels over het koshere karakter van Brinkman's verzetsrol. Wapendroppings liepen nogal eens fout af en er vielen nogal wat arrestaties te noteren in zijn omgeving. Verder had een Leidse knokploeg onder leiding van Brinkman een paar stunts uitgevoerd zonder toestemming van bovenaf en was er twee ton verdwenen uit de verzetskas.
Om uit te vlooien hoe dat nou allemaal zat zond bovenaf een afgevaardigde naar Den Haag: de communistische verzetsleider Gerben Wagenaar aka Blonde Freek. Allert Brinkman weigerde iedere samenwerking met Wagenaar. En die twee ton had ie nooit gehad. Trouwens, Freek was volgens Allert onbetrouwbaar en wilde de gedropte wapens na de oorlog gebruiken voor communistische doeleinden. Het Englandspiel ten voeten uit. Daarnaast had de combine Reede/Brinkman vriend Wagenaar liever niet over de vloer, omdat die het nodige wist over het uitroeien van de overwegend communistische verzetsgroep CS6.
Wagenaar tegenover de naoorlogse Enquetecommissie:
" ... Ik denk aan de groep Hans Katan (CS6, red.). Deze groep had contact met iemand van wie nooit is vastgesteld of hij nu al of niet van de overkant afkomstig was. Hij voerde de naam George. Mijn indruk is altijd geweest, dat de groep Hans Katan, waarvan er velen zijn gefusilleerd, is gevallen als gevolg van het feit, dat deze George, die ik in de bezettingstijd vereenzelvigde met George Brandy, hen verraden heeft ... ".
Na de oorlog werd beweerd dat George Brandy de schuilnaam was van V-mann George Ridderhof. Die was inderdaad namens de Abwehr geinfiltreerd in CS6, maar gebruikte zelf als schuilnaam George van Vliet. George Brandy was niemand anders dan international en Abwehr-Hauptmann Gerrit Reede, die in 1956 door een overlevend CS-lid alsvolgt in de eregalerij werd gezet:
"Te eniger tijd - in 1942, '43 en begin '44 trof men in de kern ondermeer de volgende namen aan: Kastein, Katan, Pooters, Van Mierloo, Boissevain (3maal), Van Couwelaar, Simon-Thomas, Van Blommestein, Verleun (2maal), Sluring, Ponger, Sluyter, Remiens, Koreman, Frijda, Prinsen Geerlings, Romein, Sanders, Bangma, Kalshoven, Celosse, Van Gulik, Van Gilzen, Pleyte, REEDE, Cost-Budde, Tonnet, Bergsma, De Graaf, danwel de illegale pendants".
Notabene, Reede had godverdomme net een flink aantal jaren doorgebracht in een kruipruimte wegens het verraad van de verzetsgroep Oranje Garde en een paar financiele akkefietjes. Het verraad van CS6 kwam niet aan de orde. Zijn werkzaamheden voor heren als Merton, Flesche etcetera uiteraard ook niet. Nee, meneer Reede was een verzetsheld. En wie beweerde dat? Kas de Graaf. Oud-NSB-er, zwarthandelaar, vriend van Arnhem-verrader Christiaan Lindemans aka King Kong en na de oorlog een "mannetje" van Prins Bernhard. Fuck!!!. Stay tuned.
zaterdag 5 december 2009
Fijne jongens toch die Israelische spionnen in de VS. Onlangs kreeg Jonathan Pollard, die sinds 1985 in een gevangenis te North Carolina verblijft in verband met spionage voor Israel, bezoek van de radicale zionist Moshe Feiglin. Pollard zette tegenover Feiglin een fijn plan uiteen wat betreft de door Hamas gevangen gehouden Israelische soldaat Gilad Shalit. Israel onderhandeld momenteel met Hamas over de vrijlating van Shalit, in ruil waarvoor de zionistische staat overweegt 1000 Palestijnse gevangenen vrij te laten. Maar dat moet Israel helemaal niet doen volgens Pollard. In plaats daarvan zou Israel naar zijn mening iedere dag een Palestijn dienen te vermoorden. En dat dan net zo lang tot Shalit door Hamas wordt vrijgelaten. Gelukkig blijft Pollard voor de rest van zijn leven opgesloten, al is hij helaas niet de enige zionistische malloot met dergelijke denkbeelden.
vrijdag 4 december 2009
Hoor je het eens van hemzelf. De van huis uit in de poen zwemmende, voormalige Navy-SEAL Erik Prince heeft nu paginabreed in Vanity Fair toegegeven, dat hij een asset van de CIA was. Eigenlijk meer dan dat. Hij bleek namelijk jarenlang absolute ex-toppers van de Company's vuile klussenafdeling in dienst te hebben gehad. En niet voor niets. Op het erf van Erik's eigen stulpje werd een flinke pluk rausdausers intensief getraind "to find, fix and finish" door de CIA uitgekozen enemies of the state.
Er werden in het artikel twee voorbeelden opgevoerd: een meneer Darkazanli en onze ouwe vriend Abdul Quadir Khan. Beide heren werden wekenlang afgelegd, maar om de een of andere polletieke reden ging het fix and finish-feest niet door. Darkazanli stond te boek als een Schijthuisfinancier en zou banden hebben onderhouden met de baarden die eindjaren negentig een paar Amerikaanse ambassades in Oost-Afrika elimineerden. Nou was het lullige, dat Darkazanli in Duitsland woonde. Eigenlijk mag je daar als geallieerde geen werkzaamheden op speurneuzenterrein verrichten zonder de Krauts vantevoren op de hoogte te stellen. Maar daar hadden Erik en zijn boys blijkbaar even schijt aan.
Dat gold ook voor de operatie versus Khan. Nou hebben die Paki's zo langzamerhand geen ene moer meer te vertellen binnen hun eigen landsgrenzen, maar gezien de innige banden die de CIA onderhoudt met de Paksitaanse ISI (Inter-Service Intelligence) had je toch een vriendelijk gebaar verwacht. Noppes. Als de boys van Prince groen licht hadden gekregen had Khan het ineens erg druk gekregen met het afwerken van 72 maagden. Maar zoals gezegd, dat gebeurde niet.
Of deze nieuwe revelaties over geheime Amerikaanse doodseskaders aansluiten op die van collega Seymour Hersh eerder dit jaar is nog moeilijk te zeggen. Hersh had het over een moordcommando van eendenkiller Dick Cheney. Terwijl het Princelijke team op de CIA leunde. En Cheney en de CIA waren niet bepaald vrienden voor het leven. Dachten we. Maar misschien zijn we op een bepaald moment wel ernstig de weg kwijtgeraakt in deze wildernis of mirrors. En zijn onze kruimeltjes brood opgevreten door een eagle. Hoe het ook zij, stay tuned.
vrijdag 4 december 2009
Je moet geen appels met peren vergelijken. Of teak met eik. Maar het is wel frappant hoe luitjes die wij met een mailtje verrassen daarop reageren. Neem nou onze fleurige missive die wij op 5 maart jl. in het kader van de serie "Terra Vulgaris" in de gleuf van Harrie van Mens lieten ploffen. Vermaard professor in de belastingologie en gezegend toezichthouder bij Terra Vitalis. Komt ie nog een keer:
"Geachte heer Van Mens,
Wij zijn al enige tijd bezig met het ontrafelen van de criminele achtergronden van het failliete PBMG. Daarbij stuitten wij onlangs op een paar video-opnames op Youtube, waarop te zien is dat een groot aantal dozen en computers uit het pand van PBMG worden gedragen en in vrachtwagentjes worden afgevoerd. Volgens experts in dit soort zaken lijkt het er sterk op dat het leeuwendeel van de papieren administratie en mogelijk ook digitale bescheiden a priori onttrokken worden aan het onderzoek van de curator. Zou u ons als prominent toezichthouder van Terra Vitalis uit de droom kunnen/willen helpen?".
Nou, leek ons toch helemaal keurig en geheel volgens de tikkietakkie-regels die daarvoor schijnen te gelden in de mainstream-journalistiek. Maar op ons tikkie kwam geen takkie.
Nog een voorbeeld. Uit dezelfde serie. Een mail aan Kees Eijrond. Bekend geraakt als Westbroek-bestrijder, Ischa-lover, Anciaux-inpakker (1), tutu-aanbidder, horecaffer en zelfs toezichthouder bij Terra Vitalis. Gaat ie:
"Geachte heer Eijrond,
Naar verluidt heeft u de functie van toezichthouder bij Terra Vitalis aanvaard zonder daarvoor een propere vergoeding te krijgen. Kunt u ons zeggen hoe dat zit?".
Dat was op 19 november jl. In Utrecht nichts neues.
Nee, dan Jurr van Dalen. Cultuursnuiver en nieuwe bezem bij de teakclub. Afgelopen woensdag vroegen we hem naar de inhoud van een epistel dat hij ontvangen zou hebben van Geert-Jan Boot. Uitgetreden founding father van Terra Vitalis. Wat denk je? Gisteren al antwoord. Fasten your seatbelts:
"Wij hebben uw e-mailbericht van 2 december jl. in goede orde ontvangen. Uit uw bericht begrijp ik dat u op de hoogte bent van een brief die de heer Boot naar onze organisatie heeft gestuurd. Ik kan u bevestigen dat wij inderdaad een brief hebben ontvangen en dat wij daar recent per brief op hebben gereageerd. Zoals u zult begrijpen kunnen wij geen mededelingen doen over individuele correspondentie (en de inhoud daarvan) die wij als Stichting Terra Vitalis voeren met derden. Indien u bent geinteresseerd in onze organisatie, filosofie en werkwijze bent u van harte welkom voor een bezoek aan ons kantoor in Oosterhout. Succes met uw website en met vriendelijke groet,
Stichting Terra Vitalis
J.A. Van Dalen".
Nou, Jurr, wij zijn heul erg geinteresseerd in je organisatie. Daarom waren we ook zo nieuwsgierig naar de inhoud van die brief en je antwoord daarop. Maar om nou naar Oosterhout te fietsen voor een nummertje filosofie of een culturele uitbarsting, nou nee. Wij zijn meer van het grove graafwerk. Toch bedankt voor je antwoord. En mocht je geinteresseerd zijn in onze organisatie, onze shovels en werkwijze ben je van harte welkom voor een bezoek aan ons kantoor in Den Bosch. Succes met je stichting en met vriendelijke groet, Stichting De Stelling, Jan Portein".
1. Moet je dit even lezen. Is dat boeiend of niet? Vooral dat commentaar. Wow!
donderdag 3 december 2009
Er blijven documenten opduiken over plannen binnen het Turkse leger om de regerende AK-partij van de troon te stoten. Onwillige militairen zouden aan de hand van chantage tot medewerking gedwongen worden, waarbij seks weer eens het sleutelwoord is. Het verhaal gaat dat de Ergenekon samenzweerders binnen het militaire apparaat prostituees in dienst namen om hun collega's te compromiteren. Klinkt bekend. In het algemeen, maar in het bijzonder ten aanzien van Turkije. Per slot van rekening circuleren er ook berichten dat de secretaris generaal van het Nederlandse ministerie van Justitie via (ontoelaatbare) seks in Turkije tot medewerking zou worden gedwongen door een crimineel netwerk aldaar.
Ondertussen breidt de Ergenekon samenzwering zich volgens zeggen steeds verder uit. Nu is de radicaal linkse DHKP/C aan de beurt. Er zou een financiele band bestaan tussen deze revolutionaire organisatie en Gurbun Capan, de ook al in verband met Ergenekon verdachte voormalige burgemeester van het stadsdeel Esenyurt in Istanbul. En kijk eens aan, een en ander zou blijken uit informatie die de aanklager in Istanbul ter beschikking is gesteld door justitie in Nederland en Belgie (in het laatste land raakte de DHKP/C een paar jaar geleden in opspraak na de moord op een telg van de Turkse miljonairsfamilie Sabanci).
De lijst van organisaties en personen die met Ergenkon te maken hebben is nu zo uitgebreid dat het echt ongeloofwaardig begint te worden. Dat vindt ook Huseyin Celik, de vice-voorzitter van de AK-partij. Hij verklaarde op ironische wijze dat zo langzamerhand de gehele bevolking in Turkije bij het complot betrokken is. Opmerkelijk om dergelijke woorden uit zijn mond te horen, want de AK-partij van Celik is het veronderstelde doelwit van Ergenekon en de belangrijkste stimulator van het proces in dit verband. Bovendien gebruikt de AK-partij de plannen binnen het leger volgens critici om de seculiere oppositie in diskrediet te brengen, dus zo'n opmerking verwacht je niet direct uit deze richting. Er is overigens een groepering die schittert door afwezigheid in deze. Want terwijl met de onthullingen naar aanleiding van het Susurluk incident in 1996 bij wijze van spreken een hele roedel grijze wolven met criminele antcedenten voorbij kwam draven, lijkt deze club nu te ontbreken. En dat geeft maar weer eens aan dat het geheime netwerk van toen, niet in alle opzichten indentiek is, of vergeleken kan worden met wat er nu speelt. Dat in beide gevallen sprake is van Gladio-achtige praktijken verandert daar niets aan. We zijn natuurlijk ook 13 jaar verder en in die tijd is veel veranderd. Zo was er ten tijde van Susurluk nog geen islamitisch georienteerde regering aan de macht in Turkije waar het zo seculiere leger nu zoveel problemen mee heeft.
woensdag 2 december 2009
Nieuwe bezems vegen schoon. Maar dan moet de steel wel lang genoeg zijn. Anders wordt het niks. Neem nou de stichting Terra Vitalis. In onze serie Terra Vulgaris hebben wij al heul wat fecalien van die club groenzoeters opgegraven. Overdrachtelijk uiteraard. Anders zou je in een optimistische bui misschien denken dat we het over hoopjes humus rond hun Costaricaanse teakboompjes hebben. Bij Terra speelt sinds kort ene drandus J.A. van Dalen de eerste bezem en een ouwe AFM-baron de tweede.
Is de steel van cultuur- en vitamine C-liefhebber Van Dalen (zeg maar Jurr) lang genoeg om al die geurende shit op redelijke termijn te verwijderen? Dat is de vraag. Valt niet mee met kanjers als belastingprof Harrie van Mens en horecaffer Kees Eijrond in je nek. Om nog maar te zwijgen over AFM-paus Johannes Franciscus Hoogervorst en een lastige duivel als Terra's founding father Geert-Jan Boot.
Nu we het toch over de duivel hebben. Er schijnt een brief van hem bij de top van Terra Vitalis door de gleuf te zijn geduwd. Een brief met een historisch karakter, oud zeer en voorstellen tot het roken van een vredespijpje. Alles in het belang van de aandeelhouders. Klinkt gezellig, maar als trouwe bestuurders van de bezemwagen zouden wij ook graag even in die brief willen neuzen. Organiek ingesteld als we zijn klopten wij daarom beleefd aan bij Jurr. Met een e-mail. Komt ie:
Geachte heer Van Dalen,
Ons kwam ter ore, dat u recentelijk een brief zou hebben ontvangen van de heer Geert-Jan Boot met ondermeer een voorstel om tot een gesprek te komen ter oplossing van de prangende problemen binnen uw organisatie. Wij zouden graag van u willen weten of die informatie juist is. En zo ja, of u bereid bent over de inhoud van die brief iets naar buiten te brengen. In het verlengde van dit laatste zouden wij ook nog graag van u willen vernemen of vanuit Terra Vitalis nog is gereageerd op het schrijven van de heer Boot.
U bij voorbaat hartelijk dankend ... "
Zal ons toch benieuwen of wij een frisse mail van Jurr terugkrijgen. Hij oogt heel transparant. Op de foto. Nou maar hopen dat Koos Alberts niet voorbij komt. Stay tuned.
dinsdag 1 december 2009
Een paar dagen geleden vond in Istanbul evenals in veel andere islamitische steden, het jaarlijkse offerfeest plaats. Daarbij ging het er weinig zachtzinnig aan toe. Een dier zou met het doorsnijden van de halsslagader net zo snel aan zijn einde komen als bijvoorbeeld door een fikse stroomstoot. Dat vertellen niet alleen moslims, want aangezien de halal regels veel weg hebben van de joodse spijswetten, beweren religieuze joden hetzelfde. En die hebben volgens menigeen op deze aardkloot doorgaans het gelijk aan hun kant, dus zullen we hier maar geen discussie over ritueel slachten beginnen. Het blijft echter een weinig verheffend tafereel om te zien hoe een koe door pa wordt voortgesleurd, terwijl zoonlief het arme dier hard met een stok op zijn achterste ramt om hem tot voortgang te manen. Helemaal als het doodsbenauwde beest daarbij ook nog eens door zijn poten zakt. Zonder meer mensonterend. Daar is het gemeentebestuur in Istanbul zich ook goed van bewust. Voor een deel uit menselijke gevoelens, maar ook omdat zoiets natuurlijk spekkie voor het bekkie is van bijvoorbeeld de blonde plaag uit Venlo. Daarom stelt men containers ter beschikking, waar de koe levend in gaat en er aan de andere kant keurig in plakjes gesneden weer uitkomt. Kost een habbekrats, maar veel Istanbulianen hebben dat (er) niet (voor over). Dus slepen ze de koe met veel gedoe naar een nabij gelegen grasveldje en gaan er met de hele familie bovenop zitten, waarna pa het mes ter hand neemt. Nu kun je wel zeggen dat schapen en runderen er langs evolutionaire weg, dan wel via het Opperwezen zijn gekomen omdat ze zoveel geconcentreerde energie bieden en omdat ze zo lekker zijn, maar dit is zelfs voor de meest verstokte vleeseter geen schouwspel om blij van te worden. Evenmin erg hygienisch. Edoch, het zal de harde kern binnen de aanhang van de Partij voor de dieren plezier doen dat het dierenrijk wraak nam. En hoe. Want gedurende het offerfeest raakten 200 Turken gewond door om zich heen schoppende koeien, terwijl een nog groter aantal ten gevolge van de varkensgriep kwam te overlijden.
dinsdag 1 december 2009
een man een man, een woord in een woord
een leven een leven, een dans om te dansen
niemand meer en niets meer in een accoord
zonder hoeven zonder hebben, enkel kansen
rode wodka, bier, een blow en wat vrouwen
geen oordeel enkel kijken en het leven doen
in een wonder geen angst, alleen vertrouwen
klanken zingend uitgedrukt in 'n warme zoen
zoals acteren zomaar kan zonder te acteren
geen poespas geen eer en geen hielenlikkerij
geen geloof enkel zijn en het leven accepteren
een man een man een leven een leven zo vrij
(Charles 01-12-2009)
dinsdag 1 december 2009
Onder christenen bevinden zich de meest gepassioneerde pleitbezorgers van de staat Israel. Dat geldt niet alleen voor protestanten, maar ook voor de jongens en meisjes van het houtje. Zoals voor onze eigen voorzitter van de Avigdor Lieberman fanclub, Maxime Verhagen. Christenen steunen de zionisten in politieke zin, maar ze sturen ook heel wat geld naar Israel. Bijvoorbeeld voor de herbouw van de joodse tempel op de plaats waar nu de Al-Aqsa moskee staat. Daarmee lijkt de uitspraak niet ongerechtvaardigd dat de meeste zionisten in de wereld geen joden zijn, maar christenen. Zijn ze in Israel erg blij mee, zou je denken. Nou, niet iedereen. Zo valt er de laatste tijd een toename van incidenten te constateren waarbij christenen op straat bespuugd worden door religieus georienteerde joodse jongeren. Althans dat beweren Israelische media. Het gebeurt zo frequent, dat het voor bijvoorbeeld orthodox katholieke priesters een vast onderdeel van het bestaan in het Beloofde land is geworden om bespuugd te worden. Er wordt heel wat kwijl verkwist in Israel, want nationalistisch orthodoxe joden hebben er tevens een gebruik van gemaakt om christelijke objecten zoals kerken, kloosters en begraafplaatsen te bespugen. Dat is voor hen zoiets als een religieuze verplichting. Nu zijn joden vooral sinds het begin van het tweede millennium in allerlei opzichten door christenen vervolgd. Dat is een punt. Bovendien zijn de intenties van christenen die tegenwoordig zoveel warme gevoelens voor de zionistische staat zeggen te hebben, ook niet geheel zuiver op de graat. Ze kunnen dan wel dol zijn op Israel, maar uiteindelijk is het lot dat zij in hun schema op weg naar de wederkomst van het kindeke Jezus voor joden hebben weggelegd, zeker niet stemming verhogend. Dergelijke christenen zijn ware filosemieten. Dat wil zeggen dat het antisemieten zijn die hun ware gevoelens over joden verbergen achter een overdreven enthousiasme voor alles dat met joods zijn te maken heeft. In dit geval dus achter Israel. Tegenover dit alles staat dat orthodoxe joden in Israel regelmatig het Schemone esre gebed praktiseren. Inclusief de Birkat ha-miniem bede waarin christenen - de miniem- vervloekt worden. Ook weer logisch vanwege datzelfde christelijke antisemitisme, zou je zeggen. Alleen gaat het Birkat ha-miniem aspect terug naar de tijd kort na het jaar des Heren, toen het christendom nog een kleine joodse sekte was en de machtsverhouding nog andersom lag. Beetje het verhaal van het kip en het ei dus. Maar een ding staat vast: al dat rondvliegende mondvocht in het Israelische luchtruim is zeker bevordelijk voor de verspreiding van de Mexicaanse griep.
dinsdag 1 december 2009
Toch gek. Wordt zo’n Timothy Hampton van de zesde etage naar de zeventiende gesjouwd, dan hophop naar beneden gelazerd en voor de rest hoor je er geen reet meer van. Terwijl je toch mag aannemen dat in een VN-gebouw de boel strak in de kieren wordt gehouden. Camera's, oortjes, de hele santenkraam. Maar niemand heeft wat gezien of gehoord voordat Timothy op de vloer uitmekaar spatte. Wie dat gelooft is bij Sinterklaas blijven steken.
En Timothy was niet de eerste die met een dubbele salto gestrekt aan zijn eind kwam. Begin dit jaar is daar ook nog een Amerikaan op deze manier gesneuveld. Van hem weten we verder al helemaal niks. Wat zijn werk was. Waar hij zijn cheeseburgers kocht. Nog niet eens zijn naam. Geheim.
Je moet trouwens toch goed om je heen kijken als je bij de VN bezig bent met fishy stuff. Zo zeilde februari vorig jaar ene Maria DiBiase van het VN-kasteel in New York zonder afscheidsbriefje naar beneden. Van 19 hoog. Net als Timothy was Maria een computernerd die officieel van het WHO (World Health Organisation) in touw was, maar ook toegang had tot een database die ondermeer materiaal bevatte over de levendige illegale handel in nucleair materiaal. En kennis op dat terrein kan heel erg ongezond zijn. Ook over Maria hebben we verder niks meer vernomen. Wij adviseren Ad Melkert daarom met klem om als het effe kan geen kantoortje in te richten dat hoger ligt dan de eerste etage. Voor je het weet lig je bij de VN op de keien. Stay tuned.
Wil je ook een actueel berichtje in deze rubriek kwijt dan kun je een berichtje sturen aan 't Kleintje. Sommige van deze actuele berichten worden opgenomen in komende edities van de papieren versie van Kleintje Muurkrant. Neem een abonnement op 't Kleintje door 17,50 euro over te maken op giro 5349231 tnv Muurkrantkollektief DenBosch. Gegroet!, 't muurkrantkollektief
Ga ook eens kijken bij de morgenster waarin dieper op sommige van bovenstaande thema's wordt ingegaan.