Behoefte om ook een berichtje/column in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Een aantal hieronder lopende series hebben we verzameld op een aparte site, zie followup
maandag 15 maart 2010
Heb je wel eens. Dat je maandagsochtends wat moeilijk op gang komt. Rottig je nest uit, je kan geen schone handdoek vinden, de kaas is op, melk aan de zure kant, geen tijd voor een espressootje. Klotebegin van de week, maar aan dat schreeuwend gemis aan cafeïne kan makkelijk iets worden gedaan. Je pakt je inhaler uit je zak, zet hem aan je mond, haalt diep adem en schiet een koffieshot je longen in. Astmalijders weten wat we bedoelen.
Pas op de markt in de States. Ze doen er daar echt alles aan om de economie weer op gang te brengen. Zo'n inhaler kost 3 dollar en in een boxje van drie 8 dollar. Een espresso is buiten de deur net zo duur. Dus als je geen behoefte hebt om effe rustig op een terrassie wazig voor je uit te staren met een bakkie is zo'n inhaler een uitkomst. Nog niet verkrijgbaar in Nederland, maar hij komt eraan. Ook leuk voor olifanten.
maandag 15 maart 2010
Terwijl Turkse officieren worden verhoord in verband met Al Qaida aanslagen, blijven sommige figuren volhouden dat er niets aan de hand is. Figuren als Garreth Jenkins, Barry Rubin, en Sonor Gagaptay. Voor hen kunnen de recente onthullingen over samenzweringen binnen de strijdkrachten en daarbuiten alleen aan islamitische paranoia van de regerende AK-partij worden toegeschreven. Ergenekon, Sledgehammer, Operation Cage en het Action Plant to Fight Reactionaryism zijn allemaal verzinsels van de AK-partij, daar komt het op neer. Dat de meeste Turken volgens opiniepeilingen wel degelijk geloven in de realiteit van Ergenekon, zal hen worst zijn. Dat het Europees Parlement in zijn laatste rapportage bezorgdheid uitdrukt over Ergenekon en Sledgehammer, eveneens. Maar hoe gezellig zijn de credentials eigenlijk van bijvoorbeeld Sonor Cagaptay? Hij kan dan van Turkse komaf zijn, maar is zeker niet representatief voor de Turkse overheid. Integendeel, de AK-partij zal zich nauwelijks grotere tegenstanders voor kunnen stellen. Cagaptay is leverancier van anti-AK-partij propaganda aan de Amerikaans media bij uitstek. Daarnaast is hij verbonden aan het "Washington Istitute for Near East Policies" (WINEP). Deze denktank ontvangt fondsen van de joodse lobbyclub AIPAC, een door de FBI van spionage in de VS verdachte organsatie. Spionage voor Israël om precies te zijn. In dat gezelschap voelt Cagaptay zich goed thuis, zoals hij zich ook prima op zijn plaats weet in het neoconservatieve milieu. Volgens Cagaptay wil de AK-partij via Ergenekon de Turkse strijdkrachten in diskrediet brengen. Maar laten diezelfde strijdkrachten waar Gagaptay het over heeft nu het enig overgebleven instituut in Turkije zijn waar Israël nog op sympathie kan rekenen. Daarmee is de Israëlisch-Turkse cirkel weer gesloten.
Gagaptay heeft naast zijn werk bij WINEP/AIPAC overigens nog een aardige baan. Want hij werkt bij het "Foreign Service Institute" van het Amerikaanse State Department. De ex-CIA agent Philip Giraldi vraagt zich af hoe dat in vredesnaam mogelijk is. Want de denktank waar Cagaptay aan verbonden is wordt gefinancierd wordt door een organisatie die buitenlandse belangen dient, wat zich niet laat verdragen met een positie bij het State Department. Met andere woorden: volgens Giraldi heeft het State Department een Israëlische spion in huis. Echter, de recent ontstane crisis tussen Tel Aviv en Washington zou wel eens kunnen impliceren dat Cagaptay binnenkort uit mag zien naar een andere betrekking. Wij hopen het van ganser harte.
zondag 14 maart 2010
Het zal toch niet waar wezen? Vandeweek is een 78-jarige wapenhandelaar achter het gaas gegaan in Rotjeknor. Hij zou volgens de schaarse berichten ooit zijn ontsnapt uit een Italiaanse gevangenis. Nederland zou bereid zijn om de oude avonturier uit te leveren aan Italië op voorwaarde dat hij zijn verdere straf in Nederland mag uitzitten. Dat duidde erop dat de betrokken schavuit een Nederlander was. En dan zou je haast zweren dat het om Theodor Cranendonk gaat. De man die tot 10 jaar was veroordeeld wegens de leverantie van 30 bazooka's aan de 'Ndrangheta en ondanks een internationaal verzoek om hem aan te houden vrolijk zijn opwachting maakte op feestjes in Rotjeknor en Manilla. Al dan niet in gezelschap van zoon Theodor, dochter Marie Luise, ambassadeurs, zakenpiefjes, feestneuzen etcetera. En links en rechts de wereld over fietste om zakendeals af te sluiten. Wat denk je? Het is Theodor. Hoorden we vandaag uit zeer betrouwbare bron. Binnenkort meer in dit theater. Stay tuned.
zondag 14 maart 2010
Bill Gates, bekend van Windows, het computerprogramma dat nooit precies doet wat je wilt dat het doet. Diezelfde Gates heeft het in zijn hoofd gehaald de mensheid te redden. Schoenmaker houd je bij je leest, zijn wij geneigd te denken. Probeer nu eerst maar eens fatsoenlijke software te produceren en dan zien we wel weer verder. Dan worden er in ieder geval geen absurde uitspraken de wereld in geslingerd, waar je haren van overeind gaan staan. Want kijk eens wat Gates er onlangs uitgooide toen hij op de "Innovating to Zero" conferentie in Long Beach een lezing hield. “First we got population. The world today has 6.8 billion people. That’s headed up to about 9 billion. Now if we do a really great job on new vaccines, health care, reproductive health services, we lower that by perhaps 10 or 15 percent". Voor wie het nog niet door heeft: Gates sprak zich bij deze gelegenheid uit voor een bevolkingsreductie via de verspreiding van nieuwe vaccins. Een virus is niet meer nodig, want dankzij Gates hebben we nu vaccins. Het wachten is alleen nog op een nieuwe griepgolf en dan kan de meute weer belazerd worden. Met als het aan Gates ligt massasterfte onder de bevolking als gevolg, want tien procent van 6,8 miljard is een behoorlijke massa. Wedden dat een stel broodmagere Afrikanen daar het slachtoffer van gaat worden. Hoe heette zoiets ook al weer? Ja, eugenetica.
zaterdag 13 maart 2010
Leuke uitspraak van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu bij de honderdste verjaardag van zijn vader, Ben Tzion Netanyahu. Pa Netanyahu zou in de jaren negentig de 911 aanslagen voorzien hebben. Hoe kwam die ouwe aan zo'n voortuitziende geest? Laten wij de doopceel maar eens een beetje lichten van deze zionistische havik. Ooit was Ben Tzion Netanyahu persoonlijk seceretaris van Wladimir Jabotinsky, de grondlegger van het revisionistisch zionisme. In de jaren dertig, toen de socialistische zionisten er nog niet eens bij stil hadden gestaan dat Palestina een autochtone bevolking kent, wilde Jabotinsky al Palestijnen vermoorden. Later, in de jaren tachtig en negentig had Ben Tzion Netanyahu de leiding over het "Jonathan Institute", een Israëlisch-Amerikaanse denktank waar naast zoonlief bijvoorbeeld ook George Bush Sr. bij betrokken was. De penningmeester van het Jonathan Istitute was ene Larry Silverstein. Wie was dat ook al weer? Silverstein wist in juli 2001 via een lang lopend lease contract controle in handen te krijgen over vier tot het World Trade Centre in New York behorende gebouwen. Vervolgens nam hij een verzekering op het gebouwencomplex, waarin ook terroristische aanslagen waren gedekt. Twee maanden later claimde Silverstein na de aanslagen dubbele uitbetaling, aangezien er in feite niet een, maar twee terroristische aanslagen waren gepleegd. Dat had wat voeten in aarde voor de verzekeraars, maar uiteindelijk incasseerde Silverstein 4.5 miljard. Dat wil zeggen, een miljard meer dan hij kort daarvoor had neergelegd. In 2008 verklaarde Bejmanin Netanyahu tijdens een toespraak voor de Israëlische Bar Ilan universiteit dat de 911 aanslagen groot voordeel hadden opgeleverd voor de Israëlische staat. En nu vertelt hij dus dat zijn vader het allemaal al voorspeld had. Mooie kunst. Maar laten wij niet te kritisch op Israël zijn, want voordat je het weet krijgt DenBosch een kernkop uit Dimona op zijn dak.
zaterdag 13 maart 2010
Hoppa. Weer een vetklep die voor de wolven wordt gemieterd. Deze keer een Beierse kapelaan die had gebadmeesterd met minimaal één koter, maar na een cursus “hoe beheers ik mijn leuter in de nabijheid van een kleuter” weer rustig zijn pastorale werk mocht voortzetten. En wat denk je? Bingo met een vingerplant: weer met zijn gewijde poten aan koters gezeten. Hij kreeg in 1985 de zak, maar is sindsdien nog wel bezig met katholiek welzijnswerk in bejaardencentra. Want ledigheid is des duivels kont kussen.
Joseph Ratzinger aka Pappa Benedictus XVI heeft inmiddels verklaard dat ie geschokt is. Mag ook wel, want de betrokken kapelaan was actief in Beieren toen die deelstaat nog het aarsbisschoppelijk jachtgebied van Joseph zelf was. Uiteraard hat Joseph niks ervan gewusst en was dus niet verantwoordelijk voor dit nummertje koterhopsen. Net zo min als voor de andere 169 analoge gevallen die momenteel bij onze oosterburen in kerkelijk verband onderzocht worden.
Maar Joseph was wel verantwoordelijk voor het optrekken van de Romeinse Muur, toen hij als een van de hoofdmeiters van de kerk toezicht hield op het bewaren van Paulus’ normen en waarden. Hij stuurde in die hoedanigheid een geheime brief aan alle ondermeiters waarin hij erop aandrong alle gevallen van pastoraal hopsen in der minne te schikken en de betrokken herder geruisloos over te plaatsen. Een soort aflaat dus waar geen Justitiesmurf aan te pas kwam. En als de slachtoffers de intentie hadden om openbaar te gaan piepen dan raadde vriend Ratzinger aan om te dreigen met ex-communicatie.
De kerk gaat aan sex ten onder. Maar wat wil je ook als je kerels verandert in drag queens en ze zelfs verbiedt om ook maar te swaffelen met hun persoonlijke wijwaterkwast. Daar komen geheid ongelukken van. En schadeclaims. Amen. Stay tuned.
zaterdag 13 maart 2010
We hebben het een paar weken geleden in alle toonaarden kunnen lezen in de Nederlandse pers. Hoe tientallen Turkse officieren werden gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij operatie "Sledgehammer", een geheim plan uit 2003 dat via veel geweld een einde moest maken aan het regeren van de AK-partij in Turkije. Het is jammer dat dergelijke berichtgeving nooit een follow up krijgt. Dan hadden we kunnen lezen dat de verdachte militairen recentelijk niet alleen verhoord zijn in verband met niet gepleegde aanslagen, maar ook voor aanslagen die wel degelijk zijn gepleegd. Het gaat de aanklagers om de aanslagen uit 2003 in Istanbul op het HSBC bankgebouw, twee synagogen en het Britse consulaat. Eerder werd er niet aan getwijfeld dat Al Qaida de aanstichter was van dit geweld, maar ondertussen liggen de zaken niet meer zo duidelijk. Althans, niet voor justitie in Turkije.
Het valt niet mee de recente ontwikkelingen los te zien van de arrestatie van niet minder dan 120 leden van een Al Qaida cel in Turkije een paar maanden geleden. Het zal toch niet zo zijn dat een van die fundi jongens gebabbeld heeft over afspraakjes met militairen nadat hij door de autoriteiten op het rooster was gelegd? Of ligt het eenvoudiger en werd er indertijd simpelweg een vals vlaggetje bij die aanslagen geplant? Zou zo maar kunnen. Met de ervaringen rond de coup van 1980 in het achterhoofd, kun je van Turkse militairen de meest onfrisse zaken verwachten. Dus dit ook. Saillant detail is dat het na de aanslagen van 2003 krioelde van soldaten in de straten van Istanbul. Die hoorden daar helemaal niet te zijn, dat was een politietaak.
vrijdag 12 maart 2010
Kan een rare aap zijn, die Israëlische historicus en militair analist Martin van Creveld. Maar hij heeft een groot talent en dat is ons de stuipen op het lijf jagen. Volgens van Creveld zal het aanhoudende Palestijnse verzet onherroepelijk tot het einde van Israël leiden als er niet ingegrepen wordt. Daarom heeft de Israëlische regering volgens hem op termijn geen andere keuze dan de massale deportatie van Palestijnen. Weg uit Gaza en weg uit de West Bank dus met die Palestijnen. Bekend geluid. Maar niet alleen meer van zionistische hardliners, want het enthousiasme voor dergelijke plannen is groeiende onder de Israëlische bevolking. Een paar jaar geleden was nog slecht zeven of acht procent hier voor te vinden, maar dat percentage is recentelijk opgelopen tot meer dan 33%. Natuurlijk is van Creveld niet gek. Hij is zich heel goed bewust dat zo'n move wereldwijd tot enorme protesten zou leiden, ook van Europese regeringen. Maar Israël moet wel, om het voortbestaan veilig te stellen. Daarom zal de zionistische staat in dit scenario gedwongen worden Europese hoofdsteden met kernwapens te bestoken. Nee geen grapje, Van Creveld meent het serieus. Bovendien schijnen dit soort plannen al langer te leven is Israël, want in 2003 verklaarde Van Creveld al aan Elsevier dat Europese steden - waaronder Rome - zich onder de mogelijke doelwitten van Israëlische kernwapens bevinden. "We have the capability to take the world down with us. And I can assure you that that will happen before Israel goes under", voegde Van Creveld daar aan toe. Met andere woorden: het bekende "Samson scenario", al kan je deze uitspraak ook heel goed onder de noemer nucleaire chantage rangschikken. En de wereld maar denken dat het nucleaire gevaar uit Iran komt. Met figuren als Van Creveld kan je alleen maar hopen dat Iran zo snel mogelijk nucleair gaat om de zaak een beetje in balans te houden. Maar alle gekheid op een stokje. Wij vragen ons af hoe Israël volgens Van Creveld dient te reageren op de recente beslissing van het Europees Parlement om ondanks alle inspanningen van de joodse lobby in Europa, het Goldstone rapport te accepteren. Brussel platgooien met kernwapens soms? Zou gelijk een geheel andere betekenis aan het Atomium geven.
vrijdag 12 maart 2010
Ergens aan het eind van de vorige bewogen eeuw kwam een kunstliefhebber op het lumineuze idee om eens een bezoekje te brengen aan de artshop van Bugatti-aanbidder Jaap Braam Ruben in Maastricht. Hij naar binnen, met zijn fotocamera in aanslag. Er was niemand aanwezig. Dat wil zeggen, niet in de shop zelf. Wel in het privégedeelte erboven, waar zich kennelijk een omvangrijke echtelijke ruzie voltrok. Het verschafte de bezoeker de gelegenheid om het voorste exemplaar van een rijtje schilderijen dat tegen een wand stond aangevlijd op de kiek te nemen. Het kwam hem bekend voor. Maar voor hij nog meer op de gevoelige plaat kon vastleggen daalde Jaap als de engel Gabriël de trap af en verzocht de bezoeker dringend om op te lazeren. Dat deed de kunstliefhebber. Thuisgekomen vergeleek hij zijn foto met een van de afbeeldingen uit een circulaire, die was samengesteld naar aanleiding van een diefstal uit het Joffershuis aan de Amsterdamse Keizersgracht. En jawel, a perfect match. Het ging om een schilderij van Jan Sluyters. Een dame op het strand.
De kunstliefhebber zocht contact met de rechtmatige eigenaren en sprak met een van hen, Jacob Sietsema. Zij maakten een afspraak over hoe nu verder, maar niet lang daarna kreeg Jacob een beroerte en de zaak verzandde.
Overigens had de kunstliefhebber zijn verhaal nog wel gedeponeerd bij de ook in een andere context bij ons figurerende rechercheur/spannende boekjesschrijver/stevige stoelenontwerper Simon de Waal. Maar hij hoorde er niks meer van. Kan te maken hebben met wat er niet lang na zijn aangifte in Maastricht gebeurde. In de shop van Jaap.
Daar had namelijk een ernstige heer zijn opwachting gemaakt. Namens een cliënt eiste deze heer een bundeltje documenten terug. Die hadden betrekking op een Bugatti en Jaap had ze in goed vertrouwen gekregen van voornoemde cliënt om het antieke vehikel op te kunnen duikelen. Jaap deed of zijn neus bloedde. Hij wist niet waar de ernstige heer het over had. Net voordat critical mass in zicht kwam werd het gesprek plotseling onderbroken door een inval van een heel peloton vervaarlijke smurfen, die met veel bombarie wel zo’n dertig schilderijen inbeslagnamen. En u raadt het en gaat door naar de volgende ronde: een van de schilderijen was die van Jan Sluyters. Een dame op het strand.
Hoe het verder afliep weten we niet. Maar is dat schilderachtig of niet? En we zijn er nog niet. Stay tuned.
vrijdag 12 maart 2010
Ja wat nou multiple choice! Niks multiple choice! De hele opgave was fout. Had vrouwtje Des Bouvrie opgesteld om die journalistieke bloedhonden het bos in te sturen. Haar krullenbol zat dus gewoon in een kruipruimte met een plastic bed, een papieren laken en een kledder rijst op het menu. En dat allemaal omdat Janus dyslectisch is en zich net als onze lieve Heer alleen maar bezighoudt met scheppen en de rest op zijn beloop laat. Vooral als het om boekhouden gaat. Daar heeft ie een penningmeester voor. En die heeft volgens Des Copies ergens in het verleden een rekening naar een verkeerde BV gestuurd en daar is alle ellende mee begonnen. En nee, hij gaat geen schadeclaim indienen bij de FIOD. Hij gaat gewoon verder met scheppen. Zand erover. Liefst wit.
Lieflijk. Maar toch even een kanttekeningetje. Vorig jaar herfst ging het effies zwaar kut met het bedrijf van Janus. Toen vroeg hij aan zijn personeelsleden of ze tien procent van hun salaris wilden inleveren. Dat zou begin dit jaar weer gerepareerd zijn, want het ging weer even beter. Maar kennelijk kon Janus toen wel rekenen. Dyslectisch of niet. Stay tuned.
donderdag 11 maart 2010
Ach ja, die meneer Brussel. De avontuurlijk ingestelde getuige in het proces Lammers versus mevrouw C. , die met zijn hand op zijn gun verklaarde dat mevrouw C. had ingestemd met de verkoop van haar villa. Nou, die meneer Brussel werd na het onbegrijpelijke vonnis ten gunste van de penningmeester van de ONVZ nog eens even stevig aan het gebit gerammeld door een relatie van mevrouw C. En dat gerammel leverde het volgende interessante relaas op:
“ ... Ik heb telefonisch contact gezocht met de heer H.N. Brussel. Op 26 april 1998 omstreeks 15.35 en op 29 april 1998 omstreeks 16.05 heeft de heer Brussel mij benaderd. Zakelijk weergegeven is tussen mij en de heer Brussel het navolgende besproken.
Allereerst heeft de heer Brussel aan mij desgevraagd bevestigd dat hij een WAO-uitkering geniet, omdat hij in enigerlei mate gehandicapt is. Ten bewijze daarvan hecht ik hierbij aan mijn verklaring een foto van een grijze personenauto van de heer Brussel waaruit blijkt dat de heer Brussel vanwege zijn handicap zich deels voortbeweegt middels een rolstoel en mede uit dien hoofde over een invalide-standplaatsvergunning beschikt.
Mede op grond daarvan is het niet aannemelijk dat de heer Brussel als inspecteur in dienst van NIBA BV op 20 november 1997 in opdracht van de heer en mevrouw Lammers - Luiten het onderwerpelijke pand aan de Dolderseweg 61 in Den Dolder bouwtechnisch aan een inspectie heeft onderworpen.
Bovendien heeft de heer Brussel desgevraagd aan mij telefonisch bevestigd dat hij het onderwerpelijke pand van mevrouw C. niet heeft bezichtigd en niet bouwtechnisch heeft onderzocht.
De heer Brussel deelde mij mede dat de in het geding gebrachte verklaring dd. 7 april 1998 in het kantoor van NIBA BV getypt klaar lag en dat op hem enorme druk is uitgeoefend om die verklaring te ondertekenen. De heer Brussel gaf aan mij toe dat hij ten onrechte aan NIBA BV ten behoeve van de heer en mevrouw Lammers - Luiten een dienst heeft bewezen.
Ik heb hem vervolgens gevraagd of hij aan mij zou willen meedelen wie eventueel wel het pand van mevrouw C. op 20 november 1997 zou hebben bezocht en bouwtechnisch zou hebben geïnspecteerd. De heer Brussel deelde mij letterlijk mede: “Dat ga ik jou niet aan je neus hangen”.
Toen ik hem tenslotte vroeg of hij bereid was het voorafgaande op schrift te stellen deelde hij mij mede, dat hij daartoe niet bereid was. De heer Brussel verbrak toen plotseling het telefonisch onderhoud dat ik met hem voerde”.
Dat lijkt dus sterk op een nummertje meineed. Maar dat poetst het vonnis niet weg. Ook al stinkt het een etmaal in de wind. Maar er is meer. Stay tuned.
donderdag 11 maart 2010
Hebben wij even mazzel. Multiple choice. Want het is een moeilijke vraag. Komt ie: Waar hangt Jan des Bouvrie uit? Drie mogelijkheden:
woensdag 10 maart 2010
Gisteren persten twee Tilburgse universitaire knipperbollen in de ecologie een statistisch model de wereld in. Aan de hand van globale gegevens over zo’n zestig jaar die een Zwitsers instituut voor ons had bewaard in een rek naast de ouwe kaas rekenden Jan Magnus en Bertrand Melenberg uit dat de temperatuur op aarde de komende 50 jaar vier graden kan stijgen. Hoe komt dat volgens Janus en Bertrand?
Omdat we het probleem van de luchtvervuiling zo rigoureus hebben aangepakt. Daardoor kunnen de zonnestralen ons aardoppervlak weer makkelijker bereiken en zelfs een dyslecticus als Jan des Bouvrie zal begrijpen wat daarvan de gevolgen zijn.
Een niet academische vraag: hadden we dan niet beter die luchtvervuiling kunnen laten hangen? Dan was ons al dat apocalyptisch geouwehoer van de Gore-sekte, vrouwtje Cramer en onze Oranje Manneke Pis bespaard gebleven. Om maar te zwijgen over eco-tax en andere aanslagen op onze platte knip. Fuck.
woensdag 10 maart 2010
Leuk klusje voor de nieuwe gemeenteraad in Zeist. Ruim twee jaar geleden kocht projectontwikkelaar Hans Achterberg (met naar verluidt de wollige stenenstapelaar Dick Wessels op de achterbank) een leuk terrein met een recreatieve bestemming. Direct grenzend aan campingterrein Dijnselburg. Het front van de door de gemeente ontketende patatoorlog, die Lebensraum moet verschaffen aan verdere luxueuze projecten van Wessels cs. (1).
Achterberg liet op zijn pas veroverde grondgebied als een Usain Bolt en zonder toestemming van de gemeente ruim honderd chaletjes verrijzen, die vervolgens een warm plekje boden aan een vierhonderd Poolse gastarbeiders.
Na protest van aanpalende bewoners werd de vindingrijke projectontwikkelaar op 25 oktober 2009 door de kadi gelast om de hele boel als de sodemieterij terug te draaien op straffe van 50.000 euro per week met een maximum van 3 tonnetjes.
Vriend Achterberg draaide tot u toe niks terug. En heeft geen eurocent betaald. Hij liet wel op de juiste plek een bezwaarschrift neerploffen. En een paar tot tranen toe bewogen fracties binnen de oude gemeenteraad eisten dat er eerst een ander plekje voor de Poolse medemensen moest worden gevonden voor het illegale chaletjespark van Hansepans werd ontruimd. Wie daarvoor moet zorgen? Ja, uuuuh. Weetniet. En de gemeente Zeist? Die doet geen reet. Stay tuned.
1. Zie aflevering 8 van deze opmerkelijke serie dd. 6 mei 2009
woensdag 10 maart 2010
Aii. Nostra culpa. Desgewenst maxima. We hebben gisteren namelijk twee Balducci’s doormekaargehaald, Corrado en Angelo. Monseigneur Corrado had wel degelijk iets met E.T., was voor zijn hemelgang in 2008 chef van de afdeling exorcisme en heel close met Pappa.
Naamgenoot en Kamerheer Angelo was tot voor kort bijna net zo close. Tot zijn Vaticaanse toegangspasje werd ingetrokken, omdat ie werd verdacht van tikkietakkies met de Romeinse bouwmafia. En sinds vorige week kon ie het helemaal schudden toen naar buiten werd gejonast, dat ie via een koorknaap regelmatig forsbemeten, middelbare homosensuelen bestelde voor een potje hopsen in het inner sanctum. En dat terwijl in de kamer daarnaast Pappa net het licht uitdeed. Bij wijze van spreken.
De naam van Benedictus werd trouwens nog verder bezwadderd toen vorige week ernstige pedo-geluiden begonnen op te stijgen vanuit de Regensburger Domspatzen. Een eeuwenoud internaat met een beroemd Jezuskoor, dat dertig jaar lang werd geleid door monseigneur Georg Ratzinger, de oudere broer van Joseph aka Benedictus.
Nou is Georg niet te beroerd om een getuigenis af te leggen. In zijn tijd als koordrijver was er volgens hem nooit sensueel gerotzooid met de boys. Ze kregen wel eens een pak ros in de traditie van de Hitlerjugend, maar Ordung musz sein nichtwahr? In 1980 was het volgens Georg uit met de pret, want toen werden de lijfstraffen in Duitsland afgeschaft. Mocht er toch geflikflooid of gehopst zijn dan had ie het eenvoudig nicht gewusst.
Tsja, je moet het geloven willen. En wij zijn nou eenmaal familie van Thomas. Bovendien zijn er al verklaringen afgelegd dat er ook in de tijd dat Joseph en Georg in Beieren allebei de prelaat uithingen in de Domspatzen sprake was van een sadistisch regime met geheel inclusief een driftige vleug erotiek. Mogelijk om de boys zo hoog mogelijk te laten zingen. Er komt een onderzoek. Amen. Stay tuned.
dinsdag 9 maart 2010
Op de blog van Skepsis ("Een kritische kijk op buitengewone beweringen") staat een informerend stukje proza over Fleur Agema. Wie?
"Fleur Agema is vice-fractievoorzitter van de Partij voor de Vrijheid en woordvoerder gezondheidszorg. Kort voordat ze werd aangesteld, behaalde ze het diploma NEI Practitioner/Coach. Dat is opmerkelijk, want NEI is een alternatieve therapie van twijfelachtige waarde. Wie het wat harder wil zeggen, zou het ook pseudowetenschappelijke onzin kunnen noemen (...) ". Lezen dus!
dinsdag 9 maart 2010
Een curiosum. In de tweede helft van de jaren negentig verscheen herhaalde malen een Kamerheer van de Paus voor de Italiaanse televisie. Die verklaarde dat binnen de hut van Paulus de overtuiging leefde dat buitenaardse wezens voorzien waren van een ziel en zeker geen demonen waren. Maar wat moet je als je al eeuwen lang loopt te venten met engelen die vanuit station hemel af en toe een retourtje aarde ondernemen. De betrokken Kamerheer, Corrado Balducci, werd nooit teruggefloten door zijn baas, dus we nemen maar aan dat hij geen afwijkende mening verkondigde. En wie weet wordt E.T. nog eens heilig verklaard.
Hoe dit ook zij, Balducci is nu opnieuw in het nieuws. Hij werd namelijk enige tijd geleden in een kruipruimte gepropt op beschuldiging van corruptie. Maar tijdens het verdere onderzoek kwamen er nog een stel boeiende tapes omhoog. Daarop was Corrado in conclaaf met een lid van het Vaticaanse koor die tegelijkertijd als leverancier optrad van gruizige homsensuele heren, die graag even voor een stevig potje hopsen bij vriend Balducci wilde langskomen. De Kamerheer bleek een sterke voorkeur te hebben voor grote kerels van middelbare leeftijd.
Nou zou dat ons normaliter Hemaworst zijn, maar gelet op het gekraai over het al dan niet toelaten van homoseksuelen bij de gezamenlijke consumptie van ouweltjes in de Bossche Sint Jan is het gebonk van Corrado in het Vaticaanse donker op de drempel van Benedictus’ slaapkamer op zijn minst pikant te noemen. Wij zullen hier zeker nog het nodige van horen. Amen.
dinsdag 9 maart 2010
Wij sloten aflevering 7 af met de dooddoener dat het slecht kersen eten is met hoge heren. Nou ja, zo dood was die doener nou ook weer niet. Want wat overkwam mevrouw C. toen ze plotseling aan spits Moerdijk van Nassau makelaars kon melden dat ze een koper had gevonden die wel bereid was een gezellige bult euro’s voor haar villa neer te leggen? De hoge heren achter het masterplan vol kersen, wellness en exclusief genoegen stuurden een bunder deurwaarders op haar af met de meest mallotige exploten. Grosso modo hielden die in dat ze moest bloeden, vooral omdat ze zo brutaal was geweest de koopovereenkomst met de heer Lammers en zijn “echtgenote” te schenden. Weliswaar een koopovereenkomst die nooit door haar was getekend, maar waarin ze wel degelijk mondeling zou hebben toegestemd. Die uitspraak leunde zwaar op een door Lammers ingebrachte geschreven verklaring van een meneer Brussel. Deze inspecteur van NIBA BV verklaarde het volgende:
“Na ons telefoongesprek van zondag jongstleden waarin u mij vroeg of ik mij nog uitspraken herinnerde van de verkoopster tijdens de bouwtechnische keuring van het pand (20 november 1997) Dolderseweg 61 in Den Dolder heb ik het hele gebeuren nog eens goed overdacht. Aan het eind van de keuring vertelde ik de verkoopster (staande in de keuken) dat er geen echt grote onvolkomenheden geconstateerd waren, waarop ze antwoordde daar blij mee te zijn, daar dan alles gewoon door kon gaan of woorden van gelijke strekking”.
Kunnen wij geen reep van maken, maar toen de zaak in april met gezwinde spoed voor de kadi werd getrokken haalde het financiële baasje van de ONVZ wel de buit ermee binnen. Mevrouw C. was verbijsterd. Niet alleen omdat ze haar villa voor een relatieve prik was kwijtgeraakt, maar ook nog voor allerlei niet zo misselijke fantasiekosten moest opdraaien. En dat terwijl ze meneer Brussel nooit had gezien!!!
Mevrouw C. in haar beëdigde verklaring:
“ ... Bovendien is aan mij ter beschikking gesteld een foto waarop het gezicht van de heer Brussel zichtbaar is. Die persoon heb ik nimmer ontmoet en laat staan in mijn pand tijdens de bouwtechnische keuring op 20 november 1997”.
Wij hebben diezelfde foto ook mogen aanschouwen en daar staat de heer Brussel afgebeeld in een gezellige entourage met een gun van redelijke importantie, die naar wij aannemen in geen enkele relatie staat tot zijn werkzaamheden voor NIBA BV.
Wat je al niet moet doen om een masterplan erdoor te drukken. Stay tuned.
maandag 8 maart 2010
Een paar maanden na zijn vrijlating had avontuurlijk ondernemer Simon Visser een ontmoeting met de speurneus die hem had behoed voor de Franse guillotine door het terugbezorgen van het partijtje gejatte reli-beeldjes. Tijdens die gezellig tête-à-tête in de buurt van Breda vertelde Simon ondermeer dat een van de bewuste beeldjes later was toegevoegd aan de privé-collectie van een bekende officier van Justitie in Amsterdam (1).
Verder wist Simon nog te debiteren dat er een zilveren altaarornament door de Luikse antiekhandelaar Albert Vandervelden en de tot dezelfde status verheven ex-autohandelaar Theo Daatselaar heen en weer werd geschoven. Of speurneus misschien wist waar Theo zijn bullen had ondergebracht. Er wachtte namelijk een hoge beloning voor de vinder van het ornament, dat zelfs de aandacht van het Vaticaan had getrokken. Om nog maar te zwijgen over drie versierselen die bij een koningsmantel uit Doornik hoorden en door de conservator door valserikken waren vervangen. Uhhhhh, nee, speurneus wist dat helaas niet.
Mogelijk had Simon zich beter tot Joep Hafmans kunnen richten. De man die samen met Robert Noortman en baron Van Dedem, naar verluidt ook al een autoliefhebber, het trio vormde dat vergeefs aanklopte bij een Maastrichts advocatenkantoor voor het verpatsen van een paar iconen en een stel olieverfschilderijen. Joep was namelijk een gappie van Theo Daatselaar. Zo close dat hij zelfs samen met Theo begin 2003 een voordracht hield voor een verzameling jonge beffen in uitspanning de Gasterij op de Trans in Utrecht. Waarover moge duidelijk zijn.
In de nabeurt ging Joep aan de snuffel of er onder dit potentieel niet onbemiddelde publiek interessante cliëntèle school. Kreeg ie geheel in stijl de vraag voorgelegd hoe het zat met zijn integriteit. Vlooide hij wel na of de aangeboden waar al dan niet gejat was?
Als bewijs voor zijn absolute betrouwbaarheid voerde Joep toen aan, dat hij met zijn vriend Theo kort daarvoor was benaderd door een hoge snuiter bij Justitie met de vraag of zij een onderzoek wilden instellen naar de kwalijke praktijken van de toen in het Londense Chelsea wonende Michel van Rijn en daarover een zwartboek wilden samenstellen. Beter bewijs van een onbevlekte reputatie kon Joep zich niet voorstellen. Wij vroegen aan kunstmusketier Van Rijn om een reactie. Wilde hij graag geven. Komt ie:
“Tsja, wat moet je daar nou mee? Ik noem in mijn boek deze verdwaalde toeristen in de kunstwereld maar Les Misérables. Waar mijn naam tegenwoordig al niet goed voor is. Maar “such is fame”. Gelukkig liggen dit soort kneuzen altijd achter mij in de race en reed ik voor mijn plezier al Bentleys plat toen de heer Daatselaar nog in een C & A -pak Mitsubishi’s aan de man moest brengen. Maar nu je het toch vraagt: naar mijn bescheiden mening had gewezen tweedehands autohandelaar Herr Aarselaar bij zijn leest moeten blijven. Ik heb even op zijn website gekeken naar zijn tweedehands waar. Veel oogverblindend vers beslag en sloten op “gerestaureerde” meubelen. Ronald Godhelp(e) hem. De laatste overigens niks mis mee”.
Is dit schilderachtig of niet? En we zijn er nog niet. Dus stay tuned.
1. Wij navragen of de betrokken OvJ ooit berispt was in verband met die affaire. Volgens het ministerie was het allemaal klinkklare nonsens. Maar wat zegt dat nog tegenswoordig?
maandag 8 maart 2010
Zou al die poen van emeritus Bilderbert Koenders wel allemaal keurig terecht gekomen zijn in Afbaardistan? En hebben de jongens en meisjes van zijn voormalige ministerie dat ooit gecontroleerd? Dat zijn vragen die als moerasgas bij je opwellen bij het lezen van een artikel waarin de Britse buren toegeven dat zeker eenderde deel van de miljardensteun aan Kabul en omgeving in de pockets van een zootje ongeregeld is verdwenen. In de vorm van protectiegeld, omkoping en bijdrages voor de veilige passage van trucks met hulpgoederen en militaire supplies. Ironisch genoeg komt een alleraardigste portie ook bij de Taliban terecht, die voor de passage van een truck in een door hullie gecontroleerd gebied 1500 Pond beuren. Dus dat loopt lekker op.
Een andere handige club wordt gevormd door twee broers van marionettenpresident Karzai, de zoon van minister van Defensie Wardak en een paar aangesloten warlords, die ook al geëtaleerd zijn als handelaars in verwarrende middelen.
Hulporganisaties ter plekke schatten dat maar een kwart van alle steunpoen in het land zelf blijft. Volgens ene Bartjens gaat dus driekwart het land uit. Naar bankrekeningen in Dubai en andere fantasievlekken. Als je nagaat dat naar schatting alleen de geallieerden vorig jaar al naar schatting 2,5 miljard Pond hebben besteed aan steekpenningen kan je ongeveer nagaan wat daar rondgaat aan ellende.
Wilde Verhagen daar niet graag blijven? Vanwege ons prestige? Malloot.
maandag 8 maart 2010
Dat moet een leuk feestje zijn geweest toen directeur Abdalmalek Rigi van de soenitische terreur-BV Jundullah oftewel Allah’s leger zijn broer Abdalhamid weer terugzag in een voor hullie (1) gereserveerde kruipruimte in Iran. Die broer zat daar al anderhalf jaar nadat ie door de Paki’s was uitgeleverd aan de snuffelsmurfen van Moshe Ahmadinejad wegens zijn aandeel in het knopen van een bomtapijt in Teheran en omstreken. Dus die moest flink worden bijgepraat over de CIA, Jaap de Hoop Scheffer en Richard Holbrooke. Wat moet je anders als je kop er straks afgaat?
Aardige familie trouwens, die Rigi’s. Neem bijvoorbeeld eens neef Amanollah Khan Rigi. Komt ook uit Balochistan en behoorde tot de intimi van de laatste sjah. Nadat ie noodgedwongen de kuierlatten had genomen kwam ie al gauw in aanraking met een Iran-expert par excellence: Michael Ledeen. De man die al furore maakte in de door de CIA gesteunde drugs-voor-wapens operatie Iran-Contra. Ook daarna bleef Ledeen etteren om de baarden van Khomeini uit de buurt van de oliepompen te verwijderen.
Daarnaast bemoeide hij zich ten behoeve van zijn niet al te frisse Amerikaanse handelsrelaties met het ausradieren van Saddammeke via een hapje gele cake uit Niger en het in de wind hangen van CIA-agent Valerie Plame. Allemaal onder de vlag van het o zo gerespecteerde American Enterprise Institute (AEI), waar ook onze Somalische clitorisknuffel Ayan Hirschi Ali ooit een warm plekje vond. Nog heel even en we zitten weer midden in de serie Shady met Ledeen’s Iraanse gabber en oud-SAVAK-agent Ghorbanifar en niet te vergeten procureur en Golden Lily-lover Geert Jan Dolk. Van Rigi naar Rotjeknor ce n’est qu’un pas. Stay tuned.
1. Vgl. professor Helen de Hoop.
zondag 7 maart 2010
Het moet u ergens zijn opgevallen. Dat wij staatsgeheimen helemaal dolletjes vinden. En dan vooral als het gaat om materiaal dat bijmekaar is geharkt door een vereniging van speurneussmurfen. Heerlijk. Of het nou gaat om Mabel Hari of hopsen met kleuters. Maakt geen flaus aus. Komt u maar. Liefst Nederlands natuurlijk.
Dat brengt ons op Daniel Houghton. Een gozer met een dubbele nationaliteit en zoals we dankzij onze opgespoten Fitnasiast weten zijn die per definitie onbetrouwbaar. Daniel heeft zowel een Brits als Nederlands paspoort. Dat laatste via zijn moeder die ooit als Elizabeth Havinga het licht zag ten oosten van onze duinenrij, waar later ook haar zoon zou opgroeien.
Daniel verhuisde na dat groeiproces naar de overkant van het plasje en ging studeren in Birmingham. Nadat hij zijn hoofd had volgepompt trad hij op zijn 23ste al toe tot de Britse buitenlandse snuffelorganisatie MI6. Zonder twijfel na een vette screening, dus het moet in september 2007 nog helemaal snor hebben gezeten met vriend Daniel.
Zou je zeggen. Nou het rare. In mei 2009 stapte hij al uit. Misschien was zijn chef een eikel. Of hij vond de koffie niet lekker. Nog onbekend. Maar drie maanden later belde hij zijn vroegere werkgever op en vroeg 9 tonnetjes Pond voor het materiaal dat hij op schijfjes en stickies had gezet tijdens zijn snuffelperiode. Het bleek te gaan om geheimen die de eerste de beste rapper al weet als ie de dagvodden een beetje leuk interpreteert, maar ook om secrets en top secrets.
MI 5, de binnenlandse tegenhanger van 6, werd op de zaak gezet. En er kwam een deal tot stand. Na overhandiging van het materiaal liep Daniel de deur uit met 9 tonnetjes. Pech onderweg: hij werd buiten in de kuif gepikt. Volgende week moet ie voor de kadi verschijnen.
Het lijkt allemaal wat dommig voor iemand die gestudeerd heeft. Maar er moet iets onder het gras bivakkeren. Hoe is Daniel in de spionagekuil terechtgekomen? Had ie van meet af aan de bedoeling om het nodige achterover te drukken? Waar zijn de duplicaten van zijn materiaal gebleven? En ... om wat voor staatsgeheimen ging het eigenlijk?
Lekker zaakje. Blijven we nog effies volgen. Stay tuned.
zaterdag 6 maart 2010
Om duidelijk te maken dat de story rond Noortman, Van Dedem en Hafmans niet zomaar uit de hemel is komen vallen gaan we terug naar 14 augustus 2001. Op die wonderschone dag zetten wij het artikeltje “Het luchtje bij TEFAF is geen Chanel” op de wereld. Daarin trokken wij de niet zo deftige connectie naar boven tussen de avontuurlijke ondernemer Simon Visser en Albert Vandervelden. Een Luikse kunsthandelaar die zijn nering nog steeds uitvent via zijn gallery La Mésangère. Visser was een specialist in het nachtelijk ontruimen van met name Franse en Belgische kerken en kastelen. En hij had geen headhunter nodig om kapitaalkrachtige klanten te vinden voor zijn frivool verworven antieke spulletjes. Want Vandervelden was niet de enige onverlaat die in Simon’s klapper prijkte (1).
Maar rond die tijd begon een legertje rogatoire Franse smurfen Simon angstig dicht te naderen. Hij werd ervan beschuldigd een partijtje middeleeuwse religieuze beeldjes achterover te hebben gedrukt en stond op het punt te worden uitgeleverd. Zijn advocaat huurde een speurneus in en die trof net op tijd de bewuste beeldjes aan in een oude Citroën. Simon van het haakje. Vandervelden even in onze spotlights. En dat was het. Case closed. Maar er was meer. En dat zou gaan om een andere Nederlandse connectie van Vandervelden: Theo Daatselaar. Een vroegere autohandelaar uit Utrecht die door zijn zwager werd omgekat tot kunstdealer en het zelfs bracht tot kunsttaxateur. Wordt heel leuk. Stay tuned.
1. Zo krijgen wij bijvoorbeeld een heel apart gevoel van binnen bij het teruglezen van “Boegbeelden van de TEFAF” dd. 9 april 2002, waarin een hoofdrol was weggelegd voor twee Duitse gietijzeren herten, die in de tuin van Dolf baron Sweerts de Landas Wyborgh stonden af te koelen.
vrijdag 5 maart 2010
Hoor je het eens van een ander. Volgens Hamid Gol formeert en traint de Verenigde Staten terreurclubjes in het Midden- en iets verdere Oosten om de boel de destabiliseren. Met name in Iran. Nou hadden we daar al een flauw vermoeden van, maar je hoort zoiets toch graag bevestigd door een specialist. En dat is Hamid. Hij is voormalig opperhoofd van de Pakistaanse speursmurfenvereniging ISI, die jarenlang innig samenwerkte met de CIA om Captain Caveman en zijn volgelingen een stok tussen de spaken te steken.
Onze nieuwsgierigheid ging vooral uit naar de groep van Abdalmalek Rigi. Al was het alleen maar omdat ie naar eigen zeggen Armitage-basher Jaap de Hoop Scheffer had ontmoet in Afghanistan. Hamid:
“De Amerikaanse intelligence-diensten hadden met de vorming van Rigi’s groep maar één doel voor ogen en dat was om onrust en instabiliteit in Iran te veroorzaken”.
We bedoelen maar. Het woord is aan Jaap.
vrijdag 5 maart 2010
Horen we net van onze correspondent op Bonaire. Jopie Abrahams en Tony Nicolaas zijn naar Nederland gehupt om bij Jan Peter Lullo aan te kloppen voor poen. Het ziet er namelijk naar uit dat de ambtenaren op het eiland het volgende maand kunnen schudden. Geen salaris. Lege schatkist.
Hoe zijn Jopie en zijn trouwe satelliet in dit ruige vaarwater terechtgekomen? Nou, ten tijde van het gelazer rond het referendum heeft Den Haag de geldkraan dichtgedraaid en blijkbaar is de loodgieter nog niet langs geweest om de zaak weer op gang te brengen. En de overname van de overheidsgebouwen en -bedrijven zit er blijkbaar op korte termijn ook niet in. Jopie en Tony konden natuurlijk nog uren lullen met Henk Kamp, maar dat schoot geen reet op. Het was net of ze op een NS-perron bij Tudderen stonden. Aan een praatpaal heb je niks. Dus togen ze met de pet in de hand naar de residentie. Bonaire? Een heel jaar carnaval. Stay tuned.
vrijdag 5 maart 2010
Opnieuw hommeles in Costa Rica, het groene Fabeltjesland. Dit keer bij Eco Direct dat al geruime tijd in de slagschaduw leeft van eigenaar Lion Ipema. Welke vertrouwde belofte staat er op de site van deze ecologische leeuw? Komt ie:
“Wanneer u aan duurzaam investeren denkt, komt u al snel uit bij de projecten van Eco Direct. U investeert in de groei van bomen. Ondertussen groeit uw eigen vermogen mee".
Kan je met een soeplepel scepsis zeggen waar hebben we dat meer gehoord? Maar Eco Direct staat samen met zijn Costaricaanse counterpart Cosas Verdes onder giga toezicht van de AFM. Het consumentenvehikel van de twee zo talentvolle controlefreaks Hansje Hoogervorst en Theodor Koekeloeren (1).
Om aan de voorschriften van Hansje en Theootje te voldoen werd vorig jaar zomer onafhankelijk specialist Diego Perez door de Costaricaanse opstallen gejaagd om vast te stellen hoeveel het boeltje op dat moment nou eigenlijk waard was. Na veel optellen, aftrekken en worteltrekken kwam amigo Diego uit op iets meer dan 75 meloen dollar. Maar...
“Perez heeft naast deze waardeberekening ook een indicatie afgegeven wat de liquidatiewaarde van de onderneming zou zijn indien vandaag alle bomen zouden worden gekapt en zowel de ronde stammen als het land zouden worden verkocht. Deze waarde wordt door Perez gesteld op USD 47,9 miljoen. Echter bij gedwongen liquidatie zal de totale opbrengst van land en bomen substantieel lager kunnen zijn”.
Klinkt onheilspellend. En dat is het ook. Een leuk mailtje uit Costa Rica:
"Er zijn hier geluiden in Costa Rica dat Lion Ipema een eigen plan heeft getrokken om zichzelf uit de penarie te halen. Het lijkt erop, dat er een dummymaatschappij is opgericht om de gronden die Eco binnenkort gedwongen moet verkopen voor een appel en een ei over te nemen.
Bij mij ging het licht branden toen ik op de website van Eco las dat aan 85 beleggers is gevraagd om hun opbrengstrecht af te staan om via onmiddellijke kap en verkoop van het hout de toko nog een paar maanden te kunnen financieren. Maar de farm in kwestie staat vol met uiterst kromme en onbruikbare acaciabomen, de kapkosten niet waard. Dus dat klopt niet.
Een paar dagen geleden was Ipema in het land en heeft gesprekken gehad met de neef van de huidige president. Waarover is niet duidelijk, maar die neef is wel een grootschalig bosbeheerder met veel cash tot zijn beschikking. Het gonst nu van de geruchten dat de dummy-NV is bedoeld om voor een zo laag mogelijk bedrag de gekapte farm (alleen maar kosten voor ECO, daarna natuurlijk een bericht over tegenvallende oprbengsten!) over te nemen en vervolgens door te verkopen. Let wel, Ipema heeft een schuld van 7 ton bij ECO voor de aanschaf van een vakantiehuis in Spanje. Veel meer weet ik er ook niet van. Maar ik vind het onverteerbaar dat Lion nu ten nadele van de investeerders en zijn failliete bedrijf de zaak probeert te wippen”.
Toezicht? Mogen wij Hansje en Theo uitnodigen om hun heilig licht eens op deze kwestie te laten schijnen? Maakte onze Costaricaanse mailschrijver zich ten onrechte zorgen en is Lion de onschuld zelve? Of zit het voor de zoveelste keer weer scheef? Horen we dat nog even? Dank u.
donderdag 4 maart 2010
Een paar dagen geleden kwam op deze site emeritus-NATO baasje Jaap de Hoop Scheffer weer eens voorbij. Volgens directeur Abdalmalek Rigi van de terreur-BV Jundullah had hij in 2008 met Jaap een babbel gehad in Afghanistan. Ging over Iran waar Rigi’s BV bomaanslagen verzorgde. Naar zijn zeggen met assistentie van de CIA. Het Pentagon deed de mededelingen af als bullshit en sprak het vermoeden uit dat de in Iran gepakte Rigi een was en watergolfbehandeling had ondergaan in een shop van gespecialiseerde martelsmurfen.
Maar inmiddels is het beeld al iets diffuser geworden. Een woordvoerder van de CIA kwam met de blijde boodschap dat Rigi en de CIA kort na 9/11 inderdaad met elkaar hadden gemuizeld over Iran. Rigi was van plan hoge baarden te kidnappen. Of de CIA dat leuk zou vinden. Nou, vond de CIA wel een aardig idee. Maar de BV Jundullah kwam niet af. Wel zorgde Rigi’s firma voor wat destructief vuurwerk, maar daar had de CIA niks mee vandoen. Nee, nee.
En dan is er nog iets. Rigi werd gepakt toen hij met een door een nog onbekende Amerikaanse carnavalsvereniging gefabriceerd paspoort op weg was van Dubai naar Kyrgizië. Voor een ontmoeting met een hoge Amerikaanse functionaris op de luchtmachtbasis Manas bij de Kyrgizische hoofdstad Bishkek. Zegt ie.
Onze Amerikaanse collega Wayne Madsen heeft uitgevogeld dat er ten tijde van Rigi’s trip maar één hoge Amerikaanse mieter in Bishkek verbleef: Richard Holbrooke. De man, die op 4 september 1995 ten huize van Pamela Harriman in Parijs tijdens een gezellig samenzijn met Wes Clark, Alijah Izetbegovitch, Mohamed Sacirbey en Mabel Wippe Smit het groene licht gaf om het platdemocratiseren van Servië te intensiveren (1). De man ook die Rado Karadzic immuniteit beloofde, maar die belofte brak als een dooie tak bij windkracht 10. En tenslotte de man die nu functioneert als Nobama’s speciale gezant in Afbaardistan en Pakistan.
Tot nog toe geen reactie. Noch van Jaap, noch van Richard. Maar dat wil niet zeggen dat het opnieuw om een warme stierenbijdrage gaat.
1. Zie vooral de afleveringen 10 en 14 van de intrigerende serie “Mabeltje” op de Followupsite.
donderdag 4 maart 2010
Zoals we al eerder boerden, toeval bestaat niet. Voorbeeld: we hadden nog niet naar buiten geschoffeld dat Edje Nijpels in zijn studentikoze vlegeljaren met zijn neus in Mein Kampf werd aangetroffen of hij vertrok bij het ABP. Officieel wegens toenemende onrust over zijn twijfelachtige rol bij het bedrijf van ome Dirruk Scrooge.
Tuurlijk.
Nog een voorbeeld: we hadden nauwelijks iets joligs gedebiteerd over AFM-tijger Theodorus Kockelkoren of er verschijnt een kritische lap tekst over hem in het Financieel Dagvod. Aanleiding was de heisa die Kockel en zijn gestudeerde vrienden hadden veroorzaakt bij de beoordeling van het twijfelachtige optreden van Gerrit Zalm bij het bedrijf van ome Dirruk Scrooge.
Nou zijn we het eens met hun conclusie dat Gerrit op moet zouten bij de ABN/AMRO. Al was het alleen maar omdat Nout te lang met Gerrit aan dezelfde navelstreng heeft gezeten om als DNB-bons een eerlijk oordeel te kunnen vellen (1). Maar volgens het FD zou Theodorretje met een gestrekt been zijn ingekomen op Gerrit en ook in deftige financiële kringen krijg je daarvoor minimaal een gele kaart. Nou moet coach Hoogervorst samen met Nout naar Canossa op Korte Voorhout 7 om de zaak weer recht te breien. En dat zal niet meevallen, want Kockeltje wordt in de financiële catacombes gezien als “het bijtertje van de AFM dat met zijn onbezonnen gedrag vaak zijn doel voorbijschiet”.
Kortom. Theodor is in woelig vaarwater terechtgekomen. En nog effe en zijn flexibele werktijden veranderen in flexibele rusttijden, waarin hij zich volledig kan wijden aan pianospelen. Voorkeur? Marche funèbre. Chopin.
(1) Zie het artikeltje “Gerrit, Jan en Nout” dd. 24/1/2010
donderdag 4 maart 2010
Over kapsones gesproken. Volgens onze correspondent op Bonaire zijn de twee Ramonsito-crushers Jopie Abraham en Anthony Nicolaas samen met hun dames in een blauwe vogel businessclass naar Nederland gevlogen. Niet om samen met Geert Kibboets en zijn minister van Justitie Hero Brinkman te hossen op het Binnenhof, maar om te praten met Jan Peter Lullo. Die heeft al laten weten dat ie geen tijd voor ze heeft en verwezen naar Henk Kamp, de rijkselijk gehonoreerde praatpaal voor Bonaire, Saba en Sint Eustatius. Maar dat is voor Jopie en Tony nou net het probleem: ze willen niet meer lullen met een ordinaire ambtenaar. Waarover? Goeie vraag. Misschien willen ze wel weten of Ramonsito indertijd echt een half meloen euro van Lullo’s partij heeft gekregen (1). En of die dat bedragje heeft gestoken in de Adriatische zeilonderneming van zijn gappie Niek Sandmann (2). Je weet het niet. Ondertussen is praatpaal Henk ook naar deze kant van de plas komen vliegen. Waarschijnlijk om te kijken of ie ergens op een lekker plekkie rond de Hofvijver alsnog tot een babbel met de twee boys kan komen, terwijl de dames aan het shoppen zijn. Kost een paar centen maar dan heb je wat. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 14 van deze voortreffelijke serie op onze onovertroffen Followup-site.
(2) Zie aflevering 15 van idem.
woensdag 3 maart 2010
Wie graag groenzoetert en/of yinyangt raadpleegt zo af en toe eens de site van Terra Vitalis. Deden wij gisteren ook, zij het om heul andere redenen. En wat ontdekten wij? Dat onze Utrechtse tutu-specialist Cees Eijrond uit de Raad van Toezicht is gestapt cq. in een voiture van de bekende vuilnisverwerkende firma Gansewinkel is gedeponeerd. Betekent ondermeer dat professor meester Harrie van Mens nog de enige toezichthouder is. Zoals vermeld heeft Harrie ook al in zijn uppie het trustfonds van Terra onder zijn beheer plus het onderhoudspotje. Dus nog even en hij wordt in Costa Rica tot de status van Zonnekoning verheven. Blijft de vraag over waarom Cees na zijn korte loopbaan bij de bomenknuffelaars uit de annalen is verdwenen. Dus vort nog maar eens een mailtje in zijn richting gedirigeerd:
“Geachte heer Eijrond,
Wij kwamen gisteren tot de ontdekking dat uw naam niet meer voorkomt op de site van Terra Vitalis. Ten behoeve van een artikeltje in Kleintje Muurkrant zouden wij graag van u willen vernemen of uw retirade het gevolg is van kwalijke persartikelen betreffende voornoemd beleggingsfonds, die schade berokkenden aan uw reputatie in de Nederlands/Belgische horeca- en kunstwereld. Of dat andere moverende redenen daaraan ten grondslag liggen.
U bij voorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking, Hoogachtend,
Etc.“.
Want pas op, niks geen speculaasjes. Wij houden ons strikt aan het principe van hoor en wederhoor. Stay tuned.
woensdag 3 maart 2010
Once upon a time in een streekziekenhuis. Niet zo lang geleden. Een nieuwe dag was net begonnen en de chef van de darmafdeling was samen met een ja-zuster driftig bezig met het bevestigen van het hopserige beeld dat wij hebben van ziekenhuispersoneel sinds de serie Medisch Centrum West. Het ging best lekker tot het ritme gebroken werd door een telefonadus interruptus. Hoofdzuster Ineke. De patiënten lagen er wat onrustig bij (sidekick: en dat in hun dure nieuwe bedden van de firma O. , waar notabene de Grootmeester van de hospitaalridders commissaris was geweest!).
Darmchef, licht geagiteerd: “Ja? Enig idee hoe dat komt?”.
Hoofdzuster Ineke: “Ze hebben net koffie gehad uit dat nieuwe apparaat. De een wilde espresso, de ander cappuccino, weer een ander koffie verkeerd...“.
Darmchef: “Oooh, misschien voelen de patiënten zich wat winderig. Kan geen kwaad. Ik ben nu even bezig. Ik kom straks wel even bij je langs. Als het te gek wordt dan weet je wel wat je moet doen”.
Na een uurtje of drie was het weer rustig op de afdeling. Een verdwaalde scheet en wat zwaar gesnurk daargelaten. Toen maakte de darmchef fris en kwiek zijn entree en zei tegen hoofdzuster Ineke:
“Lekker rustig Ineke. Maar het stinkt hier een beetje. Heb je nog ergens moeten ingrijpen?”
Hoofdzuster Ineke: “Praat me er niet van dokter. We hebben uren werk gehad. De hele boel zat onder”.
Darmchef: “Maar wat heb je ze dan gegeven?”
Hoofdzuster Ineke: “Een beetje valium dokter”.
De darmchef viel bijna in een coma, want als je pas geopereerde darmpatiënten verwent met een sterk bakkie leut - of ie nou uit een reutelpot komt of uit een gestroomlijnd apparaat van de firma P. - en je geeft ze daarna wat valium dan zijn alle bruine beren los.
Niks ten nadele van de firma P. trouwens. En wees eerlijk, het is toch wel lekker dat je tegenwoordig in een beetje ziekenschuur een exotisch bakkie kan krijgen als je weer helemaal uit je narcose bent. Nog leuker zou wezen als je bed in de koffiecorner stond, maar daar is de NZA nog niet helemaal uit.
Vraagt u zich misschien af waar al die rotzooi is gebleven na die strontexplosie op de afdeling van zuster Ineke. Nou die wordt normaliter uitbehandeld door een vuilverwerkingsbedrijf. Kan zomaar de bekende firma G. zijn geweest. En we durven het bijna niet te zeggen, maar daar is onze Grootmeester ook commissaris. Toeval? Bestaat niet. Daar kan je valium op innemen. Stay tuned.
dinsdag 2 maart 2010
Vrijwel alle tot nu toe verplicht bewaarde en opgeslagen Duitse telecomgegevens moeten worden vernietigd! In een baanbrekende uitspraak heeft het Duitse Constitutionele Hof de Duitse bewaarplichtwet in strijd met de Duitse grondwet verklaard. De uitspraak en de recente verklaringen van Eurocommissaris Viviane Reding (Justitie), die de EU bewaarplichtrichtlijn opnieuw ter discussie wil stellen, zijn goed nieuws voor digitale burgerrechten en gooien het Europese en Nederlandse debat over de bewaarplicht volledig open.
De Duitse bewaarplichtwet is een omzetting van richtlijn 2006/24/EG, die alle Europese lidstaten opdraagt telecomaanbieders te verplichten alle verkeers- en locatiegegevens te bewaren gedurende een bepaalde periode.
De Duitse wet is volgens het Duits Constitutionele Hof in strijd met artikel 10 van de Duitse grondwet, waarin het telecommunicatiegeheim is vastgelegd, en daarom nietig verklaard. De rechtszaak zelf is ook baanbrekend, omdat hij door 34.000 bezorgde Duitsers is gevoerd.
De uitspraak zal ook gevolgen hebben voor de Nederlandse wet bewaarplicht. Onze Hoge Raad laat zich vaak inspireren door deze hoogste Duitse rechter, die op juridisch vlak een van de meest toonaangevende rechtsorganen van Europa is. Bovendien staat de Europese richtlijn nu ook op de tocht. De Nederlandse overheid moet de Nederlandse bewaarplicht opschorten, totdat meer duidelijkheid is over de verenigbaarheid van deze wet met ons grondrecht op privacy en gegevensbescherming.
Hoewel de plicht om telecomgegevens op te slaan zelf niet ongrondwettig kan worden verklaard omdat die afkomstig is uit een Richtlijn van de Europese Unie is de manier waarop die in Duitsland is omgezet wel in strijd met de Duitse grondwet. Het Hof is met name kritisch over de onduidelijkheid in de wet ten aanzien van het gebruik van de opgeslagen gegevens, de beveiliging ervan, de rechtsbescherming van burgers en het gebrek aan transparantie van overheidshandelen.
Daarom heeft het Hof de strengst mogelijke criteria meegegeven aan de Duitse wetgever, die hiermee rekening dient te houden als de nieuwe wet wordt opgesteld. Zo mogen de gegevens niet gebruikt worden voor preventieve opsporing, en alleen voor nauwkeurig omschreven en in de nieuwe wet opgenomen strafbare feiten. Daarnaast mogen de gegevens niet centraal worden opgeslagen. Gegevens met een gevoelig karakter, zoals gesprekken met huisartsen, sociale hulpverleners en religieuze instanties moeten ook van de bewaarplicht worden uitgezonderd.
Axel Arnbak van de digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom: "Dit is een grensverleggende uitspraak met grote gevolgen voor Nederland, waar dezelfde fouten als in Duitsland in nog hevigere mate zijn gemaakt. Ook de Nederlandse wet komt nu dus op losse schroeven te staan. Bits of Freedom voert al jaren strijd tegen de bewaarplicht, en deze uitspraak toont aan: actie loont".
dinsdag 2 maart 2010
Soms maakt de actualiteit dat een beeld wat je ergens eerder gezien hebt je in herinnering komt. Dat gebeurde mij vanmorgen nadat gisteren de halve deconfiture van Gerrit Zalm tot het nieuws-van-de-dag behoorde. In mijn vrijwel dagelijkse bijgehouden verzameling van digitale krantenknipsels kon ik het bewuste beeld vlot vinden, het was een foto geplaatst bij een artikel verschenen in het gratisblad De Pers van 17 augustus 2009. Het artikel kopte: “Koninkrijk der Woekerpolissen” en de foto toont ons het bekende schaterende gezicht van Gerrit Zalm aan de koffietafel bij Dirk Scheringa. Blocnote en pen liggen op tafel naast de koffiekopjes en op het blocnote ligt een bril, die kennelijk niet van Gerrit Zalm is, die zijn bril nog op heeft, die bril moet dus van Dirk Scheringa zijn en dat kan – terugblikkend – veel verklaren. Zalm zag het allemaal wel, maar Dirk had de verkeerde bril en zag daardoor de verkeerde cijfers. Daar waar Zalm met volle overgave lacht en zelfs ter ondersteuning daarvan nog met de vlakke hand op de tafel heeft geslagen, meesmuilt Scheringa, wat voor degenen die het Hollands niet kennen betekent dat hij een ‘ongelovige glimlach’ op zijn gezicht tovert. De staande klok van een neo-klassiek West-Fries model staat op tien minuten voor twee, dat betekent dat vijf-voor-twaalf al weer enige tijd gepasseerd is. Links onder is voor het scherpe oog van een kunstkenner nog een waarschijnlijk voor de AMRO-bank verborgen gebleven kunstwerk te zien: een met tjalken beschilderde melkbus. Aan de wand nog een portretschilderijtje dat bekend staat als “De man met de gouden das” en in een wissellijst – want Scheringa kan als het moet zuinig zijn – de spreuk van de dag. Dat laatste was me verleden jaar toen ik die krant inkeek niet opgevallen, maar het kan zijn dat wat daar te zien is de bron van al het voor de fotograaf tentoongespreide vermaak is geweest.
dinsdag 2 maart 2010
Je zal in je uppie moeten opboksen tegen een kongsie met megalomane wellness-plannen. Goed om gek te worden. Kennelijk gokte Nassau Makelaars daarop. Midden november 1997 kwam spits Moerdijk namelijk doodgemoedereerd bij haar aanzetten met een koopovereenkomst. Mevrouw C. in haar beëdigde verklaring:
"Daaraan was een lijst gehecht van zogenaamd door mij verkochte goederen en welke lijst ik voor het eerst zag na opening van de enveloppe waarin bedoelde bescheiden zaten en die evenzeer buiten mijn medeweten en toestemming was opgesteld en die door een derde was ingevuld en bovendien voorzien was van handgeschreven toevoegingen, waarvan ik evenmin op de hoogte was".
Op 18 november verzocht mevrouw C. aan Moerdijk om voor een andere en betere koper te zorgen. Het antwoord van de Nassau-spits was net zo vaag als een gorilla in de mist en in de weken daarna hoorde mevrouw C. geen mallemoer meer van hem. Maar op 15 december dook hij plotseling weer op en overhandigde haar een envelop met inhoud. Die inhoud bleek te bestaan uit koopaktes en bijlagen. Of ze die maar even rapido wilde ondertekenen. Mevrouw C. weigerde. Een week later kreeg ze een belletje. Moerdijk speaking. Of ze effies de aktes wilde ondertekenen. Mevrouw C. weigerde.
Op 23 december werd mevrouw C. benaderd door mevrouw Luiten, de “echtgenote” van ONVZ-kanon Lammers. Of mevrouw C. haar het telefoonnummer van Moerdijk kon geven. Over kutsmoes gesproken. Mevrouw C. weigerde. Vroeg het front van Trend uitzendbureau: “Maar we hebben toch via onze makelaar en uw makelaar uw huis gekocht?“
Diezelfde dag nog deelde mevrouw C. schriftelijk aan Moerdijk mee, dat zij zich niet gebonden achtte aan de door hem onbevoegd gemaakte afspraken met zijn collega. Vrijwel direct stond de Nassau-boy bij haar op de stoep. Of hij nog haar makelaar was? Op dat moment had mevrouw C. hem een trap onder zijn hol moeten geven, maar ze bleef beleefd en verzocht Moerdijk om voortaan alleen nog maar schriftelijk met haar te communiceren. Daarmee dacht ze zaak te hebben teruggebracht tot normale proporties. Maar ze fietste zonder dat te beseffen door een masterplan van hoge heren. En met hoge heren is het kwaad kersen eten. Stay tuned.
maandag 1 maart 2010
Ze zeggen wel eens van de dooien niks dan goeds. Maar wat nou als er post mortem verhalen komen bovendrijven waarvan een zeehond geen haring lust? Moet je die met een amoureuze mantel bedekken? Dachten we even niet. Gaat ie:
Een medewerkster van een bekend advocatenkantoor in Maastricht kreeg op een kwaaie dag in het jaar onzes Heren 2000, toen zij waarnam voor haar werkgever, een schilderachtig trio voor haar bureel: Robert Noorman (rip), een baron Van Dedem en Joep Hafmans. Medewerkster:
“Joep was verrast mij te zien. Wij kwamen namelijk uit hetzelfde dorp en ik kende zijn familie. Zij wilden dezelfde dag nog een afspraak met een cliënt van mijn patroon voor een transactie rond een drietal iconen en twee schilderijen. Ze stonden al in de hal van ons kantoor. In de akte mocht ik alleen de schilderijen beschrijven en een taxatierapport bijvoegen.
Een van de iconen was een primitieve weergave van Sint Joris en de draak omringd door apocalyptische afbeeldingen tegen een rode achtergrond. De twee andere kan ik mij niet meer herinneren.
De schilderijen waren impressionistische oliedoeken. Een was een afbeelding van een stuk tuin in de stijl van Monet en de andere een licht beschadigd Frans dorpsgezicht. Er werd flinke druk op mij uitgeoefend om de zaak zo snel mogelijk te laten verlopen. Maar na controle door onze secretaresse bleek de door de heren genoemde koper niet tot onze klantenkring te behoren. Ze waren daarna heel snel vertrokken, met medeneming van hun kunstwerken.
Een week later bracht ik verslag uit aan mijn patroon. Hij feliciteerde mij met de afhandeling van de zaak en vertelde mij informeel dat het om onfrisse lieden ging die niets op ons kantoor te zoeken hadden. Maar hij zag geen aanleiding om aangifte te doen. Dat zou de reputatie van ons kantoor alleen maar schade toebrengen.
Een paar maanden daarna dineerde ik met een vriendin in een klein Turks restaurant in de Brusselsestraat. Bij het verlaten van de retirade werd ik staande gehouden door een flamboyante heer die mij te verstaan gaf het hele voorval te vergeten in verband met mijn toekomst in Maastricht en verwees naar de Bokkenrijders. Hij was vergezeld van een dame met een soort sjaal om en een tulbandachtige hoed op. Ik had ze nog nooit in het restaurant gezien, maar de vrouw van de eigenaar herinnerde zich wel dat die dame ooit was binnengeweest met een advertentiecolportage voor een fair. Langs die weg ben ik erachter gekomen wie die man was: ene Jaap Braam Ruben.”.
Voor de goed orde: genoemde Jaap is een bekende Bugatti-lover en liefhebbert af en toe ook wat in de kunst. Wij hopen met een gezellig vaartje zeer binnenkort weer bij u binnen te rollen. Dus stay tuned.
maandag 1 maart 2010
Hoppa. Er is nog geen spatje olie gevonden op de Falkland eilanden, maar nu de Britten op het punt staan om een boor in de grond te rammen gooien de Argentino’s hun culo al tegen de krib. Roepen dat ze minimaal de helft van de opbrengst willen beuren en dat de Falklandjes eigenlijk bij de Argentijnse inboedel horen. De Britten steken hun middle finger in de lucht en hebben er voor alle zekerheid nu een extra bodempje van de Navy tegenaan gegooid. Want gelazer als in 1982, toen de opvolgers van warme brievenschrijver Videla de eilanden hadden ingenomen om er een uniek villapark van te maken, no thank you. Kostte tante Margaret Thatcher indertijd heel wat energie en dure militaire spulletjes om de boel weer recht te zetten.
En het had nog erger gekund. Want volgens een nieuw boek over haar toenmalige collega Mitterrand dreigde Maggie de pampa’s van een nucleaire paddestoel te voorzien als Francois niet met de codes van de Exocet-raketten op de proppen kwam. Een leuk partijtje van die toen nog maar net op de markt gepleurde Franse raketten had P2-oompje Licio Gelli aan vriend Videla verpatst en die gebruikte ze om Britse oorlogsbodems bij de Falklands a touch of gruyère te bezorgen. En zonder de geheime codes konden Maggie’s rulers of the waves weinig tegen ze uitrichten. Uiteindelijk gaf Francois toe en kon de ijzeren dame orde op zaken stellen. Waar een paddestoel al niet goed voor is.
Wil je ook een actueel berichtje in deze rubriek kwijt dan kun je een berichtje sturen aan 't Kleintje. Sommige van deze actuele berichten worden opgenomen in komende edities van de papieren versie van Kleintje Muurkrant. Neem een abonnement op 't Kleintje door 17,50 euro over te maken op giro 5349231 tnv Muurkrantkollektief DenBosch. Gegroet!, 't muurkrantkollektief
Ga ook eens kijken bij de morgenster waarin dieper op sommige van bovenstaande thema's wordt ingegaan.