Deze maand leverde Van Gulik, buurtleider van het verzet tegen de opvang voor drugsverslaafden aan de Vliertstraat nabij het Kruithuis, drieduizend rode kaarten af, waarin een soort motie van wantrouwen jegens burgermeester Rombouts is geformuleerd. Daarmee heeft Rombouts een plekje in het Bossche Borrelboek of records verworven; zo snel al zoveel rancune tegen een nieuwe burgermeester. Aanleiding voor Kleintje om eens te kijken hoeveel aanleiding er voor wantrouwen is. Waarop profileert Rombouts zich eigenlijk?
Al bij de benoeming van Rombouts heeft het Kleintje over de transcendente-meditatiehobby van de nieuwe burgermeester bericht. Ten tijde van zijn burgermeesterschap in het Noordbrabantse Wouw was Rombouts een prominent aanhanger van de TM-beweging. Buiten een huis-aan-huisblad in Boxtel, waar Rombouts eerder burgermeester was, heeft de reguliere pers daar nauwelijks aandacht aan geschonken. Ook het feit dat hij destijds zijn machtspositie en netwerk bij het provinciebestuur gebruikte om vergunningen te krijgen voor de bouw van zijn woning in het rivierdal, heeft de interesse van de plaatselijke journullisten (dat zijn journalisten die bij het Brabants Dagblad op de loonlijst staan) niet kunnen prikkelen. Op zich toch een behoorlijk twijfelachtige geschiedenis, die TM- en bouwvergunning-trucjes, waaruit zijn handelen van de laatste maanden wellicht verklaard kan worden.
Hoppende bestuurders
In allerlei wervingsfolders van de transcendente-meditatiebeweging, de beweging met die goeroe die aanhangers leert hoppen (zweven in kleermakerszit), zegt Rombouts dat mediteren veel invloed heeft. Als er bijvoorbeeld, zo staat in de kleurenbrochure bij zijn foto beschreven, 10.000 hoppers gelijktijdig mediteren ontstaat vanzelf de wereldvrede. Het is wellicht ook dat wat Rombouts zo prikkelt in zijn promo-leus "samenspraak". Want hoewel hij een wervelend promotor van de nieuwe stadsdebatten is, lijkt hij met samenspraak vooral samen niet-spraak te bedoelen. Hij spreekt in de Bossche Omroep van 21 december j.l. over "de gewoonte om zo met mensen om te gaan" Een paar regels verder: "...door mensen uit het onderwijs, het bedrijfsleven en het arbeidsbureau samen te laten praten over de vraag hoe je mensen geschikt kunt maken voor moeilijk in te vullen arbeidsplaatsen." Eerlijk is hij, dat moeten we hem nageven. Mensen moeten geschikt gemaakt worden voor het werk wat niet gedaan wordt, in plaats van het werk geschikt voor mensen. Niet de arbeidsplaats moet meer gericht op de mens, maar de mens meer gericht op de arbeidsplaats. En het lukt die instellingen die hij daarover laat praten ook goed. Instellingen als de Sociale dienst hanteren straffe repressie-maatregelen om de bedrijven de kans te geven de arbeidsomstandigheden te verslechteren (flexibanen etc). Niemand durft zich te verzetten omdat de repressie van de bijstand nog erger is. Zo maak je mensen geschikt. Zet arbeidsbureau en bedrijfsleven aan het mediteren en de wereldwerkgelegenheid ontstaat vanzelf. Hóp, daar istie.
Hoppende burgers
Hoewel het ons moeilijk valt om heus inhoudelijke uitspraken van de burgermeester te vinden (hij laat het meestal bij het stellen van vragen, maar misschien misstaat dat hem juist het minst) maakt zijn enthousiasme voor de stadsdebatten veel duidelijk. Rombouts zegt te hopen (één P) dat de stadsdebatten gaan slagen: "Als er -en ik hoop dat van harte- duizenden mensen meepraten, komen er veel meer ideeën dan wij met een paar bestuurders en ambtenaren konden bedenken. Door proberen elkaar te overtuigen ontstaat er synergie. Het collectieve denken gaat een bepaalde richting op." Nou kan het aan de vooringenomenheid van Kleintje liggen, maar klinkt dit niet reuze-veel op de wervelende teksten uit de meditatie-foldertjes van die goeroe? Bijna letterlijk dezelfde tekst. Rombouts wil niet alleen hoppende sociale diensten, arbeidsbureaus, bedrijven en bestuurders; hij wil een volledig hoppende Bossche bevolking. En 't liefst gelijktijdig. Allemaal op de markt in kleermakerszit?
Overigens blijkt Rombouts genegenheid naar de bouwsector niet onder te doen aan die van voormalig burgermeester Burgers. Want zoals Kleintje al voor de eenwording tussen Rosmalen en Den Bosch voorspelde wordt nu niet alleen het groene gat tussen de twee dorpen volgebouwd door bevriende bouwondernemingen en projectontwikkelaars; toevalligerwijs blijken ook de bouwers al bijeenkomsten in het kader van de stadsdebatten te hebben gehouden. Over voorkennis gesproken...
CDA
Wie heeft die boze CDA-engerd Willem Mateman geen rare bekken voor de camera van NOVA zien trekken toen duidelijk was dat de selectiecommissie van het CDA hem gedumpt had? Wat was die Mateman boos op landelijk CDA-voorzitter Helgers. Weliswaar is hier niet zoveel vreemds aan, die Mateman was en is een druktemaker die maar het best kon verdwijnen en dit soort kandidatenlijstselectieproblemen blijken zich overal af te spelen -ook in ons dorpje-, interessant is wel om vast te stellen hoe Rombouts zich sluw uit de landelijke publiciteit heeft gehouden. Want feitelijk was híj het die achter de selectie zat! Zoals zijn voorganger Burgers geliefd was in de zgn. 'oude' landelijke CDA-kringen, zo geliefd is onze Rommie bij de nieuwe CDA-lichting. Zijn grote landelijke invloed bij het CDA is iets om te onthouden. Zodat hij zich later niet verschuilt achter zijn beperkte macht als burgermeester, tegen de tijd dat ook het CDA-groen voor polder-paars is ingeruild.
Bouwvergunningen
Daar waar Rombouts zich landelijk verschuilde achter zijn partijvoorzitter die het woord mocht voeren, zoveel kritiek heeft hij nu om het feit dat hij slechts woordvoerder van het college is en niet alleen verantwoordelijk gehouden wil worden voor de besluiten omtrent de opening van de drugsopvang.
Nou moet ons van het hart dat wij het ondertussen ook tijd vinden dat er een plek voor opvang wordt gerealiseerd, maar de wijze waarop de gemeente de buurt in de Vliertstraat voor het ootje hield valt op. Het zijn dezelfde sluwe stappen over de dunne draadjes tussen wat wel en wat niet wettelijk mag, en dat zagen we bij Rombouts eerder rondom zijn eigen woning. Zou hier toch niet de architectonische hand van de burgemeester zelf in zitten? De mede-verantwoordelijke wethouders zullen het zo wel met 'm hebben afgesproken, zij worden immers over een paar maanden door de kiezer beoordeeld. Maar duidelijk is dat Rombouts inmiddels ruimschoots weet hoe je bouwverordeningen, wetten en rechterlijke uitspraken kunt misbruiken.
Dat liet hij onlangs ook zien bij het voormalige kraakpand aan de Parallelweg. Het gewoonterecht om pas sloopvergunningen te verlenen nadat een bouwvergunningsprocedure is doorlopen lapte Rombouts aan zijn laars. Toen een bewoner een onderzoeksvraag naar eventuele monumentale inrichting van het pand had neergelegd, leek sloop echter weer van de baan, want gaandeweg zo'n onderzoek mag je niet slopen. En daar gebruikte Rombouts persoonlijk weer zijn feilloze draadjeskennis door de uitspraak van de rechter te gebruiken om het pand alvast te ontruimen om er vervolgens toch de sloophamer in te laten zetten omdat er geen 'rechthebbenden' omtrent het monumentenverzoek meer waren. Regeren is vooruitzien. "Gewoonte om zo met mensen om te gaan", zo citeren we hem hierbij voor de duidelijkheid nog maar 'ns.
Ze hebben het niet zo bedoeld-hofje
Over de ellende rondom die extreem-rechtse lui in het Hugo Verriesthofje hebben we inmiddels al genoeg geschreven. Gezien echter de centrale rol die burgermeester Rombouts er in heeft gespeeld komen we er hier ook nog even op terug. Zoals bekend heeft Rombouts steeds beweerd dat de racisten het zo niet bedoelden, dat er wel spijt was en dergelijke. Rombouts heeft de leden van het Nederlands Blok, die de autoriteit van de multiculturele gemeenschap hebben getart, slechts een officiële stoel gegeven. Een legitimering van hun racistische vuilspuiterij en dreigementen. En dat -we zullen het hierbij maar eerlijk zeggen- terwijl Kleintje de feiten omtrent de extreem-rechtse achtergrond van die lui éérst aan de burgermeester heeft gemeld alvorens de pers te informeren. In de hoop dat Rombouts gepaste maatregelen zou nemen natuurlijk. Maar dat deed hij niet; hij ging eindeloos met die lui zitten praten, de mediagekte ontstond en het resultaat is uiteindelijk dat de intimidatie van een handjevol extreem-rechtsen de buurt nu beheerst. Een verloren slag. "Ik hoop dat we in Den Bosch collectief vinden dat dat zo niet kan en dat we het zo niet willen", zegt Rombouts hier zelf over. Wéér dat collectieve vinden? Wil hij het weer laten bij gezamenlijk mediteren en hóphóphóp, alle racisme is plotsklaps verdwenen....
Schokkend, want het is immers Rombouts zelf die de ondubbelzinnige handelingsrichtlijnen van justitie, waar hij nog specifiek op is gewezen, naast zich neer legde en weigerde iets te ondernemen tegen de politiek-georganiseerde racisten in het hofje. Voor ons was deze kwestie aanleiding genoeg voor een motie van wantrouwen. Maar dan ook wel meteen een voor de volledige politiek en voor de sociaal-culturele instuten van de stad, want zij hebben dit allen laten gebeuren zonder in te grijpen.
Als die Van Gulik nu een motie van wantrouwen-actie gestart op grond van deze gebeurtenissen dan zou het Kleintje zeker bij de eersten zijn geweest om die te ondertekenen. Maar dat deed Van Gulik niet.
Collectief feest
In de krant stelt Rombouts kinderlijk blij dat "we willen laten zien dat dit gemeentebestuur niet alleen maar investeert in stenen, maar vooral in mensen. Dat doen we al in het sociale beleid (pardon, waar dan? red.) en ook in een collectief feest." Het valt ons op hoe vaak de burgemeester het woord 'gezamenlijk' en 'collectief' gebruikt. Het roept wat wantrouwen op. Hij zal toch geen stiekeme gezamenlijke feest-hop-viering in gedachten hebben? Want wij zijn er nog niet van overtuigd dat deze burgemeester de problemen die de stad en vooral haar inwoners heeft, hoppenderwijs kan oplossen.
Een rode kaart of motie van wantrouwen helpt daartegen overigens niet. Zolang Rombouts niet in de selectie van FC Den Bosch wordt opgenomen kan de burgemeester slechts door ons aller Beatrips worden ontslagen en dat zien we niet zo één twéé hóp gebeuren. Blijft ons niets anders over dan een poging hem weg te mediteren. Want ook wij zijn een collectief.
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr 317, 23 januari 1998