Een interessante discussie, in de afgelopen Kleintjes. Mannen in devrouwenbeweging. Ik heb het met belangstelling gelezen, en wil middelsdit stukje pogen een zinvolle bijdrage te leveren aan de discussie.
Allereerst lijkt het me zinvol te vertellen hoe ik tegen een aantal begrippenen ideeën aankijk, want ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken.En daarmee kom ik al gelijk bij een woord dat me konstant door het hoofdspookt als ik stukken lees over/van de vrouwenbeweging. Dat woord: 'generalisatie'duikt op zodra ik stukken lees over het gedrag van mannen ten opzichtevan vrouwen. Is het namelijk een generalisatie als vrouwen het hebben overhet seksistische gedrag van mannen? Of is er bij iedere man een mate vanseksisme in zijn gedrag te bespeuren? Ik ben bereid een heel eind mee tegaan met het generaliseren van een gedragspatroon, maar met de kanttekeningdat iedere mens anders is, en dat je moet oppassen dat generalisaties nietleiden tot een verlammende polarisatie van de 'strijd tussen de seksen'.Wat voor een ideeën hebben vrouwen over mannen? Om het maar eens overdrevente stellen: 'mannen zijn in hun gedrag hanig, macho en onderdrukken hungevoelens. Deze macho-houding leidt vaak tot seksistisch gedrag ten opzichtevan vrouwen.' Wat zal ik ervan zeggen? Voor een deel klopt dit namelijk.Mannen hebben mijns inziens de neiging om hun werkelijke gevoelens te verbergenachter een masker van onverschilligheid. Dit is ten dele een soort 'instinct'dat versterkt wordt in opvoeding en een (opgelegd) maatschappijbeeld, datprecies dicteert hoe mannen zich dienen te gedragen. En ik moet toegeven:mannen trappen daar massaal in. Bij mannen speelt namelijk een belangrijkmotief voor hun gedrag: competitie. Altijd de sterkste, de beste, de rijkste,de machtigste willen (en moeten!) zijn. Als je je daar als man aan onttrektword je al gauw te verstaan gegeven dat je gedrag buiten de orde valt.Je wordt uitgelachen en belachelijk gemaakt. Nog steeds word je een beetjescheef aangekeken als je als man zegt 'huisman' te zijn en voor de kinderenzorgt. Zo'n man wordt min of meer gedwongen zijn keuze te verdedigen metklare taal om niet gelijk belachelijk gemaakt te worden. (Wie maakt zichnu eigenlijk belachelijk !?) Hetzelfde speelt zich min of meer af als hetgaat om het gedrag van mannen ten opzichte van vrouwen. Stap een willekeurigemiddelbare school binnen, ga bij een groepje jongens staan en je hoortmeteen een aantal stuitende voorbeelden van seksistisch taalgebruik. Degenemet de grootste (grofste) bek 'wint' en wordt gezien als een 'grote vent',een 'echte kerel'. Nu betreft het hier in de meeste gevallen grootspraak,en zullen de meeste jongens in de praktijk heel anders met seks en seksismeomgaan. Maar het illustreert wel een bepaald gedrag, dat bij elke man inpotentie aanwezig is. Mannen dienen zich dit mijns inziens ten alle tijdete realiseren en er rekening mee te houden dat dit gedrag absoluut nietwordt gewaardeerd.
Mannenstrijd
Uit al die gemeenplaatsen die ik heb opgesomd, en die zeker in meer ofmindere mate generaliserend zijn, heb ik de volgende mening gevormd:
-Mannen zouden zich niet moeten aansluiten bij de vrouwenbeweging, mannenmoeten zich zelf bewust worden van hun gedrag en dat gedrag bij hun seksegenotenaan de kaak stellen. -Aangezien je niet altijd je eigen gedrag objectiefkunt beoordelen zou het een goed idee zijn dat vrouwen mannen direct aansprekenop seksistisch of vrouwonvriendelijk gedrag. Hiermee druis ik waarschijnlijkin tegen een vaak gehoorde opvatting van de vrouwenbeweging dat ze geenzin hebben om dat ook nog eens een keer voor mannen duidelijk te gaan maken.Aan de andere kant verandert er natuurlijk nooit iets als je het bij eenalgemene beschuldiging laat. Als man weet je vaak niet wat er precies seksistischis aan je gedrag. (Ik heb het natuurlijk niet over de duidelijk seksistischeopmerkingen, maar veel meer over het subtiele seksisme dat bij iedere manaanwezig is). De enige manier om er achter te komen is door vrouwen directaangesproken te worden. Het is aan de mannen om daar op zijn minst vooropen te staan en ook andere mannen aan te spreken op dat gedrag. Dit laatsteis voor mannen misschien wel het moeilijkst. (De mannenstrijd!!)
-In feite kan je stellen dat de vrouwenstrijd eigenlijk ook een mannenstrijdis. Mannen moeten hun eigen gedrag en de heersende opvattingen over datgedrag aan de kaak stellen, en hun gevoelens en ideeën niet langerverbergen achter een masker van macho-gedrag of (quasi-)onverschilligheid.
Het belangrijkste van alles is een dialoog te starten tussen mannenen vrouwen over een fundamenteel gestoorde maatschappij, waarin het gedragvan de ene mens ten opzichte van de ander wordt gedicteerd zonder te lettenop werkelijk belangrijke waarden als respect voor elkaar. Het zou mooizijn als de 'strijd tussen de seksen' zou veranderen in een strijd vande seksen tegen gedragspatronen waartegen vooral vrouwen, maar ook heelveel mannen aanlopen. Het zijn vooral de mannen die moeten veranderen enhet lef moeten hebben elkaar aan te spreken op elkaars gedrag. Mannen,we moeten ons belachelijke masker eens laten vallen!!!
Marc
Dit artikel is verschenen in Kleintje Muurkrant nr302, oktober 1996