Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes die staan onder 't kopje "de dood van een spion (Litvinenko)". De stukjes staan in chronologische volgorde, veel plezier ermee...zaterdag 25 november 2006
Aleksandr Litvinenko is afgelopen donderdagavond 23 november vermoedelijk als gevolg van vergiftiging in Londen overleden. Dat meldden de Britse media en werd bevestigd door het ziekenhuis waar hij werd verpleegd. Op 1 november 2006 werd in een Londens restaurant een poging tot vergiftiging gedaan van Litvinenko, een dissidente FSB-officier die in Groot-Brittannië politiek asiel kreeg. De poging tot vergiftiging wordt in verband gebracht met een eigen onderzoek dat Litvinenko uitvoerde naar de moord op de bekende Russische dissidente journaliste Anna Politkovskaya eerder dit jaar.
Aleksandr Valterovitsj Litvinenko werd in 1962 geboren in Voronezj. Na een middelbare schoolopleiding ging hij in 1980 in militaire dienst en maakte in het leger een carrière van gewoon soldaat tot luitenant-kolonel. Vanaf 1988 was hij werkzaam in de afdeling contraspionage van de Sovjet geheime dienst KGB en na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 trad Litvinenko toe tot de generale staf van de FSB, de opvolger van de KGB. Binnen de generale staf was hij gespecialiseerd in contraspionage en de strijd tegen de georganiseerde misdaad, die in de eerste helft van de jaren negentig streed om de macht in Rusland. In 1997 werd Litvinenko overgeplaatst naar de afdeling voor de analyse van criminele organisaties als operationeel officier en werd hij plaatsvervangend hoofd van de 7e afdeling van de FSB.
Tijdens een persconferentie in november 1998 kwam hij met openlijke kritiek op de leiding van de FSB en onthulde een aantal illegale opdrachten die hij had verstrekt. Zo zou hij ook opdracht moeten geven om Boris Berezovsky, opgeklommen van crimineel tot oligarch, te vermoorden. Dezelfde Boris Berezovsky, die Litvinenko op vrijdag 17 november in het ziekenhuis opzocht, zei dat artsen Litvinenko vijftig procent kans geven om er bovenop te komen.
In maart 1999 werd Litvinenko gearresteerd op basis van, volgens sommigen, valse beschuldigingen en gevangen gezet in de beruchte FSB-gevangenis Lefortovo in Moskou. In november 1999 werd hij vrijgesproken, maar meteen na de vrijspraak opnieuw gearresteerd door de FSB met andere beschuldigingen. Hij had zijn FSB-superieuren er openlijk van beschuldigd achter de aanslagen op appartementencomplexen in Moskou in 1999 te zitten, die driehonderd mensen het leven kostten en de aanleiding vormden voor de tweede Tsjetsjeense oorlog. In 2000 werd hij opnieuw vrijgesproken en vrijgelaten na het tekenen van een verklaring dat hij het land niet zou verlaten. Een derde zaak tegen hem was in voorbereiding. Hij verliet samen met zijn gezin langs illegale weg de Russische Federatie en kwam in Londen terecht in het wereldje van Russische dissidenten. Sinds mei 2001 heeft hij politiek asiel in Groot-Brittannië.
Vanuit Groot-Brittannië zette Litvinenko zijn strijd tegen de Russische autoriteiten en de FSB in het bijzonder voort, daarbij gesteund door andere dissidenten die in Londen verblijven, onder meer Boris Berezovsky, spin in het web van de georganiseerde kritiek op Poetin c.s. Zo bekritiseerde Litvinenko de aanpak van het gijzelingsdrama in Beslan en ook de moord op Anna Politkovskaya had zijn aandacht. In dat kader wordt nu de vergiftigingszaak gezien.
Op 1 november 2006 werd Aleksandr Litvinenko uitgenodigd om naar een Londens restaurant te komen door een zekere Mario Scaramella, volgens sommige bronnen een Italiaanse veiligheidsexpert. Scaramella deelde Litvinenko mee dat hij vertrouwelijke informatie wilde doorgeven over de mogelijke moordenaars van Anna Politkovskaya. Mario Scaramella zou volgens sommige bronnen nauwe zakelijke relaties onderhouden met FSB-directeur Kolmogorov en een aantal malen op bezoek zou zijn geweest in de Moskouse Loebjanka, het hoofdkwartier van de FSB. Als een van de leiders van de FSB was Kolmogorov aan het eind van de jaren 90 belast met de 'operatieve acties' tegen Litvinenko.
Een aantal uren na deze ontmoeting openbaarden zich bij Litvinenko verschijnselen van vergiftiging, naar aanvankelijk werd aangenomen mogelijk met thallium, een dodelijk metaal. Tot eind vorige eeuw werd het gif gebruikt als insecten- en rattenverdelger. Thallium is moeilijk te krijgen in Groot-Brittannië. Een gram is genoeg om iemand te vermoorden. Litvinenko heeft alle symptomen van het gif, zo meldt de Sunday Times. Hij werd onmiddellijk naar een ziekenhuis vervoerd waar hij op 23 november bezweek. Behandelend arts Geoff Bellingham verklaarde op 23 november tegenover de BBC dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de oud-spion met de stof thallium is vergiftigd, zoals eerder deze week de veronderstelling was van de politie. Ook besmetting met een radioactieve substantie, waar ook over werd gespeculeerd, sloot Bellingham vrijwel zeker uit. Het staat nog niet vast of de Italiaan iets met de vergiftiging te maken heeft, maar de Londense politie is wel in het bewuste restaurant geweest om beelden van beveiligingscamera's in beslag te nemen. Scaramella verklaarde op dinsdag 21 november dat hij met Litvinenko had afgesproken om hem e-mails van een vertrouwelijke bron te laten zien. Daarin stonden de namen van de vermoedelijke moordenaars van Anna Politkovskaja, journaliste en critica van het Kremlin, die op 7 oktober in haar flat in Moskou werd doodgeschoten. Scaramella zei dat in de e-mails ook de namen van andere potentiële doelwitten werden genoemd, waaronder die van Litvinenko en van hemzelf. Volgens Scaramella was Litvinenko het met hem eens dat de informatie onbetrouwbaar leek te zijn. Ze spraken af elkaar opnieuw te ontmoeten. Toen Scaramella de volgende dag opbelde, kreeg hij van de vrouw van Litvinenko te horen dat hij was opgenomen.
De antiterrorisme-afdeling van de Londense politie en Scotland Yard onderzoeken de mogelijke doodsoorzaak van Litvinenko. Volgens zijn vrienden in Londen, kringen van Poetin-critici rond Boris Berezovsky, zou Litvinenko zijn vergiftigd op last van het Kremlin. De Russische buitenlandse inlichtingendienst, de SVR, sprak dat woensdag tegen. "Litvinenko is niet het soort persoon waarvoor we bilaterale betrekkingen op het spel zouden zetten", zei Kremlin-woordvoerder Dmitri Pesko. "Het is absoluut niet in ons belang om ons met zulke dingen bezig te houden."
(geschreven door Vadim Donetsky / insudok. Insudok is het informatie- en documentatiecentrum over de voormalige Sovjet-Unie en de landen van het GOS, zie website)
zondag 26 november 2006
Als we Alexander Litvinenko, Boris Berezovsky en Peter d’Hamecourt mogen geloven is Vladimir Putin een boef. Kunnen we een eind in meegaan. Maar is die status net zo uitzonderlijk in de internationale politiek als polonium in een Londense sushibar? Nee.
Geen excuus, maar toch. Lulliger is, dat bovengenoemde aanklagers en vrijwel de hele batterij aan nieuwsvodden tussen Wellington en Hilversum kritiekloos meegingen in de premisse dat de nieuwe tsaar in Moskou ook een domme boef is. Want het is niet zo’n beetje dom een voormalige werknemer van je voornaamste speurneuzenfirma te vermoorden door een uiterst zeldzaam radioactief stofje in zijn lijf te smokkelen. Wat is er mis met een fris autoongeluk, een vrolijk fluitende kogel uit een dakgoot, een iets te lange duik in de badkuip of een ongelukkige val van een kalkrots bij Dover? Dan krijg je natuurlijk dezelfde reacties, maar je voorkomt in ieder geval dat je slachtoffer zielig vanuit een ziekenhuisbed zijn laatste verklaring kan dicteren aan een medevennoot van de firma Berezovsky. En als je hem dan toch vergiftigen wil waarom dan in godesnaam polonium? Er zijn stoffen die al dan niet in combinatie met rauwe vis hetzelfde effect hebben, maar na gebruik onvindbaar zijn. Kortom, er is iets fishy met die dood van dear old Alexander.
Bovendien is er ook nog geen antwoord op de vraag waaróm hij naar de eeuwige gulag is gestuurd. In eerste instantie werd gemeld dat hij in het bezit was van het nodige materiaal over de achtergronden van de moord op de journaliste/activiste Anna Politkovskaja begin oktober in Moskou. Kan. Maar later kwam naar buiten dat Litvinenko kortgeleden in Israël een bezoekje had gebracht aan de vroegere CEO van de oliegigant Yukos, Leonid Nevzlin. Om hem wat documenten te overhandigen. Wat voor documenten? Weten we niet. Liggen nu bij de Londense bromsnorren. Maar het is in ieder geval interessant dat het voortijdig heengaan van de voormalige KGB-er (FSB-er) in verband wordt gebracht met de affaire rond het open Yukos-riool, waarin bijvoorbeeld ook Stephen Curtis vorig jaar september zijn einde vond. De ontwerper en laatste beheerder van dat riool, dat zich zelfs uitstrekte tot de Bermuda Commercial Bank van de Nederlandse oliezwendelaar John Deuss (1).
Om welke reden dan ook, het blijft mogelijk dat Putin vriend Litvinenko heeft laten opruimen. Maar erg waarschijnlijk is het niet. Al was het alleen maar omdat hij net bezig was om zijn banden met de Europese Unie te verstevigen en toe te treden tot de Wereld Handels Organisatie. En dan kan je dit gebroddel niet gebruiken. De enigen die baat hadden bij de theatrale dood van Litvinenko waren Putin’s oligarchische tegenstanders, die ooit hun moederland schielijk met geld en goederen moesten verlaten om te ontkomen aan het lot van collega’s als Khodorkovsky en Lebedev. Dus dat zou ook nog kunnen. En never say never. Stay tuned...
(1) Zie “Deuss en de Ruski’s” dd. 8 november 2006
dinsdag 28 november 2006
In Londen speurt een hele ploeg specialisten naar sporen van dat polonium 210 waarmee oud-FSB-er Alexander Litvinenko naar de eeuwige gulag is gestuurd. Inmiddels hebben de nijvere jongens en meisjes niet alleen verhoogde radio-activiteit gemeten in de inmiddels nauwelijks nog een rauw sprotje verkopende sushibar, Alexander’s woning, Alexander’s kantoor en Alexander’s ziekenhuis, maar ook in een bar van een hotel in Mayfair, een posh optrekje daarnaast en een duur kantoorpand in dezelfde buurt. In dat laatste pand zijn twee interessante ondernemingen op het gebied van beveiliging en zogenaamde risk control gevestigd: Titon International en Erynis UK. Allebei volgestouwd met voormalige kanonnen uit de speurneuzenwereld, de fraudebestrijding, de SAS, de Londense bromsnorrenvereniging, de New Yorkse drugs- en witwasbestrijding en Zuidafrikaanse boorden, die huurlingen naar bijvoorbeeld Irak sturen om koste wat kost de bedreigde oliebronnen te beschermen. Een gebouw vol narigheid dus. En juist daar is onze vriend Litvinenko ook langs geweest om even te babbelen. Waarover? Dat wilde een woordvoerder van Erynis niet zeggen. Nee, nee. Maar veel moois kan het niet zijn geweest. Wij houden voor u de vinger aan de in het donker opgloeiende pols. Stay calm and tuned.
woensdag 29 november 2006
Gisteren meldden wij al dat poloniumslikker Alexander Litvinenko ook zijn sporen had uitgezet in een kantoorgebouw in het Londense Mayfair. Het bleek te gaan om het adres Grosvenor Square 25, waar de voormalige FSB-officier een enigmatisch bezoekje bracht aan een paar internationale security en risk control ondernemingen, Titon en Erynis. Geen bedrijfjes die je morgen zou inhuren voor de viering van je 25-jarig huwelijksfeest, maar we zullen maar zeggen dat ook dirty work gedaan moet worden. Nou is inmiddels naar buiten gekomen dat het betrokken gebouw eigendom is van Boris Berezovsky. De oligarchangel van de Russische media die net als polo-Alexander zijn moederland schielijk moest verlaten toen Putin het Jeltsindrankorgel in de remise had gereden. Gelukkig had ie zijn centen nog en kocht daarmee ondermeer Grosvenor Square 25. Daar bleef het niet bij, want Boris had heel véél centjes meegejat, sorry, meegenomen. Hij kocht voor zichzelf ook wat leuke kantoorruimte op Downstreet 7. Zwaarbewaakte ruimte. En daarmee komen we wel op het terrein van Titon en Erynis. Maar laten we geen voorbarige conclusies trekken. Ook niet uit het feit dat Alexander ook dààr zijn nucleaire sporen heeft achtergelaten. Want Boris en Alexander waren goeie vrienden met een gemeenschappelijke vijand: Vladimir Putin, de schurk in het Kremlin. Tenminste, zo is het ons altijd voorgeschoteld. Maar dit soort heren heeft vaak dubbele agenda’s. Zelfs ten opzichte van elkaar. En stel, dat Boris dat laatste in de smiezen heeft gekregen, dan was Alexander disposable en kon van zijn vroegtijdig heengaan een dramatische publiciteitsstunt worden gebroddeld. Waarbij die schooier in het Kremlin met zijn gezeik in de energiesfeer de inktzwarte Piet kreeg en dat was mooi meegenomen. Dat laatste is puur speculeren, maar hé, mogen wij ook eens? Stay tuned.
donderdag 7 december 2006
What comes up, must come down. Van de tsnunami aan sympathie voor de zo poloniaal overleden Alexander Litvinenko is nog maar een straffe deining over. En van zijn laatste dramatische beschuldiging dat “Poetipoe” achter zijn bizarre liquidatie zat blijft zo langzamerhand ook geen vlooienkloten meer over. Goed, er is een Brits onderzoeksteam aan het grutten in Moskou. En ja, er is ook hijgend gemeld dat er in een kuipje bij Arsenal ook licht nucleaire sporen aangetroffen. Maar wat zegt dat? Misschien heeft Arsène Wenger daar wel een scheet gelaten. Nee, de saamhorigheid bij de westerse mainstream-pers om Vladje P. de hele zaak in zijn maatje 44 te schuiven is haast net zo aandoenlijk als Kniertje bij windkracht elf op de pier in Scheveningen.
Maar er zijn gelukkig ook nog alternatieve geluiden. Zo zou Litvinenko zelf aan een in Londen gevestigde landgenote hebben verteld dat ie allerlei luitjes uit de Russische nomenclatura plus een fris bosje oli(e)garchen chanteerde met materiaal uit de archieven van zijn vroegere werkgever. Gewoon voor de poen. In dat licht is zijn eerder in deze serie voor het souffleurshokje gesleepte trip naar Israël uiterst interessant. Hij bezocht daar de gevluchte Leonid Nevzlin, een van de oude toppers van het om hals gebrachte Yukos-imperium. Niet om samen met Leonid een ouwerwets bordje zuurkoolsoep te verorberen en for old time’s sake een flesje Samagon achterover te jassen, maar om hem te verrassen met een dossier dat vol details zou staan over de vileine rol van Vladje P. en zijn gevolg bij het ontmantelen van Yukos.
Nou is het leuke, dat ze in Moskou heel toevallig vriend Nevzlin heel graag voor de kadi zouden willen trekken wegens criminele hoogstandjes op financieel gebied uit zijn Yukos-periode en daarom Israël hebben verzocht om zijn uitlevering. Normaliter belandt zo’n verzoek in Jerusalem op bijzonder kale rotsen, maar in dit geval krabben de autoriteiten zich toch duchtig onder de keppel. De Ruskies hebben namelijk vrij recent vier Israëlische handelaren in diamanten en andere glimmers in een kerker geworpen wegens smokkel. Er bestaat weliswaar een bilaterale overeenkomst waarbij in dit soort gevallen de betrokken onverlaten in eigen land hun straf mogen uitzitten. Maar de Russische apparatchiks zagen hun kans schoon en stelden een ruil voor: die vier Israëlische smokkelaars tegen die ene Yukos-boy. Vriend Nevzlin zag zijn geest al zweven en riep de hulp in van Litvinenko om zich te wapenen. Kostte zonder twijfel wat shekels, maar de cost gaat nu eenmaal voor de baet uit.
Als we ervan uitgaan dat het dossier inderdaad nuttige informatie bevatte, dan doet zich ondermeer de vraag voor of Litvinenko ook over andere dossiers uit het Yukos-complex beschikte. Bijvoorbeeld over de vorig jaar met een helicopter naar beneden gelazerde Stephen Curtis, Yukos’ webmaster. Of over de inmiddels veilig in Nederland opgeborgen oliboer John Deuss, een financiële associé van dear old Stephen.
Ja, ja, we hebben het al eerder toegegeven, dat is je reinste speculatie. Maar als de mainstream-pers zich daaraan bezondigt, zien wij geen moverende reden om dat niet te doen. Stay tuned.
woensdag 13 december 2006
Wel een heel slordige ex-FSB-er. Tenminste, als die meneer Kovtun, die samen met een gabber uit het voormalige FSB-arsenaal Alexander Litvinenko in Londen kwam opzoeken voor een zakendeal, inderdaad de hand heeft gehad in diens bizarre poloniumdood. Vanaf zijn vertrek uit Moskou is ie namelijk met het stralende goedje aan het strooien geweest als Pjotrmanknecht met pepernoten. In het vliegtuig van Moskou naar zijn eerste tussenstop in Hamburg was het al raak. In de taxi naar het huis van zijn gescheiden vrouw en zijn twee kinderen idem. In dat huis dito. In het vliegtuig naar Londen, in zijn hotel, in de bar, op de tribune, waar niet? Zat het in een lekkend flesje eau de toilette of in een buisje okselspray? Zat het in een pakkie sigaretten? De baas van de hemel mag het weten. Maar wist Dmitry Kovtun het zelf ook? Of was ie toch ook een slachtoffer? Chaos troef.
En dan heb je nog die merkwaardige Italiaanse fantasieprofessor Mario Scaramella. De man in de sushibar, die in tegenstelling tot vriend Alexander niks wilde consumeren. Nog niet eens een koppie koffie. De man ook die in het recente verleden in opdracht van een sinistere druiloor uit de partij van Berlusconi wat rotzooi bij mekaar graaide om Romano Prodi ervan te beschuldigen minimaal een informant van de KGB te zijn geweest. Vreemde gozer, maar blijkbaar als verdachte al afgeschreven. Ook al omdat meneer Kovtun in beeld kwam.
Toch blijft Mario interessant, want de vraag waarom hij op stel en sprong Litvinenko in Londen wilde ontmoeten is niet duidelijk. Alles waarmee hij onder de rook van de sushi kwam aanzeilen was namelijk een voddig lijstje namen van luitjes die op de nominatie zouden staan om te worden gekeeld door een Russische veteranenclub. Onder wie Alexander en Mario zelf. Een e-mailtje was eenvoudiger geweest en achteraf vond de ziek, zwak en misselijk geworden Litvinenko dat ook. Alleen kon hij daar verder geen borsjt van maken.
Na het theatrale heengaan van zijn Russische vriend beweerde Mario dat ie ook materiaal over de moord op de Russische journaliste Anna Politkovskaya aan Alexander had overhandigd. Maar helaas, dat was niet meer te checken.
Die informatie van de zo milieu-gevoelige Scaramella was overigens afkomstig uit de koker van ene Yevgeny Limarev. Een duisterling uit de entourage van de ooit naar Londen gevluchte Russische miljardair Boris Berezovsky, die inmiddels volgens bronnen bij de Franse bromsnorrencentrale samen met vrouw en dochter is verdwenen uit zijn stulp in de Alpen. Van een berg afgelazerd? Uit eigen beweging afgereisd naar Sri Lanka of Namibië? Onbekend.
Kortom, het is een zootje, maar of Vlad P. van het Rode Plein nr. 1 in Moskou daar verantwoordelijk voor is, moet toch ernstig worden betwijfeld. Die gaat toch niet een nucleair Klein Duimpje op pad sturen om iemand te kelen. Die weet wel betere methodes. Al was het alleen maar uit eigen ervaring. Stay tuned.
donderdag 28 december 2006
Hè, hè. Lekker vlot. Hebben ze in Moskou eindelijk ook deze serie in de smiezen gekregen.
Wat heeft de Russische procureur-generalski gisteren namelijk verklaard? Dat er een speciale speurneuzengroep is samengesteld om uit te vlooien of de in 2003 naar Israël gevluchte Leonid Nevzlin de crime poloniale op ex-spion Alexander Litvinenko heeft geïnitieerd. Nou, dat vroegen wij ons op 26 november al af. Per slot was vriend Litvinenko geen jongen om even lekker mee te gaan smikkelen in een sushibar. Om aan de kost te komen schrok die ouwe KGB-er bijvoorbeeld niet terug voor het chanteren van voormalige oli(e)garchs en andere rijke flessentrekkers, die bij de komst van Putin schielijk met de troika van half zeven uit Rusland waren vertrokken.
Dat rechtvaardigt de vraag waarom Litvinenko kort voor zijn dood nou eigenlijk een bezoek bracht aan ons Leonidke in Israël. Kwam hij daar echt alleen maar om voor een paar grijpshekels een dossier te overhandigen over de vuile rol die verschillende hoge jongens rond Vlad P. hebben gespeeld bij de listige overname van de Yukos-marbles? Of had ie ook een paar duimschroeven bij zich en vond Nevzlin dat even minder prettig?
Maar niet alleen in Moskou is de wind gedraaid, ook in Napels. Daar is cabaretprofessor Mario Scaramella geclipt en vervolgens in Rome achter het gaas gemieterd. De gabber van wijlen Litvinenko wordt aan de tand gevoeld over zijn aandeel in de operatie van een zak vol duistere tutti frutti om een aantal politieke tegenstanders van Silvio Berlusconi tot KGB-informanten te deformeren. Onder wie de huidige premier Romano Prodi. Daarnaast proberen de Italiaanse bromsnorri iets meer aan de weet te komen over Scraramella’s rol bij een paar gevalletjes wapenhandel en het illegaal wegdrukken van puin in een nationaal park bij de Vesuvius.
Het is net een déjà-vu. Nog even en we zijn terug in de goeie ouwe tijd toen oom Licio nog vrolijk toeterend in zijn P-tweetje voorbijreed en je voor de buis kon wegzwijmelen bij La Piovra zonder op de klok te hoeven kijken of de 24 uur al om waren. We zullen er nog van horen. Stay tuned.
dinsdag 23 januari 2007
Verdulleme. Dachten we toch met zijn allen dat die schoft van een Dimitri Kovtun wat polonium 210 in de thee van die alleraardigste Alexander Litvinenko had geschud. Tijdens een zakenbabbel in het Londense Milleniumhotel. Blijkt het volgens berichten uit Londen ene “Vladimir” te wezen. Althans, daar gaan zowel de Londense als de Moskouse bromsnorski nu vanuit. Hij zou naast Kovtun in het vliegtuig hebben gezeten, voordat die in Hamburg uitstapte en daar een poloniumspoor achterliet dat zeker goed is voor het organiseren van een paar honderd vossenjachten. Vladimir zou doorgevlogen zijn naar Londen en onder het oog van securityknuppels en aanverwante camera’s met een vals paspoort zijn entree in de UK hebben gemaakt. Daarna zou hij al zwaaiend met een sappig contractje van een Moskous beveiligingsbedrijf contact hebben gezocht met de niet al te vet in zijn roebels zittende Alexander. Duurt een paar dagen en dan maken de twee heren een afspraak. Wat gebeurt er? Als Vlad binnenkomt in Litvinenko’s hotelkamer zit die al te lullen met de inmiddels ook in Londen gearriveerde Kovtun. Nou kan je op zo’n moment uit je neus gaan bikken, nog effe naar de snollen gaan of je opoe bellen in Nizjni Novgorod, maar Vlad besluit een koppie thee te zetten voor Alexander. Bij gebrek aan Natrema pleurt ie er dan een poloniumzoetje in en pats Alex is besmet. Niks geen sushi dus, gewoon thee. En ook al omdat Litvinenko voor ie de lift naar boven nam zijn nakende dood toeschreef aan een FSB-complot onder regie van Vladimir (!) Putin himself, dacht iedereen aan deze kant van de Poolse oostgrens inderdaad aan een Russische opruimingsactie. Maar dan wel via een agent met een hoog Clouseau-gehalte in zijn DNA. Want je hebt maar een stofje polonium nodig om iemand te kelen. Dus waarom een volwaardige FSB-agent dan als een Pietermanknecht overal gaat lopen strooien met dat spul is op zijn minst onhandig. Om niet te zeggen onwaarschijnlijk. Of was de onbekende Vladimir helemaal geen FSB-agent, maar gewoon een slordige handelaar, die in Londen een koper zocht voor zijn dodelijke waar? Kan nog steeds. Daarom vragen wij in arren moede: Wil de ware Vladimir opstaan? Of is die ene al dood? Stay tuned.
zondag 28 januari 2007
De berichten over de zoektocht van de Londense en Moskouse bromsnorski naar de Russische onverlaat Vladimir X, waren nog maar koud de deur uit of hoppa de koers werd alweer gewijzigd. Niet deze Vladi is in de ogen van Scotland Yard nu de lowlife die bij de inmiddels heilig verklaarde ex-KGB-er Alexander Litvinenko een poloniumzoetje in zijn thee had laten plompen, maar Litvi’s ex-collega Andrei Lugovoy. Die had ook met zijn snufferd bij het gesprek gezeten op Litvinenko’s kamer in het Millenium hotel. En wat denk je wat? Hij had het nucleaire extraatje niet in Alexander’s kòppie gedaan. Nee, hij had het in het theepotje gemikt. Volgens de hijgende mainstreampers zijn de Sherlocks tot die conclusie gekomen na de recente vondst van het potje in kwestie, waarin nog een flinke meute Polonium-moleculen vrolijk een hurkendans uitvoerde ondanks een tsunami aan sunnige vaatwasbeurten. Stevig spul dat polonium.
Dus let nou even op hè: niet die Dimitri Kovtun of die Vladimir X hebben een heel stel passagiersjets, taxi’s, kroegen, hotels, lounches, retirades, een sushibar, een voetbaltribune en een theepot gepoloniseerd om die ene Putinontkenner een enkeltje hemel te bezorgen, maar Andrei Lugovoy.
Zie het voor je? Litvi zet een potje thee, gaat even doen wat onze gevederde vrienden nooit doen, Lugo gooit wat polonium in het potje (Dimitri en Vladimir zien niks, want die zijn net even bezig met een spelletje Russische roulette), Litvi komt terug en schenkt een koppie in, de anderen bedanken, Litvi drinkt zijn koppie leeg en kedeng kedeng de trein naar Alexander’s stazione termini gaat op weg. Briljant!!!
Tenzij het potje thee kant en klaar is gebracht na een belletje roomservice. Kijk, dan wordt het weer heel anders. Dan kan het ook een branchegenoot zijn geweest van die bitch die in een Parijs hotel je ontbijt op bed verpest met de kreet “Ja zekèèèr, de hypothekèèèr”. Of een Russische geheime Yuri in de keuken van het Milleniumhotel. Of Inspector Gadget. Wij houden voor u de vinger aan de nog kloppende pols. Stay tuned.