Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes met de titel Ship Ahoy. De stukjes staan in chronologische volgorde. Veel plezier ermee... enne, mocht je wat meer weten...zondag 10 januari 2010
Nu na het startschot van de valse milieupaus Al Gore een nieuwe economische bel wordt opgepompt met CO2 wordt er driftig gevent met alternatieve methodes om onze koelkast, staafmixer, nachtlampje, ellendebuis, twittervehikel, dildo, wekker, zonnebank, waterbed, tandenborstel, krulset, tostiapparaat, waterkoker en alle andere onmisbare apparatuur aan de praat te houden. Onder die methodes is ook kernenergie. Hoewel die net zo schoon is als de zee voor de kust van Calabrie.
Dat laatste brengt ons comfortabel terug naar september vorig jaar. Toen tilde Francesco Fonti, een voormalig lid van de lokale mafiaclub 'Ndrangheta, naar buiten dat hij medeverantwoordelijk was geweest voor het laten zinken van een vuilschuit op 20 mijl voor de Calabrische kust. Met Noors nucleair afval aan boord. Je moet er ergens mee heen. Voor zover Francesco wist waren er zo'n dertigtal schepen met dit soort narigheid op deze inventieve wijze afgemeerd ter hoogte van de hak van Italie. Andere troep was stelselmatig in de voormalige Italiaanse kolonie Somalie gedumpt. Zowel te land als ter zee. Dus mochten the Obamamas and papas ook daar een kruistocht willen beginnen tegen de apostelen van Captain Caveman mogen ze eerst wel even bij de firma 'Ndrangheta langs gaan om te vragen waar ze witte pakken moeten aantrekken.
Vriend Fonti beweerde verder dat hij al sinds 1992 in de slag was geweest met de Italiaanse ambtenarij om een einde te maken aan deze gore, maar uiterst profijtelijke praktijken, die in zijn gloriejaren zouden zijn afgedekt door politieke toppers als De Mita, De Michelis en Craxi. Tegen een smakelijke vergoeding.
Daar bleef het niet bij. Zo kwam Fonti ook nog op de propjes met de namen van andere betrokkenen. Zoals die van de Russische zakenman Oleg Kovalyov (een intimus van toenmalig KGB-agent Vlad "Poetipoe" Putin) en die van Mario Scaramella. Een opmerkelijke figuur uit de opera buffo rond de volgens sommige conspiratie-kokkies op instigatie van dezelfde Vlad toxisch omgelegde Alexander Litvinenko.
Hoe geloofwaardig was Fonti? Nou, er werd op zijn aanwijzingen in ieder geval een vermist schip aangetroffen voor de kust van Cetraro, de Cunsky, met naar schatting 120 vaten shit in het ruim. Merkwaardig is wel dat deze pentito nog steeds niet voor zijn klus is geschoten. Terwijl hij van meet af aan weliswaar heul voorzichtig maar de facto onbeschermd in deze heikele zaak heeft geopereerd. Maar niet iedereen was zo gelukkig. Rimanete sintonizzati.
dinsdag 12 januari 2010
Is het gewoon mazzel of denkt de leiding van de 'Ndrangetha "laat die Fonti maar lullen"? Geen idee. Maar zoals gezegd, ondanks zijn jarenlange gejodel over het afzinken van schepen met ellendig afval voor de Calabrische kust, is ie nog steeds niet wakker geworden met een paardenkop onder zijn deken. En kan ie nog douchen zonder dat het water wegloopt door een paar extra gaten in zijn lijf.
Een andere tenor in dit voorzichtig koortje van lieden die min of meer genegen waren om tegenover de Italiaanse autoriteiten uit te pakken was Emilio di Giovine. Een echte insider. Nog meer dan Fonti. Ja jammer, maar Emilio werd december vorig jaar op een zebrapad voor geruime tijd tot zwijgen gebracht met een autobumper. Gevoegd bij het feit dat daarna zowel het cafe van zijn familie als het gerechtsgebouw van Reggio di Calabria een facelift nodig hadden vanwege een paar onverwachte explosieve gebeurtenissen en het was zelfs voor Calabrische PABO-studenten duidelijk hoe laat het was. De mafia zou not amused zou zijn als er serieus aandacht werd besteed aan de dumpaffaire.
Een affaire overigens die in maart 1994 al leidde tot de moord op de Italiaanse RAI-journaliste Ilaria Alpi en cameraman Miran Hrovatin in Mogadishu. Ze waren in het chaotische Somalie op zoek naar bewijzen voor Italiaanse betrokkenheid bij illegale wapenhandel en het stelselmatig dumpen van vreselijk afval. Waaronder nucleaire troep. Volgens vriend Fonti was het journalistieke duo bij die factfinding missie in de havenstad Bosaso getuige geweest van de aankomst van een schip met giftige narigheid. En dat zou voor de betrokken boeven aanleiding zijn geweest om ze zonder een Nespressoapparaat met Petrus kennis te laten maken. Heel leuk, maar er was wel effe meer. Stay tuned.
donderdag 14 januari 2010
Het was RAI-journaliste Ilaria Alpi in 1993 al snel duidelijk dat de mafia en de gelieerde zakenpiefjes in Somalie de volledige steun van de Italiaanse overheid genoten. Met name ten tijde van de VN-operatie "Restore Hope", waarbij het Italiaanse leger zich ook op andere terreinen flink liet gelden. Even aan die kutnegers laten zien wie de baas is. Ze verkrachtten er vrolijk op los en zagen er ook niet tegen op om stroomstootjes uit te delen aan de ballen van Somaliers die wellicht over leuke informatie beschikten. Ilaria confronteerde de daar rondhobbelende generaal Bruno Loi met een paar van dit soort gevalletjes en dreigde de zaak op de keien te zullen gooien als ie er niks aan deed. Volgens Bruno ging het een paar geisoleerde incidenten, maar koos toch uovi voor zijn denaro. Hij zou een onderzoek instellen. Ja, ja.
Een ding is zeker Ilaria had er geen vriend bij. Of Bruno medeverantwoordelijk was voor de moord op Ilaria blijft ongewis. Zeker is wel dat Bruno's leger op goede voet stond met een van de grootste Somalische warlords en zelfs een wederzijds niet-aanvalspact met hem hadden gesloten. Hetzelfde kunstje zou zich later in Afghanistan herhalen. Maar dit terzijde.
Geirriteerd door de voortgaande publiciteit werd de jonge Somalier Hashi Omar Hassan in een kruipruimte geduwd. Hij zou Ilaria hebben vermoord op wraak te nemen op de Italianen die in de vroege jaren negentig zijn ballen onder stroom hadden gezet. Een staaltje Lee Harvey Oswald. Je pakt een lullo op, je beschuldigt hem van alles wat los en vast zit en klaar is Keeso. Leuk plan, maar het werkte niet. De affaire bleef doorsudderen. Mede door de verklaringen van Fonti en Di Giovone. Stay tuned.
zondag 17 januari 2010
Terug naar Francesco Fonti. Het voormalige kaderlid van de 'Ndrangheta, dat al zo'n slordige 18 jaar probeert het Italiaanse befapparaat serieus op gang te krijgen in de zaak rond de gedumpte gifschepen voor de Calabrische kust. Tot nu toe werd hij als een ongeloofwaardige dodo de berm ingeschoven en met zijn info werd verder geen sacco gedaan. Erger nog, hij mocht van de kadi zijn container kennis verder niet meer in het wild uitpakken. Alleen via zijn advocate, Claudia Conidi. Ondanks gevaar voor eigen leven maakte hij van die laatste mogelijkheid onlangs gebruik om zijn verontwaardiging over de gang van zaken van zich af te schrijven in een brief aan Antonella Grippo. Presentatrice van de talkshow Perfidia op de Zuiditaliaanse zender Telespazio, die voor die gelegenheid Claudia had uitgenodigd voor haar programma. Een vrije vertaling van een deel daarvan. Komt ie:
Beste dottoressa Grippo,
U bent zonder twijfel ervan op de hoogte, dat ik noch via kranten noch via de TV naar buiten mag treden. Behalve dan via mijn advocate Claudia Conidi. Dus neem ik de door u zo vriendelijk verleende gelegenheid te baat om in deze uitzending te staven wat ik in Catanzaro al heb proberen duidelijk te maken aan leden van de rechtbank, die mij weigerden verder te verhoren en mij a priori al als ongeloofwaardig afdeden.
Maar hoe zit het dan met de geloofwaardigheid van procureur Giordano? Moet hij ook niet worden berispt? En moet de operator van de eerste ROV niet worden opgenomen in een psychiatrische inrichting, omdat hij beweerde dat de laadruimtes vol vaten lagen? (1) En is eigenlijk niet iedereen ongeloofwaardig die de "waarheid" van minister Prestigiacomo en procureur Grasso in twijfel trekt? Maar ik denk dat deze polemiek nutteloos is. Je moet nooit proberen instituten cq. de duizend Italiaanse ministeries onderuit te halen. Toch vraag ik me af waarom er sinds 2003, toen ik 49 pagina’s met notities aan Justitie heb overgedragen, niets is gebeurd. Waarom is er niet gekeken naar Euro Rifiuti in Solaro in de provincie Milaan, dat zich sinds mensenheugenis heeft beziggehouden met het verwerken van giftig afval in Lombardije? Waarom heeft men in Rome Fin Chart niet gecontroleerd? De broker van talloze schepen met gif aan boord. Maar ook van schepen vol wapens, die in Umago in Istrië en in Somalië werden afgeleverd. Die schepen waren afkomstig van de Oram-werven in La Spezia, die later zijn overgenomen door het bedrijf van Ferretti. En dan is er nog Ligure Abrasivi Snc (L.I.A.), dat voor het verwerken van giftige afvalstoffen zaken deed met het Zwitserse Finance and Trade Service Est ... ".
Of je een beerputje leeg gooit. Maar we horen het u zeggen: tja wat wil je? Italië. Berlusconi. Mafia. Corruptie bij Justitie. Etcetera etcetera. Heul interessant, maar wat moeten we ermee? Een beetje ver van ons bed show. Oh ja? You ain’t seen nothing yet. Stay tuned.
(1) Remote operated vehicle. Onderwaterrobot. Werd gebruikt om uit te vissen of Fonti's beweringen over het dumpen van gifschepen juist was. Na de vondst van het wrak van de Cunsky (zie aflevering 1 dd. 10 januari) gingen er 'n zootje berenklauwen op de weg en was het einde oefening.
maandag 18 januari 2010
Voor we wat dichter naar huis komen eerst nog even wat over Emilio di Giovine. De pentito in het Calabrische dumpdrama die nog niet zo lang geleden door een autobumper van een zebrapad werd geveegd en sindsdien zijn wafel houdt. Een kwootje uit het boek "Maffiavrouwen" van Claire Longrigg. Komt ie:
" ... In juli 1992 arresteerde de politie de Calabrese drugshandelaar Emilio di Giovine in Portugal. Na een serie dramatische ontsnappingen uit de gevangenis was hij bij de Spaanse en Italiaanse politie goed bekend. Zijn drugsnetwerk omspande heel Europa van Marokko tot Engeland en reikte over de Atlantische Oceaan van Milaan tot Colombia. Zijn Engelse ex-vrouw Patricia Reilly en hun dochter Marisa werden na een internationale politieoperatie in Groot-Brittannië gearresteerd. Bankarchieven bij Nat West en Coutts bewezen dat Marisa di Giovine daar bedragen tot bijna drie miljoen gulden per keer had gestort (1) ... Pas het jaar daarna werd het hele verhaal duidelijk. Het ging om een groot netwerk van drugshandelaren, geleid door Emilio’s moeder, de 62-jarige Maria Serraino, dat al meer dan tien jaar tien geld en wapens leverde aan haar ooms in de 'Ndrangetha."
Die ooms waren samen met de Condello- en Imerti-clan in een geweldige oorlog verwikkeld met de concurrerende bende van Di Stefano en konden de poen en de wapens van hun naar Milaan uitgeweken familieleden dus best gebruiken. In 1996 kreeg Emilio’s zuster Rita lemen knieën en begon te zingen. Aanleiding waren ernstige berichten uit Nederland toen ze na een rip een leverantie van 12 kilo hash en 3000 xtc-pillen niet op tijd betaalde. Zo raakte Emilio ook in de verdrukking en ook hij besloot een tipje van de grauwsluier op te lichten. Over de dump van gifschepen. Tot ie overstak op een zebrapad. Stay tuned.
(1) Nat West maakte ook hun opwachting in de affaire rond NATO-snuffelaar Willem Matser en maffiabons Pietro Fedino. Coutts brachten wij eerder in verband met Trafigura (!!), de familie Bush en oplichter "Mark Roberts" (gebruik daarvoor ons digitale archief)
woensdag 20 januari 2010
Even iets heel anders. Weet u waar de volgende tekst gebaard werd? Raad u nooit. Komt ie:
" ... Ondertussen kreeg ik bezoek van vrienden uit Manila. Ik liet ze zien hoe mooi Nederland is en nam ze mee naar interessante plekken als het Rijksmuseum en het Tassenmuseum aan de Herengracht, waar twee exemplaren van mevrouw Imelda Marcos naast een van Madonna staan uitgestald. ... Ik nam ze ook mee op een tochtje door de Amsterdamse grachten, waarbij dr. Wim van der Torre als gastheer optrad. En een bezoek aan Amsterdam bij nacht is niet compleet zonder een excursie door de rose buurt. We brachten ook een bezoek aan de absolute top op het gebied van vis in Rotterdam, Schmidt Zeevis. Charmante eigenaar Marcel van Breda leidde ons rond in zijn bedrijf en liet ons achter in de zaak alle visvariëteiten zien die hij van overal in de wereld importeert. Daarna serveerde hij ons de allerverste haring, mijn favoriete kibbeling en andere gerechten, weggespoeld met talloze flessen Sancerre.
Vervolgens genoten wij van een diner dat door mijn goede vrienden Theo sr. en Theodor Cranendonk werd aangeboden in een van de beste restaurants van Rotterdam, de Old Dutch, waar alle toppers uit de zakenwereld en de Rotterdamse high society regelmatig hun lunch en diner gebruiken".
Komt uit de Manila Times van 13 november vorig jaar en is van de hand van ene Becky Garcia. Een Filippijnse Stannie Huijgens die in 2006 voor de derde maal de rode loper opgierde om te trouwen met dr. George Sarakinis. Een voormalige Grieks-Duitse tandensmid die momenteel het baasje is van Planta Ignis. Een olie- en gasnering in Hoofddorp. Daarmee is George min of meer collega van de door zijn vrouwtje opgevoerde Cranendonkjes, die elke ochtend de luiken van Midoil BV opentrekken aan Westerkade in Rotjeknor. Theo en Theo mikken vooral op klantjes uit gebieden ten oosten van ons en dat dateert niet van gisteren of eergisteren. Gooien we een kwootje tegenaan. Komt ie:
" ... Ik had in 1983 -volgend op de coup van 1980 en de vijftien politieke moorden van 8 december 1982- mijn werkterrein naar Suriname verlegd. Ook al ontmoette ik Keijer steeds onregelmatiger (vooral ook omdat hij bijna voortdurend onvindbaar was) toch beleefden onze betrekkingen in 1986 een opleving. Hij had belangstelling gekregen Desi Bouterse te hulp te komen en vroeg mij om hem in Paramaribo te introduceren. Keijer deed die dagen namelijk zaken met een voormalig groene baret van de commandotroepen, Theo Cranendonk, die in Zwitserland woonde. Enerzijds had Bouterse volgens beide heren kanonnen nodig om de rebellen van Ronnie Brunswijk van Stoelmanseiland te schieten. Anderzijds kon Suriname uitstekend landbouwmachines gebruiken. Dus zou Desi misschien geinteresseerd zijn om via Daimler-Puch in Oostenrijk een soft loan van twintig miljoen Zwitserse franken te ontvangen om een en ander te kunnen aanschaffen".
Komt uit de door de Papieren Tijger uitgebrachte memoires van de vermaarde Oranjetreiteraar Willem Oltmans (rip). De Keijer die hij bedoelt is Dirk Keijer en als er een was die in het Oostblok pionierde was het Dirk (1). Op de voet gevolgd door vriend Theo Cranendonk senior. We beginnen de critical mass te naderen. Fasten your seatbelts. Stay tuned.
(1) Zie voor Dirk Keijer het spionage-epos "Wolff in de klem" op de site van de "Morgenster". Een story over de voormalige communistische voorman Joop Wolff, waarin naast Keijer, Claude Berkeley, Aleksander Romanov en de KGB zelfs Beatrix en Claus voorbijkomen.
donderdag 21 januari 2010
Tijdens de parlementaire enquête naar de moord op journaliste Ilaria Alpi, cameraman Milan Hrotovin en de relatie daarvan met de dump van gifschepen voor de kusten van Calabrië en de Hoorn van Afrika verscheen een paar jaar geleden ook ene Gianni de Podesta voor het hekje. Een inspecteur van de smurfenbrigade die speciaal voor dat onderzoek was vrijgemaakt. Kwootje. Komt ie:
De voorziter: Maar wie was het object van uw onderzoek?
Gianni de Podesta: Theodor Cranendonk. Een Nederlander, die in Zwitserland woont.
In documenten die bij hem in beslag zijn genomen werd gesproken over bemiddeling bij uraniumdeals tussen allerlei landen. Hij staat bekend als iemand die contacten onderhield met de ‘Ndrangetha.
Dat laatste hadden wij de voorzitter ook kunnen vertellen, want in maart 1999 meldde de Corriere della Sera dat Theo de poten had genomen, nadat hij in 1998 tot tien jaar was veroordeeld wegens de verkoop van 30 bazooka’s aan iemand van de ‘Ndrangheta. Die iemand was ... Emilio di Giovine. De man die eind vorig jaar van een zebrapad werd geveegd toen hij op weg was om bij een onderzoeksrechter een boekje open te doen over de dump van gifschepen. Verder onderzoek wees uit dat Emilio verkering had met de dochter van Theo. Close encounters van de first kind dus. Nou mag je toch aannemen, dat de naam van amico Cranendonk sinds zijn vlucht op de internationale opsporingslijst prijkt. Maar hoe dat dan valt te rijmen met zijn aanwezigheid op een dineetje eind vorig jaar bij de Old Dutch in Rotjeknor samen met Becky Garcia en George Sarakinis is een beetje moeilijk te beantwoorden. Maar er is meer. Rimanete sintonizatti.
vrijdag 22 januari 2010
Wat zei inspecteur van de Italiaanse smurfenbrigade Gianni de Podesta ook al weer? Dat bij de in Zwitserland wonende Theodor Cranendonk documenten in beslag waren genomen, waarin werd gesproken over bemiddeling bij uraniumdeals. In verband daarmee een lekker citaatje uit het artikel "Wir sind alle Oltner", in juli 2003 gepubliceerd in de Neue Zurcher Zeitung. Komt ie:
" ... Daar kwam de fatale eerzucht van veel politici bij om Olten meer glans te geven door het aanlokken van internationale ondernemingen. Drie Russische uraniumfirma’s en een Chinese beschikten over een postbus in Olten ... De Hollandse zakenman Theo Cranendonk had zich nog maar nauwelijks aan de Aar gevestigd of hij werd als vermeende mafioso en wapenhandelaar gearresteerd. Net zo snel verdween de PCE Holding AG uit de stad toen het Berlijnse OM een onderzoek startte naar het systematisch uithollen van vroegere DDR-bedrijven”.
Waarom Theo tijdelijk in een kruipruimte verdween weten we ondertussen. Maar kennelijk maakt dat allemaal geen flaus aus. In de Manila Times doet good old Becky Garcia vandaag verslag van een feestje in de Tower Club ter gelegenheid van de verjaardag van uitgeefster Carla Sibal. Uiteraard een hele reut publiciteitsgoeroes aanwezig en:
" ... Een dierbare vriend van mij, Theodor Cranendonk, kwam uit Rotterdam overgevlogen om de jarige jop te feliciteren".
Die Theo toch. Echt een feestbeest. Of zou ie nattigheid voelen? Stay tuned.
zondag 24 januari 2010
Voor de sage over Theodor Cranendonk, de beruchte Nederlandse handelaar in ellendig afval, wapens en andere leuke dingen voor de mensen, even terug naar aflevering 4 dd. 17 januari jl. Kwoot:
" ... En dan is er nog Ligure Abrasivi Snc. (L.I.A.) dat voor het verwerken van giftige afvalstoffen zaken deed met het Zwitserse Finance and Trade Service Est".
Een uitspraak van pentito Francesco Fonti, die blijkbaar zijn klassiekers kende. De connectie tussen L.I.A. en Theo’s Zwitserse handelsvehikel was in maart 2002 al eens aan de orde geweest in een rapport van Greenpeace. Onze Rotterdamse sjacheraar zou met L.I.A. In 1990 een deal in de steigers hebben gezet, waarbij de dump van een flinke plomp ziekenhuisafval en andere shit door FTS Houston verzorgd zou worden (1).
Greenpeace wist verder nog te putten uit een herderlijk schrijven van vriend Theo aan een stel Zuidafrikaanse handelspartners op het terrein van olie en sigaretten. Daarin stelde hij de mogelijkheid in het vooruitzicht om 1000 tot 5000 ton giftig afval vanuit Italië over te hevelen naar Angola, waar hij een lokale overheidsinstantie plat had gekregen voor het bouwen van een verwerkingsinstallatie.
Zijn voornoemde deals doorgegaan? Weten we niet. Laten we aan de echte speurneuzen over. Feit blijft dat Cranendonk in 1997 achter het Italiaanse gaas ging omdat ie de ‘Ndrangetha van 30 bazooka’s had voorzien. Hij kreeg tien jaar voor zijn mik, maar werd na korte tijd overgebracht naar een ziekenhuis vanwege ernstige depressieve klachten. Vandaaruit werd hij ontvlucht. Theo Cranendonk: de Hollandse Licio Gelli.
(1) Niet noodzakelijkerwijs Finance and Trade Service OvEst. Gezien zijn Oost-Aziatische connecties kan Theo ook de imposante vervoerstak van Formosa Travel Service hebben bedoeld.
woensdag 27 januari 2010
In aflevering 8 dd. 22 januari trokken we naar boven dat er bij onze avontuurlijke rakker Theo Cranenendonk thuis documenten waren aangetroffen over uraniumdeals. Maar volgens Italiaanse persberichten was dat niet het enige. De betrokken smurfenbrigade zou ook de hand hebben gelegd op paperassen die betrekking hadden op de firma ODM (Oceanic Disposal Management). Een Zwitsers vehikel van de Italiaanse ingenieur Giorgio Comerio, dat in de loop der jaren duizenden tonnen giftig afval heeft geloosd in Derde Wereldlanden.
Maar er is meer. Giorgio had ook een plannetje ontwikkeld om de zeebodem te verrassen met chemische, biologische en nucleaire kadootjes door gebruikmaking van torpedo’s. Daarover kregen wij een interessante mail vanuit Calabrië die wij u niet willen onthouden. Komt ie:
"De rederij Attanasio, eigenaar van de "Mare Oceano" en advocaat David Mills stonden samen voor de rechter in verband met de steekpenningenaffaire rond Fininvest. De naam van Mills komt voor in het verslag van Greenpeace over het vervoer van giftige afvalstoffen. Er schijnt een internationale organisatie te bestaan, the Network, die in de City van Londen zijn domicilie heeft. Die organisatie heeft de laatste tien jaar niet alleen de financiën verzorgd voor een groep criminele ondernemingen op het gebied van vervoer en illegale verwerking van giftige afvalstoffen, maar hen ook steun en dekking heeft verleend.
Als tussenpersoon trad Giorgio Comerio op. De oprichter van ODM. Giorgio is een ingenieur en heeft tussen 1977 en 1988 samengewerkt met Euratom om een systeem te ontwikkelen waarmee nucleaire afvalstoffen onder de bodem van de zee konden worden gedumpt met torpedo’s. Het zogenaamde plan Dodos (Deep Ocean Data Operating). Hij kreeg daarbij oorspronkelijk de steun van Italië, Frankrijk, de VS, Zwitserland, België, Canada, Australië, Japan, Engeland, Zweden, West-Duitsland en ... Nederland. Dat torpedo-plan was het hoofdthema van een ODM-brochure die in de villa van Comerio werd teruggevonden tijdens een huiszoeking. Volgens sommige getuigen zou er zelfs sprake zijn van 45 buitenlandse concessies om kernafval in zee te dumpen, waarbij de torpedo-methode tot de mogelijkheden behoorde. Van de Philippijnen tot Cuba, van Sudan tot Kenia, van Brazilie tot Irak, van Egypte tot Joegoslavië. Tijdens het parlementaire onderzoek verklaarde maarschalk van de carabinieri Nicolo Moschitta, dat Comerio steekpenningen had betaald aan de Somalische leider Ali Mahdi om bij Bosaso een schip met gifvaten af te zinken.
Bij diezelfde huiszoeking werd overigens eveneens een afschrift gevonden van het overlijdenscertificaat van Ilaria Alpi.
Als internationaal contactpersoon kwam hij in aanraking met David Mills en samen zijn ze zaken gaan doen via Filtrade Services International".
Mills? David Mills? Was dat niet de advocaat die tegen het bedragje van 340.000 Pond vriend Berlusconi uit de wind hield door het afleggen van een valse verklaring in de corruptieaffaire rond Fininvest? En daarvoor later tot 4,5 jaar kruipruimte werd veroordeeld? Ja. Dat is dezelfde Mills. En was The Network misschien identiek aan de 19 ondernemingen die hij in de City van Londen oprichtte ten behoeve van een pak Italiaanse klanten. Zou zomaar kunnen. Is het in dat licht begrijpelijk dat een insider als Theo Cranendonk werd ontvlucht en sindsdien bijvoorbeeld gewoon heen en weer kan vliegen tussen Manila en Rotjeknor? Ja, dat is begrijpelijk. We weten toch hoe dat gaat met dit soort luitjes? Rimanete sintonizatti.
maandag 1 februari 2010
Waar gaan je gedachten het eerst heen bij het lezen van de naam Midoil BV?
Olie. Klopt ook. De winkel van Theo en Theo Cranendonk aan de Westerhaven in Rotjeknor doet inderdaad in olie. Gewone olie. Groene olie. Internationaal.
Maar daar blijft het niet bij. De familie zit via Midoil Renewable Energy ook in de recycling en daar heb je afval voor nodig. Zal u ons niet horen bulderen dat Midoil tot zijn haarwortels in de foute afval zit. Maar wie zou het ons kwalijk nemen om desondanks toch de link te leggen tussen de afvalstrapatsen van Theo’s Italiaanse amici en Midoil Renewable Energy? Niemand toch. Nou ja, bijna niemand.
Een andere tak aan de Midoilboom is Midoil Investments Holding. Wil je volgens de officiële gegevens graag assisteren bij het wat fleuriger inkleuren van je pensioen. Zal niet gaan om pensionado’s die dagelijks achterop een vuilniswagen hebben gehangen, maar meer om luitjes die zich met veel aplomb cq. embonpoint presenteren in exquise eetgelegenheden als de Rotterdamse Old Dutch. Om zichzelf meer aanzien te bezorgen liefst in gezelschap van vrienden en kennissen uit exotische oorden als de Philippijnen, Calabrië of Lipetsk.
Lipetsk? Ja, Lipetsk. Dat is een metropool te zuiden van Moskou. Willen de Ruskies wat opstoten in de vaart der volkeren. Zouden dus bijvoorbeeld graag zien dat het vliegveld en de omgeving daarvan binnen drie jaar een wat internationaler allure krijgt. Een landingsbaan erbij, nieuwe technische faciliteiten, een ultramodern transportcentrum, wat leuke hotels. Zoiets dus. Liefst in samenwerking met een buitenlandse investeerder, want in Moskou zitten ze de laatste tijd ook wat krap. En wie denkt u dat er vorig jaar juli instapt? Midoil USA. Namens die rijkelijk geheimzinnige club tekende directeur Vincent Joseph Crandon een contract voor een grove 5 miljard dollar. Dat had overigens niet alleen betrekking op Lipetsk, maar ook - riemen vast, lichten doven - om de vliegvelden van Ryazan aan de Oka en Nalchik in de Kaukasus.
Zijn Midoil USA en de Midoil BV van Theo en Theo familie van elkaar? Mag je gif op innemen. Wat een logo al niet kan verraden.
Zitten we nog wel met een hamvraag: wie zitten er achter Midoil USA? Oftwel: wie zijn die investeerders? Rimanete sintonizatti.