FollowUp Actueel Nieuws

Shady (10)

zaterdag 10 mei 2003
Wij werden gisteren getipt door een van onze attente lezers. In de nieuwsbrief van de Rotterdamse orde van advocaten zou verrassend nieuws staan over de door ons vaak voor het voetlicht getrokken mr. G.H.J. Dolk uit Voorschoten. De tip bleek juist te zijn en wij deden gistermiddag stante pede een poging om van hem commentaar te krijgen met de volgende e-mail:
“Maître,
Per 1 mei jl. hebt u zich laten schrappen van het tableau der Rotterdamse orde. Zou u mij de achterliggende reden daarvan kunnen vertellen? Ik zou namelijk gaarne aandacht willen besteden aan deze vooralsnog enigmatische stap op onze onvolprezen en populaire website Kleintje Actueel”.
Aanleiding tot deze exclusieve serie Shady was de betrokkenheid van mr. Dolk bij een affaire rond een geheimzinnig wapentransport naar een land in het Midden-Oosten via Azerbeidzjan ter waarde van 132 miljoen dollar, die eind vorig jaar over de Bühne ging. Hij verbleef in verband daarmee zelfs in een politiecel. Niet lang, maar toch. En dat de zaak ernstig genoeg is moge tevens nog blijken uit het feit dat het justitieel vooronderzoek nog steeds niet is afgesloten. Of dit alles de directe aanleiding is geweest voor mr. Dolk’s vrij rigoureuze stap om zijn naam van het tableau te laten verwijderen weten we niet. Vandaar onze e-mail.

Shady (11)

vrijdag 23 mei 2003
In augustus 1997 pletterde een Amerikaanse helicopter in zee. De bemanning wist zich te redden. Mensen zoals wij hebben bij die gelegenheid waarschijnlijk “jammer dan” gezegd en een koele pint gevat. De aanhangers van het groene gedachtengoed hebben mogelijk in gedachten nog even stil gestaan bij de gevolgen voor het bewuste zeegebied en zijn toen verder gepeddeld langs Drente’s dreven op de opoefiets. Maar de eigenaren zagen het verlies van de chopper heel anders. Het lor had namelijk een bommetje gemaakt in Iraanse wateren en had nogal wat militaire snufjes aan boord. En de VS en Iran waren zachtjes gezegd niet on speaking terms. Geen nood. Een ploegje van Smit Internationale was toch in de buurt al bezig om scheepswrakken op te ruimen, dus de oplossing lag voor de hand. Smit haalde de heli boven, de Amerikanen blij, de Iraniërs pissig. Een paar vaartuigen van Smit en een aantal bemanningleden gingen kort daarop aan de ketting. En het handjeklap begon. In alle stilte. De Iraniërs wilden onder anderen nieuwe schoepen voor hun Tomcats. Jachtvliegtuigen die de sjah half jaren zeventig had gekocht van de Grummanfabriek. Met de naar het westen gevluchte Iraanse gebroeders Lavi als bemiddelaars. Iran was en bleef daarna de enige buitenlandse mogendheid die over deze vliegtuigen kon beschikken. Lijkt leuk zo’n exclusieve positie maar als je bonje krijgt met je leverancier wordt dat op den duur toch een probleem. Vandaar dat verzoek om nieuwe schoepen. Een Nederlandse attaché in de VS ging te rade bij Gene Haislip, de kersverse chef marketing van Grumman, die net na een kleine dertig dienstjaren een topfunctie bij de Drugs Enforcement Administration had neergelegd. Officieel kon Haislip niks doen. Maar via de goeie ouwe Lavi-brothers werd het volgens onze Rotterdamse insider mr. Geert Jan Dolk toch geregeld en bereikte de aan William J. Bennett in de Verenigde Arabische Emiraten geadresseerde krat met Tomcat-schoepen via Zestienhoven, Luxemburg en Azerbeidzjan de loods van Smit Internationale in Sarsja. De rest was kat in het bakkie. Voor een latere zending binnen deze context zou een stokje zijn gestoken (zie het artikel “Irangate aan de Maas” in Kleintje Muurkrant nummer 325). Maar uiteindelijk werden de gijzelaars van Smit toch vrijgelaten. Met het consigne verder stijf hun kiezen op elkaar te houden over de affaire. Zoals eerder in deze serie allemaal te lezen viel bleek de inmiddels van het tableau geschrapte mr. Dolk afgelopen jaar opnieuw betrokken bij een illegale wapentransactie via Azerbeidzjan. Of hij daarvoor wordt vervolgd moet nog blijken De Lavi’s hebben eveneens ernstige averij opgelopen en Grumman heeft het even niet meer door de recente aanslag op de burelen van haar dochteronderneming Vinnell Corporation in Ryadh. Crime doesn’t pay zeggen ze. Hoewel het kantoor van mr. Dolk aan de Rotterdamse Westzeedijk kortelings een opzienbarende metamorfose schijnt te hebben ondergaan. Stay tuned.

Shady (12)

donderdag 29 mei 2003
Zoals wij in aflevering 10 van deze serie al meldden heeft de hoofdpersoon ervan het tableau van de Rotterdamse Orde van Advocaten verlaten. Voor een niet zuinig getalenteerde meester in de rechten geen geringe stap. Dan moet er toch een behoorlijke hoeveelheid shit aan de knikker zijn blijven plakken. Omdat maître Geert Jan Dolk geen sjoege heeft gegeven op ons bewogen verzoek van 10 mei jl. om opheldering te geven over die rigoureuze stap verblijdden wij vandaag mr. P. Drion, de Deken van de Orde in Rotterdam, met de volgende mail:
"Maître,
Al geruime tijd volgen wij voor zover mogelijk de interessante carrière van mr. G.H.J. Dolk, kantoor houdende op Westzeedijk nr. 108 te Rotterdam en besteedden in de loop der jaren de nodige aandacht in artikelen op de websites De Morgenster, Actuele Berichten en Vervolgverhalen. Alledrie te vinden op De Stelling.
Sommige gebeurtenissen in mr. Dolk’s carrière moeten bij u als Deken van de Orde der Advocaten in Rotterdam bij tijd en wijle twijfels hebben doen rijzen of die wel voldeden aan de strenge regels der integriteit binnen uw Orde. Zoals laatstelijk bij een internationale wapenhandel waarvan de financiële afwikkeling ondermeer verliep via het filiaal van de HSBC in Bakoe (zie de serie "Shady" op Kleintje Actueel vervolgartikelen). Inmiddels heeft mr. Dolk u verzocht zijn naam te verwijderen van het tableau. Gezien het feit dat de verhoudingen tussen mr. Dolk en ons niet optimaal zijn en wij niettemin de reden zouden willen weten waarom hij officieel zijn beroep vaarwel heeft gezegd, wenden wij ons tot u met de volgende vragen:
a. Was er voor zover u weet enig verband tussen het adieu van mr. Dolk en diens betrokkenheid bij bovengenoemde wapenaffaire?;
b. Heeft u vóór zijn afscheid nog contact gehad met mr. Dolk over de perikelen rond diezelfde wapenhandel?;
c. Zo ja, vormde dat contact wellicht de aanleiding tot mr. Dolk’s retirade?"
En zoals te doen gebruikelijk wachten wij af wat deze mail ons zal brengen. Stay tuned.

Shady (13)

donderdag 5 juni 2003
Vanochtend ontvingen wij de volgende mail van de Rotterdamse ex-maître G. H. J. Dolk, die alsvolgt luidde:
"Op zichzelf heb ik sympathie voor het raddraaierige karakter van de artikeltjes van Jan Portein. Dat houdt op waar ik min of meer stelselmatig onder het kopje shady verschijn. Beste Jan, herinner je een oude regel te weten dat belediging niet bepaald leidt tot nieuwsgaring, nog geheel los van de journalistieke ethiek".
Wel wat laat, die reactie. Want dat kopje "Shady" is al sedert 9 oktober 2002 in gebruik en prijkte inmiddels boven 12 artikeltjes. En wij menen te weten dat Geertjan ze allemaal gelezen heeft. Dus waarom nu? Bovendien vragen we ons af in hoeverre dat kopje beledigend is. Wie betrokken is geweest bij een geheime wapenleverantie via Azerbeidzjan is nou eenmaal shady bezig. En wie zich ooit heeft ingelaten met de avonturen van heren als Ghorbanifar, Habib en Borsboom (om eens een paar dwarsstraten te noemen) zal dat toch niet dagelijks van de minaretten laten schallen. Wat die journalistieke ethiek betreft: want ons betreft wordt die term veel te vaak gebezigd om een gebrek aan ballen te maskeren. Wij opereren met open vizier en af en toe gechargeerd taalgebruik. Als dat onze nieuwsgaring zou schaden, het zij zo. Maar vooralsnog hebben wij geen reden tot klagen op dat gebied. Mocht er dus aanleiding zijn tot een nieuw artikeltje over de lotgevallen van Geertjan - en als de voortekenen niet bedriegen, ziet het daar wel naar uit - dan zal de titel niet gewijzigd worden in "Chocoladepasta" of "Lentebloesem". Het blijft gewoon "Shady". Stay tuned

Shady (14)

woensdag 18 juni 2003
In aflevering 12 van deze serie (dd. 29 mei) vroegen wij aan de deken der advokaten van Rotterdam ondermeer of hij ons kon vertellen waarom Geert Jan Dolk, toch geen stoffig advokaatje voor gevallen van foutparkeren en burenruzies, zich van het plateau had laten verwijderen. Mr. Drion gaf geen antwoord. Overkomt ons vaker. Je leert ermee leven. Maar dat weerhield ons er niet van om verder te neuzen naar de reden voor het schielijke vertrek van Geert Jan uit de rijen van de befjongens en –meisjes. En tot onze vreugde kregen wij uit diezelfde rijen een oplossing van het vraagstuk aangereikt die ons zeer valide leek. Dus verrasten wij Geert Jan gisterochtend rond een uur of kwart voor negen met de volgende e-mail:
"Na langdurig lobbyen in kringen van je voormalige vakbroeders in Rotterdam en omstreken zijn wij erachter gekomen waarom je je van het plateau hebt laten verwijderen. Waarschijnlijk naar aanleiding van de Azerbeidzjan-affaire heeft de deken je verzocht om inzage van je boekhouding over de laatste twee jaar. Om dat te vermijden ben je toen overgegaan tot deze rigoureuze en toch ook wel blamerende stap. Uiteraard hebben wij ook de deken onze bevindingen voorgelegd. Bij deze doen we dat ook aan jou."
Overigens duurt het onderzoek van het OM naar de onfrisse bankgarantie en de daarmee samenhangende geheime wapenleverantie aan een onbekend land in het Midden-Oosten die aan deze serie ten grondslag liggen knap lang. Mogelijk dat het wordt opgehouden door allerlei Clouseaus uit Den Haag, die misschien liever hebben dat het licht uitgaat in deze affaire. Maar wij zolang wij nog 40-wattjes in voorraad hebben zal dat niet gebeuren. No way. Stay tuned.

Shady (15)

donderdag 26 juni 2003
Kent u Karl Rove? Wij ook niet. Hij schijnt verantwoordelijk te zijn geweest voor de succesvolle verkiezingscampagne van Bush junior en tegenwoordig diens belangrijkste adviseur te zijn bij het opleuken en inkleuren van diens politieke boodschappen. A hell of a job met vele dirty tricks. Maar Karl is geen eendagsvlieg. Hij leerde het vak al ten tijde van Richard Nixon. Ook al iemand die in de eerste leugen niet gebarsten was. Niettemin, de Joseph Goebbels van de huidige president weet ook niet alles. Hij hangt op zijn beurt weer zijn gretige oortjes te luisteren bij andere adviseurs. De belangrijkste? Michael Ledeen! Een man met een rijk verleden. Zo onderhield hij levendige contacten met de lieflijke loge P-2 van Licio Gelli, die in de jaren zeventig en tachtig verantwoordelijk was voor zoveel shit in de Italiaanse samenleving en ver daarbuiten dat je wel 10 liter grappa achter elkaar in je kraag moet gieten om de smerige smaak een beetje weg te spoelen. Ledeen stond in die tijd zelfs op de loonlijst van de zwaar door Gelli’s Schutzstaffel geïnfiltreerde Italiaanse geheime dienst SISMI en werkte nauw samen met Francesco Pazienza. Een van de meest notoire SISMI-agenten, die in 1995 tot tien jaar brommen werd veroordeeld voor zijn aandeel in de bomaanslag in 1979 bij het treinstation van Bologna waarbij 85 doden en 150 gewonden vielen. Leuke gozer om uit te nodigen bij een party. Maar Michael hield kennelijk van dit soort heren, want hij sloot in de jaren tachtig ook vriendschap met Manucher Ghorbanifar. Een voormalige topper van de SAVAK, de geheime politie van de sjah van Perzië die aan het boekje over martelmethodes een flink aantal hoofdstukken heeft toegevoegd. Na de machtsovername door Khomeini cs. leek het Ghorba beter om uit te wijken naar Frankrijk. Niet alle mullah’s vonden hem gezellig. Niettemin werd hij een belangrijke schakel bij het sluiten van deals binnen het Iran-Contra complex, waarbij diezelfde mullah’s wapentuig ontvingen in ruil voor her en der in het Midden-Oosten gegijzelde Amerikanen. Dit hele geschuifel moest eigenlijk allemaal geheim blijven. Maar dat lukte niet helemaal. Ook Ledeen ging aan de schandpaal. Maar de tijd heelt alle wonden. En wie staat in de VS nu in de eerste rij van het koor dat anti-mullah liedjes ten gehore brengt? Goed. Een tien met een griffel.
Het zou ons verder allemaal Kips of Stegeman zijn als niet onze onvolprezen voormalige advokaat Geert Jan Dolk nog in 2000 repte over een deal waarbij hij samen met Ledeen en Ghorbanifar een bescheiden portie Amerikaans graan naar Iran zou laten verschepen. Graan???! Nou ja, kan waar zijn. Hoewel graan wel erg netjes is vergeleken met de geheime wapendeals waarover wij al eerder schreven in deze serie. Feit is wel dat Geert Jan een vrolijk stemmende kennissenkring heeft en friends in high places. Stay tuned.

Shady Brussels

dinsdag 8 juli 2003
Analyse this. Ergens in september vorig jaar werd de Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk voor een paar dagen in zijn bewegingsvrijheid belemmerd door de Staat der Nederlanden. Omdat hij bij een bank in Amsterdam had geïnformeerd of een CD (certificat of deposit ofwel een stortingsbewijs) dat hij in zijn binnenzak had wel kosher was. Het ging om een bedragje van 132 miljoen dollar dat uitgegeven leek te zijn door het filiaal van de HSBC in Bakoe (Azerbeidzjan) en verband zou houden met een wapendeal. Het document bleek een uur in de wind te stinken en Dolk ging voor schut. Wij hebben u over die affaire met de serie “Shady” hardnekkig uit uw slaap gehouden. Of zij in haar volle omvang voor de kadi wordt gesleurd hoort u binnenkort in dit theater.
Ergens in februari van dit jaar werd de NATO-officier Willem Matser achter een kijkgaatje gemanouvreerd. In zijn slipstream volgden nog een flinke Italiaanse mafia-meneer, een bescheiden Nederlandse o.g.-boer, een grote Marokkaanse hash-handelaar, een Spaanse kruimelaar en een Colombiaanse handlanger met bankconnecties. Dit groepje ging zich te buiten aan witwaspraktijken en deed dat via een paar geurende CD’s van de Banco Santander in Bogota met een totaalwaarde van zo’n 300 miljoen dollar. Wij hebben u over die affaire met de serie “De Brusselse connectie” hardnekkig uit uw slaap gehouden. Of zij in haar volle omvang voor de kadi wordt gesleurd hoort u binnenkort in dit theater.
Geplaagd door een plotselinge aanval van het vakantievirus raakte onze administratie begin juni enigszins in ongerede. Daarom misten wij aan aantal pissige e-mails van mr. Dolk die onze serie over hem slecht kon verteren. Daarnaast uitte hij echter merkwaardigerwijs zijn misnoegen over een van onze bijdrages over de Matser-affaire. En dat uitte hij aldus: “totally beside the point, zoals gebruikelijk inmiddels”. Kind kon de was doen. Mr. Dolk wist kennelijk iets over Matser en zijn companen. Wij vroegen hem dus - zij het wat laat - hoe dat kon en of hij iets met de Matser-zaak te maken had. Dolk antwoordde met het cryptische: “Soms kan je van bepaalde zaken op de hoogte zijn zonder daar ook maar iets mee te maken te hebben”. Gezien zijn goede relaties bij De Telegraaf zullen we maar aannemen dat een deel van zijn kennis is terechtgekomen in het pagina-grote artikel over Matser “Het bizarre dubbelleven van de witwas-majoor” van zaterdag 28 juni jl. Blijven we toch zitten met twee vragen: Hoe wist Dolk van Matser? En waar kwam zijn collateral van 132 miljoen dollar vandaan? Stay tuned.

Shady (16)

dinsdag 22 juli 2003
Newsflash. Zojuist vernamen wij dat het Openbaar Ministerie in het komende najaar mr. Geertjan Dolk voor de kadi gaat slepen wegens een poging tot oplichting en valsheid in geschrifte. Zoals gemeld ging het daarbij om een stortingsbewijs van 132 miljoen dollar bij de HSBC in Bakoe. Uiteraard blijven wij voor u de zaak op de voet volgen. Soms “totally beside the point”, maar wel “very persistent”. Stay tuned.

Shady (17)

woensdag 23 juli 2003
Net als in de zaak rond luitenant-kolonel Matser is het in de affaire-Dolk de vraag of het de bedoeling was om via een vals stortingsbewijs poen te genereren of gestorte poen met een luchtje van een legale achtergrond te voorzien. Met andere woorden: was er inderdaad 132 miljoen dollar gestort bij het filiaal van de HSBC-bank in Bakoe of niet? En had die storting te maken met een illegale wapenleverantie aan of via Azerbeidzjan of niet? Volgens mr. Dolk was er geen sprake van een wapenleverantie en achtte dat deel van de story zelfs het resultaat van een papegaaieneffect. Mogelijk, maar een papegaai begint niet uit zichzelf “wapenleverantie, wapenleverantie, koppie krauw” te roepen. Bovendien blijft het merkwaardig dat het bewuste HSBC-filiaal zijn activiteiten op een laag pitje zette toen een officieel onderzoek werd geopend naar de achtergronden van deze affaire. Maar wellicht horen we daar meer over als het proces versus Dolk eenmaal van start gaat. En misschien ook over de rol van zijn eventuele kornuiten in deze zaak. Het bedragje was namelijk bestemd voor Promcastle Holding BV in Uithoorn. Een onderneming die zich volgens de officiële gegevens bezighield met het initiëren, implementeren en executeren van commerciële communicatieprojecten. Volgens het oorspronkelijke verhaal van Dolk was dat de cliënt voor wie hij bij een bank effe moest checken of het HSBC-document wel echt was. Maar misschien was ook hier sprake van een papegaaieneffect. Hoewel. Wie bleek de enige aandeelhouder van dit communicatieve vehikel te zijn? ECE Holding BV 4 uit Amstelveen. En wie nam op 10 januari 2002 alle aandelen van deze plankholding over? Geertjan Dolk. Dat was dezelfde datum waarop het stortingsbewijs was gesteld. Dolk lijkt dus zijn eigen cliënt te zijn geweest. Op 22 maart zag de toen nog als bekend Rotterdams advocaat door het leven gaande Voorschotenaar het met de holding niet meer zitten en trad weer uit. Bij ECE 4 hadden op papier ook nog de broertjes ECE 1 en ECE 3 een bestuurlijke rol gespeeld. Binnen die constructie figureerde naast Johannes Gijsbertus Maria Baas uit Ouderkerk aan de Amstel eveneens Aloysius Pieter Gustaaf Maria Janssens uit Ridderkerk. Met die laatste zijn we weer dicht bij huis. Geertjan heeft namelijk jarenlang zaken gedaan met meneer Janssens (zie voor de connectie van beide heren met Barbecue-fenomeen Jan Borsboom deel 4 van deze serie op Kleintje Followup). Zonder twijfel hier en daar leuke winstjes gepakt, maar ook verliezen geleden. Forse verliezen. Bijvoorbeeld bij het no cure, no pay-verhaal rond de door westerse banken gestolen tegoeden van Koeweit na de inval van Saddam’s troepen in 1990. Omdat we zijn reputatie verder niet kennen krijgt meneer Baas van ons voorlopig de benefit of the doubt. Maar het is haast ondenkbaar dat Janssens van het gegoochel van Geertjan met het stortingsingsbewijs geen weet heeft gehad. Moeten we toch eens uitvogelen. Stay tuned.

Shady (18)

vrijdag 25 juli 2003
Via De Volkskrant van vanochtend heeft Geertjan Dolk uit de doeken gedaan hoe de vork zijns inziens in de 132 miljoen dollar stak. Via zijn Promcastle in Uithoorn trad hij op voor een Saoedische prinses. Laten we haar Khalila noemen. Lekker makkelijk. Die wilde financieel voor de helft instappen bij een veelbelovend project: het Kasteel Almere (van Prom naar Castle is maar één stap). Een ludiek gebouw voor feesten en partijen annex hotel. Had Khalila wel zoveel centjes? Ja, en die had ze gestald bij de in haar eigen zandbak opgetrokken Saudi Hollandi bank. Toevalligerwijs voor veertig procent in handen van de ABN/AMRO. Om het allemaal lekker makkelijk te maken liet Khalila vervolgens door het filiaal van de HSBC in Bakoe een bankgarantie afgeven ten name van Promcastle in Uithoorn. Wat lag er meer voor de hand dan dat Geertjan naar de ABN/AMRO in Nederland trok om te verifiëren of het met Khalila’s garantie wel snor zat. Nou, volgens De Bank zat het niet snor. In haar visie ging het om een valserik. Je gaat met je plas ook wel eens voor een second opinion naar een andere dokter, dus waarom niet met een bedenkelijke bankgarantie naar de Rabo-bank? Die leek volgens de veelgeplaagde advocaat wel te geloven in de echtheid van het document. Maar de Rabo ging plotseling overstag en deed samen met ABN/AMRO aangifte van een poging tot oplichting. Geertjan verdedigde vooruit en beschuldigde op zijn beurt de betrokken banken van hetzelfde. Tot zover het relaas in De Volkskrant. Geertjan Dolk was begin 2002 via zijn investeringsgroep Redstone Asset Management in het Midden-Oosten op speur gegaan naar een (mede-)financier voor het Kasteelproject in Eemnes ten behoeve van de initiatiefnemer, projectontwikkelaar Tijs Blom. Want het ging toen al niet goed met het Kasteel. De kosten rezen de gaatjespan uit en de financier tot dan toe, het Rabo-filiaal in Eemnes, was per 1 januari van dat jaar onder curatele gesteld. De directeur ervan had namelijk in de periode daarvóór miljoenenleningen verstrekt die bij lange na niet gedekt waren. Niet alleen overigens aan de natte droom van Blom, maar ook aan twijfelachtige projecten van diens (voormalige?) zakenpartner Jaap de Bode. Deze Gooise flessentrekker van feestelijk formaat onderhield nauwe contacten met Sunseeker-agent Johan ter Haak, wiens naam zowel opdook in de onderzoekdossiers van Willem Endstra als die van een stel Tilburgse avontuurlijke grootverdieners. En wiens zoon op 24 januari jl. aan de zijde van Cor van Hout sneuvelde bij een kogelregen in Amstelveen (zie vooral de afleveringen 12 en 13 van de serie Octopussy op de site van Kleintje Actueel-followup). Gevoegd bij het feit dat de hoofdpersoon van deze serie Shady zakelijke banden onderhield met topfiguren uit de geruchtmakende B.B.Q.-affaire en het verhaal rond Khalila’s bankgarantie krijgt langzaamaan een duister decor.

Shady (19)

dinsdag 29 juli 2003
Wij schreven het al in onze vorige bijdrage: het vehikel waarmee Geertjan Dolk opereerde in de 132 miljoen dollar-deal met een al dan niet uit zand opgetrokken Saoedische prinses was de “investeringsgroep” Redstone Asset Management. De onderneming blijkt te zijn gehuisvest op de Prinses Christinalaan 23 in Uithoorn. Tevens het adres van het luchtkasteel Promcastle Holding BV, waar het sappige bedragje via Bakoe was terechtgekomen als de ABN/AMRO of de RABO groen licht had gegeven. Er staat bovendien op die locatie een alleraardigst kerstboompje van BV’s in de tuin waarvan de ballen voor het merendeel dezelfde origine hebben als de piek, de Meerwijk Holding BV. Dat die ballen en die piek net zo glanzen als de keuken na een Ajax-beurt, nou nee. Meerwijk Holding, Meerwijk Groep, Meerwijk Adviesbureau, Meerwijk Verzekeringen en Freework BV zijn namelijk al sedert 13 augustus 2002 naar de Filistijnen. Oftewel in staat van faillissement. Prominent aanwezig in dit pakket is Johannes Gijsbertus Maria Baas. Hetzelfde baasje dat in het Promcastle-dossier voorkwam. Een half jaartje voor het uitvallen van de Meerwijk-kerstboom ondernam mr. Dolk zijn desperate poging om 132 miljoen dollar te cashen. Volgens zijn ontboezemingen in De Volkskrant om het met schandalen omgeven project van kasteelheer Tijs Blom van een financiële injectie te voorzien. Uiteraard zou Dolk’s Redstone op de Prinses Christinalaan daarvoor een leuke beloning hebben opgestreken en wellicht daarmee tevens de Meerwijk-boom nieuw leven hebben ingeblazen. Maar het liep anders. Stay tuned.

Shady Brussels (2)

donderdag 31 juli 2003
Een medeverdachte van luitenant-kolonel Willem Matser (inmiddels al weer maanden bezig met een indringende studie accoustiek in de Haarlemse Koepel) in de gigantische Colombiaans/Roemeense witwas-operatie is de veertiger Franciscus Johannes de Groot uit de opgeyupte buurt van het Amsterdamse Entrepotdok. Geen onbekende in dit avontuurlijke circuit want zijn naam dook in wasseretteverband ook al eens op in de BBQ(barbecue)-zaak van pakweg zo’n tien jaar geleden. Het ging daarbij om de Rotterdamse component van de IRT-affaire die grosso modo inhield dat duizenden tonnen softdrugs, harddrugs en andere ondeugende commodities werden in- en doorgevoerd met medewerking van luitjes uit de rangen van politie en douane. Om zo alle boefjes in kaart te kunnen brengen, ze daarna met een grote swiffer bij elkaar te vegen en voor een tijdje op ijs te zetten. Niet helemaal conform de wet maar nood brak hem. Hoofdverdachte van de Rotterdamse grill was Cees S. Baasje van een slagerij-keten, vandaar de originele naam van het dossier. Een goede tweede in de organisatie was volgens het OM Jan Borsboom. Over beide heren en hun internationale handel en wandel hebben wij al eens een miniatuurtje opengedaan in de Morgenster in het artikel Retourtje Cantrade. Daarin stipten wij eveneens de nauwe connectie aan tussen Borsboom en advocaat Geertjan Dolk. Wat de een voor de ander betekende in die context is ons nog niet helemaal duidelijk. En we mogen geen conclusies trekken uit het feit dat Dolk als primus verschijnt in een affaire rond een vorstelijke bankgarantie die een witwas-aroma verspreidt. Dat geldt eveneens voor zijn mededeling dat hij het nodige afwist van Matser’s witwaspraktijken. Maar duidelijk is wel dat Dolk dus niet de enige figuur uit barbecuesferen is die een brug vormt tussen de Rotterdamse IRT-affaire en de operaties van Matser cs. Frans de Groot is nummer twee. Stay tuned.

Shady Brussels (3)

dinsdag 5 augustus 2003
Via de in de vorige aflevering door ons voor het voetlicht gesleepte Frans de Groot blijken de speurneuzen van justitie bij hun onderzoek in de zaak rond NAVO-bolleboos Willem Matser op twee andere onverlaten te zijn gestoten: Theo Ringers uit Amerongen en Rob Voeten uit Warnsfeld. De beide heren worden net als De Groot ervan verdacht een deel van het imposante witwastraject voor hun rekening te hebben genomen. Theo en Rob zijn geen nieuwelingen op dit terrein. Hun namen kwamen ook al voor in de omvangrijke documentatie van een ander financieel schandaal dat zich in de tweede helft van de jaren negentig voltrok rond Verzekerd Keur. Een in 1987 door de Arnhemmer Ronald van Keulen opgerichte onderneming die in een later stadium onderdeel werd van een fraai internationaal kaartenhuis. Ronald had a dream. Hij wilde van Verzekerd Keur het grootste Europese instituut maken voor kwaliteitsgaranties op zowel bouwproducten als bouwprojecten. Later werd het assortiment uitgebreid en ging Verzekerd Keur bovendien over tot het dekken van cashback-activiteiten. Daarbij koop je bijvoorbeeld voor de volle mep een mandoline voor vijf jaar. Nadat je in die periode met je gefiedel de hele buurt in een open inrichting hebt gedirigeerd schuif je je slaghout met snaren weer bij de verkoper in zijn mik en jij krijgt je geld of een groot gedeelte ervan keurig terug. Als je tenminste aan bepaalde voorwaarden hebt voldaan. De verkoper dekt zich in door een bedragje over te maken naar een verzekeraar die dat op zijn beurt weer belegt. Want een verzekeraar moet ook eten. In de eerste tien jaar toen het bedrijfsrisico nog via ABN/AMRO Assurantiën bij verschillende verzekeraars was ondergebracht ging het Verzekerd Keur redelijk naar den vleze. Maar in 1996 ontstond er heibel in de tent, de verzekeraars haakten af en Ronald’s droom kwam behoorlijk op de tocht te staan. Verzekerd Keur moest zijn eigen risicoboontjes zien te doppen. Maar ziet, rataplan rataplan, daar kwam de Britse firma Queensborough Investments de hoek omdenderen. Koetsier van het vehikel was Rob Voeten. Hij bleek een onderneming te zoeken die tegen een leuke vergoeding bereid was garant te staan voor een Liberiaanse staatslening. Dat klinkt al kurk en dat was het ook. Vanaf dat moment ging het met Verzekerd Keur langzamerhand bergafwaarts. Waarschijnlijk zonder dat hij het wist was Van Keulen terechtgekomen in de wereld van financiële kwalzalvers en mafiapraktijken. Gegoochel met holdings, trusts en BV’s, duistere waardepapieren, beleggingen in niets en Liechtenschweinerei waren zijn deel. In 2000 legde zijn Verzekerd Keur in gezelschap van Voeten’s beleggingsmaatschappij Tradion BV de laatste etappe af . Met achter hen de bezemwagen van het faillissement. In 2001 was het zover. Politie-invallen in Nederland, Zwitserland, België en Ierland begeleidden de ineenstorting van het kaartenhuis. Voeten had de benen genomen. Van Keulen kwam voor de kadi. De verzekerden stonden en masse met lege handen. Enorme bedragen bleken naar het buitenland te zijn overgemaakt en verdwenen. Tijdens het politieonderzoek kwam ook nog aan het licht dat Tradion in 1998 en 1999 had geprobeerd om valse waardepapieren te slijten bij de ABN/AMRO. En daarmee zijn we terug op bekend terrein. Overigens was Voeten niet de grote man van het netwerk. Dat was een heel wat grotere jongen, wiens naam beginjaren negentig prominent naar voren kwam in een enorme internationale affaire waarin de mafia een hoofdrol speelde en die zijn apotheose vond in België. Stay tuned.

Shady Brussels (4)

donderdag 7 augustus 2003
De puppetmaster van de in de Matser-affaire opduikende Rob Voeten ten tijde van de Verzekerd Keur-zwendel was niemand minder dan Balakrishnan (“Bali”) Menon. Een op 13 december 1949 in het Indiaase Pulghat geboren zakenman, wiens naam vrij prominent voorbijkwam in een van de dossiers inzake de moord op de Belgische politicus André Cools op 18 juli 1991. Geen dossier zonder voorgeschiedenis. Ergens in 1985 besloot de Citibank in New York vervallen deelbewijzen van obligaties etcetera te laten vernietigen door het bedrijf MSM Corp in New Jersey. Pas na anderhalf jaar bleek MSM een frontstore van de mafia te zijn. De leiding van Citibank zegt dat niet te hebben geweten, maar uit het feit dat de bank ook in later jaren betrokken was bij allerlei zaken die god ten strengste verboden heeft hebben wij onze twijfels. De betrokken mafiosi zagen wel brood in de officieel niet meer geldige waardepapieren en zonden ze naar Europa om te zien in hoeverre ze nog bruikbaar waren als onderpand voor allerlei interessante deals. Via het Brusselse vliegveld Zaventem vond een deel ervan zijn weg naar België waar het door leden van de mafia in Luik moest worden witgewassen alvorens het kon worden gebruikt voor de beoogde doeleinden. Tot het korps van hun handelsagenten op dat specifieke terrein behoorden Paul Beaujean, de toenmalige administreur van de CERA-bank in Bastenaken, en de rijkswachter en BOB-er Jean-Marie van Mullem. In de wereld van de grote was en de handel op het randje had Bali Menon met zijn in eind 1983 in Amsterdam gevestigde Balco International BV al enige furore gemaakt. De onderneming had in de loop der jaren de beschikking gekregen over een officiële licentie voor de handel in edelstenen en kostbare metalen en over een niet te versmaden agent in Zwitserland in de persoon van de advocaat Roman Abegg. Het was dus niet vreemd dat Van Mullem in 1990 contact met hem zocht. Dat gebeurde via wapenhandelaar Jean Huart. Een Franse gevechtsvlieger uit de Tweede Wereldoorlog, voorzitter van de vereniging van voormalige gevangenen van Mauthausen, voorzitter van het Frans-Britse legioen van oud-strijders en naar veler overtuiging agent van de CIA. Het eerste zakengesprek tussen Van Mullem en Menon vond plaats in Den Haag op 24 september van dat jaar. Onderwerp van gesprek was een handel in textiel en paspoppen. Niet erg spectaculair misschien maar daar zou vrij snel verandering in komen. Stay tuned.

Shady (20)

zaterdag 9 augustus 2003
We hebben het al vaak gezegd: toeval bestaat niet. Vandaag meldt de NRC dat onze vriend Geertjan Dolk op 19 maart van dit jaar schriftelijk is benaderd door Curt Weldon. Een Republikeinse hardliner van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Curt is een specialist op het gebied van defensie en nationale veiligheid en dan weet je wel hoe laat het is. In zijn brief moedigde de neocon de Rotterdamse advocaat aan om voor hem een dialoog tot stand te brengen met gematigde Iraanse leiders en parlementsleden via een interactief, niet-diplomatiek kanaal. En een ontmoeting vis-à-vis met president Khatami in Teheran. Met het oogmerk een einde te maken aan het huidige ayatollah-regime. Vreemd? Helemaal niet. Wij hebben al bij heel wat gelegenheden gewezen op de vriendschappelijke relatie tussen Geertjan en het Iran/Contra-koppel Manucher Ghorbanifar en Michael Ledeen. “Ghorba” en Khatami kennen elkaar overigens al vanaf hun jeugd omdat ze uit hetzelfde Iraanse dorp stammen. Curieus in deze context is dan ook het bericht uit de Sidney Herald Tribune van vanochtend. Daarin werd gemeld dat twee hoge ambtenaren van het Amerikaanse ministerie van Defensie in Parijs informele gesprekken hadden gevoerd met Ghorbanifar. Het ging om Harold Rhode en Larry Franklin, respectievelijk Midden-Oosten expert en defensiespecialist en beiden werkend voor onderminister van Defensie Douglas Feith. De niet door Washington geautoriseerde gesprekken waar minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell acuut niet goed van werd, waren tot stand gekomen dankzij de bemiddeling van ... Michael Ledeen. En met dezelfde intentie: contact met gematigde politici in Teheran om de ayatollah’s vroegtijdig te verenigen met Allah. Nu Geertjan wat kwalijk in het nieuws is gekomen door een financieel hoogstandje via Saoedie-Arabië, Bakoe en Uithoorn probeert Weldon tegenover de NRC wat koeltjes zijn poging om Dolk voor zijn karretje te spannen af te zwakken. Wel wat lullig misschien. Maar zo gaat dat in de polletiek. Stay tuned.

Shady Brussels (5)

maandag 11 augustus 2003
Carlo Todarello was een van de leden van de Luikse mafia waarop wij in de vorige aflevering wezen en die zich bezighield met de zwendel in vervalste of gestolen waardepapieren. In september 1991 wordt na aankomst op Zaventem uit de lading van een uit Zwitserland gearriveerd toestel een pakket aandelen achterovergedrukt. Aan het eind van die maand wordt een gesprek gearrangeerd tussen CERA-administrateur Paul Beaujean en Todarello en twee metgezellen: Cosimo “Simon” Solazzo en Pino di Mauro. Pino is de vaste chauffeur van de Waalse minister Alain Van der Biest. Monsieur le ministre, oud-protégé van de inmiddels al vermoorde socialistenleider André Cools, had zich stevig in de greep van de mafia gemanouvreerd door zijn ongebreidelde liefde voor Wein, Weib und Gesang. En was al doende naar alle waarschijnlijkheid eveneens betrokken geraakt bij de illegale activiteiten van zijn mafia-buddies. Iets wat Cools niet was ontgaan en mogelijk de reden was voor zijn bloederig heengaan. Hoe dit ook zij, het triootje Italianen verzoekt aan Beaujean om uit te vogelen of een cheque van de Thaï Farmers Bank ter waarde van 5 miljoen dollar echt is en zo ja of die hem kan verpatsen voor de vervaldatum. De CERA-official roept de hulp in van Van Mullem en die meldt zich niet veel later bij Bali Menon. De Indiaase “prins” heeft niet veel tijd nodig om vast te stellen dat de cheque voor 99,9 procent echt is. Maar hij weigert het hete document in cash om te zetten. Dat weerhoudt de groep Todarello niet om kort daarna Menon via Van Mullem opnieuw te benaderen met specimen van respectievelijk aandelen Electrabel, Sears en Xerox. Afkomstig uit een totaalpakket aan aandelen ter waarde van 900.000 Canadese dollars, waarvan de echtheid via een proefpakketje door Beaujean in België is gecheckt. Bovendien krijgt Menon te horen dat er nog vijf van zulke pakketten geleverd kunnen worden. Menon ziet de deal wel zitten. Begin november vertrekt hij met Van Mullem en Beaujean naar Vaduz en verkoopt een alleraardigst voorraadje uit de winkel van Todarello cs. voor ruim 718.000 Canadese dollars. Al heel gauw komt aan het licht dat de aandelen die Menon en Beaujean in Liechtenstein hadden verpatst gestolen waren. Menon claimt bij de autoriteiten van de ministaat dat hij te goeder trouw heeft gehandeld en komt met de schrik vrij. Zijn leveranciers raken daarna in zeer zwaar weer via het onderzoek naar de moord op André Cools. Maar de Indiaase slangenbezweerder zet zijn loopbaan in de financiële schemerwereld onverdroten voort. Zij het niet meer fanatiek onder de vlag van Balco BV. Die gaat dan ook op 10 september 1996 roemloos ten onder. Stay tuned.

Shady Brussels (6)

woensdag 13 augustus 2003
Nadat zijn Balco BV in 1996 een stille dood was gestorven en het armzalige stoffelijk overschot was achtergelaten bij de Amsterdamse curator mr. W. Th. Post trok Menon zoals al eerder vermeld een ander vehikel uit de kast om vanuit Engeland zijn avontuurlijke werkzaamheden voort te zetten: Queensborough Investments Ltd. Al vrij snel snoven vertegenwoordigers van het Britse justitiële apparaat in de buurt van QB een frauduleus luchtje op. Menon’s nieuwe vlaggeschip, dat tot ongenoegen van de Bank of England open stond voor deposits om die buitengewoon profijtelijk te beleggen, raakte in een omvangrijk veld van klachtschotsen verzeild omdat van de beloofde investeringen niet veel terechtkwam. Begin 1998 trof het een ijsberg en ging haast traditioneel langzaam ten onder. Maar kapitein Bali Menon en zijn Nederlandse stuurman Rob Voeten waren al overgestapt op de BV Tradion die over een indrukwekkende facade beschikte in Huize Baank aan de Rijksstraatweg in Warnsveld bij Zutphen. Naar verluidt zelfs voorzien van een heli-platform dat het duo Menon/Voeten uitstekend van pas kwam toen de politie op het terrein verscheen om hen aan de snijtanden te voelen over de Verzekerd Keur-zwendel. Comfortabel hopten de beide piraten naar de volgende klus: het vervaardigen van collaterals voor de Matser – Fedino combine. Dachten wij aanvankelijk nog dat het aandeel van Menon in deze affaire marginaal was, uit tapes van Fedino’s door de FIOD afgeluisterde telefoongesprekken schemert een heel wat actievere rol door. Op 8 november 2002, kort nadat de nu als medeverdachte te boek staande Willem van Voorthuizen uit Kroatië was teruggekeerd, arrangeerde deze o.g.-boer een ontmoeting in Hilton Schiphol. Daarbij waren naast hemzelf ook Fedino en Menon aanwezig. Doel was de laatste technische barrières te slechten voor de Banco Santander-coup die hun Roemeense “cliënt” Ovidiu Tender van 200 miljoen dollar moest voorzien. Dat Menon een professional was en de beide anderen eigenlijk amateurs moge vervolgens blijken uit een deel van de conversatie tussen Van Voorthuizen en Fedino op 12 november:
Van V.: “... ik heb een fax gehad van Menon”.
Fedino : “Ja“.
Van V.: “...die maakt er een spektakel van. Het is allemaal Engels. Ik weet er geen flikker van.
Het hele plan de campagne liep dan ook grotelijks in de soep. rrestaties volgden. Maar Menon, hij ploegde voort. Stay tuned.

Shady (21)

donderdag 14 augustus 2003
Wij allang blij. Meneer Wijn, de onderknuppel van Gerrit Norm bij Financiën, heeft vandeweek geregeld dat we in de haven van Rotjeknor er nog een paar poortjes bij krijgen waar de containers doorheen moeten. Amerikaanse poortjes. Officieel tegen de smokkel van bestanddelen voor nucleaire wapens. War on terrorism aan de Maas. Konden onze eigen poortjes dat niet? Jawel. Maar deze zijn nog beter hè. Prachtig hoor, heel mooi, maar het zet voor de Amerikanski niet alleen de deur open om containers met verboden lading tegen te houden maar ook om door te laten. En dan praten we niet over depleted uranium of andere ongein maar bijvoorbeeld een vrolijk ladinkje drugs dat begeleid door de DEA of CIA moet worden doorgeleverd. Wij mogen het niet meer, maar zij wel. Door hun eigen poortjes. Waarschijnlijk met eigen personeel. Als we de berichten mogen geloven dan heeft een Nederlands-Amerikaanse werkgroep hier een tijdje hard aan gewerkt. We zijn er niet van op de hoogte gesteld wie daarvan deel uitmaakten. Noch van Nederlandse, noch van Amerikaanse zijde. We betalen wel mee aan dit soort opgeklopte initiatieven, maar we hoeven niet alles te weten. Maar we weten wèl dat aan de overkant van de plas een speciale commissie van het Huis van Afgevaardigden zich met deze materie bezighoudt. De House Armed Services Committee. Die heeft ook een paar ondercommissies ofwel panels. Een daarvan is het Special Oversight Panel on Merchant Marine. Dat houdt zich bezig met het financieren van de nationale (Amerikaanse) veiligheid op het gebied van vervoer over de wereldzeeën. En welke naam viel ons op in beide panels? Curt Weldon. De man die blijkens een artikel in de NRC van zaterdag jl. op papier van genoemde ondercommissie een brief schreef aan de Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk. Met het bekende verzoek om voor Weldon contact te leggen met gematigde lieden in Iran en premier Khatami (zie de vorige aflevering van Shady). Wij weten inmiddels in wat voor zaken onze avontuurlijke Geertjan sinds jaar en dag verwikkeld is geweest. Van barbecue tot luchtkastelen. Van wapentuig tot sigaretten. Van collaterals tot civiele procedures. Waar zo’n bericht over nieuwe poortjes niet toe leiden kan. Stay tuned.

Shady Brussels (7)

donderdag 28 augustus 2003
In de afleveringen 3 en 6 van de serie Shady Brussels maakten wij melding van de rol die Bali Menon, de Indische goochelaar in waardepapieren, had gespeeld bij de frauduleuze teloorgang van de onderneming Verzekerd Keur. De justitiële afhandeling daarvan is een taaie kluif. Vanochtend stond Menon’s assistent Rob Voeten voor de kadi voor zijn uitleg van de gebeurtenissen rond de natte verzekeringsdroom van Ronald van Keulen. Merkwaardig is dat Menon, die zich waarschijnlijk gewoon in Engeland ophoudt, een vrijgeleide van de OvJ had gekregen om ook even zijn zegje te komen doen. Blijkbaar is een half ei beter dan een leeg kippenhok. Niettemin kwam Menon niet opdagen. Niet zo verwonderlijk, want zoals wij al eerder hebben gemeld heeft hij ook gefigureerd in de affaire rond NATO-witwasser Matser. En niet zo’n lullig beetje. Voor dìe zaak had hij wel aangehouden kunnen worden zodra hij op Schiphol arriveerde, dus de magiër paste wijselijk. Toen de zaak-Matser aan het rollen ging leek het er aanvankelijk op dat de plot redelijk eenvoudig was. Inmiddels heeft Kleintje Muurkrant de zaak van een wat breder perspectief voorzien door links te leggen met de internationale wandaden van de heren Paretti en Fiorini en de moord op André Cools. Om nog eens duit in dit zakje te doen: hardnekkige geruchten willen dat meneer Matser in Brussel een paar maal is uitgenodigd op een diner dansant ten huize van mr. Rogér Guevara Mena toen deze als ambassadeur van Nicaragua in de Belgische hoofdstad resideerde. Ook hier te lande geniet deze gerenommeerde advocaat bekendheid in de diplomatieke wereld als consul van zijn land. Op zich is dat niet iets waar je van uit je voegen gaat. Maar meneer Guevara Mena is toevalligerwijs wel de advocaat van de Amerikaanse offshorekoning Marc Harris, die momenteel in Miami in de petoet zit in afwachting van zijn proces wegens zwendel en ... witwassen (zie De Doos van Pandora, aflevering 3). Stay tuned.

Shady (22)

donderdag 25 september 2003
Newsflash. Vanochtend om negen uur diende voor het eerst bij de kadi aan de Amsterdamse Parnassusweg de zaak tegen onze Rotterdamse vriend Geertjan Dolk. Hij wordt ervan verdacht bij verschillende Nederlandse banken met een valse collateral 132 miljoen euro te hebben willen lospeuren. Hij zou van plan zijn geweest om met dat geld een flinke hoeveelheid kaas kopen en die in gesmolten staat van de transen van Kasteel Almere te pletteren om het oprukkende leger van schuldeisers en ander kwaadwillend voetvolk buiten de poort te houden.
De zaak werd voor onbepaalde tijd opgeschort omdat de dagvaarding Geertjan niet tijdigen op het juiste adres had bereikt. Wel een beetje logisch want Geertjan was wijselijk naar België verhuisd. Maar de molens der gerechtigheid mogen dan langzaam draaien, het zit er niet in dat van uitstel afstel komt. En ook wij zijn uiterst geduldig. Stay tuned.

Shady Brussels (8)

zondag 12 oktober 2003
Morgen begint het proces in de zaak-Cools. De Waalse socialistenleider die op 18 juli 1991 op een parkeerterrein in Luik werd vermoord door twee Tunesische uitzendkrachten die in de veronderstelling verkeerden het lampje van een beruchte drugsdealer te hebben uitgeblazen. Mogelijk komen we er dan eindelijk achter wie de opdracht daartoe heeft gegeven en waarom. Tot voor kort ging de meeste verdenking uit naar ex-minister Alain Verbiest. Maar omdat die zelfmoord heeft gepleegd hoeft die niet meer voor de kadi te verschijnen. Om vergelijkingen met National Lampoon te voorkomen. Dankzij een video uit 1998 die afgelopen week oh wonderplotseling in de publiciteit werd gedumpt is het beeld nu wat diffuser geworden. De Tunesische schutters geven daarop namelijk aan dat zij als opdrachtgevers wel Pino di Mauro en zijn maatjes herkennen, maar Verbiest net zo goed de uitvinder van waterzooi kon zijn. Di Mauro cum suis behoorden indertijd zowel tot de côterie van de minister als het Belgische netwerk van de Italiaanse mafia. En maakten van die verbinding gebruik om van zwarte flappen witte te maken. Een helebòel flappen, dat wel. Het is niet onmogelijk dat Cools daarachter is gekomen en dreigde de boel naar buiten te tillen. Is over het algemeen geen goed idee en Cools heeft dat aan den lijve ondervonden. Voor het proces worden naar schatting 400 getuigen opgeroepen. Het zal ons toch benieuwen of zich daaronder ook onze vriend Bali Menon bevindt. In aflevering vijf van “Shady Brussels” (zie de serie de Brusselse Connectie op de Followup-site) hebben wij al eens aangeduid waarom. Menon behoorde minimaal in één belangrijke zaak tot het koor der witwassers voor Di Mauro en zijn kornuiten. Mocht hij worden opgeroepen wil dat niet zeggen dat hij zelf wellicht ook voor langere tijd een hotelkamer krijgt opgedrongen. Hij is vaker de dans ontsprongen. Zo raakte onlangs bekend dat hij geen verdachte zou zijn in het proces Matser/Fedino. Ongelofelijk gezien de op tape vastgelegde uitlatingen van o.g. boer Van Voorthuizen, een der hoofdverdachten (zie "Shady Brussels" aflevering 6). Mogelijk dat Bali in de zaak rond Verzekerd Keur in een wat moeilijker parket verwikkeld is. Na wat procedureel gehannes meldde verdachte Menon zich wel een paar weken geleden met een Nederlands paspoort en een limousine met chauffeur bij de voordeur van de rechter commissaris in die affaire om gehoord te worden. Dat duidt op enig zelfvertrouwen. Misschien zelfs protectie. Gezien het feit dat zijn naam opduikt in drie processen die momenteel aan de orde zijn mogen we aannemen dat we in de nabije toekomst nog wel meer zullen horen van deze financiële magiër. En dan hoort u het ook. Stay tuned.

Shady (23)

maandag 20 oktober 2003
In aflevering 20 van deze serie lieten we ons licht al eens schijnen over het stiekeme contact dat begin maart van dit jaar in Parijs werd gelegd tussen twee luitjes van het Amerikaanse ministerie van Defensie en Iran-Contra fenomeen Manucher Ghorbanifar. Als intermediair bleek Michael Ledeen te zijn opgetreden. Ook al een rausdauser uit de Iran-Contra affaire, die net als Ghorba de in België verblijvende Geertjan Dolk in zijn organizer heeft staan. Gedrieën doen deze oude vrienden achter de schermen verwoede pogingen om de politieke machtspositie van de conservatieve Iraanse ayatollah’s te ondermijnen. En ze hebben daarbij steun gekregen vanCurt Weldon. Een notoire sabelrammelaar uit het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden die Dolk verzocht om voor hem als liaison te dienen met de gematigde krachten in Teheran. De hele kwestie veroorzaakte een lichte bries in een glas water en het initiatief werd officieel veroordeeld. Einde verhaal? No way. Net als ten tijde van de Iran-Contra blijken Ledeen en Ghorbanifar vrolijk verder te zijn gegaan met hun enigmatisch gedreutel. In augustus meldde de Iraanse intrigant dat hij een informant op de kop had getikt die wist waar in Irak verrijkt uranium was verstopt. Via via kwam de informatie bij de CIA terecht, die de info van Ghorbanifar net zo vertrouwt als een omelet van dinosauruseieren. Toch stuurde de agency een paar speurneuzen naar de zandbak om uit te vlooien of Ghorba’s informant iets zinvols te vertellen had. Misschien had ie dat wel maar hij eiste boter vóór de vis. De CIA-zendelingen bakten niet en vroegen hem om een sample van de uraniumvoorraad voor ze met wat greenbacks over de brug kwamen. Helaas klaveraasraas, geen sample. En toen was het al heel gauw terug naar af. Voor de zoveelste keer wilde de CIA Ghorbanifar dumpen, maar Ledeen wees erop dat de Iraniër na het optreden van Osama’s Flying Circus op Manhattan toch waardevolle informatie had geleverd over Afghanistan waardoor vele Amerikaanse levens waren gespaard. En dat was waar. Daarnaast waren Ghorba’s voorspellingen over de ontwikkeling van Iran’s nucleaire programma ook bull’s-eye geweest. Wat niet automatisch wil zeggen dat zijn bericht uit de glazen bol dat de ayatollah’s een eventuele Israëlische aanval op de Iraanse nucleaire speeltuin zullen beantwoorden met biochemische versnaperingen ook juist is. En verder zit de CIA nog te dubben over Ghorba’s aanvraag van 250.000 dollar. Die zou bestemd zijn voor iemand die in Iran informatie wil losweken over een terreuractie in de Verenigde Staten. Die zou in de planning zijn opgenomen voor 23 t/m 25 november aanstaande. Kan het? Het kan. Maar de dollars kunnen met dezelfde gang bedoeld zijn voor de aankoop van een kasteel in Almere. Kortom, het blijft wikken en wegen. Maar als er iets gebeurt dan hoort u het meteen van ons. Stay tuned.

Shady Brussels (9)

donderdag 20 november 2003
Nee, nee, mafiabaasje Pietro Fedino is er nog niet. Hij is weliswaar al veroordeeld tot tien jaar brommen wegens smokkel van Colombiaanse snuif, maar zijn aandeel in de handel van al dan niet valse Colombiaanse collaterals moet ook nog gehonoreerd worden. Die problematiek zal mede aan de orde komen tijdens het nakende strafproces versus luitenant-kolonel Willem Matser, de Oost Europa-expert op het NATO-hoofdkwartier Brussel. Een man met een snuffelverleden bij de Nederlandse Militaire Inlichtingen Dienst en zonder enige twijfel uiterst interessante contacten met andere geallieerde woel- en spitsmuizen. Bijvoorbeeld uit Langley, USA. Het was dus niet verwonderlijk dat hijeen paar jaar geleden eropuit werd gestuurd om het personeel van de overgenomen snuffelketen in het voormalig oostblok te instrueren hoe wij het allemaal graag georganiseerd zouden willen zien. Vandaar ook zijn warme relatie met de Roemeense generaal Talpes, een oud-bedrijfsleider van Ceaucescu’s inlichtingenwinkel en ook nu nog geen weg te poetsen factor binnen het gereorganiseerde bedrijf. Vraag is nog steeds wel wat de Nederlandse douane begin september 2002 ertoe bracht om nou juist een bescheiden pakketje uit Colombia dat bestemd was voor Fedino uit de stroom van poststukken te vissen. Was het omdat het uit Colombia kwam? Trok de naam van Fedino speciale aandacht? Of was er sprake van een tip? Van de DEA of zo. En blunderde de FIOD vervolgens tegen een CIA-operatie aan. Voor dat laatste valt iets te zeggen. Vooral gezien de rol die Bali Menon heeft gespeeld in dit hele gebeuren. De Indische magiër op het terrein van vervalsingen die ook al actief was bij de affaire-Cools, waarbij ondermeer naar buiten kwam dat een pakket waardeloze aandelen onderdeel zou hebben uitgemaakt van de Italiaanse economische compensaties voor de Belgische aankoop van 46 Agusta-helicopters. Bij dat gerotzooi met valse waardepapieren was ondermeer de voormalige agent van de Belgische Bijzondere Opsporingsbrigade (BOB) Jean-Marie van Mullen betrokken. Die werd op 24 september 1990 in Den Haag bij Bali Menon geïntroduceerd door de Fransman Jean Huart. Geen onbekende op de Amerikaanse ambassade in Brussel en volgens insiders werkzaam voor de CIA (1). Dat zou kunnen verklaren waarom Menon bij al zijn frauduleuze handelingen maar één keer is veroordeeld wegens een breed scala aan vergrijpen zonder dat dat ernstige gevolgen heeft gehad voor zijn bewegingsvrijheid. Met enige voorzichtigheid zou je kunnen concluderen dat meneer Menon in touw is voor de CIA en aanverwante clubs en dat hij op die gronden protectie geniet. Het ziet er naar uit dat Matser alleen beschuldigd zal worden van het vervaardigen van valse collaterals. Daarbij zou de rol van Menon worden geminimaliseerd cq. weggemoffeld en blijft de vraag of er sprake was van een gigantische witwasoperatie onbeantwoord. Iedereen blij, behalve wij. Stay tuned.

(1) zie deel 4 van Shady Brussels dd. 7 augustus 2003 in de serie "De Brusselse Connectie" op de Followup-site.

Retourtje Shady

dinsdag 27 januari 2004
Heel even dachten we afgelopen weekend Piet Paulusma te zien opduiken aan de ingang van de tent. Maar nee, het bleek niet om een aanbieding van Vacancesoleil te gaan. Het was de eerste officiële ontmoeting tussen Amerikaanse hotemetoten en de steeds meer op een ouwe relnicht lijkende kolonel Khadaffi sinds 1969. Als we de in de petoet zittende CIA-agent Edwin Wilson even niet meerekenen. Want de Lybische leider heeft zich de laatste tijd zo netjes gedragen dat niets een eerste schuchtere vrijage tussen vertegenwoordigers van de controlekamer in Washington en de voormalige terroristenbankier nog in de weg stond. Het clubjeAmerikanen stond onder leiding van Curt Weldon. Een Republikeinse diehard die deze tête-à-tête had geregeld tijdens een etentje in Londen met Seif el-Islam, de zoon Khadaffi. En dat etentje was weer voorgebakken door een goeie kennis van Weldon in Oekraïne. Een echte netwerker dus die Curt. Dat was overigens al in oktober vorig jaar duidelijk. Toen bleek hij namelijk betrokken te zijn bij een poging om contact te leggen met gematigde figuren in het Iraanse politieke spectrum via twee prominenten uit de allahvergeten Iran-Contra affaire: Michael Ledeen en Manucher Ghorbanifar. Met als klap op de vuurpijl een briefje aan de inmiddels in de schemering verdwenen Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk, een goede vriend van de twee grimmige schuifelaars (*). Dolk beschikte niet alleen over gezellige contacten in Iran, maar ook in Lybië. Dankzij een bemiddelende rol bij een gewapend conflict tussen Lybië en Sudan in de vroege jaren negentig. Het bijbehorend overleg vond in Nederland plaats, waarbij Lybië beloofde een zoetwaterleiding aan te leggen tussen de Middellandse Zee en Soedan. Als we straks horen dat Geertjan in Londen ook lekker mee zat te smikkelen met Curt en Seif el-Islam zouden wij niet van verbazing op de knieën zijgen. Met het gezicht naar het oosten. Zo gauw krijgen ze ons niet gek.

(*) Zie de serie “Shady” op de Followup-site

Shady (24)

maandag 23 mei 2005
Waar blijft de tijd? Toen we nog vrolijke artikelen schreven over de avontuurlijke Rotterdamse advocaat Geert Jan Dolk en zijn naar nep stinkende certificat of deposit ter waarde van 132 miljoen dollar bij het HSBC-filiaal in Bakoe. Op naam van een Saoedische prinses die volgens het sprookje haar rials liet bewaren door de Saoedi Hollandi Bank. Dat is zo’n twee jaar geleden. In deze serie (1).
Het bescheiden bedragje dat Geert Jan met dat document indertijd probeerde te genereren bij respectievelijk de ABN/AMRO en de RABO was bedoeld om de natte kasteeldroom van projectontwikkelaar Tijs Blom in Almere overeind te houden. Niet toevallig, want maître Dolk trad ook op als advocaat van kasteelheer Blom.
Binnen deze story figureerde op het adres Prinses Christinalaan 23 in Uithoorn ondermeer een kerstboompje vol met de haast onvermijdelijke BV-ballen en een piek: de Meerwijk Holding. Die holding stond toen al behoorlijk in de rui en ging op 13 augustus 2002 ter ziele. Een half jaar nadat Geert Jan met zijn vodje papier uit Bakoe tegen de olielamp wreef om 132 miljoen dollar tevoorschijn te toveren.
Naar ons nu pas blijkt werd dat Meerwijkboompje bewaterd door Nederveen BV. Een beleggingsvehikel dat volgens onze informatie op naam stond van Geert Jan. Diens cliënt Blom deed in de goeie tijd leuk zaken met ene Anton Bruinsma. Zo nam dat duo bijvoorbeeld voor een krats pandjes over van KPN en stootte die dan door voor een flink aantal meloenen meer. Anton stopte een deel daarvan vervolgens in Geert Jan’s investeringsvehikel met het recht om voor een Saoedische appel en een ei uit Azerbeidjan vijftig procent van de aandelen Nederveen over te nemen. Met andere woorden, onze vindingrijke Rotterdamse advocaat was niet alleen volop in touw voor stenenstapelaar Blom maar ook voor Anton Bruinsma. Jawel, de broer van de in 1991 voor de deur van het Amsterdamse Hilton gesneefde Klaas Bruinsma.
En ook dat was niet toevallig. Anton was namelijk ooit getrouwd met een meisje Van Wettum. Dochter van Teunis van Wettum, een opkomende vastgoedmagnaat die ondermeer als baasje van de Bank voor de Bouwnijverheid optrad. En je wil het niet geloven, maar Teunis had als advocaat ... Geert Jan Dolk.
Anton onderhield in die periode niet alleen zakelijke banden met zijn schoonvader maar ook met zijn broer Klaas, die eveneens bij de Van Wettums over de vloer kwam om potjes te schaken. Maar ach, dat deed ie ook met de dochter van een RABO-directeur en kijk eens wat er van haar is geworden. No sweat.
Er kwam echter een moment dat de drie nog redelijk jonge heren persona non grata werden verklaard in huize Van Wettum. Ze moesten oplazeren. Maar gedeelde smart is halve smart: Anton en Geert Jan werden dikke vrienden. Toch zullen ze nog wel eens met wat weemoed terugdenken aan de tijd toen ze bij Teunis over de vloer kwamen. Vooral omdat de vastgoedmagnaat tegenwoordig in de top van Quote’s eredivisie bivakkeert met een geschat vermogen van rond een miljard. Those were the days, my friend. Stay tuned.

(1) Zie de Followup-site.

Shady (25)

donderdag 26 mei 2005
Vrouwe Justitia is niet de vlotste. Maar wat wil je met een blinddoek voor, een jurk tot over je tenen en een weegschaal in je hand? Ook de gerechterlijke procedure in de affaire rond het certificat of deposit van 132 miljoen dollar waarmee Geert Jan Dolk en Anton Bruinsma in januari 2002 plotseling liepen te wapperen beweegt zicht voort als een bejaarde slak op een uitgespuugd stukkie kauwgum. Dus voorlopig moeten we het doen met de verhalen uit het circuit. En die zijn interessant genoeg.
Zo lijkt er bijvoorbeeld een antwoord in zicht op de vraag hoe dat dure papiertje van de HSBC-winkel in Bakoe op het kantoortje van Geert Jan in Rotjeknor terecht is gekomen. In het gevolg van de heren Bruinsma en Dolk bevindt zich namelijk ene Antonio Baggi, die naar verluidt ook al een rol heeft gespeeld bij de zakelijke beslommeringen van Anton’s broer Klaas. Antonio is iemand die heel vlotjes zo’n tien à twaalf talen spreekt. Die kan je dus rustig om een boodschap sturen naar praktisch alle uithoeken op deze aardkloot. Zoals Bakoe. Hoewel dat wel een erg makkelijke opgave geweest moet zijn.
Volgens Antonio zelve zou zijn vader namelijk uit Azerbeidjan afkomstig zijn. Eigenlijk was er dus sprake van een coming home toen hij in Bakoe arriveerde voor het verrichten van enig grondwerk in verband met dat stortingsbewijsje van 132 miljoen.
Antonio zou zijn geboren in Rio de Janeiro uit de liaison tussen zijn vader en een vrouwtje uit de Gucci-familie. Nadat zijn ouders uit elkaar waren gegaan zou hij op zesjarige leeftijd naar Italië zijn verhuisd waar hij opgroeide bij zijn grootvader. Toen hij oud genoeg was werd hij naar een internaat in Zwitserland gestuurd voor zijn verdere educatie.
Dankzij deze geurige familierelaties zou onze Antonio ook kind aan huis zijn in het Vaticaan en die connectie zou goed van pas komen bij het klaverjassen met officiële Amerikaanse bonds die de junta van Bush regelmatig op de markt kiepert om onderandere zijn frisse oorlogjes te kunnen financieren.
Nou moet je dat kieperen gefaseerd doen, anders dondert hier en daar de markt in elkaar. Een van de kanalen om die bonds via de tussenhandel “netjes” te sluizen is het Vaticaan. Bij die tussenhandel zouden twee gebroeders Leone betrokken zijn (1). De een zou op het Vaticaan rondbanjeren in het gewaad van kardinaal, de ander zou een dottore zijn en zich voornamelijk in Zwitserland ophouden. En laten die boys van Leone nou af en toe ook gebruik maken van de diensten van Antonio Baggi. Jawel.
In hoeverre deze religieuze connectie van enig nut is geweest voor het duo Bruinsma-Dolk is de vraag. Zeker is wel dat Klaas Bruinsma (bij leven de Nederlandse capo di tutti capi en tegelijkertijd ondermeer het schaakmaatje van bankier en stenenstapelaar Teunis van Wettum) als de dominee door het leven ging. En broer Anton zich graag in gelegenheden als de Amsterdamse Gelaghkamer presenteert als “de monnik” en zich als een echte imitatione Klaassie ook graag in het zwart hult. Maar daar lijkt het religieuze aspect wel op te houden. Lijkt, want Anton is bijvoorbeeld goede maatjes met bisschop Punt van Haarlem en zou dankzij die vriendschapschappelijke banden in het bezit zijn gekomen van een klooster bij Lagos aan de Portugese Algarve. Als ontwikkelingsproject. Je hoort nog eens wat. Voor vandaag addio. Stay tuned.

(1) Geen onbekende naam in het ondeugende circuit. President Giovanni Leone bleek in de jaren zeventig betrokken bij het Lockheedschandaal.

Shady (26)

maandag 30 mei 2005
Het vindingrijke duo de Monnik en de Advocaat (1) maakte niet alleen gebruik van de schilderachtige Antonio Baggi om een paar avontuurlijke pegels te verdienen. In hun slipstream bewoog zich bijvoorbeeld eveneens ene W.C. Bastiaans. Naar verluidt een neef van de hoogleraar in de psychiatrie Jan Bastiaans, maar die zal daar geen syndroom van hebben overgehouden.
Bovengenoemd gelegenheidstrio zou in het voorjaar van 2001 het plan hebben opgevat zich in de reiswereld te manifesteren. Voor de Monnik niet helemaal een maagdelijk gebied omdat hij medefirmant was geweest van het Amsterdamse hotel Ramenas. Tot zijn Turkse partners hem als een afgekloven kebabspies bij de vuilnis mikten.
Maar een nieuwe lente een nieuw geluid en het drietal vestigde een reisbureautje op Schiphol, waarbij opnieuw gebruik werd gemaakt van het door ons al een paar keer eerder voor het voetlicht getrokken Uithoornse investeringsvehikel Nederveen.
Ook deze onderneming bleek echter geen lang leven beschoren. De take-off was nog maar net achter de rug of een fatale luchtzak maakte een einde aan het prille geluk. Overigens zonder veel heisa. En dat zou niet alleen het gevolg zijn van de hush hush-policy van de Monnik en de Advocaat maar ook van de IATA (de International Air Transport Association).
U kent ons inmiddels een beetje. Wij houden nou juist wel van wat heisa. Dus stuurden wij de volgende wat naieve e-mail aan het adres van Ineke van Huystee, de office coördinator van IATA Nederland in Badhoevedorp:

“Geachte mevrouw Van Huystee,

Ons is ter ore gekomen dat medio 2001 een reisbureautje op Schiphol failliet zou zijn gegaan. Daarbij zou ondermeer zijn gebleken dat de door de IATA verplicht gestelde bankgarantie van een half miljoen euro voor de aanlevering van blanco tickets weliswaar op papier bestond, maar dat er geen sprake was van een financiële backing.
Deze irreguliere situatie zou zijn gedoogd door een IATA-medewerker, mogelijk in ruil voor een navenante vergoeding. De medewerker in kwestie zou naar aanleiding van deze affaire zijn ontslagen.
Om de zaak verder geen ruchtbaarheid te geven zou de IATA genoegen hebben genomen met een bedrag van 75.000 euro in plaats van het vereiste half miljoen. Case closed.
Wij zouden graag willen weten of deze story juist is. Dit in verband met de continuëring van de artikelenserie “Shady” op onze website.”

Altijd weer een beetje spannend hoe de reactie eruit zal zien. Een ding is zeker, we krijgen geen blanco ticket van Ineke. Stay tuned.

(1) Respectievelijk Anton Bruinsma, de broer van de Dominee, en Geert Jan Dolk.

Shady (27)

dinsdag 31 mei 2005
Moeilijk volkje hoor, die managers. Stuurden we gisteren een vriendelijk mailtje naar Ineke van Huystee van IATA Nederland in verband met dat reisbureautje van de Monnik en de Advokaat, krijgen we daar toch weer een hoop jetgebulder als antwoord. Hou je niet voor possible. Van ene Martin Blondeel, countrymanager van de club en blijkbaar niet gecharmeerd van onze welbekende openheid. Martin schreef ons het volgende:

“Met verbazing neem ik kennis over het feit dat u dit onderstaand bericht al op uw website heeft staan. Mijn verbazing komt voort uit de volgende feiten:
1. u hebt ons niet in de gelegenheid gesteld hierover een uitspraak te doen;
2. u baseert zich op geruchten;
3. de goede naam van mijn medewerkster wordt hier indirect door geschaad.
Ik verlang dat deze tekst onmiddellijk van de website verdwijnt en zal niet nalaten met ons advocatenkantoor Russell en met ons hoofdkantoor in Genève kontakt op te nemen.

Met groet,
Martin Blondeel”.

Tsjongejonge, Martin toch. Waarom vertel je niet gewoon of we het bij het rechte end hebben of dat we uit onze nekgewas zitten te converseren? Wordt integraal opgenomen. Promis. Wederhoor pur sang, zonder journalistieke listigheden. Wat wil je nog meer?
En waarom de baas uit zijn dommel laten opschrikken voor zoiets eenvoudigs? Zou je dat nou wel doen, Martin? Krijgt zo’n baas dan niet de indruk dat je misschien wat gestressed bent of zo? Bovendien, hoe weet je dat we ons alleen baseren op geruchten? Wij persoonlijk zouden daar geen balletje op durven laten rollen.
Oh, en wat Russell advocaten betreft: een van de topjongens van dat kantoor wist zo’n twee jaar geleden niet eens dat ie in het bezit moest zijn van speciale documenten om een Rembrandt op Schiphol langs de douane te wurmen (zie onze serie “De senator wist van niks” op de Followup-site). Dus voordat je verder gaat, eerst even diep ademhalen Martin. En ons gewoon vertellen wat er waar is van het verhaal rond dat reisbureautje. Hou het lekker simpel. Lijkt ons beter. Stay tuned.

Shady (28)

dinsdag 7 juni 2005
We got mail. Van onze expert op het gebied van internationale financiële zwendel. Het was naar aanleiding van aflevering 25 van deze serie dd. 26 mei 2005. Daarin schreven wij ondermeer dat de Monnik (Anton Bruinsma) en de Advocaat (Geert Jan Dolk) via ene Antonio Baggi duistere contacten zouden onderhouden met het financiële zenuwcentrum van het Vaticaan. Zeg niet dat dat verzamelpunt van zilverlingen een toonbeeld van integriteit is.
Sinds het schandaal rond de Banco Ambrosiano weten we dat de betrokken kardinalen kilo’s roomsboter onder hun mijter verbergen. En dat ze contacten onderhouden met allerlei illusionisten en mafiosi om hun geldberg in shape te houden. Maar wat schreef onze expert? Het volgende:

“ ... Wat betreft Dr. Leone (hij is geen dottore), deze villain is bij mij zeer bekend. Gerespecteerd lid van de orde van list en bedrog. Ik weet dat de Guardia di Finanza naar hem op zoek is. Hij geeft zich uit voor Maltezer ridder of bankier van de IOR (Vaticaanbank), echter ten onrechte. Hij woont aan de Universitaetsstrasse in Zürich, vlak naast het Uni Ziekenhuis. Hij werkt samen met Urs Barandun, die een spoor van ellende in de UAE heeft achtergelaten met het opzetten van een tradefloor voor securities. Hij is gelieerd aan advocaat Dolk en was betrokken bij vervalste ABN/AMRO bankgaranties ten tijde van Jan Maarten de Jong”.

Urs Barandun? Valse bankgaranties? Jan Maarten de Jong? Nou, het ziet ernaar uit dat we voorlopig nog wel even verder kunnen. Maar eerst een schietgebedje. Stay tuned.

Shady (29)

vrijdag 10 juni 2005
Op dinsdag 31 mei jl. schreef Martin Blondeel, manager van IATA Nederland, ons een kwaaie mail (1). Daarin zei hij ondermeer dat we afgingen op geruchten en dat ie advocatenbureau Russell in de armen zou nemen als we ons bericht over dat reisbureautje dat flessen had getrokken op Schiphol niet van het net haalden (2). Deden we niet. Verder niks gehoord. Niks van Martin, niks van Russell. Daarom vandaag maar wat meer duidelijkheid van onze zijde.
Het betrokken bureautje heette Grand Travel BV en was gevestigd aan de rand van Schiphol.
De vorige eigenaar had het in de jaren negentig opgebouwd tot een gerenommeerde zaak met een man of vijftien personeel en een jaaromzet van pakembeet 12 miljoen piek per jaar. Begin deze eeuw verkocht ie Grand Travel voor een half miljoen gulden aan de door ons al eerder opgevoerde W.C. Bastiaans cq. Nederveen BV. Plus het halve miljoen dat bij IATA geparkeerd stond als borg. Die zou na de overnamepoespas weer aangezuiverd worden door Bastiaans. Maar helaas, het paard van Sinterklaas, dat gebeurde niet. Wel op papier. Niet de facto.
Toen Grand Travel dan ook voorgoed down ging had IATA een probleem. Er waren geen centjes. Ergens van de bodem van de failliete boedel werd nog 75.000 ballen weggekrabd, maar dat was het. Aldus een zeer goed geïnformeerde bron.
Dus Martin, wat ons betreft mag je best je chef in Genève wakker schudden en een kwak geld uitgeven aan de firma Russell, maar het lijkt ons toch veel lawaai op een lege kermis. Stay noisily tuned.

(1) Zie aflevering 27
(2) Zie aflevering 26

Shady (30)

dinsdag 11 oktober 2005
Het moet u ergens zijn opgevallen. Soms raken luitjes zwaar over hun plas van ons schotschrift.
En dat beperkt zich niet tot het gebied tussen Kutjesveer en Lulletjeshuizen. Bij tijd en wijle gebeurt het ook buiten onze landsgrenzen. Zo ontvingen wij gisteren een anonieme mail uit Zwitserland. Een heel verontwaardigde Wilhelm of Traudl nam het op voor Urs Barandun, die in aflevering 28 van deze serie eventjes als figurant voorbijkwam.
Hoe zijn we aan die lelieblanke gozer gekomen? Nou, via ene Antonio Baggi en die hoorde weer thuis in de menagerie van Anton “de monnik” Bruinsma (de broer van dominee Klaas) en de tegenwoordig als legal counsellor door het leven gaande Geert Jan Dolk. Naar twee bronnen ons verzekerden stond Antonio in contact met ene dr. Demetrio Leone uit de Universitätstrasse in Zürich. Volgens een financieel expert “very bad news”, deze dottore. De Italiaanse Garda di Finanza zou staan te trappelen als het paard van Sinterklaas op een met zeep ingesmeerd dak om Demetrio aan zijn snijtanden te voelen. Maar volgens de anonieme apostel van Barandun zou zijn lichtend voorbeeld nooit in zee zijn gegaan met Leone. Goed, leest u eerst even zijn briefje, dan nemen wij een koppie.
Zo. Heeft u hem gelezen? Roerend hè? Maar Wilhelm of Traudl gaat bijvoorbeeld niet in op de door ons gemelde trade floor-strapatsen van Urs in de Verenigde Emiraten. Wel houdt hij/zij het voor mogelijk dat Leone ooit de gezalfde Barandun heeft benaderd. Nou, dat is ook zo. Maar we houden ons kruit nog even droog. Om het een beetje spannend te houden. Stay tuned.

Shady (31)

woensdag 19 oktober 2005
Naar aanleiding van dat briefje over Urs Barandun - van Wilhelm of Traudl, daar willen we af zijn - hebben we toch nog even onze plug in het contact van een van onze bronnen gestoken. Met de eigenlijk overbodige vraag of die onkreukbare Urs nou wel of niet die kreukbare dottore Leone kende. Bron:

“ ...Ik heb de heer Barandun bijvoorbeeld met eigen ogen samen gezien met Demetrio Leone in Zürich op 28 april 2004. De heer Urs Barandun ging er prat op dat hij een program manager was voor een zogenaamd high yield investment program. Als zijn “trader” noemde hij de heer Terlouw.
Die meneer Terlouw heeft een sinistere achtergrond en komt uit Australië. Tevens ontdekte ik een link met een bedrijf dat geregistreerd staat in Birmingham, Engeland met de naam Vanquish Investment / Vanquish Securities Ltd.”.

Je begint bij Anton “de monnik” Bruinsma en “legal counsellor” Geert Jan Dolk en voor je het weet zit je via Bakoe, Uithoorn, Zürich, Dubai en Birmingham in de binnenlanden van Australië.
Een spel zonder grenzen, waarbij af en toe de regels stevig worden bijgebogen. Tot de volgende etappe. Stay tuned.

Shady (32)

woensdag 24 januari 2007
Begin februari verschijnt Geert-Jan Dolk eindelijk voor de kadi in Amsterdam. Tenminste, als alles goed gaat, want al vanaf dag één bleek het voor Justitie verdomde moeilijk om de voormalige wonderboy van het Rotterdamse beflegioen in da flesh de rechtszaal binnen te loodsen. Alleen al om bij hem de dagvaarding op tijd in de al dan niet Vlaamse gleuf te duwen bleek een Eucalypta-toer. Maar het OM bleef dapper bemande bezemstelen de lucht insturen. Voortgedreven door de winkels van Rijkman Groenink en Fatima Moreiro de Melo. Die bleven er namelijk bij dat onze vriend Dolk cum suis hadden geprobeerd een certificat of deposit van 132 meloen dollar in hun mik te schuiven. Het bewuste stortingsbewijs zou zijn uitgeschreven op 10 januari 2002 op een kantoor van de HSBC in Bakoe en bleek volgens de twee Nederlandse banken zo vals te zijn als Sally Spector zaliger. Maar volgens de vindingrijke Geert-Jan speelden de ABN/AMRO en de RABO een smerig spelletje. Zijn collateral was wel degelijk picobello en de poen was afkomstig van een Saoedische prinses, die nog nooit een erwt had gezien. Dus van een sprookje kon geen sprake zijn.
Wij hebben in deze serie al uitgebreid stil gestaan bij deze intrigerende affaire die ons van Bakoe naar Uithoorn bracht en van Karachi naar Rotterdam. En daarnaast hebben we een kakelbonte karavaan aan boeren en buitenlui voor het souffleurshokje getrokken met wie Geert-Jan ooit zaken heeft gedaan of het heeft geprobeerd. Zoals Ghorbanifar, Ledeen, Lavi, Weldon, Habib, Baggi, Borsboom, Bruinsma, Van Wettum, Kooiman, Janssens, Baas, Ong, en Al Mahmoudi. O nee, die laatste nog niet. Hebben we het nog over. Stay tuned.

Shady (33)

vrijdag 26 januari 2007
Wat doe je als je er tot aan je schoenzolen van overtuigd bent dat de ABN/AMRO je in 2002 een loer heeft gedraaid van 132 meloen dollar? Doe je toch geen zaken meer mee?!! Fuck die Rijkman. En die Groenink erbij. Maar dat ligt bij Geert-Jan Dolk, de voormalige little boy wonder van de Rotjeknorse advocatuur kennelijk even anders. Zo had ie in december 2005 een mailwisseling met Stephen M. Studdert. Een Mormoonse hotemetoot die in vroeger dagen
de presidenten Ford en Reagan bijstond in de beslommeringen van de dag en tegenwoordig baasje is van de George Washington Center for Freedom and Understanding. Een Center dat zijn best doet om ons met zijn allen tussen onze oren te metselen hoe Amerika en de Amerikanen in mekaar zitten. Zal niet meevallen tegenwoordig. Hoe dat ook zij, wij beschikken over een van de betrokken mailtjes van Studdert aan onze vriend Dolk. En waar gaat ie over? Poen. Komt ie. In een vertaling uit de losse pols voor de PABO-ers onder ons:

“Mr. G.J.H. Dolk
Legal Counsel voor Severino FDLS.

Geachte heer Dolk,

Wij van het George Washington Center for Freedom and Understanding hebben uw bevestiging ontvangen dat uw cliënt een donatie van 50 miljoen Amerikaanse dollar zal overmaken uit fondsen die zoals wij begrijpen geparkeerd staan bij de ABN/AMRO op naam van uw cliënt.
Wij delen u mede dat wij volledig kennis dragen van het feit, dat deze fondsen vandaag eindelijk zijn vrijgegeven, zodat ze vanaf heden ter beschikking moeten zijn.
Wij zouden het zeer op prijs stellen als uw cliënt het bovengenoemde bedrag op de volgende manier naar onze rekening overmaakt:

Internationale Swift code WFDIUS6DSAM
Routing nummer 121000248
Rekeningnummer 3240499529

Wij spreken onze dankbaarheid uit voor deze genereuze bijdrage en verzekeren u en uw cliënt dat de gift gebruikt zal worden ten behoeve van de doeleinden die het George Washington Center nastreeft.

Hoogachtend,
Stephen M. Studdert“

Dat is geen pipi de chatte. 50 meloen dollar. Maar wie of wat is Severino FDLS? Een firma, een broederschap, een voetbalclub, een Saoedische prinses? Bestond die rekening inderdaad? Heeft Studdert dat katje diezelfde dag nog ontvangen? Etcetera etcetera. Gaan we eens aan kluiven. Stay tuned.

Shady (34)

maandag 29 januari 2007
Ergens in 2004 werd een Nederlandse ondernemer die zijn brood en beleg verdient als bemiddelaar bij het op stapel zetten van zakendeals benaderd door ene Aloysius Pieter Gustaaf Maria (zeg maar Loek) Janssens uit Ridderkerk. Zoals al eerder vermeld in deze serie, een vriend door dik maar meestal dun van Geert-Jan Dolk, de van het Rotterdams tableau verdwenen advocaat. Loek trad bij voornoemde gelegenheid op als baasje van de operette-Ltd. Yako Associated Enterprises Ltd. Samen met ene Al Mahmoudi, een zakenpief uit Lybië, waar Geert-Jan ooit ook nog wat sporen door het zand heeft getrokken.
Hoe dit zij, vriend Loek zou graag tegen een leuk prijsje wat Mercedessen en Hyundais willen kopen. Kon de bemiddelaar daarvoor zorgen? Ja, kon ie wel. Maar geen deal zonder een Cauberg aan paperassen. Anders zit je voor je het weet in een lekke schuit. Voor het aanbrengen van punten, komma’s en kleine lettertjes klom voor Yako ook legal counsellor Dolk nog op de zeepkist, maar uiteindelijk was alles tot volle tevredenheid geregeld. Nou ja, alles. Of Yako Ltd. dan wel even wilde aanbetalen alstublieft, want het ging in totaal toch om negen meloen euro. Geen bedrag om op de knop te drukken voor de Derde Wereldoorlog, maar je kan er toch een redelijk tijdje voor naar de Malediven. En daar begon het gelazer. Er was effe niet. Nou, er was wel, maar dat kon niet worden vrijgemaakt. Kon de deal niet ergens gefinancierd worden? Nee, zelfde probleem.
In 2005 kregen ze bij Mercedes en Hyundai zo langzamerhand een dik voortplantingsorgaan van de hele geschiedenis en ze begonnen druk uit te oefenen. Maar uit de Kalahari haal je geen water. Dus in augustus van dat jaar gleden op basis van wanprestatie de contracten soepeltjes door de shredder en werd eveneens Yako Associated Enterprises Ltd. afgevlagd.
Maar je kunt je boeltje wel opblazen, als er in je contracten staat dat je aansprakelijk bent voor de schade moet je toch schokken.
In oktober 2005 ontving de bemiddelaar een mail met de heuglijke aankondiging dat de geboorte van een schadeloosstelling een kwestie van dagen was. Er was namelijk een kapitaaltje onderweg uit het Verre Oosten. No sweat. En om aan te tonen hoe betrouwbaar en kapitalfähig zijn club wel niet was zond oom Loek de ongeduldig wordende bemiddelaar ook nog even de mail van het Mormoonse opperhoofd van het George Washington Center toe (1).
Ja, allemaal heel leuk, maar het bleek toch weer om een doodgeboren kind te gaan. De ABN/AMRO, de RABO, de ING, Van Lanschot, de Dresdener, de HSBC, de Banque Nationale de Paris, niet één bank stonk erin. Er volgden in 2006 nog een paar abortussen en te vroege geboortes, maar de bemiddelaar hield zijn poot strak. Hij had schade en wilde poen zien. Zal je het zelf wezen.
De toon tussen beide partijen werd er in de loop van tijd uiteraard niet leutiger op. Ook al omdat in het zakelijk leven van Oom Loek cum suis inmiddels een paar heren uit de omgeving van de Bosporus en de Dardanellen hun opwachting hadden gemaakt, onder aanvoering van ene Musa Yalcin. En die hielden er duidelijk andere mores op na. Wat dreigende mores. Zo zelfs dat de in de boot genomen bemiddelaar deze week aangifte gaat doen. En dat nou net op het moment waarop Geert-Jan voor de kadi moet verschijnen vanwege zijn vermeende poging om met een vals stortingbewijs 132 meloen binnen te takelen bij de ABN/AMRO en de RABO-bank. De wet van Murphy in volle glorie. Wij blijven alert. Stay tuned.

1. zie vorige aflevering dd. 26/1/2007

Shady (35)

vrijdag 2 februari 2007
Raar land hebben wij. Neem nou de affaire rond Geert-Jan Dolk. Probeert samen met zijn ouwe gab Loek Janssens en een meneer Baas om achtereenvolgens de tent van Rijpman Groenink, de werkgever van Fatima Moreiro de Mela en de Belgische KBC hut voor 132 meloen dollar te piepelen. Nou lukte dat niet, maar als we de Openbare Ministeriebef mogen geloven ging het wel degelijk om valse documenten. En wat staat er normaliter voor valsheid in geschrifte? Maximaal 7 jaar achter het gaas of een gigantische geldboete. En dus zeker niet wat diezelfde bef gisteren eiste: 180 uur dienstverlening (de zogenaamde Kluivert-variant), drie maanden voorwaardelijk en drie jaar beroepsverbod. Een merkwaardig mild buitje dus. Bovendien is die drie jaar beroepsverbod een lege huls, want Dolkmans is al een tijdje van het tableau verdwenen. Tenzij voornoemde OM-bef ook het optreden als legal counsellor onder dat verbod rangschikt, maar helemaal duidelijk is dat niet.
Daar blijft het overigens niet bij. De behandeling van de zaak stond namelijk niet eens op de rol. Dus was de belangstelling navenant: de noodzakelijke beffen en een journalist van de Volkskrant. Gek hè, maar het is net of dat de bedoeling was. De hele zaak met zo min mogelijk ruis erdoorheen muizelen. Alsof er iemand ergens aan de bel heeft gehangen. Over het waarom hoeft zelfs een PABO-student niet lang te prakkizeren. Even deze serie op je gemakkie doornemen en je weet het antwoord. Maar het laatste is hierover nog niet gezegd. Stay tuned.

Shady (36)

woensdag 21 februari 2007
Stel je bent legal counsellor, advocaat of wat voor bef dan ook. En je probeert de RABO bank te piepelen met een stel bankgaranties ter waarde van 132 meloen die zo vals zijn als de tanden van Christopher Lee. Om een project op de been te houden dat net zoveel perspectief biedt als een rif voor een galjoen en wordt omgeven door een odeur van narigheid. Wat denk je dan dat je van een kadi krijgt als je tegen de olielamp oploopt? Nou, in het geval van Geert Jan Dolk, de hoofdpersoon van deze serie, drie maanden voorwaardelijk met een looptijd van twee jaar en 180 uur werkstraf. Mocht ie dat laatste aan zijn maatje 44 lappen dan krijgt ie er nog eens twee maanden bij. Is dat veul? Niet als je in België woont. Stay tuned.

Shady (37)

zaterdag 3 maart 2007
Inkoppertje. Mag Geert Jan Dolk, de hoofdpersoon van deze serie, een miniscuul strafje hebben gekregen voor de poging om een paar banken te piepelen voor 132 meloen, de wereld draait door. Zo kregen wij naar aanleiding van onze ontroerende berichtgeving over Yako, een “nieuw” dubieus vehikel waarmee de voormalige Rotterdamse bef zijn sneetjes probeert te verdienen, een mailtje dat we u niet zullen onthouden. Het luidde aldus:

“Ook een van zijn naaste medewerkers heeft geprobeerd de boel in het ootje te nemen. Het gaat om de heer Lew Enser. Deze man was werkzaam bij Yako Associated Enterprises Ltd. in de Waalhaven in Rotterdam. De heer Enser was op dat moment de leidinggevende. In die tijd probeerde de heer Enser een kapitale boerderij in België te kopen. De eigenaar hoopt nog steeds op een goede afloop. In eenzelfde move ging Enser over tot de koop van een stel old-timers in Dordrecht. Beide afspraken heeft hij nooit kunnen nakomen.
Nu het mooie verhaal. Hij had de mensen in Dordrecht handgeld gegeven als aanbetaling. Nu heeft Enser geprobeerd dit via een kortgeding bij de rechtbank in Dordrecht terug te halen. Hoezo een plaat voor je hoofd? De zaak ligt nu bij de civiele rechtbank. De heer Enser heeft deze mensen een hoop verdriet en schade bezorgd. En daar staan ze niet alleen in. Ik hoop dat u wat kan met deze extra informatie”.

Nou, dat kunnen we zeker. Plaatsen met die hap. Om bijna ten overvloede te laten zien dat ook het Yako van onze vrienden Dolk, Janssens en hoe hun gevolg momenteel ook mag heten gewoon “bad news” is. Stay tuned.

Shady (38)

woensdag 7 maart 2007
Die Lew Enser van Yako Associated Enterprises uit Rotjeknor? Hartstikke aardige gozer. Komt ergens uit de Caraïben en is zoiets als Office Manager in het heel wat lijkende Nederlands/Turks/Lybisch/Schotse vehikel van zakenpief Loek Janssens en counselor Geert-Jan Dolk. Lew dacht in 2004 een baan met toekomst te hebben binnengehaald bij Yako en wilde meteen een boerenstulp aanschaffen in het Belgische Poppel. Voor pakembeet 1,3 meloen. De Nederlandse eigenaar hing alvast de vlag uit, maar dat bleek wat prematuur. De acte passeerde namelijk nooit de meet bij de notaris. Nou zouden wij geneigd zijn om de middelvinger te heffen en vervolgens een pint. Zo niet de Nederlander in kwestie, die nog steeds af en toe bij Yako in de Rotjeknorse haven binnenwipt om aan Lew te vragen hoe het ervoor staat. Waar haalt die man het geduld vandaan? Of zou Lew een bedragje hebben aanbetaald? In ieder geval wel bij de door ons in de vorige aflevering al aangestipte aankoop van een stel oldtimers in Dordrecht. Naar verluidt zou de rechterhand van ome Loek 3500 euro handgeld hebben gegeven aan de bewuste handelaar. En die probeert hij nu terug te veroveren via een civiele procedure, waarin hij wordt bijgestaan door een mr. F. Pieternella. Een bef uit Dongen, wiens professionele leven ook niet zonder schokken zou zijn verlopen. Dat duidt niet echt op weelde bij Lew. Eerder op sappelen. En dat, terwijl moeder Janssens sinds kort schijnt rond te zoeven in een Porsche uit 1992. Maar hé, de ene oldtimer is de andere niet. Sterkte Lew. Stay tuned.

Shady (39)

maandag 16 april 2007
Ooit in Warder geweest? Warder! Da’s een vlek aan de Noordhollandse kant van het IJsselmeer. Vlakbij metropolen als Middelie en Oosthuizen. Nou, dan weet je het wel. Naast een kerk, een kroeg en een koeienstal beschikt Warder ook over een hotel. ’t Tolhuus. Is eigendom van de Amsterdamse H.E.M. en zou in de ramsh staan. Hebben we nog keurig gevraagd, maar onze reputatie snelt ons steeds vaker vooruit: geen antwoord. Laten we ervan uitgaan dat de tip in die richting juist was. Die luidde alsvolgt:

“De heer Dolk is momenteel ook weer betrokken bij een handeltje van zijn maatje Anton Bruinsma. De Monnik is bezig om het hotel ’t Tolhuus in Warder aan te kopen en probeert met een fantastisch (als in: niet haalbaar) plan de financiering rond te krijgen. Al zijn gebruikelijke contacten komen hier weer langs: Bisschop Punt is benaderd voor een financiële injectie vanuit het pensioenfonds van het Bisdom Haarlem en Geert Jan Dolk is weer benaderd voor wat juridische hand- en spandiensten. Tegelijkertijd kan Bruinsma het kasteel in Almere niet loslaten en probeert hij het Vaticaan te interesseren voor een investering voor de afbouw van het kasteel. U voelt hem al aankomen: de gebroeders Leone zijn ook weer in beeld. Wordt binnenkort ongetwijfeld gevolgd door wat goedgelovige mensen die hun geld kwijt zijn! Meer later...”

Bisschop Punt? De Monnik? De gebroeders Leone? Ouwe tijden herleven. En wie even aflevering 25 van deze serie opslaat vindt Anton, de broer van wijlen de Dominee, en de rest van dit gezelschap terug in de context van een certificate of deposit van 132 meloen dollar. Een valserik, waarvoor Geertjan Dolk in februari van dit jaar een zalfje heeft gekregen van drie maanden voorwaardelijk met een looptijd van twee jaar en een werkstrafje van 180 uur. Maar hé, old soldiers never die. We zullen er nog van horen. Stay tuned.

Shady (40)

woensdag 19 september 2007
Het is alweer een paar maandjes geleden, maar dankzij een paar actieve lezers kunnen we weer verder kleien aan deze familia sagrada vol list en bedrog. Met name aan de Yako Associated Enterprises uit Rotjeknor. Een handelsvehikel met Libische inslag, waarbinnen ondermeer onze ouwe kongsie van mr. Geertjan Dolk (alive and kicking) en Loek Janssens (rip) actief was. Dankzij een alerte lezer weten we nu dat als commercieel directeur ene Jan-Willem Godin stond opgesteld. En laat deze "internationale zakenman" nou in contact staan met Paul Herrie. Jawel, die ex-BVD-er die wat slordig zou zijn geweest met het ronddelen van staatsgeheimen aan avontuurlijke lieden als Mink Kok. Op zich weer niet zo vreemd want we hebben al eens eerder vermeld dat Geertjan Dolk in betere dagen aangename connecties onderhield met speurneuzen van de Marine Inlichtingendienst. Maar dat heb je al gauw als je in shady affaires buiten de Nederlandse landsgrenzen zit te roeren.
Neem bijvoorbeeld het down gaan van Legalpoint, dat vorige week in "Beffen in de mist" aan de orde kwam. Volgens onze bronnen was bij Legalpoint na het vallen van de vlag drie ton zoek bij de Stichting Derdengelden. Maar naar verluidt is er meer shit aan de stuiter. De Yako-combine zou namelijk langdurig bezig zijn geweest om gigantische bevroren bedragen op de Philippijnen vrij te bikken. Die zouden hebben toebehoord aan oud-dictator Marcos. Maar die is al een tijdje bezig met het smeren van Philadelphiabroodjes en vrouwtje Imelda, de stalen vlinder, struint schoenenwinkels af. Dus de weg is vrij. Geen garantie overigens, want je kan toch lelijk in de berm raken (1). Die ijsvrije bedragen zouden dan vervolgens via de Royal Bank of Scotland, de Dresdener Bank en de Banque National de Paris overgeheveld worden naar rekeningen bij de Stichting Derden Gelden van Legalpoint. Waar tussen twee vleeshaakjes Geertjan's ouwe maatje Alan Ong werkzaam was. Of het plan is gelukt of dat het ergens tussen de schuifdeuren is blijven steken weten we niet. Misschien horen we ooit nog eens wat van curator Pels Rijcken Drooglever Fortuijn of rechter-commissaris Slot. Maar dat zal wel moeilijk worden. Stay tuned.

(1) Vergelijk in dit verband het vroegtijdig sneven van Manfred Schoeni, Anton Faustenhauser, John Cowperthwaite en een Philippijnse huishoudster in Octopussy 340 dd. 7 september 2007.

Shady (41)

donderdag 11 oktober 2007
In onze vorige bijdrage van 19 september jl. maakten we al melding van het feit, dat ene Jan-Willem Godin als commercieel directeur voorbijkwam bij Yako Associated Enterprises. Een duister handelsvehikel dat sterk betrokken was bij het down gaan van de befwinkel Legalpoint (1). Daar bleef het niet bij. Jan-Willem bleek namelijk ook een dragende rol te spelen in de affaire rond het lekken van een forse toef supergeheime BVD-dossiers, die op 21 januari 2006 van start ging in De Telegrof met een artikel van Joost de Haas en Bart Mos. Het ging om "werkdossiers met gevoelige, operationele gegevens over de periode 1996 - 2000 naar mogelijke verwevenheid van de onderwereld en bovenwereld en integriteitsaantastingen in relatie tot het openbaar bestuur en de rechtspleging in Nederland".
Een glazenwasser of een V-mann op Schiphol zal er misschien geen woelige nachten van krijgen, maar in Leidschendam werd de stormbal gehesen.
Na heftig gesnuffel van de Rijksrecherche kwamen de verzamelde snorren tot de conclusie dat maar één man verantwoordelijk kon zijn voor de lekkage: agent AIVD5. Oftewel Paul Herrie, die om de een of andere reden al in 2001 de zak had gekregen. Een mens moet eten, dus Paulus zou een deel van zijn geheimen voor een leuk bedragje hebben verkocht aan de toen nog in een kruipruimte bivakkerende Mink Kok. Zowel in het cloak and dagger wereldje als in wat grofkorreliger milieus geen onbekende.
Bij voornoemde snuffeloperatie in Herrie's Umwelt stuitten de ijverige koddebeiers op een kleine kring van zakenpiefjes, die er niet voor terugschrokken om bloemen aan de rand van het ravijn te plukken. Een van hen was Jan-Willem Godin. Maar al heel snel werd die van het lijstje verdachten afgevoerd. Waarom? Misschien hierom: onze Jan-Willem ging vriendschappelijk om met ene Estoban Tanner. Een meneer van de Amerikaanse ambassade. Zal u zeggen: Ja, en? Awel, lees daarvoor "Beffen in de mist" van vandaag. Stay tuned.

1. Zie "Beffen in de mist" van gisteren.

Shady (42)

maandag 15 oktober 2007
Het netwerk van Yako Associated Enterprises, het handelsvehikel dat zo nauw verbonden was met de teloorgang van Legalpoint, bleek over nog meer tentakels te beschikken. Neem bijvoorbeeld de maritieme tak, waarvoor de heren Bijpost en Beekes (respectievelijk hotelier en administrateur) in touw zouden zijn geweest . Nieuwsgierig als wij zijn zonden wij op de elfde van deze maand de volgende e-mails aan de betrokken medewerkers:

"Den Bosch, 11 oktober 2007.

Ter attentie van de heer Rob Bijpost.

Geachte heer,
Wij zijn op onze site (www.stelling.nl) bezig met het ontrafelen van het verhaal rond Yako Associated Enterprises. Wij zijn ervan op de hoogte dat u voor deze Ltd. cq. een onderdeel daarvan werkzaam bent geweest. Zou u ons kunnen zeggen hoe u betrokken bent geraakt bij deze Ltd. en welke ervaringen u heeft opgedaan met door ons voor het voetlicht getrokken personages als Jan-Willem Godin, Geert Jan Dolk, Loek Janssens etcetera."

Nee, tot nu toe nog niks gehoord. Maar Yako is inmiddels natuurlijk wel veranderd in Neeko, dus het zal niet meevallen om een leuk antwoord te bedenken. Wij wachten boordevol begrip af. Stay tuned.

Shady (43)

donderdag 18 oktober 2007
Kijk, als je bevroren meloenen van de Philippijnse oud-dictator Ferdinand Marcos stiekem uit de vriezer wil halen en via allerlei banken en de Derdenrekeningen van Legalpoint naar je toe wil harken is het altijd handig om een Filippijnse insider in het veld te hebben. Nou die hadden de boys van Yako gevonden in de persoon van ene Franciso de los Santos aka mr. D. Heette deze scamkoning echt zo of ging het om een schuilnaam? Weten we niet. Wat we wel weten is dat deze Francisco een keurige rekening bezat bij het hoofdkantoor van de Citi Bank op het adres 399 Park Avenue Main Level in New York, USA Trust Department.
De Account naam luidde: Severino G. Sta. Romana
De clientencode: A. 1122934
Accountholder en ondertekenaar was: Francisco de los Santos
Accountnummer: LV1822097577

Nou was de Citi Bank in het verleden al niet al te kieskeurig geweest met het aantrekken van clienten uit met name de Latijns-Amerikaanse high society, die met het verhandelen van coke een leuke bijverdienste inmekaar hingen, en van een zootje bedenkelijke uitbaters van Russische wasserettes. Dus aan een boompje zo volgeladen merk je een Philippijns meloentje niet. Maar of er inderdaad Marcosmeloenen werden ontdooid in de magnetron van de Citibank aan de New Yorkse Park Avenue daar moeten we nog achter zien te komen. Maar mocht u ook andere leuke dingen over Francisco aan de weet komen en over de al eerder genoemde slimmerik Estoban Tanner, meldt u zich gerust. Uw identiteit blijft in ieder geval buiten schot. Ook letterlijk. Stay tuned.

Shady (44)

dinsdag 23 oktober 2007
Kreeg Paul Herrie toch effe 2 jaar kruipruimte voor zijn mik. De kadi vond dat ie geen geheime AIVD-stukken mee naar huis had mogen nemen. Maar wat moet je als je overdag in slaap valt achter je desk? Of op de gang te lang staat te ouwehoeren met Rita Verdonk? Paultje was tot ie in 2001 de zak kreeg betrokken bij twee brisante onderzoeken: de zaak Mink Kok en de zaak rond hoge ambtenaren van wie werd verteld dat ze kinderkruipen als hobby hadden gekozen. En wat dat laatste betreft mag je er een trafiguraatje op innemen dat kindervriend Joris Demmink in dat dossier voorbijtrok. Herrie gaat in hoger beroep, want hij bleek niet de enige ambtenaar te zijn geweest die A-4tjes mee naar huis nam. Paulus voelt zich daarmee de "fall guy" en daar past ie even voor.
Oh, en die Jan-Willem Godin kreeg niks van de kadi. Te weinig bewijs he. Maar hij blijft wel interessant. Een internationaal opererende zakenpief met connecties op de Amerikaanse ambassade in Den Haag en een levendige belangstelling voor hete dossiers? Nou, daar hoef je geen grote gaffel voor te hebben. Dat ruikt naar iets. En dan ook nog even actief bij het ontdooien van Marcos-tegoeden en je zit midden in een script van de uit eigen ervaringen lekkende Simon de Waal.
Binnen de Yako-context kregen we gisteren trouwens ook nog een leuke e-mail. Met wat gegevens uit het priveleven van Godin's gabber, de dit jaar naar boven verhuisde Loek Janssens. Zullen we ons niet aan wagen, want van het begrip voorzieningenrechter zijn we nog even wat misselijk. Maar de schrijver in kwestie repte ook over Loek's dienstreizen naar Lybie en Maleisie. Maleisie, nou ja. Maar Lybie? Hm. Wordt ineens die Lybische meneer Al Mahmoudi, die zich eveneens in de leiding van de Yako-operettevereniging ophield, toch wat meer dan een toevallige voorbijganger. We zien het zo voor ons: Loek en Al samen gezellig naar Tripoli. Om wat te doen? Toch eens effe contact zoeken met Paul Herrie. Wij willen de sensatie van een tijdje gegijzeld te worden ook wel eens meemaken. Stay tuned.

Shady (45)

donderdag 25 oktober 2007
Hotel "De Wijck" in Wijk aan Zee gaat in andere handen over. Stond kortgeleden in "De Jutter", het sufferdje ter plekke. Die andere handen behoorden toe aan ene Jos Nagel. En blijkbaar vond niet iedereen in het durp onder de rook van de Hoogovens dat even leuk. Jos werd er namelijk van verdacht het hotel vol te willen stoppen met goedkope Poolse gastarbeiders en daar zitten de meeste Wijkers niet op te wachten. Vooral omdat er berichten zijn dat die Polen graag aan de paddo's zitten en je dus een goeie kans loopt op moord en doodslag en vergeven te worden van de stank van bietensoep. Normaliter houden wij ons niet bezig met dergelijk dorpsgedreutel, ware het niet dat Jos volgens welingelichte bronnen een interessante zakenrelatie onderhield met de ons te vroeg ontvallen Loek Janssens. De man van Yako en partner van heren als Jan-Willem Godin, Geert Jan Dolk, Al Mahmoudi, Rob Bijpost, Frank Beekes, Harry van der Weijden en om nog eens een buitengebeuren te noemen Raj Samuel, een Maleisier in Schotland. Wat Loek en Jos precies met elkaar hadden weten we niet, maar ze waren veelvuldig te vinden in het etablissement van de ABN/AMRO in de Haarlemmermeer. Het ging dus waarschijnlijk over geld.
Oh nog effies over die meneer Van der Weijden. Hebben we op 17 oktober een mail gestuurd met de vraag of zijn correspondentie met de heer Dolk over pegels van serieuze aard was. En of hij identiek was aan de Harry van der Weijden die indertijd betrokken was bij de teloorgang van de Nederlandse Zorgloterij. Wat denk je? Juist. Geen antwoord. Maar we hebben in ieder geval geprobeerd om wederhoor toe te passen. Anders krijgen we weer op ons lazer van een voorzieningenbef. Even niet. Stay tuned.

Shady (46)

maandag 29 oktober 2007
Die Jan Willem Godin blijft interessant. Niet alleen omdat ie een levendige interesse zou hebben gehad voor de thuisdossiers van Paul Herrie, de voormalige 005 van de AIVD. Of omdat ie een warme band onderhield met Esteban Tanner. Volgens serieus te nemen bronnen niet alleen personeelslid van de CIA-shop in Warschau en assistent van de Yako/Legalpoint-kongsie bij een poging de Marcos-meloenen te ontdooien en weg te sluizen. Nee, nee. Maar ook omdat vriend Godin op 20 april 2005 persoonlijk failliet werd verklaard in Den Haag. En dat is geen pre voor een internationaal opererende zakenman. Zou je zeggen. Niet dat hij wat dat betreft niet zou passen bij andere coryfeeen uit zijn werksfeer, zoals Loek Janssens (rip), Geert Jan Dolk, Alan Ong, Pieter Knabben etcetera. Prima zelfs. Maar waarom ie dan toch door voornoemde speurneuzen serieus werd genomen is een raadsel. Tenzij hij nog ergens wat appeltjes heeft weten weg te werken tijdens zijn jacht op de meloenen. Zouden wij niet met een driedubbele salto met schroef van achterover slaan. Wel lullig voor zo'n meneer Van Noort. Maar ja, wie wordt er nou curator? Stay tuned.

Shady (47)

dinsdag 30 oktober 2007
We krijgen echt de tijd niet om effe lekker te chillen man. Weer een vrachtje info over Yako. Staat bijvoorbeeld in dat iemand een tonnetje had gestort om die Al Mahmoudi uit zijn Lybische tent te lokken en aan de slag te gaan voor de club. Ja doei. Al huurde voor twee jaar een vette villa en wisselde zijn kameel in voor een Mercedes. Dat was het. Kon ome Loek Janssens wel een paar keer deftig heen en weer vliegen naar Khadaffi's zandbak en Al zich een paar keer in Nederland manifesteren, aan het eind van het hele verhaal was het tonnetje gewoon pleite. Het Lybische project hoorde thuis in het rijtje van de Saudische prinses en haar meloenen, een bergje Picasso's, een kasteel in Eemnes, een hotel in Warder, een parkeerterrein vol Mercedessen etcetera etcetera. Hoe je mensen zo gek krijgt om poen te steken in zulke luchtbalonnen? Nou, de Yakomieken hadden altijd de beschikking over fleurig uitziende documentatie of bancaire rimram. Neem bijvoorbeeld deze oh zo imponerende SMS aan een ongeduldige schuldeiser in de zomer van 2006:

"Embassy informed: Funds will be in MS account RABO this afternoon. Opening tomorrow morning, all is cleared".

Het mag duidelijk zijn welke ambassade werd bedoeld. MS stond voor Morgan Stearn, wat veel suggereerde maar niks was. Op dezelfde dag nog arriveerde het volgende SMS-je:

"Bank confirmed that at 3pm they will receive money. E.T. will be informed by RABO. Meeting in London Saturday at 10 A.M. Cash as soon as bank confirms".

Nee, die E.T. is niet die verschrompelde aardappel die op een kinderfiets richting maan reed met een lampie in zijn vinger, maar CIA-agent Esteban Tanner. En die SMS-jes waren net zoveel waard als een dollar in 2010. Maar de boys van Yako en niet te vergeten Legalpoint kochten er wel tijd mee. Hopende dat op korte termijn de truuk met de hoge hoed eindelijk lukte. Of een andere goedgelovige financier zo vriendelijk wilde zijn poen in hun goocheltheater te steken.
Het enige dat we nog niet kunnen wisselen in deze cyclus is de aanwezigheid van lieden uit de internationale speurneuzensfeer. Is er bij Yako sprake van een dubbele bodem of schuilt er af en toe dan toch wat waarheid in de megalomane verhalen die de firmanten verspreiden? Wij snuffelen onverdroten door. Stay tuned.

Shady (48)

donderdag 1 november 2007
Eerlijk is eerlijk. Van bescheidenheid was geen sprake bij Yako. Als het had gekund hadden ome Loek Janssens cum suis de hele Randstad overgenomen. Alleen, het moest wel gefinancierd worden. En daarbij rolde nog wel eens iets de berm in. Neem bijvoorbeeld de geplande aankoop van Holland Exel, waarmee brokkenpiloot Eric de Vlieger ooit in de vleugels trad van ene Icarus. Op 6 april 2005 trokken ome Loek Janssens en een van zijn assistenten bij het kraaien der hanen de Duitse grens over om in Dusseldorf te gaan shoppen. Dat blijkt uit een door de Turkse medewerker Yalcin ondertekend briefje van de dag daarvoor aan hun zakengappie Jan Willem Godin. Willen wij u niet onthouden:

"Hierbij bevestigen wij onze bespreking van hedenochtend, waarin wij u informeerden dat wij morgenochtend woensdag 06-04-2005 een afspraak hebben met de Dresdner Bank en de Sparkasse te Dusseldorf in Duitsland.
Teneinde het vrijgeven van de benodigde fondsen voor overname van de luchtvaartonderneming Air Excel Netherlands, die zich thans in surseance van betaling bevindt. In overleg met onze bankiers zullen wij er zorg voor dragen dat de initiele investering deze week voor u ter beschikking zal staan. Vanzelfsprekend na goedkeuring van onze bankiers".

Is natuurlijk geen hout van terecht gekomen. Over welke poen het eigenlijk ging bij de twee Duitse spaarvarkens en of die nog steeds op een paar rekeningen renteroosjes oplevert weten we helaas niet. Bronnen binnen dit circuit maken melding van door Amerikanen in beslag genomen en licht ingevroren tegoeden van na WO II. Bedoeld voor geheime operaties van allerlei snuffelclubs. Gek, maar we zouden bijna geloven dat we gladiolen ruiken. Stay tuned.

Shady (49)

vrijdag 2 november 2007
Wij hebben ons in deze serie zalig uitgeleefd met het verhaal rond die 132 meloen dollar die het clubje van ome Loek Janssens vanuit de Saoedische zandbak via Baku naar Nederland wilde krikken. Ondermeer om de natte droom van visionair ondernemer Tijs Blom te realiseren: Kasteel Almere. De hele zaak werd een fiasco. En de juridische carriere van de Rotterdamse bef GeertJan Dolk kreeg een doodsteek met drie maanden voorwaardelijk en 180 uur werkstraf. Omdat de gebezigde collateral die achtereenvolgens bij de ABN/AMRO en de RABO in de gleuf werd gestoken volgens de kadi een valserik was. Het lijkt eitje appeltje, maar dat is het toch niet helemaal. In een uitvoerig schriftelijk overzicht van de affaire die kennelijk gebruikt is bij het juridisch steekspel bumpten we namelijk op een paar merkwaardige details. Wat denkt u van deze?:

"Op woensdag 16 januari 2002 deelde mevrouw Dull (geen grappen ja, red.), de accountmanager van Meerwijk bij ABN/AMRO, mede aan Dolk, dat de garantie die op dat moment nog niet eens was uitgegeven, vals zou zijn. Dolk overlegde telefonisch met Van der Ley (juridische grootheid bij ABN/AMRO, red.). Van der Ley verzocht aan Dolk het daarheen te leiden dat de (beweerdelijk valse) garantie van HSBC zou worden verstuurd aan Dolk. Afgesproken werd dat Dolk aangifte zou doen van een poging tot oplichting van Promcastle Holding BV en/of ABN/AMRO. In de namiddag nam Dolk telefonisch contact op met de fraudeafdeling van het parket Amsterdam, mr. Van der Werff (OvJ). De zaak werd besproken. Dolk deed diezelfde middag aangifte en bevestigde de afspraak met OvJ Van der Werff. Dat hij een garantie "gewoon" zou laten doorkomen in het belang van het onderzoek. E.e.a. overeenkomstig het verzoek van Van der Ley".

Een afspraak met het OM, maar dan toch aan het eind van het verhaal roemloos sneuvelen. Merkwaardig. Daar bleef het niet bij. Nog een leuke uit begin januari 2002:

"Vanwege de voor Dolk niet goed te begrijpen situatie verzocht hij Janssens contact op te nemen met de CID, die de kwestie sedert januari 2002 begeleidde. Janssens en Dolk kenden elkaar goed. Janssens was voormalig vlaggestaat-inspecteur voor het scheepsregister van Panama in de Rotterdamse haven (een client van Dolk) en werkte in die hoedanigheid jarenlang ten nauwste samen met de landelijke CID".

Als je het allemaal geloven mag zat dus niet alleen het OM met zijn neus in de Baku-affaire, maar ook de CID, nu CIE. Welke tak aan de CID-boom weten we niet, maar als het om de afdeling Stiekem ging, zou ons dat heulemaal niet verbazen. CIA, CID, CIE. Heerlijk, heerlijk. Dat zijn nog eens lekkere hapjes. Stay tuned.

Shady (50)

maandag 5 november 2007
Altijd fijn als iemand inhaakt bij een van onze sentimentele schelmenromans. Neem deze nou bijvoorbeeld. In aflevering 48 van 1 november jl. publiceerden wij de tekst van een briefje van Yako-medewerker Yalcin. Die maakte daarin gewag van de besprekingen die Loek Janssens had gearrangeerd met de Dresdner Bank en de Sparkasse in Dusseldorf. Om poen los te wrikken voor de overname van het in deep doodoo verkerende Holland Exel van Eric de Vlieger. Met dat briefje moest overname-onderhandelaar Jan Willem Godin, bij wie een paar weken later ook het financiele kleedje onder zijn reet werd weggetrokken (1), naar de curator van Holland Exel om te laten zien hoe viriel Yako wel niet was. Kregen we het volgende mailtje over:

From the orderer:
Aloysius Gustaaf Maria Janssens
Zalm 83
Ridderkerk
The Netherlands

To the Bank:

Dresdner Bank
Juergen PontoPlatz 1
60239 Frankfurt / Main
Germany

Ref: Accountnumber: 10-383127-333

In context with a business transaction I am planning to transfer a triple-digit million USD amount to a beneficiary holding an account at Stadtsparkasse Dusseldorf. In this context Stadtsparkasse Dusseldorf is obliged by "Deutsches Geldwaschegesetz" (Anti Money Laundering Law) to obtain information about the legality of this payment.

I herewith authorize

Thorsten Zahlmann
c/o Stadtsparkasse Dusseldorf
Berliner Allee 33
40213 Dusseldorf
6.8.1965

to get overall information from your bank about the business relationship between your bank and me, in particular about the full amount of deposits maintained by the undersigned at your institution and if the size of this transaction is in line with our business relationship.

Ridderkerk 11-03-2005

Signature.
Getekend door Loek Janssens.

Kennelijk stond er dus een dollarbedragje van enige omvang bij de Dresdnerbank geparkeerd en ome Loek dacht voldoende ballen te hebben om de Dresdner te bewegen dat bedragje over te hevelen naar een rekening bij de Sparkasse. Daar zat dan ene meneer Zahlmann (zo'n naam bedenk je niet) om het spaarvarkentje verder door de wasstraat te scheuren. Moest ie natuurlijk wel zeker weten dat het niet om ondeugende poen ging. Kijk, en daar zat hem steeds de kneep. Die poen was er wel, maar er zat een geurtje aan. Dan weer ging het om een volle schoenendoos van oud-dictator Marcos, dan weer om spaarcentjes van lieden die indertijd in ganzenpas achter Adolf hadden aangehobbeld. Er was altijd wel wat. En je kon in arren moede een meneer Smit in Barcelona inschakelen of een Antonio Baggi naar Baardistan sturen. Het hielp niet. Voor zover wij weten. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 46

Shady (51)

donderdag 22 november 2007
Raar soort zakenlieden, die boys van Yako. Neem nou Loek Janssen, de te vroeg van ons weggenomen topman van het internationale handelsvehikel. Kregen we een mailtje over van iemand die heel close met hem is geweest. Lees voor de gein even mee.

"... Van Loek waren de e-mails meer in de trant van "de rekeningen worden nu geopend", "de notaris tekent nu de stukken", "ik ga nu naar Jersey om de rekeningen te deblokkeren" en dingen als "ik heb net twee Bombardier jets gekocht" en "het geld voor de curator is onderweg". Verders was Loek de hele dag aan het chatten met van die Webcam-dames. Soms wel met tien, twintig vrouwen tegelijk. Dat begon in de ochtend totdat hij weer wegging. Ook als er "belangrijke" mensen op kantoor kwamen, ging Loek daarmee door.
Als je aan de andere kant van het bureau zat leek het net of hij met een belangrijke e-mail of een document bezig was. Maar in werkelijkheid was dat een van zijn "Russische chat-vriendinnen".
Loek vond zichzelf op eenzame hoogte staan en begreep niet dat hij niet overal de steun en het respect kreeg die hij verdiende. Jan Willem Godin was iemand die zich als de persoonlijke slaaf van Loek opstelde. Een inbruiner pur sang. Een zeer onplezierig karakter, die continu andermans ideeen inpikte om die vervolgens als zijn eigen "ideeen" aan Loek voor te leggen. Aan de ene kant had hij alle trekken van een notoire oplichter, aan de andere kant -gezien zijn Amerikaanse connecties- leek het mij wel duidelijk dat deze man een dubbelrol speelde. Het probleem met dit soort mensen is dat zij continu moeten liegen in hun dagelijks leven en zelf ook niet meer altijd weten wat zij in het verleden hebben gezegd. Al met al vond ik het wel een interessante gebeurtenis bij Loek en zijn vrienden. Ik had zoiets nog nooit gezien in mijn leven".

Ja, je kan erom lachen. Maar hoe bijvoorbeeld de met Loek gelieerde ex-advocaat Geertjan Dolk en een gefailleerde zakenman als Godin in godesnaam luitjes van hoge snuffelgarnituur tot hun kennissenkring mogen rekenen, is ons een raadsel. Want het gaat voortdurend over handel in gebakken lucht (hier en hier hier nog een paar voorbeelden daarvan). En of dat nou zo interessant is voor nazaten van 007 is de vraag. Tenzij het gaat om facades. Wie weet krijgen we daar nog eens een wijsvinger achter. Stay tuned.

Shady (52)

dinsdag 27 november 2007
Van de wind kan niemand lang in leven blijven. Al staat er een decennium een Beaufortje 7. Hoe is het dus mogelijk dat alle Yako-luitjes jarenlang trouw zijn gebleven aan Loek Janssens? Hun ook tijdens kantooruren zo vrolijk met Russische dames chattende goeroe (1). Neem bijvoorbeeld Musa Yalcin. Ging failliet. Neem Frank Beekes. Raakte 150 roodjes kwijt. En er is nog wel een vuistje meer lieden te noemen die op het oog alleen maar verliezen hebben geleden tijdens het Janssens-regime. Of viel er af en toe op irreguliere wijze toch iets van het blok? Waardoor de hoop weer opflakkerde dat het toch allemaal goed zou komen? Bijvoorbeeld tijdens de Barbecue (2), bij het lichten van derdegelden bij Legalpoint (3), bij het zogenaamde vrijmaken van Nazi- of Marcosmeloenen of bij projecten in de zandbak van Khadaffi? Dat moet haast wel. Waar kwam anders de interesse van speurneuzen als Esteban Tanner (CIA) en Paul Herrie (ex-BVD) vandaan?
Nou, vooruit. We zijn nou toch even lekker bezig. Neust u voor de aardigheid eens in dit document, dat niet zo bar lang geleden door een discipel van Janssens in elkaar is gehangen. Zemen wij onderhand even de ramen.
Gelezen? Zijn wij nou zo dom, of bent u zo slim? Maakt toch niet de indruk van een broddel om in Tripoli een teen tussen de deur te krijgen. Dit is serieus. Bij het militaire af. En niet om het een of ander, maar als je aangeeft dat luitjes van de Britse SAS beschikbaar zijn om kamelendrijvers om te katten tot modern geoutilleerde grensbewakers, dan chat je niet alleen met Olga en Irina. Dan moet je toch inderdaad contacten onderhouden met een hele armée des ombres. Met oom Sybrand in de voorhoede. Maar ja, jammer nou. Loek is niet meer onder ons en Yako is ook ter ziele. Gelukkig hebben we de verhalen nog. Stay tuned.

1. Zie aflevering 51
2. Zie vooral het hoofdstuk "Van Bever tot Barbecue" in het artikel "Retourtje Cantrade" op de site van de Morgenster. Ook toen al was er sprake van Amerikaanse belangen in geparkeerd Duits kapitaal.
3. Zie de serie "Beffen in de mist" op deze site.

Shady (53)

woensdag 28 november 2007
Toegegeven. Er was niet zoveel fuzz toen baardenbasher Wilders een frequente bezoeker van de Israelische ambassade bleek te zijn. Nee, dan de eilie die vorige maand in Frankrijk ontstond toen Le Figaro naar buiten tilde dat Nicolas Sarkozy sinds 1983 als 'sayan' hand en spandiensten verrichtte voor de Mossad. Maar ja, dan hebben we het wel over de Franse president. Terwijl onze Limburgse zuurkoolprak nog ver af is van een ritje met een Bentley en de herhaling van de magische woorden: "Ik word premier. Let op mijn woorden".
De Franse politie had trouwens in maart van dit jaar al een mailtje ontvangen over Sarko's vermeende activiteiten ten behoeve van de Israelische speurneuzen, maar bleef er angstvallig op zitten tot na de presidentverkiezingen van april. Zonder twijfel om allerlei gelazer rond die verkiezingen te voorkomen.
Nagelnieuw waren die beschuldigingen niet. In oktober 2006 noemde een Amerikaanse snuffelsite de rechtse kandidaat voor Chirac's erfenis al een Israeli/Mossad politicus. In het bewuste artikel werd driftig uitgepakt over de vijf ontmoetingen die Sarko in Parijs had gehad met het Amerikaanse Congreslid Curt Weldon. Ontmoetingen die waren gearrangeerd door de Iraans/Israelische agent en internationaal wapenhandelaar Manucher Ghorbanifar. En door een Franse afdeling Stiekem keurig op teep werden vastgelegd.
Mede naar aanleiding van deze teeps is de FBI in de VS een onderzoek begonnen naar de hushush moves van Weldon, die niet alleen fruitige contacten bleek te onderhouden met Sarkozy maar bijvoorbeeld ook met een suspecte Oekrainse zakenpief, de Servische handelaar in ongerief Bogoljub Karic en de American Turkish Council. Over die Council hebben we al het nodige gepubliceerd in verband met de met wapens en drugs volgestouwde corruptie-affaires, die door Sibel Edmonds en Huseyin Baybasin aan de waslijn zijn gehangen.
Waarom we zo nodig ook in deze serie op die vuiligheid terugkomen? Nou, Curt Weldon en Manucher Ghorbanifar zijn al eeuwen gabbers van GeertJan Dolk, de associe van Loek Janssens. Alweer een goeie reden dus voor allerlei geheimedienstneuzen om zich serieus bezig te houden met de zakelijke strapatsen van het inmiddels opgeblazen Yako-concern. En voor de Nederlandse autoriteiten om het Derdengeldenschandaal bij Legalpoint stilletjes de berm in te manouvreren. Stay tuned.

Shady (54)

donderdag 29 november 2007
Nee, ons Russisch is ook niet meer wat het geweest is. Maar we weten zeker dat Loek Janssens binnen het Yako-imperium niet de enige was die belangstelling had voor het land van Poetipoe. Wat vonden wij namelijk in een beduimelde publicatie van het Moskouse handelsblad Kommersant? Dat ook Jan Willem Godin daar ooit zijn giegel aan het venster heeft gedrukt. Op 14 oktober 1991, toen Borrel Jeltsin net de grenzen had opengezet voor alle westerse aasvreters, liet Jan Willem de Ruskies namelijk weten dat hij luxe Volvo's in de aanbieding had. Kon je bestellen bij de firma Temass Nederland in de Amsterdamse Den Brielstraat 27 (postbus, telefoon, fax, alle registers stonden open) of in Moskou via de firma PACMA.
Of ze bij Volvo in Born weet hadden van Jan Willem's avontuurlijke initiatief konden we helaas uit de cyrillische kriebels van Kommersant niet opmaken. Laat staan bij het meuderbedrijf van Veulveu in Zweden, dat al sinds 1972 officieel vertegenwoordigd was in de wijde omgeving van het Kremlin. En of Jan Willem steun ontving van Haagse rubberzolen is ook niet duidelijk. Maar gezien de latere ontwikkelingen is dat niet denkbeeldig. Nog maar even verder grutten. Stay tuned.

Shady (55)

maandag 3 december 2007
Curieus. Die carriere van Jan Willem Godin. Eerder al visten wij op dat ie vlak voor zijn persoonlijke faillissement het vege lijf probeerde te redden door zich in te likken bij het Yako-imperium van Olga-liefhebber Loek Janssens. Dat ie daarna een kortstondige belangstelling aan de dag legde voor de staaltjes huisvlijt van ex-BVD-er Paul Herrie. En dat ie in de herfst van 1991 luxe Volvo's op de door oligarchen en de mafia beheerste Russische markt probeerde te krikken. Over dat laatste willen we het nog even hebben. Want in diezelfde periode was iemand anders in het Rusland van Borrel Jeltsin bezig met het verwerven van een monopoliepositie bij de import van Mercedessen, Volvo's en Fiats.
Een initiatief dat gepaard ging met een aanzienlijk aantal dooien en gewonden. En dan spreken we niet over verkeersslachtoffers. Die nijvere ondernemer was Boris Berezovsky, die nou juist met die handel in toen nog exclusieve westerse paradepaardjes op wielen zijn eerste meloenen bij elkaar graaide. Nou kunnen er drie dingen gebeurd zijn: Godin's aanbod werd met een emmertje water doorgespoeld op een Russisch tualet, Godin werd opgenomen in het netwerk van Boris of Godin werd vriendelijk verzocht als de sodemieterij op te zouten. Wij gokken op het laatste, maar zeker weten doe je het nooit. Jan Willem deelde in ieder geval niet het polonische lot van de voor 2000 Pond op de loonlijst van MI 6 staande Alexander Litvinenko. Mazzel gehad? Laten we daar maar op klinken. Nastrovje. Stay tuned.

Shady (56)

zondag 9 december 2007
Voor mekaar. In aflevering 43 van deze serie maakten wij al melding van de bankrekening die de Filippijnse schuifelaar Francisco E. Delos Santos aka mr. D. koesterde bij de Citibank in New York. En laten we nu over officiele documenten van 4 januari 2005 beschikken. Jawohl. En daaruit blijkt dat het niet om een lullig spaarvarkentje ging, maar om 9 miljard dollar. Ondertekend door notaris Vicente G. Villamil uit Manilla en voor verificatie beduimeld door mr. D. zelf. Verder autoriseerde Francisco zijn Maleisische gabber Jesudason Selvaraj aka Raj Samuels als zijn officiele zaakwaarnemer. Het waarom is niet duidelijk, maar aan de hand van de foto van Delos Santos kunnen we wel opmaken dat zijn ultieme houdbaarheidsdatum al aardig in zicht kwam.
Tot zover misschien een ver van de nachtkoetsshow, maar wat doet de zich in Glasgow ophoudende vriend Selvaraj op 21 januari 2005? Hij schrijft op een A-4tje van zijn financieringsonderneming Morgan Stearns to whom it may concern, dat ook het baasje van Yako Ltd, de toen nog alive and kicking zijnde Aloysius Pieter Gustaaf Maria Janssens, zijn krabbel mag zetten namens mr. D. Dat wil zeggen, waar het ging om de aankoop van Mercedessen en een paar zeeschuiten.
Ja. We horen u al denken, hallooooo 9 miljard???!!! Maar we hebben goeie reden om aan te nemen dat die Filippijnse poen echt bij de Citibank ondergebracht was. Alleen er zat een luchtje aan. Nou ja, luchtje. Zeg maar lucht. En dat het om een formidabele zaak ging is wel zeker. Gaan we de komende tijd even flink in neuzen. Stay tuned.

Shady (57)

dinsdag 11 december 2007
De afgelopen jaren is de zich in Glasgow roerende Maleisische financier Jesudason Selvaraj aka Raj Samuel heel wat keertjes de Noordzee overgestoken om samen met Loek Janssens te proberen met uiterst sappige collaterals een miljardenslag te slaan. Als de vermelde zekerheden snor zitten willen banken nog wel eens over de brug komen. Maar als het gaat om Marcos- en/of Nazimeloenen wordt het wat moeilijk. Ze kunnen best op de door de firma Janssens, Dolk & Samuel Ltd. aangewezen plek liggen. Maar kom er maar eens aan als Grossbanken en speurneuzenclubs al tientallen jaren stiekem gebruikmaken van die waanzinnige deposito's om allerlei vuiligheden uit te halen. Die houden niet van potten- en pannenkijkers. En als onverlaten toch proberen een irregulier hapje mee te bikken, dan deinzen voornoemde banken en speurneuzen er soms niet voor terug om voornoemde kijkers een enkeltje hemel cq. hel te bezorgen. Adembenemend voorbeeld daarvan vond plaats in de nacht van 3 op 4 mei 2004 toen op het luxe Filippijnse eiland Boracay de Marcosfluisteraars Faustenhauser, Schoeni en Cowperthwaite werden gekeeld (1). Nou zijn wij niet afkerig van wat psychotische spetters tegen het douchegordijn, dus na vergeefse pogingen om telefonisch in contact te komen met de in Philadelphia-sferen verblijvende Loek, richtten wij ons per e-mail tot Raj. Die luidde aldus:

Dear mr. Samuel,
I'm unrolling a story on the website of Stelling.nl involving among others Francisco delos Santos, Strength Saunders and you (see the series "Shady"). That leads me to the following questions, of which I hope you can answer them:

a. Is mr. Delos Santos (mr. D.) still alive?
b. What was mr. D.'s connection with Severino Santo Romana?
c. What was mr. D.'s connection with former president Marcos?
d. Is it true that you have been a witness in the trial versus GeertJan Dolk?
e. Do you have any knowledge of the active role mr. Arthur Martinez (CEO ABN/AMRO) played in deviding the interest of the 900 million USD account mr. D. kept in Hong Kong?

Zal niet meevallen voor vriend Raj. Vooral ook omdat ie niet weet wat voor shit we nog meer hebben over hem en zijn gappie Saunders van de BNP Parisbas. Wordt nog heel leuk. Stay tuned.

1. zie Octopussy aflevering 340

Shady (58)

woensdag 12 december 2007
Nee, nog niks gehoord van "Raj Samuel" , Loek Janssen's Schots/Maleisische gabber. Zeker erg busy. Dus komen we nog maar even terug op de inhoud van het mailtje dat we hem eergisteren hebben gestuurd. Daarin noemden wij ondermeer Arthur Martinez, de prez commissaris van ABN/AMRO. Arthur zou in het recente verleden ondermeer hebben toegezien op het verdelen van de rente die jaarlijks afstoof van rekeningnummer 008-784-6658717 bij het filiaal van toen nog De Bank in Hong Kong. Een rekening die op naam stond van de enigmatische Francisco Delos Santos. En waarop ooit het luttele bedrag van 900 meloen dollar stilletjes was weggezet door Severino Santa Romana en zijn CIA kornuiten. Of door hun discipelen.
De tekst van het bericht waar wij uit putten luidde:

"Mr. Martinez transfers the interest of the money to several banks in Asia, like Hong Kong, the account of the Federal Reserve Bank in Chicago w/company named Roebuck & Company in 2000 up to 2004. Mr. Martinez transfers in the name of Francisco E. Delos Santos w/full salary".

Voor de goede orde: Roebuck maakt deel uit van de Amerikaanse winkelketen Sears, Roebuck & Co., waar Martinez jaren hoofd hotemetoot is geweest. Hoe je dit bericht ook moet interpreteren, interessant blijft het. Stay tuned.

Shady (59)

vrijdag 14 december 2007
De hele meute houdt zich stil. Nou is Loek Janssens om natuurlijke redenen geexcuseerd, maar ook de rest van de Yako-boys laat het afweten. Niks gehoord bijvoorbeeld van het hallucinerende befduo Geert Jan Dolk en Alan Ong, de CIA-er Esteban Tanner, de gefailleerde zakenpief Jan Willem Godin, de hotelier Rob Bijpost en de internationale financier Raj Samuel. Om eens met een handje betrokkenen te strooien. En dan we zijn nog maar aan het inzepen. Kejje nagaan. Ook een leuke. Ene Strength Saunders. Was vorig jaar zomer nog in de slag met ome Loek om een bedragje los te wringen van een stille rekening die door de Kanchali Corporate Trust werd beheerd. Het ging blijkbaar om een "372 B USD/EURO agreement". En de B staat niet voor biljarttafels. Stuurde Strength het volgende mailtje over:

"Good evening Loek. I thank you for your time to-day. Attached is the contract from Hilary Whitfield as we discussed. Professor Sch. (Schwartz, red.) tel. 1.713... .... will arrange for the mt. 103 tomorrow to release the basic funding of your platform and accounts with Maybank, ABN-AMRO/Rabobank and Royal Bank of Scotland. A procedure sheet will be forwarded by Us Treasury Global Banking prior to the release of mt 103. Strength S, RFBO, LLC as paymaster for USD/Sellerside. Account for commission you will provide from Maybank. Thanks much. Strength S, CEM, RBFO, LLC".

En nou hebben we het hier niet over een of ander boerengeval, maar over een levensechte knuppel op niveau bij de BNPParisbas, die bij ome Loek naar een vette commissie zit te hengelen bij de zoveelste imaginaire werelddeal. Waar al die meloenen en miljarden vandaan komen? Rustig, rustig. Komt allemaal aan de orde. Scheren moet je voorzichtig doen. Stay tuned.

Shady (60)

dinsdag 18 december 2007
Ooit gehoord van de Kin no Yuri? Nee, heeft niks maken met slap gelul over voetbal. Kin no Yuri staat voor Golden Lily. Of in onze eigen moerstaal Gouden Lelie. Dat was een geheime club die in 1937 in het leven werd geroepen door de Japanse keizer. Na de overval op China. En hij benoemde zijn broer Chichibu (Kiekeboe) tot leider van de nieuwe organisatie. Volgens de geheime KvK-gegevens had de Gouden Lelie ten doel alle waardevolle goederen die uit de bezette gebieden werden gesleept keurig op te slaan en in een speciale boekhouding vast te leggen. Anders sloeg iedereen maar ordinair op eigen houtje aan het jatten en dat kon de bedoeling niet zijn. Verder bezorgde ZKH zijn neef Tsuneyoshi Takeda en oom Yashuhiko Asaka hoge posten in de staf van het Japanse expeditieleger in China om de geheime dievenorganisatie zo goed mogelijk dicht te metselen.
Dat lukte niet helemaal, want ook de jongens van de Yakuzavlakte waren naar de overkant getrokken en pikten daar een heel flink graantje mee. Een van die jongens was Yoshio Kodama (1). En die was loaded toen hij na de oorlog naar Japan terugkeerde. Voor hij naar de petoet verhuisde wegens wat minder frisse oorlogspraktijken wist hij een groot deel van zijn buit over te hevelen naar een stel topdogs van de nieuwe liberale partij. Niet toevallig beheerste nou juist die partij daarna decennia lang het Japanse politieke leven. Na het uitzitten van zijn strafje ging Kodama aan de slag voor de CIA - je moet toch wat - en als vertegenwoordiger van Lockheed. Gaat er nu bij u een peertje op? Juist. Yakuzakenpief Kodama hoorde later net als onze voormalige SS- en NSDAP-prins van de Witte Anjer tot de uitverkoren kring van laagwaardigheidsbekleders die het rondstrooien van steekpenningen als een normale zakelijke bezigheid beschouwden.
Wat was er verder met vriend Takeda gebeurd? Die was beginjaren veertig met het bezettingsleger meegereisd naar de Filippijnen om ook daar de nijvere werken van de Gouden Lelie op gang te helpen. Het verzamelen dus van edele metalen, juwelen, kunstvoorwerpen, buitenlandse valuta en meer van dat moois. Nadat de wind was gedraaid was het ondoenlijk om alle nog opgetaste snuisterijen veilig naar een schuurtje achter Osaka te laten verhuizen. Dus besloten Takeda en zijn dievenbende de boel tijdelijk op te slaan op de Filippijnen zelf. In afwachting van betere tijden.
Wat dat te maken heeft met Loek Janssens uit Ridderkerk? Komt nog. Stay tuned.

1. Yoshio Kodama speelt ook een rol in het artikel "Dubieuze financiele steun aan Universiteit van Utrecht: Ryoichi Sasakawa" uit Kleintje Muurkrant, nummer 283 (maart 1995)

Shady (61)

donderdag 20 december 2007
Voor het wegmoffelen van alle snuisterijen die de Jappen in de eerste oorlogsjaren hadden verzameld op de Filippijnen en omstreken gebruikten zij een heel legertje krijgsgevangenen en dwangarbeiders. Die groeven onder toezicht van heren uit de onderste lagen van de Japanse militaire hierarchie een hele zooi tunnels en opslagplaatsen. Na gedane arbeid werden zowel de uitgemergelde uitvoerders als de bewakers met hun schepper verenigd. Mannetjes weg, bewijzen weg. Nou ja, niet helemaal. De plekken waar de kostbare jammies begraven lagen waren uiteraard secuur en gecodeerd in kaart gebracht. Inclusief de boobytraps. Tegen het einde van de oorlog verhuisden die kaarten mee met de hoge boys van de Gouden Lelie. Terug naar het land van de rijzende zon.
Een ding was net zo lullig als het gemier met Mikadostokjes. Een klein deel van de operatie was gadegeslagen door een Filippijnse agent van de Amerikaanse speurneuzenorganisatie O.S.S. (Office of Strategic Services aka Oh So Secret). Die spuide zijn kennis bij kapitein Edward Lansdale. Een typische fixer, die later als CIA-agent een niet al te fruitige reputatie in Zuid-Oost Azie zou opbouwen als Koude Oorlogfanaat pur sangria. Lansdale en zijn Filippijnse ondergeschikte besloten de chauffeur van een van de Gouden Lelies eens onder druk te zetten. Schuin op een plank met een natte lap in je strot wil nog wel eens aardige resultaten opleveren. En jawel, de chauffeur zong als een nachtegaal na een schoteltje Sluis. Op de twaalf aangewezen plekken troffen de twee Oh So Secret-employees een voorraad edele metalen, poen en blingbling aan die Ali Baba tot een krabber degradeerde. Zij rapporteerden hun vondst bij generaal Charles Willoughby (oorspronkelijk Weidenbach). De hoogste Amerikaanse houwdegen in hun district en later een van de founding fathers van de met een melange van "nette" rechtse boorden en Nazi's (al dan niet neo) gevulde World Anti Communist League. Willoughby kreeg ter plekke een Duitse staander en gaf opdracht de speurtocht voort te zetten cq. uit te breiden.
Btw: De Filippijnse agent heette Severino G(arcia) Santa Romana. Jawel, de naam van de rekening die Francisco delos Santos (1) beheerde bij de Citibank in New York. Een rekening waar 9 miljard dollar op stond, waarvan ene Loek Janssens uit Ridderkerk een klein deel wilde afsnoepen voor een van zijn rammelende zakendeals. Je houdt het niet voor mogelijk. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 43 van deze serie Shady

Shady (62)

maandag 24 december 2007
Het nieuws over de fabelachtige vondsten van Lansdale en Santa Romana bereikte uiteraard ook de ingebouwde audioapparatuur van de toenmalige Amerikaanse president Harry Truman. En wat besloot die in zijn oneindige wijsheid? Dat de geheime stashes die Japan had opgebouwd geheime stashes moesten blijven. Om samen met luitjes van de Gouden Lelie (inclusief de Japanse keizer en later Ferdinand Marcos) en onder leiding van de CIA de miljarden te gebruiken om de dijken dicht te gooien voor de voorspelde communistische tsunami arriveerde. En bij gelegenheid de eigen zakken te spekken.
Santa Romana kreeg de opdracht om op zijn eigen naam of verzonnen exemplaren geheime rekeningen te openen bij 176 betrouwbare banken in 42 verschillende landen en daar met de kerstslee voorbij te gaan om wat pakketjes af te leveren. Met de onafzienbare buit werden naast de remilitarisering van het "arme" Japan en de leeggeroofde buren ook irreguliere operaties in elkaar gedraaid om de rooien een lesje te leren. Dat gold eveneens voor de West-Europese landen. Zij het, dat daarbij gebruik werd gemaakt van het uit Zuid-Amerika geremigreerde goud en andere hebbedingen uit de kluisjes van Hitlergappie Bormann cs.
Een van die irreguliere kunstjes staat ons nog helder voor ogen: Gladio aka Operatien en Inlichtingen. Een ander voorbeeld waarbij uit de geheime kluisjes werd gesnoept was de Iran-Contra affaire. Verhoudingsgewijs geen woest grote bedragen, want de CIA zorgde via een andere inventieve constructie voor aanvullende financiering: de wapens voor drugsgambiet. Al eerder gebruikt in de partij tegen de communistische hordes in Vietnam, Laos en Cambodja. Onder toeziend oog van de CIA en haar Nugan Hand Bank. En zonder twijfel ook nu weer gehanteerd bij het rigoureus doorharken van Irak en Afghanistan (1).
Nou het gekke. Die ondanks zijn overlijden nog steeds mobiel met planet Earth verbonden Loek Janssens uit het eenvoudige Ridderkerk beschikte volgens getuigen over een boekwerk waarin alle cq. veel van die door Santa Romana geopende rekeningen en bedragen keurig stonden vermeld. Santa is in 1974 overleden, maar we mogen aannemen dat de door ons al eerder voor het voetlicht gepleurde Francisco delos Santos aka mr. D. zijn wettige vervanger is. Of was, want Francisco was volgens onze gegevens ook al een ouwe knar. Vraag is: hoe kwam vriend Janssens aan dat boeiende boekje? Vormde het misschien de achtergrond voor Loek's frequente bezoeken aan de Amerikaanse ambassade in Den Haag en zijn strapatsen met CIA-agent Esteban Tanner? En waar is het na Loek's verscheiden gebleven? Stay tuned.

1. Meer, heel veel meer over de Golden Lily etc. in het boek "Gold Warriors, America's Secret Recovery of Yamashita's gold" van Sterling en Peggy Seagrave. En verder op de site deepblacklies van de voormalige Britse bankier David Guyatt

Shady (63)

donderdag 27 december 2007
In aflevering 52 hebben we al eens uit de lendendoeken gedaan dat de firma Yako een paar jaar geleden bezig was om Libie te voorzien van een geavanceerd grensbewakingssysteem. Inclusief een stoomcursus "hoe beveilig ik mijn zandbak?" onder leiding van een koppel oud-SASagenten. Bedoeld om bijvoorbeeld geinteresseerde Khadhaffiguren soepel de overstap te laten maken van hun uitkijkpost tussen twee bulten naar de sportieve driverseat van een Hummer lookalike met radarapparatuur en andere gadgets.
De op het Golden Lilyboek zittende Yakobaas Loek Janssens genoot in het begin van die periode de assistentie van een Belg. Ene Dirk A. Borgers. Een joint venture-artiest , waarvoor tegenwoordig op de website libya-scam ernstig wordt gewaarschuwd. Opvallend is wel dat vriend Dirk in verband wordt gebracht met zowel Saif, de zoon van Khadaffi (btw ook een goeie gap van Jorg Haider), als met een hoge functionaris van de kindvriendelijke Fortis Bank in Brussel.
Of al die florissante Libische contacten van Dirk cs. iets opgeleverd hebben voor Yako valt te betwijfelen. Vooral omdat het joint-karakter van de venture blijkbaar nogal onstabiel was.
Neemt niet weg, dat op zich die samenwerkingsvorm Loek wel aanstond. Zo zocht hij binnen dat kader toenadering tot de Rotterdamse onderneming Serdijn Ship Repair om de Libische commerciele vloot op de stoten in de koopvaardijvaart der volkeren. Als het u interesseert willen wij wel even aan Serdijn vragen hoe dat hele verhaal met Yako is afgelopen. Oh, zou u wel leuk vinden. Nou, geen probleem. Komen we op terug. Stay tuned.

Shady (64)

vrijdag 28 december 2007
In aflevering 59 voerden wij al eens ene Strength Saunders op. Een levensechte functionaris van de bank BNPParisbas. Die bleek augustus vorig jaar ijverig bezig te zijn met het afronden van een "372 B USD/Euro agreement". Hebben we nog meer correspondentie over gekregen. Nee, niet van Strength, maar van zijn Schots/Maleisische gabber Raj Samuel aka Jesudason Selvaraj.
Op de vraag van een belanghebbende of de zaak een beetje opschoot antwoordde Raj:

"...ABN/AMRO and RABO have confirmed receipt of the money and so has Malayan Bank. They still have to wait for the Scottish bank (Royal Bank of Scotland, red.) and another European bank. This has been promised for Monday, New York opening".

Ruim een week later meent dezelfde belanghebbende te weten dat er bij de RABO-bank witte rook is gesignaleerd en vraagt aan Raj of dat juist is. Die houdt in zijn antwoord een ferme slag om de arm:

"Technically that is correct. We have seen that in this transaction all is changeable overnight because of the type of people and the situation we are dealing with. As soon as I see the money in my account I will let you know. And that will be a good indication it is also with the lawyers".

Aha, daar komen de beffen op het tapijt. Welke beffen? Awel, uit de verdere correspondentie blijkt helder en klaar dat het om de firma Legal Point ging. Het Legal Point van bijvoorbeeld Alan Ong, de gap van GeertJan Dolk. Het Legal Point dat een faillissement inzeilde omdat de Derdenrekeningen zouden zijn leeggehaald ten behoeve van een stel Chinese en Russische bedrijfjes in de Rotterdamse haven. Ja, ja.
Die prangende kwestie wordt afgehandeld door een curator op het kantoor van onze favoriete befonderneming Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn. Het domicilie van de landsadvocaat. En da's niet voor niks. Het gaat namelijk niet om een simpel faillissement. Daarachter ligt een formidabele affaire die wij al heel voorzichtig hebben aangestipt. Een affaire waarin al heel wat lieden het laatste hoekje zijn omgegaan of het pad van Zoef hebben gekozen. Al dan niet voorzien van een mobiel om bereikbaar te blijven. Waar vind je nog zoiets? Alleen in Kleintje Muurkrant. Stay tuned.

Shady (65)

woensdag 2 januari 2008
De in 1974 overleden Filippijns/Amerikaanse CIA-agent Severino Garcia Santa Romana was getrouwd. Met ene Luz C. Rambano. En zoals het hoort in het rijke Roomse leven liet hij zijn vrouwtje de nodige pegels na toen hij zich terugtrok in het logement van de heilige Petrus. De man die na de Tweede Wereldoorlog in opdracht van zijn werkgever honderden gestolen miljarden had weggemoffeld bij een veertigtal banken over de hele wereld, had namelijk zelf ook niet gek geboerd. Een deel van zijn vergaarde bullen had ie in acht kluizen bij de First National City Bank in Manilla gedeponeerd. Maar toen zijn erfgename en officieel benoemde zaakwaarnemer even de gezondheid van het spaarvarken wilde controleren, stuitte zij bij de bank op onverwacht gedreutel. O zeker, haar papieren waren spic en span, maar ze moest nog even wachten op de afhandeling van allerlei administratieve en juridische ditjes en datjes. Na negen maanden touwtrekken mocht ze eindelijk de sleutel in het slot van de eerste kluis steken. Ja, surpriiiiise, daar zat een ouwe krant in. De rest moge duidelijk zijn. Zelfs haar eigen rekening met een bedragje van rond de drie meloen dollar en haar spaarrekening met 180.000 dollar erop waren leeggetrokken. Pas veel later bleek dat president Marcos daar beslag op had gelegd. Word je niet vrolijk van, maar Luz had nog een andere optie. Ze beschikte over documenten die betrekking hadden op een deposito van 800 meloen dollar bij de First National City Bank in New York. Een aardige Big Apple voor de dorst zou je zeggen, maar Luz kreeg nog geen klokhuis. Ondanks de assistentie van een gerenommeerde bef en twee Japanse vrienden van haar overleden man. Onder wie Rioichy Sasakawa, toch geen onbekende in de Golden Lily-vijver (1).
Samen met haar tweede echtgenoot wist de weduwe Santa Romana in de jaren negentig nog een karrenvracht aan documenten boven water te tillen. Over bloedstollende deposito's bij banken als de City Bank, de Chase Manhattan, de Bank of America, Wells Fargo, Melon Bank, Manufactors Hanover, de Hongkong and Sjanghai Banking Corporation, de Sanwa Bank, de UBS etcetera. Daar had ze officieel recht op. Maar ze kregen nergens een poot aan de grond. Ten einde raad schreven ze een boek. "The Golden Karat". Komt nog aan de orde. Stay tuned.

(1) zie noot aflevering 60 dd. 18/12/2007

Shady (66)

maandag 7 januari 2008
Zoals gezegd schreven Luz C. Rambano, de weduwe van Severino G. Santa Romana, en haar tweede echtgenoot Jim Brown eind vorige eeuw het boek "Golden Karat". Het beschreef hun jarenlange gevecht om toegang te krijgen tot de nalatenschap van de voormalige CIA-agent. En het bevatte talloze afschriften van diens smakelijke deposito's, een heel duintje getuigenverklaringen en correspondentie met onder anderen Hillary Clinton. Aanvankelijk heerste euforie bij de uitverkoren uitgeverij. Maar dat duurde niet lang. Luz en Jim kregen te horen dat hun boek too hot to handle was. En geen wonder. Want wat als begin jaren tachtig illustere lieden als Reagan, Marcos, James Baker (hotemetoot van het toenmalige Amerikaanse ministerie van Financien), John Reed van de Citibank en Margaret Thatcher zijn overeengekomen dat Santa Romana's enorme spaarvarken exclusief zal worden gebruikt voor allerlei geheime internationale initiatieven? Dan krijg je een dikke nul op het rekest. Al ben je duizend keer Santa Romana's weduwe en heb je alle recht van spreken. Een paar jaar geleden heeft Luz de eeuwige vlag gestreken en Brown heeft de kracht niet meer om in zijn uppie achter de poet te blijven aanjagen. Maar avontuurlijke figuren namen het stokje over. U kent er inmiddels een paar: Loek Janssens, Raj Samuels, Strength Saunders, GeertJan Dolk, Esteban Tanner en Jan Willem Godin. Om er eens een paar te noemen. Stay tuned.

Shady (67)

dinsdag 8 januari 2008
Nee, geen ruk teruggekregen op de e-mails die we eind vorig jaar in het kader van ons onderzoek naar de buitenissige activiteiten van de firma's Yako en Legal Point naar een stel betrokkenen hebben verzonden. Niks van de Driebergense hotelier cq. shrink Rob Bijpost. Niks van de Wijk bij Duursteedse administrateur Frank Beekes. En niks van de Rotterdamse scheepsreparateur Cook Serdijn. En als we nou brutale briefjes de wereld insturen. No way.
Neem nou bijvoorbeeld eens dit mailtje aan Cook:

"Geachte heer Serdijn,
Ons is ter ore gekomen dat er tussen uw onderneming en de firma Yako een soort samenwerkingsverband heeft bestaan. Dat moest uitmonden in een joint-venture die zich met name zou toeleggen op de vernieuwing en uitbreiding van de Libische koopvaardijvloot.
Kunt u ons ivm een volgend artikel in de serie Shady op onze website vertellen hoe die samenwerking tot stand is gekomen en of die inderdaad tot successen in Libie heeft geleid".

Is dat even keurig. Toch? Geen syllabe op teruggehoord. Nou kan je denken dat we maar wat ongecontroleerd aan het hengelen zijn. Is niet zo. Wij beschikken over een concept mbt die joint venture en die willen wij u niet onthouden. Asjeblieft 1, 2, 3, 4, 5... Verder hebben we inmiddels opgetakeld dat luitjes van Yako een tijdlang kantoorruimte bij Serdijn in gebruik hebben gehad. En dat lijkt er toch op te duiden dat er minimaal een latrelatie cq. joint-venture in het verschiet lag. Dus waarom Cook geen antwoord geeft mag je zus weten. Of zijn we misschien toch een obscure website? Stay tuned.

Shady (68)

donderdag 10 januari 2008
Zo langzamerhand beginnen we een beetje te begrijpen waarom Cook Serdijn onze e-mails onbeantwoord laat. Hij heeft er waarschijnlijk zwaar de pest in. Volgens onze uiterst betrouwbare bronnen zou Cook namelijk in opdracht van ome Loek Janssens drie bescheiden cruiseschepen bouwen. Die had de Golden Lilyspeculant uit Ridderkerk op voorhand al voor vijf jaar verhuurd aan Carnival Cruise Lines in Miami. Dat was ook de reden waarom Yako bij Serdijn een kantoorruimte betrok. Korte lijntjes zijn de beste.
Op een kwaaie dag was er verdorie ingebroken bij Yako en alle computers waren foetsie.
Fuck. Order naar de Filistijnen. Yako naar de Filistijnen. Loek naar de Filistijnen. En Cook zat met een stel onbetaalde rekeningen.
Overigens is het de vraag of die deal met Carnival wel helemaal kosher was. Want we hebben het hier wel over de grootste cruise- en drijvende gokonderneming ter wereld. In 1972 opgetrokken door de Israelier Ted Arison, wiens spaarvarken aan het eind van de rit in 1999 gevuld was met een bedrag tussen de 6 en 10 miljard dollar. Kijk, dat is nog eens goed boeren. Ted had zijn poen overigens niet alleen bijmekaar gesprokkeld in de cruise- en gokbusiness. Hij deed ook aan stenen stapelen en sinds 1997 was hij via Arison Investment in wezen ook de grote baas bij de Bank Hapoalim. En we hebben aan een eenvoudig baasje als Grijpman Groenink gezien hoe lekker zo'n positie is om je varken te vullen. Verder was Ted een gappie van zowel Bibi Netanyahu als Ariel Sharon. High society dus allemaal en met alle respect, maar wij zien niet zo scherp hoe vriend Loek op dit niveau kon meeblazen. Ook al ging het dan om de erven van Ted. Maar dat zal Cook Serdijn vermoedelijk allemaal een rookworst zijn. Hij zit met een strop en daar word je nou eenmaal niet vrolijk van. Stay tuned.

Shady (69)

maandag 25 februari 2008
Correctie. Wij gingen er indertijd van uit, dat Jan Willem Godin na de machtsovername door Borrel Jeltsin in Moskou nog geen Volvo spatbord over de toonbank had getild. Volgens luitjes die het weten kunnen ligt dat toch even anders. Want de voormalige commerciele rechterhand van Olga-liefhebber Loek Janssens zou wel degelijk een aandeel hebben gehad in het overhevelen van een flinke partij Bornse Volvo's naar de boorden van de Wolga. Waar vriend Boris Berezovsky ze in ontvangst nam en vrolijk verpatste. We hebben helaas niet in de boekhouding van Volvo mogen neuzen. Dus we weten niet 100 procent zeker of Boris netjes heeft afgerekend. Maar de vlot Russisch poekelende Jan Willem schijnt voor zijn inspanningen nooit een roebel te hebben teruggezien. Het lot van een mens (1).
Was trouwens niet de enige tegenslag die de op goeie voet met Maxime Verhagen staande Jan Willem kreeg te verstouwen. Zo zeilde hij niet zo heul lang geleden een weekje achter het gaas, omdat een bosje speurneuzen hem ervan verdacht een rol te hebben gespeeld bij het in omloop brengen van AIVD-dossiers, die tot de verzameling van ex-agent 005 Paul Herrie zouden hebben behoord. Daarnaast kreeg ie nog fijn even een persoonlijk faillissement aan de ballen en daar word je ook niet vrolijk van.
Desondanks schijnt Jan Willem zich aardig te redden. Mogelijk ook door zijn adviseurschap bij Pentamagik. Een in High Definition-producties gespecialiseerd bedrijf in Breda, waar naar verluidt bij specifieke problemen soms de assistentie wordt ingeroepen van de door ons al vaker in beeld gebrachte Greg Remmers (2). De vader van de Allah zij geprezen uit een vunzige Marokkaanse kruipruimte teruggekeerde Jesse.
Verder gaat er nog de mare dat Jan Willem al tien jaar over een permanente green card beschikt. En dat terwijl hij toch echt geen permanente inwoner van de VS is. Gezien de aanwezigheid in deze serie van een bunder geheim agenten ben je bijna geneigd om Godin een bepaalde status aan te meten. Maar laten we voorzichtig zijn . Voor we opnieuw tegen een voorzieningenbef aanblunderen. Stay tuned.

1. Vrij naar Michail Sholochov
2. Op naar de serie "Octopussy" via de "Followup"-lift.

Shady (70)

donderdag 10 april 2008
Er broeit een hoop Scheisse in het land van Frau Merkel. Een pelotonnetje Duitse ex- en nog in dienst zijnde vechtjassen uit kringen van Polizei, Douane en Bundeswehr, verzameld door de Nedersaksische firma BDB Protection GmbH, blijkt in 2005 en 2006 actief te zijn geweest in het land van Herr Khadaffi. Daar hebben ze Lybische veiligheidsjongens geleerd hoe je ook raak kon schieten, hoe je jezelf moest verdedigen om 'savonds heel thuis te komen, hoe je schepen moest enteren met behoud van je ballen, hoe je verdachten bij de vodden moest grijpen zonder je nagels te beschadigen etcetera. Dit scala aan weetjes en kunstjes zou Khadaffi zo'n anderhalf meloen hebben gekost. En had ten doel de grenzen van zijn zandbak een beetje fatsoenlijker te kunnen beschermen en vluchtelingen buiten de deur te houden. De betalingen aan Protection verliepen aanvankelijk via de enigmatische brievenbusfirma Ibos Ltd., want in voornoemde jaren stond Lybie nog op de Amerikaanse terreurlijst. Nadat Khadaffi's own country van de lijst was geschrapt, onderging Ibos hetzelfde lot waar het de betalingen betrof. Uiteraard waren een stel hoge Duitse gezagsdragers volledig op de hoogte van alle ins en outs. Maar het parlement wist van niks. What's new? Er schijnt nu een parlementaire snuffelseance in de maak te zijn.
Wij gaan op deze kwestie zo graag in, omdat exact op ditzelfde terrein en exact dezelfde tijd ook een clubje Nederlanders zich op de markt probeerde te wringen. De firma Yako met kanonnen in de gelederen als Loek Janssens (rip), Jan-Willem Godin en Geert-Jan Dolk. Met op de achterhand Paul Herrie, Esteban Tanner, Raj Samuels en Alan Ong (1). Ook dit bonte gezelschap probeerde Khadaffi's grensbewaking op een hoger plan te stuwen. Via de leveranties van vermomde gevechtwagens, moderne snuffelapparatuur en SAS-personeel. Betalingen zouden kunnen geschieden via derdenrekeningen bij de beffenonderneming Legal Point (rip). Uiteraard met medeweten van allerlei hoge mieters bij de betrokken ministeries en de AIVD. Nee, niet van Tweede Kamerleden. Maar die zijn daar ook niet voor. Die moeten zich bezighouden met de Flutna-film van Geert en de tewaterlating van Rita.

1. zie de voorafgaande serie vanaf aflevering 34.

Shady (71)

vrijdag 11 april 2008
In aflevering 52 van deze roemruchte serie publiceerden wij een document dat door een Yako-adept in elkaar was gehangen om Khadaffi lekker te maken. Heette Border Control System for Lybia en een van de hebbedingen die daarvan deel uitmaakte was een surveillancekar met allerlei controleapparatuur erop en erin. Kregen we het volgende mailtje over:

" ... Indertijd hebben jullie iets over die gevechtswagens gepubliceerd. Er stonden ook foto's bij van de "Rat-patrol" voertuigen. Ik heb deze images goed bekeken. Ik doe zelf foto-bewerkingen. Nou komt het: zelfs een leek kan aan de foto's zien dat de appendages aan deze voertuigen (een soort infrarood observation-tracking-targeting-system) gewoon FAKE zijn. De pixels van deze appendages kloppen helemaal niet met de rest van de images en de schaduwen ook niet".

Nou hebben wij net zoveel verstand van pixels als J.P. Klootviool van skateboarden, maar we geloven onze lezer op zijn woord. Want de hele Yako-club hing van fakes aan mekaar.
Maar het is mogelijk dat Loek en zijn boys het beeld van dit karretje haastig bij mekaar hebben geplakt om hun verkooppraatje een beetje op te pimpen. Per saldo had de Duitse concurrentie al een stevige voorsprong, dus nood breekt wet (1). Blijft natuurlijk geinig dat we zo'n oplettende lezer hebben. Vooral een die aan het eind van zijn mail nog opmerkt:

"Ik wilde allang mailen, maar ja ... er is zoveel te lezen op jullie site. Elke dag leesvoer. En leuk dat jullie ook zondags werken. Zodra ik meloenen van de Staatsloterij heb, betaal ik al jullie gerechtskosten".

Kijk, daar houden we van. Bij voorbaat...
Stay tuned.

1. Zie onze bijdrage van gisteren

Shady (72)

donderdag 22 mei 2008
In de zaak rond het faljissement van de advocatenwinkel Legalpoint, die wij zo fijntjes hebben gefileerd in de serie "Beffen in de mist", is het net zo stil als in het keelsgat van Jan Smit na de nationaal meegevoelde operatie. Nog steeds nicht Neues van het curatorfront. Maar dat kondigden we indertijd al aan toen het kantoor van de landsbef zich over de afwikkeling bleek te hebben ontfermd. Er was namelijk een flinke hoeveelheid methaan vrijelijk de lucht ingegaan bij de eerste voorzichtige schepjes uit de derdegeldenput van Legalpoint. Geen mirakel, want die put stond rechtstreeks in verbinding met de shitberg van Yako Associated Enterprises. Een firma bomvol enigmatische luitjes die nooit los waren gekomen van pakjesavond. O zeker, de gedichten waren fraai, maar de pakjes werden nooit betaald. En heel wat leveranciers bleven met ernstige brokken zitten. Want zo mag je bijvoorbeeld een deuk van meer dan een meloen bij een van hen wel noemen. Uiteraard deed hij verwoede pogingen om aan de dreigende kladderadatsch te ontkomen. Maar hij werd van Yako-zijde driftig gepapt en natgehouden.
Zo stuurde de Schots/Maleisische medewerker Raj Samuel hem op donderdag 17 augustus 2006 een betalingslijst die Legalpoint op korte termijn diende af te werken. Op nummertje 6 van dat lijstje stond:

Stichting Derdengelden Dolk 22.800 + separate betaling van 500.000,00 euro

Vrij vertaald: de Stichting Derdengelden Legalpoint diende rapido ruim een half meloen over te hevelen naar de Stichting Derdengelden van de ons zo dierbare ex-bef en legal services-goochelaar Geertjan Dolk. En die halve meloen was dan bestemd voor eerder genoemde leverancier.
Nou een vraagje: is die half meloen aan het vehikel van vriend Dolk (naar verluidt gestald in een RABO-garage) overgemaakt of niet? Zo niet, dan was er sprake van een volwassen charade. Zo ja, dan hebben we het over een volwassen staaltje laaienlichten.
En dan nog een vraagje tot besluit: Is de curator hiervan op de hoogte? Ja, je kan het vragen. Maar we kennen het antwoord al. Dus we nemen er nog maar een. A la vida. Stay tuned.

Shady (73)

maandag 23 juni 2008
Het is alweer een stief maandje geleden, dat we aandacht besteedden aan de narigheid rond de failliete boedels van de 010-bedrijfjes Yako en Legalpoint. Maar gelukkig kregen we een warme lezersmail met een artikeltje van collega Theo Jongendijk van de Telegrof. Willen wij u niet onthouden. Bij deze. Was bestemd voor een binnenvagina van het dagvod op 13 oktober 2004. Maar helaas, het stukkie kwam niet door de ballotage. De reden daarvoor is net zo onduidelijk als een toespraak van J.P. Klootviool in een kleedkamer. Want er staan best leuke dingen voor de mensen in. Bijvoorbeeld over ome Loek Janssens als inspecteur Gadget in de Syrische woestijn. Dat lees je toch niet elke dag. En dan de noden van Khadaffi voor het fatsoenlijk beheren van zijn zinderende zandbak. Van kippen tot textiel, van varend materieel tot vullesbakken, van blommen tot terreinwagens met voelhorens (1). Allemaal van ome Loek als het effies meezat. Dus waarom het kind van Theo niet geplaatst werd is ons een raadsel. Tenzij het over een staatsgeheim ging dat op straat dreigde te komen? Kijk, dan snappen we het. Stay tuned.

(1) zie aflevering 52 van deze serie op onze Followup-site.

Shady (74)

woensdag 25 juni 2008
Even terug naar het artikeltje "Pegels" van maandag 2 juni 2008. Voor lezers die een ernstige allergie voor scrollen hebben ontwikkeld: dat was een stukkie over het bij tijd en wijle merkwaardig functioneren van bef Wouter Jongepier in zijn hoedanigheid van curator. Verder hobbelde in dat stukje uitgewogen proza ook nog diens client Paul Sturkenboom voorbij. Paulus heeft vooral naam gemaakt als interimbestuurder in de wereld van de zieken en de nooddruftigen. Hoewel die naam een ernstige oplazer kreeg bij de in "Pegels" omschreven affaire rond het faljissement van het welzijnsvehikel Alcides. En niet te vergeten die rond het Amsterdamse Slotervaartziekenhuis (1).
Nou effe lachen. Wat schreef skipper Loek Janssens op 16 oktober 2004 vanuit het mandje van zijn Yako-ballon? Het volgende:

"...in the healthcare field we have started a close co-operation with the Sturkenboom group of companies".

Wij hebben ons laten vertellen dat het hierbij ging om een nummertje voorgenomen healthcare in Lybie en dat in die context vooral een stevig contact ontstond tussen Sturk en de in het gewone leven als hotelier actief zijnde Yakomiek Rob Bijpost. Nou willen wij niet plassen, maar ook aan dit avontuur van het adviesbureau uit De Bilt zat dus ook al een ongezond luchtje.
Trouwens, nu we het er toch over hebben, in 1992 schijnt er al een akkefietje te zijn geweest waarin Paulus figureerde. Dat ging volgens een ingewijde om een gevalletje ziekenfondsfraude bij de RZMN, later ANOVA, nog later Agis. De moeite waard? Njaaa. Er verdween zo'n veertig meloen piek. En niet alleen in 1992, ook in de jaren daarvoor. Een ingebakken fraudetje dus dat werd ontdekt door de ECD. Nou, de heren rond de tafel. Inclusief OvJ Koos Spee en adviseur Paulus Sturkenboom. Babbel, babbel, babbel. Koppie koffie? Nou graag. Effe lunchen? Nou graag. En wat kwam eruit? Dat het tegengaan van die fraude jaarlijks net zoveel zou kosten als de fraude zelf: veertig meloen. Dus wat doen we? Noppes. De hele boel werd onder het hoogpolig gewurmd. Paulus ploegde daarna rustig voort in het veld vol ziekenhuizen en welzijnskoepels en Koos werd in 1996 paus van de wetschandschaving op de weg. Gewapend met een lasergun en een bonnenboekje. Paulus en Koos? Echt mensen om lief te hebben. Stay tuned.

1. Voor nog meer twijfelachtigs rond dat ziekenhuis gauw gauw naar aflevering 46 van de serie "Schimmen achter Pim".

Shady (75)

maandag 16 november 2009
Wat ons nou gebeurt. Blijken we ineens een heldenrol te spelen op de Nurburgring.
Zonder kuipje, zonder helm, zonder pitspussy. Hoe dat zo kwam? Moeten we even voor terug naar 7 juni 2005. Toen schreven we dat ene Antonio Baggi niet alleen een-tweetjes uitvoerde met het inventieve zakenduo Anton Bruinsma/Geertjan Dolk, maar ook met dr. Demetrio Leone. Een financiele illusionist die af en toe ook zijn kunstjes zou vertonen ten behoeve van de kassa van het Vaticaan.
Kregen we commentaar op. Voor degenen met het maandagochtendsyndroom hier nogmaals de tekst:

" ... Wat betreft dr. Leone (hij is geen dottore), deze villain is bij mij zeer bekend. Gerespecteerd lid van de orde van list en bedrog. Ik weet dat de Guardia di Finanza naar hem op zoek is. Hij geeft zich uit voor Maltezer ridder of bankier van de IOR, echter ten onrechte. Hij woont aan de Universitaetsstrasse in Zurich, vlak naast het Uni Ziekenhuis. Hij werkt samen met Urs Barandun, die een spoor van ellende in de UAE heeft achtergelaten met het opzetten van een tradefloor voor securities. Hij is gelieerd aan Dolk en was betrokken bij vervalste ABN/AMRO bankgaranties ten tijde van Jan Maarten de Jong".

Op 11 oktober reageerde een Wilhelm of Traudel NN uit Zwitserland als een stier op een blauwe koe. Demetrio was misschien een boef van het zuiverste smeltwater, Ursje was haast een heilige uit het internationale financieringscircuit. En dat die twee zaken met elkaar deden of elkaar überhaupt kenden kon Wilhelm cq. Traudel zich nauwelijks voorstellen. Wij moesten voorzichtig zijn met het verspreiden van zulke ellendige informatie. En wie was eigenlijk onze informant? Scheisse. Wij legden de Zwitserse hartenkreet voor aan onze bron en die schreef het volgende terug:

" ... Ik heb de heer Barandun bijvoorbeeld met eigen ogen samengezien met Demetrio Leone in Zurich op 28 april 2004. De heer Urs Barandon ging er prat op dat hij een program manager was voor een high yield investment program. Als zijn trader noemde hij de heer Terlouw. Die meneer Terlouw heeft een sinistere achtergrond en komt uit Australie. Tevens ontdekte ik een link met een bedrijf dat geregistreerd staat in Birmingham, Engeland met de naam Vanquish Investment/Vanquish Securities Ltd".

Geen nieuwe reactie van Wilhelm of Traudel. En voor ons bereikte die geschiedenis daarmee zijn stazione termini. Maar de naam van Urs kwam plotseling weer op het lange rechte eind in een duistere financieringsaffaire rond de Nurburgring, waarbij een minister al is gesneuveld en de positie van de minister president op de tocht is komen te staan. En wat blijkt bij het afrollen van die affaire een voorname rol te hebben gespeeld? Eine niederlandische Internetsaite. Jawohl. Morgen mehr. Bleib angeschnallt.

Shady (76)

dinsdag 17 november 2009
Waarom kregen wij van Wilhelm cq. Trautel NN in oktober 2005 een reprimande over onze vuige berichtgeving inzake Urs Barnadun? Nou, die deed op dat moment net zijn gloeiende best om een privefinanciering rond te krijgen voor een telecom-bedoening in Dubai. En als je dan als een soort duisterling wordt weggezet is dat niet bevorderlijk voor de onderhandelingen. Zelfs als dat gebeurt op een onbekende niederlandische Internetsaite. In hoeverre onze info over Urs van invloed is geweest zal de Zwitserse Kreditvermittler ons niet aan onze Nase hangen, maar de zandbakdeal ging niet door.
In 2008 opnieuw een rotgeintje. Urs zou voor een Duitse constructiefirma in Rottenburg een gezellige medefinancier uit de prive-sector opduikelen om samen wat betonbouw in Dubai te plegen. Om te bewijzen dat ze kloten hadden moesten die Rottenburgers wel eerst drie meloen euro op een Zwitserse rekening zetten. Deal? Welke deal? Poen? Pleite. En het Rottenburgse bedrijf naar de Filistijnen.
En nu de Nurburgring. Er moest meer pret komen in het park rond de imposante broemmmmbaan. Vonden ze in Rheinland Pfalz. Kostte wel een bom duiten. Driehonderd meloen. In deze crisistijden wilde het land dan ook graag mede-investeerders uit de privesfeer voor het project aantrekken. Nou daar wisten Urs en een paar kornuiten wel iemand voor. Een Amerikaan met een hele dikke portefullie. Dat zou zelfs 50 meloen besparingen opleveren. Maar dan moest de Duitse deelstaat net als de Rottenburgers wel even laten zien dat ze kloten hadden. Nou, dat wilde minister van Financien Ingolf Deubel wel en hij maakte 95 meloen naar Zwitserland over. Met medeweten van premier Kurt Beck. Wat denk je? Ging weer fout. Er was geen Amerikaan.
De 95 meloen keerde terug in de Rheinlandse moederschoot, maar het grappie had wel 2,5 meloen gekost. En erger nog, de beide laagwaardigheidsbekleders hadden schijt gehad aan de waarschuwingen van het Landes Kriminal Amt. De landsmurfen waren namelijk aan het snuffelen geslagen naar de achtergronden van de club van Urs. Aan de hand van inlichtingen uit de koker van een niet nader omschreven bron. En dat had blijkbaar de nodige shit opgeleverd. Zoals gezegd Deubel is gesneuveld, Beck staat op de tocht en Urs wordt mogelijk vervolgd. En wij? Wij worstelen verder met ons eigen financieringstekort. Stay tuned...

Shady (77)

maandag 22 februari 2010
Goedensmorgens. Wat hebben wij ons ooit in deze serie uitgeleefd bij het uitbenen van de enorme story die verscholen lag achter het faillissement van Legalpoint. Een Rotterdamse beffenwinkel met een Derdenrekening om volle bak van te kwijlen.
We stuitten namelijk op een groepje illusionisten dat onder leiding van ene Loek Janssens (1) en legal counselor Geertjan Dolk wanhopig probeerde honderden meloenen los te wrikken uit een paar kolossale bergen poen. Door de Nazi's en de Jappen indertijd bij elkaar gestolen, maar aan het eind van de rit door de geallieerden in beslaggenomen en stiekem achter kluisdeuren gepletterd. En laat ome Loek nou een boekie in handen hebben gekregen met een hele reut corresponderende bankrekeningen erin. Jawel.
Nou gaan we hier niet de hele saga herkauwen, maar bergen poen hebben nu eenmaal een magische aantrekkingskracht. Ook op schrijverds, journalisten en meer van dat soort aaseters. Neem nou (figuurlijk please) Deanna Spingola. Dat is een Amerikaanse juf die op 7 februari jl. een artikel heeft gebaard over bovenstaande materie. En dan met name over het Japanse gedeelte, de Golden Lily-schat. Volgens Deanna is die schat onder beheer gekomen van de Black Eagle Trust. Onder leiding van de zogenaamde Vulcans werd de lading poen gebruikt om her en der verkiezingen te beïnvloeden, lastige pollitici om te kopen, koersen te laten hopsen en als het niet anders kon polletieke moordaanslagen en geheime oorlogsoperaties te financieren. Ruikt u Gladiolen? Wij ook. Want alles was uiteraard gericht tegen de linkse kerk.
Voor de knockout brachten Pappa Bush en de Vulcans voor 240 miljard dollar illegale aandelen in omloop, die later legaal werden afgedekt door de Amerikaanse belastingbetalers. Maar de coup slaagde. Mede dankzij de actieve hulp van bijvoorbeeld de met de CIA gelieerde Leo Wanta en de Nederlandse avonturier Dirk de Groot (2). En de Russische olie en andere lekkernijen veranderden van eigenaar.
Zou je zeggen, dat na de val de muur en het uitdrogen van Marx' natte droom in Moskou en wijde omgeving de Vulcans met hun pantoffels naar de open haard konden gaan zitten. No way. Per slot zaten ze nog met ruim een miljard luitjes die niet met de Bijbel waren grootgebracht, maar met een rood boekje. Plus nog eens een driftig plukje mensen dat leefde volgens het verlanglijstje van een collega van Jezus en ongelukkigerwijs boven een plas olie woonde.
Bush wekte de Vulcans weer uit hun dutje en dankzij hun manipulaties werd zoonlief president. Wat er daarna gebeurde weet u. U was er zelf bij. Maar mocht u nog wat meer details willen weten en uw kennis van de Engelse taal ontstijgt PABO-niveau, dan raden we u aan een tripje te maken naar Deanna's website

Noot 1: Al lang rip, maar zijn mobiel werkt nog.
Noot 2: Voor Dirk aka de Tonino-basher zie de boeiende artikelen "De achterzijde van het Beursschandaal, deel 1 en 2" op de site van De Morgenster.