Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes die staan onder 't kopje "Tussen premies en piraten". De stukjes staan in chronologische volgorde, veel plezier ermee...woensdag 12 januari 2011
Op 11 augustus 2010 lieten wij een stevige boer. Ging over de durfondernemers Henk v.d. M. en Hendrik v.d. H., die eerder deze eeuw een poging hadden ondernomen om de 010-vervoerder Nedlloyd over te nemen cq. los te weken uit de combi met P & O. Dit om het bedrijf te vierendelen en de gezonde onderdelen met een klappie winst weer te verpatsen. Ondanks het naar voren sturen van Ausputzer Jan Hovers, inmiddels ex-commissaris van de Nederlandsche Bank, leed de poging schipbreuk. Maar als je van klaverjassen houdt dan ga je niet na een zeperd bij je pakken poen neerzitten. Dat blijkt uit dit artikel uit het Assurantie Magazine van juni 2005 over de ondergang van het Eindhovense assurantiebemiddelingsbedrijf PSL. Uhh, nee, meneer V. d. H. komt er niet in voor, maar we zijn ook nog niet klaar. Stay tuned.
maandag 17 januari 2011
Goed. Gaan we weer. PSL raakte in 2001 dus in zwaar weer toen "Amsterdam Thuiszorg" te weinig adem bleek te hebben om het contract van 7 meloen met de Eindhovense verzekeringsbemiddelaar in de lucht te houden en er bovendien beren op de AXA-weg verschenen (1). Amev en Falcon schoten financieel te hulp in ruil voor meer babbels binnen de PSL-organisatie.
In 2002 laadde PSL opnieuw een kleine zeperd bij de verkoop van een paar reisbureaus en opnieuw trappelde een Trojaans paard van Amev Eindhoven binnen om de zaak op poten te houden. Financieringsdochter Asam met aan de teugel directeur Rob Beumer. Na een schijnbeweging introduceerde pikeur Beumer najaar 2002 Henk v.d. M.. Een zakenpief die samen met wat anonieme partners de helft van de aandelen wilde overnemen om van PSL een kerstboom te maken. Opgetuigd met ballen en engelenhaar van andere verzekeringsvehikels waarin Beumer's Asam poen had zitten. Amev zag zijn rozen al bloeien en stortte zonder de uitslag van de door Deloitte uitgevoerde due diligence-check op V.d. M. en diens partners af te wachten een voorschot van 1.3 meloen euro op de rekening van PSL. En schold samen met Falcon 0,8 meloen kwijt. Die geste zou niet veel later stevig op de tocht komen te hangen.
Die due diligence werd volgens PSL-topman Jos Lindhout trouwens betaald door Hendrik v.d. H., een van de anonieme partners van V.d. M. Kwootje Lindhout. Komt ie:
"Ons was al langer bekend dat Hendrik v.d. H. ook bij Terra Vitalis betrokken was. De doelstelling was toegang te verkrijgen tot een (groot)intermediair om zodoende additionele verkoopkanalen op te zetten m.b.t. teakhout-participaties/beleggingen evt. gekoppeld aan hypotheken. Dit is ons later door een insider binnen Terra Vitalis en Fortis ASR bevestigd." (2)
Of het nou om de inhoud van de due diligence ging of om duister gebleven informatie uit het beleggingscircuit, niet zo lang daarna trokken Asam en Fortis/ASR schielijk de stekker uit de deal. Wel lullig, die 1.3 meloen voorschot was gestort na een persoonlijke borgstelling van V.d. H. Dat werd dus rapido een naschot ter hoogte van hetzelfde bedrag. En dan kom je uit op nul. In wezen betekende dat het begin van het einde van PSL. Maar niet van de oorlog. Stay tuned.
(1) Zie het artikel "Tussenpersoon Jos Lindhout verstrikt in tentakels AMEV" in aflevering 1 van deze sage dd. 12 januari 2011.
2. Zie ook aflevering 3 van "Bildernout in nood" dd. 11 augustus 2010.
maandag 24 januari 2011
De gebeurtenissen die voorafgingen aan de exit van Terra Vitalis-ridders Henk v.d. M., Hendrik v.d. H. en anonieme aanhang uit de voortuin van PSL was net zo ondoorzichtig als het seksleven van premier Rutte. In 2001 hadden de in het Fortiskasteel wonende verzekeringsreus AMEV en zijn dochter ASAM al eens hongerig bij PSL-baasje Jos Lindhout aangeklopt. Maar ondanks levendig gerammel met een heule vette buidel, hield die de deur op slot.
Medio 2002 hadden ze meer succes toen PSL een financiële injectie nodig had om een tijdelijk liquiditeitsprobleem dicht te plempen. AMEV liet een kleine due diligence langsrijden en ontdekte bij die gelegenheid geen slordige gaten in de weg. Er werd een gezellig samenzijn georganiseerd om de deal te pimpen, maar gezellig werd het nooit. ASAM-baasje Rob Beumer trok namelijk ter plekke de stekker eruit. Er bleek bij nader inzien in de portefullie van PSL niet helemaal proper gevestigde pandrechten te zitten, waardoor een derde speler aan tafel dreigde plaats te nemen: de Westland Utrecht Hypotheekbank. En dat zag Robbedoes effe niet zitten.
Binnen PSL werd na dit onverwachte echec noodgedwongen een forse sanering doorgevoerd, waarbij Lindhout ook enige persoonlijke veren liet. Na die afslankbeurt volgde een ontmoeting tussen het nijvere PSL-baasje en de magnificent seven. Een groep bevriende relaties die bereid bleken tegen uiterst milde voorwaarden 1,3 meloen in zijn bemiddelingsvehikel te stoppen. Beumer zag een aangename kluif uit zijn gezichtsveld verdwijnen en trok aan de noodrem. Hij introduceerde out of the blue Henk v.d. M. bij Lindhout en die raakte dermate onder de indruk van deze grote boy uit Knokke, dat hij zijn magnificent seven bedankte voor hun toegezegde steun en in zee ging met de nieuwe combine. Achteraf had ie spijt, maar achteraf kijk je een koe in zijn parkeergarage.
Zoals eerder vermeld, begin 2003 werd opnieuw een due diligence van de rem gehaald en nog voor de uitslag daarvan bekend was gleed bij PSL een lening van Fortis ter hoogte van 1,3 meloen in de gleuf. Kennelijk was de directie van de geldezel zo onder de indruk geraakt van de wortel waarmee Beumer stond te zwaaien, dat zij het beest voortijdig aanspoorde een flinke portie florijnen te schijten.
De diligence-activiteiten van Deloitte duurden zes weken. PSL bleek kerngezond en twee weken later liet V.d. M. telefonisch weten graag de helft van de club te willen overnemen. Weer een paar weken later iedereen blij in Eindhoven. V.d. M. en Lindhout waren het eens over de prijs. De heren gingen een hapje eten en een slokje drinken. Alles kits achter de rits. Zo leek het. Drie dagen daarna werd Lindhout gevraagd als een limo naar Brasschaat te komen. Daar kreeg hij van Beumer te horen dat de deal van de baan was. Hoppa. Zonder boe of bèè. V.d.M. zei niks.
Waarom Fortis door de bocht ging is niet duidelijk. Was het iets uit het verleden van oud-rechercheur Beumer, iets uit de annalen van V.d.M. en diens armée des ombres of iets wat we niet mogen weten? Wat het ook was, Beumer zat met een interne zeperd van 1,3 meloen en dat zou gevolgen hebben. Stay tuned.
maandag 7 februari 2011
Exact twee dagen nadat Jos Lindhout door AMEV/ASAM-baasje Rob Beumer werd verpletterd met de mededeling dat de deal met de twee avontuurlijke zakenpiefjes Henk van de Meene en Hendrik van den Hombergh van de baan was, kwam er opnieuw een goor konijn uit de hoge AMEV-hoed. De accountant van PSL werd op zijn vrije zaterdag triomfantelijk gebeld door Robbedoes. Hij had een koper gevonden. Of de accountant maandag aanwezig wilde zijn bij een babbel met de nieuwe eigenaar in spe. En oh, of ie daar niks over wilde zeggen tegen Jos Lindhout. Voor dat laatste priemde de trouwe cijferaar zijn middelvinger in het zwerk, maar hij was samen met de financieel directeur van PSL wel aanwezig bij de eerste babbel met twee toppers van de firma Hestia, de heren Martens en Van den Berg. Wat inleidend geschuifel aan de vooravond van D-day.
De volgende dag nodigde dirigent Beumer componist Jos Lindhout uit om op het AMEV-kantoor samen met een kwartet bestaande uit de accountant van PSL, de Hestia-boys en Beumer's huisbassist Knoop te proberen nog iets moois te maken van de gehavende PSL-partituur.
Dat liep meteen uit op een concert vol dissonanten. Dirigent Beumer wilde namelijk, dat Lindhout zijn PSL aan Hestia zou overdoen voor 1 euro. Die wist niet wat hij hoorde en vroeg respijt tot 1 juli 2003 om te zien of hij langs alternatieve weg financiële hulp kon verwerven. Vond de heftig met zijn dirigentenstokje timmerende Beumer geen goed idee. En hij begon te dreigen met maatregelen waar een zwerfhond geen korstje van lust. Zo zou een bonusbetaling van twee ton waar PSL nog recht op had worden geblokkeerd en het AMEV-krediet van 1.3 meloen rapido worden teruggeëist (1). Dat zou bij PSL zo ongeveer een Queensland-ramp veroorzaken en alleen al met het oog op de belangen van zijn werknemers zag Lindhout zich gedwongen aan de eisen van AMEV te voldoen.
Uiteraard zag hij ook graag iets terug voor zijn aandelen PSL en een klein aantal dochterondernemingen. Ook in die kwestie werd door Beumer cs. een flinke verwurging ingezet. Er was nog net geen sprake van een fooi, maar veel scheelde het niet. En dat vormde in de jaren daarop een van de redenen voor een paar frisse rechtzaken. Vooral omdat bleek dat Hestia al ten tijde van bovenstaande seance in feite een zinkend schip was, dat door AMEV drijvende werd gehouden. Misschien in de hoop dat het PSL-slepertje nog krachtig genoeg zou zijn om de ss. Hestia een haven binnen te wurmen. Vergeefs, naar later zou blijken. Stay tuned.
1. Zie aflevering 3 dd. 24 januari 2011.
woensdag 23 februari 2011
We zeiden het al. Jos Lindhout werd gedwongen een fooi van AMEV te accepteren bij de overname van zijn PSL aan Hestia. Deed hij dat niet dan ging zijn bedrijf, dat op dat moment alleen maar een potje worstelde met wat liquiditeitsproblemen, de bietenberg op. Met alle gevolgen voor zijn personeel. Wil niet zeggen, dat zijn rechten op de PSL-revenuën niet gewaarborgd waren. Stond allemaal keurig op papier. Maar er stond niet in dat Hestia zwaar in het krijt stond bij AMEV en in wezen sterke gelijkenis vertoonde met een lege doos.
Direct na de overname kwam dokter Jan W.M. Eichner op zaal namens AMEV. Hij moest erop toezien, dat patiënt Hestia met de bloedtransfusies van PSL lang genoeg in leven bleef om de achterstallige meloenen eruit te wurmen. Dat PSL daarmee ook danig verzwakt raakte was kennelijk wat minder interessant.
Lindhout verbleef in die heikele periode in de wachtkamer en bij gebrek aan informatie ging hij ervan uit, dat de operatie gunstig verliep. Maar het duurde en het duurde. En je kan wel in die ouwe pulpblaadjes blijven bladeren tot je een Albert Verlinde-syndroom oploopt, maar je wil toch wel eens horen hoe het gaat met de patiënt. Want van een wind kan je niet leven.
De eerste clash kwam in januari 2004. Lindhorst was aan de weet gekomen dat er bij Hestia nog genoeg vlees op de botten zat om hem in eerste instantie de 250.000 euro te betalen die hem rechtens toekwam. Hij gooide het voor de kadi en die gaf hem op alle fronten gelijk. Ondanks het tegengas van de deftige AMEV-bef, die blote bene ook in het veld kwam in de procedures versus Hestia.
Maar van de kadi gelijk krijgen en daadwerkelijk poen beuren bleken twee totaal verschillende dingen. Toen Hestia in maart 2005 de vlag streek had ons Jos nog geen euro gezien. Volgens directeur Van den Berg waren ze bij Hestia zelf best wel genegen en in staat geweest om na een paar afslankoperaties die kwart meloen te voldoen. Maar helaas Sinterklaas, AMEV i.c. Robbie Beumer blokkeerde elke poging in die richting. Eerst het gat bij AMEV dichten en dan zien we wel verder. Dat was het credo en Lindhout kon de boom in. Erger nog, de voormalige PSL-baas had volgens bovengenoemde vodjes papier ook recht op een deel van de naar AMEV overgemaakte meloenen, die Hestia had gegenereerd uit diezelfde afslankoperaties. Verzekeringsmaatschappijen worden vaak vergeleken met haaien. Met name de jaws. En het valt niet mee om ze te vangen. Daar moet je een loze visser voor zijn met eindeloos geduld. Laat die Lindhout nou zo'n visser wezen.
Btw, Janus Eichner was niet voor het eerst in beeld. Kort na de eeuwwisseling was hij al betrokken bij een poging van de zijde van AMEV om PSL in de greep te krijgen. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
zondag 27 februari 2011
Over Jan Eichner gesproken. Ergens in het jaar 2000 lag de eigenaar van PSL Jos Lindhout zich even lekker af te bruinen in zon op Tenerife toen hij een belletje kreeg uit Nederland. Van Guido Witpen, toenmalig directeur van zijn Financiële Adviesgroep. Zo trots als later Rita Verdonk. Hij wilde graag directeur van PSL worden. En waarom zou Lindhout dat verzoek honoreren? Nou, hij deed "met ruim 3 meloen van verzekeraar AMEV in zijn borstzak" namens de verzekeraar een bod op een meerderheid van de aandelen PSL.
Raar telefoontje, vond Lindhout. Als AMEV al iets te boeren had, waarom benaderden ze hem dan niet zelf? En waarom wachtte Witpen op zijn beurt dan weer niet even tot Lindhout thuis was in plaats van hem te bellen, terwijl hij met het Spaanse zand tussen zijn tenen lag?
Nou lag Witpen toch al niet lekker in het putje bij Lindhout, maar dat vormde geen beletsel om na zijn terugkeer een gesprek met AMEV te arrangeren. Daar vond de aangenaam getinte Lindhout voor het eerst Jan Eichner tegenover zich.
Al gauw bleek, dat AMEV in principe belangstelling had voor een kwart van de aandelen, niet meteen een meerderheid. Witpen had blijkbaar iets teveel meloenen zien vliegen en een verkeerde voorstelling van zaken gegeven. Bovendien werd duidelijk, dat hij de nog uitstaande vordering van PSL bij AXA niet had vermeld tijdens zijn gesprekken met AMEV. Begrijpelijk, want hoe lager het bod van AMEV hoe leuker het voor hem zou worden als hij na de overname als directeur van PSL een schikking met AXA trof. Wie lust er geen extra bonuskers op een toetje?
Hoe dit ook zij, Eichner cs. brachten hun bod uit en prikten meteen een datum voor een aansluitende meeting waarbij een nummertje spijkers met koppen op het programma stond. Van dat laatste kwam weinig terecht. Tijdens die meeting deelde Lindhout namelijk mee, dat hij geen interesse had in de verkoop van zijn aandelen.
Commotie. Eichner wijst erop, dat Witpen in Toscane vertoeft en verwacht dat ze eruit komen. Lindhout repliceert, dat hij weet dat Witpen in Toscane zit te wachten, maar dat hij niks ziet in een verkoop van zijn aandelen. Eichner speelt zijn laatste troef uit. Witpen zou tegenover hem hebben gesuggereerd dat hij bij PSL vertrok als de deal niet doorging. Daar raakt Lindhout niet depri van. Integendeel, hij laat Eichner weten dat hij toch al van plan was om Witpen zijn congé te geven. En hij vertrekt.
Ook lullig. Zit je lekker in Toscane en je denkt dat je helemaal gebamzaaid zit, krijg je een telefoontje van je gappies bij AMEV dat de deal van tafel is en dat je de laan uitvliegt. Dat werd dus een pizzaatje bij de Dekamarkt in plaats van scampi arrosto e animelle alla zenzero con tompinambur in crema e croccante in de Enotecca Pinchiorri in Florence. What comes up must come down. Stay tuned.
vrijdag 4 maart 2011
In aflevering 5 hebben we al even uit de losse pols beschreven wat er bij PSL en met name met Jos Lindhout gebeurde na de overname door Hestia op 1 april 2003. Focussen we nu wat meer op in.
Een paar dagen na het afhaken van de combine Van de Meene/Van den Hombergh werden in maart 2003 de paperassen getekend die de overname van PSL door Hestia bekrachtigden. In die paperassen werd ondermeer vastgelegd dat voor 1 juli van dat jaar op de bankrekening van Jos Lindhout, de founding father van PSL, nog een stel achterstallige fees zouden neerdalen. Met de groetjes van Hestia. Daar zouden tot 1 juli 2007 ook de feetjes terechtkomen voor het geven van adviezen bij de inburgering en het wegwijs maken van Hestia in de enorme hoeveelheid dossiers. Plus niet te vergeten een 10 procent winstdeling. Alles keurig contractueel vastgelegd. Kat in het bakkie. Op 1 april overhandigde Lindhout zijn aandelenpakket en ging er even twee weekjes tussenuit.
Ondanks het mooie weer op zijn vakantieadres voelde hij al snel nattigheid. Via zijn oud-personeelsleden vernam hij, dat de heren van Hestia een sfeertje tegen hem aan het kweken waren. En na zijn terugkeer veranderde die nattigheid al snel in een volwassen bui. De toegezegde fees bleven uit of hadden de grootte van een tuinkabouter. Dat kwam volgens de boys van Hestia omdat de overeengekomen herfinanciering van ASAM nog niet helemaal gerealiseerd was. Het had iets weg van een vaginasmoes, dus de onrust bij Lindhout groeide.
Eén juli naderde. De dag waarop volgens het contract de bankrekening van Lindhout een flinke opknapbeurt zou krijgen. Maar Jos was niet bepaald euforisch geraakt van de gang van zaken tot dan toe. Op 30 juni hees hij zich dan ook in zijn voiture en reed Hestiawaarts voor een stevig gesprek. Namens de Hestia-directie deed André Martens als inpandig fiscaal jurist en 50 procent aandeelhouder het woord. Volgens André liepen de betalingen zo stroef, omdat er "apen op zolder" waren geconstateerd in de financiële huishouding van PSL.
Nou was André een typische apenkenner. Naar verluidt zou hij ooit via de zijdeur Ernst & Young verlaten hebben wegens onoirbare belangenverstrengeling. Zijn volgende halte was bij een financieringsgroep ergens in het midden van het land. En un momento dado wilde Ohra die tent wel overnemen. Martens schreef een due diligence rapport met een fris frauduleus odeurtje en Ohra nam de club over tegen een fabuleus bedrag. Of ze mankeerden bij Ohra iets aan hun gaffel of er was iets anders aan de hand.
Hoe dit ook zij, toen dat verzekeringsvehikel zelf werd opgeslokt door Delta Lloyd kwam de ellende toch boven drijven. Delta Lloyd wilde de onterecht betaalde poen terug hebben en zo niet dan ging de kraan dicht. Er was toch een jarenlange rechtzaak voor nodig om gelijk te krijgen en Martens kreeg een meloenenveroordeling aan zijn pantalon wegens misleiding. Dat vonnis zou nog ernstige gevolgen krijgen, maar later meer daarover. We gaan eerst terug naar de apen op zolder. Dus stay tuned.
maandag 14 maart 2011
Als je hoort dat er in de financiële huishouding van je voormalige bedrijf apen op zolder zijn aangetroffen en dat om die reden de nieuwe eigenaar alle gemaakte afspraken doorspoelt, wil je uiteraard graag weten om hoeveel apen het gaat en om wat voor soort. Maar op Jos Lindhout's vragen in die richting bleef André Martens, de aapjeskoetsier van Hestia, het antwoord schuldig. Dat versterkte bij Lindhout alleen maar de overtuiging dat het om spookaapjes ging. Mogelijk in een eerder stadium achtergelaten cq. over het kopje gezien. Bijvoorbeeld door de voormalige accountant, die blote bene af en toe nog kwam opdraven bij Hestia om tegen een redelijke vergoeding zijn kunstjes te vertonen (1). Of door de 14 boys van Deloitte & Touche, die toch voor een tonnetje 6 weken lang de hark door de tent hadden gehaald met het oog op de komst van het duo Van de Meene - Van den Hombergh.
Lindhout deed de Hestia-koetsier dan ook fijntjes de suggestie aan de hand om die dure jongens voor hun grof staaltje dierenmishandeling te laten bloeden. En mocht Martens die strafexpeditie niet zien zitten dan was Lindhout zelfs bereid om PSL terug te kopen. Lock, stock and monkeys. Nee, nee, dat was de bedoeling niet, aldus de in het nauw gebrachte Martens.
Bleef de vraag open waarom Hestia niet over de brug kwam. Lindhout drong eropaan om open kaart te spelen. Was de poen van de ASAM-deal nog niet binnen? Zo niet, dan zou hij dat graag willen weten in plaats van geconfronteerd te worden met een broodje aap. De kaart ging niet open. Noodgedwongen liet Lindhout de teugels alsnog even vieren. In de hoop dat Hestia zou afkomen als de juridische afwikkeling van de kwestie rond ATP en de verkoop van een stel reisbureau's zijn beslag zou krijgen (2). En dat zou niet al te lang meer duren. De zaak stond al op de rol. Als alles goed ging leverde dat zo'n 2,5 meloen op en als Jos daarvan het overeengekomen percentage kreeg was ie even uit de zorgen.
Die zorgen - en dan met name in de privésfeer - liepen overigens hoog op. Ook al omdat het pecuniastroompje uit zijn adviseurschap er akelig droog bij lag. Overigens had Lindhout gezien zijn slechte ervaringen zelf ook niet veel puf meer om dat stroompje uit te baggeren. En iets anders gaan doen in de branche was zo goed als onmogelijk, omdat de Hestia-boys wel zo bijdehand waren om hem te houden aan het uiterst ruim geformuleerd concurrentie- cq. relatiebeding. Kortom, het liep uit op effe wachten nog, maar Jos twijfelde eraan of er aan het eind van de rit "pizza" zou worden geroepen. Hoe dan ook, om het afbakken niet ongunstig te beïnvloeden spraken de heren af om zich te onthouden van negatieve uitspraken over elkaar. Maar Lindhout had het Hestia-pand nog niet verlaten of een nieuwe lastercampagne trof hem vol in de rug. Later zou tegenover het personeel worden verklaard, dat AMEV-intrigant Robbertje Beumer daarvoor verantwoordelijk was geweest. Komen we nog op terug. Stay tuned.
1. Tot verbijstering van Lindhout verzuimde dokter Eichner deze koekenbakker de laan uit te sturen. Hij bleef in dienst tot aan het faillissement in 2005! En dat terwijl de functie van de competente financieel directeur steeds verder werd afgetuigd.
2. Zie aflevering 2 dd. 17 januari 2011
maandag 28 maart 2011
September 2003. Afspraak blijkt afspraak te zijn. Ook voor de Rijssense ATP-groep. Die krijgt namelijk van de kadi te horen dat zij de PSL Reisadviesgroep BV moet overnemen. Zoals in 1999 was overeengekomen. Betekende tegelijkertijd dat de Financiële Adviesgroep van PSL een leninkje van 6 ton in de pocket mocht terug verwachten. Over de overnamesom van de reisadviesgroep mochten beide partijen (ATP en inmiddels Hestia) vrolijk gaan kissebissen.
Dat laatste viel erg mee. Bij Hestia was de bodem van de schatkist blijkbaar zo bloot komen te liggen dat het bod voor de overname van 6 ton met gejuich werd begroet. Een cadeautje van rond de twee meloen voor ATP, waarvan de CEO later zou opmerken dat het heel prettig onderhandelen was geweest met de top van Hestia.
Diezelfde top leek in die tijd toch al te lijden aan het Sinterklaas-virus door akkoord te gaan met 8 tonnetjes voor de verzelfstandiging van de kantoren in Uden en Capelle aan de IJssel. Is in ieder geval een tikkie minder dan de 860.000 euro voor 75 procent van de aandelen van de twee kantoren, die Lindhout in december 2002 met ze was overeengekomen.
Achteraf kijk je een melkkoe tegen haar uiers, maar ten tijde van de faillissementsdatum bleek dit bedrag nog veel te hoog te zijn, omdat beide partijen als franchisenemers nog vorderingen ter waarde van meer dan 500.000 euro hadden in verband met door Hestia niet afgedragen provisies. Een van de partijen had als onderdeel van de koopovereenkomst voor een gedeelte van de koopsom een lening gekregen. Je houdt het niet voor mogelijk, maar vlak voor het faillissement presteerde Hestia het om die vordering te cederen naar AMEV/ASAM. Maar ja, dokter Eichner zat daar niet om uit zijn neusgaten te baggeren. Om over Dart Vader Rob Beumer maar te zwijgen.
Hoe mager ook, PSL Financiële Adviesgroep kon dus binnen een termijn van vijf maanden na overname door Hestia 1,2 meloen euro verwachten met betrekking tot inspanningen die vóór die overname waren geleverd. Alleen, die kwam nooit aan. Dat wil zeggen, niet de hele mep. Waar de main core van dat bedragje is blijven steken is voor geïnteresseerden in deze materie net zo'n enigma als het sexleven van Mark Rukke. Al leven daarover wel eensluidende gedachten in de richting van een bekende verzekeraar.
Wel helder is de storting van 120.000 euro op een kersverse rekening van PSL Reisadviesgroep, die de leiding van Hestia had geopend bij de ING in ... Rijssen. Na ontvangst werd dat bedragje doorgesluisd naar persoonlijke holdings onder het hoofdje "advieskosten". Niet beroerd voor vier maanden achterover leunen in afwachting van een gerechtelijke uitspraak. Want het echte werk was al verricht voordat Hestia de PSL-tent overnam.
Overigens waren de baasjes bij ASAM not amused toen ze via via copieën van de nieuwe ING-rekening in Rijssen onder ogen kregen met de daarop afgeschreven advieskosten. Als de sodemieterij terugbetalen aan ASAM was het devies, want dat had bij welke betalingen dan ook altijd voorrang. Meneer Beumer moest namelijk nog wat financiële vlekjes wegwerken, die waren achtergebleven na de strapatsen met het wonderduo Van de Meene - Van den Hombergh. En zoals gezegd, dokter Eichner zat toch niet voor Jan Doedel bij Hestia!
Bij al die narigheid was het niet verwonderlijk, dat de stemming onder het personeel van de Financiële Adviesgroep naar polaire temperaturen daalde. De bijbehorende ziekteverschijnselen werden door ringarts Eichner heldhaftig bestreden, waarbij hij te pas en te onpas met zijn AMEV-credentials liep te wapperen. Onder andere bij de onderhandelingen met een verzekeraar die graag wilde weten waarom Hestia een maand na de overname van PSL gestopt was met het betalen van pensioengelden. Geen probleem, de grote baas zou zorgen dat alles goed kwam. Ja, ja. Maar het kwam niet goed. Aan het eind van de rit bleek dat er twee jaar lang niks aan pensioengeld was afgedragen.
Leuk voor het personeel. Eerst ga je de keien op nadat je werkgever de top van de bietenberg heeft bereikt en dan zit je ook nog met een gat in je pensioen. Maar zo zijn die grote jongens in de verzekeringswereld. Als ze betalen moeten zijn ze niet thuis. Nu we het toch over melkkoeien hebben: de kwestie rond de pensioenen zou nog een juridisch staartje krijgen. Komt nog. Stay tuned.
dinsdag 5 april 2011
Oktober 2003. Jos Lindhout had er tabak van. Hij had ondanks alle ontroerende toezeggingen van Hestia nog steeds geen duppie gezien. En dat, terwijl die club toch binnen een 5 maanden ruim 1,3 meloen in de tas had gekregen dankzij procedures die Lindhout voor zijn afgedwongen vertrek bij PSL al op de rails had gezet. Bovendien was het contract dat Hestia met hem had gesloten heel duidelijk. Ze moesten schokken. Maar ze deden het niet. Later zou Lindhout horen dat dat op instigatie van Rob Beumer gebeurde. Tot en met mei 2009 de Dart Vader van de afdeling Financieel Intermediair Beheer bij ASAM cq. ASR. Tevens was Robbedoes toezichthouder op de interne veiligheid van het verzekeringsvehikel. Een functie die hij af en toe op een wel zeer bijzondere manier gestalte gaf (1).
Lindhout besloot uiteindelijk tot een kortgeding. Het stond voor januari 2004 op de rol, maar wat gebeurde er rond Sinterklaas? Een anoniem telefoontje op de mobiel van Lindhout's echtgenote, waarin haar werd medegedeeld dat de Lindhoutjes de Kerst niet zouden halen als de juridische procedures tegen Hestia werden doorgezet.
Het was het eerste telefoontje van een boeiende reeks, die overigens niet anoniem zou blijven. In een eerste opwelling nam Jos zich voor zijn voiture in de pui van PSL te parkeren, maar zijn echtgenote had een meer praktische insteek en stelde voor meteen naar ASAM in Utrecht te rijden om daar melding te maken van de vervroegde kerstsurprise. Daar worden ze ontvangen door een delegatie onder leiding van Beumer en ze doen hun verhaal. Uuuuuh, nee, Beumer & Co. wisten nergens van. Goh, wat errug. Ze zouden de zaak meteen opnemen met Hestia. Sterkte nog.
Na het onderhoud reden Lindhout en zijn echtgenote toch maar door naar een Eindhovens politiebureau om aangifte te doen van het telefoontje. Een soort verzekering.
Uiteraard ging het kortgeding in januari gewoon door. De rechter was gauw klaar. Lindhout werd volledig in het gelijk gesteld. Normaliter zou dit het einde zijn van Lindhout's gevecht met Hestia en ASAM. Maar niets is normaliter in deze zaak. De beat goes on. Stay tuned.
(1) Komen we later nog uitgebreid op terug.
vrijdag 8 april 2011
Even een jolig tussenhupje in dit ernstige dossier. De bewust door ASAM/ASR in de afgrond geduwde firma Hestia is vernoemd naar de villa van die naam in Hilversum, waar die club zijn activiteiten begon. Een grote villa, waar nog meer onderneminkjes waren gevestigd. Voornamelijk op eco-gebied. Mogelijk is daaruit te verklaren dat een voor ons bekend duo zich daar van tijd tot tijd ook ophield: mr. Victor Boitelle en mr. Rodriguez C. , die wij privacy gevoelig aanvankelijk ook met mr. T. aanduidden (1).
Rodriguez heeft dankzij zijn internationale fiscale expertise flink geboerd. Zo zelfs dat hij een kasteeltje in Frankrijk op de trans wist te tikken, waar later zelfs hoge jongens uit Europese ministeriële sferen opdoken om gezellig te babbelen over toekomstige belastingmaatregelen.
Geen wonder dus dat hij er bij de Haantjes goed op kwam te staan. Op een officiële Franse site in Nederland neemt hij dan ook een ferm plaatsje in op een lijst van francofone beffen, compleet met adres en telefoonnummer. En laten dat adres en dat telefooonnummer nou corresponderen met dat van het internationaal opererende JVA Vastgoed Adviseurs. Ja en? Nou, vorig jaar werd daar een handgranaat naar binnen gegooid. Volgens het dagvod Het Parool ging het om een slepend conflict over een stapel stenen. Maar gek hè, het zou zomaar iets anders kunnen zijn. Stay tuned.
(1). Beiden komen uitgebreid voor in onze roemruchte serie Octopussy. In verband met avontuurlijke connecties en werkzaamheden.
woensdag 13 april 2011
Vorige week maakten de verzekeraars ASR en Brand New Day samen een kind: Brand New Day PPI. Een nieuw pensioenvehikel, dat gebruikmaakt van al het lawaai rond onze AOW en pensioenfondsen om tegen ramshprijzen ongeruste klantjes te trekken. Nou zullen we hier niet ingaan op de licht riekende reputatie die Brand New Day in korte tijd al heeft opgebouwd. Maar meneer Schaap (geen grappen over wolfskleren ja!), het baasje van BND, heeft in het recente verleden grote verzekeraars als ASR nogal eens weggezet als woekeraars. Ja maar, zegt ie nu, "ASR is de eerste die het probleem van woekerwinsten niet meer onder het vloerkleed probeert te vegen". Nou, dat probleem misschien niet. Maar de leiding van ASR trok wel het hoogpolig flink omhoog om het stof van de Hestia-PSL affaire stiekem weg te werken. Tijd dus om eens even een paar vraagjes neer te leggen bij ASR's topwoekeraar, CEO Jos Baeten. Komen ze:
"
U bij voorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking,
Krgrds, Jan Portein, redactie Kleintje Muurkrant. Den Bosch".
Nooit geschoten, nooit een cameraatje in het plafond. Stay tuned.
donderdag 14 april 2011
Ja! We hebben een reactie binnen op onze open mail aan Jos Baeten, de CEO van verzekeringsjoekel ASR. Nee, niet van Jos zelf. Van een aandachtige lezer. Kwootje. Komt ie:
"Lezer: Er moet een directeur bij ASR zijn of zijn geweest, die indertijd ook al bij AMEV zat. Hij heet Martin van zijn voornaam en hij heeft een korte achternaam. Die is door die directeur die bij ASAM over de interne veiligheid ging gechanteerd. Hij is uit zijn woning in Lopik gedrukt. Die heeft die Martin voor een prik moeten verkopen aan een kennis van die veiligheidsman. Een crimineel, die als cover in zonweringen handelde en zogenaamd weinig poen had. Ene V.
KM : Waarmee werd Martin gechanteerd?
Lezer: Weet ik niet. Maar het ging dus niet alleen om volledig interne gebeurtenissen binnen ASR, maar ook daarbuiten. Dat heb je met die ouwe dienaren der wet (1). Die kennen de weg".
Dit moeten toch verhalen zijn die ook bij een jongen als Baeten bekend zijn. Kom op Jos. Veeg je straat schoon. Stay tuned.
(1) Zoals u misschien weet, zat onze voormalige veiligheidsfunctionaris en directeur Financieel Intermediair Beheer van ASAM tot 1984 bij het Rotterdamse smurfencorps. Daar was hij als inspecteur ondermeer actief binnen de ABP-affaire, de daarmee verbonden zaak-Masson en de zaak-Cantrade. Die laatste zaak veroorzaakte weinig golfslag, maar wie de werking van onze zoekmachine door heeft kan moeiteloos wat interessante details over deze louche bank opdiepen.
zaterdag 16 april 2011
In reactie op onze sappige onthullingen over de interne strapatsen bij Feijenoord-sponsor ASR vernamen wij dat er in de hoogste kringen van dit verzekeringsvehikel al jaren een zwartboek zou rondzwabberen. In dat boekwerk zou ondermeer melding worden gemaakt van de twijfelachtige activiteiten die door de voormalige directeur Financieel Intermediair Beheer annex hoofd interne veiligheid bij dochter ASAM ontwikkelde. Alsmede ... onze berichtgeving over Henk van de Meene's gevecht met het Zwitserse OM over zijn sexlijnen aldaar (1).
Het literaire hoogstandje zou ook op het bureel van CEO Jacques van Ek, de voorganger van Jos Baeten, terecht zijn gekomen. Maar die wilde er zijn vingers niet aan branden. Ook al omdat ie bijna op het punt stond om zijn herdersstaf over te dragen aan ons Jos.
Klein maar fijn zullen we maar zeggen. Goei weekend. En stay tuned.
(1) Ga naar onze zoekmachine, ga niet naar de gevangenis, speel "meene" op uw digitale pianola en plons dan in de serie "Skenes van achter de coulissen". Heerlijke hapjes.
maandag 18 april 2011
Nog even terug naar aflevering 13 dd. 14 april 2011. Daarin maakten wij melding van een bizarre operatie, waarbij het voormalige hoofd van de interne veiligheid bij het verzekeringsvehikel ASAM een collega zijn woning uitdreef ten faveure van een kennis uit het avontuurlijke wereldje. Uit een paar reacties mogen we opmaken, dat bij verschillende luitjes van ASAM-satellieten ook pogingen in die richting zijn ondernomen. Al dan niet geslaagd.
Zo werd bijvoorbeeld H.S. in IJsselstein onder druk gezet om zijn pandje in de ramsh te doen. Hetzelfde lied werd ten gehore gebracht bij W.N. uit Harderwijk en ene Van den H. zag zich ineens genoodzaakt zowel zijn kunstcollectie als zijn woning aan de betrokken veiligheidsman te verpanden. Wat daarmee verder is gebeurd mag Jos de Zwijger weten, maar je wordt er niet vrolijk van. Is overigens niet ongebruikelijk bij een gevalletje chantage. Stay tuned.
donderdag 21 april 2011
Zoals gezegd, er ging een gerucht dat bij verzekeringsvehikel ASR een geheimzinnig zwartboek rondzwabberde vol smaakvolle hapjes uit het vrij recente verleden. En laat dat nou ook echt zo wezen. Zullen we eens één hapje doen? Gewoon om te proeven. Oké. Komt ie:
" ... Allereerst de vraag, hoe kom je als Amev in een deelneming als Rendement terecht? Simpel, even niet opletten en je zit met de gebakken peren van 3,5 miljoen.
In 2000 bestonden er twee grote assurantiegroepen met woningmakelaardij in het Utrechtse: Reineri/Rendement en de Schoemangroep. De Schoemangroep was afgefinancierd door Delta Lloyd, die daar een dertig procent belang voor terugkreeg, en Amev zat als financier in de Rendement Groep. Niet handig allemaal vond het Utrechtse pluche, dus na bestuursoverleg tussen de verzekeraars werd een fusie geëntameerd tussen deze twee assurantiedeelnemingen.
Zo gezegd, zo gedaan. John R., niet van gisteren, was van het kaliber grote stappen snel thuis. Maar ook van gelijke monniken, gelijke kappen. Om de positie van woekerpolisfabriek Amev veilig te stellen werd toponderhandelaar Eichner van stal gehaald om de boel op de rit te zetten (1). John R. gaf aan 30 procent van zijn aandelen te willen verkopen om zo tot een gelijke financierings- en aandelenpositie te komen. Alleen even een waardering in elkaar draaien. Laat die Rendementgroep met woningmakelaardij nou dertig miljoen waard zijn. Guldens nog, maar toch. Dertig procent van dertig miljoen en ja hoor, John R. kon via de Jaguar-dealer langs af rechtstreeks door naar Zuid-Frankrijk. Toucheerde een slordige tien miljoen gulden die grif door Eichner werd overgeboekt. Zonder garanties! Want verzekeraars onder elkaar, komt altijd goed.
Maar het kwam niet goed, althans niet helemaal. Delta Lloyd was ten tijde van het driftig internetbankieren van Eichner in een conflictje verzeild geraakt. over de waardering van de aandelen Schoemangroep. En jawel, die trokken zich terug. De inmiddels op safari zijnde John R. kreeg een telefoontje van Wout Schoeman, de CEO van de Schoemangroep, dat de deal niet doorging. Wel, jammer, maar zo gaan die dingen. Ook Eichner was op de hoogte en verzocht John R. nederig om de zojuist verkochte dertig procent aandelen weer terug te kopen voor die slordige tien miljoen gulden. Maar John had er geen moeite mee om voor tien miljoen een minderheidsaandeelhouder aan boord te hebben en aangezien het afketsen van een deal niet was uitonderhandeld door toppertje Eichner, kon die weinig anders dan zich eens per jaar op de aandeelhoudersvergadering te melden. Goed gedaan, Jan!"
Zo. Even uitblazen. Morgen de rest. Stay tuned.
(1) Zie voor Eichner ook eerdere afleveringen van deze serie op onze Followup-site.
vrijdag 22 april 2011
Wij hoorden vroeger altijd dat we ons bordje leeg moesten eten. Het veroorzaakte geen dwangneurose, maar we doen het nog steeds. Dus ook in dit geval. Komt u net binnenvallen, lees dan eerst even aflevering 16 van gisteren. Lekker? Hier is de rest:
" ... Maar hoe ketste die deal nu eigenlijk af? Waarom nam Delta Lloyd die beslissing? Delta Lloyd was in diezelfde periode eigenaar geworden van OHRA. OHRA op haar beurt was net eigenaar geworden van Heiloo & Molkenboer, waar meesteroplichter Martens de scepter zwaaide. Martens had middels gefingeerde balansen OHRA ervan overtuigd dat zij 25 miljoen voor zijn tentje moesten neerleggen. De toenmalige bestuursvoorzitter, waarschijnlijk een ex-voetballer met veel connecties (gebeurde bij Amev ook veel. Frits Rijnaart bijvoorbeeld, die nu drie jaar uitzit in een andere fijne zaak. Maar ook Theo van Duivenbode die zowel van voetballen als verzekeren geen verstand had), kon geen balansen lezen en boekte net zo snel als Eichner met zijn tien miljoen naar John R. de 25 miljoen over naar de aandeelhouders van Heiloo & Molkenboer.
Martens was dus feitelijk in dienst van Delta Lloyd. En als iemand gefingeerde balansen kon lezen, dan was dat Martens. En laat die nou juist op dat moment de cijfertjes voor ons Woutertje Schoeman onder ogen krijgen. Totaal afgebrand het Delta Lloyd gebouw uitgejetst belde Woutje direct John R. met eerdergenoemde mededeling.
Zo, Amev participeert dus ineens voor dertig procent in de holding Rendement Adviesgroep, Assure Money genaamd. Leuke naam voor zo'n "streken-BV". In Assure Money hebben nog drie aandeelhouders een plekje gevonden: Rob M., John R. en Herbert S. Die laatste trekt het allemaal niet. De snelheid van John R., de streken van Amev, marketing managers die genotsmiddelen naar kantoor laten sturen, het is niks voor Herbert. De aandeelhouders raken verdeeld, de organisatie lijkt stuurloos.
Geweldig nieuws overigens voor Eichner, want die zat nog met 10 miljoen in zijn mik. Inmiddels was Beumer zich actief gaan bemoeien met een aantal van die Eichner-dossiers. Eichner heeft ooit verklaard dat hij door Beumer werd gechanteerd. Hij moest blijven meewerken om zijn directiepensioen te kunnen toucheren. Zou hij stoppen dan zou Beumer hem uit zijn formele functie ontheffen waardoor hij alle opgebouwde rechten zou verspelen. Eichner zat dus klem".
Lekker zwartboek zou je zeggen. De inhoud ervan kwam nog aan de orde bij een faillissementsprocedure, waarbij de laagwaardigheidsbekleders die zich qq. met die procedure bemoeiden vriendelijk werd verzocht om het geheim te houden. En dat gebeurde. Hebben we het later nog over. Stay tuned.
dinsdag 26 april 2011
Wanneer schrijf je een zwartboek over misstanden op je werk? Als je het gevoel hebt dat je er nergens in je directe omgeving mee heen kan, je interne drukmeter zwaar op zijn max staat en je je gedachten redelijk tussen twee kantlijnen kan persen. Dat gold ook voor de auteur van het zwartboek waarnaar al een paar keer in deze serie is verwezen. Hier volgt het licht aangepaste voorwoord en dat liegt er niet om. Komt ie:
"DWANG, DWALING EN BEDROG
Mafiapraktijken in de Lage Verzekeringslanden
Hoe een ogenschijnlijk keurige verzekeraar zijn ware gezicht laat zien in de periode voorafgaand aan de financiële crisis.
Voorwoord.
Dit "zwartboek" is in beginsel geschreven om de hoofddirectie van de toenmalige bankverzekeraar Fortis ASR NV eind 2004 duidelijkheid te verschaffen in het vermeende assurantiebedrijvendossier van de Hestia Groep. Vooral om de veelal criminele handelwijze van dochteronderneming en investeringsvehikel ASAM NV en haar bestuurder Rob Beumer te belichten en het bestuur hiervoor te waarschuwen.
Als oud-bestuurder van de Hestia Groep en auteur van dit boek ben ik stellig van mening dat in dit dossier door ASAM op zo'n geraffineerde wijze is gemanipuleerd om eigen belangen veilig te stellen, dat schade aan de zijde van de Hestia Groep vele anderen en mij persoonlijk onvermijdelijk was.
Ik geef u inzage in de geschiedenis van de Hestia Groep en in die van mijzelf. Van het ontstaan van de Hestia Groep en hoe ik ongemerkt de katvanger van ASR werd tot de uiteindelijke positie waarin we ons thans bevinden. Ik laat u zien hoe deze verzekeraar eigenaar werd van vele assurantiebedrijven in haar haast onstuitbare honger naar marktaandeel. Berooid en emotioneel kapot zijn velen van ons op het assurantieslagveld achtergelaten. En dit door de directe bestuurlijke macht van ASAM NV en haar bestuurders binnen onze bedrijven.
Vele assurantiebedrijven en ondernemers, maar ook collega-verzekeraars hebben pijnlijk ervaren hoe een ogenschijnlijk goede samenwerking veranderde en werd overschaduwd door bedreigingen van lijf en leden, schietpartijen, inzet van Hell's Angels of andere fijne groepen en chantage en hoe de top van de onderwereld via Rob Beumer zijn intrede probeerde te doen in de assurantiebranche. Links naar het vermeende octopussyndicaat van Johan V. , alias de Hakkelaar, is hier een mooi voorbeeld van.
Ik houd ASAM nadrukkelijk verantwoordelijk en aansprakelijk voor wat zij heeft aangericht. Deze publicatie is het gevolg van het structureel weigeren van enige dialoog met het huidige bestuur van verzekeraar ASR. Enige compensatie voor het leed is ons nooit bezorgd. Enig excuus is altijd uitgebleven. Dit zal dus de manier zijn om mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen en iedereen te laten weten wat zich hier heeft afgespeeld".
Dat weigeren van enige dialoog herkennen we. Schreven wij op 13 april jl. deze mail aan Jos Baeten, de CEO van ASR. Wat denk je wat je terugkrijgt? Niks. Een Kuip vol zwijgen. Je zou bijna denken dat er van Jos ook lullige foto's circuleren. Met daaroverheen gedrukt "Groetjes uit Rhoon". Stay tuned.
woensdag 27 april 2011
De reacties op deze serie zijn net zo zeldzaam als een koe die bezig is aan een rondje nordic walking. Maar ze zijn er wel. Zo raakte onze zwartboekschrijver van de ene op de andere dag zonder bef te zitten. Jawel. Lees en ween:
"In de reeks "Tussen premies en piraten" wordt met enige regelmaat verwezen naar het inmiddels bekende zwartboek. We maken even een tussenstapje naar 26 april 2011. Sinds 2003 werd ik bijgestaan door mijn raadsman, de heer Sanders. Mr. Simon Sanders. Hoe ben ik aan hem gekomen? André Martens, onze meesteroplichter die OHRA-Delta Lloyd voor 25 miljoen in het krijtstreep hees, kende de heer Bartels. Mr. Dion Bartels. U weet wel, die juridische moraalridder die opkwam voor alle geldwolven die dachten met geleend geld rijk te kunnen worden. De zogenaamde winst verdriedubbelaars van de DEXIA bank. Nou, Dexia, eigenlijk Aegon, maar die hadden het net op tijd verkocht.
De enige die ooit wijzer is geworden van al die procedures is Bartels zelf. Wet van de getallen zeg maar. Veel keer weinig is ook veel. De gedupeerden stortten allemaal een fixed fee aan Bartels, die vervolgens namens de groep gedupeerden de procedures voerde. Vele gedupeerden keer een fixed fee is ... juist, heeeel veel geld. Bartels werkt nu overigens, na het uiteindelijke faillissement van Bartels II, bij Seats and Sofa's. Ook een bank, maar dan anders.
Bartels dreef in de jaren negentig het naar hem vernoemde advocatenkantoor in Utrecht. Bartels I zullen we maar zeggen. Het begeleidde Martens bij de verkoop van zijn onderneming aan OHRA- Delta Lloyd. Kleine wereld, die van de oplichters. Bartels leed overigens aan de ziekte megalomanie en trok Bartels I, waar Sanders werkte, helemaal leeg. Om te redden wat er te redden viel nam Sanders de tent over onder de naam BBS Advocaten om vervolgens, in 2007 meen ik, zelf naar het Utrechtse faillissementsschavot te worden overgebracht. Mr. Bartels was inmiddels met Bartels II begonnen en had net zijn Dexia cashcow gevoederd.
Maar vanaf het faillissement van Hestia in maart 2005 (eigenlijk al daarvóór) tot in 2007 was Sanders juist degene die al mijn belangen behartigde tegen ASAM, Rob Beumer en ASR. Hij is dus de jurist die alles weet. Ook van alle criminele zweem die rondom ASAM en Beumer hing. Hij was de man die mij behoedde voor de verbouwing van het gelaat van Beumer. Welnu, Sanders moest zich overgeven aan sollicitatieprocedures. Best lastig als je net een faillissement aan je fiets hebt hangen, maar het kan. Om een lang verhaal kort te maken: van alle kantoren waar je terecht kan ging Sanders aan de slag bij CMS Derks Star Busmann. De huisadvocaat van ASR!!!! Toeval??? Ik weet het niet, maar hij was mijn enige strohalm bij mijn pogingen om in gesprek te komen met het huidige bestuur van ASR.
Terug naar 26 april jl. De afgelopen week is hier het topje van de ijsberg onthuld in het Hestia-dossier. Ook Sanders hield ik op de hoogte van wat er speelde. Echter, op 26 april bereikte mij per SMS de mededeling, dat hij niets meer voor mij kon doen. Dat het beter was dat wij elkaar niet meer spraken. Hij wenste mij sterkte met de ASR-zaak. Nou ja zeg, en dan notabene met een SMS. Jarenlang een goede, soms zelfs vriendschappelijke relatie, waarbij ik mijn zuurverdiende centjes graag aan hem overmaakte als we weer eens een zaakje hadden. En nu het wat spannender wordt, de druk wordt opgevoerd en de waarheid eindelijk eens een beetje boven water komt, kan ik de spreekwoordelijke boom in. Leuk. Wonderdokter Eichner vertelde mij ooit dat de naam ASAM is afgeleid van een bomensoort. Schijnt ook verwerkt te zijn in het logo van AMEV destijds. En ik maar denken dat het stond voor Actief Samenzwerende Assurantie Mafia. Hoe dan ook, Simon bedankt voor alles en het ga je goed!".
Best nog wel een vriendelijk briefje. Want in de affaire rond staatsbedrijf ASR valt nog wel wat meer af te dingen op de rol van advocatenkantoor Derks Star Busmann. Komen we nog op terug. Stay tuned.
maandag 2 mei 2011
Hadden we het in aflevering 19 van deze affaire over het prestigieuze befkantoor Derks Star Busmann, dit keer zetten we ene mr. P. Dijkmans in een bos paardenbloemen. Ook hij blijkt een curieuze dubbelrol te hebben gespeeld in deze story rond de ASR-outfit. Kregen we een uitvoerige mail van Jos Lindhout over die u hier op uw gemakkie kunt consumeren. Have fun en stay tuned.
donderdag 5 mei 2011
Oktober 2004. De Hestia Groep staat op instorten en de in zeer zwaar weer terechtgekomen directeur-aandeelhouder schrijft zijn zwartboek. Gericht aan de hoofddirectie Fortis ASR NV en het hoofdbestuur van Fortis NV om hen duidelijkheid te verschaffen over het naar de kloten gaan van zijn onderneming. Hij heeft namelijk de indruk, dat zij niet tot nauwelijks op de hoogte zijn van alle narigheid die zich tot dan toe achter de schermen had afgespeeld. Het begin kent u al zo'n beetje (1). Het eind nog niet. Komt ie:
" ... Maar goed, het is half september als een journalist een afspraak met mij maakt om een gesprek te hebben over de overname van PSL. Hij vraagt mij of ik bekend ben met een zekere Henk van de Meene. Ik vertelde hem dat ik Henk meerdere malen op verzoek van Beumer heb gesproken in het kader van de bouw van een assurantieplatform. De journalist overhandigde mij het dossier Henk van de Meene. Het dossier kan ik niet bijvoegen bij gebrek aan een scanner, maar veel over deze Van de Meene is te traceren Op Google [geavanceerd] met alle woorden "Hakkelaar" met de exacte woordcombinatie "octopus" en met een van deze woorden "Van de Meene".
U zult versteld staan. De link tussen onderwereld en bovenwereld is hier gelegd.
Deze Van de Meene heeft een belangrijke rol gespeeld in het leven van Johan V., alias "de Hakkelaar". Van de Meene zou als vermeend financieel brein achter het Octopus syndicaat zijn gearresteerd en later naar België zijn gevlucht. Volgens Beumer valt het allemaal wel mee, maar omkoping van Officieren van Justitie, sekslijnen, Russische spionagesatellieten, witwaspraktijken en noem maar op...
Volgens Beumer was de enige link tussen Johan V. en Van de Meene de Ferrariclub. Van de Meene zou eens zo'n bolide hebben verkocht aan V. Ik wil dit niet. Ik wil er niet mee in contact worden gebracht. Beumer heeft mij en mijn gezin blootgesteld aan gevaren die levensbedreigend kunnen zijn. Ook de vele inbraken waarbij relevante informatie en servers werden ontvreemd bezie ik nu in een ander daglicht. Beumer wilde mij aan Van de Meene koppelen en de journalist in kwestie, die absoluut anoniem wil blijven, vertelde mij dat het platform was bedoeld als witwaspraktijk. Steeds meer mensen weten mij te vertellen, dat Beumer de meest schimmige relaties heeft en dat zijn vertrek destijds bij de politie ook niet geheel zonder rumoer is verlopen.
Na ontvangst van deze stukken completeerde ik mijn zwartboek en bracht het naar de voorzitter van het bestuur van Fortis, de heer J. van Ek. En toen brak natuurlijk letterlijk de pleuris uit. Beumer was op zijn jongeheer getrapt. Ondertussen bereidden Martens en Princen [advocaat, red.] het beslag op het woonhuis van Beumer voor teneinde doorfinanciering te bewerkstelligen. Dit was voor mij het moment om definitief een streep te zetten. Princen bedankte ik voor zijn werkzaamheden, waarna hij mij direct in privé aansprak voor betaling van zijn nota's. En Martens vertelde ik dat ik samen met mijn echtgenote een laatste poging zou ondernemen richting Beumer cq. ASAM. Princen werd direct de advocaat voor Martens en meldde mij dat wat wij ook met ASAM overeenkwamen de rechten in de managementovereenkomst van Martens gerespecteerd moesten blijven. Zo niet, dan zouden zij mij in persoon aanspreken voor alle schade die Martens zou oplopen. En zo geschiedde".
Je zal een polisje hebben lopen bij ASAM/ASR. Of als Feijenoorder in de Kuip rondhobbelen met hun reclame op je buik. Zoiets verwacht je toch niet van zo'n keurige staatsonderneming? Maar we zijn er nog niet. Stay tuned.
vrijdag 6 mei 2011
Haaaaaa, weer even verder bladeren in het Hestia-zwartboek. Komt ie:
"Mijn echtgenote had inmiddels Beumer gesproken, die haar bedreigde. Hij vertelde dat wij beter het land uit konden en dat hij niet instond voor represailles van Van de Meene. "Jullie gaan helemaal kapot".
Uiteindelijk zijn we aan de onderhandelingstafel gekomen en hebben afspraken gemaakt over de voortgang van de Hestia Group BV. Beumer eiste het definitieve vertrek van Martens als directielid met alle consequenties op de koop toenemend.
Het zou goed komen met de Hestia Group BV. Beumer had een koper voor Eindhoven en dan zou er ruimte ontstaan voor de doorfinanciering van Hilversum.
Een zakenrelatie van mij, Raspoort te Haarlem, zou ook met mij meedoen en er zou een nieuwe gezonde cluster kunnen ontstaan. Ik moest me richten op de commercie. Jan Eichner werd weer uit de ziekenboeg gehaald en werd weer directeur in Eindhoven. De koper deed zijn boekenonderzoek en een aandelentransactie was een feit. Alleen moest het door Lindhout gelegde beslag op de aandelen worden gelicht. Beumer zou Hestia Hilversum in de gelegenheid stellen af te rekenen met Lindhout en via Machteld Derks van het gelijknamige advocatenkantoor werd een bieding aan Lindhout gedaan. Alle oplossingen voor de kerst op tafel. Toch??".
Nou niet dus. Maar dat deel van de story bewaren we voor het weekend. Mooi weer. Versnapering erbij. Ziet er gezond uit. Behalve misschien voor een handjevol boys uit het Walhalla van ASAM/ASR-boys, tenzij dat een stel sadootjes zijn. Stay tuned.
maandag 9 mei 2011
Als het mes langs je adamsappel gaat kan je beter niet met je moeder gaan bellen. En dat doen ze dan ook niet bij ASAM/ASR. De verzekeringsmaatschappij met een snuifje crimi in zijn aanbod. Ze zitten doodstil daar in Utrecht. En wij smullen gewoon door. Met nog eens een hapje uit het slotaccoord van het inmiddels vermaarde zwartboek. De laatste zin van de vorige aflevering luidde: "Alle oplossingen voor de kerst op tafel. Toch?". De voormalige directeur van Hestia zat helemaal in de jinglebells, maar kwam niet veel later van een iglokermis thuis. Hij schreef het volgende. Komt ie:
"Eigenlijk wel, totdat Martens en Princen begin januari 2005 met een claim kwamen, beslag op mijn huis en bankrekeningen legden en een procedure tegen mij in privé begonnen. Voor Beumer weer een aanleiding om alle gedane voorstellen in te trekken en vervolgens mij het faillissement te laten aanvaarden. En dat is nu gebeurd. Hestia Group BV, die net lekker begon te draaien vanaf september is failliet. Door het alsmaar rekken en trekken, de vele omtrekkende bewegingen en het niet nemen van beslissingen door Beumer lijkt het of ik het faillissement niet durfde aan te gaan. Niets is minder waar, maar als er steeds oplossingen voorhanden zijn of worden aangedragen dan wacht je daarop en probeer je de club overeind te houden.
Martens en Princen hebben de procedure tegen mij verloren en dat voelt in ieder geval nog een beetje goed. Het is wel verdrietig als je alleen in de rechtzaal zit om je eigen faillissement aan te vragen. Zelfs van Beumer of zijn mensen heb ik geen enkele reactie mogen ontvangen. En Jan Eichner??? Die is weer ziek naar huis. Al sinds eind januari. Ik merk dat ik er nu alleen voor sta en zal samen met mijn gezin deze volgende episode moeten doorstaan.".
Dat was in 2005. Ondertussen heeft de bewogen directeur de strijdbijl weer opgegraven en af en toe mogen wij ermee hakken. En dat levert niet alleen interessante spaanders op, maar ook kostbare litertjes adrenaline. Heerlijk. Stay tuned.
dinsdag 10 mei 2011
Nou vooruit. Nog één hapje uit het zwartboek van de voormalige directeur van de Hestia Group. Vooral omdat het zo leuk is voor ons hier in Den Bosch. Daarvoor gaan we terug naar het moment waarop PSL dreigde te worden overgenomen door drie "Quote 500-boys". Komt ie:
" ... Maar goed, het wordt stil. Althans rond deze zogenaamde investering Toch blijft zoiets je bij en begin 2003 vraag ik nog eens, uit pure interesse, hoe dit nu eigenlijk geregeld is en hoe het gaat met PSL. Het blijkt dat ASAM uiteindelijk zelf investeert, maar van een groepje investeerders - de heren GEERIS, Van den Hombergh en Van de Meene - de toezegging van een borg heeft gekregen".
Hoe dit verderop in de procedure gierend uit de hand loopt weten we inmiddels. De deal komt op de tocht te staan en ...:
"De zogenaamd betrouwbare borgverleners dreigen de hele groep zoals zij dat zelf noemen "ondersteboven te trekken" en die borg te cancellen. Maar het onderuit halen van PSL wilde ASAM cq. Beumer natuurlijk niet. Die heeft dan wellicht heel wat uit te leggen aan zijn Raad van Bestuur cq. hoofddirectie".
Dat laatste suggereert, dat Beumer mogelijkerwijs op eigen houtje heeft geopereerd bij de PSL-transactie. Iets wat in onze eerdere bijdrages ook al door het dunne ASAM-behang schemerde.
Hoe dit ook zij, voor ons was de naam van Geeris een reden om een gebakkie bij de koffie te serveren. Want over de uit het rijke Bossche leven stammende Leo hebben wij in het verleden al de nodige narigheid geventileerd. Zoals zijn connectie met de lelieblanke Amsterdamse advocaat Oscar Hammerstein en de met Willem Endstra (rip) in verband gebrachte racefanaat Herman Buurman (1). En nu blijkt hij dus ook zaken te doen met Henk van de Meene, ooit een vertrouwde partner van Johan Verhoek aka "de Hakkelaar". Is dat smullen of is dat smullen? Stay tuned.
(1) Zie de afleveringen 7 en 8 van de serie "Shredder" op onze "Followup"-site.
woensdag 11 mei 2011
In aflevering 19 van deze roemruchte serie is al eens de naam van mr. Simon Sanders voorbijgekomen. De voormalig directeur van de Hestia Group zette gisteren de deur open voor de introductie van nog een licht geactualiseerd stukkie uit zijn zwartboek, waarin de naar de beftank van Derks, Star, Busman verhuisde Simon ook figureerde. Lees en huiver. En stay tuned.
woensdag 25 mei 2011
Kijk, nou gaan we begrijpen waarom de topdogs van ASR zich zo stil houden als een pak Venzmuisjes over onze serie narigheid binnen dit staatsbedrijf. Volgens het Financieele Dagvod van vandaag zijn er namelijk plannetjes in de maak om ASR naar de beurs te sleuren. Om langs die weg de brandkast van Kees de Jager weer een beetje op te vullen. En dan kan je natuurlijk geen heisa gebruiken over het willens en wetens in de berm manouvreren van gelieerde verzekeringsvehikels. Begeleid door het zingen van kogels en het uitoefenen van wat chantage. Laat staan de kans lopen dat er beeldmateriaal vrij komt van avonturen à la Fred the Shred en Grijpman Groenink (1).
Voor ons overigens een stimulans om ons zwaard tijdelijk mee te geven aan een scharensliep en in de nabije toekomst extra scherp weer terug te keren op het slagveld vol verzekeringsboeren en curatoren. Stay tuned.
(1) Zie "Tussen poen en penis" van 23 mei jl.
zondag 5 juni 2011
"ASR kiest ervoor om op een andere wijze invulling te geven aan haar sponsorbeleid. Over op welke wijze we dat precies gaan doen, nemen we komend jaar een besluit".
Aldus vandeweek Jos Baeten, de bestuursvoorzitter van het verzekeringsvehikel. Ging over het beëindigen van het sponsorcontract met Feijenoord. Een ding kunnen we aan de hand van die mededeling met zekerheid vaststellen: Jos Baeten leeft!!
We hadden namelijk onze twijfels, omdat wij hem op 13 april een mail toezonden met een stel prangende vragen (1). Nooit antwoord op gekregen. En gezien de inhoud van die vragen welt na een paar weken toch de vraag bij je op "Jos zal toch niet ...". Niet dus. Nou maar hopen, dat ie nog eens een antwoord weet te formuleren. Morgen misschien. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 12 van deze serie.
woensdag 29 juni 2011
Het mag in de Hestia-affaire dan zo stil zijn als een doofstomme krekel er gebeurt achter de pluchen gordijnen een heleboel. Neem nou Dirruk Edens. De curator van dit wespennest sinds april 2005. Dirruk krijgt al maanden lang mails voor zijn mik van voormalig PSL-eigenaar Jos Lindhout, die zich concentreren rond deze strikt vertrouwelijke overeenkomst. Opgesteld door het toen nog alive and kicking zijnde befkantoor van Dion Napoleon Bartels, Boerman en Sanders. Wat er met die Boerman is gebeurd valt buiten het bereik van onze leesbril. Maar zoals u weet is Dion met de fanfare mee en Sanders verhuisd naar het o zo deftige Derks, Star, Busmann (1). De beffen van ASR. Het verzekeringsvehikel dat hopsen buiten de deur, chantage en hier en daar een kogelgat kennelijk ook in zijn pakket had opgenomen. En dat is voor sommigen binnen het bedrijf misschien toch wat al te heftig. Zo maakte Johan van der Schoot, al zestien jaar directeur praatpaal bij ASR, gisteren bekend dat ie per 1 oktober de kuierlatten neemt. Hoeft ie in ieder geval niet voor de augiasstal te gaan staan als de deur mocht bezwijken.
Wat wilde Lindhout zo graag van Edens weten? In eerste instantie iets heel simpels.
Heeft curator Dirruk de rechter commissaris op de hoogte gesteld van de inhoud van deze specifieke overeenkomst, waarvan blotebene de begrafenis van het vermaarde zwartboek van directeur Marcel van den Berg onderdeel uitmaakte. Dat die inhoud hier en daar een parodie van de werkelijkheid was en dat Van den Berg veel later pas besefte dat hij door ASR bij de bumper was genomen, is inmiddels al polisbreed in deze serie naar voren gekomen. De reacties van de curator waren curieus. In plaats van gewoon "ja" te zeggen bleef ie omzichtig rondscharrelen. Daarmee voedsel gevend aan een paar ton wantrouwen bij Lindhout. Zou je het zelf wezen. En hij formeerde een aanvullend pakket venijnige vragen in de richting van Dirruk. Ondermeer over het al ruim drie jaar uitblijven van verslagen over diens werkzaamheden in deze affaire, waarmee toch zo'n tien meloen is gemoeid. Maar daarover meer in een volgende aflevering. Stay tuned.
1. Zie voor deze vindingrijke Simon Sanders vooral aflevering 25 van deze serie.
donderdag 30 juni 2011
Nee, toegegeven, we verwachten er eigenlijk niet veel van. Maar nooit geschoten nooit een gat in de auto van je baas. Dus schreven we de volgende brief aan mevrouw Melissen, de rechter-commissaris in de Hestia-ruïne. Komt ie:
"Geachte mevrouw Melissen,
Wij zijn al geruime tijd bezig met een artikelenserie die zich ondermeer focust op de o.i. ongebruikelijke gebeurtenissen rond de ondergang van de Eindhovense assurantiebemiddelingsonderneming PSL. Het faillissement van de in Hilversum gevestigde Hestia Group maakt daarvan onderdeel uit en als wij goed geïnformeerd zijn, valt de afwikkeling daarvan onder uw controle.
Op 29 juni jl. publiceerden wij op onze website een strikt vertrouwelijk document, dat grosso modo de voorwaarden bevatte, waaronder Hestia in de gelegenheid werd gesteld PSL over te nemen (zie Bijlage).
Tussen de oud-eigenaar van PSL en curator Edens is met betrekking tot de inhoud van dit document onlangs een tamelijk explosieve discussie ontstaan over de vraag, of de heer Edens u heeft geïnformeerd over de faits et gestes van de bij deze affaire betrokken partijen die in voornoemd document aan de orde komen cq. u toentertijd het document heeft doen toekomen.
Om verder zinloos krijgsgeweld tussen beide heren te voorkomen, zouden wij graag van u willen weten of de heer Edens u inderdaad direct op de hoogte heeft gesteld van dit in onze ogen merkwaardig epistel.
U bij voorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking,
Hoogachtend,
Jan Portein,
redacteur Kleintje Muurkrant
website www.stelling.nl/kleintje
Postbus 703
5201 AS Den Bosch".
Mooier kunnen we het niet maken. Stay tuned.
maandag 4 juli 2011
Op 13 april jl. hebben wij een mail gestuurd naar Jos Baeten, het opperhoofd van ASR. Nooit antwoord op gehad. Jos vindt ons blijkbaar te min. Wij zijn overigens niet de enigen die op Jos' gesloten kaken stuiten. Ook de slachtoffers van het PSL/Hestia-schandaal krijgen van hem geen letter. En inmiddels gaat het verwurgen van de laatste overblijfselen van dit bemiddelingskantoor gewoon door. Dat veroorzaakte witte woede bij voormalig PSL-eigenaar Jos Lindhout, die vandaag aangifte gaat doen bij Justitie en dat in de volgende mail aan ons Joske aankondigde. Komt ie:
"Geachte heer Baeten,
Zoals bekend werden/worden er door partijen grote inspanningen verricht om een faillissement van kantoor Capelle te voorkomen. Uw organisatie is door hen in het verleden hiervoor reeds aansprakelijk gesteld, daar met name de rol van het duo Eichner/Beumer in deze een uiterst dubieuze was.
Als aanspreekpunt voor PSL Capelle fungerend heeft Beumer bij herhaling beloofd de hen toekomende provisies van Hestia (minimaal 500.000,- voor gemaakte produktie) betaalbaar te stellen. Bij het faillissement van Hestia, en ondanks herhaalde toezeggingen, zijn deze provisies nooit betaald. Dit gold overigens tevens voor de pensioenpremies van het personeel.
In het zicht van het faillissement nam uw werknemer schielijk de “kuierlatten” en liet, ondanks zijn herhaalde toezeggingen e.e.a. te regelen, partijen achter met grote vorderingen.
Ook Van den Berg mocht deze namens Hestia niet betalen daar Beumer eiste dat ASAM in alle gevallen voorrang diende te krijgen bij betalingen. En zo geschiedde...
Gevolg hiervan is dat o.a. Capelle een claim ingediend heeft bij de u zo “welwillende” curator en derhalve, ondanks de gedane privé inspanningen, in zwaar weer is geraakt. De door hen gedane koopsom van de portefeuille als franchisenemer in 2003, is door uw organisatie via Hestia overigens wel geïncasseerd
Schokkend gisteren te vernemen dat een partij welke bereid was de schadeportefeuille van Capelle te kopen, gisteren afgehaakt is.
Nog schokkender is de reden: indien dit volmachtbedrijf zaken zou doen met ondergetekende of Capelle, da zou ASR de aan dit kantoor verstrekte volmacht intrekken.
Na jarenlang vergelijkbare (en aantoonbare) tactieken uitgehaald te hebben, deinst U er blijkbaar zelfs niet voor terug om, in deze door Uw organisatie zelf veroorzaakte precaire en specifieke situatie, uw (machts) invloeden te laten gelden. Te laf om openlijk de dialoog aan te gaan, wel bereid om keer op keer te chanteren, bedreigen, intimideren en desnoods om te kopen.
Uw machtsmisbruik gaat ver en levert meestal de gewenste respons op, daar partijen binnen de branche nu eenmaal ook door moeten gaan met hun werkzaamheden. Daarom blijven de ongekend criminele praktijken voor het grote publiek verborgen en heeft Uw “maatschappelijk door de staat gesubsidieerde beleid” kunnen plaatsvinden in het schemerduister.
Dat dit veel zakelijk alsmede privéleed bij nietsvermoedende en onschuldige slachtoffers teweeg brengt, interesseert onze witte boorden criminelen echter helemaal niets. Maar eens gaat het natuurlijk helemaal fout en gaat een dossier uw jarenlange zeer duistere aktiviteiten ondubbelzinnig onthullen. Het gehele Hestia dossier zal hiervoor als ultieme voorbeeld gelden.
Zoals bekend, zijn er veel inspanningen verricht om dit acute naderende onheil, als slachtoffer nummer zoveel, te voorkomen.
Inmiddels is vele malen getracht om tot een dialoog met U te komen n.a.v. de gehele Hestia problematiek. Geen enkele reaktie, anders dan een dreigbrief van uw advocatenkantoor, welk overigens in dit dossier ook bepaald geen onbesproken blad is ....
Zoals meermalen gesteld, verzoek ik U om uw dreigementen dan maar eens waar te maken. Gaan we eindelijk eens publiek en zullen we zien wie de waarheid spreekt. Zou nog een leuk klusje zijn voor uw afscheidnemende PR directeur Van der Schoot. Of durft men binnen ASR niet de openlijke confrontatie aan te gaan, wetende dat ons bewijsmateriaal overweldigend is en hier voor ASR alleen maar grote imagoschade te behalen is?
Bedrieglijke bankbreuk, chantage, intimidatie, faillissementsfraude, machtsmisbruik, kontakten met onderwereld, persoonlijke bedreiging, omkoping etc. Allemaal ingrediënten waar onze keurige (door de Nederlandse staat overeind gehouden) verzekeraar zich aantoonbaar mee bezig hield en houdt. Maatschappelijk een totaal onaanvaardbare wijze van bedrijfsvoering waarbij de slachtoffers tevens als belastingbetalers dit “beleid” mede subsidiëren ... !
U bent in het verleden bij herhaling, d.m.v. concreet bewijs alsmede verzoeken tot dialoog, uitgenodigd te reageren. Als eindverantwoordelijke (net als uw voorganger Van Ek overigens) heeft u nooit de moeite genomen uw verantwoordelijkheid te nemen.
Voor ons is het derhalve genoeg geweest en dienen wij derhalve op andere wijze de “dialoog” te zoeken. Dit zal geschieden d.m.v. aangifte bij Justitie alsmede de AFM m.b.t. de bovengenoemde feiten. Uiteraard zal tevens al het in ons bezit zijnde materiaal hieromtrent aan de betreffende instanties ter beschikking worden gesteld. Weet tevens heel belastingbetalend Nederland, wie en met name wat voor “aktiviteiten” men subsidieert ...
Met vriendelijke groet, Mede namens een aantal andere ernstig gedupeerden, Jos Lindhout
Ps: ik zie uw aansprakelijkheidstelling overigens met alle plezier (eindelijk) tegemoet!
Dat wordt knallen met de ballen. En u zit ereloge. Stay tuned.
woensdag 20 juli 2011
Heeft Hestia/PSL-curator Dirruk Edens nou wel of niet rechter-commissaris Melissen op de hoogte gesteld van de "strikt vertrouwelijke overeenkomst", die op 15 april 2005 in Dirruk's gleuf werd gepropt door het roemruchte befkantoor van Napoleon Bartels? Goed, in de inleiding stond wel het volgende:
"Niet voor publicatie of inzage derden ten kantore curator, Van den Berg (directeur Hestia, red.) is ermee bekend dat u deze brief met als bijlage het door Van den Berg opgestelde zwartboek aan de rechter commissaris zal toezenden in het kader van de door ASAM (dochter verzekeringsmaatschappij ASR,red.) en Van den Berg voorgestane transactie en dat deze twee stukken dus deel zullen gaan uitmaken van het niet openbare griffiedossier",
maar heeft Dirruk gevolg gegeven aan Nappie's suggestie? En zo ja, wanneer dan wel? (1). Tot nu toe hield de curator over die kwestie de boven en onderkaak op elkaar gehouden. Met een devoot geloof in transparantie bij de overheid en haar aanhangsels benaderden wij dus op 29 juni mevrouw Melissen met de beleefde vraag of zij inderdaad stante pede het bewuste, strikt vertrouwelijke epistel van de heer Edens had ontvangen (2). Geen antwoord. Nou kan mevrouw Melissen op vakantie wezen, maar is er dan geen uitzendkracht of een tiepkip die ons daarover even een krabbeltje kan sturen? Als mevrouw Melissen niet op vakantie is? Druk, druk, druk misschien? We wachten af. Stay tuned.
1. Voor de rest van het document verwijzen wij met innige deelneming naar aflevering 28
2. Zie aflevering 29
dinsdag 23 augustus 2011
Is rechter-commissaris Melissen wat zompig tussen de kwabben of speelt zij met ons op uiterst ingenieuze wijze het spel kastje-muur in de Hestia-affaire? Zijn wij nog niet uit. U mag het zeggen. Aan de hand van haar antwoord op onze missive van 30 juni jl. waarmee zij ons gisteren verraste (1). Komt ie:
"Uit uw brief maak ik op dat er een discussie zou zijn tussen de curator, mr. Edens, en de oud-eigenaar van PSL. Uw rol in deze discussie is mij niet duidelijk.
Informatie over de afwikkeling van een faillissement is in de eerste plaats te vinden in de openbare verslagen die de curator uitbrengt. In het belang van de goede afwikkeling kunnen schuldeisers onder omstandigheden nog nadere informatie aan de curator vragen. Indien de oud-eigenaar van PSL tevens schuldeiser is en vragen met een dergelijke strekking heeft, kan hij zich tot de curator wenden, of desgewenst ook tot ondergetekende".
Nou kan het aan ons liggen, maar het moet zelfs iemand met een Inholland-diploma duidelijk zijn dat wij tot de Nederlandse pers behoren. Op 18 mei 2009 nog erkend door een Haagse collega van mevrouw Melissen in het "lekkageproces" rond oud-AIVD-er Paul Herrie (2). Dus wat nou onze onduidelijke rol in dit geheel?
En daarna opperen, dat een schuldeiser altijd voor nadere informatie terecht kan bij de curator en zelfs bij Hare Justitiële Hoogheid zelve, is wat ons betreft een teken dat mevrouw Melissen niet de moeite heeft genomen om deze serie even tot zich te nemen. Of in ieder geval de ietwat eenzijdige correspondentie tussen Jos Lindhout en curator Dirruk Edens. Overigens was de "oud-eigenaar van PSL" heel gelukkig met bovenstaand epistel. Toch nog iemand blij. Stay tuned.
1. Zie voor onze missive aflevering 29.
2. Trek ons archief open en de cloaks en daggers vliegen je tegemoet.
donderdag 1 september 2011
Het is nog geen september en iedereen is drijfnat teruggekeerd of er weerklinken schoten in de omgeving van de riante verzekeringswinkel ASR in Utrecht. Figuurlijk deze keer.
Dit nieuwe gedruis houdt verband met de door ons zo met zorg gekweekte PSL-affaire. Ondanks een vat vol listigheden van allerlei beffen die bij deze zaak betrokken waren en zijn, ziet het er nu toch naar uit dat de hele boel in de juridische molen belandt. En dus in de volle openbaarheid. Met alle listen en lagen. Met alle betrokkenen, van hoog tot laag. Ook luitjes die inmiddels aan hun dure stutten hebben getrokken. Zoals ex-CEO Jacques van Ek, de voorganger van Jos Baeten bij het assurantievehikel. De man die het zwartboek van Hestia-directeur Marcel van den Berg destijds ongelezen zou hebben teruggestuurd (1). Naar verluidt omdat zijn afscheid voor de deur stond en hij de hele shit graag aan zijn opvolger overliet.
Sjakie ging leukere dingen doen. Zo werd hij bijvoorbeeld de Sitting Bull van de Raad van Commissarissen van FC Utrecht, de Amfors Groep en Bouwinvest, was dat al bij Soweco, werd toezichthouder bij de Hogeschool van Utrecht en drijft als consultant nog een eigen nering vanuit zijn woonplaats Soesterberg.
Zoals gebruikelijk met dit soort stamoudsten niet eenvoudig te bereiken. Hadden wij hem nodig dan? Nou, eigenlijk wel. Wij hebben ooit een open briefje in de gleuf van Jos Baeten gemikt (nooit een antwoord op ontvangen), maar wij realiseerden ons dat de bulk van de PSL-affaire onder de verantwoordelijkheid viel van vriend Van Ek. Sjakie moet wel van een geintje houden. Hij is groot geworden met de Lof der Zotheid op zijn nachtkastje. Dus besloten wij dezelfde, zij het licht aangepaste, mail die wij Jos gestuurd hadden ook bij Sjaak in het vooronder te duwen. Via het meisje Bijsterveld van ASR's persafdeling in Utrecht.
Pro memorie, daar komt ie nog een keer:
"Geachte heer Van Ek,
Is het juist dat de voormalige directeur van de afdeling Financieel Intermediair Beheer bij het onder ASR ressorterende ASAM en toezichthouder op de interne veiligheid aldaar ooit gebruikmaakte van een Hell's Angel om een afgeketste fusie tussen twee ondernemingen in het noorden van het land waarin ASAM participeerde toch te verwezenlijken door deze gemotoriseerde enforcer een bezoekje te laten brengen aan het privéadres van een van de onderhandelaars?
Is het juist dat de op 2 november 2005 vermoorde avontuurlijke ondernemer Kees Houtman en meer figuren uit deze branche met enige regelmaat hun opwachting maakten bij ASAM voor een onderhoud met voornoemde directeur?
Is het juist dat "beveiligers" bij ASAM in die periode gewapend rondliepen?
Is het juist dat deze directeur files bijhield van de "faux pas" die topfunctionarissen van ASAM cq. ASR bij tijd en wijle maakten en die in sommige gevallen lardeerde met expliciete foto's?
Is het juist dat de zich in een gepantserde auto verplaatsende heer Van de Meene, die in het voorjaar van 2003 een poging ondernam om het door ASAM gedirigeerde PSL over te nemen, voor die tijd al tot de kennissenkring van deze directeur behoorde?
Is het juist dat er geen antecedentenonderzoek naar de heer Van de Meene was gepleegd toen bedoelde directeur hem als redder van PSL introduceerde?".
Dat van die kogelgaten in de auto van de dirrekteur hebben we maar weggelaten. Dat geintje dateerde volgens getuigen uit 2009 en toen was Sjaak al lang vertrokken. Overigens, het verhaal dat hij het zwartboek niet gelezen zou hebben komt ons net zo onwaarschijnlijk voor als een brief encounter of the first kind tussen onze jeune premier en een mevrouw uit de categorie glijbanen en wipkippen. Vooral gezien de oekazes die huisbef Derks, Star, Busmann richting Marcel van den Berg afschoot om hem te pressen zijn excuus aan Van Ek aan te bieden voor zijn zwartboek. Laten we volgende keer even een lichtje over schijnen. Stay tuned.
1. Zie voor een paar weelderige citaten uit dat zwartboek eerdere afleveringen
vrijdag 2 september 2011
Waar denk je aan als je dit leest:
"Is het juist dat deze directeur files bijhield van de "faux pas" die topfunctionarissen van ASAM cq. ASR bij tijd en wijle maakten en die in sommige gevallen lardeerde met expliciete foto's?" (1)
Ja, hè? Ja, wij ook. Freudiaans als we zijn. Maar voormalig directeur Financieel Intermediair Beheer Beumer kan uiteraard ook wat "faux pas"-files hebben aangelegd die niks met glijbanen en wipkippen te maken hadden. Zakelijke "faux pas".
Zo was er eens een mevrouwtje, dat in de laatste decennia van de vorige eeuw de vertrouwensfunctie van procuratiehouder vervulde bij de directie van Fortis/AMEV. Het moederbedrijf van Asam waar ook Beumer sinds 1984 actief was.
In het jaar 2000 had dat mevrouwtje er kennelijk tabak van en nam haar congé. Ze zette in Utrecht een eigen nering op als mediator oftewel bemiddelaar bij juridische haarkloverijen. In haar centrale verwarming maakt ze wel melding van haar carrière bij Fortis/Amev, maar noemt de naam niet. Mogelijk uit zakelijke overwegingen.
Hoe dit ook zij, in mei van datzelfde jaar en met kamerbrede waarschijnlijkheid vóór haar congé, klapte zij tijdens een heerlijk déjeuner met een gekookt eitje en haar echtgenoot uit de directieschool. Fortis/Amev ging in oktober ASR overnemen.
Haar mannetje kwam uit een kleurrijke familie. Mannetjes vader was advocaat en plaatsvervangend rechter geweest en had daaraan naast een leuk spaarvarken ook bloeiende contacten met het OM overgehouden. Mannetje zelf was een gerenommeerde bef en zijn broer had een reputatie als avontuurlijk ondernemer. Dat avontuurlijke zat trouwens ook in de genen van onze bef. Ergo, toen diens vrouwtje tijdens het tikken van haar eitje het overnameplan van ASR over tafel zeilde, zag hij meteen ongekende mogelijkheden opdoemen. Kennis maakt in die kringen namelijk niet alleen macht maar ook money.
Voelt u hem aankomen? Stay tuned.
1. Zie onze mails aan ex-CEO Sjaak van Ek (gisteren) en aan de huidige CEO Jos Baeten (13 april jl.)
zondag 4 september 2011
Stel je kruist de juridische degens met een taaie tegenpartij. Dan wil de hulp van een mediator nog wel eens helpen om de strijd te beslechten. Moet wel iemand zijn die je blind kan vertrouwen en wat zichzelf betreft een beetje transparant is. Dachten we zo.
Dus goegelden wij ons een ongeluk naar de voorgeschiedenis van de in onze vorige bijdrage geïntroduceerde ex-procuratiehouder van Fortis/AMEV. Hoe oud mag dat mevrouwtje wezen? Welke vooropleiding heeft ze genoten? Waar heeft ze gestudeerd? Wanneer is ze afgestudeerd? Heeft ze haar kennis in de loop van de tijd nog wat bijgespijkerd? Zulke doodgewone dingen dus.
Merkwaardigerwijs leverde dat buitengewoon weinig op. Alleen dat zij in 2007 een Masterclass mediation cursusje heeft gevolgd. En dat ze in 1975 als advocaat is beëdigd. Net als haar echtgenoot, die met haar trouwens op herhalingsoefening ging.
Verder eigenlijk niks. Dat was voor ons aanleiding om eens uitgebreid te gaan hengelen. Daarbij haalden wij al snel de anekdote op dat zij op de middelbare school iets spannends had gehad met haar leraar Duits, ene Van M., en dat niet iedereen die liaison had geapprecieerd. Of zij desondanks succesvol door haar eindexamen was gekomen, bleef helaas onduidelijk. En dat gold eveneens voor het antwoord op vragen als hoe zij haar huidige echtgenoot wist te strikken, waar ze vervolgens als advocaat de praktijk indook en hoe ze bij Fortis/AMEV terecht is gekomen.
Wij blijven verder hengelen. Niet alleen naar haar verleden, maar ook naar dat van haar echtgenoot. Zoals gezegd, een bekende Utrechtse bef met avontuurlijke neigingen. Stay tuned.
dinsdag 6 september 2011
Zie je, daar heb je het al. Meldt zich een klasgenoot van ons mediatorretje en wat zegt die? Dat zij samen met haar in een derde klas van de middelbare school heeft gezeten. In 1972!! En dat Pien, zoals zij haar noemde, als ze zich goed herinnert dat jaar niet overging. Daarna zou Pientje de gezondheidszorg zijn ingedoken. Het probleem hoe zij dan op 5 november 1975 beëdigd kon worden als advocaat wordt daarmee niet kleiner. Laat staan voor welk kantoor zij daarna in het veld was. Want dat vermeldt Pientje niet. Noch op haar eigen site, noch op de site van de Amsterdamse mediatoren.
Zoals eerder vermeld moet pientere Pien beginjaren tachtig haar entree hebben gemaakt bij Fortis/AMEV en schopte het daar niet alleen tot procuratiehouder maar naar eigen zeggen zelfs tot manager financiële dienstverlening. En dan kan het haast niet anders of zij kende fileverzamelaar Rob Beumer, die binnen het concern in dezelfde sector actief was (1).
Na haar afscheid bij de bankverzekeraar in het najaar van 2000, dat naar verluidt niet zonder bimbambeieren verliep, werd zij volgens het antecedentenregister van juristen in 2001 opnieuw beëdigd en deed voortaan vanaf het huisadres samsam met haar echtgenoot. Die had zijn kantoor namelijk laten weten, dat hij wat vaker zijn benen onder zijn eigen bureau wenste te strekken. Was niet verwonderlijk, want in mei 2000 (!) had hij op zijn privéadres een beleggingsvehikel tegen de muur geparkeerd en de zorg voor zijn vader's vette familiespaarvarken op zich genomen. En dat vergde naast zijn befarbeid zoveel tijd, dat hij zich niet dag en dagelijks naar het kantoor kon spoeden.
Maar het wordt nu zo langzamerhand tijd om eens serieuze aandacht te besteden aan zijn avontuurlijke optreden als beursbengel. Fasten your seatbelts. Stay tuned.
1. Zie voor de curieuze toeren van Robbedoes bij Asam/ASR eerdere afleveringen uit deze serie.
vrijdag 9 september 2011
Goed, onze Pien had in het voorjaar van 2000 haar ASR-info uit de directiekamer van Fortis/AMEV overgedragen aan haar echtgenoot. Wat maakte die daarvan? Een heerlijk boterhammetje met voorkennis. Zoals gezegd trok hij datzelfde voorjaar nog een investeringsbeeveetje uit de grond en kreeg van zijn pappa de volledige zeggenschap over het al lekker vette familiespaarvarken. Alles in één pot zogezeid. Want met een beetje slim manouvreren zou de zilvervloot kunnen worden binnengeloodst. Zonder zelf averij op te lopen.
Omdat we van beleggen weinig belegen hebben gegeten volgen we nu even het latere verslag van een expert:
"Q besloot in mei 2000 alleen optiecontracten uit de series ASR aan te schaffen, omdat de koers Fortis/AMEV onveranderd zou blijven vanwege de grote investering (bod plus reorganisatiekosten) en de koers ASR tot en met half oktober weinig zou variëren van de vastgestelde bodem van 53 euro naar de oude bovengrens van 64 euro (1).
Fortis/AMEV was bereid 4 miljard euro neer te leggen. Een nogal dure definitieve stap. De overname zal in het eerste jaar een neutraal effect hebben op Fortis/AMEV winst per aandeel en zal zelf moeten besparen. Als de koers ASR begin mei 2000 54,25 euro is, kan Q kiezen uit een beperkt aantal optieseries ASR, want langlopende optiecontracten waren niet te krijgen. Q wilde niet opvallen (hij heeft alle kennis in huis betreffende controle voorkennis in Nederland dankzij een nevenfunctie die hij onbezoldigd bekleedt). Het zou dus niet van wijsheid getuigen als hij in mei 2000 plotseling aandelen ASR zou gaan kopen en als enige lange optiecontracten zou uitschrijven. Dan zou hij namelijk in oktober 2000 bij uitoefening daarvan opvallen via het orderboek.
Call mei/april 2000
Koers premie omzet
mei 55.00 0.75 998 contracten
mei 60.00 0.20 1577
juli 55.00 1.80 433
juli 60.00 0.65 500
okt 55.00 3.40 -
okt 60.00 1.60 4
Put mei/april 2000
mei 60.00 7.40 1572
juli 55.00 3.70 286
juli 60.00 7.60 465
okt 60.00 8.00 42
Q moet zich helemaal richten op de call series oktober en net in september puts uitschrijven of een tijdstip daarvoor. Want jammer voor hem, er is in mei bijna geen omzet in oktobercontracten ASR. Dus behalve puts in september of eerder uitschrijven (beslist geen aandelen kopen) zal hij vanaf mei beetje bij beetje calls bij moeten kopen en het nieuws naar zeer betrouwbare ingewijden moeten laten vlieden om de omzet op gang te krijgen. Tevens zal men hem dan ook moeilijker kunnen opsporen. Maar een lek blijft een lek, hoe men dat ook veroorzaakt. Afdekken met puts heeft weinig zin, omdat de koers ASR amper zou zakken als de overname zou afketsen. Het is geen volatiel fonds".
Hè, hè. Even pauze. Misschien wat zware kost voor de leek. Maar om een beetje duidelijk te krijgen hoe de coup op de rails werd gezet en naar de gladiolen werd gesleept moeten we hier echt doorheen. Verderop wordt het weer sappiger. Dus stay tuned.
1. U hoeft niet naar een Utrechtse bef te zoeken van wie de naam begint met een Q. Maar dat zult u wel begrepen hebben.
zaterdag 10 september 2011
Hop, we duiken opnieuw in het helaas wat droge verslag van de expert in de voorkenniszaak rond de overname van ASR door Fortis/AMEV. Oftewel de successtory van de Utrechtse bef Q en zijn vrouwtje Pien. Komt ie:
" ...Voor Q liggen nu drie constructies open:
A. de aandelen kopen, puts oktober uitschrijven (geen langlopende vanwege het gevaar ontdekt te worden). Er is namelijk een serie oktober 60 met lichte omzet, maar een hoog te ontvangen premie waarmee Q (plus met zijn eigen liquide middelen) calls oktober kan kopen.
B. geen aandelen kopen, maar wel puts oktober uitschrijven en met ontvangen premie en eigen cash calls oktober kopen.
C. geleidelijk calls oktober kopen tot het tijdstip van bod/overname.
A. is het veiligst, maar levert minder winst op vanwege de aanschaf van de aandelen.
B. Levert de meeste winst op, maar ook het grootste risico.
C. Winst tussen A en B, investering tussen A en B.
Q heeft aan een informant medegedeeld tot oktober 2000 in het bezit te zijn geweest van 500 contracten. Gemiddeld zou hij daaraan 300 euro per contract hebben besteed en in totaal plusminus 3,5 miljoen euro hebben verdiend.
Na het nieuws over de overname schommelde koers van ASR rondom de 110 in oktober, de call oktober 60 haalde plusminus 45 euro en de call 55 euro plusminus 56 euro. Calls januari 2001 kopen tijdens de zomer van 2000 was te gevaarlijk, omdat die nog zouden lopen na het bekend worden van de overname. Aanwijzing hiervoor: in oktober 2000 waren alleen call series verkrijgbaar, geen puts. Niemand schreef puts januari 2001 uit in de zomer van 2000, wat Q normaliter zeker zou hebben gedaan. Q kon wel putcontracten oktober 2000 uitschrijven.
Uit deze gegevens valt te destilleren dat Q een gemiddelde winst zou hebben gemaakt van tussen de 2.7 en 2.8 miljoen euro als hij van optie C gebruik had gemaakt. Maar Q had naar eigen zeggen een winst van 3.5 miljoen gemaakt, dus optie B ligt meer voor de hand. Wat wel tot resultaat zou hebben dat Q makkelijker is op te sporen. Tenzij Q in het geval van optie C meer kreeg voor zijn contracten.
Ten overvloede moet worden opgemerkt dat optie A onwaarschijnlijk is, omdat de winst op 500 contracten zeker minder zou zijn dan 3.5 miljoen. Het orderboek zal te allen tijde uitsluitsel geven".
Zo. Hoor je het eens van een ander. Hoe het ook allemaal zij, vriend Q boekte een winstje van 3.5 meloen euro dankzij een half jaartje voorkennis via Pien. Zoals eerder vermeld waren ook intimi bij het spelletje betrokken en een lek blijft een lek. En lekte het? Jawel. Het rapport waaruit wij citeren bereikte de burelen van de AFM, i.c. de topjurist en oud BVD-hoofdman Arthur Docters van Leeuwen. Wat er toen mee gebeurde? Wat denkt u? Juist. Naar verluidt op dringend verzoek van Fortis/AMEV en minister van Justitie Benk Korthals. Want zo'n affaire veroorzaakt een smak deining en zou zelfs tot gevolg kunnen hebben, dat de overname moet worden teruggedraaid. Willen we dat? Dat willen we niet. Gezellig hè? Stay tuned.
woensdag 14 september 2011
Goed, de familie Q had dus in 2000 stiekempjes 3,5 meloen euro naar binnen getrokken dankzij de voorkennis die Pientje Q geboren M. had van de overname van ASR door Fortis/AMEV. Dat verder niemand zich daarover later nog druk maakte door het susgedrag van Fortis en ex-minister Benk Korthals van Justitie, het zij zo. Maar dat vriend Q en zijn vrouwtje daarna rustig verder konden gaan met hun carrière is wat minder te verknoerten.
Zo is onze raadsheer volgens officiële gegevens nog steeds plaatsvervangend kadi in een grote stad aan de rand van de Veluwe, lid van een beroepscommissie binnen het familierecht, lid van een geschillencommissie op financieel terrein (!!), bestuursvoorzitter van een stel stenenstichtingen en stadsherstelvehikels en secretaris van een paar recreatieclubjes.
Of ie nog iets doet als raadsadviseur bij het ministerie van Justitie op het gebied van wetgeving, rechtspleging en -bijstand, directe wetgeving, sector strafrecht en sanctierecht is niet helemaal duidelijk. Maar hij was het wel in de jaren rond en na zijn financiële meesterstuk bij ASR en zat dus als het ware lekker op de warme schoot van Benk, toen hier en daar wat schuchter protest werd aangetekend tegen het gevalletje voorkennis. En dat kwam uiteraard goed van pas.
Omdat onze sage over deze invloedrijke familie verder geen relatie meer heeft met ASR, openen wij binnenkort in dit theater de serie "Tussen beffen en piraten". En geloof ons, ook dat wordt nog smullen geblazen. Stay tuned.
vrijdag 16 september 2011
Na het loskoppelen van onze eigen Q-koorts kunnen we ons weer wijden aan het ASR-schandaal dat de basis voor deze serie vormde: de schipbreuk van PSL en Hestia (1). Volgens ingewijden is ex-CEO Sjaak van Ek een hele Piet in de Utrechtse beau monde. Nou, wij hebben een heel andere indruk gekregen. Zo heeft hij bijvoorbeeld geen antwoord gegeven op onze mail van 1 september 2011 en een beetje Piet gaat zoiets niet uit de weg. Nog erger, toen hij bij ASR nog een half jaartje te gaan had kreeg hij van Marcel van den Berg, de directeur van ASR's dochteronderneming Hestia, een zwartboek in de gleuf geschoven met de niet zo kinderachtige titel "Dwang, dwaling en bedrog. Mafiapraktijken in de Lage Verzekeringslanden" (2). Een gloeiend heet epistel vol wetenswaardigheden over het kwalijke whealen en dealen van met name Rob Beumer en Jan Eichner, twee van Sjaak's onderknuppels. Dat zou volgens overlevering de Pieter inter pares ongelezen hebben teruggestuurd.
Van den Berg kwam niet zomaar op een druilerige dag op het idee om zijn hoogste baas eens een exposeetje te geven over wat er zoal mis ging binnen zijn bedrijf. Hij was ten einde raad. Hestia maakte water en dreigde op de rotsen te lopen. Maar Sjaak zou zich niet geroepen hebben gevoeld om te reageren op de SOS van Van den Berg. Zeggen ze. Maar mocht dat zo zijn, dan is het vervolg op Marcel's oekaze op zijn minst merkwaardig.
Via Machteldje Derks van befkantoor Derks, Star, Busmann liet ASR weten dat het bereid was Van den Berg een helpende hand toe te steken, maar dan moest Marcel wel een mea culpabriefje schrijven aan ... Sjaak van Ek. Stel dat die brief bij Sjaak zou zijn gearriveerd, dan had ie dus niet eens geweten waar ie over ging. Maar misschien is dat spijkers zoeken op Laag Golgotha.
In ieder geval had Machteldje blijkbaar weinig vertrouwen in het scheppend vermogen van Marcel, want ze leverde de gewenste tekst er meteen maar bij. Die luidde alsvolgt. Komt ie:
"Geachte heer Van Ek,
Ik heb mij inmiddels meerdere malen tot u gewend. Mijn insteek daarbij is echter steeds emotioneel van aard geweest en daarvan neem ik bij deze afstand. Ik heb mij over de heren Beumer, Eichner en uw concern uitgelaten op een wijze die geen recht doet aan de werkelijke situatie. Ik bied u en de beide heren daarvoor mijn oprechte excuses aan en zal uw concern en de medewerkers binnen uw organisatie in het vervolg met respect en conform de zakelijke realiteit bejegenen".
Het duurde heel lang voor Van den Berg bereid was door het stof te gaan. Er was zelfs een extra brandbriefje van Machteldje voor nodig om hem tot de slotsom te laten komen: "Hilversum vaut une messe".
Uiteindelijk zou het geen reet uitmaken en gingen Hestia en PSL toch naar de haaien op één rubberboot na. De bemanning wist zich in veiligheid te stellen en trekt binnenkort juridisch ten strijde tegen ASR. Zou leuk zijn als een rechter commissaris eens aan Sjaak zou willen vragen of hij het zwartboek echt niet gelezen heeft. En of het terugsturen van heikele stukken een vast onderdeel is van zijn bedrijfsvoering. Of dat nou bij ASR is of bij FC Utrecht. Stay tuned.
1. Zie voor dat loskoppelen de vorige aflevering.
2. Zie aflevering 18 van deze serie.
maandag 19 september 2011
Wij hebben in de ontroerende serie rond verzekeringsmaatschappij ASR ondermeer aandacht besteed aan de voorkennis-affaire die zich in 2000 afspeelde toen Fortis/AMEV en de winkel van Sjaak van Ek elkaar in de armen vlogen. Een kunstje van de Utrechtse beffamilie Q en een klein clubje ingewijden (1). Daarbij citeerden wij uit een 11 juni 2002 bij een notaris gedeponeerd rapport, dat overigens niet alleen melding maakt van dat zo profijtelijke staaltje voorkennis in bovenstaande kwestie. We kwakken er nog maar eens een kwootje tegenaan. Komt ie:
"Bewuste informant stelt, dat Q eerder heeft verdiend aan voorkennis uit hoofde van zijn functies en connecties uit de relatiesfeer, zoals een vrouwelijke procuratiehouder uit de directie van Achmea, die regelmatig heen en weer reisde naar Portugal. Gelden werden ondermeer belegd in al dan niet valse kunst, antiek en vooral in onroerend goed. Vraagje van informant: wil rapporteur nog meer weten over voorkenniszaakjes van Q?
Rondom 1988 was een toenmalige commissaris van de Koningin een graag geziene gast. Vooral toen deze ook de post van commissaris bij een beursgenoteerde onderneming bekleedde. In een bepaald voetbalstadion bestond een open verbinding tussen justitie, advocatenkantoor Q en de Crediet en Effecten Bank (2). De kennis van de commissaris en het hoofd grote ondernemingen was via het doorgeefluik zeer welkom bij C en E. Deze affaire werd in kleine kring bekend onder de naam Connection Case GTI.
Vele jaren later kreeg men ook kennis van een monsterdividend NBM/Amstelland. Een jurist die daar werkzaam was, liet deze informatie vlieden naar een collega en zeer goede relatie van Q, de heer Ten D.
Onroerend goed kwam via Q's broer ondermeer in handen van de firma S. (met hulp van een paar gemeenteambtenaren). Opmerkelijk is dat deze broer en diens echtgenote vanaf 1997 panden aankochten die financieel gezien way out of their league lagen.
Deze broer is een bekende in het Utrechtse milieu en was bijvoorbeeld verdachte in een kwestie rond valse kunst. Later was hij betrokken in een cocaïnedeal (connectie met de zaak rond G.R.), die overigens mislukte. Hij wordt nu in verband gebracht met de handel in XTC met een collega van zijn echtgenote. Vroeger heeft deze broer van Q geld vervoerd tussen Nederland en Zwitserland met als dekmantel een koffiehandel (een van de bronnen: de Zwitser M. van Illy Kaffee)".
Kunsthandel en vastgoed. Onze favorieten. Jetzt folgt noch viel mehr Schweinerei. Nou ja, jetzt. Volgende keer. Stay tuned.
1. Zie de artikelen 34 t.m 39 van de serie "Tussen premies en piraten"
2. Tegenwoordig een spaarvarken uit de stal van Van Lanschot.
dinsdag 20 september 2011
Beginjaren tachtig. De culturele incrowd van Utrecht en de bijbehorende barbaren dromden samen in galerie Quintessence aan de Nieuwe Gracht. Onder het genot van bubbels, eirondjes en horrible d'oeuvres. Aanleiding tot dit gedruis was een unieke Modigliani expositie met talloze doeken uit de portefeuille van een even unieke collectioneur: de pater van de Q-familias, die toevallig vorige week de Illy heeft ingeruild voor een Nespresso. Nou ja, doeken. Het meeste was op hout geschilderd en dat wekte de nodige verwondering bij sommige aanwezigen. Eén van hen nam aan het einde van de festiviteiten onverwacht dan ook het woord en zei: "Als mijn vader dit allemaal geschilderd moet hebben zou hij nog in leven zijn". Juist, het was de dochter van de in 1920 overleden Amedeo Modigliani zelve en haar kleine ontboezeming veroorzaakte de nodige rumor in casa Quintessence. De gasten werden stante pede de deur uitgewerkt en daarna de betrokken kunstwerken. Helaas benaderde iemand de Utrechtse smurfenafdeling, die heel alert de volgende dag een paar werknemers op de galerie afstuurde. Jammer, iets te laat. Maar de blauwe neusjes lieten zich niet afpoeieren en vonden na niet al te lange tijd en een tip toch de "Modigliani's" terug. In het schuurtje van Duco (aka Ducalo) Q (1). Een broer van de eerder door ons opgevoerde witteboordenbef en dus ook zwager van Pientje Fortis-AMEV (2).
Uiteraard volgde op die vondst een officieel justitieel onderzoek naar de luitjes die verantwoordelijk waren voor het productie- en verspreidingsproces van de "Modigliani's". Al vrij snel raakte bekend, dat de collectie ook al eens door de Q-tjes ter overname was aangeboden aan een bevriend en redelijk in de was vertoevend echtpaar. Dat had de collectie echter even laten bodychecken en had naar aanleiding daarvan bedankt voor de eer. Ze bleken namelijk gefabriceerd te zijn door ene Pim van Houten, een goeie kennis van Ducalo.
Denk je als gemiddelde boerenjongen, dat de affaire voor het OM kat in het bakkie verf moet zijn geweest. Normaliter misschien wel, maar omdat het OM had ingestemd met het verzoek van vader Q om hem op de hoogte te houden van de vorderingen van het onderzoek en de Q-tjes uitstekende relaties onderhielden met de familie Korthals Altes, oud-minister De Ruijter en andere justitiële coryfeeën werd het Modigliani-karretje kundig de poep ingereden. Zo gaat dat als ons ons kent. Ook in togaland. Smeerlapperij? You ain't seen nothing yet. Stay tuned.
1. Zie voor een paar andere hoogstandjes van deze avontuurlijke Ducalo aflevering 1 van deze serie.
1. Zie de artikelen 34 tot en met 39 van de serie "Tussen premies en piraten".
donderdag 22 september 2011
Ja hoor, we got mail. Naar aanleiding van onze artistieke berichtgeving over de witteboordenfamilie Q en haar zwarte schaap Duco aka Ducalo van de Maliebaan. Een kwootje? Komt ie:
"Pim van Houten (1) en zijn broertje (Watt en half Watt) hadden in de jaren tachtig veel contact met de heren Bert B. en diens partner Bert D.. Allebei bekende figuren uit de Amsterdamse Nieuwe Spiegelstraat. Pim had Bert B. overigens leren kennen in de petoet.
Na het Modigliani-avontuur probeerde ze een valse collectie Man Ray te verpatsen (2). Het ging om foto's van een blotekontenmodel dat voor veel Utrechtse milieuridders geen onbekende was. Ze was voor dit historische werk gekiekt door Hansje v.d.B., die daarna de afbeeldingen overzette op ouwe mm-film en fotostrips. Hans was een voormalig Panorama-fotograaf die in die periode langzaam de lamp zag uitgaan onder het genot van Marokkaanse middelen.
Toen de verkoop van deze collectie niet wilde vlotten en het risico alsmaar groter werd besloot Ducalo Q. de prenten cadeau te doen aan het Haags Gemeente Museum. In de hoop daarvoor op de een of andere manier iets retour te krijgen. Het enige dat retour kwam was het vriendelijk verzoek de collectie op te komen halen, anders ging ie bij het grootvuil. En dat terwijl Hansje en zijn blote model nog zo hun best hadden gedaan.
De club van Q. had ook nog een stel rotte Appels in voorraad. Wat ze daarmee hebben gedaan weet ik niet precies. Er schijnt een valserik te zijn geschonken aan een oud-premier en één aan een oud-hoogleraar aan de Utrechtse Universiteit ter gelegenheid van diens afscheid. Mogelijk waren dat Appels, maar daarvoor moet ik nog even mijn oor te luisteren leggen.
Watt en half Watt opereerden na de Maliebaantijd op het Jansveld en de Predikherenstraat. Samen met de als kort aangebonden bekend staande "Bertie" C. Tegenwoordig schijnt Pim in touw te zijn voor Flip Kerkhoven (3)."
1. Zie aflevering 2 dd. 20 september 2011.
2. Voor Man Ray raden we u aan om even te goegelen.
3. Voor de kleurrijke Flip verwijzen wij met veel genoegen naar onze zoekmachine.
dinsdag 27 september 2011
Naar aanleiding van onze artiekeltjes over de valse kunsthandel van de als untouchable door het leven gaande corrupte Utrechtse wittebeffenfamilie Q., kregen we een Gansewinkel vol info aangeleverd over nog meer Schweinerei binnen die sector. Want je kunt bijvoorbeeld wel dankzij een staaltje voorkennis van hoge kwaliteit 3,5 meloen euro uit de fusie tussen Fortis/AMEV en ASR hebben gepeurd zonder stevig op de toga te worden gespuugd, ook dit specimen uit de rupsensoort Nooitgenoeg bleek nooit tevreden (1). We hebben wat tijd nodig om de verse artistieke infobaksels op kwaliteit te beoordelen, dus keren we even terug naar het eerder vermelde rapport uit 2002, dat met het oog op een veilige toekomst voor de samenstellers bij een notaris is gedeponeerd. Deze bijdrage gaat over vastgoedstrapatsen. En zoals u gewend bent een kwootje:
" ...Navraag leert dat het pand Maliebaan 79 in uitstekende staat van onderhoud verkeerde tijdens de verkoop in '96. Echter geen van de makelaars aldaar wist dat het pand te koop stond, behalve makelaar De B, H & M. In het pand zat een van de beste huurders van Nederland: Randstad. Waarom zou de eigenaar (de Staat der Nederlanden) het pand aan een van de meest begerenswaardige locaties voor onroerend goed in het hele land verkopen voor het schijntje van 1,5 miljoen gulden, terwijl niet veel later een hypotheek werd afgesloten ter waarde van 2,5 miljoen gulden? Dat staaft kwalijke vermoedens en die worden nog versterkt bij het doornemen van de leveringsakte. Daarin komen ene mr. De Boer voor als vertegenwoordiger van de Staat en mr. Tanja van der Zalm, van wie broer F. van der Zalm al jaren voor onze Illy koffiehandelaar Duco Q. werkt (2).
Tevens was vader Van der Zalm notaris en trad wel eens op namens domeinen. Aldus makelaars Van R. & D. Volgens rapporteur stinkt deze onroerend goedtransactie rond Maliebaan 79".
Maar er is nog een walmende transactie op de Maliebaan die zich voltrekt tussen dit stukje zogenaamde bovenwereld en de aanverwante regionen onder de streep. Dus stay tuned.
1. Vgl. de koosnaam van Jan van Vlijmen, de schrik van het Bouwfonds en het Philips Pensioenfonds en hoofdverdachte in de Klimopzaak.
2. Zie voor de verwarrende Illy-connectie aflevering 1 dd. 19 september 2011.
donderdag 29 september 2011
We zetten vandaag weer vrolijk de kettingzaag aan voor de verdere ontbossing van van het imago van de familie Q. De zo gerespecteerde Utrechtse beffamilie, die zich in de loop der jaren ongestraft meloenen kon toeëigenen, mede dankzij hun relaties met het Haagse walhalla. Van ASR tot Modigliani, van valse titels tot jojoën met dure pandjes. Niets is te gek om het spaarvarken te spekken cq. de inhoud van de Keulse pot op peil te houden. Nu we het toch over pandjes hebben, nog één keer een kwootje uit het roemruchte rapport uit 2002. Komt ie:
"Nu iets over de transactie Maliebaan 44/46 uit 1998. Het pand werd verhandeld voor 2,4 miljoen gulden. Dat was ver onder de prijs. Navraag leerde dat het pand 3,1 miljoen gulden waard was. De hypotheek van 3 miljoen staaft het vermoeden dat er iets stinkt.
Hetzelfde verschijnsel doet zich voor bij Maliebaan 15. Dat pand wordt voor een hoog bedrag gekocht door de firma S. , die het vervolgens een opknapbeurt geeft. Er dreigt een flink verlies te worden geleden, maar een connectie van de familie Q regelt binnen afzienbare tijd een prima huurder: de reclassering. Een instantie die al jaren op goede voet staat met mr. Q, de advocaat van de gemeente Utrecht. Geld gaat vaak onder de tafel door.
Dan Maliebaan 50. De broer van mr. Q jr. [Duco aka Ducalo, red.] komt op een bepaald moment bij eerder genoemde S. aanzetten met Ben B.. Een criminele relatie en geen onbekende bij het oud-hoofd van de reclasseringsraad. Zeker als het gaat om interesse voor kunst en antiek. Deze Ben B. is er altijd op uit om geld wit te wassen en kennis te maken met rechters. Hij bezit inmiddels de halve Nieuwe Spiegelstraat in Amsterdam (1). S. zet de eigenaar van Maliebaan 50 aan tot verkoop van het pand. Ze spreken af het in de krant te zetten voor 26 miljoen, het dubbele bedrag van de taxatie. Het gaat weg voor 24 miljoen en Ben B. is zeer in zijn nopjes.
Gerucht gaat in Utrecht dat de beide broers Q niet te vervolgen zijn, daar hun vader uit hoofde van eerdere functies zich door relaties bij het OM telkens laat inlichten over lopende onderzoeken."
Zoals eerder vermeld is pappa Q recentelijk verhuisd naar het eeuwige dakterras. Maar in junior en diens Pientje heeft hij waardige opvolgers. Stay tuned.
1. Zie voor de Nieuwe Spiegelstraat ook aflevering 3 dd. 22 september 2011.
maandag 3 oktober 2011
Gotcha. Waar een site als Schoolbank al niet goed voor is. Daar vonden we namelijk een foto terug van Pientje Q., geboren M. Als leerling van klas 1A van het Utrechtse Thorbeckelyceum uit het schooljaar '67 - '68. Was toen nog net een soort brugklas, waarna je mocht kiezen welke kant je op wilde. Gymnasium, HBS, MMS. Maar in 1968 denderde er een mammoet door het Nederlandse onderwijs heen en maakten ondermeer het Atheneum en de HAVO hun entree.
Welke richting Pientje daarna ook koos (ze is daar op haar eigen site opvallend zwijgzaam over) er volgden in ieder geval nog 5 cq. 6 jaar voortgezet onderwijs. Als je uitgaat van een vlekkeloze afwerking dan kan Pientje pas in '73-'74 aan haar befstudie zijn begonnen. Duurt 7 jaar. En dan mag je geen beren op de weg tegenkomen.
Nou hebben we al van verschillende kanten vernomen dat die beren zich al op het Thorbeckelyceum manifesteerden, maar afgezien daarvan kon Pien zich dus normaliter pas vanaf 1980 officieel bef noemen. Het jaar dus waarin het startschot werd gelost voor haar twintigjarige carrière bij Fortis/AMEV. Maar wat zegt de honnepon van mr. Q op haar eigen site? Dat ze na haar rechtenstudie een aantal jaren als bef door het leven ging. Aan welke universiteit zij studeerde? Bij welk advocatenkantoor zij werkte? Ook daarover is zij zwijgzaam. Zouden wij ook zijn, want het hele verhaal deugt van geen kant. En als we haar naam opzoeken in het antecedentenregister voor juristen dan breekt bij ons opnieuw een heel assortiment klompen. Pien zou namelijk zijn beëdigd in de befstand in 1975 en opnieuw in 2001, na haar vertrek bij Fortis/AMEV en haar in de doofpot geduwde voorkennisaffaire.
Nou kunnen we natuurlijk lullige vragen aan Pien gaan stellen of aan haar deken, mr. Huan Tan (1). Maar dankzij ervaringen op dit terrein zien wij daar voorlopig van af. Want voor je het weet beland je in een oeverloos gedreutel over de wet op de privacy of een andere juridische uitvinding die een voortijdig einde maakt aan deze serie. En dat zou zonde zijn, want de zak met surprises is nog lang niet leeg. Dus stay tuned.
1. Deken Tan was in vroeger dagen actief onder de vleugels van de Utrechtse professor in de blauwe brievenkunde Harrie van Mens, de eminente toezichthouder bij het gecrashte Terra Vitalis. Zie aflevering 3 van de serie "Hoe fris is Terra Vitalis?" dd. 10 december 2009.
dinsdag 4 oktober 2011
Jan Kees de Jager jaagt tegenswoordig iedereen op de kast. Zelfs als ie nog niks heeft gezegd. Neem bijvoorbeeld Jos Baeten, de Dikke Deur van verzekeringsmaatschappij ASR. Die boert in de Telegrof de verwachting uit, dat Jan Kees binnenkort de druk op verzekeraars zal opvoeren om klanten bij wie ze een woekerpolis in hun gleuf hebben geduwd financieel tegemoet te komen. En die compensatie direct in de polis te storten in plaats van aan het eind van de looptijd.
Vindt ons Jos niet echt errug, want er moet iets gedaan worden om het geblutste vertrouwen bij het vulgus weer te herstellen. En de winsten weer wat op te krikken.
Ons Jos: "Verzekeraars hebben een maatschappelijke verantwoordelijkheid".
Wij zijn uiteraard hartstikke blij dat vriend Baeten het licht heeft gezien. Zijn ASR is er namelijk ook verantwoordelijk, dat een gezonde dochter willens en wetens naar de kloten is geholpen. Onder meer om allerlei andere vuiligheid af te dekken. Vuiligheid waar Jan Kees geen weet van heeft, tenzij hij tussen de bedrijven door af en toe het vervolg van deze serie tot zich neemt.
Wij hebben zowel Baeten als zijn voorganger Van Ek in het recente verleden al eens benaderd met vragen over die vuilnisbelt. Geen antwoord. En dit maatschappelijke wangedrag vertoonden beide heren in wezen ook ten aanzien van de smeekbedes van dochter PSL om tot een vergelijk te komen. Geen kik. Nog heel even en de juridische molen gaat draaien, begeleid door een lieflijk murmelende mainstream. Nou zijn wij benieuwd of meneer Baeten ook in dit geval ineens over zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid struikelt. Wij wachten gespannen af. Stay tuned.
maandag 10 oktober 2011
PSL Capelle, het laatste residu van de eens zo bloeiende Eindhovense verzekeringsperelaar, is in voorafgaande afleveringen al een paar keer voorbijgekomen. Ook dat bedrijf balanceert momenteel op een grote teen. Na een jarenlange strijd met ASR. De verzekeringslorelei, die tegenwoordig met een deuntje van Krezip luitjes als Bas en Judith, Noor en Willem, Hugo en Els en wie weet ook nog Henk en Ingrid op de Utrechtse rotsen lokt met flinke sigaren uit eigen doos.
PSL Capelle dateerde uit 1992 en was een volle dochter van de Eindhovense moeder. Onder druk van de omstandigheden tekenden de boys van de afdeling Capelle en PSL-hoofdman Jos Lindhout eind 2002 een intentieverklaring om de betrokken dochter te verzelfstandigen. Capelle zou daarbij 560.000 euro inleveren voor 3/4 van de aandelen. De rest bleef bij Lindhout, die in die periode ondanks een uiterst succesvolle saneringsactie steeds meer beren op zijn weg tegenkwam (1).
Naast "Amsterdam Thuiszorg"-beer en de ATP-beer (2) hadden namelijk nog twee soortgenoten hun natte neus tegen het raam gedrukt: voormalig Hakkelaaradviseur Henk van de Meene en diens dansgappie Hendrik van den Hombergh. Beiden uit hun hok gelaten door Rob Beumer, een stalmeester uit het onder de ASR-pretproducent ressorterende ASAM-circus. Henkiebear en Hendrikbear waren van plan hun zogenaamde hypoteak-plan bij de niets vermoedende Lindhout naar binnen te schuiven. Een beetje vitale Terra, een beetje PSL en simsalabim een nieuw product. Zoals u weet ging het plan om niet nader omschreven reden van het ene op het andere moment het ronde archief in. Beumer achterlatend met een rood postje van 1,3 meloen euro, die hij in the blind in het hypoteak-plan had gestoken. Waren de hogere goden in de ASR-hemel volledig geïnformeerd over het echec van hun stalmeester. Donar mag het weten, maar Robbedoes trok daarna wel meteen het ASAM-zwaard om Lindhout van zijn PSL-erf te jagen.
Begin april 2003 viel in Capelle een missive in de gleuf. De Hestia Group had de tent van PSL overgenomen en aasde op de 580.000 euro die PSL Capelle aan Lindhout zou betalen in verband met de overname. Stante pede stuurde Capelle tegenbericht dat ze een overeenkomst met Lindhout had gesloten en niet met Hestia. Oeps. Probleempje. Dan maar om de tafel met zijn allen voor overleg. Daar rolde een franchise-overeenkomst uit. Capelle zou zelf zorgen voor de helft van de financiering, de andere helft zou ze lenen van Hestia. Ieder 2,5 ton en hop aan de slag. Een harde slag. De eerste drie maanden was het transpiratief sappelen om een financiële buffer te creeëren.
De zomer ging voorbij en in september van dat jaar kwamen de eerste gesprekken op gang om de afgesproken leenovereenkomst in de takels te hangen. Hestia verzocht Capelle om een conceptovereenkomst te sculpturen. Dat werden vier eenvoudige A-4tjes en bij PSL-Capelle ging men ervan uit dat miss Piggy snel gewassen zou zijn. Niet dus. Er arriveerde een Kerstsurprise van 36 kantjes op AMEV-papier. En dat was niet de eerste keer dat vanuit Hestia werd geprobeerd om onder de geheime regie van ASAM-stalmeester Beumer het hoogpolig onder PSL Capelle vandaan te trekken.
Maar dat is voor de volgende episode. Stay tuned.
1. In september 2002 leek de zon voor Lindhout nog te gaan schijnen toen hij op het punt stond een overbruggingskrediet los te weken bij WUH en ASAM voor ieder 750.000 euro. ASAM-stalmeester Beumer die toen al kunstjes instudeerde met het berenduo Van de Meene/Van den Hombergh liet het op het laatst afweten. De deal ging niet door.
2. Voor de Amsterdam Thuiszorg- en ATP-problematiek zie eerdere afleveringen.
donderdag 13 oktober 2011
Na het in werking treden van de franchise-overeenkomst tussen PSL Capelle en Hestia klaarde de lucht in de driehoek Hilversum, Capelle, Eindhoven voor geen meter op. De betalingen voor de activiteiten van Capelle liepen via Hestia Eindhoven, waar Beumer's Pinokkio Jan Eichner de scepter mocht zwaaien. Geen wonder dus , dat elke betaling een zware bevalling bleek te zijn. Ondanks het feit, dat door de voorafgaande saneringsinspanningen van Lindhout de positie van Hestia zowel wat betreft de solvabiliteit als de liquiditeit met 830.000 euro was verbeterd. Gevoegd bij de 6 ton die uit de ATF-affaire (1) naar boven werd gehengeld en je zou als eenvoudige klompendrager denken dat Hestia boven Jan moest zijn. Maar het bleef daar hommeles. Mogelijk omdat die geurige euro's door ASR's Darth Vader Beumer zijn gebruikt om het Van de Meenegat van 1,3 meloen te dichten. Wie weet komt dat ook nog aan de orde bij het ophanden zijnde juridische onderzoek.
Hoe dit zij, de afdeling Capelle werd niet euforisch van de samenwerking. Maar wie wordt dat wel als je voor Jodocus werkt en daarnaast nog te maken krijgt met allerlei onverwachte kostenpostjes uit de Hestia trucendoos van magiër Beumer? En bovendien bleef de leenovereenkomst tussen wal en schip hangen. Dat schip arriveerde met de kerst en zoals vermeld in de vorige aflevering, daar konden ze bij Capelle ook geen gevoel van welbehagen voor ontwikkelen. Hun advocaat raadde ze zelfs aan om het contract van 36 kantjes niet te tekenen omdat ze daarmee hun onafhankelijkheid overboord gooiden. Kwam nog bij dat als kredietverlener steeds AMEV werd opgevoerd en daarmee wilde Capelle niet in zee gaan (2). De afspraken waren gemaakt met Hestia. Punt uit. Vonden ze bij Hestia weer niet gezellig, dus dat dreigde de nog aarzelend druppelende geldkraan helemaal dicht te draaien. Capelle wenste Hestia een dikke toe. En dankzij de clausule in het franchisecontract die voorzag in een proeftijd van drie jaar ging er in april 2004 een kruis door de overeenkomst. Maar voordat je de kar daarna goed op de weg hebt ben je drie maanden verder en sta je verder in het rood dan je lief is. Ja goed, je had nog een aardig aantal tonnetjes te vorderen bij Hestia, maar in een leeg kippenhok is het zinloos om te rapen.
Dan wordt het mei 2004. Je denkt een nieuwe lente, een nieuw geluid, maar dat lag bij PSL-Capelle even anders. Er was zelfs sprake van een oud geluid. Robbedoes Beumer meldde zich namelijk terug aan het front. Hij wilde wel bemiddelen tussen Hestia en PSL. Er wordt een gesprek gearrangeerd ten kantore van Beumer en in de aanwezigheid van huisadvocaat Jan Adriaanse. Alleen, dat gesprek bleek over de leenovereenkomst te gaan. Die zou door Hestia een jaar daarvoor aan AMEV/ASAM zijn gecedeerd. Capelle vroeg om inzage van het bewuste document.
Adriaanse: Sorry, Rob dat hebben we niet.
Robbedoes: Dan draaien we de kraan dicht.
Adriaanse: Sorry Rob, dat gaat niet. We hebben geen overeenkomst met PSL.
Robbedoes: Dan gaat het dossier de kast in.
Capelle dacht na dit nummertje cabaret in ieder geval van deze narigheid definitief af te zijn. Niet dus. Stay tuned.
1. Zie over ATF onze eerdere publicaties over deze affaire.
2. Begin 2004 kreeg Capelle nog een brief van AMEV met een bemiddelingsaanbod.
Moesten ze wel eerst nog even een openstaand postje overmaken op een AMEV-rekening. Dat deden ze en ze wachtten af. Een paar weken later kregen ze een telefoontje van AMEV. Waar dat bedragje voor was. Nee, AMEV wist van niks. Het bedragje werd teruggestort.
dinsdag 25 oktober 2011
Dachten de eigenaren van PSL Capelle in mei 2004 in ieder geval voorlopig even af te zijn van het gedreutel met ASAM, nadat Darth Vader Beumer hun dossier had afgelegd. Niet dus. Er bleven het hele jaar missives uit Utrecht arriveren waarin werd aangedrongen op terugbetaling van de 250.00 euro die de inmiddels gekapseisde ASAM-dochter Hestia had voorgeschoten bij het totstandkomen van de franchiseovereenkomst. Over de aanzienlijke bedragen die PSL nog van Hestia had te vorderen geen woord. In maart 2005 gooide ASAM de boel in een hogere versnelling en stuurde een deurwaarder naar Capelle. Gewapend met een acte van cessie, waaruit moest blijken dat Hestia in februari 2004, kort voor haar droevig faillissement, de overeenkomst met PSL Capelle had gecedeerd naar ASAM. Een staaltje antedatering uit het schoolboekje en de middelvingers van Capelle-boys kozen dan ook rapido het luchtruim.
Na de op zijn minst merkwaardige overname van de Hestiaboedel door Philip van den Hurk trok opnieuw de nodige kruitdamp van Eindhoven naar Capelle. Flip wilde stante pede die kwart meloen op zijn rekening, maar Capelle verwees hem droogjes naar de curator. Die moest maar zien wie nog wat kreeg. Maar ook bij ASAM was blijkbaar de wekker weer afgegaan. Een briefje van huisadvokaat Jan Adriaanse. Volgens hem stond PSL wel degelijk voor 3 ton bij ASAM in het krijt (250.000 plus wat rente). Toen de middelvingers van de Capelle-boys een herstart richting ruimte maakten stelde Adriaanse plotseling voor om er 2 ton van te maken. Als een soort tegemoetkoning. Raar, maar waar. De kwestie bleef een jaar hangen. Ook al, omdat PSL Capelle nog te weinig vlees op de botten had om zelf initiatieven in de befsfeer te ontplooien ter verovering van de hun rechtmatig toekomende gelden van de tegenpartij.
Begin 2006. Een telefoontje van een verse ASAM-coryfee, Frans de Roos. Die bleek het dossier weer te hebben opgegraven en wilde daar nou eindelijk wel eens een klap op geven. Wat dachten de boys ervan om de zaak af te ronden op 1 tonnetje? Nog raarder, maar waar. Hoe schoon het aanbod in wezen ook was, het ging het ronde archief in. Kennelijk schoot dat bij ene Willem Knoop, toenmalige topdog van Intermediare Zaken bij ASAM, in het keelsgat dat naar zijn longen leidde. Hij stuurde een withete brief. De zaak was herleid tot nul. PSL was alleen nog maar een administratief agentschap en mocht geen nieuwe contracten meer sluiten.
Na lang touwtrekken dus 3 ton verdiend, maar aan de min-kant nog wel een vordering van zo'n zeven à acht ton. En met een zware crisis voor de etalage geen prettige situatie. Dankzij de assistentie van Jos Lindhout en investeringen uit eigen zak en uit die van familieleden leeft de verzekeringstak van de DTC groep nog wel, maar het infuus staat al naast het bed. Hoe was het ook weer? Wij zijn ASR-verzekeringen en en daar mag u wat meer van verwachten. Desnoods via de rechter.
dinsdag 1 november 2011
Tussen premies en piraten (45)
Het was een zware bevalling. Maar afgelopen week kregen een paar Klein Duimpjes in hun strijd tegen verzekeringsreus ASR over de uiterst suspecte ondergang van Hestia/PSL eindelijk hun zin. Ze mochten bij rechtercommissaresse Melissen en curator Dirruk Edens ondermeer hun bezwaren uitrollen tegen de deal die Dirruk direct na het faillissement met ASR sloot. Een deal waarbij de curator niet alleen maar wat financiële cadeautjes uitdeelde uit de faillissementspot. Maf genoeg was ook het uit de roulatie nemen van het zwartboek van Hestia-directeur Marcel van den Berg over de gang van zaken voorafgaand aan de geforceerde demise van Hestia part of the deal. Was mevrouw Melissen daarvan vanaf dag één op de hoogte, te ja of te nee? (1)
Kunnen we flink over deze seance uit gaan pakken. Doen we niet. Om iets prils niet meteen uit zijn voegen te trekken. Maar vreemd is wel, dat de wel degelijk tot de Duimpjes behorende Marcel van den Berg niet was uitgenodigd (2). En die was daar knap pissig over. Hij schreef onder hoge druk woensdag jl. de volgende mail aan Dirruk, het baasje van Edens Legal. Komt ie:
"Geachte heer Edens,
Vandaag heeft het gesprek met de RC plaatsgevonden. Ik blijf het vreemd vinden dat ik als voormalig bestuurder niet gehoord word. Maar goed, de waarheid zal uiteindelijk toch wel boven water komen. Graag ontvang ik, als het kan deze week, een verslag van u van wat er vandaag besproken is. Op voorhand mijn dank daarvoor".
Marcel's druk steeg met de dag en hij schoot afgelopen zondag nog een mail op Dirruk af. Gaat ie:
"Geachte heer Edens,
Vorige week deed ik u bovenstaand verzoek. Hierop heb ik geen reactie mogen ontvangen. In het digitale tijdperk en de 24/7 economie lijkt mij 5 dagen om even een reactie te geven een redelijke termijn. Om er zeker van te zijn dat ik een behoorlijk verslag krijg cc ik de rechtbank van Amsterdam.
Inmiddels hebben wij binnen onze gelederen onze verbazing uitgesproken over het feit, dat u bijna 500K hebt gedeclareerd, terwijl er al jaren niets aan het dossier is gedaan. Vastgestelde bedragen begrijp ik. Dat impliceert echter geenszins dat u ongebreideld kunt declareren zonder dat daar werkzaamheden tegenover staan. Ook hieromtrent zou ik als bestuurder graag een behoorlijk overzicht krijgen met verrichte werkzaamheden, gewerkte uren, uurtarieven en dergelijke. Graag ontvang ik een en ander thans zo spoedig mogelijk"
Je zal zo'n mailtje krijgen. Word je niet vrolijk van. Stay tuned.
1. Over het steekspel rond deze pakjesavond zie vooral de knallende afleveringen 28/ 29 en 31/32 van deze serie die u kunt verorberen als u gebruikmaakt van ons zoekapparaat.
dinsdag 6 december 2011
Stijn heeft de laatste tijd wat pijn in zijn rug en betreurt nog steeds het heengaan van Rijk de Gooyer (goeiedag). Maar af en toe een wijntje erbij en het gaat wel weer.
Wie Stijn is? Stijn Rez. Tot voor kort baasje bij de afdeling Schade Verkoop bij SNS Reaal, maar een paar weken geleden opgestoten in de vaart der witte boordenvolken door zijn benoeming tot opperhoofd van de afdeling Intermediaire Distributie. We voeren vriend Stijn op in dit dossier, omdat hij in zijn vorige functie in maart 2005 te maken kreeg met het faillissement van de Hestia Group. En dan met name met het geheime handjeklap tussen AMEV in de persoon van Robbedoes Beumer en curator Dirruk Edens. Al dan niet met volledig medeweten van rechter-commissaresse Melissen (1).
Nadat het Hestiakarretje in de berm was geraakt bleek ondermeer dat het assuradeurenbedrijf een achterstand had opgelopen in de afdracht aan premies aan verzekeraars/volmachtgevers. Bij AMEV stond het in het stoepkrijt voor een bedragje van rond de 120.000 euro, bij SNS voor 125.000 en bij London eveneens voor 125.000. Na de ondergang werden de portefullies AMEV en London verkwanseld aan Het Vermogenshuys en die van de SNS aan Van den Hurk.
Maar daar gingen de nodige chicanes aan vooraf. De betrokken volmachtgevers vonden namelijk dat AMEV hen te lang aan het waslijntje had laten hangen en in wezen verantwoordelijk was voor Hestia's downfall. En wensten vooralsnog de dossiers niet over te dragen aan de potentiële kopers. Impasse. Wat er toen achter de kamerschermen gebeurde? Vroegen we vandaag aan Stijn in de volgende mail. Komt ie:
"Geachte heer Rez,
Ten behoeve van de artikelenserie "Tussen premies en piraten" zouden wij graag het volgende van u willen weten:
U bijvoorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking,
Krgrds,
Jan Portein
redactie Kleintje Muurkrant"
Is dat een surprise of niet? En dat terwijl die Katholieke kindervriend en zijn zwarte slaafjes alweer het zeegat uit zijn. Nou eens kijken wat het oplevert. Stay tuned.
1. Zie voor dit interessante gerommel, waarbij zelfs een zwartboek part of the deal werd, eerdere artikelen in deze reeks
vrijdag 9 december 2011
Nee, niks gehoord van Stijn Rez, hot shot bij SNS Reaal. Hadden we toch een keurig mailtje geschreven met vragen over zijn wederwaardigheden met Robje Beumer van de ASR (1). Geen echo. Wat is dat toch met die assurantiejongens? Zeker nooit van transparantie gehoord.
Overigens was er in dat mailtje sprake van een schandaal in de verzekeringsvijver dat zeer sterk leek op dat rond Hestia/PSL. De affaire Behaenk. Snorkelt u even dit luisterrijke artikel op uit het Assurantie Magazine van 23 augustus 2002. Is dat frappant of is dat frappant?
En hoe verging het Peter Blok, de voormalige directeur van Behaenk? Fortis/ASR moest uiteindelijk schokken. Snorkelt u hier nog maar even. Vervang vervolgens de naam van Peter Blok door Jos Lindhout en je denkt bijna dat het om een eeneiige tweeling gaat. Alleen, Jos moet nog vangen. Daarom hadden we graag van Stijn gehoord hoe ASR de Behaenk-deal door de strot van SNS Reaal heeft gedrukt. Dus Stijn, slaap er nog een nachie over en kom op met die hap. En u? Stay tuned.
1. zie aflevering 46 dd. 6 december 2011
maandag 16 januari 2012
Tussen alle ellende die wij dagelijks op ons bord krijgen eindelijk ook eens een lekker hapje. De Volksfiets wist vanochtend te melden, dat de linkse combine plus de bende van Bibi ervoor gaan zorgen, dat de top van de verzekeringsmoloch ASR geen bonus meer krijgt. Even leken oompje Jos Baeten en zijn clan de dans te ontspringen. Hun vehikel ontbrak namelijk in het wetsvoorstel van Jan Kast de Jager om geen cadeautjes meer te geven aan de vendelzwaaiers van financiële instellingen, die door de Staat der Nederlanden overeind worden gehouden. Maar dat wordt gelukkig toch nog rechtgezet.
Mooie gelegenheid misschien voor de bijdehandjes van bovenstaande partijen om ook eens aandacht te besteden aan de vuile spelletjes, waaraan vriend Baeten cs. zich in het verleden te buiten zijn gegaan en dat heden ten dage nog doen. En dan hebben we het nog niet eens over de praktijken van een voormalig subhoofd als Rob Beumer, maar over de echte top, die bij een juridisch geschil bijvoorbeeld advocaten van de tegenpartij listig weet te bewegen de arena te verlaten. Om het recht de loop te laten hebben die de bountyhunters van ASR voor ogen hebben.
Oproep aan de betrokken Kamerleden: lees deze serie en pak de bijl. Stay tuned.
woensdag 29 februari 2012
Is een moeilijke klus. Om je recht te halen in Nederland. Vooral als je de handschoen opneemt tegen een meloenenclub. Neem nou het jarenlange gevecht dat Jos Lindhout levert tegen ASR, de verzekeringsmoloch die dankzij onze belastingcenten zijn broek kon ophouden. Op 3 november 2011 probeerde de door ASR met listige middelen buitenspel gezette PSL-aanvoerder een voorlopig getuigenverhoor op de rails te zetten. Om te laten zien, dat zijn verhaal dat in KM ruim baan kreeg de waarheid en niks dan de waarheid is. Zijn befkantoor richtte daartoe het volgende verzoek aan de Rechtbank in Utrecht. En dat veroorzaakte een lichte rolberoerte bij de hotemetoten van ASR. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
zaterdag 7 april 2012
Als de tekenen niet bedriegen staan er een paar imposante juridische clashes op het programma. Tussen de zonder onze toestemming maar wel met onze poen in leven gehouden verzekeringsreus ASR en de door hem zwaar gepiepelde PSL-groep uit Eindhoven. Om het feest niet te bederven houden we ons nog even in, maar om Pasen toch een beetje gezellig te maken hier een leuk eitje uit een van de dossiers.
Daarvoor gaan we terug naar 2003 toen Rob Beumer, in die dagen de Darth Vader van AMEV (1), via smerig druk- en perswerk Jos Lindhout bewoog zijn PSL over te dragen aan het aan AMEV schatplichtige Hestia uit Hilversum.
Om erop toe te zien dat het uitbenen van Hestia volgens plan verliep werd Beumervazal Jan Eichner in de bedrijfsleiding geposteerd. En vanuit die positie mailde Janus op 27 januari 2004 het volgende aan zijn obscure opdrachtgever:
"Beste Rob,
Zoals bekend is PSL Eindhoven niet in het bezit van de gewenste papieren m.b.t. inschrijving bij de SER. Aangezien Marcel [Van den Berg,red.] en André [Martens,red.] niet in het bezit zijn van assurantie-diploma's moet via Rendement Hilversum geregeld worden dat iemand met papieren en bijbehorende procuratie dagelijks in Eindhoven aanwezig is. Daarnaast moet dan in Hilversum geregeld worden dat ook daar iemand met papieren en procuratie aanwezig is om de inschrijving in Hilversum veilig te stellen. In overleg met de heer De Meij van de SER is e.e.a. voor PSL op eenvoudige wijze te regelen. Als ik een brief van AMEV kan overleggen waarin in enkele regels is aangegeven dat mij vanuit AMEV is opgedragen in de functie van kantoordirecteur de dagelijkse leiding van PSL Financiële Adviesgroep BV te Eindhoven op me te nemen. Een detacheringsovereenkomst is niet nodig. Ik regel dan met Marcel de benodigde procuratie en we dragen zorg voor aantekening bij de KvK. Indien gewenst verklaart PSL Financiële Adviesgroep BV en/of Hestia dat AMEV op geen enkele wijze aansprakelijk gehouden kan worden voor zaken die voortvloeien uit mijn werkzaamheden binnen PSL en/of Hestia.
Graag verneem ik z.s.m. van je. Met vriendelijke groeten,
Jan Eichner".
Hoe zoiets heet? Sjoemelen. En mocht er onverhoopt wat mis gaan dan zijn die kloothommels van Hestia en PSL zelf verantwoordelijk! Is dat een Paasei of is dat een Paasei? Een normale kip krijgt zo'n ding haar kont niet uit. Maar in de legbatterij van AMEV cq. ASR zien zelfs vierkante eieren het licht. Daar staan ze voor niets. Stay tuned.
1. AMEV ging later op in het ASR-gedrocht.
dinsdag 10 april 2012
In de vorige aflevering citeerden wij uit een mail van Jan Eichner, de door AMEV-manipulator Rob Beumer bij Hestia/PSL geparachuteerde snitch. Daarin stelde Janus ondermeer voor om de aansprakelijkheid van AMEV die mogelijk voortvloeide uit Janus' activiteiten binnen de van meet af aan op haar ondergang afkoersende combi tot nul te reduceren (1). Wat hij zich kennelijk niet realiseerde was het gevaar dat hij zelf wel degelijk ter verantwoording kon worden geroepen. En het eerste schot in die richting weerklonk al op 16 juli 2005 (!) in een ingezonden brief van een aantal in de berm gedeponeerde werknemers van PSL aan Assurantie Magazine. Kwootje. Komt ie:
"Door een ongehoord staaltje van wanbeleid, list en bedrog is een mooi bedrijf volledig ten gronde gericht. Wij, de voormalige medewerkers van PSL, zijn zwaar gedupeerd. De verantwoordelijken hiervoor zijn zowel de Hestia-directie alsmede AMEV/Asam. Onbetwist regisseur in deze soap is Rob Beumer van AMEV. Door een AMEV-man [Jan Eichner, red.] in Eindhoven als directeur aan te stellen hield hij de touwtjes in (AMEV-) handen en regisseerde zodoende het faillissement. Februari dit jaar heeft Hestia-directeur Marcel van den Berg in Eindhoven ten overstaan van het gehele personeel haarfijn uitgelegd welke dubieuze rol Beumer speelde. Van den Berg gaf daarbij aan dat er middels valse beschuldigingen alles werd gedaan om Jos Lindhout, voormalig directeur van PSL, zowel financieel als emotioneel te breken, zodat deze het aanstaande faillissement niet zou kunnen stoppen. Lindhout was namelijk voornemens het bedrijf weer terug te kopen. In de ogen van het voltallige personeel was hij de enige die het vertrouwen genoot en capabel was om het tij te doen keren. Dit werd door Beumer van de hand gewezen. In plaats daarvan heeft hij Buro Philip van den Hurk naar voren geschoven als overnamekandidaat. Dit is een kantoor zonder enige affiniteit met schadeverzekeringen.
Niet alleen door het wegvallen van werkgelegenheid zijn wij gedupeerd. Door pensioenpremies twee jaar lang niet af te dragen heeft de Hestia-directie ons, met medeweten van de AMEV Kantoordirecteur, een deel van ons toekomstig pensioen ontnomen. In Assurantie Magazine 8 distantieert AMEV zich hiervan door te stellen dat men slechts financier was en geen eigenaar [ vgl. het voorstel Eichner in aflevering 50, red.]. Men gaat echter voorbij aan het feit, dat men ook wel degelijk bestuurder was met de daarbij behorende verantwoordelijkheden.
Bij herhaling hebben wij de raad van bestuur van Fortis/ASR op de hoogte gebracht van de misstanden en het wanbeleid. Nooit werd gereageerd en/of ingegrepen. Men keek de andere kant uit en liet het gebeuren."
De affaire rond de niet afgedragen pensioenpremies werd na veel vieren en nog meer vijven uiteindelijk in november 2008 voor de kadi getrokken.
Die vieren en vijven kwamen uiteraard van de zijde van de richting staatssteun koersende verzekeringskolos uit Utrecht, die coûte que coûte wilde voorkomen dat er een vat ellendige publiciteit zou worden opengescheurd.
Maar de man die het kolengruis van zijn werkgever uit het vuur mocht halen was Eichner. Zijn pleidooi tegen een voorlopig getuigenverhoor werd door de kadi in kwestie met de vloer gelijk gestampt (2). En het voorlopig getuigenverhoor kwam er. Jammer genoeg kregen de voormalige personeelsleden van PSL daarna te horen, dat zij hun (pensioen)recht alleen via een bodemprocedure konden halen. Een dure grap en de betrokken rechtsbijstandverzekeraar zag die grap niet zitten.
De enige hoop die de ex-PSL-ers nu nog hebben is de uitkomst van de strijd die David Lieshout voert tegen Goliath ASR en zijn juridische vazallen. En die strijd nadert inmiddels de critical mass. Stay tuned.
1. Zie aflevering 50 dd. 7 april 2012.
2. Zie bijgaande beschikking van de Rechtbank in Dordrecht.
vrijdag 13 april 2012
Dikk lul, drie bier. Dat is wat je krijgen kan als je bij de door ons in het zadel gehouden jongens uit het topechelon van verzekeringsknoert ASR aanklopt voor iets wat je rechtens toekomt of voor iets simpels als wat inlichtingen.
Neem bijvoorbeeld een voormalige Sitting Bull als Jacques van Ek. Die ontving ooit een zwartboek over de beschamende affaire rond Hestia/PSL in zijn gleuf. Zond ie ongelezen retour (zegt ie), omdat ie nog maar een paar maandjes had te gaan en zich liever bezighield met zijn jolige afscheidstoernee dan met de problemen van een stel piepeltjes aan de periferie van zijn onderneming. Op 1 september 2011 stuurden wij hem nog een paar ludieke vragen over die kwestie, maar Jacques dacht straks ben ik de Sjaak en liet zijn digitale piano onberoerd (1).
Dat gold ook voor Jos Baeten, Sjakie's opvolger in de duistere Utrechtse assurantiewigwam. Die hadden wij met hetzelfde doel in april 2011 al eens benaderd, maar de silence of the lambs was er niks bij (2). Misschien maar beter ook. Toen Josje namelijk moest uitleggen wat ASR ging doen met de compensatie van de luitjes die in het bloeiende verleden een listig woekerpolisje werd aangesmeerd, schoot ie de bal hoog in de tribune en mocht een lullo van de juridische afdeling de blunder rechtbreien (3).
En nu weer een geintje met Thijs Meinders. Zat tot begin 2006 ook in de raad van stamoudsten bij ASR, maar pakte toen om hem "moverende redenen" onverwachts zijn mustang en zei ajuu paparaplu. Maar volgens het dagvod NRC van gisteren niet zonder een flink gevulde buidel voor onderweg. In totaal al 1,25 meloen, uitgesmeerd over de laatste vijf jaar.
Nou was Thijsje organiek baasje van Rob Beumer, de ASRaël van deze serie. En Thijsje kreeg dan ook heel wat brandbrieven van het in de gehaktmolen geraakte personeel van Hestia/PSL. Thijsje hield blijkbaar erg van kaatsen, want hij beloofde de betrokken personeelsleden dat ie hun klachten zou deponeren bij de leiding van ... Hestia/PSL. Want die was daar voor. Dat schoot dus lekker op.
Blijven we zitten met de vraag wat die "moverende redenen" waren waarover Thijsje zelfs nu nog niet zijn klep wil opendoen. Het zal toch niet wezen omdat ie gecompromitteerd was geraakt door vriend Beumer en diens gappies uit het avontuurlijke milieu? Thijs, zeg het eens. Stay tuned.
1. Zie aflevering 33 van deze onverzekerde serie op onze Followup-site
2. Zie aflevering 12 dd. 13 april 2011
3. Zie dit artikel van NU.nl dd. 23 maart 2012