Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes die gaan over "Hardhout met een luchtje". De stukjes staan in chronologische volgorde, veel plezier ermee...30 juli 2001 31 juli 2001 2 augustus 2001 5 augustus 2001 7 augustus 2001 8 augustus 2001 10 augustus 2001 11 augustus 2001 Hugo, Tot nu toe geen antwoord. Jammer. maandag 9 augustus 2004 dinsdag 28 december 2004 woensdag 12 oktober 2005 maandag 17 oktober 2005 dinsdag 25 oktober 2005 donderdag 3 november 2005 woensdag 7 december 2005 donderdag 8 december 2005
Afgelopen vrijdag meldde De Telegraaf dat een groep van dertig beleggers voor zestig miljoen gulden de boot in was geholpen. Hun investering in de teakhoutplantage Bosque Teca Verde S.A. in Costa Rica bheek weggegooid geld te zijn. Het zou zijn misgelopen toen het van een listige Curacao-route gebruik makende bedrijf Green Capital uit Miami in 1996 de bedrijfsvoering overnam. Sindsdien zou er voor geen kubieke meter meer aan onderhoud zijn gedaan en dat betekent voor welke tropische plantage dan ook in no time ajuu paraplu. Ook de boekhouding leek in de loop der jaren te zijn uitgegroeid tot een geliefd uitgaansoord voor houtwormen, dus een kind kon de was doen. In december 2000 blies het bedrijf de laatste adem uit, de investeerders in verwarring achterlatend. Die hadden overigens beter moeten weten.
Want in feite al sedert het prille begin waarschuwden mensen die het konden weten, dat de winstverwachtingen van de Nederlandse teak-plantages die in de jaren negentig in Costa Rica als tropisch gewas uit de grond schoten te belachelijk voor woorden waren. Maar allerlei (semi-) officiële instanties en prins Bernhard's WNF zeiden dat het goed was, dus dan moet het goed zijn. Het was niet goed. Getuige alleen al de niet te blussen financiële bosbrand rond de onderneming Flor y Fauna, een pilot-project in Costa Rica waarin ook het verzekeringsbedrijf OHRA participeerde, die in 1995 door NOVA werd aangestoken en in 2000 nog even werd opgepord (zie het artikel "Skal, EKO-keurmerk, en waarheid" in Kleintje Muurkrant van deze maand). Overigens, dat prille begin van de vestiging van Nederlandse plantages in Costa Rica lag in 1986, toen dat land diep verwikkeld was in het drama dat als de Iran-Contra-affaire de boeken is ingegaan. Een detail misschien. Hoewel.
Hardhout met een luchtje (2)
Midden jaren zeventig verwierf John Hull, een rancher uit de Amerikaanse staat Indiana, voor een appel en een ei en met wat geld van een aantal investeerders stukken land in het noorden van Costa Rica. Hij liet links en rechts op zijn land airstrips aanleggen en op een ervan een flinke farm. Het grote zagen kon beginnen en aan die situatie veranderde niets toen in 1979 dictator Somosa door de Sandinistische rebellen aan de kant werd gezet. Twee jaar later nam het duo Ronald Reagan/George Bush het roer van Jimmy Carter over in het Witte Huis. Het duurde niet lang of Hull werd een uiterst belangrijke 'asset' bij de opbouw en de bewapening van een Nicaraguaans guerilla-leger in het noorden van Costa Rica, dat moest dienen om een einde te maken aan het linkse bewind van de Sandinista's. Omdat het Amerikaanse Congres tegen militaire inmenging in Nicaragua was trok Bush een geheime operatie van de grond. Daarbij werden onofficieel Amerikaanse tussenpersonen ingezet die op grote schaal cocaïne aankochten van het Medellin-kartel. Een van hen was de later vermoorde Barry Seal. Carlos Lehder, een van de kopstukken van het kartel, droeg verantwoordelijkheid voor de operatie aan Colombiaanse zijde. Hij werd, nadat eind 1986 de Iran/Contra-affaire aan het licht was gekomen, het jaar daarop gearresteerd en zou zich nog steeds in Amerikaanse gevangenschap bevinden.
Op de airstrips van Hull's ranch werd het tot eind 1986 een va-et-vient van kleine vliegtuigjes. Uit de VS werden wapens en geld aangevoerd, uit Colombia cocaïne. De coke verdween richting VS en kwam in het circuit terecht, de wapens naar de guerilla's, het geld naar Colombia. En alles onder het toeziend oog van lieden uit het netwerk van oud-CIA direkteur en toenmalig vice-president George Bush.
In 1983 vroegen Hull en twee partners in het kwaad een lening van 375 duizend dollar aan bij de OPIC. Een Amerikaans regeringsbureau dat particulieren financieel bijstaat bij investeringen in ontwikkelingslanden. De lening was bestemd voor de bouw van een fabriek op Hull's grondgebied waar kruiwagens en bijlstelen zouden worden geproduceerd. Een paar jaar later bleek die fabriek echter een fata morgana en het geld foetsie. Bij nader onderzoek bleek het rechtstreeks in de pocket van Hull terecht te zijn gekomen. Ondanks de geheime steun aan Hull vanuit het Witte Huis kreeg het recht wat dit betreft toch enigszins zijn loop. De OPIC onteigende een deel van Hull's bezittingen in Costa Rica en verkocht het in 1987 aan een Amerikaanse investeringsbank die er een teakplantage op wilde aanleggen. Een idee dat in die tijd ook was opgekomen in het hoofd van een ondernemende Nederlandse bloemenboer. Wordt vervolgd.
Hardhout met een luchtje (3)
De Nederlander die in 1986 in het noorden van Costa Rica neerstreek om er bloemen te gaan kweken was Ebe Huizinga. Maar hij kwam op andere gedachten toen hij zag waar zijn buren, de Duitser Ralf Stefan Jäckel en de Canadees James Ennis, mee bezig waren. Hun verhalen over de fabuleuze toekomst van teakfarming en het op korte termijn te verwachten indringend rinkelen van de kassa bij hun onderneming Bosque Puerto Carrillo zouden zelfs een Amish transformeren tot een gokverslaafde. Laat staan Ebe. Met financiële hulp van Nederlandse investeerders en de verzekeringsmaatschappij OHRA ging hij keihard aan de slag om van zijn Flor y Fauna iets moois te maken. Daarbij zelfs moreel gesteund door de Nederlandse overheid en het met een groot aantal geldwolven gevulde WNF, één van prins Bernhard's coverorganisaties. Maar zowel Bosque Puerto Carrillo (dat tegenwoordig als Pan American Woods door het leven gaat) als Flor y Fauna kwamen in de loop der jaren op zijn zachtst gezegd negatief in het nieuws. Vooral de winstverwachtingen bleken misleidend. Zo misleidend dat OHRA onder druk van de publiciteit uiteindelijk een aantal Flor y Fauna-investeerders hun geld teruggaf. Een ongekende move die -niet onverwachts- door het WNF fel werd afgekeurd. Of via de airstrips van de twee hierboven genoemde bedrijven de financiële gaten werden/worden gevuld met dezelfde geestverruimende activiteiten als indertijd bij buurman John Hull ontgaat onze waarneming. Maar het staat vast dat Hull zeker niet de enige bosexploitant in het noorden van Costa Rica was die zich met de doorvoer van Colombia's finest inliet. En via één van zijn duistere zakenrelaties is er zelfs een lijn te leggen met Nederland. Dat was de Cubaanse Amerikaan Frank Castro, die niet alleen verantwoordelijk was voor een stel Contra-drugsroutes naar de VS door de lucht maar ook over zee. Met medeweten van Bush en zijn bende. Toen de Iran/Contra-affaire zijn finale tegemoet ging verlegde Castro zijn activiteiten namelijk naar Suriname en installeerde daar met medewaten van Amerikaanse en Nederlandse (militaire) autoriteiten een paar veelbelovende drugslijnen, waarover we nu zelfs nog zulke mooie verhalen horen (zie de driedelige artikelenserie "Raadsels rond Moengo" in Kleintje Muurkrant 329 tot en met 331). Binnen deze context valt er overigens wel degelijk nog iets te zeggen over een Nederlandse teak-onderneming die zich een aantal jaren na Flor y Fauna eveneens in de Costaricaanse jungle presenteerde: Euro Greenmix Fund.
Hardhout met een luchtje (4)
De Venezolaanse professor dr. Julio Cesar Centeno trekt al jarenlang ten strijde tegen de manier waarop vooral Nederlandse exploitanten van nieuwe teakfarms investeerders trekken. Volgens hem gaat het vaak om "traders of illusions" die valse informatie verspreiden over de hoogte van de te verwachten winsten en de termijn waarbinnen de geldstroom richting Nederland op gang komt. Zo ook in Costa Rica, waar Centeno midden jaren negentig met name het door het WNF en WWF fanatiek gesteunde bedrijf Flor y Fauna aan het teakhouten kruis nagelde. Dit ondanks het feit dat hij, wellicht om hem tot een wat vriendelijker toon te bewegen, een Gouden Ark kreeg uitgereikt door onze Panda-prins.
Tegenover een ander Nederlands bedrijf in deze branche, Euro Greenmix Fund, nam de professor wel een iets gematigder houding aan. Hoewel hij de prognoses van ook die onderneming nog steeds veel te roze vond. Verder reikte zijn aandacht blijkbaar niet, maar er doen zich rond deze onderneming wel degelijk merkwaardige verschijnselen voor. Zo lijkt het zich niet het vuur uit de naad te lopen om een keurmerk voor zijn produkten te verwerven. Nu stelt zo'n stempel niet echt veel voor (zie het artikel "SKAL, EKO-keurmerk en de waarheid" in Kleintje Muurkrant 358), maar raar is het wel. Desondanks moet het Eurogreenmix naar den vleze gaan, want het heeft inmiddels een vijgenplantage in de Portugese Algarve het licht doen zien en is een houtproject gestart in Tsjechi‘. En wat denk je wat? U hoeft niet meer uw oude sok om te keren om bij Eurogreenmix groen te investeren. Alles is volgestort! En de drie projecten zien er hartstikke gezond uit. Die Portugese vijgen worden bijvoorbeeld als het weer een beetje goed blijft binnen een paar jaar in blikjes met siroop gestopt en dat wordt een hype van hier tot Costa Rica. Nou hebben we al eens gewezen op de vruchten-drugsmix in blik van de in 1993 van Engeland naar het Turkse deel van Cyprus gevluchte zakenman Asil Nadir van de verpakkingsfirma Polly Peck (zie het artikel "Mexicocaine met een Hollands sausje" in de Morgenster. Maar dat zegt nog niks over de vijgen van Eurogreenmix. Niettemin wendden wij ons voor alle zekerheid tot Hugo Krop, de drijvende kracht achter Eurogreenmix. Want je kan natuurlijk niet zo maar iets gaan roepen. Het wordt nog leuk. Stay tuned.
Hardhout met een luchtje (5)
Geïnspireerd door een doorgaans goed ingevoerde informant schreven wij op 20 juli jongstleden de volgende naïef gestelde e-mail aan de drijvende kracht achter het Euro Greenmix Fund, Hugo Krop:
"Hugo, het volgende: Iemand uit je vroegere directe omgeving heeft mij verteld, dat je de uitvinder was van de pocket telex (Text Lite) en ooit die uitvinding voor 9 miljoen aan Philips zou hebben overgedaan. Verder zou je eigenaar zijn geweest van een hotel op de Bahama's en betrokken zijn geweest bij het aanlanden van coke met houten boten die onzichtbaar waren voor de Amerikaanse radar. Ik zou dat enorme verhaal graag willen publiceren, maar dan heel wat gedetailleerder, inclusief de manier waarop je uit die wereld bent gekomen."
Wij ontvingen dezelfde dag nog het volgende antwoord:
"Ik weet niet wie uw bron is, maar alledrie niet waar. Ik ben technisch directeur geweest. Hotel? Coke? Klinkt prachtig. Helaas niets van waar".
Helaas niets van waar? Met een beetje kwaaie wil zou je hieruit kunnen opmaken dat Hugo het jammer vindt dat hij niet betrokken was bij de cokehandel richting VS. Maar laten wij ons beheersen. In ieder geval was hij uitvinder van een lichtkrant en een zaktelex en inderdaad technisch direkteur bij Text Lite. En als er in Nederland ooit bij een bedrijf geruchten waren over drugshandel en financieel gegoochel dan was het wel bij Text Lite. Zo zeer zelfs dat het bedrijf een belangrijk onderdeel uitmaakte van het parlementaire onderzoek van de commissie Van Traa naar de opsporingsmethoden van de IRT's bij drugsaffaires. De commissie raakte tijdens dat onderzoek ervan overtuigd dat de bestuurders van Text Lite hadden deelgenomen aan een omvangrijke witwasoperatie door het onderhands en onder de vastgestelde prijs verpatsen van een scheepslading aan personeelopties aan lieden buiten de onderneming. Die daar dan weer een miljoenenvoordeel uit peurden. Dat valt te destilleren qit het eindverslag van de commissie van november 1995. Maar zeven jaar daarvoor was het bij Text Lite al zwaar hommeles. En daar was Hugo Krop wel degelijk bij betrokken.
Hardhout met een luchtje (6)
Begin november 1988 zond Hugo Krop aan Arie Hommel, een medebestuurslid van Text Lite, op een late vrijdagavond een fax (nee, geen telex). Hij liet Arie weten ermee te kappen. De fax was versierd met ballonnetjes. Zo blij was hij, vertelde hij aan De Volkskrant, dat hij verlost was "van die boevenbende". Van de types die achter de schermen bij Text Lite aan de touwtjes trokken. Types die betrokken waren geweest bij de ondergang van Slavenburg's bank (zie ook het artikel "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant 336), niet zo koshere o.g.-transacties en handel in verdovende middelen. Bijt nooit de hand die je voedt. De types van Text Lite gingen in de tegenaanval. Ze dreigden De Volkskrant met juridische hel en verdoemenis als de krant hen nog eens in verband zou brengen met drugshandel en verspreidden listig berichten dat Krop ook zelf wat dat betreft niet lelieblank was. Krop erkende daarop dat hij inderdaad in contact stond met lieden uit deze branche, maar à titre personel en niet voor de handel.
Een van hen was een voormalige studievriend met wie hij volgens Amerikaanse kranten met dertig schepen drie continenten van hash voorzag. Dat bericht dateerde van kort voor Text Lite in 1984 naar de beurs ging. Krop noemde het "een fantastisch verhaal" en "echt lachwekkend". Volgens onze informant was de term fantastisch echter wel degelijk van toepassing. Zij het in een andere betekenis. Maar lachwekkend waren de operaties van de studievrienden allerminst. En ze gingen zelfs terug tot de jaren zestig. De tijd van flower power en van brotherhood.
Hardhout met een luchtje (7)
De vriend van Hugo Krop waarvan sprake was in onze vorige aflevering was Arend ter Horst. Telg van een zeker niet onbemiddelde familie met een kleurrijk verleden dat hij naar verluidt definitief achter zich heeft gelaten. Ter Horst en Krop maakten samen met nog een Amsterdamse jeugdvriend, Edmond V.S. (ook al uit een familie die aan het eind van de week geen dubbeltjes hoefden om te draaien), deel uit van een organisatie die speed naar de VS smokkelde. Een deel van de benodigdheden werd betrokken uit Andorra. In de jaren zeventig breidde de menukaart zich wat uit, evenals de lijst van cliënten. Daar stonden alleraardigste groeperingen op als de IRA en de PLO. Het was dus niet om van je stoel te vallen dat ook een paar rubberzolenorganiaties als MI6, de Mossad en de CIA belangstelling toonden voor de organisatie. Maar dat de betrokken heren voor deze toch als kwalijk te boek staande handel door de betrokken snuffelclubs nooit ernstig de berm in zijn gemanouvreerd, zou erop kunnen duiden dat er een vorm van samenwerking bestond. Niet ongebruikelijk, zoals dat zo fris aan het licht kwam bij de verhalen rond oud-commissaris Toorenaar, Sietsma, de IRT en de Iran/Contra-affaire.
Hugo Krop heeft zijn hang naar het subversieve waarschijnlijk in de genen. Hij zou namelijk een familielid zijn van Hildo Krop, de vooroorlogse stadsbeeldhouwer van Amsterdam, die naast zijn creatieve ook nog de nodige werkzaamheden verrichtte ten behoeve van een Russisch spionagenetwerk. Mogelijk dat Hugo vanwege die genen begin jaren tachtig technisch directeur werd van Text Lite, waar achter de schermen de inmiddels overleden oud-textielhandelaar en o.g.-magnaat "ome Jaap" Kroonenberg een belangrijke rol voor zich opeiste en ook lieden als de in de files van de IRT-affaire opduikende textielhandelaar "Onnie" Kool en de in de sexindustrie niet onbekende Rinie In 't Veld hun visitekaartje afleverden (zie het artikel "Van oude koeien en troebel water" in KM 336). Hugo moet zich toch zeker aanvankelijk als een vis in het water hebben gevoeld. Tot het een haaienvijver bleek te zijn. Zoals gemeld vertrok hij in 1988. Kort daarna startte hij zijn avontuur in Costa Rica.
Hardhout met een luchtje (8)
Voordat wij een stel delicatessen uit Hugo Krop's avontuurlijke leven achter elkaar hadden gezet en gepubliceerd, hebben wij uiteraard wel geprobeerd hem een wat gedetailleerder antwoord te ontfutselen dan bij onze eerste poging (zie aflevering 5 uit deze serie). Daarom zonden wij hem op 23 juli opnieuw een e-mail. Ditmaal niet meer naïef, maar rijkelijk gechargeerd. Die mail zag er alsvolgt uit:
Mijn informatie luidt dat je in de jaren zeventig behoorde tot het muziekensemble Brotherhood of Love. Samen met de heren V.S. en Ter Horst. Beiden niet onbemiddeld van huis uit. Deze Brotherhood betrok perfetine in Andorra voor de aanmaak van synthetische drugs. Het eindprodukt vond zijn weg naar de VS in speakerboxen. Ik heb mij laten vertellen dat in die onderneming wel degelijk muziek zat. De tonen daarvan werden echter wat schril bij de entree van de IRA, de heer Howard Marks en een handjevol geheime diensten. Een geschiedenis die indertijd zo gevoelig maar wel met grove kwastvoering is beschreven door journalist Steinmetz in de Nieuwe Revu. Hoe dit ook zij, via dit avontuurlijke opstapje belandde je met de heer Ter Horst in de export van snuifmateriaal naar de VS. In houten boten, zoals in eerdere correspondentie vermeld. De CIA, NSA en andere Amerikaanse kermisattracties van dit soort waren in die periode bezig het democratisch gekozen bewind in Nicaragua om zeep te helpen. Zij zagen er daarbij niet tegen op om drugs als betaalmiddel te accepteren voor de bewapening van de zogenaamde Contra's in Costa Rica. Mogelijk dat jouw operatie deel uitmaakte van dit grote geheel, maar wellicht hoor ik dat t.z.t. nog wel eens van je. In ieder geval werd een deel van de revenuën ervan keurig belegd in een hotel op de Bahama's, aldus mijn zeer goed geïnformeerde bron. Daarna maakte je je entrée bij Text Lite. Een scam met allure, waarvan o.m. de gebroeders Hommel deel uitmaakten. Een paar bekende loodsvisjes van de ons te vroeg ontvallen "ome Jaap" Kroonenberg, wiens imperium voor een niet gering gedeelte was opgebouwd uit de opbrengsten van roesmiddelen "en gros". Zo "gros" dat ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat ook hier een aantal geheime en politiediensten de vinger aan de pols hielden.
Nadat Text Lite in de eerste helft van de jaren negentig met veel enquêtegeraas ter ziele was gegaan en carrières waren geknakt (vgl. de heer Salomonson) verhuisde Arie Hommel naar Antwerpen, alwaar hij met een aantal lieden van Slavische origine zijn inkomen wat kleur gaf door in een lokale discotheek drog aan de Belgische man te brengen.
Inmiddels had jij zelf een gat in de groene markt waargenomen en je in navolging (?) van Flor y Fauna, waarover zulke vervelende berichten de ronde hebben gedaan, in Costa Rica (!) in een herbewoudingsproject gestort. Redelijk succesvol naar ik aanneem, want er kwamen zusjes bij in de Algarve en in Tsjechië, die de aandeelhouders van je eurogreenmix nog geen redenen geven voor een Zwitserlevengevoel, maar waar leven is is ook hoop.
Tot zover dit historisch overzichtje. Correct me if I'm wrong, please.
Vriendelijke groeten,
Jan Portein.
Hardhout met een luchtje (9)
Kijk, er hebben recentelijk weer heel wat mensen als advocaten en journalisten ons als je reinste sensatiebakkers en ufologen bestempeld. En onze site als obscuur afgedaan. Soit. Maar desondanks halen we toch leuke succesjes binnen. Zo vonden we vandaag in het zakenweekblad FEM Business een artikel over ene Hugo K. die volgende week door het OM voor de kadi wordt getrokken wegens een reeks strafbare feiten. Die zou hij hebben gepleegd als oprichter en baasje van het Euro Greenmix Fonds. In die hoedanigheid had hij tussen 1998 en 2001 zonder vergunning geld ingezameld bij beleggers om te investeren in Costaricaanse teakplantages. Dat mag niet. Bij die inzamelingen zou Hugo af en toe gebruik hebben gemaakt van valse namen. Dat mag ook niet. Verder zouden de drie miljoen euro die dat allemaal opleverde foetsie zijn. En dat lijkt ook niet in orde.
Hugo K. is in het gewone leven Hugo Krop. Achterneef van Hildo Krop, de vroegere stadsbeeldhouwer van Amsterdam en lid van een vooroorlogse Russische geheimedienst. Hugo heeft eveneens een avontuurlijk leven achter de rug. Zij het dat geheime diensten geen primaire rol in zijn leven speelden. Het ging meer om betrokkenheid bij handel in roesmiddelen en praktijken die volgens de Commissie Van Traa veel weg hadden van witwassen. Hugo's rol in zowel de "Brotherhood of man"-affaire (met o.a. Howard Marks en Arend ter Horst), als de TextLite-affaire (met o.a. de gebroeders Hommel, "Ome Jaap" Kroonenberg, "Onnie" Kool en Frits Salomonson) en die rond Euro Greenmix zijn in eerdere afleveringen van deze serie uit 2001 (!!!!) uitvoerig aan de orde geweest *. Dat deel van Hugo's carrière komt helaas bij FEM niet aan de orde. Alles went. Verder wensen we Hugo veel sterkte. Zo zijn we ook wel weer.
* Zie de Followup-site, klikken op "hardhout". Hardhout met een luchtje (10)
In deze dagen vol stille nachten, vakanties, schranspartijen, ploppen der kurken, vroegtijdige vuurpijlen etcetera mis je wel eens bericht dat aandacht verdient in deze kolommen. Zo ook een van 18 december (schaamrood giert over onze kaken) uit Het Parool. Daar stond in dat ene Hugo K., oprichter van het Euro Greenmix Fund, voor 18 maanden achter het gaas gaat en verder een boete van een ton euro mag schokken. En waarom? Omdat ie volgens een bef van het Amsterdamse gerechtshof "op geraffineerde en gewetenloze wijze mensen geld afhandig heeft gemaakt". Hugo had namelijk een reeks goedgelovigen overgehaald tot het investeren in bosbouwprojecten in Costa Rica. Goed voor de ecologische huishouding in de wereld en goed voor de portemonnee van de beleggers. Mijn liefje wat wil je nog meer? Zou je zeggen.
Maar er kwam van dat project geen hardhout terecht. Nou niet bepaald een uit de kluiten gewassen mirakel, want via slinkse wegen liet Hugo poen van de beleggers naar eigen rekeningen druppelen. En best wel flinke druppels. Dus de beleggers kregen aan het eind van de rit helemaal noppes. Treuriger nog: ze konden zelfs naar hun inleg fluiten. Als ze daar tenminste nog zin in hadden. Böse Menschen haben keine Lieder, niet waar?
Die Hugo K. was natuurlijk Hugo Krop, de hoofdpersoon van deze serie. Meldt Het Parool nog in de nastoot dat onze vriend in een eerder stadium al een prominente rol had gespeeld in de beruchte TextLite-affaire, waarbij ook een flink aantal beleggers zwaar onder zijn waterlinie getroffen raakte (zie eerdere afleveringen van deze serie op de Followup-site). Dat Hugo zich samen met zijn jeugdvrienden Arend Terhorst en Edmond V.S. al in de jaren zestig en zeventig bezighield met handel in deregulerende producten die van huis uit heel wat meer poen genereren dan bosjes hardhout vermeldde de krant niet. Wij wel. Onlangs bereikte ons zelfs het bericht dat er een connectie zou hebben bestaan tussen Hugo en de in 1993 nogal slordig overleden Charlie Wong* . Mochten we daarover nog een paar intrigerende details vernemen dan bent u de eerste. Stay merrily tuned.
* zie voor hem de serie "Transparant" op de Followup-site en aflevering 5 van de serie "De achterzijde van het Beursschandaal" op de site van De Morgenster.De bomen en het bos
Gaan we weer. Op 4 december 2003 besteedde het teeveeprogramma Netwerk aandacht aan de groenbeleggingsmaatschappij Groen Invest Nederland (GIN). Het bedrijf zette Robiniastekjes in de grond. Nee, niet in Costa Rica. Gewoon in Noord-Nederland. Robinia is een Europees soort hardhout (Pseudo Acacia) en als je de aanvechting had om je geld te beleggen in natuurproducten en daar toch een leuke winst uit wilde peuren dan kon je bij GIN uitstekend terecht. Daar leken de bomen namelijk de hemel in te groeien.
De Netwerkers maakten aan de hand van een stel rapporten uit 2000 echter duidelijk dat het bedrijf de beleggers had gelokt met overdreven winstverwachtingen en valse voorlichting waar het de verzekering betrof. Die zou namelijk berusten bij Nationale Nederlanden, maar naar aanleiding van diezelfde rapporten had de verzekeraar de polis van GIN afgekocht. Een polis overigens die volgens een paar getuigen het levenslicht had gezien dankzij het schuiven van een paar steekpenninkskes. Nationale Nederlanden ontkende de beschuldiging.
Hoe dit zij, Netwerk ging nog een stap verder om zijn case Rubiniahard te maken door het Research Instituut Alterra uit Wageningen nog eens aan GIN te laten ruiken. Volgens Alterra hadden de Noordnederlandse boomkwekers de winstverwachting met de factor honderd naar boven gekrikt en zag het somber in voor de 10.000 beleggers.
GIN is niet de enige beleggingsclub die zich in Nederland te buiten gaat aan het poten van Robiniaatjes. Ook de Stichting Robinia en Robinia Gold doen dat. Maar met dat tweetal schijnt iets ernstigs gebeurd te zijn. Hij schrijft het volgende:
" ... Robinia Gold, de maatschappij waarin particulieren participeerden en de grond en bomen aankochten is verkocht aan de heer Ties de Vries (www.tgdevries.nl) welke inmiddels failliet is verklaard. Telefoon wordt niet meer beantwoord. E-mails dus ook niet. Participanten kunnen fluiten naar de guldens/euri.
De curator heeft inmiddels bekend gemaakt (documentatie op verzoek beschikbaar) dat er niet veel meer te halen valt bij de heer De Vries. Gezien hier een smeergeld-affaire achter zit met een gerenommeerde club is dit misschien verder onderzoek door jullie speurneuzen waard."
Doen we. Tot we worden ingehaald door de grote jongens van de msm (mainstream media) of de Consumentenbond. Maar dat is niet zeker. Stay tuned. De bomen en het bos (2)
Stel, je hebt bij een fiscaal interbellum of anderszins een paar losse dukaten vergaard en je krijgt net op dat moment een folder in de bus of een gladde gozer aan de deur met een attractief investeringsplannetje? Dan kan je in je euforie bij een koppie leut gierend door de knieën gaan en zomaar een krabbel zetten onder een contractje. Vooral als dat plannetje ook nog goed is voor het milieu.
Dat gebeurde bijvoorbeeld in de casus van Robinia. Een zootje troep in de bus, geurende advertenties in de krant, een gladde gozer in je favoriete fauteuil. Het verhaal: je kon vet winst maken als je belegde in hardhoutplantages.Weliswaar op termijn, maar da’s altijd nog beter dan je dukaten in een ouwe sok te proppen.
Een heleboel mensen trapten erin. Kochten op aanraden van die gozer in hun fauteuil lapjes grond met gemiddeld zo’n 900 robinia’s. Die knopjes zouden in drie tranches worden gekapt. Na zes jaar, na 12 jaar en na 20 jaar. Na de kap van die eerste twee tranches kreeg je geen poen maar groene aandelen en na twintig jaar kreeg je dan de hele bups uitgekeerd minus vijf procent onderhoudskosten. Kostte die grap gemiddeld? Zo'n 38.000 ouwe guldens, want Duitenberg had zijn kind nog niet ter wereld gebracht. Als dat bedragje onverhoopt niet in je sok zat was dat ook geen probleem. Kon je een leuk hypotheekje krijgen. Veelal via de Direktbank.
Nou, we weten inmiddels hoe ruïneus alles is verlopen. De bewuste plantages werden anderhalf jaar geleden verpatst aan de onderneming van ene meneer De Vries. Meneer De Vries gaat dit jaar met zijn hele hebben en houden de bietenberg op. Piet Belasting in Goes strijkt nog een halve meloen euri op en verder ajuu paraplu. Er is niks meer te halen bij meneer De Vries. Je contractje blijkt ook al op een wrakke fundering te staan. Blijven over je groene aandeeltjes.
Die zijn verzorgd door MPC, een Duitse investeringsmaatschappij. Dat wil zeggen een Luxemburgse dochter. Die dochter ging vorig jaar om zeep. Niks aan de hand. De aandeelhouders zouden hun investering terugkrijgen. Wanneer is nog steeds niet duidelijk. Maar er gloort hoop, want MPC wil in Nederland een filiaal uit de grond stampen. Alleen jammer nou, ook in dit geval weet niemand wanneer.
Het lijkt op zwendel. Maar het is de vraag of we zomaar de hele prak met een kluitje Zeeuws Meisje op het bord van meneer De Vries kunnen schuiven. Want de rol van MPC lijkt ons ook scheisse en misschien is zelfs de bank direkt of indirekt bij dit schandaal betrokken. Dit verhaal krijgt een staart. Stay tuned. De bomen en het bos (3)
En wij vorige keer maar schrijven dat er in Nederland geen MPC-filiaal was. Was er wel. MPC Capital, gevestigd aan de Utrechtseweg in Hilversum sinds 1998. Dus toen in november/december 2003 de Luxemburgse dochter van de Duitse investeringsmoloch door het ijs zakte had de Robiniafakkel meteen kunnen worden overgenomen door MPC Capital. Om te kijken of voor de teleurgestelde hardhoutliefhebbers misschien nog een leuk fondsje stond te bloeien in 't Gooi. Was ook toegezegd, maar tot nu toe geen nieuws. Wat je al gauw op de gedachte brengt dat MPC niet zo happig was om blijvend betrokken te zijn bij het
schemerige avontuur van Ties de Vries en zijn volgelingen.
En waarom zou je ook? Het gaat hartstikke goed met de Hilversumse geldzak. Vooral met de scheepvaartfondsen. Maar zelfs in de wat aarzelende vastgoedsector boert MPC er vrolijk op los. Althans volgens Jaap Wolters, een vroegere tandensmid die zich heeft bekwaamd in de stenenhandel. Nou, leuk voor Jaap en zijn maatjes (Ulrich en Ben), maar wel knap lullig voor de Robinia-club. En aangezien we altijd voor David in de weer zijn en nooit voor Goliath schreven we de volgende e-mail aan Jaap:
"Geachte heer Wolters,
Volgens door ons ontvangen informatie zouden investeerders van Robinia Gold na het echec van MPC Competence SICAV in Luxemburg eind 2003 door MPC Nederland worden opgevangen en begeleid bij het investeren in een nieuw fonds. Dat zou tot nu toe achterwege zijn gebleven. Mocht dat juist zijn, zou u ons dan kunnen zeggen waarom MPC het tot nu toe heeft laten afweten? Dit ten behoeve van de artikelenserie “De bomen en het bos” op onze website."
Kijken of Jaap een paar gaatjes in het hardhout ziet. Stay tuned. De bomen en het bos (4)
Maken we niet veel mee. We kregen van MPC in Hilversum keurig antwoord op onze e-mail van 25 oktober jl. (zie vorige aflevering). Alleen niet van Jaap Wolters, de grote baas himself, maar van een trapje daaronder. Directeur Jan Hoekstra. Leest u even knus mee?
"Robinia heeft in het verleden inderdaad het aandelenfonds MPC €-Methodik (deelfonds van MPC Competence SICAV) verkocht. Dit product is in het verleden uit de markt gehaald. Vervolgens is een soortgelijk product op de markt gebracht: MPC Competence Europa Methodik AMI. De administratieve verwerking van dit product loopt niet meer via Luxemburg maar via NV Algemeen Nederlandse Trustkantoor ANT (ANT-Trust) in Amsterdam. Alle oorspronkelijke investeerders hebben geruime tijd geleden de gelegenheid gekregen om ook in te stappen in dit nieuwe product. Meer informatie over MPC Competence Europa Methodik AMI vindt u op onze website: www.mpccapital.nl. Wij hopen u zo voldoende te hebben geïnformeerd. Met vriendelijke groet,
Jan Hoekstra"
Nou Janus, wij zijn inderdaad voldoende geïnformeerd. Waarvoor onze innige dank. Maar waren alle oorspronkelijk deelnemers dat ook?
Wij dus even de boer op. En wat zei die? Dat de inmiddels in een faillissementsmoeras geraakte Ties de Vries wel had beloofd dat hij de hele Luxemburgse papierwinkel zou afhandelen en dat de investeerders hun inleg zouden terugkrijgen. Maar allebei mooi noppes. Geen uitnodiging om via ANT-trust je poen te laten groeien en bloeien en geen teruggave van de inleg bij MPC-Luxemburg.
Dat is dus een dead heat. Maar we hechten altijd onvoorwaardelijk aan de info van de mensen die onze assistentie inroepen. Dus MPC-Hilversum, hou de inbox in de gaten. En stay tuned. De bomen en het bos (5)
Zo, dat is lekker. Schrijven wij ons een lichte acné over de trubbels bij Robinia, de gelijknamige stichting en over Groen Invest Nederland (GIN), wat lezen we gisteren op Belegger.nl? Een ronkende advertentie van GIN. Als je je losse euro's in de pseudoacacia's van die club steekt kan je rekenen op 6 tot 17,3 procent rendement. En de controle op het reilen en zeilen binnen deze club van groenzoeters wordt verzorgd door de Stichting Robinia, de Stichting Vruchtgebruik Robinia en accountantskantoor Van der Linden. Nou, dat schept vertrouwen. Zijn wij nou gek of hoe zit het? De bomen en het bos (6)
Deze serie heeft niet ten onrechte bovenstaande titel gekregen. We zien inderdaad door de bomen het bos niet meer. Tot die conclusie moet je wel komen na het lezen van de volgende mail in reactie op ons artikeltje van gisteren:
"Hoi lezer,
Efkes ter aanvulling. Stichting Robinia is een onafhankelijke stichting, gevestigd in Wageningen, die de plantages van de bomenclub in de gaten houdt en daar tegen betaling verslag van uitbrengt. Dan heb je de Stichting Toezicht Robinia Gold en die houdt specifiek toezicht op de verrichtingen van de nu failliete club Robinia Gold. Deze bestuurders hebben al jaren last van het Hastens slaapvirus. Daar is jullie acné niks bij. Dan heb je nog een kritisch clubje G-Gin (Geen Gin). Ook al in Hastens, want daar hoor je niks meer van. En aan het GIN moet je eens vragen naar de plantages in Nieuwehorne en Makkinga. Dan bulkt het gal je de telefoon uit.
De nieuwste truc van het GIN: opbrengstgarantie van de bomen (die ze in China kopen, ha,ha,ha) !!!!”.
Nou, daar is geen woord Chinees bij. Volgens de schrijver houdt het GIN dus zijn broek op met de aan- en verkoop van volwassen Robinia-chopsticks in de winkel van de erven Mao. Omdat de aanplant in Noord-Nederland blijkbaar net zo knudde is als de geheimhouding bij de Regionale Inlichtingendienst Rotterdam-Rijnmond. Om eens wat te noemen. Rendement tussen de 6 en 17,3 procent? Eerst zien, dan geloven. Stay tuned.
vrijdag 9 december 2005
Groen Invest Nederland, een club die investeert in alternatieve tropische regenwouden in de mistige zwompen van onze noordelijke provincies, gaat naar de rechter. Waarom? Lees een nieuwe mail van onze Friese correspondent.
"Hoi lezer. Ben ik weer. De eigenaren van GIN-participaties in de plantage in de gemeente Opsterland kunnen weer gaan geloven in hun rendementen, want de raad heeft besloten om de aanvraag van het GIN om het bos om te toveren in een definitief wandelparadijs, kompleet met Robinia genietbankjes, afgewezen. Aldus heden de Leeuwarder Courant. Het GIN zal naar de rechter stappen, want een of andere gemeentelijke hotemetoot deed iets teveel toezeggingen en ze motten wel van die verrekte rendementen af. En van eeuwig zingende bossen valt weinig rendement te verwachten nietwaar?"
Wij begrijpen de ironische boodschap. Maar stel dat die wandelpaden en genietbankjes er toch komen, dan kan zo'n aandeelhouder van GIN in ieder geval nog genieten van de eeuwig zingende bossen als de rendementen door de moerassige bodem van zes procent mochten zakken. Hoewel, vanuit Wageningen wordt de zaak scherp in de gaten gehouden. Dus er is nog hoop. Stay tuned.
dinsdag 13 december 2005
“Groen Invest Nederland is een echte Nederlandse organisatie, transparant. Direct aanspreekbaar en gehouden aan de Nederlandse wetgeving. De betaling van de deelnames verloopt via de notaris. De volumegarantie van Groen Invest Nederland legt een solide basis voor een eersteklas rendement op uw investering”.
Aldus de Sirene-roep voor groenbeleggers van GIN op de eigen website. Leuk, maar het hardhouten bedrijf is sinds 2000 in handen van FAM II BV waar de F.A.M. (Frans) van der Heijden de Robinia zwaait. En da’s een Belg. Uit een Kempense familie die zich al jaren bezighoudt met kartonnen en polystereen-verpakkingen. Hm? Polystereen? Milieu? Nou niet gaan zeuren van zie je wel die Belgen, want de oh zo milieubezorgde groenzoeterclub Terra Vitalis heeft zich via een U-bocht verbonden met de wereld van de supersnelle bolides, pitsteefjes en olievlekken. En dat zijn volbloed Nederlanders en daar piept ook geen mens over (1).
Zeker is in ieder geval wel dat Franske met zijn GIN niet puur gefocust is op het toedienen van Pokon of een gezegend product van Melchemie om zijn boompjes fatsoenlijk door hun adolescentie te wurmen. Zo is de grote trots van GIN een mega-bewaarplaats van papieren dossiers voor banken en verzekeraars. En daar fluiten geen vogels.
Dan is er nog iets anders. Daarvoor gaan we over naar onze Friese correspondent Knilles, die ons het volgende mailtje stuurde, gericht aan de GIN-beleggers:
“Een berichtje van uw bomenscout. Staat een mooi plaatje op de site van GIN met bijschrift: ‘swerelds grootste zonnecelcentrale in Leipzig gebouwd door GIN. En ik maar denken dat jullie centjes in de bomen gestopt hebben (velen slechts in de kapopbrengst, als die er ooit komt. Maar ja, dan moet je maar goed lezen voor je je poot ergens onder zet).
Dus ik het fietsje uit het hok gehaald, want dat wil ik wel eens zien. “Waar ga je heen?”, zegt mijn vrouw. “Naar Leipzig, zonnecel-centrale bekijken!”. Zij weer: “Dan is het goed. Als je maar geen sigaretten gaat halen, want dat soort mannen komt nooit meer terug”.
Mijn vrouw heeft een goede kijk op rendementen: ik weg, geld weg. En ze smeerde wat boterhammetjes voor onderweg. Dus ik naar Leipzig om jullie rendement uit stroom van dichtbij te bekijken. En ja hoor, daar staat ie. Gebouwd door ... Shell. Nou niet bepaald bekend door Umweltfreundlichkeit. Naar het schijnt liggen de panelen op 35.000 Robinia palen. Van de plantages uit Nederland? Of van aankoop van Chinese stokjes met de centjes van de participanten? We blijven graven tot de onderste wortel boven is en wellicht moeten we daarna het fenomeen beleggen in bomen maar met wortel en tak uitroeien”.
Als je helemaal naar Leipzig fietst voor het goeie doel, moet je uit het goeie hout gesneden zijn. Wij verwachten daarom nog het nodige uit het schaarsbeboste noorden. Stay tuned.
1. Zie de afleveringen 179, 180, 188 tot en met 190 van de roemruchte serie Octopussy op onze Followupsite.
dinsdag 8 juli 2008
Gisteren brachten een paar dagvodden naar buiten dat opnieuw de pleuris is uitgebroken bij het door de AFM goedgekeurde groenzoeterfonds Terra Vitalis. Opnieuw, want begin 2006 was er ook al de nodige eilie. Onder andere naar aanleiding van weelderige beloningen in natura aan de wervingsmedewerkers. Toen nam ene Hans Noomen de tent over om de misstanden in de "uit de hand gelopen hobbyclub" met wortel en tak uit te roeien. Ook een pionier van het eerste Vitalis-uur sneefde bij deze snoeiwerkzaamheden: Frans Boot. Uit bij ons binnenbulderende correspondentie bleek al gauw dat vriend Noomen geen onbeschreven blad was, maar mogelijk ter compensatie ook niet te beroerd was om zielige honden uit Marbella en omgeving een aangenamer bestaan te bezorgen (1). Aan dat laatste hadden Frans Boot en zijn broer Geert-Jan kennelijk geen boodschap. Zij zaagden al geruime tijd aan Hans zijn stoelpoten en jawel, afgelopen week ging Hans gestrekt. Volgens de gebroeders had ie geknoeid met zijn declaraties en zou hij de klantenbestanden van Terra Vitalis hebben gebruikt voor het boosten van andere ondernemingen in de sector gebakken lucht.
Dient dit artikeltje een maatschappelijk belang? Dient onze hele berichtgeving over Terra Vitalis een maatschappelijk belang? Nou daar hebben we het binnenkort nog wel eens over. Stay tuned.
1. Daal via onze zoekmachine af in de spelonken van ons archief. Toets de naam Noomen in en je beleeft een aangenaam kwartiertje.
maandag 21 juli 2008
Afgelopen zaterdag meldde het grootste dagvod van Nederland dat het bij ons tot voor kort zo populaire groen groen groen groen knollenknollenfonds Terra Vitalis aan de rand van de afgrond stond. De boekhouding zou wiemelen van de onduidelijke postjes, waaronder een hele stoet reizen die nooit zijn gemaakt. Verder heeft oom Fiscus beslag gelegd op de roerende zaken van de groenzoetersclub om een schuld van een kleine 670.000 flappen recht te trekken. O en hee, btw, de jaarrekeningen van 2004, 2005 en 2006 waren begin vorige maand ook nog niet vastgesteld. Da's een beetje laat. En als de met elkaar rollebollende aandeelhouders niet als de sodemieterij een paar ton in de kas storten dondert heel Terra Vitalis om met het geluid van Christian Albert's bolide. Als die tenminste nog in zijn kuipje mag plaatsnemen. Maar de belangen van de groene investeerders in Costaricaans teakhout zijn natuurlijk gewaarborgd. Sure.
Nou is het gezien een recente gerechtelijke uitspraak in Den Bosch nog maar zeer de vraag of een dergelijk artikel wel een actueel maatschappelijk belang dient. En of bijvoorbeeld de privacy van de Terra Vitalis-bestuurderen en andere internisten niet worden geschaad nu de naarstig snuffelende Autoriteit Financiele Markten nog geen uitspraak heeft gedaan over de praktijken binnen de Vitalishut. Maar wij zijn maar leken op dit terrein en als je deze problematiek bij de mainstreamjongens neerlegt zien die geen aanleiding om fors aan de noodrem te gaan hangen. Ach, wij zullen voor de zoveelste maal wel spoken zien. Uit Knokke of zo. Of Haarlem. Stay tuned.
vrijdag 25 juli 2008
Wij weten niet of u het gemerkt heeft maar recentelijk hebben wij een proces verloren op grond van de privacy-wetgeving. Een volstrekt novum in het wereldje van de journalistiek, maar niemand schijnt zich daar erg druk te maken. Vooral niet over de principiele kant van de zaak. Die overigens diende in Den Bosch. Door de uitspraak waren wij genoodzaakt een groot aantal artikelen over Terra Vitalis uit onze voorrraad te schrappen. Een onderneming die zoals u weet met een wat rommelige leiding groene investeerders blij probeert te maken met winst uit teakhout in Costa Rica. Die club staat onder toezicht van professor Harrie van Mens. En hoe, want hij is ook nog commissaris. Harrie is een hoogleraar in belastingrecht en ... raadsheer oftewel rechter in Den Bosch. Mogen we daaruit enige conclusie trekken? Nee. Maar God hoort ons brommen.
dinsdag 29 juli 2008
Van een lezer die ons al eerder tipte over verrassende gebeurtenissen binnen de Terra Vitalis-krater vernamen we weer een paar alleraardigste dingen. Zo schreef hij eerder deze week dat de driftig vuur spuwende yin en yangclub dit jaar een flink meloenenbedrag aan kredieten moet aflossen. En dat die verplichting naar alle waarschijnlijkheid zal moeten worden afgedekt door de opbrengsten van een tussenkap in Costa Rica. Lekker voor de investeerders, die overigens bij inschrijving al ruim veertig procent zien opgaan aan organisatie- en kapkosten. En dan is er buiten deze kredietproblematiek ook nog de liquiditeitsellende waarover wij vorige week maandag al repten. De groot-aandeelhouders schieten wel te hulp? Dacht onze informant even niet.
Onderhand boren dezelfde jongens die Terra Vitalis zo langzamerhand veranderen in een Terrara Vitalis via de firma Happy4us in Beverwijk weer nieuwe klantjes met een financiele overdosis aan. Deze ja-knikker is ook al behangen met yin en yang-tekens en voorzien van een echte Happypappa, Marc van Bakel (1). Voornoemde klantjes kunnen bij Happy4us kredietjes krijgen en daarmee dan bijvoorbeeld participeren in de aankoop van stukjes grond in Nederland die ooit door het stijgen van de zeespiegel of andere onvoorziene omstandigheden plotseling interessant worden om er een pak huizen, een handje fabrieken of een moderne versie van de Ark van Noach neer te pleuren. Redelijk speculatief? Ja, maar waarom zou je geen mazzel hebben?
1. Zie ook Octopussy 369 van 28 maart jl.
woensdag 27 augustus 2008
Zo de onderneming People Buy More Green (PBMG) is op de top van de bietenberg gearriveerd. De verkooporganisatie van de groenzoeterclub Terra Vitalis, intern ook wel aangeduid met Pleuris Bak Met Geld, werd gisteren in Haarlem failliet verklaard, ondermeer wegens onbetaalde rekeningen van drukkerij Johan Enschede. Zo'n beetje de helft van wat de investeerders ooit hebben ingelegd (100 meloen) is daarmee waarschijnlijk in CO2 opgegaan. Notabene, we hebben het hier wel over een door de AFM goedgekeurd en naar we aannemen in het snotje gehouden vehikel.
De andere helft van de inleg zit in de eveneens met een AFM-plakker door het leven gaande Stichting Terra Vitalis. En daar zit het volgens professor in de belastingologie, plaatsvervangend kadi in Den Bosch, Terratoezichthouder, Baja-commissaris etcetera etcetera etcetera Harrie van Mens helemaal snor mee. De investeerders hoeven snachts niet zwetend hun sponde te verlaten en de kat een zwieper te geven. Alles is aanwezig in Costa Rica. De grond, de bomen, Henrique Juan de tuinman, echt alles. We zullen voorlopig maar aannemen dat dat zo is. Voor we weer in het privacymoeras verzeild raken. Maar we blijven alert. Dat wel.
dinsdag 20 januari 2009
Wij hebben ons in het prille verleden lichtelijk de vellen geschreven over allerlei kolenkitmedewerkers van het officieel nog steeds als kosher gepresenteerde Terra Vitalis. Het onder toezicht van de professorale Bossche hulprechter Harrie van Mens in de lucht gehouden investeringsvehikel in Costa Ricaans groenvoer. Maar wat denk je wat? Na het doorsnuffelen van wat tapverslagen uit de rijke collectie van onze ijverige bromsmurfenorganisatie hebben wij een nieuw, uiterst Vitaal exemplaar op de kop getikt. En uiteraard kunnen wij u die niet onthouden. Gaat ie.
"...Gesprek 7: Moppie Rasnabe belt naar het nummer 0630020026 op naam van Terra Vitalis, Dreef 34 te Haarlem en in gebruik bij Mark Burbach. Het gesprek gaat als volgt:
Mark: Hoe is het met je?
Moppie: Ho alcoholissie... alcoholissie.
Mark: Luister, luister, luister.
Moppie: Ja.
Mark: Ik kom net thuis, ik word wakker met mijn kleren aan op bed.
Moppie: Ja.
Mark: Ik heb vier mensen gebeld. Heb jij me naar huis gebracht? Ik weet niet wat ik heb geflikt. En d'r komt nou een of ander Russisch wijf. Die stuur ik een sms. Ik zie een Russisch nummer in mijn telefoon. Ik stuur een sms van kom naar mijn huis. En die belt net ik zit in een taxi en ik weet niet wie het is...
Moppie: Nee ... luister, hoe ben je thuis gekomen dan?
Mark: Ja, dat weet ik niet. Ben ik nog steeds aan het uitzoeken".
Verder gaan we vandaag maar niet, want voor je het weet zitten we weer tot onze liesstreek in de privacywetgeving te darren en krijgen we weer een kortgeding aan onze zondagse broek. Maar de hoogstaande conversatie tussen Moppie Rasnabe en Mark Burbach geeft in ieder geval aan dat zij dikke gabbers zijn. En hoe dik blijkt uit de rest van het dossier waarover wij kunnen beschikken. Ten tijde van de tap zat Moppie (1) ondermeer in voorarrest wegens zijn vermeende rol bij de moord op de Libanese handelaar in ongerief Hedie Shamel en diens geliefde in 1993 in Antwerpen. Mark speelde buiten en was een belangrijke IT-medewerker van Terra Vitalis. Meer daarover? Krijgt u in de komende weken nog toegediend. We moeten rustig aan doen van de dokter. Stay tuned.
1. Zie ook Octopussy aflevering 309
woensdag 21 januari 2009
Nou, gaan we gewoon verder waar we gisteren gebleven waren. Bij de inhoud van een stel smurfenrapporten in de zaken rond de bunkerende Willem H. te A., Jesse (de zoon van Greg), de in de VS verblijvende Henk Rommy, de met Johnnyboy van den Heuvel bellende Peter la Serpe, de ook al druk om zich heen bellende Moppie Rasnabe en ... diens gappie Mark Burbach. Wat dat laatste betreft gooien we er maar weer eens een kwootje tegenaan. Om het wat levendig te houden. Gaat om een gesprekje van een kleine twee uur tussen Moppie en zijn aanzienlijk jongere broertje Youssef dd. 1 februari 2008. Komt ie:
" ... Moppie: Hoe is het met die alcoholist (populaire aanduiding van Mark Burbach, red. KM)?
Youssef: Gaat goed toch?
M.: Ja?
Y: (lacht).
M.: Nee serieus.
Y.: Ja, nee, het ziet er nu wel goed uit hoor. Het ziet er echt goed uit. Het ziet er goed uit, maar we moeten geld hebben.
M.: Denk je dat ie ooit een klapper maakt?
Y.: Ja, er moet gewoon geld komen.
M.: Ik begrijp niet dat ie niet gewoon vier, vijf mensen ... ken je toch geld lenen?
Y. : Ja, dat zeg ik ook tegen hem, maar ja.
M.: Dirk-Jan Bakker geeft het honderd procent.
Y.: Ja?
M.: Ja, natuurlijk man.
Y.: Maar schaamt ie zich of zo?
M.: Ik weet het niet.
Y: Maar ze hebben vandaag een gesprek met een bedrijf. Gaan ze zeg maar punten op papier zetten, een advocaat en dan ...".
Uiteraard zochten de meeluisterende bromsnurfen uit wie die meneer Burbach, die Youssef en zijn broer Moppie van de nodige pegels moest voorzien en kennelijk voor Terra Vitalis in touw was, nou in godesnaam was. Bleek een adres te hebben in het zo keurige Bilthoven. Ja, fluisterde een ingewijde ons gisteren in, maar dat is eigenlijk een postadres. Mark woont in een villa in Den Dolder. Daarnaast bleek hij volgens onze smurfgegevens over een flat op de Amsterdamse Van Leijenberghlaan te beschikken. Een heul interessante flat by the way. Hebben we het nog over. Stay tuned.
donderdag 22 januari 2009
De een vindt de verklaringen van kroongetuige Peter la Serpe over al het rondvliegend lood in het Amsterdamse wereldje iets Grimmigs hebben, de ander ziet ze als een redelijke schets van de werkelijkheid. Hoe dat ook zij, ze blijven leuk om te lezen. Wat verklaart onze Peter bijvoorbeeld over Mark Burbach, het IT-gappie van Moppie Rasnabe en zijn broer? Nou onder andere dat volgens hem Mark en Jesse Remmers (Greg's son) ook al dikke vrienden zijn. Kwootje:
"... Smurf: En Mark Burbach. Hoe was het contact met hem in die tijd?
Peter: Nauwelijks eigenlijk. Er is wel contact geweest, maar Mark is niet crimineel betrokken bij Jesse. Hij heeft wel geholpen om hem eruit te halen, en hij heeft ook nog wel wat hand en spandiensten verricht. Informatie en dat soort dingen weet je wel. Het zijn vrienden. Jesse is een computerprogrammeur en Mark ook. Mark heeft een fantastisch programma geschreven om iedereen via de satelliet te tracken over de hele wereld heen."
Nou lijkt ons dat laatste buitengewoon interessant voor de avontuurlijke lieden in onze samenleving, maar goed wij zijn ufologen. Overigens, wat bedoelde La Serpe eigenlijk met
"Hij heeft wel geholpen om hem eruit te halen"? Awel, op een bepaald ogenblik lag Jesse met een stukje lood in zijn lijf in een ziekenhuis in Nieuwegein. Zwaar bewaakt door een legertje bromsmurfen. En Peter liet hem via een schone telefoon weten dat hij een poging zou wagen om Jesse te liften. Was niet zo moeilijk. La Serpe op 20 juni 2007:
"... En toen zag ik hoe simpel hij opgesloten zat. Er zat een houtje tussen het schuifraam en de muur, zodat het raam niet open kon. En onder het raam was een plateau. Dat was allemaal heel simpel. Die avond had ik hem weer aan de telefoon. Toen had ik hem verteld dat er een mogelijkheid was dat hij weer deel kon nemen aan het 'publieke leven'."
Een paar dagen daarna haalden La Serpe in gezelschap van Mark Burbach, Gilbert Rommy (Henk's son), een Chinees en een neger computerspecialist Jesse uit het hospitaal. Maar om nou te zeggen dat Burbach daarmee iets crimineels uithaalde is volgens vriend Peter wat overdreven. Maar er is meer. Veel meer. Stay tuned.
vrijdag 23 januari 2009
Goed. Gisteren refereerden wij aan de operatie waarbij Jesse Remmers uit een ziekenhuis in Nieuwegein werd gelift door de zich later als kroongetuige manifesterende Peter la Serpe. Samen met ondermeer Mark Burbach. De IT-gap van Jesse, Moppie, Youssef en Allah weet wie nog meer, die zo'n leuk tracking programma bij mekaar had gebroddeld en die bij Terra Vitalis blijkbaar ook een boterhammetje verdiende. Hoe ging het verder? Nou, volgens Peter aldus:
"Peter: Toen hij [Jesse, red. KM] uit het ziekenhuis in Nieuwegein ontsnapt was heb ik hem twee dagen later ontmoet bij het Hilton hotel in Rotterdam. In een sushibar. Jesse zei dat er geld verdiend moest worden. Hij sprak over een klus die gedaan moest worden, waar wij geld voor zouden krijgen. Het was mij duidelijk wat hij bedoelde met 'een klus', want daarmee bedoelt hij een liquidatie.
Smurf: Wie waren er bij dat gesprek aanwezig?
Peter: Alleen Jesse en ik.
Smurf: Jesse verwacht wat van jou dus. Hoe heb je dat uiteindelijk aangepakt?
Peter: Enkele dagen daarna hebben wij contact gekregen met ene Ali. Ik kende die nog niet toen.
Smurf: Waar vond die ontmoeting plaats met Ali?
Peter: In een cafe-restaurant tegenover het station in Alkmaar.
Smurf: Wie is Ali?
Peter: Ik kende hem op dat moment nog niet. Later heb ik hem meer ontmoet en ik weet dat hij toen in de flat verbleef waar ook Mark Burbach woont in Amsterdam. Ali woont dacht ik op de Van Lijenberghlaan [nummer bekend bij red. KM].
Smurf: Omschrijf hem eens.
Peter: Ali is een Turk, 170 cm, achterover gekamd vet middellang haar. Hij is ongeveer 30, 31 jaar.
Smurf: Had Jesse zich er nog over uitgelaten wat voor rol Ali speelde?
Peter: Hij was een grote jongen en had tientallen miljoenen verdiend. Hij zou een heroinelijn hebben van Turkije naar Engeland. Naar de Turkse groepering had Ali het op zich genomen om een lijst af te werken van mensen die geliquideerd moesten worden".
Waar? Niet waar? Het blijft licht mallotig, dat onze kroongetuige Mark Burbach niet als een crimineel contact van Jesse beschouwt. Eerst is hij volgens La Serpe betrokken bij het liften van Jesse uit het ziekenhuis in Nieuwegein en vervolgens verleent ie onderdak aan een Turkse leverancier van ondeugende middelen, die zo vriendelijk was om tegen een kleine vergoeding het Amsterdamse wereldje wat uit te dunnen. Het moet niet gekker worden. Maar dat wordt het wel. Stay tuned.
maandag 26 januari 2009
Zeg, die Ali uit de vorige aflevering, die bij Mark Burbach in de flat woonde, dat was ene Ali Akgun. De betrokken Turkse onverlaat werd vrolijk door een bromsmurfenteam naar binnen getrokken en verhoord. Leverde net zoveel op als een collecte in Darfur. Ali had een dubbelsteens muurtje van zwijgrecht om zich heen gemetseld en kom daar maar eens doorheen.
Overigens had niet alleen Ali - zo lijkt het - met enige regelmaat gebruikgemaakt van Burbach's facilitaire mogelijkheden aan de Amsterdamse Van Leijenberghlaan. Ook Jesse Remmers had er volgens onze geniale IT-vriend en gerenommeerd feestbeest wel eens een tukkie gedaan. Minder feestelijk was de volgende gebeurtenis die wij uit de smurfendossiers opdoken:
"Aanhouding Jesse Remmers en Mark Burbach.
Op 23 december 2003 zijn Jesse Remmers en Mark Burbach aangehouden te Amsterdam, als verdachten van overtreding van de wet wapens en munitie. Remmers bestuurde een Ferrari, voorzien van een Spaans kenteken. Burbach zat als passagier in deze auto. Naar aanleiding daarvan heeft een doorzoeking plaatsgevonden op grond van de wet wapens en munitie en werd in de brievenbus, behorende bij perceel Wamberg [nummer bekend bij redactie KM] te Amsterdam een doorgeladen pistool aangetroffen.
Onderzoek politieadministraties verblijfplaats Mark Burbach.
Uit de politieadministratie Xpol blijkt dat Mark Burbach verblijft op Wamberg nr. x te Amsterdam.
Onderzoek GBA.
Uit de persoonsgegevens blijkt dat Mark Burbach, geboren te De Bilt op 01-10-71 volgens de gemeentelijke basisadministratie staat ingeschreven op het adres [bekend bij red. KM] te Bilthoven. Dit betreft kennelijk het adres van zijn ouders die daar eveneens staan ingeschreven."(1)
Uiteraard snuffelde de brombrigade even verder, duikelde het mobiele nummer van Mark op en luisterde even mee. Leverde ondermeer wat gecodeerd berichtenverkeer op tussen de moeder van Jesse's kinderen en vriend Mark. Maar dan nog dit:
"Onderzoek Ciot.
Blijkens onderzoek bij de centrale inlichtingen en opsporing telecom blijkt dat het GSM-nummer 06–30020026 een abonnement betreft bij KPN ten name van People Buy More Green BV, Wilhelminastraat 27/29, 2011VJ te Haarlem.".
Parrrrdon, People Buy More Green? Pleuris Bak Met Geld zullen we bedoelen. De verkooptak van de door de AFM goedgekeurde groene investeringsonderneming Terra Vitalis die half augustus vorig jaar de bietenberg opging (2). Waarbij naar schatting een ruime veertig meloen euro bleek te zijn verdampt. Ondanks het scherpe toezicht van belastingprofessor en Bossche hulprechter Harrie van Mens. En juist op die Vitale plek zat onze geniale computerdeskundige en well-connected Mark Burbach, de vriend van Jesse Remmers. Langzaam wordt het groen om ons heen. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 2, waarin een ingewijde ons wist te vertellen, dat het betrokken adres in Bilthoven als postadres werd gebruikt.
(2) Wij adviseren u met klem in verband hiermee het artikel Terraraboemdiee dd. 27 augustus 2008 te raadplegen.
dinsdag 27 januari 2009
Nee, kijk. Het was zo. Bij Terra Vitalis hadden ze wat ruimte vrij. En toen is die verhuurd aan Mark Burbach. Die had daar zijn eigen kantoortje. Aldus een hier niet nader te noemen bron.
Waarom onze Mark dan wel beschikte over een bij Terra Vitalis geregistreerd telefoonnummer bleef nog even in de lucht hangen. Net als het antwoord op de vraag wat het bedrijfje van Mark daar precies uitspookte. Maakte de Pleuris Bak Met Geld misschien gebruik van het fenomenale tracking programma van de vriend van Jesse en Moppie? Of diens expertise in de geldwereld? Een weerslag van een door de smurfbrigade getapt telefoongesprekje dd. 15/12/2007:
"Moppie Rasnabe belt naar Mark Burbach op het nummer 0630020026 [Terra Vitalis, red.KM] ... Moppie vraagt hoe het met het businessplan van Mark is. Goed zegt Mark. Moppie zegt dat Justitie denkt dat Mark 40 miljoen heeft."
Waar? Niet waar? Weten we niet, maar Mark zegt niet zoiets van "laat maar lullen". En denk nou niet dat ie niks van tellen weet. Een kwootje uit een proces verbaal van 28 juni 2001:
" ... Bij mij in de woning staat een geldtelmachine. Die is van mij en ik heb deze ongeveer een jaar. Deze heb ik ooit aangeschaft omdat ik een cafe had en daarmee het geld wilde tellen van de gokkasten. Dit was echter een apparaat dat geen muntgeld kon tellen maar alleen bankbiljetten. Moppie heeft volgens mij nooit gebruik gemaakt van die machine. Volgens mij is dit ding nooit door een ander dan mij gebruikt."
Effe voor de goede orde. Mark schaft een telmachine aan om het muntgeld uit de gokkasten te tellen. Fuck. Telt dat ding alleen maar bankbiljetten. Da's lullig.
Overigens beschikte Burbach over een kantoortje bij Terra Vitalis in de periode waarin Hans Noomen de regie voerde over de Pleuris Bak Met Geld. En over de strapatsen van Hans hebben wij al het nodige in de etalage gezet (1). Maar misschien valt dat ooit nog eens onder de wet op de privacy. Stay tuned.
(1) Zoek even op de naam Noomen en het wordt u groen voor de ogen.
zondag 1 maart 2009
Nee, we zijn nog niet helemaal klaar met Mark Burbach. De zo Op Nivo (1) acterende Ajax-fan en zijn boeiende connectie met zowel de gesneuvelde Terra-Vitalis verkoopsectie Pleuris Bak Met Geld als met gesjochte jongens als Mohammed Rasnabe (aka Moppie) en Jesse Remmers (Greg's son). Driftig snuffelend kwamen wij er namelijk achter dat vriend Burbach in juni 2001 een minder gezellige tijd doormaakte. Zo werd ie in die maand eerst naar binnen getrokken wegens zijn vermeende rol bij de allerlaatste verhuizing van avontuurlijk ondernemer Jan Femer. En of dat niet genoeg was werd ie een paar dagen daarna door de CID aan de ivoren wachters gevoeld in verband met de aanslag op een Britse figuur uit het zonnige hopsa-wereldje van Ibiza. Het ging om ene Anthony Christopher Vaz aka Russell Jones aka Raps, die ruim een maand na het heengaan van Femer op 26 oktober 2000 op het Amsterdamse IJsbaanpad voor zijn balls werd geschoten. Niet met dodelijke afloop, maar dat was een schoonheidsfoutje. Volgens Raps was hij naar het dorp aan het IJ gekomen voor het wisselen van 4 ton ondeugende Engelse ponden, die naar alle waarschijnlijkheid uit de economie waren gevist door de enigmatische heren Walter en Martin, die door getuigen werden omschreven als "vrienden" van Raps uit Marbella en "untouchable". Voor die wisseltransactie had hij naar eigen zeggen Moppie in de arm genomen, maar toen de boter bij de vis moest worden gevoegd liep het mis. Twee helemaal volgens de voorschriften gehelmde heren kwamen op een uit zijn voegen gegroeide brommer voorrijden en een van hen pompte Raps wat heet wisselgeld in zijn maag. Die dook een sloot in en het duo gaf gas. Na een medisch APK-tje begon Raps te zingen. Hij verklaarde dat Moppie de schutter was. Meteen een hele bult listig geschuifel van Moppie en zijn amigos. Onder wie Mark Burbach. Het kon Moppie nooit zijn geweest, want die zat op die dag in het buitenland. Maar wie dan wel? Een paar leden van de smurfenbrigade togen naar Ibiza om de achtergronden van de zaak in te kleuren. Daarbij stuitten ze bij de op het eiland werkzame Ivy Maike Groeizaam. En die kwam met een boeiende verklaring op de proppen. Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
1. Vgl. de gelijknamige kroeg in de Amsterdamse Van Ostadestraat.
woensdag 4 maart 2009
Volgens een peevee uit februari 2001 deed Ivy Groeizaam in feesten en partijen. Op Ibiza, Las Vegas, Amsterdam. En dan geen feesten met een hoedje en een toeter. Andere feesten. Waar je als organisatrice een bodyguard nodig hebt voor een beetje space. Da good life. Met een lekker huisje bij de haven van Ibiza stad en cafe The Bulldog. Daarnaast verhuurde ze huizen op het witte neuzeneiland. En al doende kom je dan wel eens avontuurlijke lieden tegen. Zoals Mohammed Rasnabe aka Moppie. Ivy tegenover een paar Nederlandse bromsmurfen:
" ... Deze Moppie is al tien jaar in mijn leven. Ik heb van de vriendin van Raps gehoord dat Moppie wordt verdacht van de schietpartij op Raps. Ik wist niet dat zij elkaar zakelijk kenden. Wel kan ik vertellen dat Moppie altijd in de buurt is van mensen met veel geld ... Ik denk dat Raps geen betrouwbare partner is. Volgens mij is hij vroeger pooier geweest. Hij is nu een andere weg ingeslagen en dat is een weg die hij niet aan kan. Een ding staat vast: het gaat om geld. Wat ik heel erg vind is het verdwijnen van Jason, de zoon van Raps. Iedereen is op zoek naar hem."
Wat dat laatste betreft: Jason (Rap's son) verdween op hetzelfde moment van de Ibizabodem waarop zijn vader zich in Amsterdam genoodzaakt zag een frisse duik te nemen in een sloot bij het IJsbaanpad (1). Jason is nooit meer teruggevonden. Poen maakt meer stuk dan je lief is. Terug naar Ivy:
" ... Ik weet dat Moppie's vriendin Aurora heet. Dat is een hele knappe vrouw uit Italie. Haar vader is lid van de mafia en zit op dit moment een straf van 20 jaar uit. Ik hoorde dat van zijn vrouw. Aurora heeft diverse belangrijke relaties gehad. Onder andere met Eros Ramazotti. Moppie woonde samen met Aurora ergens in de buurt van discotheek Pacha".
Een gewaagd bruggetje misschien, maar wie denkt in dit verband niet meteen aan de volgende intrigerende tekst van een rouwadvertentie in De Telegrof naar aanleiding van de ruwe ruiming van good old Sam Klepper: "Nessuno attaca noi senza essere punito". Oftewel: niemand valt ons aan zonder gestraft te worden. Terug naar Ivy:
" ... Ik weet nog wel iets te vertellen over Walter en Martin. Dat zijn twee vrienden van Raps uit Marbella. Ik weet geen achternamen. Ik weet wel dat Martin vermoedelijk een kasteel in Engeland heeft. Hij is een echte zakenman. Deze Walter en Martin zijn ook relaties van Moppie. Ik heb vorig jaar het bekende blauwe huis op Ibiza aan Walter en Martin verhuurd. Ik weet dat Moppie in die periode ook in het blauwe huis is geweest met Walter en Martin.
Ook weet ik dat Martin en Walter een relatie hadden met Jason."
Allemaal heel leuk en conspiratief, maar waar is de connectie met Mark Burbach? De briljante uitvinder van dat later door Moppie zo bewierookte tracking programma en de uitbater van een kantoortje bij Terra Vitalis. Ivy:
"Mark Burbach is mijn poepie. Ik vind dat een slimme man. Mark en Moppie zijn vrienden en komen samen op feestjes. Ik heb Mark opgebeld toen ik alles had gehoord. Mark vertelde mij dat hij van niets wist. Over Mark wil en kan ik verder niets vertellen".
Boeiend. Meer over Ivy's poepie op Ibiza in de volgende aflevering. Dus u weet het, stay tuned.
(1) Zie vorige aflevering.
donderdag 5 maart 2009
Als we onze lezers toch niet hadden. Want wij kunnen wel lullen over de mogelijk listig verhulde rol van Mark Burbach (de gap van Moppie en het poepie van Ivy) bij Terra Vitalis' Pleuris Bak Met Geld, maar er zijn nog meer hoofdrolspelers in deze financiele
tragedie waarbij een kleine vijftig meloen euro verdampte. Neem nou professor mr. Harrie van Mens, de main man van de Raad van Toezicht. Zag ie de grosze Kladderadatsch bij PBMG aankomen en heeft ie serieus geprobeerd het schip bij de rotsen vandaan te houden?
En toen dat laatste niet lukte heeft ie toen bijvoorbeeld alles gedaan om de curator een psychiatrische behandeling te besparen? Nou, een lezer zet daar een paar joyeuze vraagtekens bij na het aantreffen van een paar intrigerende filmpjes op Youtube (zie hier, hier en hier. Aanleiding voor ons om de prof met de volgende mail te verrassen:
"Geachte heer Van Mens, wij zijn al enige tijd bezig met het ontrafelen van de criminele achtergronden van het failliete PBMG. Daarbij stuitten we onlangs op een paar video-opnames op Youtube, waarop te zien is dat een groot aantal dozen en computers uit het pand van PBMG worden gedragen en in vrachtwagentjes worden afgevoerd. Volgens experts in dit soort zaken lijkt het er sterk op dat het leeuwendeel van de papieren administratie en mogelijk ook digitale bescheiden a priori onttrokken worden aan het onderzoek van de curator. Zou u ons als prominent toezichthouder van Terra Vitalis uit de droom kunnen/willen helpen?".
Een beetje afgestudeerde laat dit niet over zijn kant gaan. Wij wachten dus in gezonde spanning af. Stay tuned.
dinsdag 10 maart 2009
Wat doet een commissaris bij een onderneming naast een sigaar opsteken, een slokje consumeren, het dromen van de erogene zones van een tiepkip, etcetera? Hij controleert het staying the course van de onderneming in kwestie. Althans, daar is ie tegen een leuke vergoeding voor aangenomen. Maar hier en daar gaat dat nogal eens mis. Neem bijvoorbeeld eens het gevalletje PBMG aka People Buy More Green aka Pleuris Bak Met Geld. De verkooporganisatie van Terra Vulgaris, waar een stel gesjochte jongens met op de achterhand Mark Burbach (het gappie van Moppie en het poepie van Ivy) een kleine vijftig meloen lieten verdampen. Onder andere via een luchtbrug naar Ibiza. Commissaris was daar Professor mr. A.L.G.A. oftewel Guus Stille. Ex-directeur van het wetenschappelijk bureau van de Koninklijke Notariele Broederschap, ex-raadsheer bij het Amsterdamse Befhof, ex-hoogleraar notariaat en personen- en familierecht aan de Universiteit van Utrecht, ex-Bijzonder Griffier bij het schoffelen van het erfrecht en het huwelijksvermogensrecht in het tuintje van de Tweede Kamer, vice-president van het Haagse Befhof, Bijzonder Hoogleraar aan de Universiteit van Utrecht en reserve raadsheer van het Amsterdamse Befhof. Zegt u?
Ja, Guus is een grote jongen. Net als professor mr. Harrie van Mens uit de Raad van Toezicht van de PBMG, die wij donderdag jl. nog praaiden met een e-mail, waarin wij hem wezen op een paar intrigerende filmpjes op Youtube. Nou kunnen we ook aan professor mr. Guus dezelfde vragen gaan stellen, maar die bereiken de top van de Olympus blijkbaar niet.
Jammer, want het blijft onbegrijpelijk dat een Pleuris Bak Met Geld de bietenberg op kan gaan met twee controlerende afgestudeerde mensen van dit niveau. En dat het dan gewoon weer stil wordt. Foutje. Bedankt. Stay tuned.
woensdag 11 maart 2009
In aflevering 8 van deze serie (1) kwamen twee intrigerende figuren voorbijschuifelen: Walter en Martin. Twee blijkbaar zeer gevulde Britse onderdanen uit de kennissenkring van Moppie Rasnabe. De gabber van it-tovenaar en Terra-connectie Mark Burbach en al heel wat jaartjes een intimus van de familie Rommy. Van een expert op dit terrein kregen wij de hint, dat die Walter best synoniem zou kunnen zijn aan Walter Douglas. Een Schotse hooglander die al geruime tijd in Nederland actief is. Zo was hij bijvoorbeeld in 1992 betrokken bij de affaire rond de Brittannia Gazelle. Een affaire die bij ons een bunder aandacht heeft gekregen omdat niet alleen rakkers als Henk Rommy en Jaap van der Heiden (rip) tot het organiserend comite behoorde, maar ook de zoon van meneer Pels Rijcken. Landsadvocaat en rechterhand van VHS-baas en paardenpiet Ed Maas (2). Het was overigens niet het enige gevalletje waarin Walter samenwerkte met onze in een Amerikaanse kruipruimte opgeborgen vriend Henk. Maar laten we het helder houden.
Dat Moppie in die roemruchte periode ook al tot de coterie van de Zwarte Cobra behoorde bleek bijvoorbeeld in 1993. Op 10 mei van dat jaar ontdekte een koppel smurfen een kleine duizend gram hash in de stulp van Rommy in Maarssen. Als een .45 verklaarde Moppie dat de hash van hem was. Hij wist alleen niet waar die in de woning precies gestasht was, dus concludeerden de smurfen dat Moppie een valse verklaring had afgelegd om zijn cobra uit de wind te houden. Kortom, het ligt voor de hand dat Moppie via zijn contacten met de Rommy's tegen Douglas is aangeblunderd en dat daaruit iets moois is ontstaan. Zo mooi, dat ze elkaar jaren daarna ontmoetten in het Blauwe Huis op Ibiza (3). Misschien mede in verband met het witwassen van de door ons eerder vermelde 4 ton Britse ponden en het doorboren van "Raps" op het Amsterdamse IJsbaanpad. Wat is er mooier dan conspiracy?
Stay tuned.
(1) Ondergebracht bij het vol met verwarrende middelen en Costaricaans groenvoer zittende "Hardhout met een luchtje" op onze Followup-site.
(2) Zie de serie Schimmen achter Pim", wederom op onze Followup-site-site.
(3) Zie aflevering 8 dd. 4 maart 2009.
vrijdag 13 maart 2009
Wat verklaarde Mark Burbach, de held van onze serie Terra Vulgaris, tegenover de verhoorsmurfen over de aanslag op de Britse zakenman Christopher Vaz aka Russell Jones aka Raps? Dat hij Raps wel eens was tegengekomen op Ibiza, dat ie Raps' zoon ook een keer had ontmoet en dat Moppie Rasnabe in zijn optiek de aanslag op Raps nooit gepleegd kon hebben. Had Moppie hem zelf verteld en waarom zou hij liegen tegen zijn gappie?
De verklaring van Terra Vitalis' onderhuurder sloot keurig aan op die van Peter la Serpe. Volgens de glas-in-loodgetuige hadden Jesse Remmers en Gilbert Rommy (the next generation) de slordige aanslag op Raps gepleegd. Maar wel in opdracht van Moppie. Had Jesse hem zelf verteld en waarom zou hij liegen tegen zijn gappie? Peter tegenover een koppel verhoorsmurfen:
"Jesse en Gilbert waren samen op pad om een liquidatie te plegen. Zij waren op de motor, omdat Gilbert daar goed mee overweg kan. In de buurt van het VU-ziekenhuis heeft Jesse toen geprobeerd iemand neer te schieten. Een neger. Ik dacht, dat Jesse mij heeft verteld dat hij die man wel had geraakt, maar dat ie de sloot was ingerend. In ieder geval de bosjes in.
Gilbert wilde al wegrijden met zijn motor, maar dat zag Jesse niet zitten. Gilbert is toch weggereden, terwijl die man nog in leven was.
Smurf: Wie had de opdracht gegeven om die man te liquideren?
Peter: Moppie Rasnabe. Ik weet dat Moppie een afspraak met hem heeft gemaakt. Hij heeft hem erheen gelokt.
Smurf: Hoe weet je dat?
Peter: Dat heeft Jesse mij verteld.
Smurf: Hebben Jesse en Gilbert er geld voor gekregen?
Peter: Ja, zij zouden er honderdduizend gulden voor krijgen. Van Moppie. Zij hadden vooraf al vijfentwintigduizend gehad. Als de liquidatie zou lukken zouden ze ieder nog eens vijfentwintigduizend krijgen. Gilbert heeft die later terugbetaald. Jesse mocht het houden.
Smurf: Wie is er nog meer op de hoogte van deze poging tot liquidatie?
Peter: Alleen Moppie, Gilbert, Jesse en ik."
Dat illustere kwartet zou misschien kunnen worden aangevuld met de Britse untouchables Walter en Martin, maar zeker is het niet. Vraag is wel waar Moppie zo gauw dat tonnetje vandaan haalde en waarom Raps en zoon zo nodig naar het hiernamaals moesten. Nee, dat wordt nog een vette kluif voor de OM-beffen om Jesse, Gilbert en Moppie voor deze affaire een paar jaar kruipruimte te bezorgen. Ze zijn wel druk in de weer geweest om het telefoonverkeer tussen Moppie en Raps op D-day te reconstrueren, maar wat bewijst wat?
Komt nog bij dat Raps niet te traceren is en dat diens zoon Jason oftewel Leroy Nathan Curd vrijwel zeker met rood licht het zebrapad is overgeholpen. Om nog maar te zwijgen over de untouchables. Blijft als getuige over Peter la Serpe. En die heeft mogelijk teveel geluisterd naar Prokofiev. Kan nog gezellig worden in de bunker. Stay tuned.
woensdag 25 maart 2009
Toch raar. Dat de naam van Mark Burbach nergens opduikt in de mainstreampers. Terwijl ie bijvoorbeeld ooit voor verhoor naar binnen werd getrokken na de moord op snorremans Femer, het genoegen van een smurfeninval smaakte, tot het ondeugende team behoorde dat zijn gappie Jesse Remmers uit een bewaakte ziekenhuiskamer sleutelde, interessante gesprekjes heeft met de in een kruipruimte opgeborgen Mohammed Rasnabe aka Moppie en inwoonde bij het door de AFM lelieblank verklaarde Terra Vitalis. Over dat laatste nog even een trackje uit de dialogen tussen een paar verhoorsmurfen en kroongetuige Peter la Serpe:
Smurf: Mark Burbach, hoe moet ik die dan zien. Heeft ie ook nog een bijnaam?
Peter: Ik geloof het niet. Jesse heeft hem altijd Mark genoemd. Jes en Mark zijn vrienden. Dat komt omdat ie vroeger een beetje in de handel heeft gezeten met Mop. Wiet en shit naar Engeland. Ik weet niet in hoeverre hij nog ... hij is wel een beetje betrokken zeg maar. Maar niet echt heel diep. Voor zover ik weet tenminste. En Jes en Mark liggen elkaar omdat Mark programmeert. En Jes ook. Mark had een programma geschreven om mensen wereldwijd op te sporen. Via satelliet en dat soort dingen. Een bedrijfje in Haarlem geloof ik. Daar is ie eigenaar van. Of mede-eigenaar.
Smurf: Die zit meer in de telecom en programmatuur van computers en dat soort dingen.
Peter: Ja.
Smurf: Schrijft ie ook zelf programma’s (!!,red.)
Peter: Ja, dat is een snelle jongen. Hij heeft periodes dat ie veel blowt en periodes dat hij helder is. En het goeie contact. Als ik naar Jes kijk is het daarom. En om de seks. Mark heeft een heleboel vriendinnetjes. Mark heeft Paris Hilton liggen douwen in Monaco. Het zijn allemaal dingen die tot de verbeelding spreken, weet je wel.
Goed. O.k. De sappige happening in Monaco heeft wel enige cover gekregen in de mainstreampers. Zij het dat Paris met haar volle naam voorbijhopste en Mark Burbach het met Mark B. moest doen. Maar verder zouden wij het niet weten. Terwijl we het toch hebben over een meneer die niet alleen al jaren als een jonge forel in de styx rondspartelt, maar ook een soort Promis-programma in elkaar heeft gehangen (1). En zonder twijfel heeft geprobeerd om dat te commercialiseren. Allicht dat het kantoortje in de schoot van Terra Vitalis daarvoor diende. Al dan niet gestiekt met een paar groene meloenen van de huisbaas.
Heeft vriend Mark zijn tracking-programma inmiddels de markt opgewurmd? En zo ja, wie maakt er gebruik van? Stoute vrienden en kennissen? Staatsvehikels? Spaarvarkens? Moet toch interessant zijn voor de mainstream-boys. Zou je zeggen. Stay tuned.
(1) Ga voor het uiterst intrigerende verhaal rond Promis te rade bij onze eigen zoekmachine. En daarna desnoods bij Google.
woensdag 15 april 2009
Wij hebben in deze rubriek al een paar keer met de vraag gestoeid hoe het nou mogelijk was, dat uit de Pleuris Bak Met Geld, de afdeling Hamelen van Terra Vitalis, een kleine 50 meloen euro was verdampt. Onder het toeziend oog van ondermeer Guus Stille en Harrie van Mens. Geen koek-en-zopie-exploitanten, maar echte professoren met naar wij aannemen veul verstand van poenkwesties. Zoals het volgens de journalistieke normen van voor de oorlog hoort hebben we Harrie nog wel eens benaderd met een hoogpolige mail (1). Maar noppes. No reply. Jammer, want we hadden toch graag willen weten of onze Bossche (waarnemend) raadsheer al toeziend wel in de smiezen had wat zich in Haarlem, in Costa Rica, in Marbella en op Ibiza allemaal afspeelde. Maar met hulp van een toegeschoten insider kwamen we kortgeleden er toch achter hoe Harrie zelf over een paar interne kwesties dacht. Leest u even mee?
"Ik ben toezichthouder. Ik weet van de situatie. Ik ben verdomd goed op de hoogte en ik besteed er klauwen tijd aan. Dat heb ik altijd gedaan en tot nu toe ben ik er wel trots op dat we zo ver gekomen zijn. Want ik had vier jaar geleden nooit gedacht, dat we nog zouden bestaan.
Ik wist niet ... Ik wist wel dat er te gemakkelijk reizen zijn toegezegd. Dat wist ik".
Het kost kennelijk wat moeite, maar met dat laatste bedoelt Harrie dat hij er wel degelijk van op de hoogte was, dat er bij PBMG met zwierig gemak snorkelreisjes naar Ibiza en andere prettige oorden werden uitgedeeld als de quota werden gehaald bij het over de streep trekken van groene investeerders. Een van de oorzaken van PBMG's teloorgang in 2008. Om over zaken als de wel gedeclareerde, maar niet gemaakte reisjes en de ferme belastingschuld maar te zwijgen. Maar goed, zand erover. Uithuilen en opnieuw beginnen. Met een frisse afdeling Hamelen. Zou je toch denken dat daarvoor nieuwe bezems worden aangeschaft. Forget it. Aan het hoofd van die Global Marketing Solutions staat Hennie Stevens, voormalig verkoopmanager van de Pleuris Bak Met Geld. Harrie daarover:
"Daar een verkoopdirecteur neer te zetten die goed kan verkopen, integer is en weet ik allemaal, dat is zo moeilijk niet. Wie ervaring heeft met het verkopen van kapotjes, die kan ook bomen verkopen. Dat weet ik zeker".
Nou zal het toch niet zo zijn, dat Hennie Stevens op ramkoers heeft gelegen met paus Bennie, maar om als een integere kapotjesverkoper te worden neergezet moet voor hem toch ook een verrassing zijn. Prof Harrie heeft nog meer interessante uitspraken gedaan tegenover onze informant. Dus u weet het, stay tuned.
(1) Zie Terra Vulgaris aflevering 9 dd. 5 maart 2009.
dinsdag 21 april 2009
Toen PBMG (People Buy More Green aka Pleuris Bak Met Geld), de afdeling Lorelei van Terra Vitalis, bijna de top van de bietenberg had bereikt werd er binnen het knollenlandbedrijf koortsachtig vergaderd. Om de boel overeind te houden en als het onverhoopt toch mis mocht gaan de schuld zoveel mogelijk af te schuiven in elkaars maatje 44. Daarbij kwamen interessante dieptebommen boven drijven. Wat lezen wij bijvoorbeeld in een dagboek van een van de deelnemers aan de interne discussie?
"23 juli 2008.
'sMiddags wordt tesamen met JB een gesprek gevoerd met Pieters van Ernst & Young (1).
Bij mijn vraag over de betrokkenheid van E & Y bij de vaststelling van de opbrengst van de eerste commerciele tussenkap in Costa Rica komt niet direct een bevestigend antwoord. Maar bij enigszins doorvragen blijkt Pieters ineens wel kennis te hebben van de vraagstelling over de houtprijs en zegt zelfs dat als die houtprijs d.m.v. oneigenlijke beloftes of toezeggingen of transacties aan respectievelijk met het plantagebedrijf is verhoogd boven de normale prijs er sprake kan zijn van een 'piramidespel'."
Nou zijn wij sinds dat gedreutel rond Bernie Madoff en Lowie van Gaal extra kien geworden op het woord 'piramidespel' aka Ponzi-scheme. Dus wij snorren of we in ons Terrarium nog meer over deze materie konden vinden. En jawel, ook een andere voortreffelijke toezichthouder blijkt op de hoogte te zijn. Professor Harrie van Mens. Citaatje:
"Volgens mij gaat het om kleine bedragen. Om dertigduizend euro of zo. Dat is een pierewiets. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat als er een keertje een tussenkap is dat je zegt tegen Huizinga (plantage-eigenaar Expomaduras) van joh betaal wat meer, dan kunnen we er mooie sier mee maken. Het gaat maar over 40.000. Waar praat je over? Esthetisch is het niet, maar het heeft niks met een piramidespel te maken."
Ponzi of pierewiets, 30.000 of 40.000, er is dus wel met poen van investeerders (hoger) rendement betaald aan andere investeerders. En als je daaraan begint kan je van een tropische drup in een tropische regen terechtkomen. Appeltje eitje. Daar hoef je niet voor door te studeren in de belastingkunde. Stay tuned.
(1) Het accountantsvehikel dat ook al zo excellent de boel in de gaten heeft gehouden bij Terra Vitalis.
donderdag 28 mei 2009
In de vorige aflevering van deze serie maakten wij dankbaar gebruik van interne gegevens om het niet zo fraaie spelletje zwartepieten te beschrijven bij de ondergang van People Buy More Green aka Pleuris Bak Met Geld. De voormalige afdeling klantenwerving van Terra Vitalis, waar een bedragje van tussen de veertig en vijftig meloen was verdwenen onder het toeziend oog van onder andere belastingprofessor Harrie van Mens. En dat, terwijl hij toch in 2004 zo dapper de vlag overnam van Jan Hovers, een ouwe commissaris van De Nederlandsche Bank. Leest u even mee?
Ja, jammer. Het liep even anders. Maar Harrie was niet de enige die de zaak qq. in het snotje moest houden. Ook de nerds van accountantsvereniging Ernst & Young, die in aflevering 13 al voorzichtig voorbijkwam, droegen een slokje verantwoordelijkheid. Hebben wij trouwens nog een leuk vertrouwelijk rapportje van uit dezelfde zwartepietenperiode. Smullen.
Daar komen toch een paar aardige dieptebommetjes naar boven. Maar we hebben de Europacup nog teveel in het hoofd, dus volgende keer meer daarover. Stay tuned.
dinsdag 2 juni 2009
Zo. De afgelopen dagen een driftige slok heilige geest over ons heen gehad, dus we kunnen weer een jaartje verder. Gauw terug naar Terra Vitalis en het vertrouwelijke rapport van Ernst & Young dat wij afgelopen donderdag presenteerden. Wat zei belastingprofessor Harrie van Mens ook weer: "Ik ben toezichthouder. Ik weet van de situatie. Ik ben verdomd goed op de hoogte en ik besteed er klauwen tijd aan" (1). Ja, ja. Maar de cijfernerds van Ernst en Young laten in voornoemd rapport van juli vorig jaar meteen al weten dat de jaarrekeningen 2004 tot en met 2006 van TVI BV niet zijn vastgesteld. Nou kan de brug hebben opengestaan, maar het is niet helemaal comme il faut. Dat gold volgens de jongens en meisjes van Ernst & Young ook voor het afzien van een rente over de rekening courantvordering van inmiddels ex-bestuurder Hansje Noomen. Kon Pierre Fiscus wel eens een stokje voor steken. Bangig geklungel natuurlijk, want met een echte belastingprofessor achter het stuur gier je nooit een fiscale greppel in. Maar het wordt nog erger. Roepen ze in volle vertwijfeling dat de interne lening aan Hansje om aandelen TVI aan te schaffen mogelijk strijdig was met de wet. Omdat er niet genoeg poen voorhanden was om Hansje die lening te verschaffen. Wat een futiel gekruimel. Kom op zeg. Verrekenen we toch gewoon het jaar daarop met de bonus-hectares die Hansje nog tegoed had. En dan al dat gefriemel over betalingsachterstanden op het belastingkantoor. We zien wel waar het schip strandt. En het strandde. Gelukkig kon de boel – nog steeds onder toeziend oog van professor Harrie! - weer worden vlotgetrokken met achterlating van de Pleuris Bak Met Geld. Maar het wordt nooit meer wat het was. Met Hans, John en Mark. Hans, John en Mark? Niet zo haastig. Wat lekker is vooral langzaam consumeren. Stay tuned.
donderdag 4 juni 2009
Nou nee. Het verbaasde ons niks dat de heilige schrift van Ernst & Young dd. 4 juli 2008 een aardig bosje verwijzingen bevatte naar Hans Noomen. Per slot verzorgde hij het management van het ruineuze TVI-bouwsel en was ie verantwoordelijk voor de door E & Y naar boven getakelde narigheid. Compleet met beloningen in natura; openstaande leninkjes uit de volle ruif aan "derden", aandeelhouders en bestuurders; adviseurs als Hans zijn broer Bob en het Zwitserse Icarus Consultants (?); open vorderingen op Rica Teaka, Pura Vida en Royal Real Estate waar Hans een ringvinger in de pap heeft; schilderijen waarop is afgeschreven en ene John Bus, die ook wat meesmikkelde in het management (1).
Die Bus maakte trouwens ooit samen met riskante bloemenplukker Paul Kuiken furore bij het beursgenoteerde Landis. Een ict-bedrijf waar beleggers enthousiast zo'n 440 meloen in hadden gestoken, maar dat in 2002 de top van de bietenberg bereikte met een gat van 160 meloen euro. Daar valt die 40 tot 50 meloen van Terra Vitalis misschien wat bij tegen. Maar poen is poen, nietwaar. Volgens een rapport dat de afgelopen maand het licht zag was er bij Landis sprake van wanbeleid. Hoe kom je erop zou je zeggen, maar dat moest wel effies stevig worden vastgesteld om de aandeelhouders een mogelijkheid te geven alsnog achter Johnny en Paul's reet aan te gaan (1).
Het duo zou volgens onze bronnen binnen de Ajax-wereld overigens ook op goede voet staan met Mark Burbach. Ook al een ict-genie dat zich binnen de muren van het Vitalisgebouw manifesteerde en door ons uitgebreid geportretteerd is als de vriend van de in het liquidatie-proces prominent figurerende Moppie Rasnabe (3). Vraag is natuurlijk of professor Harrie van Mens als toezichthouder van al dit fraais op de hoogte was en serieus heeft geprobeerd daar iets aan te doen. Wij denken zomaar van niet. Stay tuned.
(1) Neem voor Hansepans onze lift naar het archief. Heerlijk, heerlijk.
(2) Johnny en Paul werden twee jaar geleden nog vrijgeproken van optievervalsing. Zie ook Octopussy 324.
(3) Zie eerdere afleveringen van deze serie en “Snoepjes uit de liquidatiewinkel” aflevering 7 en 8.
dinsdag 9 juni 2009
Heden ontvingen wij het droeve bericht, dat bestuurder Eberhard van Toor vorige week donderdag afscheid heeft genomen van de stichting Terra Vitalis. Nee, niet met koffie en cake, maar met prikkel en smikkel. Hij zal in onze herinnering voortleven als een doortastend leider, die al binnen een paar dagen na zijn entree met alleman binnen de club overhoop lag. Niet met toenmalige god aka manager Hans Noomen, want dat was een gap. Het mag dus niet vreemd heten dat diezelfde alleman zijn hart vasthield toen Eberhard een week daarna in zijn uppie naar Costa Rica vertrok. Ondermeer om de vrede te tekenen met het plantagebedrijf Barca, dat al een tijdje hengelde naar een nabetaling van 7 ton wegens gestegen kosten. Over een groot deel ervan leefde in Haarlem een levendige scepsis. Mede naar aanleiding van een rapport over de kwestie dat was opgesteld na twee Costaricaanse trips van een registeraccountant en Eberhard zelve in zijn pre-terrale periode. Maar Barca trok de langste lucifer en Eberhard betaalde de volle mep. Daarnaast strooide hij volgens ingewijden in de periode die volgde kwistig met leningen aan Terra Vitalis International tot een hoogte van een kleine anderhalf meloen. Dekking? Ja hoor eens, je bent doortastend of je bent het niet. Lullig is wel, dat de boel de bietenberg opging en dat die anderhalf meloen kan worden afgeschreven. Gevoegd bij een zodanig teruggevallen omzet dat de klantjes niet meer kunnen wederverkopen en je prikkel en smikkel smaken naar zure zult.
Eberhard dus pleite. Maar de bal is rond behalve als het een Eijtje is. Het is dus heul goed mogelijk dat hij terugkeert als lid van de Raad van Toezicht. In de plaats van professor Harrie. Let wel, is het gerucht! Dus niet meteen naar Den Haag gaan bellen. Dank u. Stay tuned.
donderdag 18 juni 2009
Wat zei Fons S. ook weer? Dat ie in de marketingsfeer wel in touw was geweest voor TRE. Maar dat was voor 2006. Daarna zou het Larense Fan TV de boel hebben overgenomen. En dus was er geen enkele correlatie tussen hem en de narigheid waarin de Treetjes zich momenteel bevonden. Aldus da Fonz, ooit de stuwende kracht achter Landoq (1). Nou, prima. Wij zochten contact met Fan en vroegen het volgende:
"Is het juist dat Fan de marketing verzorgt van TRE in Laren? Zo ja sinds wanneer? En onderhoudt Fan enige relatie met de heer S.?"
En waar vind je dat nog tegeswoordig, we kregen antwoord. Van Marie-Louise van de Weijde. Dat antwoord luidde:
"Wij hebben nooit voor TRE gewerkt en kennen de heer S. ook niet. Veel succes met zoeken!"
Ja, dank je Marie-Louise. Leuke meid. Volgens haar was de mededeling van Fons dus niet juist. Nou was de Future Active Network Group ook geen onbeschreven blad. Daar stond namelijk van meet af aan Paul Kuiken aan het roer. Een meneer die tot aan het gebied van de adamsappel betrokken was bij het schandaal rond it-vehikel Landis en geen onbekende is van Terra Vitalisjongens als John Bus en Mark Burbach, de vriend van Moppie (2). Het is dus niet verwonderlijk dat ook Fan in de puree met kaassmaak verzeild is geraakt en Paultje listig de kuierlatten heeft genomen. Maar gek, wij geloven Marie-Louise op haar woord. Dus roeren wij verder in de TRE-pot. De onderste steen? Laten we het houden op een paar laagjes daarboven. Stay tuned.
(1) Een bezoek aan onze zoekmachine doet wonderen.
(2) En dat geldt ook voor het zoeken naar John, Mike en Moppie.
dinsdag 8 september 2009
Onlangs mochten we het onuitsprekelijke genoegen smaken om in De Telegrof te lezen hoe dat nou zat met de euthanasie van Danny Klomp's kleine teen. Klomp? Klomp? Ja, van Palm Invest. Die boy die indertijd samen met zijn gappie op een paar bulten investeringspoen de woestijn van Dubai introk om een stapel stenen neer te zetten. En hun punter en armoedige truttenschudders in te ruilen voor een speedboot en speedy cars. Oftewel da good life.
Nou kostte dat flitsende leventje wel een paar slordige dirhams en die zouden de boys volgens het OM voor een gedeelte op onwelvoeglijke wijze uit de investeringspot hebben getild. Waar of niet waar moet nog blijken. Maar toen zich ene meneer Freilich meldde die heftig met een geldzak rammelde zagen Danny & Co een mogelijkheid om een jaartje kruipruimte cq. een paar honderd uur boodschappen doen voor een kreupele buurvrouw te vermijden.
"Freilich" bleek volgens het Telegrof-artikel een bloedverwant te zijn van Sally met de roomijskar, compleet met keppeltje, een baard als een klaagmuur en een vette Mercedes. En wees eerlijk, zo'n man kan niet unverfrohren zijn geldboompjes in een Arabische zandbak planten. Zou de ervaren Danny dat misschien voor hem willen doen? Nou, dat wilde de ervaren Danny wel. Dus hop hop samen met een oud-collega naar Brasschaat om de deal rond te maken. Maar daar zouden onze avonturiers op een stel namaakninja's zijn gestuit, van wie de leider in een grof mondje steenkool-Engels money eiste. Veel en snel. Tja, daar konden de Palmboys effe niet meteen aan voldoen. En een chipknip langs je reet halen heeft ook weinig zin.
Naar aanleiding van deze schrikbarende insolvabiliteit werd Danny vervolgens uit zijn deftige pak en warm ondergoed gehesen en na veel vijven, zessen en soms zelfs zevens uiteindelijk ontdaan van een kleine teen. Waarschijnlijk met een sigarenknipper, bij gebrek aan ander handzaam materieel. Om infectie te voorkomen werd het ontstane gat tenslotte gedicht met een hete strijkbout. Geen prettige ervaring naar wij aannemen, maar nog een mazzel dat het niet om een ander in het oog vallend attribuut ging. Hoe dit ook zij, om verdere verliezen te voorkomen beloofde Danny de volgende dag met de gewenste pecunia op de proppen te komen. En geen koddebeiers in de zaak te betrekken. Zou je het zelf wezen.
Maar Danny had geen pecunia en riep ondanks zijn belofte de hulp in van de vereniging BOS (blauw op straat). Bij de volgende afspraak arresteerden de te hoop gelopen koddebeiers twee onverlaten. Of die de dag daarvoor ook deel hadden uitgemaakt van het chirurgisch team is nog niet duidelijk. Horen we hopelijk nog in de nabije toekomst.
Al deze ongein zou nooit zijn gebeurd als Danny cs. in Dubai niet op die verrekte kredietcrisis waren geknald. Althans, dat is hun verhaal. Maar of dat bestand is tegen een wetenschappelijk verantwoorde lakmoesproef valt nog te bezien. Want wat verhalen betreft kan vriend Klomp bogen op een kleurrijk verleden. Waarin bijvoorbeeld treurige firma's als TRE en ... Landoq figureren. Beide vehikels waarin Fons S. een prominente rol speelde. Meer daarover in de volgende, uiterst sappige aflevering. Stay tuned.
zaterdag 12 september 2009
Strofe uit de vorige aflevering naar aanleiding van de euthanasie van Danny Klomp's kleine teen:
"...nog een mazzel dat het niet om een ander in het oog vallend attribuut ging".
Uit de tekst van een e-mail die wij onlangs ontvingen blijkt die verkapte verwijzing naar Danny's wormvormig aanhangsel helemaal zo gek nog niet. Het bericht was afkomstig van een voormalig werknemer van Landoq. Een van de zakelijke vehikels waarbinnen Fons S. zich in het verleden heeft gemanifesteerd. Een citaat:
"... Ik heb Danny 1 keer ontmoet ten kantore van Landoq. Op een belavondje. Hij luisterde naar een paar gesprekken die ik deed voor Landoq. Hij complimenteerde mij hier zelfs voor.
Ik luisterde vervolgens naar een paar gesprekken die hij deed en ik dacht dat hij me voor de gek hield. Wat kon die gozer een onzin uitkramen! Hij loog alles maar dan ook alles aan elkaar en deed zo familiair tegen wildvreemde mensen dat ik ervan moest kotsen. Wat een schertsfiguur".
Schertsfiguur of niet, maar vriend Danny ging niet alleen bij Landoq aan de slag. Hij werd begin 2005 ook op de rails gezet bij TRE. Zou wat rumor in casa hebben gegeven in verband met een voorschot op Danny's salaris van een mille of tien. En geruchten willen, dat er zelfs een spierbundel op pad werd gestuurd om de zaak glad te trekken. Maar hoe dit ook zij, Danny werkte dat jaar eigenlijk tot volle tevredenheid bij TRE. Met een dissonant:
"... Danny deed het in die tijd met een van de Turkse vrouwen uit de TRE-directie. Er werd toen al gedreigd om zijn lul af te knippen".
Kijk, we bedoelen maar. En ineens staat zo'n operatie in Brasschaat in een heel ander zonnetje. Sigaartje? Nou, slaan we niet af. Stay tuned.
woensdag 16 september 2009
In deze tijden vol crisis waarin wij samen met de AOW-ers, gehandicapten, Marco Borsato, WAO-ers, kleuterjuffen en andere onderliggers de schouders eronder moeten zetten om de investeringen van de zakkenvullers in stand te houden, is het misschien leuk om weer eens aandacht te besteden aan Terra Vitalis. Over zakkenvullers gesproken. Gaan we het niet meer hebben over "toezichthouders" als Nederlandsche Bankboy Jan Hovers en professor cq. bijbef Harry van Mens, superschuifelaar en hondendonateur Hans Noomen, It-expert en Moppievriend Mark Burbach, maar over iemand die nog niet in ons witte licht heeft gestaan.
Cees Eijrond. Een meneer die heul vroeger zijn sneetje kuch verdiende onder het afdakkie van een Amsterdamse bloemenstal, maar die al dansend en springend de weg naar de top vond in de Utrechtse horeca. Volgens velen met multifunctional Henk Westbroek voorop konden de methodes waarmee Cees zich een weg baande niet geheel door de beugel van een conform de regels werkende tandensmid of mondhygienist, maar aan al dat commentaar in het zuur had Cees weinig boodschap. Oh, btw, dat dansen en springen komt niet zomaar uit de kroonluchter vallen. Cees is namelijk ook erkend hotemetoot in de dans- en springwereld. Van Springdance tot Rosas. Maar daar hebben we het nog wel over.
Wat voor inbreng heeft zo'n Cees in godesnaam als toezichthouder bij een club die euro's probeert te persen uit Costaricaans groenvoer. Is het zijn achtergrond als bloemenkramer? Zijn kennis op het gebied van zaadjes? Of zijn relatie met prof Van Mens, die Cees als toezichthouder introduceerde? Burbach mag het weten. Cees zelf weet naar eigen zeggen van de interne gang van zaken bij Terra eigenlijk ook klaproos noch paardenbloem. Bij besprekingen is hij zelden of nooit en paperassen krijgt ie niet of nauwelijks. Dus toezicht? Wat nou toezicht? En de investeerders maar denken dat het snor gaat bij Tera Vitalis. Nou dat hebben we gemerkt.
Nog een leuke tot slot. Cees is een goeie gap van Dion Bartels. De bef die zich stelselmatig opwerpt als reddingsboei voor besodemieterde aandeelhouders. Geinig, niet waar? Nee, we gaan in deze serie nog heel wat bloemen buiten zetten. Dus stay tuned.
donderdag 24 september 2009
Voor dit verhaal gaan we terug naar de nacht van 15 augustus 1988. Om vier uur schrok de bewoner van een smeuiig pand in de Utrechtse binnenstad wakker. Hij hoorde wat gerotzooi in de steeg naast zijn woning en aan de voorkant nam hij een punkachtig gevalletje waar dat kennelijk op de uitkijk stond. Vervolgens hoorde hij dat aan de achterkant iemand een poging deed om zich op onreguliere wijze toegang tot zijn huis te verschaffen. Met een rap bijgetankte hoeveelheid adrenaline in zijn bloed en een zwarte buis van een ski-imperiaal in zijn handen schoot hij het balkon op, zag beneden drie duistere lieden en bulderde "sodemieter op". Hielp niks. De drie gingen door met hun slopende activiteiten. Na een belletje naar de smurfenbrigade haastte de bewoner zich onvervaard naar beneden om erger te voorkomen. Te laat. De drie heren hadden binnen al een scheidingswand geplet. En een van hen maakte al aanstalten om een doos met een computer te liften toen hij werd geconfronteerd met de eigenaar. De computerliefhebber nam nog wel een vechthouding aan, maar kreeg een nette sidekick in zijn lenden en ging kreunend als een zeehond voor tien tellen naar de hoek. Daar kreeg ie voornoemde buis in zijn rug geduwd die bij het schaarse licht kon doorgaan voor een vervaarlijk jachtgeweer.
Maar er waren nog twee onverlaten en die lieten het er niet bij zitten. Toen zij de ruimte betraden waar hun maatje stond te kreunen was de bewoner gedwongen zijn aandacht te verdelen en daar maakte de zeehond gebruik van om benen te maken. In draf gevolgd door zijn maatjes. De voor niets terugdeinzende bewoner erachteraan. Foutje. Er stond in het achterhuis nog een vierde man. Groot. Sinister. En echt gewapend. Een gun in zijn linkerhand en een neefje daarvan tussen zijn broekriem. Bij het licht van een knijpkat monsterde hij de bewoner. Tekst uit het later opgemaakte proces-verbaal:
"Ik kreeg de indruk dat hij vervolgens mijn geweer zag. Hierop hoorde ik dat hij wat tegen de drie anderen zei. Die raakten daarvan in paniek en vluchtten mijn huis uit. De man met het pistool bleef echter nog als een koude kikker in de deuropening staan met het wapen dreigend op mij gericht. Hij verliet als laatste achterwaarts mijn woning. Hierna zag ik hem de steeg uit rennen. Ik controleerde vervolgens alles in mijn woning om vast te stellen of er nog iemand was. Toen dit niet zo bleek te zijn ben ik naar buiten gegaan. Toen arriveerde de politie".
De daders werden gevat en achter het gaas gemieterd. In afwachting van verdere juridische rompslomp. De koude kikker bleek ene Berkovitz te zijn, die in die jaren bekend stond als een hitman voor de avontuurlijke Joegoslavische gemeenschap alhier en in 1992 voortijdig zijn eindstation bereikte. Een ander lid van het bonte gezelschap was Tibor Steenbrink. Hij was bij zijn arrestatie in het bezit van een vervaarlijke sleutelbos en die sleutels bleken te horen bij het Polmanshuis. Een bekend Utrechts horeca-etablissement dat werd en wordt gedirigeerd door Cees Eijrond, de huidige toezichthouder van Terra Vitalis.
Had Cees iets te maken met bovengenoemde inbraak? Kregen de snuffelsmurfen niet boven water. Zeker is wel dat Tibor na een nachtje kruipruimte een paniekerig belletje pleegde met zijn werkgever. En zeker is ook dat die voor een advocaat zorgde. Maar zover wij weten was dat alles. Op naar de volgende ronde. Stay tuned.
maandag 12 oktober 2009
Nu we toch bij de belastingdienst in Haarlem zijn. Een van de daar werkzame blauwe brieven bombers blijkt na bijna een jaar broeden op 25 augustus van dit jaar een fors ei te hebben gelegd. Een "rapport inzake een ingesteld onderzoek bij Terra Vitalis Internationale BV". Over het waarom van al dit persen, puffen en kreunen zullen we het verder niet hebben. Dat weet u al. Maar de inhoud van voornoemd ei is best wel interessant. Met name waar het gaat om de bij ons en entertainer Dion Bartels zo populaire Hans Noomen. De voor zover bekend in Knokke residerende Spaanse hondenbeschermer die in ruwweg vier jaar tijd Terra Vitalis en een viertal blozende dochterondernemingen de bietenberg opreed (1). Onder toeziend oog van topbef Harrie van Mens, Utrechtse PROFESSOR in de belastingologie en reserverechter in Den Bosch. Volgens de berekeningen van de betrokken bomber zou vriend Hans door allerlei strapatsen in het verleden voor een kleine meloen in het blauwe krijt staan. En over die strapatsen wordt uitvoerig bericht.
Zo valt onze bomber bijvoorbeeld over het feit, dat er bij twee historische gevallen van een lege knip geen meldingen van betalingsonmacht in het Vitale dossier zitten. Wil zeggen dat als je een of andere belasting niet betalen kan je binnen twee weken na de dreun van de betrokken blauwe brief dat moet melden aan Pierre Fiscus. Wisten wij niet, maar van een beetje bestuurder of professor mag je meer verwachten. En voor een buitenstaander misschien een poging tot penetratie van een mier, maar voor een bomber kennelijk niet. Komt bij dat Hansepans ijskoud beweert dat die twee verklaringen wel degelijk op de bus waren gegooid. Door financieel adviseur John Bus (2). Maar Johnnyboy verwijst naar Bob Noomen, de broer van Hans. Belast met het bijhouden van de administratie voor het bedragje van 9500 euro per maand. Maar in Bobby's paperassen geen meldingen van betalingsonmacht. En nou kan je een blauwe brieven bomber niet kwaaier krijgen dan als je hem bij de neus rondleidt. Maar er is meer. Veel meer. Stay tuned.
(1) De vier dochters in het mortuarium heetten respectievelijk:
dinsdag 13 oktober 2009
Voordat avontuurlijk bestuurder Hans Noomen het roer van Terra Vitalis en aanhang in handen nam was ie hotemetoot bij het Zwitserse Moneynet. Volgens luitjes die het weten kunnen een begraafplaats voor lek geprikte ondernemingen, waar ene Daniel Schwab voor de bloemen zorgde en onze goeie bekende Hisko Baas af en toe voor de gezelligheid voorbij kwam (1). Een expert dus, die Hans. Een echte manager, die bij zijn aantreden in 2004 riep dat ie bij Terra schoon schip zou maken. Mag zo'n man wat verdienen of niet? Hoeveel? Nou, Hans vond dat 32 roodjes per maand wel moest kunnen. Plus nog 9 roodjes per maand voor de Bob (Hans zijn broer) en 3500 euri per maand voor het benzinemonster. Kom je op een bedragje van pakembeet 45 roodjes. Denk je als lullige leek toch dat daarover een stevige teakboom is opgezet. Is ook zo volgens Hans. Op algemene aandeelhoudersvergaderingen van Terra Vitalis International BV op 15 maart 2004 en na wat correcties op 15 april 2005 zouden die bedragjes zijn afgesproken. En vastgelegd in een geurige managementsovereenkomst. Ondertekend door werkgever Hans Noomen namens Terra Vitalis en door werknemer Hans Noomen namens zijn Keiko BV (2).
Bij de eerste samenkomst van 15 maart 2004 zou gebruik zijn gemaakt van een volmacht van medeaandeelhouder Maximiliaan Beheer BV. Ja, da's leuk zegt Maxi later, maar die volmacht was niet bedoeld om besluiten te nemen, maar alleen voor waarneming van zijn belangen. Overigens is die volmacht zelf ergens in het circuit zoek geraakt. Maar shit happens. Komt nog bij dat Keiko toen nog niet in beeld was, dus die volmacht kon nooit door Hansepans gebruikt worden om zijn eigen inkomen goed te keuren.
Bij het samenzijn van 15 april 2005 lag de kaart iets anders. Twee van de drie aandeelhouders waren aanwezig: Terra Vitalis International en Keiko. Berg aan Zee was er niet. Er zou wel een uitnodiging zijn gestuurd, maar die zou nooit bij Berg aan Zee zijn gearriveerd. Zoals gezegd, shit happens. En jammer nou, er zijn van die bewuste vergaderingen geen notulen opgemaakt.
Nog een leuke. Volgens Hansepans zou de managementsovereenkomst zijn berekend en opgemaakt door cijfernerds van Ernst & Young. Ja, mag zo wezen, zeggen de betrokken nerds naar aanleiding van het onderzoek van de al eerder door ons genoemde blauwe brieven bomber, maar we hebben de bedragen opengelaten. Die heeft meneer Noomen zelf ingevuld.
Conclusie: Hansje heeft zonder overleg met de andere aandeelhouders zijn eigen salaris vastgesteld. En wees eerlijk, zou je het zelf zijn. Maar de blauwe bomber was er niet van gecharmeerd. Ook niet van de opgevoerde kosten van het benzinemonster. Volgens hem zwaar uit de CO2 geplukt. Dus .. U begrijpt het.
Een ding vraagt de bomber zich blijkbaar niet af: Wat deden de toezichthouders eigenlijk? Verwikkeld in een interessant fluitspel? Stay tuned.
(1) zie voor Hisko ons digitaalarchief
(2) voorheen Rica Teaka BV. What's in a name?
woensdag 14 oktober 2009
Dienstbericht voor onze blauwe bomber uit de regio Haarlem: de managementsovereenkomst van de heer Noomen uit 2005 is boven water. Komt ie.
Ja, u had gelijk, geen Keiko dus, maar Rica Teaka. Wel ondertekend door de heren Noomen en Noomen. Let u vooral even op punt 3 van artikel 3 dat betrekking heeft op de managementsfee. Heel boeiend.
Overigens is volgens ingewijden de BV Pura Vida de moeder van Rica Teaka. Mocht u daar onverhoopt niet over beschikken, dan komen hier en hier wat nuttige gegevens. Wij willen u er nog op wijzen dat in een van deze documenten abusievelijk de naam Michel Noomen wordt vermeld. Moet zijn Michel Ceulemans, de schoonvader van de heer Noomen.
Hopende u hiermee van dienst te zijn geweest,
Vriendelijke groeten,
Redactie Kleintje Muurkrant
vrijdag 16 oktober 2009
Blijkens een intern document zijn er bij het sluiten van het huwelijk tussen Terra Vitalis en Moneyrentenier Hans Noomen en de daarop volgende wittebroodsweken nog meer vuiltjes onder de echtelijke sponde getrapt. Analyze this:
" ...Noomen voerde het bestuur over Terra Vitalis International BV (TVI) via een beheervennootschap met de naam Rica Teaka. Die is ontstaan uit een beheervennootschap van Bob Noomen, de broer van Hans. Volgens KvK-gegevens is de naam statutair gewijzigd op 26/6/2004 en is Pura Vida NV sinds 6/9/2004 enig aandeelhouder.
Uit bijlage "Statuten TVI" blijkt dat er op 18 augustus 2004 een wijziging heeft plaatsgevonden waarbij een rustende BV met de naam De Schaapskooi is overgenomen en qua naam werd omgedoopt naar Terra Vitalis International BV. Tevens blijkt uit deze statuten dat het salaris van het bestuur wordt vastgesteld door de algemene vergadering van aandeelhouders (AVA).
In de managementsovereenkomst Rica Teaka wordt gesteld dat de AVA van TVI in een besluit van 15 april 2005 heeft vastgelegd dat op 15 maart 2004 de AVA heeft besloten Rica Teaka tot bestuurder van TVI te benoemen en daarbij de managementsvergoeding heeft vastgesteld. Maar
Het lijkt er sterk op dat van meet af aan het bewuste huwelijk vol zat met verborgen voetangels, klemmen & andere narigheid. De gezinsconsulenten die erop moesten toezien dat alles netjes verliep in Huize Terra lieten de zaak op zijn beloop. En het was dus geen mirakel dat het huwelijk een paar jaar daarna op de klippen liep en een blauwe brieven bomber uit Haarlem op pad moest voor een reconstructie. Stay tuned.
woensdag 21 oktober 2009
U dacht misschien dat we klaar waren met het "rapport inzake een ingesteld onderzoek bij Terra Vitalis International" van onze blauwe brievenbomber uit Haarlem. Dan kent u ons niet. Waar hadden we het ook weer over? Juist. Heel goed. Tien met een dildo. Over het feit, dat avontuurlijk bestuurder Hans Noomen zichzelf zonder tussenkomst van de toenmalige aandeelhouders een riant inkomen had verschaft. Volgens onze bomber benadeelde Hansepans daarmee de crediteuren, inclusief Piet Fiscus. En dat kwalificeert onze blauwe vriend als een staaltje van onbehoorlijk bestuur. En dat was niet het enige staaltje. Even een kwootje:
"Tussen de groepsmaatschappijen bestaan rekening-courantverhoudingen. PBMG (People Buy More Green aka Pleuris Bak Met Geld, red.) heeft per 31/12/2007 te vorderen van de andere vennootschappen:
Dit zijn de cijfers volgens de conceptjaarrekening 2007 van People Buy More Green BV.
Er wordt door PBMG geen rente in rekening gebracht aan de andere vennootschappen, terwijl er geen sprake is van een fiscale eenheid. Hierdoor laat PBMG jaarlijks een aanzienlijk bedrag aan rente aan zich voorbijgaan en worden de zustervennootschappen bevoordeeld.
Het is de taak van de bestuurder erop toe te zien dat de rekening-courantverhoudingen met de zustervennootschappen een zakelijk karakter hebben. Doordat er geen rente in rekening wordt gebracht door PBMG heeft zij minder inkomsten. Hierdoor worden de crediteuren benadeeld. Deze benadering is als onbehoorlijk bestuur aan te merken. PBMG staat toe dat de schulden met haar zustervennootschappen oplopen, terwijl ze weet dat deze vennootschappen onvoldoende inkomsten genereren om de schulden aan PBMG terug te betalen".
Zo hoor je het eens van een ander. En dan te bedenken dat de hele boel onder toezicht stond (en staat) van Harrie van Mens. Een professor in de belastingologie. Je zal als student les krijgen van zo'n professor. Klaar ben je ermee. Stay tuned.
vrijdag 23 oktober 2009
We hebben eerder in deze serie al eens gehint naar de knusse aanwezigheid van gesjochten jongens als Hansje Noomen, Johnny Bus, Paultje Kuiken en Mikey Burbach in een gehuurde hemelbox van de Amsterdamse Arena. Om de wondere werken van de godenzonen onder leiding van een Urugayaanse aartsengel te aanschouwen. En daarbij letterlijk te smikkelen en te smullen uit de Pleuris Bak Met Geld (PBMG).
Maar daar bleef het niet bij. Uit het rapport van onze Haarlemse blauwe brieven bomber blijkt dat er ook gesmikkeld en gesmuld werd tijdens concerten van Justin Timberlake, George Michael en De Toppers. Werd allemaal via de geduldige grootboekrekeningen van Terra Vitalis International BV, Terra Vitalis BV, 4S3 Marketing BV weggeboekt bij PBMG. Als marketingkosten, sponsoring, representatiekosten, consumptiekosten en meer van dit soort kroketten. Kijk, en als je nou maar keurig de bijbehorende bonnetjes bewaart en lijstjes van je genojigden bij voornoemde evenementen kan je er nog aardig mee weg komen bij Piet Fiscus. Volgens Hansepans waren die er ook, maar jammer nou onze blauwe vriend kon ze niet vinden in de administratie. Dus wat doet ie op 26 maart jl.? Hij belt met de redelijk gehonoreerde financieel adviseur Johnnyboy Bus. Die moest dat allemaal netjes bijhouden. Maar wat zegt die Bus? Dat er helemaal geen lijsten zijn bijgehouden van al die genojigden. Dus is een uitgave van ruim 310.000 euro niet zakelijk afgedekt. Onze blauwe snuffelaar meldt naar aanleiding daarvan dan ook cooltjes in zijn rapport:
"Ik concludeer dat er uitgaven met een onzakelijk karakter ten laste van de jaarlijkse winst zijn gebracht. Er is niet of althans onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de uitgaven tevens een zakelijk karakter hebben. Er zijn gelden onttrokken die zijn gebruikt voor uitgaven met een onzakelijk karakter. Door deze handelwijze heeft er benadeling van de crediteuren plaatsgevonden. De belastingdienst behoort tot de crediteuren. Ik merk dit aan als onbehoorlijk bestuur."
Kunnen we maar een ding op zeggen: Proost. Stay tuned.
woensdag 28 oktober 2009
Dat zijn geen oliebollen hoor. Die snuffelaars van de blauwe brieven compagnie. Neem bijvoorbeeld die boy die Terra Vitalis en dan vooral oud-bestuurder Hans Noomen onder zijn vergrootglas heeft geduwd. Die heeft zelfs op de kleintjes gelet.
Zo vond ie in de fragmentarische boekhouding een factuurbedragje van 34.590 euro. En eentje van 7092. Waar praat je over?
Die rekening van 34.590 was door Keymedia Management Incorporated uit Beverly Hills ingediend bij Terra Vitalis BV en die had hem doorgestoten naar Pleuris Bak Met Geld. Het rekeningetje van 7092 was door Icarus Consultants uit Grenada bij Terra Vitalis International BV in de bus geduwd.
Vriend Noomen verklaarde op 24 maart van dit jaar dat hij die twee buitenlandse cluppies had ingehuurd om gronden te zoeken voor de voortzetting van de groene activiteiten. Vond onze blauwe speurder niet zoals het hoorde. Want de Stichting Terra Vitalis had tot taak gronden te zoeken en niet de onderhangende BV's. Kwam nog bij dat Icarus ook nog een adres in Zwitserland had. En laat dat nou hetzelfde wezen als dat van Moneynet, het ouwe onderkomen van Hansepans (1). Bovendien herhaalde de geschiedenis zich opnieuw. Volgens onze Spaanse hondensponsor (2) zouden de overeenkomsten met de beide onderneminkjes in de administratie moeten zitten. Ja, doei. Niet te vinden. Slotsom:
"Er zijn gelden onttrokken die zijn gebruikt voor uitgaven, waarvan het zakelijk karakter niet aannemelijk is gemaakt. Door deze handelwijze heeft er benadeling van de crediteuren plaatsgevonden. De belastingdienst behoort tot de crediteuren. Ik merk dit aan als onbehoorlijk bestuur".
O.k. Lijkt op het sexueel vermorzelen van een mier. Maar het is wel volledig in lijn met de rest van het blauwe "rapport inzake een ingesteld onderzoek naar Terra Vitalis International". Stay tuned.
(1) Zie aflevering 21 van deze serie.
(2) Zie de serie Doggies, aflevering 2 en verder.
donderdag 29 oktober 2009
Iets kleins maar fijns. Heeft te maken met die factuur uit Beverly Hills die in de geurige aflevering van 28 oktober jl. voorbijkwam. Had volgens Hans Noomen, het ouwe opperhoofd van Terra Vitalis en tegenswoordig een Royal vastgoedboer, betrekking op het zoeken naar nieuwe groene grond. Daar wilde onze blauwe speurneus uit Haarlem al niet aan. En terecht. Want laten we nu iemand tegenkomen in de wandelgangen die precies wist wat die factuur inhield. Het ging om schoolgeld. De koters van Hansepans gingen op dezelfde school als die van zijn gappie uit de Beverly heuvels. En toen Hans effies niets had vroeg hij aan zijn gap of die het bedragje wilde storten op de rekening van de exclusieve leerfabriek. Dat wilde gap wel. En de schuld werd later vereffend met een factuurtje naar de Terra-ruif. Het mag misschien niet, maar het werkt wel. Stay tuned.
dinsdag 17 november 2009
Geen nieuws, goed nieuws. Zeggen ze. Maar of dat ook zo is bij het door schandalen doorgroefde Terra Vitalis is de vraag. Sure, de boompjes van het oh zo netjes door het vehikel van ziekenfondscrusher Hoogervorst in de smiezen gehouden yinyangfirma worden haast costaricaans geknuffeld. Dus die halen de twintig wel. Als ze tenminste niet door een tussenkap de strijd moeten staken. Maar om nou te zeggen dat het aantal kavels groeit als een bloemkool bij de tonen van Cosi fan tutte, nou nee. Dus een nieuwe depressie is niet denkbeeldig. Bovendien blijkt abocado, belastingprof en intern opzichter Harrie van Mens een stille staatsgreep te hebben gepleegd. Effe uitleggen:
Als je de onbedwingbare drang hebt om je spaarvarken te kelen en de inhoud te beleggen in het weelderige anti-CO2 groen van Terra komt je poen terecht bij een stichting. Met die bijmekaargeharkte poen gaat die stichting de Costaricaanse boer op. Na wat handjeklap met een plantagebedrijf dat over een leuk stukkie grond beschikt duwen een stel bomenfluisteraars dan nieuwe teakboompjes in de grond en knuffelen ze tegen een redelijke vergoeding tot ze rijp zijn voor de sloop en de verkoop. Normaliter krijgen de plantagebedrijven daarna hun grond gewoon weer terug.
Die nieuwe groene perceeltjes worden overigens ondergebracht in een trust en die trust houdt dan het werk van de bomenfluisteraars in de kieren. De stichting heeft de kaprechten en jij hebt recht op een deel van de opbrengst. En hoe goed je het ook bedoelt met onze aardkloot je bidt wel dat je aan het einde van de rit wat jolige winst maakt.
Moet wel even bij gezegd worden dat een deel van je inleg in de reservepot van de stichting achterblijft. In wezen een bescheiden rampenfonds. Mocht er onverhoopt wat mis gaan onderweg is er altijd nog wat poen om jou te behoeden voor een reeks woelige nachten. De rest verhuist naar de trust en die betaalt dan weer ... u begrijpt het. Kind kan de was doen.
So far, so good. Nou die stille staatsgreep van Harrie. Die had alles te maken met de bak met geld binnen het trustfonds. Wat had u gedacht van de waarde van de gronden? Mag je volgens luitjes die ervoor geleerd hebben op meer dan 15 meloen dollar inschatten. Dus wat let je om bijvoorbeeld ten behoeve van de onderhoudspot een hypootje op de grond te nemen of die grond zelfs voortijdig in de ramsh te doen met een levering na de eindkap. Maar dan zijn we er nog niet, want als een plantagebedrijf knuddig werk aflevert dan kan het uiteindelijk zijn grond kwijtraken aan de trust. Si si senor (1).
Daarnaast is het onderhoudspotje interessant omdat 10 tot 15 procent van de opbrengst van de tussenkap en 5 procent van de eindkap daarin verdwijnt. Oh, en nog iets. Op bomen rusten CO2-rechten en die kunnen dankzij de protocollen van Kyoto in poen worden omgezet. Vraag ons niet hoeveul 6000 hectare wat dat betreft opbrengt, maar alles is meegenomen. In de loop der jaren kan dat onderhoudspotje dus uitgroeien tot een nieuwe pleurisbak met geld.
Tot voor kort hield een executive committee toezicht op de trust. Inclusief dat potje. Na een bestuurlijke shuffle heeft vriend Harrie, al dan niet na samenspraak met zijn tutu-minnende horecagabber Cees Eijrond, zichzelf benoemd tot enige bestuurder van die committee en de post van begunstigde maar niet ingevuld. Le committee c'est moi.
Nou hoor je ons niet zeggen, dat Harrie kwalijke bedoelingen koestert in de richting van voornoemd potje. Bovendien, als je al 135.000 euro beurt voor een paar uurtjes toezicht op de stichting Terra Vitalis en je inhaleert nog de lucht van florijnen op je advocatenkantoor en op de universiteit, dan heb je toch zo'n truttig potje niet nodig? Zou je zeggen. Maar waarom dan die staatsgreep? Blijft vreemd. We blijven de vinger aan de aorta houden. Stay tuned.
(1) Op dit intrigerende punt komen we in een volgende bijdrage graag nog even terug.
donderdag 19 november 2009
Nog effies terugkomen op de inhoud van aflevering 28 van afgelopen dinsdag. Daarin wezen we op het financieel zo interessante potje van de met Terra Vitalis verbonden trust in Costa Rica. En het kunstje dat belastingbolleboos Harrie van Mens had geflikt om de controle te veroveren op dat potje. Maar er was nog iemand die het belang van voornoemd potje uiterst scherp inzag. En dan vooral de voorwaarde dat de trust de gronden na gebruik niet aan de plantagebedrijven hoefde terug te geven als die de boel hadden laten slabakken. Dat was Hans Noomen. Bij zijn aantreden liet hij meteen verordonneren dat 50 procent van de gronden niet teruggegeven zouden worden. Wegens vermeende wanprestatie in de jaren daarvoor. Is het een wonder dat onze vriend Van Mens na de demise van Hansepans bij Terra Vitalis ernstige pogingen heeft ondernomen om deze rigoureuze bestuurder terug te halen? Njet. Terwille van de smeer likt de kat de kandeleer.
Waar die smeer zit voor Harrie's vriend Kees Eijrond is niet helemaal duidelijk. Die Utrechtse horecaboer en Ischa-intimus werd namelijk na de bestuurlijke shuffle in de hoogste regionen van Terra mede-toezichthouder. En naar verluidt voor niks. Helemaal niks. Is het vriendschap? Is het liefde? Is het wat anders? Vroegen we hem alsvolgt:
"Geachte heer Eijrond,
Naar verluidt heeft u de functie van toezichthouder bij Terra Vitalis aanvaard zonder daarvoor een propere vergoeding te krijgen. Kunt u ons zeggen hoe dat zit?".
Waar? Niet waar? Hopen we nog te horen van Kees. Stay tuned.
woensdag 2 december 2009
Nieuwe bezems vegen schoon. Maar dan moet de steel wel lang genoeg zijn. Anders wordt het niks. Neem nou de stichting Terra Vitalis. In onze serie Terra Vulgaris hebben wij al heul wat fecalien van die club groenzoeters opgegraven. Overdrachtelijk uiteraard. Anders zou je in een optimistische bui misschien denken dat we het over hoopjes humus rond hun Costaricaanse teakboompjes hebben. Bij Terra speelt sinds kort ene drandus J.A. van Dalen de eerste bezem en een ouwe AFM-baron de tweede.
Is de steel van cultuur- en vitamine C-liefhebber Van Dalen (zeg maar Jurr) lang genoeg om al die geurende shit op redelijke termijn te verwijderen? Dat is de vraag. Valt niet mee met kanjers als belastingprof Harrie van Mens en horecaffer Kees Eijrond in je nek. Om nog maar te zwijgen over AFM-paus Johannes Franciscus Hoogervorst en een lastige duivel als Terra's founding father Geert-Jan Boot.
Nu we het toch over de duivel hebben. Er schijnt een brief van hem bij de top van Terra Vitalis door de gleuf te zijn geduwd. Een brief met een historisch karakter, oud zeer en voorstellen tot het roken van een vredespijpje. Alles in het belang van de aandeelhouders. Klinkt gezellig, maar als trouwe bestuurders van de bezemwagen zouden wij ook graag even in die brief willen neuzen. Organiek ingesteld als we zijn klopten wij daarom beleefd aan bij Jurr. Met een e-mail. Komt ie:
Geachte heer Van Dalen,
Ons kwam ter ore, dat u recentelijk een brief zou hebben ontvangen van de heer Geert-Jan Boot met ondermeer een voorstel om tot een gesprek te komen ter oplossing van de prangende problemen binnen uw organisatie. Wij zouden graag van u willen weten of die informatie juist is. En zo ja, of u bereid bent over de inhoud van die brief iets naar buiten te brengen. In het verlengde van dit laatste zouden wij ook nog graag van u willen vernemen of vanuit Terra Vitalis nog is gereageerd op het schrijven van de heer Boot.
U bij voorbaat hartelijk dankend ... "
Zal ons toch benieuwen of wij een frisse mail van Jurr terugkrijgen. Hij oogt heel transparant. Op de foto. Nou maar hopen dat Koos Alberts niet voorbij komt. Stay tuned.
vrijdag 4 december 2009
Je moet geen appels met peren vergelijken. Of teak met eik. Maar het is wel frappant hoe luitjes die wij met een mailtje verrassen daarop reageren. Neem nou onze fleurige missive die wij op 5 maart jl. in het kader van de serie "Terra Vulgaris" in de gleuf van Harrie van Mens lieten ploffen. Vermaard professor in de belastingologie en gezegend toezichthouder bij Terra Vitalis. Komt ie nog een keer:
"Geachte heer Van Mens,
Wij zijn al enige tijd bezig met het ontrafelen van de criminele achtergronden van het failliete PBMG. Daarbij stuitten wij onlangs op een paar video-opnames op Youtube, waarop te zien is dat een groot aantal dozen en computers uit het pand van PBMG worden gedragen en in vrachtwagentjes worden afgevoerd. Volgens experts in dit soort zaken lijkt het er sterk op dat het leeuwendeel van de papieren administratie en mogelijk ook digitale bescheiden a priori onttrokken worden aan het onderzoek van de curator. Zou u ons als prominent toezichthouder van Terra Vitalis uit de droom kunnen/willen helpen?".
Nou, leek ons toch helemaal keurig en geheel volgens de tikkietakkie-regels die daarvoor schijnen te gelden in de mainstream-journalistiek. Maar op ons tikkie kwam geen takkie.
Nog een voorbeeld. Uit dezelfde serie. Een mail aan Kees Eijrond. Bekend geraakt als Westbroek-bestrijder, Ischa-lover, Anciaux-inpakker (1), tutu-aanbidder, horecaffer en zelfs toezichthouder bij Terra Vitalis. Gaat ie:
"Geachte heer Eijrond,
Naar verluidt heeft u de functie van toezichthouder bij Terra Vitalis aanvaard zonder daarvoor een propere vergoeding te krijgen. Kunt u ons zeggen hoe dat zit?".
Dat was op 19 november jl. In Utrecht nichts neues.
Nee, dan Jurr van Dalen. Cultuursnuiver en nieuwe bezem bij de teakclub. Afgelopen woensdag vroegen we hem naar de inhoud van een epistel dat hij ontvangen zou hebben van Geert-Jan Boot. Uitgetreden founding father van Terra Vitalis. Wat denk je? Gisteren al antwoord. Fasten your seatbelts:
"Wij hebben uw e-mailbericht van 2 december jl. in goede orde ontvangen. Uit uw bericht begrijp ik dat u op de hoogte bent van een brief die de heer Boot naar onze organisatie heeft gestuurd. Ik kan u bevestigen dat wij inderdaad een brief hebben ontvangen en dat wij daar recent per brief op hebben gereageerd. Zoals u zult begrijpen kunnen wij geen mededelingen doen over individuele correspondentie (en de inhoud daarvan) die wij als Stichting Terra Vitalis voeren met derden. Indien u bent geinteresseerd in onze organisatie, filosofie en werkwijze bent u van harte welkom voor een bezoek aan ons kantoor in Oosterhout. Succes met uw website en met vriendelijke groet,
Stichting Terra Vitalis
J.A. Van Dalen".
Nou, Jurr, wij zijn heul erg geinteresseerd in je organisatie. Daarom waren we ook zo nieuwsgierig naar de inhoud van die brief en je antwoord daarop. Maar om nou naar Oosterhout te fietsen voor een nummertje filosofie of een culturele uitbarsting, nou nee. Wij zijn meer van het grove graafwerk. Toch bedankt voor je antwoord. En mocht je geinteresseerd zijn in onze organisatie, onze shovels en werkwijze ben je van harte welkom voor een bezoek aan ons kantoor in Den Bosch. Succes met je stichting en met vriendelijke groet, Stichting De Stelling, Jan Portein".
1. Moet je dit even lezen. Is dat boeiend of niet? Vooral dat commentaar. Wow!
donderdag 10 december 2009
God, dat was wat in mei 2008. Flikkerde daar ineens het Utrechtse befkantoor Van Mens & Wisselink in tweeen. Onder leiding van mr. Huan Tan trad een viertal maatjes uit en ging verder onder de naam OnsNieuweKantoor. Officieel nog wel onder de vlag van M & W. Vraag je je als eenvoudige boerenleut af: Vanwaar dit schisma? Maatschapvoorzitter Harrie van Mens:
"De vier konden zich niet vinden in de beleidsvisies van de anderen in de maatschap. Er zijn in de afgelopen jaren van groei twee stroomsnelheden ontstaan. Wij willen ons meer internationaal richten en zij meer provinciaal. Jammer, maar ik ben ook wel opgelucht. Nu kan de besluitvorming weer gestroomlijnd worden".
Ja, ja. Maar in diezelfde tijd verklaarde vriend Harrie, als toezichthouder bij de groene yin en yangclub Terra Vitalis, dat ie alles in de klauwen had, terwijl de hele organisatie afbladderde. En ernstig in het nieuws kwam met verhalen over Ibiza, snoepreisjes, ongedekte nota's, connecties met serieuze onverlaten, niet betaalde afdrachten, zelfverrijking en zelfs een faillissement. Dus kunnen we veel waarde hechten aan Harrie's verklaring over het uiteenvallen van zijn Utrecht's kantoor? Huan Tan deed over het dramatisch besluit de volgende, provinciale euroduit in het perszakje:
"Over de jaren is er een verschil van inzicht ontstaan over wat we met het kantoor willen. We hadden een gezamenlijke visie, maar na een periode van onstuimige groei bleek dat sommigen deze gezamenlijke visie verlaten hebben. Dan moet je de vraag stellen: wat is onze visie en kunnen we die bijstellen?”.
Wollig als "Tuut, tuut, tuut" Lubbers in zijn hoogtijdagen. Wie bedoelde Huan in vredesnaam nou met die "sommigen"? Hoorde de toezichthouder van het hoge deining veroorzakende Terra Vitalis daar ook bij? En had die deining iets te maken met het besluit van Tan cs. om te retireren? Geen idee. Komt nog bij dat meneer Tan op het punt stond benoemd te worden tot deken van de Utrechtse beforde. En om nou als deken geassocieerd te worden met een twijfelachtig investeringsfonds is ook niet iets om blij van te worden.
Hoe ging het verder? Wie op de site van M & W klimt en op "contact" drukt ziet drie vestigingen verschijnen: Amsterdam, Rotterdam en Frankfurt. Nee, geen Utrecht. Hoewel die in het telefoonboek nog wel als M & W-vestiging te boek staat. Vinden we raar. Maar wij hebben niet doorgestudeerd.
Nog iets grappigs. Als je op dezelfde site op "professionals" klikt vind je uiteraard ook de naam van Harrie van Mens terug. Met daarachter tussen haakjes "of counsel".
Kan betekenen, dat de belastingprof nog wel naamgever van het kantoor is, maar voor de rest hooguit af en toe nog eens gepraaid wordt voor advies. Veel meer niet.
Waarom Harrie of counsel is? Moeten we een dezer dagen toch maar eens vragen. Stay tuned
dinsdag 26 januari 2010
Uit een bevlogen nieuwsbrief van nieuwe Terrabezems Jurretje van Dalen en oud-AFM baron Schimmelpennick van der Oijee het volgende u vraagt en wij draaien:
"Vraag: Het lijkt wel alsof Terra Vitalis voortdurend in opspraak wordt gebracht in de media en op het internet.
Antwoord: Het is hierbij van belang een onderscheid te maken tussen het verleden en het heden. Vooral over de eerdergenoemde conflicten tussen aandeelhouders en directie van het oude verkoopkantoor en het door hen gevoerde beleid, zijn inderdaad diverse berichten op het internet te vinden. Daarnaast heeft de Autoriteit Financiële Markten recent veel aandacht besteed aan misstanden onder aanbieders in Nederland van investeringen in hardhout. In de media worden deze zaken dan onterecht en gemakkelijk aan elkaar gekoppeld. Wij hebben hieraan veel aandacht moeten besteden, zoals u o.a. kunt zien aan de rectificaties die zijn te vinden op onze website. De huidige structuur, met een stichting als contractpartij van de participant, een staatsbank als beheerder van een trust die de gronden, teakbomen en onderhoudsgelden in eigendom heeft, alsook een separaat verkoopkantoor heeft zich inmiddels bewezen".
Tuurlijk, die klotenpers weet er weer eens de ballen van en plakt te pas en te onpas alles met bisonkit aanmekaar. Lekker makkelijk. Nou, over makkelijk gesproken. De beide bezems maken zich met bovenstand slotzinnetje er ook met een Jurretje van Leiden af.
Want dat seperate verkoopkantoor heeft zich bijvoorbeeld nog helemaal niet bewezen. Integendeel, dat scoort als Klaas Jan Huntelaar in de Povlakte. Niet. En datzelfde verkoopkantoor is wel de dobber waar de hele Terrabedoening op drijft.
Maar daar hoor je Jurretje en Oijee niet over. Wel driftig lullen over de uitdrijving van de stouterikken onder de vroegere bestuursleden annex grootaandeelhouders en de foute goudrenetten bij de Pleuris Bak Met Geld, het vorige verkoopkantoor. Maar niks over het blijven zitten van Harrie van Mens. Een toezichthouder die zei dat ie alles in de klauwen had, maar er jarenlang nog geen kolibri-ei van bakte. En nu de zaak tegen een fabelachtige beloning in de kieren houdt. Samen met een op papier onbezoldigde Utrechtse tutuliefhebber, die net zoveel van Costaricaans groen afweet als een bekende secretaris-generaal van damesvlees.
Bovendien hadden de participanten waarschijnlijk ook graag iets gehoord over de promotie van Henny Stevens tot bedrijfsleider van het huidige zwalkende verkoopkantoor. Terwijl hij toch nog niet zo lang geleden nog after sales manager was bij voornoemde Pleuris Bak Met Geld en de regie voerde bij het verdonkeremanen van materiaal, waar curator Rocco Mulder elke avond voor het slapen gaan en na een lange zuchtende plas om zit te bidden.
Nee, je kan wel net doen of je alle blubber stevig in de goot hebt geveegd, maar het ruikt nog steeds niet okselfris bij Terra Vitalis. Dus stay tuned.
donderdag 28 januari 2010
Vort. Nog maar weer effe terug naar die imposante frutsel waar we het dinsdag over hadden. Die nieuwsbrief van de twee Terrabezems, Jurretje en Oijee, aan hun teakbelievers. Gooide het schoonmaakduo de volgende vraag in op:
"Als ik Google naar Terra Vitalis kom ik veel negatieve berichten tegen o.a. als zou Terra Vitalis failliet zijn?"
Nou hebben wij niet of nauwelijks doorgestudeerd, maar volgens ons is die zin net zo kreupel als een ezel met drie poten. En bovendien is het geen vraag. Maar dat is spijkers zoeken voor een kruisgang. Nu het antwoord:
"Dit faillissement betreft het oude verkoopkantoor (Terra Vitalis BV, Terra Vitalis Internationale BV en haar dochtermaatschappij PBMG BV) dat na wanbeleid en conflicten tussen aandeelhouders en directie in augustus 2008 failliet is verklaard. De Raad van Toezicht en het bestuur van Stichting Terra Vitalis hebben de afgelopen jaren (?, red.) maatregelen genomen om deze situatie te kunnen doorstaan en om de belangen van de participanten, ondergebracht in de Stichting Terra Vitalis, afdoende te beschermen. Per oktober 2008 is met een nieuw verkoopkantoor gestart om de participanten goed van dienst te kunnen zijn. Alle banden met oud-directieleden en aandeelhouders van het oude verkoopkantoor zijn daarbij verbroken".
Mwa. Een nieuw verkoopkantoor om de participanten goed van dienst te kunnen zijn? Misschien is de intentie er wel, maar dat verkoopkantoor draait als erg magere kibbesoep zonder matzes. Even een kwootje van een Vitalis-expert. Komt ie:
" ... De huidige bestuurder van het verkoopapparaat GMS is Hennie Stevens. Hennie was de verkoopmanager onder de supervisie van Hans Noomen. Hennie was niet in staat om de juiste omzetten te genereren om de zaak levend te houden, alsmede de wederverkopen te organiseren. Om de klanten juist te bedienen.
Dit had meerdere oorzaken, maar de belangrijkste was wel dat hij in opdracht van Noomen meewerkte aan andere bedrijven binnen Terra Vitalis International BV. Noomen had een activiteit met Richland Real Estate en met Royal Real Estate. Noomen maakte daarbij gebruik van diverse activa van TVI om business te genereren voor zijn eigen toko’s, waaronder het klantenbestand, personeel,vervoersmiddelen, burelen, computersystemen en -programma’s etcetera. Ik beschik over een door Stevens getekend klantencontract van Richland, waaruit zijn volmacht blijkt.
Op de dag waarop Noomen werd geschorst werden alle belastende materialen waaruit bleek dat er activiteiten in het pand werden ontplooid die niet gerelateerd waren aan TVI/PBMG eruit gesleept. Dozen, computers, een server Enz. Borden, gebruikt voor beurzen met daarop duidelijk het woord “grond” werden klaargezet voor transport. Maar ze kwamen erachter dat ze gefilmd werden. Toen konden ze die borden niet meer wegslepen. Hennie was duidelijk de grote coordinator van deze exodus. Hennie Stevens? Over wanbeleid gesproken!".
Daar is geen woord Spaans bij. Geen wonder dus dat curator Rocco Mulder zo lang werk heeft met het afwikkelen van het Terra-faillissement. Stay tuned.
dinsdag 2 februari 2010
Twee maanden geleden alweer vroegen we aan nieuwe Terrabezem Jur van Dalen naar de inhoud van een brief, die hij zou hebben gekregen van grootaandeelhouder Geert-Jan Boot. Jurretje gaf toe dat zo’n brief er inderdaad was en dat ie daarop ook had gereageerd. Maar ondanks het feit dat ie transparantie omhelst als een ouwe bunny van Jan Heemskerk wenste hij geen mededelingen te doen over de inhoud van die correspondentie. @#$%&#! Wij dus verder grutten. En jawel, hebbes. Moet je wel even voor gaan zitten. Koppie erbij. Komt ie.
Klinkt dat netjes of klinkt dat netjes? Nou effe zien uit te vlooien wat Jurretje heeft teruggebroddeld. Stay tuned.
dinsdag 9 februari 2010
Een hoop gemier, een hoop gemeier, maar we hebben hem. Het antwoord van Jurretje van Dalen, el presidente van Terra Vitalis, op de brief van de gebrs. Boot, die wij op 2 februari jl. in de frisse wind hingen. Redelijk kort van stof onze Jur. Komt ie.
Om te voorkomen dat het weer een el en zeven duim duurt hebben we meteen bij de twee “stalkers” om een reactie gevraagd. Ook lekker. Komt ie weer:
" ... Jurretje’s antwoord om ons aansprakelijk te stellen lijkt veel op dat van voorganger Erik van Toor. Ook die had de zieke gedachte om ons verantwoordelijk te houden. Toch vind ik het vreemd dat ook in dit schrijven curator Rocco Mulder, die ons onlangs liet weten dat hij nog graag met ons een gesprek zou willen hebben, de man is bij wie wij iets zouden moeten inleveren. Ter verduidelijking stuur ik jullie hierbij ook nog een paar interessante linkjes:
kort geding. boot wint kort geding en VanToor.
Als je de file van Van Toor leest lijkt het nog heel wat, maar je weet genoeg als je ziet wat hij over zijn job bij Terra Vitalis schrijft”.
Jur, Rocco, anybody? Lucht je hart bij KM. Helemaal gratis en voor niks. Stay tuned.
woensdag 3 maart 2010
Wie graag groenzoetert en/of yinyangt raadpleegt zo af en toe eens de site van Terra Vitalis. Deden wij gisteren ook, zij het om heul andere redenen. En wat ontdekten wij? Dat onze Utrechtse tutu-specialist Cees Eijrond uit de Raad van Toezicht is gestapt cq. in een voiture van de bekende vuilnisverwerkende firma Gansewinkel is gedeponeerd. Betekent ondermeer dat professor meester Harrie van Mens nog de enige toezichthouder is. Zoals vermeld heeft Harrie ook al in zijn uppie het trustfonds van Terra onder zijn beheer plus het onderhoudspotje. Dus nog even en hij wordt in Costa Rica tot de status van Zonnekoning verheven. Blijft de vraag over waarom Cees na zijn korte loopbaan bij de bomenknuffelaars uit de annalen is verdwenen. Dus vort nog maar eens een mailtje in zijn richting gedirigeerd:
“Geachte heer Eijrond,
Wij kwamen gisteren tot de ontdekking dat uw naam niet meer voorkomt op de site van Terra Vitalis. Ten behoeve van een artikeltje in Kleintje Muurkrant zouden wij graag van u willen vernemen of uw retirade het gevolg is van kwalijke persartikelen betreffende voornoemd beleggingsfonds, die schade berokkenden aan uw reputatie in de Nederlands/Belgische horeca- en kunstwereld. Of dat andere moverende redenen daaraan ten grondslag liggen.
U bij voorbaat hartelijk dankend voor uw medewerking, Hoogachtend,
Etc.“.
Want pas op, niks geen speculaasjes. Wij houden ons strikt aan het principe van hoor en wederhoor. Stay tuned.
zaterdag 27 maart 2010
Wij leerden vroeger al van ons mam dat je geen twee dingen tegelijk moet doen. Want dan gaat het mis. Dat geldt ook voor mensen die hebben doorgestudeerd. Neem bijvoorbeeld professor doctor in de fiscaliteit Harrie van Mens. De Zonnekoning van Terra Vitalis. En baasje van het befkantoor Van Mens & Wisselink. Doet ook twee dingen tegelijk en wat gebeurt er? Bij Terra zet het team van het verkoopkantoor Global Marketing Solutions (de opvolger van Pleuris Bak Met Geld) al tijden lang extra druk op de sluitspier vanwege tegenvallende resultaten. En je kan je afvragen hoe lang dat uiterst nuttige attribuut daar nog tegen bestand is.
Maar ook bij Harrie's befkantoor zullen de koelies geen hosanna roepen. Er stond tenminste in het Financieele Dagvod in een schrijfsel over de krimpende bevolking in befjesland het volgende:
" ... Grootste daler is al voor het tweede jaar de Amsterdamse firma Van Mens & Wisselink. Het kantoor heeft nu nog 35 advocaten over, nadat er in drie jaar tijd 35 zijn vertrokken. Zo nam de hele Utrechtse vestiging na een stevig conflict de benen (1). In 2006 had het kantoor nog een prijs voor de snelste groeier gekregen".
Ons mam had dus gewoon gelijk. Geen twee dingen tegelijk doen, Harrie. Want dat gaat niet goed. Stay tuned.
(1) Zie meer over dit intrigerende conflict aflevering 3 van deze serie. Vindt u op onze woest populaire Followupsite onder het hoofdje "Hardhout met een luchtje".
maandag 26 april 2010
Nou hadden we dat misschien niet moeten doen. We verdachten Terra curator Rocco Mulder ervan dat ie af en toe wat uit zijn voorgevel zat te dineren. Maar wat blijkt?
Er fietsten af en toe een plukje Fiod-smurfen voorbij die graag meer wilden weten over de fall of the house of Terra. En dan met name over Hansje Noomen en zijn vazallen. Dus Rocco moest af en toe ho houden om die smurfen te woord te zitten en ze in de dossiers te laten snuffelen. Sorry Rocco. No hard feelings.
Vroegen we ons wel af of de huidige toppers weet hadden van de woelactiviteiten van voornoemde smurfen. Ons kent ons, dus wij schreven gezwind een mail aan onze goede vriend Jurr van Dalen. Komt ie:
"Geachte heer Van Dalen.
Wij vernamen afgelopen week dat een Fiod-team al geruime tijd bezig is met een onderzoek naar de oorzaak van de Terra-Vitalis demise. Wij zouden graag van u willen weten of dat team zich ook al tot u heeft gewend met vragen in die richting.
En was dat wellicht het sein voor de heer Eijrond om zich voortijdig uit de Raad van Toezicht terug te trekken? Wij vragen dat aan u, omdat de heer Eijrond zelf met stomheid is geslagen als wij hem persoonlijk benaderen.
Voornoemd onderzoek zou zich met name richten op de mogelijk malafide praktijken van voormalig topman Hans Noomen. Maar naar verwachting zal ook het jarenlang falende toezicht op Noomen's activiteiten door de nog steeds in functie zijnde professor Van Mens niet aan de aandacht van het Fiod-team ontsnappen. Heeft u dienaangaande al stappen in voorbereiding om eventuele nadelige gevolgen van dit onderzoek het hoofd te bieden?".
Wij zouden het wel weten. Maar wij zijn Jurr niet. Stay tuned.
vrijdag 30 april 2010
Een ding is zeker: Jurr van Dalen is een heer. En dat is meer dan je kan zeggen van een Utrechtse tutu-specialist annex horeca-exploitant, een belastingprofessor of een stel versgebakken wethouders in de Rijnmond. Om eens wat te noemen. Jurr heeft namelijk keurig onze missive van maandag jl. beantwoord. Komt ie:
"Wij hebben uw e-mailbericht van 26 april jl. in goede orde ontvangen. Van een dergelijk onderzoek is ons niets bekend (1). Voor vragen hieromtrent kunt u zich het beste wenden tot de curator mr. R. Mulder (Pot, Jonker, Seunke) te Haarlem. Ongetwijfeld zal de curator de nodige stappen ondernemen, indien hij daartoe aanleiding ziet. Wij zijn uiteraard niet in de positie daarover uitspraken te doen. Met betrekking tot uw opmerking over de Raad van Toezicht van Stichting Terra Vitalis kan ik u melden dat leden van de raad worden benoemd voor een bepaalde periode en aftreden volgens afspraak, zoals in meer organisaties te doen gebruikelijk. Uw gevolgtrekking is dan ook voorbarig."
Dat laatste slaat op onze hint over het verdwijnen van Cees Eijrond als toezichthouder. Volgens Jurr was daar dus niks suspects mee. Cees was voor een bepaalde periode benoemd en moest aan het einde daarvan opzouten. Oké, prima. Maar dan de vraag wat er bij diens aantreden is afgesproken over het opzouten van Harrie van Mens. Was die soms benoemd voor het leven? En nog een vraagje: is er geen clausule in het contract opgenomen dat voornoemd opzouten wordt bespoedigd als blijkt dat een toezichthouder beter een oogje in het zeil had kunnen houden bij een klaverjasvereniging in plaats van bij een duur investeringsvehikel?
En ach Jurr, al eens geprobeerd om zinnige informatie los te wrikken bij een curator? Niet doen. Wordt nooit wat. We spreken uit een rijke ervaring. Nog veel sterkte de komende tijd. En stay tuned.
(1). Jurr bedoelt het FIOD-onderzoek naar de demise van Terra annex haar verkooporganisatie PBMG (Pleuris Bak Met Geld) en de avontuurlijke rol die de huidige salesspecialist van Qat Investements Hans Noomen daarbij heeft gespeeld.
dinsdag 17 augustus 2010
Heeft die Kees de Jager toch op een uiterst linke manier ervoor gezorgd dat Noutje volgend jaar pleite gaat. Plus dat ie nog wat meer controleruimte heeft vrijgemaakt voor de wijsneuzen van het IMF en een streep heeft gehaald door de mogelijkheid om als het toevallig zo uitkomt commissarissen aan te trekken uit de ouwejongens krentenbroodwinkel van Stan Huygens. Zoals indertijd de door ons op teakniveau getilde Jan Hovers.
Nu we het toch weer over Janus hebben, iets lolligs. Curator Rocco Mulder, die een langdurige studie pleegt naar het gevalletje faillissement binnen het Terra Vitalis-conglomeraat, schijnt voormalig commissaris Hovers stevig op de korrel te hebben genomen. Samen met de andere founding fathers van de teakhouten organisatie. Terecht of onterecht, daar zullen we hier niet over strijden. Maar merkwaardig is wel, dat Rocco avontuurlijke figuren als Hans Noomen en de uitnemende toezichthouder Harrie van Mens vooralsnog met rust schijnt te laten. Terwijl de kladderadatsch zich nou juist onder hun leiding voltrok. Vriend Hovers zou inmiddels de kas van Rocco hebben gespekt om van de zaak af te zijn. En om nare publiciteit te voorkomen. Da's effe lachen.
Hoe dit ook allemaal zij, het houdt niet in dat alles nu crescendo loopt bij Terra Vitalis. Wie de klaagmuur van Tros Radar af en toe raadpleegt zal opmerken dat betalingen aan belanghebbenden in verband met de tussenkap hier en daar vrolijk achterwege blijven. En bij de wederverkoop schijnt eveneens een constante moesson zijn intrede te hebben gedaan. Kortom, het is daar nog steeds huilen met de lamp op. En dat bij een club die indertijd volgens Nout aan alle halaleisen voldeed en het groene licht kreeg van de zo naar Lebensraum snakkende AFN. Zonde hè? Stay tuned.
vrijdag 27 augustus 2010
Hij heet Willem baron Schimmelpenninck van der Oije en hij staat in de wind. In een vorig leven was ie namelijk werkzaam bij de Autoriteit Financiële Markten. Het vehikel van ziekenfondscrusher Hansje Hoogervorst en zijn hofnar Theodorus Kockelkoren. Binnen dat vehikel werkte Willem op de afdeling toezicht en een van de ondernemingen die hij in het snotje hield was het teakhouten beleggingsfonds Terra Vitalis en zijn verkooptak People Buy More Green aka Pleuris Bak Met Geld.
Wat daarmee onder de ogen en oren van Willem gebeurde weten we inmiddels.
Maar nou het lollige. Op 1 oktober 2008 chipte Willem uit bij de AFM en chipte in bij Terra. Als bestuurder. Het gras aan de andere kant van de Costaricaanse heuvel leek hem waarschijnlijk groener. Maar wat geschiedde? De tent van Hansje en Theodorus liet na een tijdje 12 dossiers van de nieuwe verkooptak Global Marketing Solutions (GMS) uit de periode 1 oktober 2008 tot 1 april 2009 doorlichten. En die kwam tot de conclusie dat de jongens en meisjes van GMS te weinig aandacht hadden besteed aan de financiële ins en outs van de potentiële kopers van aandelen in tropisch plantagehout. En als ze de kans kregen wurmden ze meer aandelen door de neusgaten van hun cliënten dan die eigenlijk wilden cq. verantwoord was. Begrijpelijk als je winkel zo stil is als een film uit 1910. Maar Hansje en Theodorus vonden die praktijken niet chique en honoreerden Willem cs. met een boete van 6000 euro. Die gingen meteen in de contra-attaque en gooiden de zaak voor de kadi. Niet omdat ze dat bedragje niet konden ophoesten, maar ze waren bang voor een nieuwe dosis lullige publiciteit. Nou, die kregen ze gisteren toch, want de kadi ging achter Hansje en Theodorus staan. Dus dat wordt weer gas geven op de site van TROS Radar. En het is misschien wat voorbarig, maar wij raden de Rocky Balboa van curatorland aan om alvast wat ruimte maken voor een nieuw dossier. We'll be back.
woensdag 8 september 2010
In aflevering 12 van deze smikkelserie trokken we maar weer eens een van de X-factoren van deze affaire voor de orkestbak. Jan Hovers, oud-Commissaris van de Nederlandsche bank, dikke mik met Noutje Wellink en een van de founding fathers van Terra Vitalis. Citaatje. Nooit weg. Komt ie:
" ... Vriend Hovers zou inmiddels de kas van Rocco hebben gespekt om van de zaak af te zijn. En om nare publiciteit te voorkomen". (1)
Nou dat bleek midden in de klaproos te zijn. Nog maar een citaatje, omdat ze vandaag zo lekker smaken. Dit stamt uit een gecombineerd faillissementsverslag dat Rocco op 3 september jl. ter wereld bracht. Komt ie weer:
" ... De curator heeft met een voormalig certificaathouder van Terra Vitalis BV overeenstemming bereikt omtrent wijziging van de koopprijs van de certificaten van aandelen. Deze is nader vastgesteld op 1 euro in plaats van 290.661,45 euro. Aangezien de voormalige certificaathouder van deze koopprijs slechts 223.208,39 euro had ontvangen is inmiddels een bedrag van 223.207,39 euro aan de curator van Terra Vitalis International BV terugbetaald."
Goeiemorgen, dat mag inderdaad spekken heten. Nou zat Janus uiteraard wel in een wrak schuitje. Hij was toenterijd bij Terra (rip) namelijk zowel voorzitter van de Raad van Toezicht als aandeelhouder. En dat wordt door curatoren en andere belangstellenden als niet zo deftig cq, zelfs als crimineel ervaren. Goed, Janus had vooraf het hele Terra-plan aan zijn gappie Nout voorgelegd en die zag toen geen beren op de weg. Maar of ie Noutje bij die gelegenheid ook iets heeft verteld over zijn dubbelfunctie is de vraag. Als onze curieuze curator echt bijdehand is laat ie dat nog even uitzoeken op het Frederiksplein.
Overigens, laat Rocco verderop in voornoemd tussenverslag nog weten dat het eerste deel van het onderzoek naar de bestuursaansprakelijkheid/rechtmatigheid nu is afgerond (hè,hè). Daarvoor zijn volgens Rocco diverse betrokkenen gehoord. Nou zijn wij toch benieuwd wie dat waren. Harrie van Mens? Kees Eijrond? Hans Noomen? Frans Boot? Gaan we voor u uitvogelen. Stay tuned.
1. Als u voor het eerst deze serie komt binnendalveren: Rocco is de Haarlemse curator Rocco Mulder.
maandag 13 september 2010
Beloofd is beloofd. We zouden een stel figuren uit het rariteitenkabinet van Terra Vitalis een mailtje bezorgen. Met de vraag of Rocco Mulder, de topcurator uit de stad der muggen, ook met hullie had gepraat cq. een schikkingsvoorstel had gedaan dat they couldn't refuse. Zoals een tijdje geleden met oud-commisaris van de Nederlandsche Bank Jan Hovers was gebeurd. Wij zonden respectievelijk fiscaal genie Harrie van Mens, de prominente elephant Hans Noomen, probancaire snorremans Erik van Toor, ex-interimmer Max Wieringa en sigarenliefhebber Frans Boot volstrekt willekeurig het volgende herderlijk schrijven. Komt ie:
"Binnen het kader van ons voortgaande onderzoek naar het echec van Terra Vitalis en PBMG van enige jaren geleden zouden wij graag van u willen vernemen of u net als de heer J. Hovers al in conclaaf bent geweest met curator R. Mulder in verband met de financiële afwikkeling van de affaire. Hetzij voor het leveren van informatie, hetzij voor het treffen van eenzelfde separate schikking als die de heer Mulder is overeengekomen met de heer J.Hovers (zie daarvoor de veertiende aflevering van de serie "Hoe fris is Terra Vitalis?"op de website van Kleintje Muurkrant)".
Kunt u opmerken dat een mailtje in de richting van Rocco zelve ook een leuke zou wezen. Ja, is zo. Maar we hebben de ervaring dat mailtjes naar curatoren net zoveel zin hebben als een poging om van Geert Wilders een imam te maken. Ze kunnen zogenaamd niks zeggen omdat het onderzoek nog niet is afgerond, hun bef niet lekker zit of andere blabla. Maar goed, laten we hopen dat een paar van onze targets het de moeite waard vinden om te reageren op onze vragen. Kunnen we in ieder geval vast stellen wat Roccootje heeft bedoeld met "diverse betrokkenen zijn gehoord". Stay tuned.
woensdag 15 september 2010
Wow. We hebben twee antwoorden binnen op onze enquête naar de vraag met wie curator Rocco Mulder in hemelsnaam in conclaaf is geweest om uit te vogelen of er bij Terra Vitalis sprake is geweest van een soort criminele organisatie. Goedgekeurd door Nout Wellink, aangevoerd door Jan Hovers.
Het eerste antwoord was afkomstig van Max Wieringa. Hij bleek geen onderhoud met Rocco te hebben gehad. Beetje raar, want Max was interim-directeur ten tijde van het faillissement van Terra Vitalis en haar verkooporganisatie PBMG aka Pleuris Bak Met Geld. Maar laten we het erop houden dat Rocco's weg ondoorgrondelijk is.
Het tweede antwoord kwam van Frans Boot. En die pakt flink uit. Gaat ie:
"Het antwoord is nee. Nadat mij in juli 2006 de toegang tot het pand werd ontzegd, heb ik van de heren Noomen, Bus, Van Toor en Van Mens alleen leugens, list en bedrog gehoord. De moeizaam verlopende aandeelhoudersvergaderingen waren ronduit misleidend! Pas toen na schorsing van Noomen de heer Wieringa directie voerde werd mij duidelijk wat voor kwaad er was geschied. Toen daarbovenop de chantagepraktijken van Van Toor en Van Mens vanuit de stichting naar mij en mijn broer tot een faillissement leidden, kwam curator Rocco Mulder in beeld. Hoopvol en met een duidelijke casus wachtten wij het moment af om in gesprek te gaan met de curator. Helaas is dat tot op de dag van vandaag niet gebeurd. Wel heb ik sinds drie maanden een rapport van deze curator in huis met zijn zienswijze. Dat verslag moet bijna in Kaatsheuvel verzonnen zijn. En zowel de methode als de beschuldigingen zouden niet misstaan in Guantanamo Bay, Abu Ghraib of andere interessante plekken.
Inmiddels heb ik het gevoel in Kazachstan aan de Rijn te leven.
Naar wat ik heb begrepen heeft onze econometrist [Jan Hovers, red.] een schikking getroffen om media aandacht te voorkomen. Deze Old Boy kan zich in zijn netwerk natuurlijk geen rommel permitteren. Dat zou ten koste gaan van zijn andere voedselbronnen zoals commissariaatjes, deelnemingen en toezichtfuncties en mogelijk ook schade toebrengen aan zijn zelfbeeld. Nee, de man die het woord principes toevoegde aan onze ondernemingsstijl staat niet achter wat hij heeft gedaan bij Terra Vitalis. Ik heb zelf geen reden om te schikken. Eerder om te claimen!
De werkwijze van de heer Rocco Mulder is slecht te doorgronden. Wel zie ik dat hij een belachelijke hoeveelheid uren gedeclareerd heeft ten koste van de boedel. Ik vermoed dat hij deze werkwijze vooral hanteert om bij hem de schoorsteen te laten roken.
Ik ben overigens wel benieuwd naar zijn aanpak van de heer Harrie van Mens, de toezichthouder die bij zijn aanstelling ook verantwoordelijkheid nam voor het toezicht over de BV's. Maar Rocco en Harrie behoren beiden tot de bloedgroep van de advocatuur en toen ik beide namen googelde zag ik dat ze op 25 september 2009 nog een leuk lezinkje hadden verzorgd op Papendal. Ik zou toch wel eens willen weten wat er aan de koffietafel sub rosa is besproken. Ik wens jullie sterkte en succes met dit artikel. Duurzaamheid begint bij transparantie. Iets wat bovenstaande heren niet begrepen hebben!".
Nou, daar is geen woord Kazachstaans bij. Maar hoe dat ook zij, beide heren zijn dus niet door Rocco verhoord terwille van zijn doorwrochte rapportage. Wie wel? Wie weet. Stay tuned.
maandag 20 september 2010
Het is ons een jigsawpuzzel waarom nou juist Jan Hovers, de ouwe gap van Nout Wellink bij de Nederlandsche Bank, door curator Rocco Mulder werd afgezonderd van de door hem als usual suspects beschouwde initiatiefnemers van Terra Vitalis. Was dat op verzoek van justitie, om eens een ballon op te laten? Omdat het misschien wat al te genant was om een commissaris van de kluis op het Frederiksplein achter de vodden te zitten als lid van een vermeende criminele organisatie? Jan de Wit mag het weten.
Hoe dat ook zij, volgens Rocco's eigen verslagje heeft hij met heul wat betrokkenen gebabbeld over de toedracht van het Terra Vitalis-echec en over de vraag of het groene beleggingsvehikel van meet af aan een crimineel opzetje was. Stel dat ie tot de conclusie komt dat dat inderdaad zo was, dan moet Nout in ieder geval poep in zijn ogen hebben gehad of erger. Bovendien is onze bankbaas niet de enige die aan het concept heeft gesnuffeld. Wat denkt u bijvoorbeeld van het gerenommeerde accountantsbureau Ernst & Young? Daar kan je niet zomaar binnen komen stappen en zeggen hoi, wil je effe mijn administratie bijhouden? Daar tillen ze eerst alle gordijnen op om te kijken of daarachter misschien iets ligt te meuren. En ligt er niks en je hebt een beetje poen voorhanden, dan willen ze misschien nog wel eens met je in zee gaan. Als we goed zijn ingelicht -en dat zijn we vaker dan u denkt- dan hebben de heren Dik Berghoef en Hans Beeren, toen respectievelijk accountant/partner en fiscaal adviseur bij E & Y, indertijd de hele boel bij Terra Vitalis gescreend en goed bevonden. Dus dat wordt voor Rocco "Balboa" Mulder geen zacht eitje. Laat staan appeltje. En wij? Wij gaan fris en fruitig verder op de ingeslagen weg. En als de mene tekelen niet bedriegen komt er nog veel meer Schweinerei. Stay tuned.
woensdag 22 september 2010
Afgelopen maandag brak er brand uit in een afvalberg van meer dan drieduizend kubieke meter hout vlakbij Maastricht. Het is op dit moment nog steeds niet voorbij en de rook zorgt nog steeds voor veel stankoverlast. Uiteraard was onze overheid er snel bij met een verklaring dat er geen hoge concentraties gevaarlijke stoffen zijn vrijgekomen. Daar kun je tegenwoordig (letterlijk) gif op innemen. Bij alles wat er gebeurt wordt er onmiddellijk bij verteld dat er geen enkel gevaar voor de volksgezondheid bestaat. Deze mededeling hoor je al over de radio als nog vrijwel niemand op de hoogte is wat er precies aan de hand is. Dat dan een tijd later blijkt dat er forse hoeveelheden levensgevaarlijke gifstoffen zijn vrijgekomen, daar hoor je niemand meer over en jij kunt er nergens meer bij iemand mee terecht.
De stapel hout die nu in de hens staat in ZuidLimburg zou heel erg goed heel veel "fout hout" kunnen bevatten. Geïmpregneerd hout, en al helemaal eventueel "gewolmaniseerd" hout bevat ontzettend gevaarlijk chemisch afval waarover we in ons Kleintje Muurkrant al heel vaak hebben gepubliceerd, zoek op "wolmanzout" in de zoekmachine van 't Kleintje. Over deze actuele gevaren is ook hier heel veel te vinden...
maandag 27 september 2010
Het blijft ons intrigeren: met wie heeft curator Rocco Mulder in godesnaam gebabbeld om al dan niet ten behoeve van het OM uit te vlooien of Terra Vitalis van meet af aan een criminele organisatie was? Vooral ook omdat Nederlandsche Bankbaas Nout Wellink dat aspect kennelijk heeft gemist toen hij op verzoek van zijn commissaris Jan Hovers het Terraristisch concept doornam en de cijfernerds van Ernst & Young blijkbaar ook geen beren voor de bumper zagen toen ze de groenzoeters tot klant promoveerden.
Nu we het toch over E & Y hebben: na de eerste Peppie en Kokkie (Dik en Hans) die zich namens de wereldwijde accountantsclub over Terra Vitalis hadden ontfermd kwamen de boeken onder de hoede van Jaap (Pieters) en Anthony (van der Wilden).
Jaap kwam al eerder voor in onze Costaricaanse Vertellingen. Dat dateert van 21 april 2009 toen we refereerden aan een gesprek tussen Japio en TV interim-directeur Max Wieringa. Daarin kwam naar boven dat er in het groene knollenland van het ideeële beleggingsfonds in die dagen sprake was van een Ponzi-spel. Geen madow, meer een mini. Maar een Ponzi blijft een Ponzi en hoe aardig, toezichthouder en belastingcrack Harrie van Mens wist ervan (1). Leuk puntje dus voor Rocco Balboa om Jaap eens uit te nodigen voor een aangename babbel met koffie en cake. Althans, dat zou je zeggen. Want zeker weten doen we het niet. Dus ging er een mailtje richting Jaap, die nog steeds de Terra-account beheert. Met de volgende tekst. Komt ie:
"Binnen het kader van ons voortgaande onderzoek naar het echec van Terra Vitalis en PBMG van enige jaren geleden zouden wij graag van u willen vernemen of u net als voormalig bestuurslid J. Hovers al in conclaaf bent geweest met curator R. Mulder in verband met de financiële afwikkeling van de zaak en of daarbij ter sprake is gekomen dat Terra Vitalis van meet af aan een criminele organisatie zou zijn geweest".
En Jaap is binnen dit kader niet de laatste der Mohikanen. We keep on rockin'. Dus stay tuned.
(1) Zie aflevering 13 van onze serie "Terra Vulgaris".
vrijdag 1 oktober 2010
Nou verwacht je toch van redelijk doorgestudeerde mensen dat ze een doodgewoon mailtje met doodgewone vragen netjes beantwoorden. Maar tot nu toe hebben we geen ene reet vernomen van Harrie, Hans, Erik en Jaap. Dus we weten nog steeds niet of curator Rocco Mulder ze heeft gegrild over het in de berm raken van Terra Vitalis en Pleuris Bak Met Geld. En over de vraag of de founding fathers van het groen, groen, groen, groen knollen knollenlandvehikel met de Nederlandsche Bank-commissaris Jan Hovers aan het stuur een zootje criminelen waren of niet.
Nou schrapen we nog één keer wat moed van ons bord met kwaaie kersen en proberen we nog één keer een insider over de streep te strekken en dan scheiden we er voorlopig mee uit. Gaat om Anthony van der Wilden. Fiscaal adviseur bij Ernst & Young. Geen dreumes. Echt een gozer. Hij kwam bij Terra binnenrollen toen bleek dat zijn voorganger Hans Beeren ook financieel adviseur was bij een cliënt van de groenzoeters met wie ze stevig in de clinch lagen. Mag je toch aannemen dat een kanjer als Anthony zich geen criminele organisatie in zijn gleuf laat duwen. Die heeft uiteraard eerst het hele dossier doorgelezen voor hij het Terrarium binnenstapte. Effe een citaatje uit de bijdrage van een insider. Staat deftig. Komt ie:
" ... Toen begin 2004 duidelijk werd dat de founding fathers moesten uitstappen als aandeelhouder is Anthony de bedenker geweest van de structuur waarop een uitkoopregeling geregeld kon worden. Hij bedacht dat er een nieuwe BV moest komen (Terra Vitalis International) die de aandelen zou kopen die in Terra Vitalis BV zaten. Terra Vitalis International BV zou in die constructie de hoofd opdrachtnemer van de Stichting worden en kon dan vanuit de daarbij behorende revenuën de ex-aandeelhouders betalen. Een structuur die Rocco nu ongeoorloofd noemt!" .
Asjeblieft. Een topper van Ernst & Young, waarbij Gordon, Gerard, René en Jeroen in het niet verzinken, ontwerpt een constructie en curator Rocco Balboa Mulder zegt dat er geen hol van deugt. Einzug der Gladiatoren. Dat wordt matten. Of het is al matten geweest. Om daarachter te komen hebben we deze keer voor een ander kunstje gekozen. We hebben dit stukkie naar Anthony toegestuurd met de vraag of hij bij zijn entree bij Terra Vitalis iets ernstigs of iets jongs heeft gemist. Nooit geschoten, nooit de lamp naar beneden. Stay tuned.
maandag 25 oktober 2010
Kijk, het ging al een tijdje zwaar naadje bij de club van belastingvoorganger Harrie van Mens. Als je het geloven mag bracht de tussenkap van het teakgewas in Costa Rica een drol en een knikker op en je participatiebewijs was net zo verhandelbaar als een ezel op een groentenveiling. Om aan een kladderadatsch te ontkomen hebben Harrie en zijn gevolg deze maand hun nieuwe plannen aan de ruim 3300 groene beleggers voorgelegd (1). Daaruit blijkt dat ze graag de huidige Terra-constructie willen opblazen en als beleggingsfonds verdergaan. Je participatiebewijzen kan je dan naar rato inruilen tegen aandelen. De waarde van de hele bups wordt in week 44 vastgesteld. De opbrengsten van tussen- en eindkap worden jaarlijks onder de aandeelhouders verdeeld. De Raad van Harrie Toezicht verdwijnt en verandert in een nog te benoemen Supervisory Board. De opbrengsten van tussen- en eindkap worden jaarlijks onder de aandeelhouders verdeeld.
Deze oplossing biedt uiteraard alleen maar voordelen. Althans volgens Harrie cs.
Als je van je groene belegging af wil, dan smak je je aandelen in de ramsh. Waar?
Harrie moet nog effe kijken of er ergens een beursplekkie is te vinden. Verder heb je met de nieuwe NV, BV of wat voor aandelenvehikel dan ook het voordeel dat je nieuwe aandelen kan uitgeven als je poen nodig hebt voor toekomstige Costaricaanse avonturen. Dat de waarde van de ouwe aandelen dan iets verwatert moet je even voor lief nemen. Een onderneming moet vooruit.
Eén instituut moet erg blij zijn met de huidige ontwikkelingen bij Terra Vitalis. Dat is de AFM. Die zijn dol op transparante constructies. Alleen lullig nou, Harrie en zijn kornuiten zijn hard aan het werk om het Terrarium te laten verhuizen naar Luxemburg. Dàààààg AFM. Leuk hè, die plannetjes van Harrie. Maar of die participanten daar nou erg gelukkig mee moeten wezen ... wij denken zomaar van niet. Gek hè? Stay tuned.
(1) Zie hier en hier die plannen.
woensdag 3 november 2010
Kort nadat Terra Vitalis en haar verkooporganisatie Pleuris Bak Met Geld onder toeziend oog van professor Harrie van Mens de bietenberg waren opgegaan schreef de toenmalige primus interpares Van Toor aan de ruim 3000 verwarde participanten een susser van hoge kwaliteit. Een kwootje. Komt ie:
"Nieuwe verkooporganisatie.
De Stichting Terra Vitalis zal op korte termijn een nieuwe verkooporganisatie oprichten of aanstellen. Deze nieuwe organisatie zal onder de paraplu van de verkregen vergunning van de AFM en gecontroleerd door de Stichting Terra Vitalis de verkoop van teakhoutparticipaties continueren. Deze nieuwe verkooporganisatie zal uiteraard ook actief zijn in het verhandelen van tussentijds aangeboden teakhoutparticipaties. Het bestuur is ervan overtuigd dat in deze nieuwe opzet uw belangen nog beter gewaarborgd kunnen worden door de Stichting Terra Vitalis".
Na een korte zwangerschap werd in oktober van dat jaar de baby geboren en ze noemden hem Global Marketing Solutions (GMS). De beide ouders waren Hennie Stevens en Richard Holtkamp. Allebei geen onbekenden in faillissementsland en ook allebei voormalige illusionisten in het PBMG-circus (1). Probleempje: de verhandelbaarheid van de participatiebewijzen. Al gauw bleek dat het verkoopmotortje van GMS slecht op gang kwam. Er moest op korte termijn aan gesleuteld worden. Het bestuur van de Stichting in een herderlijk schrijven aan de participanten in maart 2009:
"Teneinde het aantal verkoopkanalen uit te breiden en genoemde verhandelbaarheid en liquiditeit te vergroten zijn wij gestart met de volgende projecten:
a. Internationalisatie:
De Stichting is samen met GMS gestart met een verkenning van de mogelijkheden voor afzet in de Belgische en Duitse markt. Deze potentieel interessante en nieuwe markten lijken zeer geschikt voor de producten van Terra Vitalis, met name voor wederverkoop van bestaande participaties.
b. Mandje voor grote beleggers.
Op dit moment werken wij aan een product waarbij meerdere ter wederverkoop aangeboden participaties worden gebundeld tot een zogenaamd mandje. Dit nieuwe product zal worden aangeboden aan professionele beleggers, zoals grote vermogensbeheerders en institutionele beleggers.
Tot slot kunnen wij melden dat GMS in opdracht van de Stichting de volgende uitgangspunten hanteert bij het wederverkoopproces:
1. Het principe van "first in, first out": de participanten die bovenaan de wederverkooplijst staan worden als eerste bediend;
2. Een tweede bepalend element voor de verkoopbaarheid van een participatie is de gewenste netto opbrengst: indien een participant genoegen wil nemen met een lagere verkoopprijs zal dit de wederverkoopbaarheid van zijn of haar participatie uiteraard vergroten. De hoogte van de verkoopprijs is mede bepalend voor het succes van de wederverkoop".
Hennie en Richard gingen dus bescheiden global met een mandje vol eieren die desnoods tegen dumpprijzen op de markt werden gekeild. Tenminste, als de kippen daarmee accoord gingen. Dat klinkt al een beetje somber en dat werd het ook. Stay tuned.
(1) Zie voor Hennie en zijn verdwijningsact de verbijsterende filmpjes bij de negende aflevering van Terra Vulgaris dd. 5 maart 2009.
zaterdag 6 november 2010
Bij het beschrijven van de downfall van Terra Vitalis' "nieuwe" verkoopkantoor Global Marketing Solutions verlieten wij u bij het herderlijk schrijven, dat het bestuur begin maart 2009 in de digitale gleuf van de participanten stampte. Ruim twee maanden later opnieuw geklepper aan de voordeur. Kwootje. Gaat ie:
"In de vorige nieuwsbrief hebben wij u gemeld dat wij de mogelijkheden onderzoeken om ons marktgebied uit te breiden richting België en Duitsland. Niet alleen in Nederland maar ook in België en zeker ook in Duitsland zijn financiële producten die beleggingen in (tropisch) hardhout mogelijk maken erg populair. De uitkomsten van ons eerste onderzoek naar mogelijkheden in de Duitse markt zijn absoluut positief te noemen. Zo heeft bijvoorbeeld de BaFin (de Duitse AFM) ons bevestigd dat Terra Vitalis haar producten kan aanbieden in de Duitse markt. Wij verwachten dat we onze activiteiten in het derde kwartaal van dit jaar feitelijk kunnen beginnen in Duitsland".
Nou dat moet toch iedere groenzoeter die zijn participatie tussentijds van de hand wilde doen behoorlijk spanning op de blaas hebben bezorgd. En toen kwam november 2009. Het bestuur liet via een zelf geregisseerd vraag en antwoordspelletje het volgende weten. Komt ie:
"Vraag: Waar en hoe kan tussentijds worden gehandeld in participaties Terra Vitalis?
Antwoord: Via het verkoopkantoor GMS BV kunnen participaties worden aangeboden en verkocht. GMS zal alle verzoeken tot wederverkoop namens Stichting Terra Vitalis in behandeling nemen. Vervolgens zal worden gezocht naar kopers voor deze participaties. Vooralsnog wordt alleen in Nederland gezocht kopers. Voor het einde van 2009 zullen deze activiteiten worden uitgebreid naar Duitsland. Vanaf begin 2010 zullen België en andere Europese landen volgen".
En jawel eind 2009 maakte Terra Vitalis zijn entree op de Duitse markt, waar de beleggingen in (tropisch) hardhout zo buitengewoon populair waren. België volgde begin 2010. Toen werd het stil. Cees "Tutu" Eijrond had officieel afscheid genomen uit de Raad van Toezicht wegens drukke werkzaamheden in de privésfeer. De zetel van Terra verhuisde van Oosterhout naar Utrecht (was wat makkelijker voor professor Harrie om toezicht te houden) en kapitein Van Dalen deed een stapje terug ten faveure van bootsman Schimmelpenninck van de Oije.
Tussen die bedrijven door kwam het bestuur in september 2010 met de staart tussen het teakhout terug op de juichende berichten over de vooruitzichten in Duitsland, België en de rest van Europa. Het was niet meegevallen en dat gezeik van de AFM en dat negatieve gelul over handelaren in hardhout waren een extra domper geweest. "Deze ontwikkelingen zijn voor de Stichting Terra Vitalis mede aanleiding geweest de afgelopen periode kritisch te kijken naar de huidige structuur, de afzetmarkt en de toekomst. Hierbij staat voor STV steeds centraal dat het belang van de investeerders te allen tijde optimaal moet worden behartigd. Over de uitkomsten van dat proces zal op korte termijn en in een separate nieuwsbrief nader worden gecommuniceerd".
Nou, die uitkomsten kennen we inmiddels. Terra moet volgens het bestuur een NV of BV worden met als vestigingsplaats Luxemburg (1). Da's beter voor de participanten. Als ze tenminste nog wat van hun poen willen terugzien. Zeggen ze. Stay tuned.
1. Zie aflevering 20 dd. 25 oktober 2010.
vrijdag 12 november 2010
Oei. Snuffelaars van Quote hadden ontdekt dat ene Hendrik van den Hombergh (nummertje 103 op hun lijssie van rijke stinkerds) een van de founding fathers was geweest van Terra Vitalis. Dus wat doen ze? Bellen met die hap. En wat doet Hendrik? Die geeft het toe. En wat zegt ie nog meer? Kwootje. Komt ie:
"De directie ging, ik meen in 2001, met Terra Vitalis een kant op die mij helemaal niet aanstond en toen heb ik mijn aandelen aan hen verkocht. Maar ik zit nog steeds op mijn geld te wachten. Er is totaal geen kans op dat ik het ooit nog krijg, dus die bedragen zijn keurig afgeschreven. Ik ben allang weer met andere zaken bezig".
Een braaf verhaal van onze Hendrik waar we zeker nog op terugkomen. Maar we vroegen ons na lezing wel meteen af of Hendrik niets heeft meegekregen van de Canossagang van Jan Hovers. De ouwe commissaris van de Nederlandsche Bank die in hetzelfde Terra-schuitje zat als Hendrik. Janus was bang dat ie door curator Rocco Mulder als lid van een criminele organisatie zou worden gekwalificeerd en voorkwam dat door ruim twee ton te storten in de kas van Rocco (1). Dat maakt de vraag valide hoe het wat betreft er nu voorstaat met Hendrik en de andere founding fathers (2). Waren ze nou lid van een criminele organisatie of niet. En moeten ze nou schokken of niet.
(1) Zie aflevering 14, te vinden in de serie "Hardhout met een luchtje" op onze Followup-site.
(2) Zie voor Hendrik en Jan ook het artikeltje "Bildernout in nood" (3) van 11 augustus 2010.
woensdag 1 december 2010
We gaan terug in de tijd. Terug naar de jaren zeventig. Toen het avontuurlijke Nederlandse muziekgezelschap "Brotherhood of Man" op uiterst inventieve wijze de USA voorzag van zachtverwarrende middelen (1). Daarbij werd driftig samengewerkt met Howard Marks aka Mr. Nice. Een redelijk intelligente Welshman, die door zijn revolutionaire levensstijl niet alleen de aandacht trok van allerlei snuffelclubs, maar ook van ondernemingen die een snuifje geweld niet schuwden om hun jaarcijfers op peil te houden, zoals de IRA en de mafia. En zo komen we terecht bij de heren Reiner Jacobi en Thomas Sunde, die volgens nieuwe theorieën betrokken waren bij de in 1987 via een badkuipbehandeling afgedwongen verhuizing naar hoger sferen van de Duitse politicus Uwe Barschel (2).
Tussen 1976 en 1986 fungeerde Sunde als routeplanner, informatieverzamelaar en geldezel voor Marks' organisatie. Zoals we al eerder onder de kerstboom hingen was Jacobi een collega van Sunde bij Adler Research, een CIA-front in Boston. Ergens in 1985 zou vriend Jacobi langs die onsympathieke weg te horen hebben gekregen, dat de DEA een oortje aan boord had gewurmd van een van Mark's zeewaardige vehikels, de Axel D., die op weg was naar Dade County in Florida. Hij zou Sunde hebben gewaarschuwd voor het naderend onheil en die lading hash zou nog veilig zijn aangeland. Maar de dagen waren geteld. Niet veel later was Marks het zoefje en zijn organisatie werd opgeblazen. Hij kreeg in Indiana 25 jaar aan zijn testikels, maar kon al na 7 jaar zijn wandelschoenen aantrekken.
Vreemd, dat twee voor de CIA in touw zijnde heren een DEA-operatie naar de Filistijnen hielpen? Nee, dat gebeurde (en gebeurt) wel vaker. Zeker in die tijd, toen het Iran-Contra circus nog vol in bedrijf was. Met als topnummer de illusionist Oliver North die tonnen wapentuig omtoverde in tonnen verwarrende middelen. Pisteveger Uwe Barschel dreigde in 1987 wat ins en outs van Oliver's ingewikkelde truc naar buiten te brengen en daar zouden een paar werknemers van de firma Adler een stickie voor hebben gestoken. Volgens deze nieuwe theorie tenminste. Waar? Wij zijn geen snuffelsmurfen. Stay tuned.
1. zie voor meer sappige info aflevering 8 en 9 van deze serie op de Followup-site.
2. zie voor de eerste etappe van dat verhaal aflevering 78 van de serie Shady dd. 29 november 2010.
donderdag 2 december 2010
Je hebt van die mensen. Die ook op latere leeftijd nog gek op Sinterklaas zijn. En laten we nou het glorieuze vermoeden hebben dat we een van de lidmaten van deze gelovige gemeente kennen. Rocco Mulder. De curator van Terra Vitalis. Want wat heeft onze Rocco beloofd? Dat ie precies in deze heuglijke maand vol met kadootjes met zijn langverwachte eindrapport zal komen.
Nou zal het ons toch benieuwen waar hij de zwarte pieten heeft gestopt. Zouden de founding fathers echt in zijn dikke boek staan als criminele organisatie? En zou Jan Hovers toch nog met de roe krijgen, ondanks dat ie de kas van Rocco met twee tonnetjes heeft gespekt om nare publiciteit te voorkomen? Hoe zou zakkenvuller Hansje Noomen er bij Rocco vanaf komen? En neemt de primus interpares van het curatorgilde Harrie van Mens voor straf mee naar zijn pepernotenfabriek in Haarlem, omdat deze vermaarde toezichthouder zich jarenlang flink liet betalen voor iets wat hij niet deed. Spannend. Heel spannend.
Misschien niet voor de huidige sterren en strepen in de Terra stuurhut (buiten Harrie dan), die zo begaan zijn met het lot van de investeerders dat ze van plan zijn om te ontsnappen aan de zwakke lichtbundel van de AFM-vuurtoren en koers te zetten naar Luxemburg. Om daar de participatiebewijzen in te wisselen voor een pak aandelen. Onder het motto "take it or leave it".
Maar er rommelt nog een addertje onder de pier. Een addertje waarvan de geplaagde participanten geen weet hebben. Als we het goed begrepen hebben heeft een van de founding fathers namelijk nog een claimpje bij Terra liggen van 8 meloen euro plus wat progressieve rente. Wordt door voornoemde sterren en strepen hautain afgedaan als ouwe Deventer, maar de betrokken father schijnt daarmee geen genoegen te nemen en zijn recht te willen halen. Hoge zee of niet.
Je krijgt als oprechte belegger in Costaricaans groen tegenswoordig toch heel wat voor je kerstballen. Je zou haast jaloers worden op mensen met een ouwe sok of een varken met een gleuf. Lekker zonder geritsel in Luxemburg, een toezichthouder met een geleidehond en een curator die nog steeds in Sinterklaas gelooft. Dat moet heerlijk zijn. Stay tuned.
woensdag 5 januari 2011
We hebben het al eens eerder geboerd. De Haarlemse curator Rocco "Balboa" Mulder is tijdens zijn langdurig grutten in de faillissementszaak binnen het Terra Vitalisbouwsel tot de verrassende bevinding gekomen, dat de founding fathers van het groene beleggingsvehikel in wezen een criminele organisatie vormden. Nou was een van die vaders een gerenommeerde bef uit het zuiden des lands en kende dus de weg om Rocco een toonladder lager te laten zingen.
Maar een ander lid van de belegpappa's gebruikte achter de zuidelijke toga om een andere tomtom. Hij betaalde Rocco twee ton. Voornamelijk om te voorkomen, dat ie op een kwaaie dag als crimineel zou worden geportretteerd in de pers. We hebben het over Jan Hovers, ex-commissaris van de Nederlandsche Bank NV, die in den beginne de blauwdruk van Terra Vitalis liet keuren door God Wellink himself. En die zag dat het goed was (1).
Naar verluidt was Janus al commissaris toen prins Willem Alexander q.q. zijn entree maakte in het hoogste college van de DNB. En het klikte tussen die twee. Jan zou later aan zijn Terra-collega's hebben verteld, dat ZKH zelfs een halfuurtje voor de vergaderingen arriveerde om met hem even gezellig bij te lullen over allerlei onderwerpen die zich toevallig voordeden. Joppie. Nee, Janus was iemand en een stel handige Terra-vaders zagen er dan ook geen been in om hem als dat zo uitkwam naar voren te schuiven bij grote zakendeals (2).
Je vraagt je af hoe zo'n man als Hovers in het walhalla van de DNB terecht is gekomen. Weten we niet, maar hij moet in ieder geval door een invloedrijke partij in onze samenleving zijn gekandideerd. Dat maakt deze uiterst interessante studie van februari vorig jaar wel duidelijk. Als we het goed begrijpen wordt het grootste gedeelte van de commissarissen uit hun eigen kliek gekozen. Opdat er geen lowlifes, lawaaipapegaaien of politici uit verdachte sferen in hun kring doordringen. Het lijkt ergens op. Maar wij heten geen Rocco. Stay tuned.
1. Zie aflevering 14 van de serie "Hoe fris is Terra Vitalis?" dd. 8 september 2010.
2. Zie aflevering 3 van de serie "Bildernout in nood" dd. 11 augustus 2010.
vrijdag 14 januari 2011
Moet je opletten. Krijgen de participanten van Terra Vitalis twee brieffies toegestuurd. Een in corporate Engels en een in hun moerstaal. Van Jurretje van Dalen en Willempie Schimmelpenninck van der Oije, de twee chauffeurs van de groene Terrabus. Staat onder het Nederlandse vodje een disclaimer met ondermeer deze tekst:
"De informatie verzonden in deze brief of in dit (e-mail) bericht is vertrouwelijk en is uitsluitend bestemd voor de geadresseerde. Openbaarmaking, vermenigvuldiging, verspreiding en/of verstrekking van deze informatie aan derden is, behoudens voorafgaande schriftelijke toestemming van Stichting Terra Vitalis, niet toegestaan. Indien bovenstaand (e-mail) bericht of deze brief niet aan u is gericht, verzoeken wij u vriendelijk doch dringend het (e-mail) bericht of de brief te retourneren aan de verzender".
Om even te laten zien dat ze bij TV ook ballen hebben. En vervolgens zetten ze beide brieffies op het internet. Inclusief de disclaimer. Wij snappen er geen teakhout van, maar dat zal wel aan ons liggen. Voor de luitjes onder u die gewoon te lui zijn om even naar de Terra Vitalis-site te verhuizen en terwille van de transparantie, bij deze dan maar de bewuste brieffies.
Gaat in wezen dus over de waardebepaling van de STV-bomen aan de andere kant van de plas. Dit in verband met het bij de vulles gooien van de participaties, omdat ze tussentijds niet aan een stoeptegel zijn kwijt te raken, en de voorgenomen overgang naar ordinaire aandelen. Hoeveul meloenen de grond waard is komen we via deze brieffies niet aan de weet, hoeveul er in het onderhoudspotje zit ook niet en over de CO2-emissierechten zullen we maar zwijgen. Maar misschien komt dat allemaal nog.
We hebben de inhoud van de epistels wel rapido voorgelegd aan een echte expert en die kwam met deze eerste reactie:
"
Pablo is een professor in de bosbouw aan de universiteit van Cartago. Hij was daar al professor toen Terra Vitalis in 2000 begon. Tussen 2000 en 2005 was Pablo tevens de bosbouwkundig verantwoordelijke bij Expomaderas. Dat was een van de plantagebedrijven waarmee TV samenwerkte. Pablo is er bij Expomaderas uitgegooid. Reden: de eigenaar had gronden aangekocht, waarvan hij veronderstelde dat Pablo die had gekeurd conform de TV-criteria. Aansluitend keurde TV echter maar een deel van de gronden goed en daardoor zat Expomaderas met een financieel probleem. Bij het bedrijf bestond toen het vermoeden, dat Pablo steekpenningen had aangenomen van de oorspronkelijke eigenaar. Ik heb daar geen bewijs voor.
Kort samengevat: In mijn ogen is de waardebepaling geproduceerd door mensen cq. een organisatie die nauw verbonden is aan STV. Aan enige vorm van onafhankelijkheid twijfel ik dan ook.
Asteblaft. Hoor je het eens van een ander. En fasten your seatbelts, er komt nog meer. Stay tuned.
woensdag 26 januari 2011
Op fora wordt over het algemeen heel wat afgetetterd. Van zin tot baarlijke onzin. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het Terra Vitalis-forum op de site van TROS-Radar. Kennelijk kwam met name die onzin bij een van de founding fathers van de groene club de voorgevel uit. Want hij bracht deze gepassioneerde bijdrage tussen de lijnen.
Hmmmm. Jammie. Vooral de aandelenkluifjes die de Terra-koks volgens onze father mee naar huis dreigen te nemen in plaats van uit te serveren aan de klanten. Boeiend. Stay tuned.
woensdag 2 maart 2011
De een houdt van volleybal, de ander van Sterren hossen op het ijs en weer een ander van het deelnemen aan een forum op het net. Wat dat laatste betreft, op het Terra Vitalis-forum van Tros Radar is recentelijk een bijdrage verschenen van de hand van een van de founding fathers van het groene investeringsvehikel. Geert-Jan Boot. Naar aanleiding van de pas verschenen jaarcijfers over 2009 van Terra en de plannen om met omfloerste trom als beleggingsfonds naar Luxemburg te verhuizen. Omdat niet al onze lezers met een noodgang bovengenoemd forum zullen opzoeken volgt hier de tekst van Boot's bijdrage. Interessant.
donderdag 10 maart 2011
U weet het. Niet zo lang geleden hebben de oh zo transparante apparatchiks van Terra Vitalis besloten om het groene investeringsvehikel om te katten in een ordinair fonds met aandelen en vervolgens de kuierlatten naar Luxemburg te nemen. De reactie van de investeerders op het onverwachte besluit was wat lauw. Kan zijn dat ze te verbijsterd voor woorden waren. Maar deze week lijkt hun theewater ineens aan de kook te raken. Aanleiding waren de dreigementen die ze ontvingen van de zijde van de bij de AFM uitgedreven baron Willem Schimmelpenninck van der Oije en zijn hofnar Jur van Dalen, als ze niet binnen zes dagen hun jawoord gaven op een boek van 90 pagina's vol huwelijkse voorwaarden die aan de metamorfose verbonden waren.
Het gemor op het TV-forum van TROS Radar vormt een aardige thermometer voor de stijgende woede en verwarring onder het eenvoudige groene volk. Om dat te beteugelen heeft baron Willem kennelijk een paladijn vooruitgestuurd. Ene Cor van Erp. Een SP-raadslid van Bernheze (een metropool in de provincie Noord-Brabant) en leraar bedrijfseconomie, die naar eigen zeggen over een degelijke rampenexpertise beschikt. Corretje heeft namelijk ook al de schipbreuk van Groen Invest Nederland van nabij meegemaakt.
Volgens deze tunnelvisionair is de ramp die zich binnen Terra Vitalis heeft voltrokken geheel te wijten aan de inhaligheid van stukken "schorem" als de gebroeders Boot en Hans Noomen. Gelukkig was het nog niet te laat om het schip in veilige Luxemburgse haven te manouvreren, dankzij de eminente maritieme gaven van baron Willem, diens hofnar Jur en de vermaarde zeekakkelobbes Harrie van Mens. Na met een noodgang de 90 pagina's te hebben doorgeramd raadde vriend Cor iedereen aan om als de sodemieterij akkoord te gaan met de voorstellen van het zeewaardig trio voornoemd.
Wanneer Cor in die tunnel terecht is gekomen? Nou vermoedelijk in 2009. Toen er officieel nog geen vuiltje aan de Nederlandse lucht was, laat staan een aandelenwolk boven Luxemburg. Onze leraar bedrijfseconomie raakte in dat jaar namelijk al in touch met de baron van de beschimmelde penninck. Zowel telefonisch als lijfelijk. Dat laatste waarschijnlijk in het zo goed als aanpalende Oosterhout, waar Terra tegenwoordig huist.
Ome Willem gaf Cor bij die gelegenheid kennelijk een sneaky preview van de film die hem voor ogen stond. Met de gebroeders Boot in de rol van twee schurken, die Willempie's ridderlijke plannen wilden dwarsbomen.
Een van die twee onverlaten, Geert-Jan, diende Cor vandaag opnieuw stevig van repliek. Mocht u geen puf hebben om u in het Radargewoel te begeven, hier zijn bijdrage. Het zal in Brabant nog lang onrustig zijn tussen Bernheze en Oosterhout. Stay tuned.
woensdag 30 maart 2011
Zware bevalling. Blijkt dat curator Rocco Mulder vorige week in een opwelling het achtste tussenverslag op de site curatoren.nl heeft gepleurd. Maar wat geschiedde? Na een uurtje haalde hij het er weer af. Ook bij een tweede poging gebeurde er iets merkwaardigs en dat bracht een van de belanghebbenden tot het volgende mailtje. Komt ie:
donderdag 26 mei 2011
Zitten ze in het Oosterhoutse Terrarium midden in de operatie om het spul buiten de greep van de AFM en andere gluurders te manouvreren en idealistische groenzoeters om te katten in ordinaire aandeelhouders, gaat good old Harrie van Mens weg. Onze Harrie. De man die ooit het stokje van toezichthouder overnam van de aan chronische curatorenvrees lijdende Jan Hovers en vervolgens aan die functie een volstrekt eigen interpretatie gaf. Tegen een zeer redelijke tegemoetkoming toezicht houden zonder verantwoordelijk te zijn voor de brokken. Die waren er legio zoals u weet en het is zeer de vraag of met de voorgenomen bedevaart naar Luxemburg een einde komt aan de steelse implosie van de met zoveel enthousiasme bijeengebrachte meloenen.
Waarom Harrie weggaat? Harrie is in de AOW-stand verheven en vindt het daarom tijd om plaats te maken voor zijn opvolger. Goh, leuk dat u die naam noemt. Nee, Cees Eijrond is kennelijk definitief uit de Terra-boeken geschrapt. Had misschien toch teveel tutu's en spitzen aan zijn hoofd. Nee, het is Paul Bavelaar geworden. Met zijn keuze is opnieuw voorbijgegaan aan het adagium "wat je van ver haalt is lekker", want ook hij is iemand uit Harrie's eigen Umwelt. De in Duits-Nederlandse tikkietakkies gespecialiseerde Paulus is namelijk een collega bij de door interne twisten in de loop van de tijd sterk afgeslankte Utrechtse beffenfirma Van Mens & Wisselink. Of de aandeelhouders in spe blij moeten zijn met die nauwe verwevenheid tussen hun investeringsvehikel en Harrie's levensader is discutabel. Maar misschien kunnen ze hun eventuele vragen over deze nieuwe coup op tafel leggen tijdens de recentelijk ingestelde joeldagen onder leiding van Cor van Erp, de inmiddels vermaarde reisleider op de Terrabus naar Luxemburg. Stay tuned.