FollowUp Actueel Nieuws

Octopussy (34)

maandag 10 november 2003
In februari en maart van dit jaar hebben wij ons behoorlijk fanatiek beziggehouden met de affaire rond Jaap de Bode. De Gooise zakenman die tientallen miljoenen aan leningen wist los te peuteren bij de Rabo-bank in Eemnes zonder dat daar fatsoenlijke zekerheden tegenover stonden. We trokken toen boven water dat Jaap connecties onderhield met Johan ter Haak. Een ondernemer uit het Endstra-circuit die zich ondermeer bezighield met het witwassen van revenuën uit de roesmiddelenhandel. Dat deed het vermoeden rijzen dat ook De Bode zich onledig had gehouden met deze avontuurlijke vorm van huisvlijt. En dat Rabo-directeur Rob Wijnmaalen, die Jaap’senthousiasme voor snelle auto’s en strakke pakken deelde, minimaal daarvan geweten moet hebben. Om maar te zwijgen over de Raad van Toezicht van de boerenbank. Na de dood van Wijnmaalen bij een merkwaardig auto-ongeluk in november 2001 spatte de Bode-bel uiteen en zat de Rabo met de zelfgekweekte peren. Maar daar blijft het niet bij. Zo’n tien à vijftien grote jongens uit het bedrijfsleven die zich tot nu toe redelijk koest hebben gehouden zouden zich namelijk hogelijk belazerd voelen door de Rabo en van plan zijn een schadeclaimpje bij de bank te deponeren. En dan niet op de manier van iedereen voor zich en God voor ons allen. Maar op de Amerikaanse manier, compleet met een claims commission en een batterij gespecialiseerde befboys. Een novum in Nederland, dus de Rabo kan zijn borst en wellicht zelfs zijn buik nat maken. Wij houden wel van wat gespetter en daarom adviseren wij u nog maar weer eens: stay tuned.

Octopussy (35)

dinsdag 11 november 2003
In de vorige aflevering spraken wij al onze verbazing uit over het feit, dat de flamboyante Gooise zakenpief Jaap de Bode zo makkelijk fantastische leningen kon sluiten bij de Rabo in Eemnes. Nog verbazender is dat de Rabo blijkbaar niet de behoefte voelde om De Bode juridisch aan te vatten toen eind 2001 het aantal gaten in diens zakelijke bouwsel een vergelijking met dat van de Sacrada Familia moeiteloos doorstond. Zou de bank inderdaad boter op het hoofd hebben, zoals her en der wordt gesuggereerd? De vraag is toch al waarom De Bode zulke hoge leningen aanging. De prijs vanhet onroerendgoed dat hij ermee aanschafte lag strikt genomen een stuk lager. Strikt genomen wel ja. Maar de taxaties die werden gehanteerd om die hoge leningen te rechtvaardigen lagen ver boven de marktwaarde. En ze werden verzorgd door een makelaarskantoor uit Arnhem: Bekkering & Westra. Nou is vergissen menselijk dus wij stuurden deze experts de volgende e-mail:
“Wij zijn bezig met een journalistiek onderzoek naar de achtergronden van de affaire-De Bode. Tijdens dat onderzoek is ons ter ore gekomen dat u voor deze Gooise zakenman taxaties heeft verricht bij de aankoop van onroerendgoed. Die taxaties zouden bij herhaling aanzienlijk te hoog zijn geweest. Daardoor is bij mensen met enige expertise op dit terrein de indruk ontstaan dat zij een onderdeel vormen van een witwasconstructie. Zou u die visie van commentaar kunnen voorzien? Voordat wij wellicht in onze artikelenserie “Octopussy” tot verkeerde interpretaties komen”.
Later nog gevolgd door het addendum:
“Zou u ons kunnen zeggen in hoeveel gevallen u bij de transacties van de heer De Bode en de Rabo-bank betrokken bent geweest?”
En zoals wij dat gewend zijn wachten we nu beleefd het antwoord van de geadresseerde af. Want beleefd zijn we altijd... bij de eerste kennismaking. Stay tuned.

Octopussy (36)

dinsdag 11 november 2003
Ja hoor, bingo. Een vingerplant. Dat wil zeggen, een mailtje van meneer Westra. Vast onderdeel van het Arnhemse makelaarsduo Bekkering & Westra. In antwoord op onze vragen uit de vorige aflevering. Hij schrijft:
“Voor De Bode Vastgoed hebben wij inderdaad enkele taxaties uitgevoerd. Deze taxaties zijn altijd marktconform uitgevoerd en uitgewerkt. Diverse van deze getaxeerde objecten zijn sinds die periode verhuurd en/of verkocht. Wij hebben tot nu toe nog nooit een op- en/of aanmerking van welke financiële instelling dan ook gehad op onze waardebepalingen. Er is bij ons nooit de indruk gewekt dat De Bode Vastgoed op welke wijze dan ookbetrokken zou zijn bij welke constructie dan ook."

Kijk, dat diverse (jammer, niet allemaal) door B en W getaxeerde objecten zijn verkocht of verhuurd en dat de betrokken financiële instellingen als bijvoorbeeld de Rabobank nooit hebben gepiept zal je de donder doen. Hoe meer je vangt voor een object, hoe beter het is. En dan is de prijs meteen marktconform. Zover hebben we het wel begrepen. Dat B & W hun voormalige cliënt niet afvallen kunnen we waarderen, hoewel de beweegredenen net zo divers kunnen zijn als de verkochte objecten. We zouden overigens graag willen weten of B & W ook taxaties heeft verricht voor beeveetjes als De Maaspoort, Blombode Vastgoed, Butzbach Benelux BV, J.J. de Bode Management of andere buitenwijken uit De Bode’s imperium. Want dan veranderen termen als “enkele" en ”diverse” al gauw in “heel wat” of “een massa”. Maar dat vragen we meneer Westra nog wel even. Stay tuned.

Octopussy (37)

woensdag 12 november 2003
Als we eenmaal ons gebit in een zaak afdrukken dan laten we niet snel los. Zo ook in de vreemde zaak rond de Gooise zakenman Jaap de Bode, de overleden bankier Rob Wijnmaalen, het makelaarskantoor Besselink & Westra en last but not least de Rabobank. Zoals gezegd hebben wij signalen opgevangen dat een flink aantal tot nu toe zwijgzame gedupeerden de keurig gecoiffeerde hoofden bij elkaar heeft gestoken om de Rabo te verrassen met het gerammel van een enorme collectebus. Dat bracht ons ertoe om ook het hoofdbestuur van de bank eens te benaderen met een mail. In de hoopdat het ons duidelijk kan maken hoe het nou zat met de zaak-Eemnes en dat ook andere gedupeerden naar aanleiding van ons krijgshaftig optreden het zwaard zullen aangorden. Naïef als wij zijn in dit soort gevallen zonden wij het volgende briefje aan persvoorlichter Dost:
“Wij zijn al geruime tijd bezig met het napluizen van de zaak-Eemnes, waarbij uw bank in onze ogen een merkwaardige rol heeft gespeeld. Allereerst uiteraard de buitengewoon hoge leningen die Rabo-directeur Wijnmalen verstrekte aan de Gooise zakenman Jaap de Bode. De leiding in Utrecht zou daar niet gelukkig mee zijn geweest maar zou niet hebben kunnen ingrijpen door de gedecentraliseerde organisatievorm van de bank. Pas nadat de heer Wijnmaalen overleden was ontstond blijkbaar wel een gelegenheid tot ingrijpen. Dat betekende overigens niet dat de bank de heer De Bode juridisch liet vervolgen. Opmerkelijk, vooral gezien het feit dat de heer De Bode behoorde tot het galactische stelsel van Willem Endstra, ”de bankier van de onderwereld”. Ten behoeve van onze serie "Octopussy" op onze met name door de Nederlandse pers geraadpleegde websites zouden wij graag van het hoofdbestuur antwoord willen hebben op de volgende vragen:
- welke overwegingen hebben geleid tot het besluit geen gerechtelijke stappen versus de heer De Bode te ondernemen?
- in hoeverre zijn daarbij de bevindingen van de recherche van invloed geweest?
- was er in Eemnes sprake van een witwasconstructie?
- zijn er in de loop der tijd schadeclaims ingediend door derden?
- is het u bekend dat door derden een “clash action” wordt voorbereid, waarbij een aantal van hen hun belangen hebben gebundeld?"
Ja, u heeft gelijk. Er zitten een paar addertjes onder het gazon. Maar die hebben we gevraagd nog even onder de zoden te blijven. Tot we antwoord hebben van het hoofdbestuur. Stay tuned.

Octopussy (99)

donderdag 9 september 2004
Hoe lang is het geleden dat wij serieus aandacht hebben besteed aan de avonturen van Jaap de Bode? Lang. November vorig jaar om precies te zijn. De Hilversumse zakenpief, die in vrij korte tijd tweemaal de Marche Funèbre moest aanhoren wegens het wegvallen van bekenden uit zijn entourage (RABO-directeur Rob Wijnmaalen en groothandelaar in stenen Willem Endstra) leek even voorgoed van ons tableau te zijn verdwenen. Maar Jaapie is als de tekenen niet bedriegen een onvervalste come back-kid. Want we got mail. En wat voor mail!
Het gaat om een hotel in Duitsland. In Winterberg-Hoheleye om precies te zijn. Oorspronkelijk eensoort Kurort dat beheerd werd door het Duitse makelaarskantoor Geschwister Hillebrand (what’s in a name?) en in 2002 werd uitgebaat onder de naam Clubhotel Rembrandt door Dagistan Dalkiran, een ondernemer van Turkse afkomst. Dat ging niet echt crescendo. Dus Dagistan zocht naar de nooduitgang. Die leek hij te vinden dankzij de hulp van de toegeschoten Nederlandse weldoeners Jaap de Bode en Wouter Klaassen. Zij boden onze Turkse vriend een leuke afkoop-/overnamesom aan en alles leek in kannen bier en kruiken wijn. Maar vlak voor het hele kunstje over de Bühne zou gaan verscheen nog als een Deus ex machina ene Jacobes Govert van Wijk ten tonele. Deze godheid zou een GmbH voor De Bode oprichten. Als vriendendienst. En zoals u weet: van je vrienden moet je het hebben. Op het oog nog niks aan de hand. Onder de GmbH van Jacobes zou het hotel gaan draaien met een nieuwe naam: Resort-Hotel Hoheleye. Het hotel zelf werd echter aangekocht door V & F Investments. Van De Bode himself. Maar natuurlijk niet onder zijn eigen naam. Kon niet hè. Vanwege Jaap’s vorige Schweinereien. En dus kon het haast niet uitblijven: ook deze deal raakte in deep shit. Maar we houden het een beetje spannend. Per saldo is het is nog maar de eerste ronde. Dus stay tuned.

Octopussy (101)

dinsdag 14 september 2004
Na keurig in de hoek van de ring te zijn verzorgd met een spons en een wapperende handdoek tijd voor de tweede ronde versus Jaap de Bode. De man die ooit deze serie kwam binnenvaren als kompaan van de IJmuidense Sunseeker-handelaar en witwasser Johan ter Haak uit de entourage van Willem Endstra. Zoals gezegd nam Jaap in 2003 de Bude van Dagistan Dalkiran in Winterberg-Hoheleye over met hulp van een paar zakenpartners: Wouter Klaassen en Jacobes Govert van Wijk. Nog voor hij de deur van Jaapie’s nieuwe etablissement op 5 oktober 2003 weer kon openzwaaien kreeg exploitant Van Wijk aleen surprise te verwerken. Hij kreeg een rekeningetje van 285.000 euro onder zijn neus geduwd. Afkomstig van de firma Tijs Blom Beheer. Tijs claimde dat bedragje voor de geweldige inspanningen die hij zich zou hebben getroost in de bemiddelingssfeer rond de hotel-deal. Wist Van Wijk dat Tijs een dolende ridder was die in 2002 zijn kasteel in Almere was kwijtgeraakt nadat de RABO-bank de geldkraan had dichtgedraaid en een poging van de Uithoornse BV Promcastle om via een bankgarantie uit Bakoe het tij te keren was vastgelopen in Saoedisch drijfzand?* En dat Jaap de Bode een oude gabber van Tijs Blom was? Dat moet haast wel.
Hoe dit ook zij, aanvankelijk leek alles op skaterolletjes te verlopen. Er werd stevig getimmerd aan het interieur van het hotel en iedereen -inclusief het personeel- werd keurig betaald. Behalve dan voormalig uitbater Dalkiran die zich na een paar maanden vrijwel dagelijks aan de balie meldde met een Turkse knokploeg om even de drie tonnetjes op te eisen die hij nog tegoed had. Vergeefs. Plotseling bleek de Hollandse soepkip kaler te zijn dan iedereen had gedacht. En aan een kale kip valt geen eer te behalen. Zeker niet als ie druk kakelend de benen neemt. Jaap trok zich terug achter zijn strategische steunpunten in Bilthoven en Tiel om zich te laten verzorgen door zijn vriendin Joyce en te broeden op nieuwe initiatieven. Stay tuned.

* Voor dat laatste zie op de Followup-site vooral aflevering 18 uit de serie “Shady” waarin de voormalige Rotterdamse advocaat Geertjan Dolk de hoofdrol vervult. De andere -honderd- delen van "octopussy" staan hier.

Octopussy (102)

woensdag 15 september 2004
In de vorige aflevering maakten wij al melding van de twee strategische steunpunten waarover Jaap de Bode in Nederland beschikte: Bilthoven (Julianalaan 4) en Tiel (Bellstraat 3). Daar blijkt onze Sun- en gelukzoeker een aardig kluitje BV's te hebben gegroepeerd. Al dan niet in staat van oprichting of ontbinding. Zoals bijvoorbeeld Alber Facilities en V & F Systems, beiden vallend onder Penny International BV trustmanagement. Voor de leken onder ons lezers: "trust" is in dit verband zeker geen equivalent voor ons woord "vertrouwen". Ook al omdat deze Penny Serenade niet alleen weerklinkt op het adres Hoogoorddreef 9 in Amsterdam, maarook in de Rue Guillaume Kroll nummer 3 in Luxemburg. En Luxemburg... u weet het.
Verder vinden we in Jaap's verzameling nog bedrijfjes terug als V & F Finance, V & F Real Estate en V & F Insurance. Die laatste firma is ook even lachen. Die doet namelijk ondermeer in dijkdoorbraakverzekeringen. Dat zal i.c. wel betekenen dat de aangesloten cliënten bij hoog water een paar zandzakken voor de deur krijgen. Verrassend is ook om de onderneming Jacht Lease in De Bode's boedel terug te vinden. Dat roept levendige herinneringen op aan zijn andere avonturen met de snelle schuiten van Johan ten Haak, wiens leven in de afgelopen jaren ook niet echt hosanna is geweest *. Maar voor Jaap gaat blijkbaar geen zee te hoog. Sedert maart van dit jaar is onze nijvere schipper naast God namelijk ook nog voorzitter van de Vereniging van Investeerders Fecundo. Hoe is het mogelijk zou je zeggen.
In juni van dit jaar werden zo'n 800 goedgelovige beleggers verrast met het faillissement van New World Compagnies (NWC). Een club die ooit brood zag in het uitbaten van citrusplantages in Costa Rica **. Het spul ging met veel geraas ten onder en liet een gat van 10 miljoen achter. Willen de investeerders nog wat terugzien van hun poen dan adviseert Jaap ze om lid te worden van zijn vereniging voor het luttele bedrag van 3500 euro. Eén van de medebestuurders van Fecundo is L.K., een oud medewerker van NWC en de huidige financiële man van Jaap's netwerk. Een oud-collega van K. bij NWC is Jacques van Wijk. Ja, dat is dezelfde Sjakie die een rol speelde bij de overname van dat hotel in Winterberg - Hoheleye. Je zal je hebben aangesloten bij Fecundo. Hoe bedoel je zandzakken voor de deur? Stay tuned.

* Zie vooral de afleveringen 12 en 13 van deze serie "Octopussy" op de followupsite, de plek waar al onze vervolgverhalen te vinden zijn.
** Hierbij denk je onwillekeurig terug aan de kunstjes van Hugo Krop in datzelfde land. Zie daarvoor de serie "hardhout met een luchtje" op de Followup-site.

Octopussy (103)

donderdag 16 september 2004
Er zijn nogal wat mensen die denken dat wij unverfroren het ijs van één nacht opstappen om snel te kunnen scoren. Is niet zo. Soms zetten we informatie op een zacht pitje en wachten op een goede gelegenheid om de boel op scherp te zetten. Zo ook met een brief van 13 juli 2004. De tekst ervan luidde alsvolgt:

“New World is een organisatie die voor mensen investeringen heeft verzorgd in een sinaasappel-plantage. Die meneer De Bode is zeer geïnteresseerd in dit project. Persoonlijk, maar dat is een mening, denk ik dat deze methode erg bruikbaar is om donker gekleurd geldop een makkelijke manier wit te wassen. De structuur van de zaak is alsvolgt:
Een verkooporganisatie in Nederland (NWP). Die is gekoppeld aan een stichting in Nederland (Vicus). Op haar beurt weer verbonden met een stichting in Costa Rica (Wiedes). Daarboven hangt de BV/werkmaatschappij GTN (Gruppa Terra Nuevas agrondisement). En daarboven zit dan nog de holding Heimdaal. Een uitstekende constructie om gekleurd geld naar toe te laten vloeien en weer als wit rendement in Nederland te laten terugkeren. Bovendien is er in Costa Rica belasting betaald die zeer laag zal zijn in verhouding met Nederland. Volgens de Nederlandse wetgeving mag men nooit tweemaal belasting betalen over dezelfde inkomsten. Makkelijk toch? En anders laat de heer De Bode het eerst nog wel in een ander land uitbetalen. Bijvoorbeeld in Luxemburg. Denk hierbij aan Penny Holding Internationaldie door een stromannetje ter plaatse wordt beheerd ...
Bij dit verhaal laten we verder nog maar even buiten beschouwing dat Costa Rica en Colombia zeer geaccepteerde handelspartners zijn. Wij hoeven u waarschijnlijk niet uit te leggen waar wij op doelen. Ook had NWP in het verleden nog wat aanspraken liggen op het inmiddels befaamde vliegveld Laarbruch, net over de grens in Duitsland. U weet hier zeker vast nog meer van dan wij (zie eerdere vermeldingen in Octopussy).
Bovendien verkeert New World Products juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer. Er was destijds door New World Products een overeenkomst gesloten dat zij een of ander hotel van de heer De Bode in Duitsland aan zouden kopen. Doordat er niet geleverd kon worden wat er gevraagd werd heeft New World de geldstroom om het af te betalen gestaakt. Met als gevolg dat de heer De Bode door advocatenkantoor Houtsmuller en Boitelle beslag heeft laten leggen op de stichting. Op deze manier zijn alle geldstromen, met name de rendementsbetalingen naar klanten, stil komen te liggen. Dit heeft als gevolg gehad dat de investeerders en tussenpersonen in opstand zijn gekomen, omdat achteraf bleek dat de gronden niet op de juiste plaats waren gesitueerd.
De heer De Bode is zich ermee gaan bemoeien om ervoor te zorgen dat de klanten wel weer rendement zouden krijgen uitgekeerd en dat het bovenliggende bedrijf in Costa Rica niet failliet zou gaan. Erg nobel, maar ik denk persoonlijk dat deze meneer andere interesses heeft dan Sinterklaas spelen. Bovendien is hij de veroorzaker van het hele gebeuren.
Om u een indicatie te geven over welke orde van grootte wij praten: Er is een investering gedaan door mensen van ongeveer 31 miljoen euro, die volgens meneer De Bode niets meer waard zou zijn. Alleen als zij zich ermee zouden bemoeien hadden de investeerders nog een kans dat zij 25 procent van het geïnvesteerde geld retour zouden krijgen. Toch aardig als men weet dat de intrinsieke waarde van de gronden 20 miljoen euro moet zijn. Bovendien is dit dan een koopje toch? U laat de investeerders per hoofd nog even 3500 euro bijbetalen, oftewel zo’n 2,2 miljoen.
Dit idee wordt met name zeer graag gesteund door de heer Manuel Suurs, directeur van het adviesbureau Elsuvest in Den Bosch cq. Vught. Het frappante van het hele verhaal is dat de heer Suurs niet eens de Nederlandse nationaliteit heeft. Naar ons beste weten inmiddels de Griekse. Daarnaast is hij zeker niet meer woonachtig in Nederland, maar in België. Hierdoor is hij ook totaal onvindbaar in bepaalde boeken. Bovendien maakt de heer Suurs maar al te graag leuke snoepreisjes op “eigen” kosten naar de gronden in Costa Rica en wil hij “stromannetje” worden. Met alle gronden op naam van Fecundo waar hij momenteel zo hard mee bezig is. Naar eigen zeggen doet hij dit allemaal belangeloos voor de investeerders, maar wie de heer Suurs ooit persoonlijk ontmoet heeft zal hier zeker een ander gevoel bij hebben gekregen. Een man met een enorm hoog “Ikke en de rest kan..."-gevoel.
Indien de investeerders niet met het eerder genoemde plannetje accoord gaan dan is de opbrengst van het contract absoluut nul komma nul. Er moet aan de klanten worden teruggegeven 8 miljoen minus 2,2 miljoen. Een kleine zes miljoen voor grond die 20 miljoen waard is. Wie wil dat niet?
NWP was een florerend bedrijf dat nu gewoon in een vijandige overname zit. Bovendien wordt er niet geschroomd om deze of gene af en toe behoorlijk bang te maken. Gek genoeg sluit iedereen zijn ogen hiervoor en kijkt niet verder dan zijn neus lang is. Of heeft het te maken met terechte angst voor wat vrindjes van de heer De Bode?
Inmiddels zijn diverse hooggeplaatste instanties, die niet gereageerd hebben, met vakantie en kunnen de heer De Bode en zijn kornuiten vrijuit hun spelletje spelen. Als dit zomaar kan gebeuren dan is dat toch wel Nederland op zijn smalst. We zien het allemaal gebeuren en we zeggen lekker niets, want het zou wel eens...”.

Lekker briefje hè? Daar kunnen we nog wel even verder mee. Stay tuned.

Octopussy (106)

woensdag 22 september 2004
Zoals eerder vermeld waren vorig jaar de heren Wouter Klaassen en Jacobes van Wijk betrokken bij de door Jaap de Bode geïnitieerde overname van Clubhotel Rembrandt in Winterberg-Hoheleye. Naar later bleek bestond die medewerking ook uit het opstellen van een reddingsplan voor de Bude die Jaap van Dagistan Dalkiran zou overnemen. Dat gebeurde onder het hoofdje van de firma Dices. Dus wij op speur naar die club. Via de site van de SIDN (Stichting Domeinregistratie Nederland) vonden we een vestiging ervan aan de Zwanenburgwal in Amsterdam en via de KvK aan De Stelling (geinig) in Noordwolde. Wij besloten er een mail aan te wagen gericht aan Wouter Klaassen.
“Ten behoeve van een of meer artikelen op onze website zou ik graag van u willen weten of het juist is dat u indertijd samen met de heer Jacobes van Wijk een reddingsplan heeft opgesteld vor Resort-Hotel Hoheleye. Een hotel dat tot de verworvenheden van vastgoedhandelaar Jaap de Bode behoorde.
Tevens zou ik graag van u willen vernemen wat uw onderneming i.o. ten doel heeft en wellicht synoniem is aan de gelijknamige groep in Noordwolde."
Nou, toch een net briefje zou je zeggen. We kregen geen antwoord van Wouter maar wel van Jacobes. Of we hem even wilden bellen. Nou hebben we daar een hekel aan, want als je daarna citeert uit zo’n gesprek krijg je vaak later te horen dat het zó niet gezegd was of zó niet bedoeld. Dat lieten wij Van Wijk weten en die schoot meteen in de derde versnelling. Hij vroeg zich af waarom wij deden wat we deden en stelde vraagtekens achter de manier waarop. Wij deden hem de suggestie aan de hand in een mail aan ons te laten weten waar wij eventueel de mist in waren gegaan met onze berichtgeving. En dat wij zijn reactie uiteraard zouden publiceren. Of Jacobes daartoe overgaat is nog niet duidelijk. Wel liet hij weten dat hij zou hij laten onderzoeken wat onze artikelen voor consequenties voor hem zouden kunnen hebben en of gerechtelijke vervolging op zijn plaats zou zijn. Ook al omdat hij zich als slachtoffer van De Bode beschouwt en niet als gabber. Böse Menschen haben keine Lieder. Kijken of Jacobes als ie wat is afgekoeld alsnog de juiste toon kan vinden voor een reactie. Stay tuned

Octopussy (107)

dinsdag 28 september 2004
Nee, helemaal noppes. Geen mailtje van Jacobes van Wijk. Terwijl ie toch behoorlijk pissed off was over onze artikeltjes waarin zijn naam werd genoemd in verband met het Resort-Hotel van Jaap de Bode. Wij hadden hem vooraf moeten vragen hoe het precies was gegaan dan zou zijn gebleken dat ook hij door Jaap in het pak was gestoken en rijp was voor slachtofferhulp. Vond Jacobes.
Nou was het gekke, dat hij reageerde op een mailtje aan Wouter Klaassen. Zijn maatje bij de BV Dices. Toen althans. Op het gevaar af dat wij opnieuw een reprimande krijgen probeerden wij langseen andere weg in contact te komen met Wouter. En met de volgende vragen:

"Geachte heer Klaassen,
Vorig jaar was u betrokken bij de verwerving van een hotel in Hoheleye ten behoeve van vastgoedhandelaar Jaap de Bode. Zou u ons ten behoeve van een of meer publicaties op onze website kunnen vertellen hoe dat in zijn werk is gegaan en of uw BV Dices daarbij schade heeft geleden?
Verder gaat onze interesse uit naar wanneer en hoe u kennis heeft gemaakt met De Bode. Had dat enige connectie met New World Companies en was de heer De Bode al eerder dan in het jaar 2003 betrokken bij de goede daden van NWC in Costa Rica?"

Leuk naïef mailtje met wat adders onder de citrusvruchten. Het zal ons benieuwen van wie we nu weer antwoord krijgen.

Octopussy (108)

donderdag 30 september 2004
Afgelopen zondag was alles nog rustig aan het front in Bilthoven. Ondanks onze publicaties bleven de outfits van Jaap de Bode op het adres Julianalaan 4 op het oog gewoon doorfunctioneren*. Maar de stormbal was wel degelijk gehesen. Want Jaap houdt er niet van als zijn uitvalsbases al te bekend raken. Hoe is het mogelijk zou je zeggen. Afgelopen dinsdag bleken Jaap en zijn gevolg de hele boel te hebben ontruimd en met de noorderzon of een ander hemellichaam te zijn vertrokken.
Dat gevolg bestond ondermeer uit Joyce de Vries, Ron Schouren en Esther de Bode. Alledrie niet alleen persoonlijk maar ook zakelijk nauw met onze rekenmeester verbonden. Joyce deelt namelijk al een paar jaar de sponde met Jaap en is op papier het baasje van V & F Insurance.
Ron was op papier eigenaar van V & F Systems en woont samen met Esther, de zuster van Jaap, die als telefoniste/receptioniste de talloze schuldeisers moest afpoeieren. Een knus familiebedrijf dus. Onder leiding van een man die zich altijd presenteert als miljonair die op geen duppie hoeft te kijken, nog steeds rondtuft in een Mercedes, maar in werkelijkheid geen cent te makken heeft. Wat heet! Jaap is ooit de bietenberg opgegaan en failliet verklaard, waardoor hij officieel zelf geen zaakjes meer mag regelen. Anders grijpt zijn niet onaanzienlijke Hilversumse curator Derks Star Busmann onverbiddelijk in. Althans, zo zijn de spelregels. Ergo, deze prins der duisternis heeft zijn naasten erg hard nodig om ter hoogte van Werkhoven het hoofd boven het Kromme Rijnwater te houden. Het zal ons benieuwen waar Japie nou weer opduikt. U hoort nog van ons. Stay tuned.

* zie op de Followup-site aflevering 102 dd. 15 september 2004 van deze serie "actueeltjes" met als titel "octopussy.

Octopussy (112)

vrijdag 15 oktober 2004
Wij hebben bij een eerdere gelegenheid al eens de vereniging Fecundo uit het souffleurshokje getrokken*. De reddingsboei die Jaap de Bode naar een groep NWC-investeerders heeft toegeworpen die dreigen te verzuipen in de Golf van Nep en Fraude voor de kust van Costa Rica. Of die boei van voldoende kwaliteit is om de slachtoffers boven water te houden moet duidelijk worden op 28 oktober aanstaande. Althans, dat menen we te kunnen concluderen uit een knorrige mail van Fecundo-voorzitter Jaap aan een ongeruste drenkeling. Die mail luidde alsvolgt:

“Uw diverse verzoeken aan de heer R.van D.** inzake NWC zullen inderdaad onbeantwoord blijven. In plaats van te roeren in het verleden, waarmee ik u trouwens veel succes wens, kunt u uw energie beter richten op de toekomst. Het gebruiken van berichten van een site die bemand wordt door personen die voor hun woord en daad niet naar buiten wensen te treden lijkt me nu niet de oplossing om te komen tot het terug krijgen van uw betaalde geld aan Vicus/Wiedus. Gezien het feit dat u op diverse fronten dit kenbaar maakt en u hiermee blijk geeft geen vertrouwen te hebben in uw voorzitter, stelt bij mij de vraag, bent u slechts lid geworden om te pesten en te jokken ... of is het tijdverdrijf, want dan verzoek ik u toe te treden tot het bestuur van Fecundo.

Ik adviseer u dan ook om uw lidmaatschap te doen beëindigen.

Op 28 oktober zullen wij onze leden doen verbazen over wat bereikt ... en dat hebben we zeker niet aan u te danken!

Ik mag aannemen dat u mijn motivatie kunt begrijpen alwaar ik verwacht dat u er geen begrip voor zult kunnen opbrengen...

Veel succes met uw modder gegooi...“.

Een voorzitter die zulke pennenvruchten het licht laat zien moet toch van voldoende niveau zijn om een flink aantal meloenen binnenboord te houden. Of niet soms? Nog een kleine twee weekjes. Dan weten we het. Stay tuned.

* Zie Octopussy aflevering 102 en 103.
** Zowel de geadresseerde van de mail als de persoon die De Bode in zijn mail noemt hebben wij om privacyredenen niet bij naam en toenaam opgevoerd.

Octopussy (113)

maandag 18 oktober 2004
Sprak Fedunco-voorzitter Jaap de Bode bij een vorige gelegenheid nog over een surpriseparty op 28 oktober aanstaande*, van een aandachtige lezer vernamen we dat die happening een paar dagen eerder plaatsvindt. Op 25 oktober in het Nieuwegeins Business Center. Daar gaat Jaap ten aanschouwe van zijn trouwe ledenschaar een wit konijn uit zijn Costaricaanse hoed toveren. Met naar het zich laat aanzien als assistent Manuel Suurs, de directeur van het adviesbureau Elsuvest aan de Bordeslaan 43 in Den Bosch**.

Niemand zal van het bordes af rollen bij de vaststelling dat Suurs Holding BV eveneens op dat adres is gevestigd. Minder voor de hand ligt wellicht het feit dat je daar ook terecht kan voor het boeken van een leuke vakantie op het Griekse eiland Levkas in een paar wat Spartaans aandoende villa’s in het gehucht Spiti Anemos. Eigendom van een soort lokale coöperatie als je de tekst op de website www.levkas.nl tenminste voetstoots geloven mag. Oh, en als je wat overtollige eurocenten tot je beschikking hebt kan je met hulp van Manuel en zijn staf op Levkas ook een lapje grond kopen. Mocht daar nog geen pandje op staan dan is Manuel graag bereid om zijn expertise in de strijd te kieperen bij de realisering van je vermetele droom om daar zelf een huis te bouwen. Het is net Rivella: je moet het durven.

Een echte international die Manuel: een Bude in Den Bosch, een postbus in Vught, een woonplaats in België, een sinaasappelentoestand in Costa Rica en een onroerendbedoening op Levkas. Kleurrijk baasje. Stay tuned.


* zie aflevering 112 van Octopussy dd. 12 oktober jl.
** zie voor een alleraardigste portrettering van Suurs aflevering 103 dd. 16 september jl.

Octopussy (115)

vrijdag 22 oktober 2004
Je raad het niet. Kregen we gisteren een herderlijk schrijven van niemand minder dan Jaap de Bode. De voorzitter van de Costaricaanse citrusvereniging Fecundo. Jaap ging ervanuit dat we geen moeite zouden hebben met het plaatsen van zijn hartekreet. En dat is ook zo. Ja, ja, we weten het: wel erg toevallig net nu D-day nadert en Jaap over een paar dagen een hele verzameling wantrouwige beleggers in Nieuwegein over de streep moet trekken*. Die allemaal zitten te wapperen met de uitgeprinte artikelen van deze Kleintje Muurkrant-site. Maar dat is geen beletsel om Jaap’s gebed zonder end toch een plekje te geven. Hij schreef het volgende:

“Mijn heren en of dames,

Met verbazing lees ik telkens jullie verkregen info. Ik moet stellen dat het krantje mij een leuk initiatief is gebleken, alleen denk ik dat de bronnen zo af en toe een beetje teveel hun fantasie de loop laten. Ik moet jullie dan ook melden dat het ten schande maken van bepaalde personen jullie waardigheid doen afbreken. Ik zal jullie even bijpraten:

Over het RABO-debacle nog even gesproken kan ik jullie melden dat op het moment dat ik voor de eerste maal het kantoor van Eemnes binnen wandelde er een geheel nieuwe wereld voor mij open ging. Met welk gemak haalde ik daar de miljoenen weg. Ik wil wel vermelden dat iedere offerte en ieder daarop volgende lening, hypotheek of krediet gewoon op het u wel bekende RABO papier werd afgesloten. Wijlen Rob Wijnmalen was bankier in hart en nieren en na een succesvolle carrière in Eemnes geparkeerd. Middels interne mails, dus binnen de RABO-bank, werd mij al snel duidelijk dat er de nodige onrust heerste op het hoogste niveau. Mijn groei die ik doormaakte gedurende de jaren 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 waren waanzinnig. Van een eenvoudig sportinstructeur tot een gevierd zakenman met een aardig imperium. De basis van het succes lag in het kopen van risico projecten, vaak leegstaand onroerend goed, en dan met behulp van de eigen ondernemingen een opwaardering realiseren en door verkopen met de nodige winst.

Toen Rob kwam te overlijden deden zich al snel allerhande verhalen de ronde, moord, opzet, zag geen uitweg meer, weet ik wat niet. Binnen een paar dagen, en dat is niet zo moeilijk in een dorp als Eemnes, kwamen ook daar de verhalen al los. Hij was een verdomd graag geziene figuur. Ik begreep al snel dat mijn tijd nog wel zou komen. Ik bankierde bij 1 bank, stond garant voor alles enz. enz. Moet zeggen had toen nog een hoop vrienden.
Op verzoek van de tijdelijk directeur van Eemnes werd ik ontboden op het hoofdkantoor te Utrecht, alwaar mij een eenvoudige vraag werd gesteld: Mijnheer De Bode wij willen ons geld terug. Lachend liep ik naar buiten, ik heb toch hypotheken en kredietovereenkomsten, ik betaal de rente en ben niks achter dus wat zou ik me ongerust maken. Welnu, surprise, want een krediet kunnen ze zonder reden doen opvragen en wel met een termijn van drie maanden.

Gezien het feit, dat onze gehele onroerend goed portefeuille als een paraplu vast hing aan de kredieten, legde men vrij snel beslag op alle bezittingen.
Na veel onderhandelen tussentijds besloot men al wel om op een aantal grote projecten wat borden te plaatsen. Iets van executie verkoop. Wel nu, dat maakt de waarde niet beter.

Voorbeeld. Ik kocht een boerderij in Eemnes, aan de Wakkerdijk, voor 1,5 miljoen, sloopte de gehele binnenkant en de tuin, kosten 100.000, en maakte een plan voor verbouwing. De boerderij kostte mij toen zeg met alle kosten erbij 1,7 miljoen. Op het moment dat de RABO-bank er beslag op legde, een bord executie verkoop plaatste, deed de taxerende makelaar voor de RABO-bank de opmerkelijke taxatie dat de waarde niet meer dan 1 miljoen zou bedragen. Ha ha de eikels. Het pand was inmiddels besmeurd, gezien het feit dat het een pand was uit de portefeuille van De Bode, lees crimineel, wilde niemand het meer kopen en uiteindelijk heeft de RABO-bank het zelf maar gekocht op de veiling om te voorkomen dat Eemnes te veel verliezen zou maken. Je dient dan even rekening te houden met het feit dat ik denk voor het debacle een stuk of dertig van die dure jongens op dezelfde wijze had gekocht, verbouwd en lees een aantal miljoenen heb verdiend.

Voorbeeld 2 is mijn eigen huis aan de Arubalaan te Hilversum. Een huis dat door mij gekocht werd voor 5 miljoen, dat ik met een kleine 200 vierkante meter heb uitgebreid tot 650 vierkante meter vloeroppervlak, met alle luxe die je maar kan bedenken. Een huis wat in de verkoop stond ten tijde van het ongeval voor 7,8 miljoen en waar door de RABO-bank de borden werden opgespijkerd met executie verkoop, in de mooiste wijk van Hilversum.

Uiteindelijk hebben ze, RABO Utrecht, ook dit huis maar van RABO Eemnes gekocht. Voor de somma van nog geen drie miljoen. Ik ben er nu bijna drie jaar weg en het huis staat er nog precies bij zoals door mij achter gelaten. Een ieder die het wil kopen moet verklaren dat hij het niet koopt voor mij, met mij, met mijn geld, met mijn kennis, geen banden met mij heeft, weet ik wat niet al. Beetje vreemd voor zo’n grote bank tegen zo’n kleine jongen. Hi hi.

Toen bleek dat ze onze volledige bezittingen op deze manier aan het kapot maken waren en de schuld bij mij legde kan ik je vertellen dat zelfs voor de rechter ik ze nog het verzoek heb gedaan om te komen tot een deal. Ik wilde alles geven, vertellen en oplossen maar dan wel een leven na de dood.

In de tussentijd had ik mij wat verdiept in de regeling schuldsanering privé personen. Prachtige regeling. En met de wetenschap dat ze mijn kop wilden, RABO dus, heb ik me laten toetsen en ja hoor geen probleem. Gezien het feit dat de RABO-bank geen recht had om beslag te leggen op een groot aantal bezittingen, niet aan hun verpand dus, heb ik in korte tijd een groot deel liquide gemaakt en via een andere bank vrijwel alle crediteuren betaald. Nanananana.

Inmiddels loopt mijn sanering goed, heb weinig vrienden meer, weinig feestjes meer, en werk aan de toekomst. En ik moet zeggen dat ik me heerlijk voel. Zij het dan tot de dag dat jullie weer een beetje onzin vermelden. Maar ach jullie weten ook niet beter. En natuurlijk zit ik niet stil. Maar dat vertel ik jullie volgende keer.

Oh ja even nog, ik heb geen schulden, zij het dan aan de bank, geen vijanden, zij het dan die een beetje zielig zijn, ben nooit failliet geweest, heb geen strafblad en op dit ogenblik zelfs een hele groep vrienden oftewel de investeerders in NWC. Deze investeerders zijn de dupe geworden maaaaaar die ga ik helpen. Leuk toch. Maar dat vertel ik de volgende keer en oh ja sorry voor de foutjes”.

Zo hè, hè. Stoep is schoon zou je zeggen. Maar Jaap zeilt wel erg makkelijk om de vloot onderwerpen heen die wij eerder in deze serie te berde brachten. Dat ie de RABO-bank een zeperd geeft heeft onze volle sympathie, maar we lezen bijvoorbeeld niks over zijn verbinding met witwasser Robert ter Haak en diens Sunseekers, niks over Bekkering & Westra, niks over ridder Tijs van het kasteel in Eemnes, niks over zijn huurders in de Rotterdamse Pasha-disco en niks over het hotel in Hoheleye. Maar misschien horen we dat eens bij een volgende gelegenheid. Na D-day. Stay tuned.

* zie de afleveringen 112 en 113 van 15 en 18 oktober jl. van deze serie Octopussy.

Octopussy (116)

maandag 25 oktober 2004
Nog eentje op de valreep. In zijn integraal eerder in deze kolommen opgenomen verklaring beweerde Fedunco-directeur Jaap Jan de Bode ondermeer dat hij in zijn woelige loopbaan nooit failliet is gegaan*. Persoonlijk misschien niet, maar wat te denken van het volgende lijstje:

J.J. de Bode Management BV i.l. handelend onder de naam J.J. de Bode Management BV en De Bode Groep.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.

Bode Vastgoed BV.
Nijverheidswerf 38, Bussum.
Curator mr. J. W. Bouman, CMS Derks Star Busman.

J.J. Autosport BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CMS Derks Star Busman.

Sunseeker Superyachts Benelux BV handelend onderde naam Sunseeker Superyachts.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

Butzbach Benelux BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

B & B Trading BV.
Vlierberg 14, Eemnes.
Curator mr. J.M.P. Blom, Okkerse en Schop Advocaten.

Bernardi BV handelend onder de naam Bernardi.
Flevolaan 13-B, Weesp.
Curator mr. J.V. Maduro, Benthem & Keulen Advocaten.

Jaro Vastgoed BV.
Brinklaan 126, Bussum.
Curator mr. L.D. Hazenberg, Blauw, Tekstra, Uding Advocaten.

De Maaspoort Holding BV.
Konijnenberg 1, Breda.
Curator mr. J.W. Bouman, CSM Derks Star Busman.

Het gaat bij bovenstaand lijstje niet allemaal om gevallen uit Jaap’s grijze verleden. Zo is Butzbach Benelux BV bijvoorbeeld pas twee maanden geleden in de berm gezet. Goedgelovig als wij soms zijn nemen wij direct aan dat Jaap goede bedoelingen heeft met Fedunco, maar of de betrokken leden van de club volledig door hun directeur zijn ingelicht over diens nogal hobbelig zakelijk verleden is weer een andere kwestie. Stay tuned.

* zie aflevering 115 dd. 22 oktober jl.

Octopussy (117)

maandag 25 oktober 2004
Open brief aan Jaap Jan de Bode

"Geachte heer de Bode,
Met veel interesse heb ik de serie "Octopussy" gelezen en met name de laatste 10 a 15 delen.
Met name de door u ingezonden brief deed mij besluiten toch mijn bijdrage te leveren aan deze serie.
Neen, niet anoniem, geen moddergegooi, maar een eerlijke, ondertekende e-mail.
Ik, als oud-medewerker van "Resort-Hotel Hoheleye" weet nog precies hoe alles begon...
Op een dag werd ik voorgesteld aan jou... Je had grootse plannen met een leegstaand pand in Winterberg-Hoheleye...
Alles leek in orde, je beloofde me een leuk salaris en verder leek ook alles dik in orde...
Om een lang verhaal heel kort te houden, van alle beloftes is niets overgebleven.. .een fiasco, een nog meer vervallen hotel, en geen salaris... natuurlijk verwees je ons daarvoor naar uw zakenpartner de heer Jacques van Wijk, die was tenslotte verantwoordelijk voor de salarissen... Beetje jammer daar jij het was die ons heeft aangenomen en onder genot van een biertje een leuk salaris heeft besproken...
Maar goed, na het lezen van de diverse artikelen op deze website snap ik natuurlijk waar het probleem ligt!
U bent natuurlijk ontzettend druk en kunt gezien de lijst met vele BV's onmogelijk het overzicht bewaren!

Bereikbaar bent u niet, tenminste niet op de 3 mobiele telefoonnummers die wij destijds van u hebben gekregen. Maar, gezien uw bijdrage aan deze site ga ik ervan uit dat u dit wel leest...
Welnu, voor alle zekerheid, je bent vergeten ons (medewerkers Resort-Hotel Hoheleye) een aantal maandjes salaris te betalen, om precies te zijn, 6 maanden...
Ik heb voor mijzelf (en mijn vriendin) even een korte berekening gemaakt, gewoon in euro's, zonder haken en ogen...

Ik kom uit op een bedrag van 16.000 euro exclusief btw

Natuurlijk geef ik je voor de zekerheid even mijn bankrekeningnummer daar ik ervan uitga dat de boekhouding van RH inmiddels verdwenen is....

IBAN: DE44 4165 1770 0051 5604 15
SWIFT-BIC: WELADED1HSL
Account holder: Martin Bazuin

Nou, ik hoop dat ik je geheugen heb opgefrist, al hoor ik ergens in mijn achterhoofd de woorden "Hopen is voor hen die de realiteit vrezen..." ...

met vriendelijke groeten,
Martin Bazuin (info@easy-hosting.de)

Octopussy (118)

woensdag 27 oktober 2004
Net als andere grote banken heeft de ING een eigen snuffelbrigade. Die moet er ondermeer op toezien dat zich onder de cliëntèle geen al te ordinaire boeven ophouden die het keurige imago van de geldzak wat teveel in discrediet zouden kunnen brengen. Uiteraard wisselt zo’n club gegevens uit met justitie en is dus tijdig op de hoogte als ene meneer Endstra om eens iemand te noemen zich op hellend vlak bevindt. Wat doen die bancaire snuffelaars dan?
Juist. Die waarschuwen hun financiële afdeling en in dit geval ook hun afdeling Real Estate dat meneer Endstra vermoedelijk gaat glijden en dathet maar beter is de zakelijke connectie af te bouwen. Liefst wel op beschaafde wijze. Dus wat doet een hotemetoot als Hein Brand van de financiële ING-branche? Die gaat eens een vorkje prikken met Jan Doets, destijds het baasje van Real Estate. Lekker smikkelen in een leuke ambiance ergens aan de Amstel en wat lullen over Willem en het weer. Achteraf weten we dat Doets de subtiele waarschuwingen met betrekking tot Endstra in de wind sloeg en zijn carrière schipbreuk leed ter hoogte van het Kurhaus in Scheveningen. Maar achteraf kijk je een koe in haar gerief.

Hoe Hein het varkentje van Jaap Jan de Bode heeft gewassen weten we helaas niet. Maar volgens onze onvolprezen bronnen had Jaap Jan indertijd niet alleen bij Rob Wijnmalen’s RABO Eemnes een geldbron aangeboord, maar ook bij de ING. Zonnig detail: Hein en Rob kenden elkaar. Ooit misschien ook eens een vorkje geprikt in een leuke ambiance aan de Amstel die niet tot target was gebombardeerd door het oppercommando van het legionella-bataljon. Want ook de bancaire wereld in Nederland is klein. Net zo klein als de kans dat je belegging in een Costaricaanse citrusplantage winst oplevert. Stay tuned.

Octopussy (119)

donderdag 28 oktober 2004
In den beginne was er Mars. Een stichting die onder leiding van ene J. Hinloopen de belangen van de investeerders in de water makende Costaricaanse citrusplantages van de onderneming TNA veilig zou stellen. Maar Mars kon zijn broek niet omhoog houden en zocht financiële steun. Toen verscheen deus ex machina De Bode op het toneel met een veel aantrekkelijker ogend reddingsplan. Hoe een en ander verliep kunnen we destilleren uit een brief van Hinloopen van 13 september jl.:

“Nadat het bestuur van onderstaande stichtingen op de bijeenkomst van 2 juni 2004 in Hoevelaken duidelijk werd dat de aanwezige investeerdersin overgrote meerderheid vertrouwen uitspraken in de plannen van de heren J.J. de Bode en M. Suurs zijn kort na deze vergadering beide heren aan het werk gegaan om een reddingsplan uit te werken. Stichting Mars heeft daarbij pas op de plaats gemaakt om de heren niet voor de voeten te lopen.
In de periode daarna hebben veel investeerders hun steun betuigd aan VVI Fecundo, waarvan het bestuur nu wordt gevormd door bovengenoemde personen en de heer L.K. Inmiddels heeft een grote meerderheid van de investeerders zich ook door middel van een mandaat gebonden aan deze vereniging.

Temeer daar de heren De Bode en Suurs om ons overigens niet bekende redenen het door hun beoogde reddingsplan niet op eigen kracht hebben doorgezet, ontstond voorkeur om medewerking te verlenen aan een overname door een kapitaalkrachtige partij met belangen in de agrarische sector. Maar dan wel onder voorwaarde dat een gekwalificeerde meerderheid van de investeerders hieraan eveneens wilde meewerken. Het bestuur van VVI Fecundo heeft in belangrijke mate aan deze voorwaarde voldaan.

In vervolg daarop hebben alle bestuurders van onderstaande stichtingen hun bestuursfunctie per 1 september overgedragen aan deze partij, te weten Rofuda S.A.L. gevestigd in Beirut in Libanon, met een vertegenwoordiging in Nederland. De overdracht is vervroegd om reden dat in Costa Rica afgelopen week grote betalingen verricht moesten worden. Was dat niet gebeurd, dan zou het faillissement in Costa Rica niet meer afwendbaar zijn geweest.

De vertegenwoordiger van Rofuda zal deze week een bezoek afleggen aan de plantages in Costa Rica om nader onderzoek te doen naar de eigendommen en schulden van de Costaricaanse vennootschappen. Rofuda geeft er de voorkeur aan om dit uitgebreide onderzoek in rust te volbrengen. Na afronding van dit onderzoek zal deze vertegenwoordiger naar verwachting in oktober de investeerders nader informeren over zijn bevindingen. Wij hopen dat deze overname voor u als investeerder een redelijke uitkomst zal bieden.

Bij VVI Fecundo als uw investeerdervereniging en belangenbehartiger kunt u vanzelfsprekend altijd uw vragen kwijt. Na verzending van deze mail heeft het secretariaat van Stichting Mars in Den Haag haar werkzaamheden beeïndigd. Voor eventuele vragen verzoeken wij u zich daarom verder tot VVI Fecundo te wenden.

Met vriendelijke groet,

Namens het voormalig bestuur van:

Stichting Mars / Stichting Furia / Stichting Waarborg Furia / Parque Guell S.A.

Jan Hinloopen.”

Dus als we het goed begrijpen is de Libanese onderneming Rofuda (naar verluidt een fabrikant van sinaasappelsap) de grote geldschieter en in wezen dus de baas van die wirwar aan clubs en stichtingen die geacht werden en worden de droom van de vertwijfelde investeerders in stand te houden. Vraag is dan meteen: wat voor voordeel heeft zo’n sinaasappelenpers bij het drijvend houden van een schip met een gat onder de waterlinie? Als je voldoende poen tot je beschikking hebt om een verzameling plantages in Costa Rica op de been te houden dan heb je zo’n club van leeggehaalde certificaathouders niet nodig. Je laat gewoon de boel failliet gaan en neemt voor een sinaasappel en een ei de hele boel over. Liefdadigheid is meestal niet de voornaamste drijfveer binnen deze handel. Dus wie of wat gaat er schuil achter Rofuda? Stay tuned.

Octopussy (120)

vrijdag 29 oktober 2004
Wij hebben ons in het recente verleden herhaaldelijk verbaasd over het gemak waarmee Fecundo-voorzitter Jaap Jan de Bode ondanks zijn roerig verleden zijn leden achter zich weet te krijgen. Terwijl ze toch echt niet allemaal in Hamelen wonen. Komt dat voort uit de overweging een halve sinaasappel altijd nog beter is dan een lege schil of zou het de schrik voor de guillotine zijn? Want Jaap is rigoureus als het om dissidenten gaat binnen zijn roedel. Lastige vragen zijn niet aan hem besteed. Die beantwoordt hij bijvoorbeeld als volgt:

“Geachte heer Stroober,
Vanaf het begin aan schaadt u met uw akties de doelstelling van Fecundo. Nu ook weer stelt u vragen die door veel ongeloof zorgen. Stelt u zich eens voor dat wij van alle 750 investeerders een dergelijke vragenlijst zouden moeten gaan beantwoorden.
Wij hebben uw 35 euro, die niet door u maar door uw intermediair is betaald, teruggestort aan uw intermediair en zullen u niet als lid accepteren.
Het lijkt ons beter dat u uw ingeslagen weg om op eigen houtje de oplossing te vinden voort zet”.

Een vereniging mag dan als een democratisch vehikel worden beschouwd, geheel in de geest van de Balkenbende heeft Jaap schijt aan de bijbehorende regels en gaat zijn eigen gang. Kritische vragen? Oplazeren. Ja maar meneer de voorzitter ... Bek houden. Klasse Jaap. Zo hou je je leden onder de duim. Stay tuned.

Octopussy (121)

maandag 1 november 2004
Aart Stroober nam het niet. In antwoord op het herderlijk schrijven van Jaap de Bode* stuurde hij de Fedunco-voorzitter ad interim de volgende mail:

Beste Jaap de Bode,

Welke acties bedoelt u in uw mail van 28-10-2004 (1.58 u.)?
Welke van de door mij gestelde vragen zorgen voor ongeloof en bij wie?
Gelooft u door de door mij gestelde vragen zelf niet meer in “het reddingsplan”?
U hebt zelf gezegd tegen de aanwezige investeerders (25-10-2004), toen vanwege de tijd niet iedereen aan de beurt kon komen om zijn of haar vraag mondeling te stellen (en daar heb ik getuigen voor): “stelt u uw vragen gerust per mail”.
Als er veel vragen komen is het wellicht verstandig een lijst op de website te plaatsen met veel gestelde vragen (en antwoorden).
Wat het niet accepteren van mijn lidmaatschap betreft:
Mijn intermediair maakte mij lid buiten mijn medeweten om. Ik gaf aan het mandaat van Fecundo niet te kunnen ondertekenen vanwege “punt 6”. Mij werd gevraagd door de heer L.K. het mandaat toch te tekenen na het dóórkruisen van de punten 2 tot en met 6.
Zowel de heer K. als mijn intermediair drongen zelfs aan op deelname mijnerzijds in het bestuur van Fecundo! Een mail van K.:

“Geachte heer Stroober,
Zou u zich niet kandidaat willen stellen om als secretaris van de vereniging op te gaan treden?
Ik wil dit specifiek aan u vragen in het licht van de reeds bij u aanwezige dossierkennis, uw visie op een reddingsplan of het ophalen van gelden bij eventueel verantwoordelijken en uw kennis van de Nederlandse taal.

Met vriendelijke groet,

L.K.

Interim secretaris”.

Hoe kan nu ineens na het stellen van een aantal vragen mijn lidmaatschap geweigerd worden? We leven toch niet meer in de Middeleeuwen?
Inmiddels heb ik de notulen van 25-10-2004 ontvangen. U hebt het in die notulen over genomen besluiten. Tijdens het nemen van de besluiten, zeer laat op de avond, had ik met mijn intermediair een discussie. Onder andere over het feit, dat ik niet aan de beurt kwam om mijn vragen te stellen en dat ik dientengevolge op dat moment geen mening over voorgestelde besluiten kon geven. Nu blijkt dat er kennelijk zeer ingrijpende besluiten zijn genomen, nota bene waar ik bij stond. Zijn de “groene stemformulieren” wel schriftelijk ingevuld en ingeleverd? Want voor bijvoorbeeld het bekrachtigen van het vereniging zijn moest een blaadje in de lucht gestoken worden om aan te geven of men voor of tegen was.

En dan nog:

Hoe heb ik door het stellen van vragen het reddingsplan in gevaar gebracht?

Met vriendelijke groeten

Aart Stroober.

Leuke vereniging dat Fecundo. De voorzitter a.i. gooit de bomen dicht als een aspirant lid te kritische vragen stelt. En de secretaris a.i. probeert datzelfde aspirant lid de bek te snoeren door hem binnen te halen als secretaris. Onder de slogan: if you can’t beat them, join them.

Maar het einde van deze treurige soap is nog niet in zicht. Dus stay tuned.

* zie de vorige aflevering.

Octopussy (122)

dinsdag 2 november 2004
Het ziet er niet naar uit dat het ooit nog goed komt tussen sunseeker Jaap de Bode en de Fecundo-kritische Aart Stroober. Dat kunnen we met enige zekerheid opmaken uit de laatste mails tussen beide heren van 29 oktober jl.
Toen schreef Jaap:

“Geachte heer Stroober,

Dit is het laatste email wat wij aan u besteden. Ik verzoek u contact op te nemen met uw intermediair.
De wijze van ons handelen, het niet verstrekken van de volmacht door u en het stellen van eisen is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden.
Ook de reactie van heden is daar weer een bevestiging van.
Ik kan u tevens melden dat wij geen betalingen van welke intermediair dan ook zullen accepteren als het gaat om een lidmaatschap.
Wettelijk kunnen wij hier geen enkele kracht uit halen.

Mijn excuus voor de stelling.

J.J. de Bode

Voorzitter.”

Aart Stroober schreef terug:

“Eindelijk bent u duidelijk: “De wijze van ons handelen (...) is iets waar wij ons niet langer in kunnen vinden”. Ik ben het daarmee van harte eens. Hebt u ook al over een mogelijke oplossing gedacht? Anders heb ik een idee: volgens de conceptnotulen zijn de plantages in Costa Rica nodig aan onderhoud toe. Onkruid wieden en bemesten. Wellicht is dat werk dat u beter ligt?

Met vriendelijke groeten

Aart Stroober”.

Nee, dat komt nooit meer goed. Maar wie denkt dat de bodem van de gifbeker daarmee in zicht komt slaat de laminaat mis. Als de mene inderdaad tekelt op de manier waarop wij dat interpreteren komt er nog heel wat shit deze kant op. Dus stay tuned.

Octopussy (123)

woensdag 3 november 2004
Even terug in de tijd:

“Op 1 september [2004] laat de directeur van New World Products, J.Schorsy, aan Kassa weten dat er een ondernemer is gevonden die de bezittingen in Costa Rica wil overnemen en ook de, misschien wat aangepaste, verplichtingen tegenover de investeerders. Twee dagen later bleek dat deze ondernemer vooralsnog niet naar buiten treedt, omdat hij eerst de boeken van de ondernemingen rond New World Products goed wil bestuderen.
De curator van New World Products, J.Wind gaat er vooralsnog van uit dat hij gaat over alle bezittingen van de ondernemingen rond New World Products en dat dus eventuele doorstartplannen zijn goedkeuring moeten hebben”.

Aldus de website van het VARA-programma Kassa, dat ook de nodige aandacht heeft besteed aan de NWP-affaire. Wie was de geheimzinnige ondernemer die mogelijk bereid was de failliete boedel, inclusief alle uitgedoofde sterren en nova’s uit de investeerdersgalactica, over te nemen? Dat kan niemand anders zijn geweest dan de man die zich schuilhoudt achter de door ons boven water getrokken sinaasappelenpers Rofuda S.A.L. uit Beirut en zoals wij vermeldden begin september even een kijkje is gaan nemen in Costa Rica en volgens De Bode cs. zag dat het goed was*. Volgens een van onze informanten is deze Rofuda-boy het project binnengesleept door Fecundo-secretaris a.i. L.K., die in het verleden met een miljoenenschuld naar de kloten zou zijn gegaan bij een minder gelukkig afgelopen project rond de opera Aïda en wiens broers eigenaar zijn van de fameuze disco Brothers in Bunnik.

Hoe dit ook zij, inmiddels zijn we erachter gekomen dat het niet gaat om een of andere duistere Libanees, maar om de Nederlander Rob van de Rhee, die zijn domicilie heeft gekozen in de riante Biarritz Building aan de South Mouheydin Nsoulistreet nummer 3 in de dure wijk Ain el-Teana. Klinkt leuk. Kijken of we over deze meneer nog iets meer naar boven kunnen wurmen. Stay tuned.

* zie aflevering 119 dd. 28 oktober jl.

Octopussy (124)

donderdag 4 november 2004
Afgelopen weekend hebben een paar mensen van het eerste uur van het Costaricaanse NWP-project bezoek gehad. Van een flink uit de kluiten gewassen meneer in een eveneens flink uit de kluiten gewassen Mercedes. Die meneer vroeg uit naam van Jaap de Bode of ze zo vriendelijk wilden zijn om hun oppositie tegen het reddingsplan van het Fecundo-bestuur op te zouten. Een van de mensen die werden benaderd is inmiddels ondergedoken. Overdreven?

Misschien. Maar wel begrijpelijk. De bezoeker in de Mercedes was namelijk Geurt Roos. De vroegere bodyguard van Klaas Bruinsma, die zichzelf “het blok beton achter Klaas” noemde.

Of wij Geurt nu als het blok beton achter Jaap moeten beschouwen is nog niet echt duidelijk. Maar dat juist hij binnen de Fecundo-context op pad wordt gestuurd is wel een teken van hoe laat het is. Stay tuned.

Octopussy (125)

maandag 8 november 2004
In aflevering 123 verscheen in de Fecundo-saga de als redder in de nood geëtaleerde Rob van de Rhee in beeld. Een in Beirut residerende Nederlander, die als we goed zijn geïnformeerd ook nog een stulpje heeft in Zwitserland en in Laren. Geen kleine knager zo werd ons gesuggereerd, wiens hulp wel vaker werd ingeroepen bij reddingsacties. In het recente verleden bijvoorbeeld bij Dutchbird dat eveneens in de belangstelling stond cq. staat van de bij ons wat uit beeld geraakte Eric de Vlieger. Wat kan je anders doen dan het gewoon te vragen als je nieuwsgierig bent naar de connectie tussen Van de Rhee en Dutchbird? Dus stuurden we hem de volgende mail:

“Ten behoeve van een artikel in de serie Octopussy op onze website zou ik graag van u willen weten hoe uw connectie met Dutchbird in elkaar zat. Heeft u wellicht eerder dit jaar een poging ondernomen deze vliegtuigmaatschappij over te nemen? Of had u een vordering op Dutchbird?”

Het antwoord van Rob kwam snel:

“In antwoord op uw vraag, welke gelet op uw artikel kennelijk is ingegeven door het NCW-project, bericht ik u slechts heel kort - na daartoe gevraagd te zijn - naar dit project te hebben gekeken. Na ampel onderzoek heb ik destijds besloten hier vanaf te zien. Van het verdere verloop van de gang van zaken ben ik niet op de hoogte. Er is dan ook geen enkel verband met de door u gevraagde luchtvaartonderneming.
Ik vertrouw u hierdoor voldoende te hebben geïnformeerd en verblijf.
Met vriendelijke groet,
R. v.d. Rhee.”

Als we de mail dus juist interpreteren heeft Rob mede namens andere investeerders dus aan Dutchbird gesnuffeld om te zien of een overname interessant was. Na die snuffelseance zag hij die overname niet zitten. Wat later ging hij wel in zee met Jaap de Bode, die als dat nodig is Geurt Roos op pad stuurt om dwarsliggers de wacht aan te zeggen. Mogelijk dat Rob’s neus wat dicht zat toen hij aan Fedunco snuffelde. Stay tuned.

Octopussy (126)

dinsdag 9 november 2004
Nee. Helemaal fout geïnterpreteerd. Die mail van Rob van de Rhee in de vorige bijdrage. Het zat heel anders en Robbedoes liet ons dat alsvolgt weten:

“Op uw website heeft u de tussen ons uitgewisselde e-mail correct en integraal doorgegeven. Mijn dank daarvoor. Echter, uw interpretatie is onjuist. Het korte “snuffelen” deed ik aan het NCW-project, niet aan Dutchbird. Vrijwel onmiddellijk nadat mij duidelijk werd dat het hier (NCW dus) toch op zijn zachtst gezegd een niet geheel heldere affaire betrof heb ik er volstrekt afstand van genomen. Met alle vergaderingen en mij overigens voorts onbekende stichting Fecundo ben ik niet op de hoogte. Dat ik nog recentelijk mede via Rofuda S.A.L. als redder in de nood zou zijn geëtaleerd verneem ik thans voor het eerst en is pertinent onjuist. Nimmer is door mij een vergadering in dit verband bijgewoond. Ook de door u genoemde Geurt Roos is mij volslagen onbekend. Ik zal mij hieromtrent laten informeren, desnodig kom ik hier nog op terug. Wellicht had ik eerder van het bestaan van uw site moeten weten, doch mijn reukvermogen is geheel intact.
Dutchbird is een ander verhaal. Sinds april van dit jaar eis ik (en niet Rofuda) middels een juridische procedure nakomst van een overeenkomst tot levering van de aandelen in die luchtvaartmaatschappij. Ik reken op uw begrip dat ik hierover geen verdere mededelingen kan doen zolang deze zaak onder de rechter berust, hoezeer ik dat ook zou willen. In ieder geval is uw conclusie “dat wij die zaak (Dutchbird) niet zien zitten” absoluut onjuist. De acquisitie past in de overige luchtvaartbelangen van de groep. Helaas kan ik over dit punt thans geen nadere mededelingen doen. Ik meende u bovenstaande nadere uitleg niet te moeten onthouden.
Met vriendelijke groet,
Robert van de Rhee”.

Hoe het nou precies zit met de samen met advocatenkantoor Houtsmuller-Boitelle ingestelde bodemprocedure versus Dutchbird, dat onlangs op de valreep nog een overname door de zogenaamd linkse hemelbestormer Eric de Vlieger zag afketsen, horen we nog wel eens. Maar wat vriend Rob debiteert over zijn gesnuffel aan NCW en Fedunco staat in schril contrast met wat Japie de Bode zijn leden voorschotelde in zijn herderlijk schrijven van 13 september jl., dat wij in extenso hebben vermeld in aflevering 119.
Daarin stond bijvoorbeeld dat het Fecundobestuur zich in arren moede had gewend tot een kapitaalkrachtige onderneming uit Beirut om de zaak in Costa Rica op poten te houden. Binnen dat kader werden per 1 september de bestuurlijke bevoegdheden van de stichting Mars, stichting Fura, stichting Waarborg Furia en Parque Guell S.A. overgedragen aan Rofuda. Er moest nog wel wat due dilligence gepleegd worden en er moesten nog wat sinaasappelen worden gemonsterd in Costa Rica maar de leden zouden toch in oktober zo’n beetje horen hoe de vlag erbij stond. Oh, en by the way, mocht de overname stranden dan zou vriend Rob er niet voor terugdeinzen om een claim van 100.000 euri neer te leggen bij bovengenoemde stichtingen of hun bestuurderen persoonlijk. Wegens gemaakte kosten en de tijd die Rob in het project had gestoken. De betrokken bestuurderen zagen ineens water branden en verlieten daarop bliksemsnel het schip.
In ieder geval van juli tot en met september van dit jaar trokken Van Rhee en De Bode samen op. Dat Robbie nu zegt dat Fecundo hem onbekend is gek. En dat hij abusievelijk als redder in de nood werd gezien nog gekker. Wij komen zeker op de kwestie-Van de Rhee terug. Inclusief de geldperikelen van de vertegenwoordiger van het “kapitaalkrachtige” Rofuda in Beirut. Stay tuned.

Octopussy (127)

woensdag 10 november 2004
Op 4 november jl. ontvingen wij een mailtje van een verontwaardigde Manuel Suurs. De penningmeester a.i. van Jaap de Bode’s investeerdersclub Fecundo. Door de stortvloed aan informatie in deze affaire zijn we tot nu toe niet toegekomen aan Manuel’s weeklacht. Dus nu dan maar. Hij schreef het volgende:

“Wat een kul en wat een onzin. Wat een roddelrubriek. Het lijken wel een stel oude wijven.
Ik zal bij uitzondering een kort bericht toevoegen aan deze kul. Ik woon nu nog officieel in Griekenland. Ben geen Griek maar gewoon Nederlander. Ik heb geen bezittingen en ik ben een arme donder. België is verleden tijd. Ik vertoef bij tijd en wijle in een gehuurd appartement in Den Bosch. Bedrijfsnaam is Elsuvest BV en staat normaal in de KvK. Dit is een franchise onderneming en de franchisers zijn allemaal Nederlanders en altijd bereikbaar. Ik heb geen belastingschuld en ik ben nimmer met Justitie in aanraking geweest. Spijtig genoeg zaken gedaan met NWC in het verleden. Spijtig genoeg noodgedwongen in kontakt gekomen met ene J de B. Animator van vereniging Fecundo.
Geschorste penningmeester van Fecundo na onmin met J de B. Jammer maar helaas. Voorvechter voor investeerders van NWP. Indien u nog meer wil weten en het is niet persoonlijk en kwetsend dan zal ik antwoorden”.

Nou wilden we ons net aan een zalvend antwoord gaan wijden op Manuel’s hier en daar wat cryptische mailtje toen we werden verrast met de volgende oekaze van zijn hand aan L.K., secretaris a.i. van Fecundo, en een aantal andere belanghebbenden:

“Inmiddels is er weer heel wat water door de zee gegaan met betrekking tot de afwikkeling van het NWC-probleem.
Zoals bekend is de voorzitter van Fecundo naar Costa Rica geweest om het voor alle investeerders te regelen. Echter de afspraken zoals die gemaakt werden binnen het bestuur van Fecundo zijn daar niet conform uitgevoerd. Wat is het geval?
Rofuda NV, een partij die de voorzitter binnengeloodst heeft, zou alles gaan regelen, waarna bevoegdheden zouden worden overgedragen aan de investeerders, met name het nieuwe bestuur. Aan te wijzen door de leden van Fecundo. Bijvoorbeeld 3 à 5 “wijze” onpartijdige derden (waaronder advocatuur). DIT IS NIET GEBEURD!!!!
Het bestuur van Fecundo heeft zich tot op dit moment niet aan haar woord gehouden. Ik ben als penningmeester en bestuurslid op het verkeerde been gezet. Kortom tot op heden voor de gek gehouden. Een eerder voorstel inzake verdeling van eigendommen anders dan naar de investeerders werd door mij gepareerd.

Echter vanaf dat moment heb ik de knip op de portemonnee gehouden omdat er aanwijzingen waren dat niet meer aan de voorwaarden van afspraken werd voldaan. Men is voortgegaan met besturen en vergaderen zonder mij. Ik weerleg ook alle genomen beslissingen in die periode. Ook zijn er geen notulen overhandigd. Derhalve was ik volslagen verrast over o.a. het onderwerp met betrekking tot de polissen en niet de verkrijging van eigendommen. Voorts de 6% die betaald moest worden.

Het zal u niet zijn ontgaan dat tijdens de vergadering van 25 oktober 2004 door mij gezwegen werd. Ik wacht op de notulen en zal daar mijn kommentaar op geven inzake de onregelmatigheden. Die zullen eerst moeten worden gepresenteerd. Dus nog even wachten voordat...

Als de bezittingen naar elders gaan is het risico van de stopzetting (beslissing eigenaar) van rente of huurpenningen weer levensgroot aanwezig. Let wel: denk goed na alvorens u tekent voor uw polis en de voortzetting van uw rechten !!!!! Zo die er tenminste zijn. Of dat u kiest voor eigendomsrechten. In beide gevallen vraagt Fecundo 6% bijdrage. Waarvoor????

Ik laat mijn investering alleen via de notaris regelen !!!! Het wordt dan ... objectief gecontroleerd. De situatie wordt dan ook bij de notaris duidelijk of een en ander wel kan”.

Voor ons zijn sommige passages misschien abacadabra, duidelijk is wel dat de penningmeester al een tijd geen inzage meer heeft gehad in het financiële goochelwerk van Jaap en de zijnen. Dat was uiteindelijk de aanleiding tot bovenstaand schrijven. Uit de wandelgangen hebben wij vernomen dat Suurs afgelopen maandag zich als bestuurslid van Fecundo heeft laten schrappen bij de KvK. Suurs neemt afstand, Van de Rhee neemt afstand*, Geurt Roos waart rond. Zijn die investeerders nou op hun achtersinaasappel gevallen of niet?

* Zie de vorige aflevering.

Octopussy (128)

donderdag 11 november 2004
Surprise. Wij ontvingen gisteravond van het geroyeerde en toch weer niet geroyeerde Fecundolid Aart Stroober de volgende, nog redelijk verse e-mail van Jaap de Bode:

“Geachte intermediairs en/of betrokkenen,

Sinds het laatste intermediairoverleg van 4 november jl. en de bij mij niet bekend zijnde ledenvergadering van afgelopen zaterdag 6 november, georganiseerd door deels het bestuur van Fecundo en een aantal intermediairs, is het mij duidelijk geworden dat het door mij gewenste vertrouwen in mij als persoon niet langer aanwezig is.
Zowel mijn mede-bestuursleden als een meerderheid van de betrokken intermediairs als een groot aantal investeerders heeft mij de kennis gegeven geen verder geloof te hebben inzake het behalen van een goede afloop onder mijn regie.
Van mijn zijde kan ik u berichten dat de wijze van handelen van verschillende personen ook een weloverwogen reden is geweest voor mijn besluit.
Ik heb dan ook heden doen besluiten om alle activiteiten voor Fecundo te staken. Mij als persoon per direct te doen terug te trekken als voorzitter van de vereniging Fecundo.
Alle taken en de daarbij behorende bescheiden welke de functie van voorzitter met zich meebrachten te doen overdragen aan het bestuur.
Voor eventuele vragen kunt u zich richten tot de heren Suurs en L.K.
Met vriendelijke groet,
Jaap de Bode”.

Zo. Jaap dus exit. Aan het nieuwe bestuur nu de taak om orde te scheppen in de vooral financiële chaos. May the force be with them.
Wat ons betreft: wij hebben nog een paar interessante losse eindjes en die zouden wij nog graag in de nabije toekomst een plekje willen geven. Stay tuned.

Octopussy (129)

maandag 15 november 2004
Voor een nieuwe episode uit het drama rond New World Products moeten we terug naar aflevering 103. Een lange mail van een geïnteresseerde en goed geïnformeerde lezer dd. 13 juli 2004. Daarin stond ondermeer het volgende:

“ ... Bovendien bevindt New World Products zich juist mede door de heer De Bode en Hans van der Lande in zwaar weer”.

Bedoeld wordt de oh zo dynamische Rotterdamse havenbaron Hans van de Lande. Primus interpares op het Duitse vliegveld Laarbruch, waarover wij ooit in de serie IJ, IJ nog zo gevoelig hebben uitgepakt in verband met Willem Endstra*. Wat had de in het rustieke Belgische Kalmthout wonende Hansepans te maken met de NWP? Nou, volgens onze onvolprezen bronnen zou hij in ieder geval nog voor een slordige half miljoen euro in het krijt staan bij de erven van de gekapseisde onderneming. Die poen zou hij in het vroege voorjaar van 2003 hebben geleend en nooit hebben terugbetaald. Tijd voor een mailtje aan de baron via zijn bedrijf Ridderhaven Container Terminal in Ridderkerk.

“Geachte heer Van de Lande,

Ons is ter ore gekomen dat u in 2003 een bedrag van 500.000 euro zou hebben geleend van het inmiddels gefailleerde New World Products. De erven van deze onderneming zouden in de afgelopen maanden vergeefs bij u hebben aangeklopt voor terugbetaling. Wij zouden graag ter wille van een stukje geschiedschrijving in de serie Octopussy op onze website van u willen vernemen in hoeverre u destijds bemoeienissen had met het reilen en zeilen van NWP en of onze informatie betreffende genoemde lening correct is”.

Af en toe is het hartverwarmend om curatortje te spelen. Stay tuned.

* Zie de serie IJ, IJartikelen.

Octopussy (130)

dinsdag 16 november 2004
Nee, nog niks gehoord van havenbaron en vliegveldmarkies Hans van de Lande. Nou staan wij bekend als een wat ongeduldig zootje ongeregeld, dus zijn we om die reputatie waar te maken alvast maar verder gegaan op de ingeslagen weg. Wij vonden uit dat een deel van de half miljoen euro die de magnaat uit Kalmthout had geleend van NWP besteed was aan een Triqual 65. Dat is een luxe jacht dat een paar geleden op de markt is gezet door Zijlmans Jachtbouw BV in Drimmelen.

Lekker schuitje. Het ploegt volgens de folder ongestoord voort bij windkracht acht en golven van vier meter dankzij het vermogen van 460 pk. Als al dat water om je heen je dertig vadem de strot uitkomt kan je lekker de luxe teevee aanzetten om naar Harry Mens te loeren, de beursberichten, iets bloots of andere horror. Mocht een meeuw je verrassen met een flink eindproduct van zijn stofwisseling geen nood. Je kan je bezwadderde kledij meteen in de luxe wasmachine proppen en na een rondje witte was ook nog in de luxe droger. En ergens in de middle of nowhere onverwachts stil komen te liggen is zeer onwaarschijnlijk met 3800 liter diesel aan boord. Verder is de droom van Zijlmans voorzien van een luxe barretje aan boord, een luxe L-vormige keuken compleet met luxe vaatwasser, vier luxe electrische kookpitten, een luxe oven, een luxe magnetron en ruime koelvoorzieningen voor de Moët en de kalfslapjes. Daarnaast beschikt de golvenkliever nog over drie luxe hutten waar je je hoofd te rusten kan leggen na weer een vermoeiende dag. Mag zo’n bootje kosten? 845.000 euro exclusief BTW. Een krats.

Op de meest recente lijst van verkochte occasions van Zijlmans staat één Triqual 65 uit het bouwjaar 2002/2003. Of dat het door Hansepans en zijn kornuiten als Triple A gedoopte exemplaar is weten we niet. Hebben we uiteraard wel gevraagd aan Zijlmans. Maar ook daar bleef het net zo stil als de Loosdrechtse plassen na zonsondergang.

Het is dus mogelijk dat de erven NWP onder wie Jaap de Bode inmiddels toch hun poen van Hans hebben gekregen. Maar andere, minder welvoeglijke scenario’s zijn natuurlijk ook nog denkbaar. Je zal je spaargeld in NWP hebben belegd. Zoals het er nu naar uitziet kan je zelfs een roeiboot wel op je buik schrijven. Stay tuned.

Octopussy (131)

donderdag 18 november 2004
Wij snappen het niet helemaal. Bij een paar eerdere gelegenheden beweerde Rob van de Rhee, de grote jongen achter de geheimzinnige Libanese onderneming Rofuda S.A.L., dat hij zich had teruggetrokken uit het Nederlands/Costaricaanse sinaasappelgebeuren. Het waarom was duidelijk als je Robbedoes geloven mag: Hij had er even aan gesnuffeld en rook iets rottigs. Maar over het hoe hebben we hem niet gehoord. Want dat moet toch ook ergens officieel zijn beslag hebben gekregen. Op papier. Wij beschikken namelijk sinds kort over de notulen van een vergadering die op 1 september jl. werd belegd in Den Haag. Daarbij zat het bestuur van de stichtingen Mars, Furia en Waarborg Furia met vriend Robbie om de tafel. Aan het eind van die notulen staan de volgende roerende strofes:

“Vervolgens stelt de voorzitter aan de orde het aftreden per heden van alle huidige bestuurders van de stichting en de benoeming van Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon, Ras Beirut Makdissi Street (postadres POB 13-5707) tot enige bestuurder van de stichting onder voorwaarde van volledige kwijting en decharge door de nieuw benoemde bestuurder van de stichting aan de aftredende bestuursleden voor hun gedragingen in hun functie van bestuurder van de stichting.

De voorzitter stelt vast dat alle bestuursleden instemmen met dit voorstel zodat dit voorstel met algemene stemmen is aangenomen en de thans zittende bestuursleden zijn afgetreden en Rofuda S.A.L. te Beiroet, Libanon is benoemd tot enig bestuurder van de stichting en dat voor deze optreedt de heer R.v.d.Rhee.

De voorzitter draagt het voorzitterschap over aan de heer Van de Rhee die formeel besluit het ontslag van de bestuursleden aan te nemen en hen volledig kwijting en decharge te verlenen voor hun gedragingen als bestuurder van de stichting.

De (nieuwe) voorzitter vraagt of iemand gebruik wil maken van de rondvraag; daar dit niet het geval blijkt te zijn sluit de voorzitter de vergadering”.

Daarmee was Rofuda i.c. Rob v.d. Rhee de baas geworden over het hele hebben en houden van de drie stichtingen. En dan kan je wel makkelijk zeggen dat je je teruggetrokken hebt, maar hoe dan? Tenzij Robbedoes Rofuda inmiddels stiekempjes voor een leuk bedragje heeft overgedaan aan andere geïnteresseerden. Noem eens wat: aan Jaap de Bode cs. Zullen we Robje toch eens vragen. Stay tuned.

Octopussy (132)

vrijdag 19 november 2004
Wat gaat het toch allemaal snel bij Fecundo. Op 25 october jl. stonden de kapitaalverstrekkers nog op de stoelen van het Nieuwegeins Business Centrum om hun nieuwe leider Jaap de Bode toe te juichen. Hij zou ze als een moderne uitgave van Mozes naar het beloofde land leiden. Voorspoed en geluk zouden hun deel zijn. En de sinaasappelen in hun Costaricaanse tuin van Eden zouden overvloedig uit de bomen rollen. Moesten ze nog wel even zes ton euro bij elkaar harken om aan de overkant van de plas de tuin binnenboord te houden.

Inmiddels heeft Moos de Bode alweer aan zijn stutten getrokken. Ruim twee weken na zijn triomfantelijke intocht. Ook de door hem ingehuurde tollenaar Robert van de Rhee verdween schielijk uit beeld. Ze lieten hun volgelingen en een Hilversums advocatenkantoor in lichte verwarring achter. En wat Jaap’s (en indertijd Klaas Bruinsma’s) strong man Geurt Roos verder heeft uitgespookt onttrekt zich even aan onze waarneming.

Wat is er gebeurd? Waar was al deze poespas voor nodig? Als we een paar ingewijden mogen geloven zat er zo’n zes ton euro in de kas van Fecundo. Om de zaak op korte termijn weer op de rails te krijgen. De kas is leeg en met een beetje goede wil kan de uitgave van één ton boekhoudkundig dichtgemetseld worden. De rest is foetsie. Wordt nog een hele klus voor curator Jan Wind om uit te vogelen wie wat achterover heeft gedrukt. Vooral omdat het wemelt van de kwijtingen. Oftewel iedereen die eventueel heeft lopen te graaien is afgedekt voor de mogelijk kwalijke gevolgen daarvan.

Bovendien heeft vriend Wind nog steeds niet de beschikking over een groot deel van de boekhouding uit de voorafgaande jaren toen New World Products nog onder leiding stond van Jan Schorsy. In die periode zou een bedrag van ruwweg 13 à 15 miljoen zijn weggeraakt.

Als wij de kapitaalverstrekkers een goede raad mogen geven: nooit meer op stoelen gaan staan om volksverlakkers toe te juichen. Je komt van een koud Business Centrum thuis. Stay tuned.

Octopussy (133)

donderdag 25 november 2004
Kent u “De zwarte hand”? Nee, wij ook niet. Maar op 22 november jl. kregen wij een geheimzinnig mailtje van die club. Dat had betrekking op de Umwelt van Jaap de Bode. Nou zijn wij voorzichtig met stories van onbekende herkomst. Dus checkten we hier en daar of het ijs dik genoeg was. Leek ons van wel. Dus willen wij u de inhoud van het mailtje dat hier en daar een wat Kameleon-achtig karakter draagt, niet onthouden:
“Een fantastisch verhaal wat jullie schrijven. Dat dit nog in Nederland kan plaatsvinden. Door jullie toedoen zijn we met enkele vrienden aan het rechercheren gegaan en zijn tot waanzinnige ontdekkingen gekomen. Het begon allemaal toen wij een keer in Werkhoven een ruzie op straat zagen. Een meneer in een grote Mercedes stond op straat te schreeuwen tegen een meneer in een mooie snelle Audi 6. De Audi-meneer schreeuwde tegen de Mercedes-meneer “als je zo doorgaat krijg je geen rooie cent meer van mij”. De Mercedes-meneer zwaaide met een pistool en zei “dat zullen wij nog wel eens zien”. Nu werkt mijn vader bij de politie en wij kwamen erachter dat de Mercedes-meneer uit Bosch en Duin kwam. De heer Maurits.

Nu heb ik een neefje die daar ook woont en die kwam erachter dat die meneer heel veel geld heeft en een beetje zigeunerachtig is. De meneer in Werkhoven woont samen met mevrouw De Vries en daar woont meneer De Bode ook. Heel toevallig ben ik op jullie site een keer gekomen doordat wij een artikel over misdaadbestrijding moesten maken op school. Door meneer Endstra kwamen we meneer De Bode tegen en zodoende zijn wij gaan rechercheren en alle artikeltjes van jullie houden wij in de gaten.

Al lezende kwamen wij erachter dat meneer De Bode niet zo goed in zijn spelling is en wij verwonderden ons dat hij toch iedere keer zo slim kon zijn om zoveel geld van zakenmensen te krijgen. Om zoiets te doen moet je toch wel over geld beschikken. Hoe komt hij daaraan? Dit hebben wij ontdekt. Het gaat volgens ons alsvolgt. Die meneer Maurits geeft iedere keer geld aan die meneer De Bode om zijn plannetjes te betalen. Maar wie verzint toch elke keer de plannetjes? Nou daar zijn wij ook achter gekomen.

Heel vaak ziet mijn neefje in Bosch en Duin een andere meneer bij die meneer Maurits. Door zijn auto zijn we erachter gekomen dat hij advocaat is in Hilversum. Misschien weet u het nu ook. Pas geleden schreef u over meneer Van de Rhee van Dutchbird. Deze heeft een advocaat en dat is meneer Boitelle. Het zijn gewoon allemaal dikke vrienden. Alleen meneer Maurits is volgens mij niet een echte vriend van meneer De Bode.

Die meneer Boitelle kan heel goed plannen verzinnen en brieven schrijven. Dat kunnen advocaten zegt mijn vader. Meneer De Bode niet. Dus volgens ons is meneer Boitelle de baas van meneer De Bode. En meneer Maurits schiet meneer De Bode geld voor vorde plannen van meneer Boitelle”.

Of de conclusie van “De zwarte hand” correct is kunnen we (nog) niet helemaal beamen. Maar alle namen waarmee de hand hierboven strooit komen inderdaad voor in onze Fecundo-files. Het einde is dus nog lang niet in zicht. Stay tuned.

Octopussy (134)

donderdag 2 december 2004
Hoe merkwaardig er is omgesprongen met het geld dat investeerders belegd meenden te hebben in een stel sinaasappelgaarden in Costa Rica moge blijken uit een rondschrijven van voormalig Fecundo-hotemetoot Manuel Suurs dd. 28 november jl. Manuel schrijft:

“Hierbij een uitleg van mij Manuel Suurs inzake de gebeurtenissen zoals die zich de afgelopen maanden hebben afgespeeld m.b.t. de pogingen uw investering bij de NWC veilig te stellen. Ik zal zo kort en duidelijk mogelijk een toelichting geven op e.e.a. zodat er geen misverstanden of andere roddelpraatjes de wereld in worden geschreven.

Maand mei: Door mij werd actie ingeluid en gevraagd aan alle investeerders om 3500 euro te lenen aan FECUNDO voor reddingsactie te financieren. De financiering was nodig om, middels een overeenkomst aangegaan door Fecundo (waarvoor ik gemachtigd was) en VenF Insurance (Jaap de Bode), alles van NWC “schoon” in eigendom te verkrijgen. Dus zonder beslagen, crediteuren etc. etc. Met deze 3500 euro zou ca. 2,3 miljoen euro opgehaald kunnen worden. Er moest betaald worden aan de heer mr. V. Boitelle van advocatenkantoor Houtsmuller Boitelle te Hilversum op diens derdenrekening. Van die rekening zou betaald worden aan betrokkenen voor onze reddingsoperatie. Echter, vele investeerders en ook intermediairs gaven geen gehoor aan deze actie. Vanuit dit gegeven dreigde de overdracht van alle bezittingen van NWC te Costa Rica uit onze handen te glippen. Voorts had ik inmiddels een rekening geopend in Costa Rica via mevrouw mr. Carmen Bolanos om direct geld daar te deponeren voor de eerste behoeften. Dit was niet de bedoeling zei VenF. Vanaf dat moment was er argwaan naar de oprechtheid van VenF. Immers, het geld was toch voor Costa Rica bestemd voor...

Mevrouw Carmen Bolanos heeft 105.000 euro op de rekening gehad en deze benut voor directe kosten van TNA in verband met de doorstart. Hiervoor kan zij verantwoording afleggen middels een leningovereenkomst met TNA.”

Nou klinkt allemaal niet onredelijk, maar dan gaat Manuel verder:

“Maand juni/juli: Omdat de opgehaalde gelden niet voldoende bleken om de overeenkomst met VenF volledig te kunnen afwikkelen (men zou gefragmenteerd zaken aanleveren zoals openstaande vorderingen en o.a. een hypotheek etc. etc.) kwam ik op zekere dag medio juni via Frank Rasenberg in contact met Karel Timmermans. Met deze persoon, nadat ik e.e.a. geverifieerd had bij o.a. Justitie, en nadat Frank mij vertelde dat deze persoon zijn integriteit in orde was vroeg deze om een lening. Deze lening zou beloond worden met een verdubbeling van de lening en verkrijging van een crediet van 2,8 miljoen dollar tegen een zeer lage rente.
Met de gelden van deze lening moest er zaken gedaan worden in Londen waaruit genoemde Karel Timmermans (bemiddelaar in valuta) de kwestie voor Fecundo kon financieren”.

Dat zag er aanlokkelijk uit en Manuel leende dan ook 2 ton euro aan Karel, waarvan er 174.500 daadwerkelijk werd opgenomen. En wat denk je wat? Die poen is tot op de dag van vandaag niet uit Londen teruggekomen. Ook niet na wat stevig aandringen. Laat staan dat Fecundo ooit heeft kunnen profiteren van de haringen die Timmermans voor de neus van de vroegere penningmeester liet bengelen. En daarmee liep de deal met VenF ook op de klippen.

Soms kan een muis een olifant op gang brengen. Stay tuned.

Octopussy (135)

zaterdag 4 december 2004
Onze vorige aflevering beëindigden wij met de volzin: “Soms kan een muis een olifant op gang brengen". Of het nou die muis is geweest of die olifant is niet helemaal duidelijk, maar een investeerder van het eerste uur klom boos in zijn digitale piano en schreef ons de volgende mail:

“Tegen onze gewoonte in om deze roddelrubriek te vullen toch een kleine reactie. Jammer dat de voetnoot van de redactionist weer een foute veronderstelling neerlegt (zie 134). Zoals zoveel foutieve veronderstellingen, wat dit muurkrantje tot een waardeloze infobron nivelleert.

Als ik het team van bestuurders mag geloven is alles (met name de centjes) onder controle. Mogelijk spreken wij toch van een geluk bij een wat ongelukkig aflopende actie die vanuit een te goeder trouw ondernomen inzet is voortgekomen. Geweldige druk wordt er nu gelegd om toch maar over dit geld te kunnen beschikken. De gieren komen op de buit af. Geen middel wordt onbenut gelaten. De eieren worden bewaakt met eigen leven. Alles wat er is, is en blijft van de investeerders.

Het geld wat mr. Boitelle op derdenrekening gestort heeft gekregen t.b.v. actie voor het leveren van de bezittingen van de heren Schorsy en Ansems aan de investeerders is door mr. V. Boitelle nog steeds niet verantwoord aan de stichting Fecundo. Inmiddels is hier al diverse malen om gevraagd. De heer Boitelle wordt dus ook verantwoordelijk gehouden. Er moet nu maar eens overlegd worden wat hij met dit geld van de investeerders heeft gedaan !!! Op dit moment blijft hij ernstig in gebreke !!! De bedragen die in Costa Rica zijn betaald van de derdenrekening zijn keurig verantwoord uitgegeven voor o.a. salarissen om o.a. TNA van een faillissement af te houden.

Inmiddels is/was de heer L.K. (voor zover bekend) de laatste penningmeester van Fecundo en derhalve is het aan hem om de boeken aan het einde van het jaar in orde te maken. Ik begrijp dat Manuel Suurs de staf al had overgedragen aan hem. Volgens de huidige inschrijving is de voorzitter, secretaris en penningmeester nemen zij deze verantwoordelijke taak nu op zich. Voorlopig zal het gereserveerde kapitaal of teruggaan naar de investeerders of wordt het direct naar Costa Rica overgemaakt omdat het feitelijk daar thuishoort. Dit alles in overleg met de investeerders. De huidige bestuurspersonen van Fecundo zijn nu nog NN.

Voor wat de investeerders betreft: “Eerst leveren en betalen bij de notaris”. Niemand kan dat betwisten !!! Alle overige roddels en kwaadsprekerij zijn niet relevant”.

Deze hartekreet was ondertekend met “een investeerder van het eerste uur. HIPO”. Maar de mail was verstuurd vanaf het adres manuel@elsuvest.nl. Nou zijn wij een waardeloze roddelrubriek, maar dat is wel het adres van Manuel Suurs. De voormalige penningmeester van Fecundo, die zonder twijfel met zeer goede bedoelingen maar zonder overleg met de investeerders van ruim 1 ½ ton zo’n 3 ½ ton probeerde te maken via een valutahandelaar in Londen. Plus nog wat andere leuke emolumenten. Bovendien is er als we goed zijn geïnformeerd nog sprake van een Ghanees avontuur, maar wij willen ook graag even de benen strekken in het weekend, dus volgende week meer daarover. Stay tuned.

Octopussy (136)

dinsdag 7 december 2004
Opnieuw wordt er een poging ondernomen Fecundo uit de sinaasappelenpulp te trekken. Veel enthousiasme hebben de initiatiefnemers niet aangetroffen bij de investeerders. Maar na de zeperds van de Jaap de Bode cs. is dat natuurlijk wel begrijpelijk. Aan iemand zijn giegel kan je niet zien of ie betrouwbaar is. Maar goed, de nieuwe Fecundo-leiding zocht onze hulp als intermediair via de volgende mail:

(Soest 7-12-2004)

Geachte lezer,

Ik heb met verbazing de laatste maand de verschillende reacties gelezen in uw media. Ik vind het nu tijd dat bekend gemaakt mag worden wie er de afgelopen maand alle inspanning heeft verricht om mede de belangen van de investeerders veilig te stellen. Inderdaad waren er voldoende gieren boven het lijk en elke keer is er een flinke hap uit het lijk gevreten. Onze organisatie heeft de opdracht van een handvol investeerders aanvaard te onderzoeken hoe dit heeft kunnen plaats vinden. Welnu, de bijdrage die een deel van de investeerders heeft gedaan is op zeer onverantwoorde wijze besteed. Met name speculatie, depotstellingen aan Boitelle en transacties die niet het doel hadden de investeerder uitzicht te bieden op resultaat. Als organisatie hebben wij de afgelopen maand volledig in de anonimiteit kunnen werken aan het herverkrijgen van de posities in Costa Rica. Wat voor de volle 100% is gelukt binnen twee weken, te weten met ingang van 22 november 2004.
Wij hebben echter gemeend de overige investeerders in de gelegenheid te stellen zich aan te sluiten bij onze acties. Dat is ons zwaar tegengevallen vandaar dat wij ook het bestuur van Fecundo hebben overgenomen om de belangen van de investeerders te kunnen behartigen. Echter, tot op de dag van vandaag is het kassaldo Fecundo 100 euro en het bank saldo 1200 euro's. Onze opdrachtgevers hebben gemeend dat wij een heilloze strijd aan het voeren zijn het lijk te reanimeren. Na voldoende studie is gebleken dat de positie in Costa Rica ruim voldoende perspectieven bied om de zaak te reanimeren. Ik heb voldoende aanwijzingen dat het met de volledige achterban van de vereninging 100% haalbaar is de stuctuur weer rendement vol te herplaatsen bij alle belanghebbenden. Maar zonder steun van alle belanghebbenden kan het eenvoudigweg niet zo zijn dat iedereen meelift op het resultaat dat wij nu hebben bereikt. Vandaar dat ik nu een oproep plaatst in dit medium om een ieder die het belangrijk vindt belang te hebben bij haar investering dit ook daadwerkelijk uitvoert overeenkomstig de gemaakte afspraken. Wij hebben voldoende aanwijzingen om een ieder die zich tijdens haar bestuursperiode van Fecundo onverantwoord heeft opgesteld aansprakelijk te houden voor mismanagement.
Alle andere acties die wij als organisatie zullen ondernemen om gelden die in het verleden verdwenen zijn, houden wij liever nog voor ons. Wij zullen u via dit medium publiekelijk op de hoogte houden en de leden van Fecundo kunnen via de website informatie verkijgen. Voor dit moment vinden wij het voldoende u met deze informatie te voorzien.

Hoogachtend,

St Furia,
St Mars,
St Waarborg Furia,
St Fecundo.

B. J. (bestuurder).

Ja, je weet het niet. Het kan vriezen, het kan dooien. Net als buiten. Het enige dat we kunnen doen is de vinger aan de navel houden. Vooral om te zien of de bad guys inderdaad de rekening krijgen gepresenteerd. Stay tuned.

Octopussy (137)

woensdag 8 december 2004
Vanaf het moment dat de ploeg van de met Willem Endstra cs. verbonden Jaap de Bode zich triomfantelijk een weg baande naar de hoogste posities bij investeerdersvereniging Fecundo boterde het niet echt met penningmeester Manuel Suurs. Dat moge bijvoorbeeld blijken uit een mailtje waarmee secretaris L.K. op 10 augustus van dit jaar Manuel verraste en waarin ondermeer Londen en het raadselachtige Ghana werden opgevoerd *.
Een paar citaten daaruit:

“Beste Manuel,
Afgelopen zondag stuur je mij een sms-bericht dat Ghana en Londen weer op de rit staan.

Van Danny begrijp ik dat vandaag pas de via hem in Ghana bekende advocaat de zaak in behandeling heeft genomen. Die zaak heeft hij gisteren pas in handen gekregen.

Daarnaast blijkt een aantal personen -ons verder ook bekend- dat de heer Karel Timmermans aan de hand van door jou in jouw hoedanigheid van penningmeester van Fecundo verstrekte informatie “geld aan het lenen is” op basis van “het reddingsplan NWC e.o.”.

Op basis van de aan de heer Timmermans (ik citeer) “toekomende, gegarandeerde gelden, bekend bij de heer E. Suurs” wordt nu dus geld geleend, wat wij conform een afspraak van 4 augustus jl. binnen het bestuur van Fecundo niet meer zouden doen”

Op 16 augustus doet K. er nog een schepje bovenop:

“ ... Jij hebt nooit de interesse gehad om de gelden van de heer Timmermans volledig te gebruiken voor alle leden/intermediairs. Alleen degenen die jou zouden helpen. Ik wil je wijzen op de gelden die jij vanuit Fecundo hebt gebruikt voor deze constructie met Timmermans en de toezegging dat dit geld terug zou komen op 6 augustus staat ook. Die laatste datum is nu voorbij en jij moet een oplossing vinden.

Ik zal het voormalige bestuur eveneens vragen of zij jouw verhaal in Ghana en Londen met de heer Karel Timmermans als oplossing zagen en of daarover een afspraak binnen het bestuur aanwezig was”.

Inmiddels weten we dat het Londense en ook dus het Ghanese zwaard in begin deze maand nog steeds boven het hoofd van Manuel Suurs bengelden. We vragen ons nu toch in gerede af wie nou eigenlijk die Timmermans is en wie met Fecundo-poen grote sigaren heeft opgestoken in Londen en Ghana of all places. Stay tuned.

* Zie ook aflevering 134 dd. 2/12/04

Octopussy (138 )

vrijdag 24 december 2004
Nieuwe bezems hebben de eigenschap schoon te vegen. Wordt gezegd. Dat geldt blijkbaar ook voor B.J. Koole. De nieuwe Lord of Fecundo, die zich al eens eerder tot ons heeft gewend (zie aflevering 136 dd. 7/12/04). Kortgeleden ontvingen wij opnieuw een gespierde e-mail met de suggestie die in onze kolommen op te nemen. Nou daar gaat ie dan:

"Geachte lezer,

Als bestuurder heb ik in de week voor mijn vertrek naar Costa Rica twee stukken ingezonden naar Stelling.nl. echter deze zijn niet verschenen (misschien niet zo spannend).
Ik ben 17-12-2004 teruggekomen uit Costa Rica met het aandelenbezit en de gespecificeerde bescheiden van de plantages in Costa Rica en Nicaragua, groot 22 hectare. Al deze bescheiden zijn op naam gesteld van B.J. Koole per datum 15-12-2004 bij de notaris Munjos te Costa Rica. Derhalve kunnen we spreken van een goed resultaat.
Deze gehele operatie heeft niet meer dan zeven weken geduurt en heeft minder gekost dan de gelden die ene Manuel Suurs en Hr. De Bode hebben meegenomen. Deze boodschap is nu persoonlijk aan Manuel Suurs en openlijk gericht. Manuel je hebt je niet aan je afspraak gehouden om de 470.000 euro terug te storten en nu kom ik ze halen. Ik ga jou alles afnemen zoals ik je heb toegezegd. Derhalve start ik de zaak nu op en dit is geen waarschuwing maar een belofte. Ik zou beginnen een uitkering aan te vragen want als ik met je klaar bent heb je deze nodig en de tijd die je nodig hebt om een uitkering te krijgen is gemiddeld tien weken. En weet ik werk snel dus ik kom en haal terug. Jij bent de eerste in de rij. Ik spreek je snel.
Zo, nu weet een ieder die met zijn vingers in de suikerkom heeft gezeten wat hem of haar te wachten staat. Ik haal terug wat u heeft onttrokken aan alle investeerders.

Hoogachtend B.J. Koole
Bestuurder en aandeelhouder."

Het lijkt erop dat onze Manuel een probleempje heeft. Ook al omdat de door hem in de arm genomen financier Karel Timmermans een internationale oplichter is die zo’n anderhalf jaar geleden in hoger beroep drie jaar cel voor zijn mik kreeg en zich sindsdien buiten de greep van de Nederlandse Justitie heeft gehouden. Het Fecundo-drama is misschien ooit op redelijk niveau van start gegaan, maar is vooral de laatste tijd op een piste terechtgekomen waar voortdurend lawines, wolven en ijsberen dreigen. Stay tuned.

Octopussy (139)

maandag 10 januari 2005
Het is al een tijdje stil rond Fecundo. De club van mensen die wel wat zag in het beleggen van het surplus in hun knip in sinaasappelenbomen in Costa Rica. Na een klein jaar vol turbulentie waarin avontuurlijk ondernemer Jaap de Bode de boventoon voerde, de internationale oplichter Karel Timmermans voorbijkwam en zelfs Geurt Roos, de voormalige strong arm van Klaas Bruinsma, nadrukkelijk zijn neus aan het venster drukte. Tegen het einde van het vorig jaar leken deze heren uit het milieu de vlag te hebben gestreken en hun namen te kunnen worden bijgeschreven in het lijstje van voormaligeFecundo-coryfeeën. Onder wie Jan Schorsy uit Middelburg, wiens naam eveneens te vinden is in eerdere afleveringen van deze serie.

Er bleek plotseling een nieuwe leider te zijn opgestaan. De zich ingenieur noemende Bastiaan Koole uit Soest, die zich eveneens in onze kolommen manifesteerde. Gekozen door een ledenvergadering? Nee, nee, via een soort Latijnsamerikaanse coup die kennelijk nu ook in Nederland voorzichtig wortel heeft geschoten. Onder het credo: genoeg geluld, we gaan ertegenaan. Nou, dat deed onze Bas. Hij reisde op eigen houtje af naar Costa Rica en kocht de hele papierwinkel op, inclusief de aandelen. Daarna riep hij alle belanghebbenden op zich achter hem aaneen te scharen en hem te voorzien van nieuwe credieten om alsnog op termijn de buit binnen te halen aan de overkant van de plas. Wie had lopen te stelen binnen de club moest de poen terugbetalen en niet op termijn maar rapido. Zo niet dan kwam hij het halen. Was Basje een nieuwe ruwe bezem? Op het oog wel, maar de vraag is van wie. Zo leeft bij ons bijvoorbeeld de vraag waar de poen vandaan kwam waarmee hij naar de overkant van de plas trok en binnen twee weken de boel overnam. Is onze vriend uit Soest zelf kapitaalkrachtig genoeg voor een dergelijk kunststukje? Lijkt ons niet. Zijn naam is weliswaar verbonden met een paar eenmanszaakjes in Nederland en Engeland maar die maken niet de indruk kapitalen te genereren. Bovendien maakt Hassebas in zijn schrijfsels gebruik van de term „wij‰ en het gebruik van de pluralis majestatis lijkt in dit verband wat overdreven. Onze „ingenieur‰ uit Soest treedt dus op namens anderen en die anderen deinzen er kennelijk niet voor terug gespierde taal te gebruiken als dat nodig is. En aan wie denk je dan meteen? Juist, aan Geurt.

Dat laatste sluit naadloos aan op het gerucht binnen Fecundo-contreien dat deze gerenommeerde ex-capo van een van de meest prominente figuren uit het fotoalbum van prinses Mabel met Bas is meegeweest op diens Costaricaanse expeditie. Daarnaast zouden ook Jaap de Bode en Jan Schorsy zich nog in de slagschaduw van ir. Koole ophouden. Je zal toch ooit gedacht hebben je sinaasappeltje voor de dorst te laten groeien in plantages waarin achter elke boom wel een voetangel of een klem verborgen lijkt te zijn. Klaar ben je ermee.

Stay cautiously tuned.

Octopussy (140)

dinsdag 11 januari 2005
Bas Koole, de nieuwe schipper van het Fecundovlot, kon onze laatste bijdrage in deze serie maar matig waarderen. Daarom klom hij in zijn digitale piano en zond ons een ontroerende eye-opener. En die luidde aldus:

“Leuk weer wat nieuws te horen en te lezen. Maar nu gaat het toch wel een beetje de kant op die ik niet voor ogen had. Ik ben op kosten van een aantal mensen naar Costa Rica gegaan om de aandelen over te schrijven. Een aantal van deze mensen zijn de heer Otto & Bleyenberg en anderen. Ik heb daar geen list en bedrog voor nodig gehad en zie ook de noodzaak hier niet van in. Over mijn ondernemingen zoals Promabo, Roba srl., Koole Holding, sc Reverse, Fashion House cv. het navolgende.

Promabo: project management bouw, status eenmanszaak, omzet tot 2002 enkele tonnen.

Roba srl.: project ontwikkeling Hongarije, Roemenië, omzet ongeveer 250 woningen per jaar.

Sc Reverse: transportonderneming oostblok, nationaal en internationaal, 25 eenheden plus vastgoed, 500.000 ha. Bosbouw, verhuur woningen en horeca in oostbloklanden, omzet ruim voldoende.

Roba Trans srl.: Transport over water, leasing, verhuur landbouwgrond, stalhouderij, veeteelt.

Fashion House cv. : modewinkels in het hoge segment, zelfstandige importeur en dealer van diverse merken. Versace, Cavalli, Lori Bleu, Prada en vele andere met vestigingen in Nederland en voormalig oostblok.

Koole Holding srl.: scheepvaart, transport, bouw, horeca, luchtvaart.

Ten eerste ben ik geen verlengstuk van de heren de Bode of Roos. Ik heb in het verleden met deze mensen zakelijk over Costa Rica gesproken. Maar daar houdt ook elke relatie mee op.

Voort heb ik geen enkele financiële binding met welke persoon dan ook. Ik heb voldoende bagage om de zaken zoals zij er nu voor staan zelfstandig op te lossen. En over mijn schrijfwijze het volgende: niemand is perfect en daarbij heb ik een ruime tijd in het oostblok gewoond en daar andere talen eigen moeten maken. Over mijn spelling kan ik kort zijn, die is niet in orde. Maar mijn zakelijk inzicht is dat wel. Vandaar dat we er nu wel in zijn geslaagd de problemen op te lossen. En dan maar zonder de juiste spelling.

Het ondernemer zijn heeft niets te maken met heldhaftige taal maar het is wel zo dat we het hier over geld hebben wat door investeerders beschikbaar is gesteld om een reddingsplan te financieren. Een ruime hoeveelheid goedlachse weldoeners hebben zich dit tot hun kunnen nemen, maar we vergeten wel even te doen wat we zouden doen.

Ik vind het prima hoe men over mij denkt maar er is niemand die kan zeggen dat ik ook maar 1 euro voor mijn werk tot op heden heb gekregen. Natuurlijk ben ik geen weldoener, maar ik hou mijn woord. Ik maak af waar ik aan begin.

Welnu mijne heren, ik heb u een kijkje in de keuken gegeven over mijn persoonlijke situatie en hier houdt het mee op tot de volgende mail.

B.J. Koole.”

Bas is dus helemaal geen kleine scharrelaar, maar een grootondernemer die al in een vroeg stadium zijn imperium oostwaarts heeft uitgebreid. Wij zullen zonder twijfel daar nog het nodige over horen. Nastrovje and stay tuned.

Octopussy (141)

donderdag 13 januari 2005
Wij kregen op het exposé van ir. Bas Koole over zijn zakenimperium in aflevering 140 van deze serie twee min of meer gelijkluidende reacties. De ene is te vinden in het lopend discussieforum op onze hoofdsite, de andere volgt hieronder. Die is afkomstig van Manuel Suurs, oud-bestuurslid van Fecundo en -enigszins begrijpelijk- geen vriend van de ondernemende ingenieur. Manuel schreef de volgende liefdesverklaring:

“Best Muurkrantje,

Even een reactie op zielige Bassie zijn betoog.
Ach, ach, wat zielig nou dat niemand achter hem aanloopt om zijn coupje te volgen.
Beste Bas, het is zo eenvoudig !!! De investeerders willen alleen hun geld terug of de voorwaarden ingevuld zien. Zorg daar dan voor !!! Als je zo’n ondernemer bent, laat dan eens zien wat je kunt.
Er staat zelfs een team van mensen voor je klaar om je te ondersteunen, maar ... Je zegt dit! Je hebt dat! Je bezit alles!!! Wel even laten zien en opsturen naar onze advocaat ter controle. Zodat we niet weer bedot worden. Ik, en met mij vele anderen, geloven niet dat je de bezittingen hebt. Misschien wel de bestuurlijke bevoegdheid, maar niet de bezittingen.
Als blijkt dat je de bezittingen hebt, dan gaan we gauw aan tafel zitten, want dan is er snel aan te pakken. Maar dat zielige gedoe...

Manuel”.

Niet dat we geloven dat het ooit nog iets wordt tussen die twee, maar de vraag van Manuel klinkt ons niet onredelijk in de oren. Eerst je knikkers laten zien en dan gaan we pas buiten spelen. Zal ons benieuwen of Bassie daar op ingaat.

Effe een bakkie. Stay tuned.

Octopussy (142)

vrijdag 14 januari 2005
De wedstrijd Rob van de Rhee versus Frits Kemp (zie de serie "Olla vogela") is een landdag van theetrutten vergeleken met die van ir. Bas Koole en Manuel Suurs in deze reeks. De stukken vliegen je om de zeiloren. Suurs laat nog niet weten dat ie best wil meewerken aan het vlottrekken van Fecundo maar dan eerst de knikkers van Koole te willen zien of de ingenieur dient van repliek. En niet zo zuinig. Hij schreef het volgende:

"Geachte redactie,

Alhoewel het zeker niet in ons voornemen ligt om u te verzoeken om te bemiddelen in correspondentie met betrekking tot de zaak New World Companies dienen wij onze houding tegenover dhr. Manuel Suurs te bepalen.
Uit het door u gepubliceerde schrijven van zijn hand (Octopussy 141) filteren wij de volgende, voor ons ter zake doende informatie:

• 1. Er staat een team van mensen klaar. Hieruit leiden wij af dat de heer Suurs een aantal deskundigen om zich heen verzameld heeft.
  
• 2. Hij heeft een advocaat aangesteld. Dit juichen wij toe gezien de op handen zijnde juridische acties.
  
• 3. Er is sprake van vele anderen. Ook dit is belangrijk, immers hieruit blijkt dat Suurs een aantal mensen heeft kunnen overtuigen van bovenstaande.
  
• 4. Als blijkt dat je bezittingen hebt, dan gaan we gauw om de tafel zitten. Fantastisch! Waarom dan niet eerder actie ondernomen?
  

Octopussy (143)

maandag 17 januari 2005
Fecundoleider ir. Bastiaan Koole roert zich. En niet met omfloerste trom. Zo bikkelt hij er in ons lopend discussieforum stevig op los tegen een paar ongelovige Thomassen die twijfelen aan zijn status, zijn goede bedoelingen en het waarheidsgehalte van zijn uitspraken. Maar hij reageerde ook in vloeiende stijl op ons commentaar in de vorige aflevering met de volgende e-mail:

“Geachte redactie,

Het ligt geheel niet in de bedoeling om ons bij uitsluiting te richten op de avonturen van Manuel Suurs. Het zij verre van ons. Manuel is een arme misleide ziel, die zich al vanaf eerste instantie, zoals ons onderzoek uitwijst, met een behoorlijke mate van misbaar als campionissimo van de investeerders opgeworpen heeft. Een goede reactie, ware het niet dat zijn oplossing bestond uit het vervangen van het gehele management van NewWorld Companies door vrindjes van hem, met in het bestuur van het geheel een koninklijke positie voor hemzelf. La ambición es toda.

De bemoeienissen van Jaap de Bode met het bedrijf, met in zijn slipstream Geurt Roos èn Robert van de Rhee, zijn eindig gebleken. Potvissen vreten Octopussies. Klaar.

De identiteiten van de veroorzakers van de problemen bij NewWorld Companies zijn voor ons zonneklaar. Manuel is met hen vergeleken slechts een gup. Mijn onderzoek wijst uit dat de problemen veroorzaakt werden door een verstoorde arbeidsrelatie tussen de aandeelhouders van NewWorld Products BV., de Nederlandse vertegenwoordiging van het geheel.

De rol van de bestuursleden van de stichtingen Wiedus en Vicus (tevens aandeelhouders van NWP) is een studie waard. In de rechtszaak die in voorbereiding is zullen gerechtelijke bekken meermalen openvallen. Het zal ons niet verbazen als bevoegde instanties het hoofdstuk “Controle op Stichtingen” in het wetboek een volledig nieuwe invulling gaan geven, met deze casus als uitgangspunt.

Ook is gebleken dat er door de aandeelhouders nogal royaal is omgesprongen met onroerend goed. Zo is er (natuurlijk bewijsbaar, Manuel) sprake van kantoorpanden in Barendrecht (twee maar liefst) en huizen in België en Marokko of all places. Gefinancierd door winsten die het bedrijf maakte of gefinancierd door de investeerders?

What price success? De oplossing voor investeerders wordt in de weg gestaan door randverschijnselen. Niets meer of minder. Op dit moment ben ik zover dat de randverschijnselen van buiten het bedrijf verdwenen zijn. Nu de randverschijnselen van binnen het bedrijf nog. De (gewezen) aandeelhouders van het geheel, het bestuur van de stichtingen, verscheidene intermediairs, maakt u de dubieuze borsten maar drijfnat.

Ik kies voor het gerechtstraject, echt niet de minste advocaat, en het dossier dat ik nù al tot mijn beschikking heb belooft juridische repercussies van mondiale proporties.

Zoals eerder gezegd: ik ben in Costa Rica geweest. Ik heb het bedrijf, het kantoor en de plantages gezien en ik ben onder de indruk. Een goed plan, goed uitgevoerd, goede mensen en een belofte voor de toekomst. Ik walg van de hebzucht, oneerlijkheid en vooral ook van de domheid die ik in de dossiers tegenkom. Bah.

Het maakt me alleen maar méér vastbesloten.

Vriendelijke groet

Bas Koole.”

Kloek. Zeer kloek, die Bas. Een man die zich manifesteert als de aanvoerder van een school potvissen die een octopussy als Geurt Roos moeiteloos opvreet heeft absoluut ballen. Tenzij... Oye el repicar furioso de castañuelas de Bassie y sigue con nosotros.

Octopussy (144)

dinsdag 18 januari 2005
Een paar dagen geleden al weer ontvingen wij een mailtje van ene Henk Otto. Dat mailtje had tot doel de positie van de nieuwe Fecundoridder ir. Bastiaan Koole te schragen en luidde aldus:

“Ik ben een van de investeerders die van de heer Koole het verzoek heeft gekregen om zijn reis naar Costa Rica mede te financieren. Na controle van zijn persoon en mogelijkheden heb ik besloten om daarop in te gaan. Als voorwaarde van mijn financiële bijdrage heb ik gesteld dat mij de eigendomspapieren zouden worden getoond. Na de terugkomst van de heer Koole vanuit Costa Rica heeft hij mij direct gebeld voor een afspraak. Op zondag 19 december heeft hij mij de betreffende papieren getoond in het bijzijn van andere investeerders.

Met vriendelijke groet.

Henk Otto”.

Als Henk al een investeerder is behoort hij in ieder geval niet tot de oude hap. Henk moet een nieuwe investeerder zijn. Als onze informatie juist is klopt dat. Hij zou namelijk na grootondernemer ir. Koole van 3500 euro te hebben voorzien voor diens trip naar Midden-Amerika in december ook nog 80 ruggen hebben geschokt bij een intermediair om zijn entree te kunnen maken bij Fecundo. Deze zou dat alleraardigste bedragje doorgestoten hebben naar bestuurslid Jan Schorsy. Die zou op zijn beurt dan weer een kwart van dat bedrag aan de betrokken intermediair hebben teruggegeven voor het afsluiten van een verzekering die aan het eind van de looptijd ook al 80 ruggen zou opleveren.

Maar de ondeugende intermediair in kwestie zou het geld van Henk Otto dat via Schorsy tot hem was gekomen in zijn eigen z(a)ak hebben gestoken. Normaliter zou bij een dergelijk gebeuren het aanroepen van een koddebeier voor de hand liggen, maar Henk zou de voorkeur hebben gegeven aan een persoonlijke benadering om zijn twintig ruggen van de rakker terug te krijgen. Vraag is of dat geschied is om Fecundo niet nog meer in opspraak te brengen dan het al is of dat een andere reden valide kan zijn. Dat laatste temeer omdat Henk bij tijd en wijle al dan niet telefonisch gecontacteerd zou worden door Geurt Roos. De octopussy die blijkbaar door de school potvissen van Koole over het hoofd is gezien. Stay fishingly tuned.

Octopussy (145)

donderdag 20 januari 2005
Naar aanleiding van onze revelatie in de vorige aflevering over wat financiële perikelen rond Henk Otto, een nieuwkomer in het Fecundo-milieu, ontvingen wij een pissig mailtje van de daarbij betrokken intermediair. Hij schreef:

“De held die de loze beschuldigingen aan het adres van de genoemde intermediair zend moet zich eerst eens vervoegen bij de intermediair om te horen hoe de kwestie in werkelijkheid is in plaats van loze beschuldigingen te doen die niet op waarheid berusten. De heer Otto wilde zelf dat de polis niet via NWC werd gesloten en heeft later na veel wikken en wegen besloten om de polis alsnog niet af te sluiten en het geld gewoon teruggekregen. Dus trek niet zomaar mensen door het slijk en pak de mensen aan die gelden hebben lopen te pikken en daardoor het vertrouwen van de mensen hebben misbruikt”.

Waarvan acte. Dus als we het allemaal goed begrijpen is het zo gegaan: Henk Otto maakt zijn entree bij Fecundo met 80 ruggen. Daar krijgt hij ingefluisterd dat er een leuke verzekering is af te sluiten die na verloop van tijd 20 ruggen verandert in 80. Al dan niet via het met Fecundo gelieerde NWC, maar in beide gevallen liefdevol verzorgd door de intermediair die nu zo pissig is. Henk wikt en weegt, ziet er uiteindelijk helemaal van af en krijgt zonder enig gekissebis zijn poen terug. Daaruit maken wij op dat die twintig ruggen al wel bij de intermediair lagen, maar dat Otto bij nader inzien besloot geen poot onder de polis te zetten. Om welke reden dan ook. Correct us if we’re wrong.

Wij zijn niet vies van een gezond robbertje moddervechten. Daarom hopen wij bijna op een reactie. Van de “held” of zo. Gaat uw liefde ook uit naar rondvliegende kluiten? Dan moet u tuned stayen.

Octopussy (146)

dinsdag 25 januari 2005
Wij herinneren ons nog als de dag van gisteren of eergisteren dat ir. Bas Koole, de nieuwe leider van de Fecundo-tribe, als een potvis de lastige octopussies van zich had afgeschud. Onder wie de nog immer vervaarlijke Geurt Roos, de ex-luitenant van prinses Mabel’s dominee. Bas was ermee klaar. Zei hij toen. Maar was dat echt zo? Wij zonden hem de volgende mail:

“Geachte heer Koole,

Via via en weer via hebben wij vernomen dat u vrij recentelijk bezoek zou hebben gehad van een paar vertegenwoordigers van een incassobureau onder leiding van de heer Roos. Als dat juist is kunt u ons dan duidelijk maken op welke gronden die poging tot incasso werd gedaan en namens welke schuldeiser?

Verder zouden wij graag willen weten of het ging om een wettig gedeponeerd incassobureau, of de methodiek van de betrokken heren strookte met de normale omgangsvormen die van een dergelijk instituut verwacht mogen worden en zo niet of u in dat geval aangifte heeft gedaan bij de lokale bromsnorren?”.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Bas schreef:

“Uit mij moverende overwegingen kan ik hier nog niet op ingaan, maar er zijn inderdaad aangiftes gedaan bij de lokale bromsnorren. Ik zal u als wij in rustiger vaarwater zijn gekomen volledig informeren. De veiligheid van personen is belangrijker”.

Snappen we. Maar tussen de regels door geeft Bas toe dat hij op Geurt’s lijstje van collectors items stond en dat ie daarvoor aan de deur is geweest. Waardoor Bas zich weer geroepen voelde om de bromsnorren in de arm te nemen. Zal wel moeilijk zijn geweest want die anticiperen nu al op de order van Donner elke volgeling van Mohammed die ze in het snotje krijgen op zijn hoofd zetten om te zien of er een briefje van Osama uitvalt. Maar het is Bas toch gelukt. Vragen we ons nog wel af namens wie Geurt optrad. Namens zichzelf en/of nog andere belanghebbenden die nog iets tegoed menen te hebben uit de ruif van Fecundo of zich alsnog van een warm plekje binnen de club willen verzekeren nu Bas en zijn compagnon Jan Schorsy de hele boel naar zich hebben toegetrokken? Dat plekje is echt wel de moeite waard. Want iedereen mag dan wel denken dat het alleen maar om de sinaasappelen gaat, het gaat eigenlijk meer om de meloenen. Euro. En dat is wel een incasso waard. Stay tuned.

Octopussy (147)

woensdag 26 januari 2005
Hoe was het ook weer? Ir. Bas Koole, de ondernemer die zijn carrière ooit op gang bracht in het oostblok, zou als een potvis de octopussies uit de Fecundogelederen hebben geslingerd. Een van hen was Geurt Roos, die namens een paar ons onbekende investeerders en zichzelf in het veld was om hun belangen veilig te stellen. Roos ging daarbij zelfs zo ver om letterlijk bij Koole aan te kloppen voor een incasso. Volgens Bassie tevergeefs. Hij zou op zijn beurt Geurt tot dimmen hebben gemaand door een stel Slavisch sprekende somberlingen naar de vroegere sterke man van Klaas Bruinsma te sturen. Dat zou het gewenste effect hebben gehad. Een hoop heisa met op het oog weinig wol. Maar dat laatste valt erg mee. De hele sinaasappelenmenagerie in Costa Rica zou namelijk zo’n 18 miljoen dollar waard zijn en sinds kort zijn ondergebracht bij Heimdaal SA. Een onderneming waarvan de aandelen broederlijk zouden zijn verdeeld tussen ir. Bas en Jan Schorsy, een van de mannen van het eerste uur.

In hoeverre de oorspronkelijke beleggers van Fecundo en de andere betrokken clubs nog in het stuk voorkomen is onduidelijk. Bassie en Jan zouden in ieder geval zonder enig vooroverleg met hen het plan hebben opgevat om een hypotheek van 1 miljoen euro af te sluiten op naam van Heimdaal. Die feestelijke gebeurtenis zou volgens onze bronnen 29 januari a.s. zijn beslag krijgen. Tenzij iemand uit de speurneuzensfeer dat toch al te bar vindt worden. Maar die mag zich dan wel haasten, want de tijd dringt. Stay tuned.*

* zie ook de ingezonden brief over deze materie van de heer A. Stroober dd. 25 januari op ons lopend discussieforum.

Octopussy (148)

vrijdag 28 januari 2005
Deze serie begint steeds meer te lijken op een pingpongtafel. Was aflevering 147 woensdag een ping in de richting van ir. Bas Koole, gisteren sloeg hij een wat trage pong terug. Gezien het grimmige karakter van de match komt langzamerhand zelfs een pang in zicht, maar laten we hopen dat iedereen cool blijft. Bas mailde het volgende:

“Niet zo snel deze keer maar als er wordt gesproken over een Slavische connectie bedoelen de opponenten misschien mijn vrouw en kind daarmee. Dat zijn de enigen die deze taal machtig zijn.
Over het incassotraject doe ik geen mededelingen meer want er zijn regelmatig personen die denken mij hierin te kunnen bijstaan voor een ruim honorarium.
Ook hebben we last gehad van enige parasieten maar deze hebben we met een ruime dosis achterban zoals zij dat zelf noemden laten wederkeren tot schepsel der ongedierte. Hier zullen wij de komende tijd niet veel meer van horen. Zij het misschien via dit medium, maar dat is leuk voor de lezer.

Het valt mij wel op dat Sint Manuel [Suurs, red.] heel rustig is. Ik herinner mij nog goed zijn oproep aan mij om aan te tonen dat ik werkelijk over de stukken beschik, waarop ik hem heb uitgenodigd voor diner bij kaarslicht. Maar de kaarsen zijn op en Sint Manuel is niet verschenen. Misschien ook in rook opgegaan zoals de 47.000 flappen die hij heeft geïnvesteerd bij de Westduitse vensterbank. Ballen in je taal is gemakkelijk via via, maar ballen hebben om te reageren is lastig. Maar ja. Ik ben niet de dupe van jouw handelen Manuel, maar jouw klanten en de investeerders die wel voldaan hebben. Ik stuur ze tegenwoordig maar door naar jou. Als bestuurder geven wij naam, adres en telefoonnummer.

Er zitten lieden bij die hun tanden laten zien en behoorlijk in de buidel gaan tasten om Sint Manuel de oren te wassen. En ik beschik nog wel over een leuke pot zeep.

Verder moeten de heren met de diepe zakken zich voorbereiden op bezoek van bussen vol met bezoekers die allemaal dezelfde vraag hebben: waar is onze oorlogskas?

Ik zal uitzien naar mijn troepen en deze aanvoeren als een generaal en aanwijzingen geven hoe de vijand verslagen kan worden”.

Bloemrijk van Bas. Heel bloemrijk. Maar wel oude Suurswijn in nieuwe zakken. Bovendien is het opvallend dat ie nergens ingaat op de vermelding in aflevering 147 van het nakende afsluiten van een hypotheekovereenkomst in Costa Rica ter waarde van 1 miljoen dollar. Op eigen houtje. Ten behoeve van Heimdal, het vehikel van Koole en Schorsy. Ons is ingefluisterd dat na de vreugdevolle ondertekening volgens de Costaricaanse rechtsregels de oorspronkelijke investeerders volledig zijn overgeleverd aan de bestuurlijke driften van beide initiatiefrijke heren. Of dat tot achter de komma voldoet aan de Nederlandse rechtsregels is weer een andere kwestie. We zullen er nog van horen. Stay tuned.

Octopussy (149)

maandag 31 januari 2005
Niet dat onze aanvankelijke berichtgeving daarop doelde, maar naast de gezinsleden van ir. Bas Koole blijkt er inderdaad nog een Slavische connectie te bestaan binnen de Heimdal-contreien. In een ironische coming out erkende Jan Schorsy tegenover ons dat een van zijn voorvaderen in de achttiende eeuw besloot om uit Wit-Rusland naar Nederland te verhuizen. Die ondernemende man kwam uit het dorpje Shchorsy en de rest begrijpt u wel. Wij houden wel van dit soort luim.
Maar daar liet Jan het niet bij zitten. Hij schreef ook nog het volgende:

“ ... Een paar dingen die u wellicht kunt meenemen:

• U refereert op verschillende plaatsen aan aangiftes, bromsnorren (al dan niet lokale), speurneuzen die al dan niet zouden moeten ingrijpen enzovoort. Op 26 februari 2004 heb ik uitgebreid (en aangetekend) aangifte gedaan aan een mijns inziens aangewezen instantie: het Landelijk Parket te Rotterdam, ter attentie van Officier van Justitie mr. Fred Teeven. Degene die belast is met de afdeling Zware Criminaliteit. Tot mijn eeuwigdurende verrassing (en laat ik eerlijk zijn: mateloze irritatie) heeft deze heer noch één van de heren onder zijn jurisdictie het opportuun gevonden om enige actie te ondernemen. Er kon zelfs geen ontvangstbewijs vanaf. Had ik er een jus van Jihad en terrorisme over moeten gooien om aandacht te krijgen?
  
• Mr. J. Wind werd door de rechtbank in Middelburg op 26 juni 2004 aangesteld als curator in het faillissement van New World Products BV. Ik denk te mogen stellen dat in zo’n geval de curator dan fluks contact zoekt met de bestuurders van de onderneming. Niets van dit alles. Krijgshaftige taal in kranten als de Provinciale Zeeuwse Courant en het Brabants Nieuwsblad, interviews bij VARA’s Kassa en Omroep Zeeland, maar ìk heb hem nooit gesproken. Wel klagen dat er zo weinig investeerders contact met hem opnemen. Vraag dan aan mij of ik hem het investeerdersbestand wil leveren, dan kan hij zelf contact met ze opnemen. Speelt op de een of andere manier het feit dat er in NWP een waarde zit van circa 1 miljoen euro tegenover slechts 100.000 euro aan schulden een rol?
  
• De FIOD/ECD heeft medio april de administratie en de server in beslag genomen bij NewWorld Products BV. En ik ben gehoord als verdachte. Van april tot heden, 10 maanden, nog helemaal niets gehoord, terwijl ik daar ook het een en ander verklaard heb. Met namen, toenamen en pseudoniemen.
  
• In uw artikelen tendeert u naar een ironische ondertoon, soms zelfs naar een sarcastische. Begrijpelijk vanuit uw positie, want daaraan en aan het aanwakkeren van smeulende warmtebronnen ontleent u uw bestaansrecht. Neemt u echter van mij aan dat het niet louter boeven zijn die om NWP / Fecundo heencirkelen. Jammer genoeg het merendeel wel, maar er zijn ook mensen die proberen te doen wat ooit is toegezegd aan de investeerders en die ook nu nog deze mensen niet in de steek laten. Als er zakelijke beslissingen genomen dienen te worden, dan worden die genomen. Niet uit eigen belang, maar om de zaak in Costa Rica overeind te houden terwijl het onweer in Nederland langzaam voorbijtrekt. Trouwens, een hypotheek in Costa Rica? Onzin.
  
• Er zijn plenty quasi-deskundigen aan het woord geweest in uw rubrieken maar, heel onbescheiden, mijn Nederlandse gelijke op het gebied van Costaricaans recht werkt hooguit op de Costaricaanse ambassade in Den Haag. Anders was De Bode er in het verleden al lang in geslaagd de eigendommen op zijn naam te krijgen.
  
• Ten laatste: de hele herrie ontstond in november 2003 en per medio december van dat jaar deelden wij de investeerders mee dat er geen rendement meer zou worden uitgekeerd. Dacht u dat een bestuurder die een béétje knip voor zijn neus waard is en malversaties in gedachten had niet al in augustus 2003 zijn biezen had gepakt om in Costaricaanse zon eindeloos te kunnen rondtoeren in een Mack of Peterbilt over in totaal 2013 hectaren, volkomen ongestraft? Om dan bij een te hoge temperatuur te kunnen uitrusten in het koelcellencomplex van 9600 m3? Geloof me, ik vind dat ik wel een knip voor de neus waard ben en daarom ben ik er nog steeds. Voor uw informatie: mijn paspoort werd pas in maart 2004 ingenomen door curator Buijs van Heimdal Nederland, dus ik had tijd genoeg tijd om te verdwijnen. De curator (saillant detail) kwam pas op het idee van die paspoortinname na een bezoek van niemand minder dan ... de heilige Manuel [Suurs, red.] van Griekenland. Een gesprek dat volgens de declaratie van de curator (die lui moeten ook eten) liefst 75 minuten duurde.

Octopussy (150)

dinsdag 1 februari 2005
We zijn langzamerhand toe aan de apotheose van de slag om de Costaricaanse sinaasappelenboomgaard. Gisteren roerde de met Witrussische genen toegeruste Jan Schorsy zich al heftig in deze kolommen. Een vastberaden Middelburger, die naast zijn voordeur een kindvriendelijke afbeelding heeft bevestigd van een vuist met een pistool en de tekst: “Pas op voor de eigenaar. Vergeet de hond maar. Hier waak ik. Betreden op eigen risico”. Je zal de huisarts wezen.

Hoe dan ook, Jan kreeg veel lof voor zijn ontboezemingen van ir. Bas Koole. Zijn maatje bij Heimdal, als we het goed begrepen hebben. Basje schreef het volgende:

“Mooie woorden Jan. Nu eens even zien of de landelijke bromsnorren echt wat tegen je hebben of gewoon maar wat zitten te zwammen en luisteren naar zangvogels als De Bode en Suurs.

Mijne heren, ook voor u geldt als u geen zaak heeft probeer er dan ook niet een te verzinnen. Elke juridische aktie van uw kant zien we met vertrouwen tegemoet. Mind your steps. De komende week zal ik voor veel opschudding zorgen door zeer gevoelige informatie over een aantal heren via dit medium openbaar te maken, welke ik reeds bij de snuffelaars van de FIOD en de ECD heb laten bezorgen. Het zal zeer onrustig worden in den lande.

De volgende akties zijn door mij uitgevoerd:

• J.J. de Bode. 2,2 miljoen euro onttrokken aan diverse rekeningen. Aangifte gedaan wegens oplichting en verduistering, valse facturen, BTW-fraude, ten tijde van de wet schuldsanering natuurlijke personen handelingen verricht op persoonlijke titel. Kan dadelijk genieten van San Quentin in plaats van San José.
  
• M. Suurs. 470.000 euro verduisterd van Fecundogelden. Aangifte gedaan wegens valse voorlichting, bestuurdersaansprakelijkheid. Kan lekker genieten van de zonsopgang in De Schie.
  
• L.K. 5000 euro aansprakelijkheid, valsheid in geschrifte in samenwerking met J. J. de Bode. BTW-fraude.
  
• P. v.d. Toren. 1,9 miljoen euro. Oplichting en verduistering. Heeft leuke Ferrari’s staan. Ik weet nog wel een leuke opkoper van oudroest.
  
• Stichting Wiedus en Vicus. 4 miljoen 160.000 euro. Onrechtmatig handelen met investeerdersgelden, contractbreuk en zich voordoen als gemachtigde. Heren hebben een leuk pandje. Steen voor steen afbreken die handel.
  
• JMH. 1 miljoen euro. Beroepsaansprakelijkheid, contractbreuk, wanprestatie. De heren hebben zeker geen papier kunnen kopen van de voorschotten.
  
• H. van de Lande. 500.000 euro. Lening voor een klomp en een zeiltje niet op tijd terugbetaald. Kapitein zonder pet.
  
• Notaris Groeneveld. 1 miljoen euro. Beroepsaansprakelijkheid. Vergeten te vragen naar de naam van een begunstigde. Foutje, bedankt.
  
• Sontrop & Hommerson. 1,1 miljoen euro. Oplichting en fraude. Aangifte gedaan bij de bromsnorren. Zoals bij zoveel verzekeringsboeren wel premie betalen maar alle truken uit de kast als het op betalen aankomt. Ik zou het een groot genoegen vinden als ze de kast ingingen.
  
• En het beste houden we voor het laatst: Ben Ansems. Belastingfraude, verzwijgen van inkomsten, ook in België oplichting van aandeelhouders en het niet opgeven van onkostenvergoedingen tot het leuke bedragje van 1 miljoen euro, huisje bij de Bels en in Marokko. Het zal wel een paar jaar een flatje worden in de Bijlmer.
  

Octopussy (151)

donderdag 3 februari 2005
Hoppa, de Fecundobeer is los. Wij ontvingen vandaag de eerste aflevering van naar wij hopen een lange reeks van onthullingen die ons bij een eerdere gelegenheid is beloofd door onze eigen Nostradamus, ir. Bas Koole. Hij schreef het volgende:

“Ik heb u medegedeeld dat er veel gaat gebeuren. Wij hebben het volgende vonnis binnengekregen dat de Stichting Vicus heel stil probeert te houden. En ik weet waarom.

Het kasteel Barendrecht brokkelt langzaam af. De eerste rechtzaak over de vraag of ze aan een investeerder moesten terugbetalen of niet hebben ze verloren.

Het vonnis luidt:
Onzorgvuldig handelen en onvoldoende onderbouwde verklaringen.

Ernstige tekortkomingen in het nakomen van haar verplichtingen.

Dit betekent dat de Stichting Vicus de door haar ontvangen gelden ten bedrage van 150.000 euro aan eiseres zal dienen terug te betalen. Vermeerderd met de wettelijke rente. Tevens dient zij als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten te worden veroordeeld.

Totaal dus: 150.000 (hoofdsom) + 2895 (griffiekosten) + 538,79 (overige verschotten) + 4974 (salaris procureur) = 158407,79 euro. Vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Kassa!!!!! Kassa!!!!!

Alle investeerders kunnen via Fecundo de titel van dit vonnis verkrijgen en wij zullen verder verwijzen. Er komen nog veel meer van deze opstekers. Het rode leger is in opmars richting Barendrecht (Vicus), Den Bosch (M. Suurs), Kalmthout (B. Ansems) en Werkhoven (J.J. de Bode). Aan alle heren die gelden vrijwillig willen terugbetalen aan de investeerders geef ik hierbij de mogelijkheid om met mij een dialoog om er zonder al teveel kleerscheuren vanaf te komen.

Bas Koole”.

Schroeiende taal, die haast on-Nederlands aandoet. Bas hanteert de knoet en dat moet een siddering teweeg brengen onder degenen die de boel bij Fecundo het moeras in hebben geholpen. Wij wachten de verdere gebeurtenissen met gepaste eerbied af. Stay tuned.

Octopussy (152)

vrijdag 4 februari 2005
Naar aanleiding van het geroffel van ir. Bas Koole op zijn eigen in de sportschool gestaalde borst kregen we vanuit Fecundo-gelederen wel enig commentaar. Ir. Bas zou pronken met veren die hem niet toekwamen en bovendien rijkelijk belegen waren. Het vonnis waarmee Bassie gisteren kwam aandragen dateerde namelijk al van 24 november 2004 en was gepubliceerd op 16 december van hetzelfde jaar. En dat die mevrouw uit Bloemendaal inderdaad haar euro’s terugkrijgt is de vraag, want hoewel we daar niks over hebben vernomen kan de Stichting Vicus in hoger beroep zijn gegaan.

De juridische procedure was bovendien al aangespannen lang voordat ir. Bas zijn hoofd boven het maaiveld verhief. Kortom, hij had er eigenlijk geen malle moer mee te maken gehad. Dat hij blij “Kassa, kassa” riep is best begrijpelijk, maar enige bescheidenheid zou hem wellicht sieren. Hoewel het ook onderdeel kan zijn van een psychologische oorlogsvoering om de schuldenaren te bewegen over de brug te komen voor hij echt, zoals beloofd, aan (dure) gerechtelijke procedures tegen ze moet beginnen of (dure) jongens van een welbekend incassoburo op hun dak moet sturen. Stay tuned.

Octopussy (153)

dinsdag 8 februari 2005
Oeps. Slordig. Vergeten aandacht te besteden aan een buitengemeen interessante inside-mail van Jan Schorsy, de man zonder hond. Hij schreef op 3 februari het volgende:

“De gebeurtenissen van de voorbije dagen wijzen erop dat uw website invloed uitoefent tot in de hoogste kringen, hetgeen uw bestaansrecht maar weer eens bevestigt. Wat blijkt? De heren speurders van de FIOD/ECD zijn verdachten aan het horen. Lieden die op enigerlei wijze in de zaak NWC verwikkeld zitten of zaten. Naar zeggen zijn zij vooral uitermate geïnteresseerd in de volgende delen van de Sinaasappelsaga:

• De avonturen van J.J. de Bode in Costa Citrus
  
• Vicus in vreemde valuta verwikkelingen
  
• Alleen op de rekening (vrij naar Hector Malot)
  

Octopussy (154)

zaterdag 12 februari 2005
Een van de luitjes die door de onverveerde Fecundopresident a.i. Bastiaan Koole langs juridische weg bij het strottenhoofd zal worden gegrepen is ook al een man van het eerste uur: Ben Ansems *. Er zou zo’n anderhalf miljoen euro uit Ben geperst moeten worden, alleen weten we niet exact hoe Bassie aan dat bedrag is gekomen en waar dat bedrag vandaan komt. Duidelijk is wel dat in ieder geval een deel van dat bedrag gerelateerd is aan onze ouwe vertrouwde sunseeker Jaap de Bode. Die heeft Ben namelijk in 2003 een leninkje van in totaal 400.000 euro bezorgd.Waar die poen vandaan kwam is nog eventjes de vraag.

Japie is in de loop der jaren uitgegroeid tot een vermaard illusionist, maar dan wel een die nogal slordig met zijn cq. andermans geld placht om te gaan. Daardoor raakte hij uiteraard van tijd tot tijd wel eens in betalingsmoeilijkheden.

Zo stond hij bijvoorbeeld op een stormachtige dag in 2004 in zijn woonplaats Werkhoven ineens oog in oog met een niet te onderschatten schuldeiser: de heer R. A. Maurits uit Bosch en Duin. Die zwaaide zelfs met een pistool om zijn eisen kracht bij te zetten. Tenminste als we het verhaal van “De zwarte hand” uit aflevering 133 mogen geloven. Mogelijk dat Jaap na die showdown een doos eieren voor zijn geld heeft gekozen, want in mei 2004 bleek hij voornoemde lening te hebben gecedeerd aan de heer R.A. Maurits. Of liever aan diens holding RAM BV.

Logisch dus dat Ben Ansems, die zowel in het Marokkaanse Harhoura als in het Belgische Kalmthout een adresje deelt met zijn gade, ineens geconfronteerd werd met de heer Maurits, die gaarne even 4 ton euro wilde zien. Nou wordt de friet niet zo heet gegeten als ie in de zak wordt gefrommeld. Er rolde dus een overeenkomst uit waarbij Ansems zich verplichtte op uiterlijk 27 mei 2007 de lening, die inclusief allerlei administratieve kosten werd opgetrokken tot 410.000 euro, terug te hebben betaald. Plus een jaarlijkse rente van vijf procent. Als zekerstelling diende een hypotheek van 440.000 euro op Ansem’s hutje in Kalmthout.

Dat was overigens een tweede hypotheek. De eerste ten bedrage van 245.000 euro was al eens afgesloten bij de KBC, een bank in België die nog niet zo heel lang geleden een tsunami van witwasbeschuldigingen over zich heen kreeg. Het antwoord op de vraag of Ben dat allemaal tijdig kan ophoesten moeten we u schuldig blijven. En dat geldt eveneens voor de claim van 1,5 meloen die Bassie zegt te gaan indienen. Donker weer daar in Kalmthout.

* Zie de lijst van kwaaie pieren die Bassie op 10 febuari in zijn neuwsbrief heeft gezet op ons discussieforum bij Kleintje Muurkrant.

Octopussy (155)

dinsdag 22 februari 2005
Het aftellen bij Fecundo is begonnen. De leden die zich op 28 februari nog niet juichend achter voorzitter a.i. Koole hebben geschaard kunnen wat hem betreft de sinaasappelboom in. Wie niet mee wil of kan (want je moet wel een bedragje schokken om in te mogen stappen) wordt rücksichtlos achtergelaten. Bassie’s karavaan trekt verder. Desnoods uitgedund.
En dat het de sabelkletterende Fecundo-leider menens is moge blijken uit zijn behandeling van brutale dissidenten. Zo had Manuel Suurs, de Bossche ondernemer en oud-bestuurslid van Fecundo ten tijde van het De Bode-regime, zich nog niet tot de leden gewend met een oproep totverzamelen om Bassie tot overleg te dwingen of de leider sloeg luidruchtig terug. Hij deed aangifte van de wandaden die Suurs volgens hem had gepleegd (zoals oplichting, valsheid in geschrifte en verduistering) en stelde de leden daarvan ferm toeterend op de hoogte.
In totaal zou het daarbij gaan om een sommetje dat tegen de 5 ton euro aanligt. Daartoe zouden ook de 179.000 euro behoren die als derdegelden waren gestald bij de Hilversumse advocaat Victor Boitelle, die ze op zijn beurt weer zou hebben doorgestoten naar Jaap de Bode, onze momenteel achter de einder verdwenen sunseeker.
Kwaaie tongen beweren dat Bassie zoveel kabaal maakt omdat hij wel tachtig procent van de leden achter zich moet zien te verzamelen om een beetje knappies allerlei gerechtelijke procedures te kunnen voeren en de boel in Costa Rica op de rails te houden. Dat gaat pakembeet zo’n 35.000 euro per maand kosten en de bodem van de Fecundo-kas is in zijn geheel zichtbaar. Dus de bijdrages van de leden zijn hard nodig, desnoods als pindakaas uitgesmeerd over de komende jaren.
In hoeverre Bassie bezig is met een mission impossible moet in de nabije toekomst blijken.
Vooral de situatie in Costa Rica is volgens insiders niet om over a la casa te schrijven. Toen daar alles nog botertje tot de boom leek zouden er een kleine 200 man aan de slag zijn geweest om de natuur een halt toe te roepen. Daar zouden er nog achttien van over zijn en die zouden met het ook al gedecimeerde hulpmiddelenpark een vergeefse strijd voeren tegen het oprukkende onkruid. Vandaar misschien het gerucht dat onze ingenieur uit Soest binnenkort voor twee weken naar Costa Rica vertrekt om opnieuw het slagveld te overzien. Onderwijl tikt de klok. Stay tuned.

Fecundo à la Schorsy (1)

woensdag 16 maart 2005
Wij hebben ons al een tijdje rustig gehouden in de zaak rond Fecundo in onze serie Octopussy. Het werd allemaal teveel welles nietes en tromgeroffel. Bovendien konden veel van onze lezers er weinig chocola meer van maken omdat ze geen inzicht hadden hoe de chaos in het pre-Bassiaanse tijdperk was ontstaan. Jan Schorsy, de huidige secondant van de vroegere oostblokvaarder Kool maar tevens een van de founding fathers van de Costaricaanse sinaasappelmijn, heeft in 2003 dat allemaal samengevat in een historisch schrijven. En over dat schrijven kunnen we sinds kort beschikken.

Niet overal rooie oortjes, maar toch boeiend om te lezen hoe Schorsy cs. in de loop van de tijd steeds verder de berm in raakten en de poen van de beleggers steeds meer in het slootje daarnaast dreigde te plompen.

De onderneming werd blijkens het epistel in 1998 van de grond getrokken door Ben Ansems en Jan Schorsy himself. Doel was in Costa Rica landbouwgrond aan te kopen met poen van Nederlandse beleggers en te exploiteren.

Voor een dergelijke onderneming heb je een registeraccountant nodig. Niet van harte misschien, maar het mot. Tot eind 2000 was PriceWaterhouseCooper de gelukkige. Toen ontstond er echter hommeles. Waarover dat ging vermeldt romancier Schorsy niet, maar hij zag zich samen met zijn zakengabber Ansems wel genoodzaakt om naar een andere accountant uit te kijken. Dat werd JMH, een oude relatie van Ansems in Rotjeknor die niet lang daarna naar Barendrecht verhuisde.

De luitjes van JMH zagen het helemaal zitten, maar wilden wel graag eerst eens even een kijken nemen in Costa Rica om te zien of alles er wel gezond uitzag. Geef ze eens ongelijk. De overzeese menagerie van Ansems en Schorsy bleek er veelbelovend bij te liggen. Zodanig zelfs dat JMH graag wilde participeren. Da’s effe wat anders dan alleen de boeken bijhouden. Maar de oervaders van het gebeuren stemden toe en plotseling had de zaak vier in plaats van twee baasjes.

Of dat allemaal kosher is gegaan is de vraag, want wat vertelt onze Middelburgse historicus daarover? Het volgende:

“Hier is overigens nooit iets van op papier gezet. Wel zijn er stappen genomen om een Antilliaanse vennootschap op te richten, Sandia Investments NV, maar dat is nooit officieel geëffectueerd, alhoewel de vennootschap wel opgericht is en de rekening betaald. De aandelen zouden 25-25-25-25 verdeeld worden, waarbij de vennootschap die namens Ansems de aandelen zou bezitten genaamd werd “De manen van Jupiter BV”, de vennootschap die de aandelen van Schorsy zou beheren zou heten “Heimdal BV”. De twee eigenaren van JMH, Sjef Hendriks en Aad van Wezel, zouden onder een andere naam meedoen”.

De gevolgde procedure leek om moeilijkheden te vragen. En die kwamen er dan ook. Stay tuned.

Octopussy (156)

donderdag 17 maart 2005
In deze serie zijn al heel wat luitjes voorbijgekomen met een wat schimmig verleden. Zo ook ir. Bas Koole, die momenteel als een missionaris het land doorklieft om Fecundo-beleggers te bewegen het geloof in de Costaricaanse sinaasappelmammon opnieuw te omhelzen. En offers te brengen. Om daarvoor later rijkelijk te worden beloond.

Wat heeft Bassie zowel vocaal als schriftelijk allemaal onthuld over zijn verleden?

Dat hij ingenieur is.

Dat hij vloeiend Hongaars en Roemeens spreekt.

Dat hij zeventien jaar achter het voormalig ijzeren gordijn heeft gewoond en gewerkt.

Dat hij bij P Varriel te Godolo de studie bouwkunde heeft afgerond op 32-jarige leeftijd.

Dat hij daarna nog 2 jaar economie en 3 jaar rechten heeft gestudeerd.

Dat hij in 1996 zijn ondernemingen heft uitgebreid en in 1999 deels heeft verkocht.

Dat hij zich in 2002 permanent in Nederland heeft gevestigd.

Dat hij nu een aantal kleine ondernemingen heeft, waaronder een kledingzaak.

Dat hij in Hongarije/Roemenië de zaak Roba srl. had/heeft die 250 woningen per jaar aflevert.

Dat hij in Hongarije/Roemenië de zaak Sc Reverse had/heeft die mag beschikken over ca. een half miljoen hectare bosbouw.

Dat hij nu nog 10 tot 15 bedrijven heeft (waarvan hij desgevraagd op een gezellig samenzijn in Ridderkerk 5 à 6 namen oplepelde).

Is dat imposant of is dat imposant? Maar wat zegt zijn Roemeense ex Rozalia Harkel met wie Bassemans tussen 1990 en 2002 getrouwd is geweest? Het volgende:

Bas is in Vlaardingen geboren. Hij is daar zijn carrière begonnen als stoffeerder en heeft later een meubelzaakje gehad. Dat ging op de fles en hij verhuisde rond 1996 naar het adres Pluutstraat 66 in Elburg. Samen met zijn Rozalia.

In dat rustieke plaatsje aan de boorden van het armzalige restant van de Zuiderzee woonde het echtpaar Koole een kleine vier jaar. Bas had een onduidelijk firmaatje onder de naam Kukoma en werkte voor een bedrijf in Nunspeet. Bijna huisje, beestje, boompje. Bijna, want het echtpaar Koole uit de Pluutstraat werd regelmatig bedreigd en er vlogen zelfs stenen door de ramen.

Dan moet er toch iets aan de hand zijn geweest zou je zeggen. Klopt. Volgens Rozalia had Bas een paar inwoners van Elburg gedupeerd. We mogen aannemen dat zij financieel gedupeerd bedoelt. Er zou zelfs ene Dan Aalders rondlopen die nog een paar tonnetjes van Bassie krijgt. Maar waar die Aalders uithing wist ze niet meer.

Najaar 1999 besloot Bas dat het tijd was om te vertrekken. Met de noorderzon naar Friesland. Zonder zich te laten uitschrijven zodat de huidige bewoners van het pand in Elburg nog steeds verrast worden met aanmaningen, bekeuringen uit Friesland, brieven van incassobureaus, van de ABN Amro, enzovoort enzovoort.

Het verblijf in Friesland duurde niet al te lang. December 1999 trok het echtpaar Koole om veiligheidsredenen spoorslags naar Roemenië, het geboorteland van Rozalia. Een soort onderduikactie volgens haar. Een truc die Bas in 1990 ook al zou hebben uitgehaald na de scheiding van zijn eerste vrouw. Toen zou Bas voor zo’n drie à vier maanden de poten hebben genomen naar Hongarije.

Daar zou hij voor hij Rozalia leerde kennen ook nog een andere dame hebben gepraaid. Zij zou samen met haar broer de eigenaar zijn van Roba srl. Een eenmanszaak die zich staande houdt met kleinschalig vervoer. Die oplevering van 250 woningen per jaar moet waarschijnlijk als een dichterlijke vrijheid van Bassie worden gezien.

Dat geldt eveneens voor Sc Reverse. Daar schuilt een kleine discotheek onder maar zeker geen half miljoen hectare bosbouw. Over slok op een borrel gesproken. En die kledingzaak, Catwalk, is eigenlijk van zijn huidige echtgenote, maar is wel op zijn naam gezet.

Studie? Ingenieur? Kolder, raast Rozalia verder. Vloeiend Hongaars en Roemeens? Hooguit “goeiemorgen”.

De Roemeense heeft alle reden om eens flink uit te pakken over haar voormalige echtgenoot.

Zij zit na haar scheiding in een tweekamer-woninkje zonder alimentatie of compensatie. En dat valt hier al niet mee, laat staan in Roemenië.

Al met al wordt het beeld van Bassie knap diffuus. Er lijkt binnen het toch al zo geplaagde Fecundo opnieuw een debacle op komst. En wij? Wij houden de thermometer in het daarvoor bestemde gat. Stay tuned.

Octopussy (157)

vrijdag 18 maart 2005
We zijn in de Fecundo-saga wel wat gewend, maar we zijn nu bij een episode terechtgekomen die een soapschrijver niet zo maar zou bedenken. Zelfs niet in Nederland.

Rozalia’s ontboezemingen in de laatste aflevering riepen namelijk de volgende emotionele reactie op bij voorzitter a.i. ingenieur Bas Koole:

“Leuk bericht is er verschenen over mij. Wel, het is toch heel erg als je in een tweekamer-woning woont [let wel met een zwembad van 15 bij 5 meter, 1,5 hectare tuin, diverse stukken grond, een nieuwe discotheek, diverse vrachtwagens, een BMW 318 voor je verjaardag, je zus Elizabeth, je man Youri en twee kinderen plus een pleegkind, mijn ex en ik, let wel allemaal op 2 kamers]. Effe nadenken!!!!! En je hebt nu niets meer. Hoe moet je dan verder met je leven?

Welnu je probeert 10.000 euro af te persen van je ex onder bedreiging dat je anders slechte informatie over hem zal verspreiden. Haar mail doe ik er even bij en mogelijk ook de aangifte wegens afpersing en smaad. Maar ja, dan heb ik geen geheimen. Dus ik laat me niet afpersen door mijn ex-vrouw.

In Friesland heb ik nooit gewoond. In Elburg wel en in Vlaardingen. Vanaf 1991 was ik getrouwd met R. Harkel in gemeenschap van goederen. Als zij vindt recht te hebben op allementatie, dan staat het haar vrij om de rechtbank op te zoeken en deze aan te vragen. Maarrrrrrrrrr, dan moet er ook nog even gedeeld worden in de boedel. Dus Roza, dat gaan we dan maar doen vind ik.

Toen ik voor werkzaamheden in Nederland was vond deze dame het normaal om haar man te belazeren. Dit alles vier jaar terug. Maar ze vergeet te vertellen dat de eigendommen wel op haar naam staan maar niet gedeeld zijn bij de scheiding [dit kan alsnog hoor]. Vijftig procent van de aandelen zijn van mij. Ro Ba, Roos en Bas.

Over dit alles zal ik kort zijn. Er komt nog wel een verregende zondagmiddag als Fecundo loopt, zodat ik er werk van kan maken deze dame de rekening te presenteren voor vijftig procent van het bezit.

Voor de rest is het geheel voor de lezers wat zij ervan vinden. Ik ga me niet verdedigen tegen dit soort onzin. Ik ga een sinaasappeltje stand by.

Jo esteed, Bas.”

Een beetje jammer dat onze Bas zich niet wenst te verdedigen tegen Rozalia’s onzin. Wij hadden bijvoorbeeld graag willen vernemen wie die geheimzinnige meneer Aalders is die nog een paar tonnetjes van de Fecundo-voorzitter tegoed zou zijn. Of Roba nou wel of niet 250 woningen per jaar aflevert. Wie en waarom er in Elburg stenen door de ramen keilden. Of Bas inderdaad de trotse eigenaar is van een slordige half miljoen hectare bosbouw. Zulke dingen dus. Maar goed, het is een keus.

Oh ja, wat schreef Rozalia eigenlijk in de door Bas genereus aan ons toegezonden mail van 10 maart jl.? Het volgende:

“Ik heb geen uitkering, geen werk. Als ik ook bij mijn scheiding was had je wel moeten betalen!!!! Niet zeiken lul. Je weet wat ik wil en je betaalt me wel. Ik wil dat je aan mijn naam via Western Union 10.000 euro overmaakt. Dat ik mijn leven hier op kan bouwen.
Het is geen grapje. Ik meen het. Als niet, dan doe ik alles uit de doeken over jou. En over de zaken die je niet hebt of had. En over je diploma dat je nooit hebt gehad. En over je carrière wat je zogenaamd hier hebt opgebouwd. Je hebt tot maandag uiterlijk de tijd om te betalen!!! Bas, ik meen het. Anders, je weet, je mooie wereldje van Fecundobeer gaat naar de kloten. Zie deze betaling als afrekening van 12 jaar huwelijk waar ik geen geld en carrière heb kunnen opbouwen.

De beste. En denk goed na wat is voor jou op dit moment belangrijker: tegenover mij verliezen of je bestaande wereldje, mijnheer de voorzittertje? Je hebt de tijd tot maandag!!!!

Doei.”

Je zal belegd hebben in Fecundo. Stay tuned.

Fecundo à la Schorsy (2)

zaterdag 19 maart 2005
Zoals gezegd, al vrij kort nadat de liaison tussen het kind van Ansems en Schorsy en JMH tot stand was gekomen kondigden zich de eerste moeilijkheden aan. Schorsy:

“Vanaf het begin liep het niet echt lekker. Enerzijds omdat wij vonden dat JMH in veel dingen te laks was, anderzijds omdat het bedrijf toen te maken kreeg met de AFM, eerder STE geheten (1). De laksheid bleek uit bijvoorbeeld het niet voeren van een administratie, achterstanden in het beantwoorden van vragen, het niet voldoende onderzoeken van mogelijkheden tot garantiestellingen bij de producten. Ook de situatie met de AFM is voor het grootste deel op het conto van JMH te schrijven. Het volgende was het geval:

Bij de start heette het bedrijf ProfitPlan Nederland BV en het product was eenvoudig, aankopen en verkopen van grond met een management-contract.

Daarna werd het product enigszins gecompliceerd, want er werd een vast rendement van 10 procent per jaar uitgekeerd, waarbij het product onder de jurisdictie van de AFM kwam te vallen. De AFM oordeelde dat het product onvoldoende uitgewerkt was en op sommige punten opgezet was in strijd met de wet. Hier zullen we niet verder ingaan op dit gegeven omdat er zeer veel documentatie aanwezig is om e.e.a. te documenteren.

De heren van JMH zijn naar de AFM gegaan en hebben daar de nodige herrie veroorzaakt, in ieder geval tot de graad waarin de AFM zich voornam om hier een voorbeeld te stellen. Omdat dit product, het ResultPlan, het enige product was dat gevoerd werd door het bedrijf, toen genaamd FinResult, en de AFM verdere verkoop verbood ontstond er een probleem.

Besloten werd een nieuw bedrijf op te richten, NewWorld Investments BV, en dit een aan de wet aangepaste versie van ResultPlan te verkopen. De veranderingen bestonden hieruit dat het inlegbedrag drastisch moest worden verhoogd.

Waar de AFM in het eerste geval een boete oplegde van 192.000 gulden besloot zij in het tweede geval niet tot een boete maar tot een strafrechtelijk gebeuren. Het hoger beroep moet nog dienen maar daarna zullen de bestuurders strafrechtelijk vervolgd gaan worden. Dat wil zeggen die bestuurders die aan te spreken zijn. Hendriks en Van Wezel staan niet officieel geregistreerd als bestuurders en Ansems kan op dit moment geklasseerd worden als een inwoner van Marokko met een buitenhuis in België. Blijft over: Schorsy”.

Let wel, Schorsy heeft het hier over de beginfase. Dat het verderop helemaal een zootje werd is dus niet echt verwonderlijk.
In deel 3 van deze serie maakt onze Jan gehaktballen van zijn maatje Ansems. En ook dat is weer smullen geblazen. Dus vooral voor de gehaktliefhebbers: stay tuned.

1. AFM staat voor Autoriteit Financiële Markten en is het speeltje van oud BVD-hoofd Arthur Docters van Leeuwen, alias Bul Super.

Fecundo à la Schorsy (3)

maandag 21 maart 2005
We hebben u gehaktballen beloofd en hoewel het pas maandag is serveren wij dus gehaktballen. Gemaakt door Jan Schorsy van zijn collega-pionier in het Costaricaanse sinaasappelenavontuur, Ben Ansems. Wij citeren lustig verder uit Schorsy’s rapport uit 2003:

“De persoon Ansems moet hier even nader toegelicht worden en vooral zijn functioneren.

Vanaf het begin is zijn aandeel in de werkzaamheden gering geweest. Enerzijds kwam dit door een behoorlijke mate van doofheid, waardoor hele stukken gesprek voor hem niet te begrijpen waren, anderzijds is de persoon Ansems iemand die aan een grenzeloze zelfoverschatting lijdt.

In het originele tweemanschap stelde hij zich immer voor als het brein, de controleur, de bewaker van het geld, en was hij altijd haantje de voorste als het om protocollaire zaken ging. Zoals gesprekken met ambassadeurs, burgemeesters en lieden van een soortgelijke signatuur. Hoogtepunt hiervan is een bezoek aan de president van Uruguay, dat supergedocumenteerd is, compleet met foto’s. Lastig hierbij was wel het feit dat hij geen enkele buitenlandse taal sprak, zelfs niet voor een klein beetje. Verdere psychologische ontboezemingen zullen hier niet volgen, want daartoe ben ik niet gekwalificeerd.

Feit is wel dat Ansems vond dat hij recht had op een huis, mede doordat de zaken zo goed gingen. Dit huis staat in Marokko. Er zijn vanuit de zaak verschillende bedragen overgemaakt tot een totaal van 345.000 gulden. Het huis is op naam van Ansems gezet in maart 2001.

Later dat jaar ben ik opgenomen in een ziekenhuis in Antwerpen om een bypassoperatie te krijgen en ben ik circa drie maanden buitenspel geweest.

Na deze drie maanden ben ik weer begonnen en er werd mij dringend geadviseerd om ook een huis te kopen, voor ontspanning. Ik ben inderdaad gaan kijken en ik heb iets gevonden in de zomer van 2002, een huis in Spanje van circa 400.000 euro. Aanbetaald is 121.000 euro. Toen bleek dat er aan het eind van 2001 een fors aantal verkeerde berekeningen was gemaakt die resulteerden in een tekort in Costa Rica van 600.000 dollar, waardoor het onmogelijk werd de rest te voldoen. De Spaanse wet is in zo’n geval duidelijk: huis kwijt.

In de tussentijd had Ansems echter uitgerekend dat hij een te goedkoop huis had gekocht en dat verschil wilde hij goedmaken door het aankopen van een huis in Kalmthout. Dit huis kostte 570.000 euro, waarvan hij 80.000 contant betaalde, een hypotheek afsloot van 245.000 euro en de rest wilde laten betalen door de zaak, zodat de zaken weer in evenwicht waren.

In het licht van bovenstaande heb ik geweigerd dit bedrag over te maken. Niet alleen wilde Ansems dat de zaak dit betaalde maar tevens had hij een keuken en badkamer gekocht die ook maar door de zaak moesten worden betaald, respectievelijk voor 50.000 en 45.000 euro. Ook dit heb ik geweigerd.”

Jan schreef weliswaar even flink van zich af, maar toch wordt wel duidelijk dat niet alleen een bal gehakt als Ansems zich lekker warmde aan het door beleggers betaalde vuur, maar dat Jan daar zelf ook niet vies van was. En hij mag dan later de boel wat hebben bijgestuurd, de nog steeds of opnieuw aan het roer van de sinaasappelenboot zittende Schorsy (nu naast admiraal Koole) is niet van smetten vrij.

In de volgende aflevering: de intocht der gladiatoren. Hou de witte zakdoekjes gereed en stay tuned.

Fecundo à la Schorsy (4)

dinsdag 22 maart 2005
Jawel, we hebben al de nodige reacties gekregen op deze aparte serie binnen het Fecundodrama. Maar om een chaos in onze berichtgeving te voorkomen houden we die nog even in portefeuille. Op dus naar de beloofde gladiatoren uit de vorige aflevering. Schorsy:
“In een eerder stadium hadden wij kennis gemaakt met een aantal nieuwe figuren, de heren L.K., Van Toren, Van Wijk, Schirris en De Jong. Deze lui zijn aan ons voorgesteld door Raymond Hommersen, een persoon van wie wij een assurantiekantoor hadden gekocht.
Er was in die tijd, eind 2002, een investering waarin wij interesse hadden en waarmee we ook al enige tijd bezig waren, namelijk het vliegveld Laarbruch in Duitsland. Een van de zaken die daarop gerealiseerd moesten worden was een professioneel golfterrein, maar Hommersen had gehoord dat er vlakbij ook een golfbaan aangelegd zou worden. Logisch zou dus zijn de handen ineen te slaan. Samen met de boven omschreven groep zijn we toen naar beide projecten geweest, waarna afgesproken werd om contact te onderhouden en te komen tot een nader te omschrijven samenwerking in deze.
Van Toren stelde zich voor als een international banking officer, met grote ervaring in het sluiten van financiële deals, en hij zei al direct dat Laarbruch door geen enkele bank gefinancierd zou worden, daar er mensen bij betrokken waren met een kwalijke reputatie.
Toen de namen ons bekend werden gemaakt hebben wij onmiddellijk de banden met Laarbruch verbroken.
Van Toren was hiermee in zijn nopjes en vond ons daadkrachtig en verklaarde zich bereid om ons te helpen door bijvoorbeeld het aanleveren van financieel goede en rendabele projecten. Ondermeer een syndicaat in België met tienduizenden leden dat gebruikt kon worden om onze producten te vercommersialiseren, een bankinstelling en nog een aantal andere zaken, meestentijds in het buitenland, meer specifiek Aruba.
K. werd aangesteld als externe adviseur om de organisatie sterk te maken. Dit bleek ook wel nodig, want de organisatie was inderdaad sterk gegroeid en had een nieuwe structuur hard nodig. Bij deze organisatie echter kwamen er een aantal zaken boven water die onverwacht waren:
1. Ansems had als enige gemachtigde op de bankrekeningen van het bedrijf een fors aantal contante opnamen gedaan;
2. Ansems had zijn company credit card aangewend voor een enorm aantal privé aankopen;
3. JMH had een investering bestaande uit de aanbetaling op twee panden in Barendrecht, op hun eigen naam gezet;
4. Er was drie jaar lang geen jaarrekening opgemaakt.
Bovenstaande zaken hebben geresulteerd in een gat van 4 miljoen euro”.

Wat te doen? Opnieuw werd een expert aangetrokken om de groeiende problemen het hoofd te kunnen bieden. En wat voor een expert! Jaap de Bode. Stay gigglingly tuned.

Fecundo à la Schorsy (5)

donderdag 24 maart 2005
Enter De Bode. De man van ondermeer de Sunseekers, het kasteel in Almere en de hotels in Duitsland, die onlangs nog drie dagen achter het gaas zou hebben verbleven wegens het aantreffen van een partijtje ondeugende pillen in zijn woning in Werkhoven. En die de hypotheek voor Ben Ansem’s optrekje in Kalmthout niet één keer zou hebben gecedeerd, maar twee keer (aan meneer Maurits uit Bosch en Duin en meneer Dalkiran uit Turkije). Onbegrijpelijk dat de heren Ansems, Schorsy, Hendriks en Van Wezel kennelijk nooit naar de achtergronden van deze zakenman hebben geïnformeerd bij diens introductie. En hoe geinig is het om te zien hoe Jan Schorsy, initiatiefnemer van Oranges in the Bush en nog still going strong binnen de organisatie, de ene grootgraaier dumpt en de ander binnenhaalt. Schorsy:

“L.K. stelde voor contact te zoeken met een “businessangle” om te kijken of er iets gerepareerd kon worden en introduceerde ons bij de heer Jaap de Bode, een investeerder in onroerend goed. Deze wilde ons helpen onder de volgende voorwaarden:

• Ansems moest het bedrijf verlaten.
  
• Openheid van zaken.
  

Fecundo à la Schorsy (6)

maandag 28 maart 2005
Hoewel in het voorafgaande al een flink aantal personen uit de Fecundo-tragedie de revu is gepasseerd besloot Jan Schorsy ter wille van de duidelijkheid die personen afzonderlijk de oren te wassen. Schorsy:

“Beginnen we met J.J. de Bode.
De heer De Bode koopt onroerendgoed, vooral in Oost-Duitsland maar ook elders. Zijn onderneming heet V & F, die we dan tegenkomen als V & F Systems, V & F Finance enzovoort.
Het aanbod van De Bode luidde alsvolgt:
Wij kopen van hem een hotel in de Harz, Suedpark geheten, voor een bedrag van 4,600.000 euro, terwijl de taxatiewaarde 8,600.000 euro bedraagt. Het verschil, 4 miljoen euro, is dus precies de grootte van het gat in de jaarcijfers. Betaling van de 4,6 miljoen was alsvolgt geregeld:

• Te voldoen: 4.600.000
  
• Hypotheek looptijd 10 jaar: 1.000.000
  
• Resteert: 3.600.000
  
• Cederen schuld Ansems: 600.000 (1)
  
• Resteert: 3.000.000
  
• Cederen schuld Laarbruch: 500.000 (2)
  
• Resteert: 2.500.000, te voldoen in tien maandelijkse termijnen van 250.000, startend maart 2003, derhalve eindigend op 31 december 2003.
  

Fecundo à la Schorsy (7)

donderdag 31 maart 2005
Was De Bode nog een vrij open boek voor ons, die meneer Van Toren was maagdelijk terrein.
Over diens activiteiten bleek de ook nu nog als hotshot bij Fecundo fungerende Schorsy uiterst kritisch. Om ons wat eufemistisch uit te drukken. Schorsy:

“Over P.M. van Toren.
Peter van Toren was volgens eigen zeggen international bankofficer met contracten bij allerlei zeer grote banken. Eind 2002 zouden al deze contracten eindigen, wat enerzijds jammer was, want het gezamenlijk inkomen uit deze contracten was 1.500.000 per jaar, munteenheid onduidelijk. Hij was van plan dit werk op zelfstandige basis voort te zetten en verwachtte veel succes door inschakeling van een groot netwerk en door het feit dat hij van loondienst over zou stappen naar zelfstandigheid en daar voor elke transactie circa vier procent mee zou ontvangen als commissie. Hij had alleen een investeerder nodig die wilde helpen met de opzet.
Het eerste project wat hij bracht was een syndicaat in België, een soort inkoopvereniging met een groot aantal leden, dat door ons commercieel geëxploiteerd zou kunnen worden. De aankoopprijs bedroeg 7.500.000 euro dat wij natuurlijk niet in kas hadden. Aankoopprijs is ook een verkeerd woord, uitkoopprijs zou beter zijn, want het geld was bedoeld voor de heer Vervaecke, de beheerder van de stoel, die daarna voor één euro afscheid zou nemen. Het bedrag diende gestort te worden in Luxemburg.
Van Toren zag niet veel bezwaren om dit voor ons te financieren, maar we moesten wel 1.500.000 euro zelf storten naar notaris Schaap in Rotterdam ten name van Van Toren. Ook dit was teveel dus Van Toren zorgde voor een lening van 1.000.000 euro zodat wij zelf slechts 500.000 moesten overmaken. Dit is ook gebeurd en voor het miljoen werd 1 punt rente per maand afgesproken. Dit speelt zich af in januari 2003. In het eerste halfjaar is deze rente nooit geïnd, maar in juli 2003 moesten we onmiddellijk de rente overmaken, vermoedelijk door gebrek aan geld bij Van Toren.
Het tweede project waar hij mee kwam was het Internationaal Instituut voor Bedrijfsfinanciering dat gekocht kon worden voor 550.000 euro. Dit is een bank zonder loketlicentie, dus moet het anders heten, bijvoorbeeld hypothecaire instelling. Voor dit rapport heet het IBF. Voor het bedrijf als het onze een buitenkans want wij hadden verzekeringen nodig, zouden graag hypotheken ontwerpen en konden garanties geven. Voor het genoemde bedrag kreeg ik 50 procent van de aandelen aan toonder. De rest ging naar de groep Van Toren, waar buiten hem nog zeven anderen in zouden zitten, meest ervaren banklieden.
De inkomsten zouden veelal bestaan uit provisies en inkomsten uit het verkopen van financiële producten voor particulieren, zoals aan de leden van het syndicaat.
In deze periode ben ik verschillende malen met Van Toren op Aruba geweest waar hij en passant nog wat acties heeft ondernomen zoals het openen van een persoonlijke firma voor mij met de naam Coultics BV en het openen van een handelsonderneming met de naam Cos Bon BV. Helemaal onlogisch is dat niet want we overwogen verschillende goederen vanuit Nederland, zoals overjarige militaire trucks en dergelijke, naar Costa Rica te exporteren en via Aruba kan dit belastingvriendelijk. Ook was er sprake van de aankoop van een helicopteronderneming op Aruba, het overnemen van een hotel (100 procent te financieren via Van Toren)”.

Militaire trucks, helicopters, Aruba. Klinkt ons niet lekker in de oren. Vooral als je bedenkt dat het toch om sinaasappels ging. Bij Jan Schorsy drong ook langzaam het besef door dat er misschien iets niet helemaal kosher was met Van Toren. Maar wat was het? Stay tuned.

Fecundo à la Schorsy (8)

vrijdag 1 april 2005
De klaagzang van Jan Schorsy over de intrigerende rol van international bankofficer Van Toren in zijn sinaasappelenwereld krijgt in deze aflevering nog een vrolijk vervolg. Schorsy:

“ ... In de tussentijd zou hij ook assisteren met het openen van bankrekeningen voor mijzelf in Nederland, voor het bedrijf in Miami en voor het bedrijf op de Antillen. Ook het helpen bij het krijgen van een persoonlijke hypotheek was voor hem mogelijk.
Door het gedoe met de AFM (Autoriteit Financiële Markten, red.) had ik een probleem met het openen van een bankrekening. Van Lanschot stuurde een beleefd bedankje onder voor hen moverende redenen, ondanks Van Toren’s bemoeienis hierin. Toch is het hem gelukt om een bankrekening voor mij geopend te krijgen en wel bij de ABN-AMRO te Mijdrecht, zelfs compleet met gold credit card. Ik maak van deze rekening geen gebruik overigens.
Via dezelfde bank kon ik volgens hem een hypotheek krijgen, maar dat lukte niet zo gemakkelijk. Na een normaal intake gesprek had de bank nog allerlei vragen. Dusdanige vragen zelfs dat ik er maar van heb afgezien. Een boete van 50.000 euro rijker volgens het koopcontract van het huis.
Bij deze bank heeft Van Toren ook een aantal papieren geregeld op naam van ons bedrijf met de verklaring dat de ABN ons bedrijf kende en dat er nooit onregelmatigheden zijn geconstateerd. Deze referenties waren volgens Van Toren nodig om rekeningen in Miami te kunnen openen. Toen hij met onze general manager van Costa Rica, Ignacio Zamora, in Miami was heeft hij die papieren niet gebruikt, want de kopieën die Ignacio mij toonde waren absoluut anders, afwijkend papier, afwijkend logo en ander lettertype. De ABN aldaar heeft echter de papieren wel ingenomen en heeft aanvraagformulieren voor rekeningen gedistribueerd onder Van Toren en Zamora om als tweede en derde te tekenen. Ik hoef maar naar Miami te gaan om mijn handtekening te zetten en de rekeningen zijn geldig volgens Van Toren. Ik vermoed hier een valkuil om mij achter slot en grendel te krijgen in de USA, zodat ik weg ben uit Nederland en uit de operationele leiding van het bedrijf.
Het belangrijkste dat Van Toren heeft toegezegd te regelen was een krediet voor ons Costaricaans bedrijf groot 9 miljoen dollar voor de aanschaf van een ananasplantage en een verwerkingsfabriek. Volgens hem al in kannen en kruiken met zodanige condities dat wij het geld dat hiervan over zou schieten konden aanwenden voor bijvoorbeeld de verzekeringen in Nederland.
Hiertoe zijn afspraken gemaakt met onze notaris in Costa Rica, José Muñoz, die het geld moet ontvangen op zijn derdenrekening. Een lening van deze grootte zou ons gehele bedrijf super maken gezien de marges op de ananas en de meerwaarde die een fabriek aan een bedrijf geeftgezien de marges op de ananas ken.ijgen ingenomen ing . Het zou te ver gaan dit hier nader toe te lichten, dus gelieve hiervan uit te gaan. Logisch is het hier een stap te zetten naar een volgend persoon, L.K.”.

De tonnen en meloenen vliegen je om de flappers, maar het onderling vertrouwen is net zo groot als een sinaasappellenpit. Je zal toch investeerder zijn en dit allemaal lezen. En dat is nog lang niet alles. Fasten your seatbelts and stay tuned.

Fecundo à la Schorsy (9)

maandag 4 april 2005
Volgens luitjes die het weten kunnen willen de speurneuzen van de ECD/FIOD nog dit kalenderjaar hun onderzoek in de Costaricaanse sinaasappelenchaos over de meet trekken.
En zou de CRI bezig zijn met de voorbereiding van een expeditie versus Jaap de Bode en Geurt Roos. We moeten dus afmaken als we die instanties voor willen blijven met al het materiaal waarover wij beschikken.
De sfeer lijkt overigens behoorlijk grimmiger te worden. God en alleman worden bedreigd met maatregelen die moeilijk in overeenstemming zijn te brengen met de waarden en normen die Jan Peter Valhelm voor ogen staan. Desondanks gaan wij door op de ingeslagen weg, onder andere met de volgende aflevering van deze serie, die betrekking heeft op L.K. Schorsy over hem:

“Heeft gewerkt bij ondermeer PricewaterhouseCoopers (PwC), is internationaal belastingadviseur en heeft in het verleden ook producties gedaan voor opera’s als Aïda in alle delen van de wereld.
Hij is begonnen ons bedrijf te reorganiseren met hulp van mensen als Jacques van Wijk, selfmade organisatiedeskundige, die ongeveer drie maanden bij ons is gebleven.
K. leverde eerst goed werk, reorganiseerde dat het een lust was en zette nieuwe structuren neer.
In een later stadium trok hij meer werk naar zich toe en vooral werk dat hem niet toegemeten was. Zo richtte hij een nieuwe stichting op, Stichting Inleggaranties TN die als doel heeft gelden te ontvangen van intermediairs. Hijzelf als voorzitter, onze boekhouder Rudy Gorsse als penningmeester. Hij probeert ook toestemming te krijgen om extra rekeningen te openen, maar daar geef ik even geen toestemming voor in het licht van het volgende:
Hij heeft gesuggereerd bij Muñoz dat hij eigenlijk mede-ondertekenaar zou moeten zijn bij uitgaven vanuit de lening, want er kan van alles met Ignacio gebeuren, en hij heeft gesuggereerd dat ik beter voor een tijd afstand kan doen van mijn aandelen tot alles weer op het spoor staat. In combinatie met het voorzitterschap van de Stichting dreigt hier een overname van de verantwoordelijkheid.
Langzamerhand sijpelen er echter meer gegevens over K. binnen: PwC zou hem ontslagen hebben wegens het verrichten van werkzaamheden voor PwC-klanten buiten PwC om; hij zou een maandenlange achterstand hebben bij het betalen van alimentatie aan zijn vrouw en kind; hij zou tonnen belastingschuld hebben (die volgens zeggen door De Bode worden voldaan); hij sluit allerlei kortlopende en hoogrentende leningen bij ons bekende mensen, waarvan de som gestort moet worden op de naam van ene Hurkmans, waarbij ons het bestaan van twee personen met die naam bekend is: Trudy Hurkmans, de vriendin van Peter van Toren, wonend op Aruba, en haar broer, wonend in de regio Den Bosch.
De operaproducties hebben K. overigens een faillissement opgeleverd, uitgesproken in 2002. Zeer recent is ons informatie ter ore gekomen dat het hotel in Duitsland helemaal niet door De Bode gekocht is.
In dit geval wordt de volgende veronderstelling valide: K. ontdekt een bedrijf met een probleem dat wel moeilijk is maar niet onoplosbaar. Hij neemt contact op met De Bode en bespreekt een mogelijke oplossing, in dit geval de eerder omschreven situatie. De Bode zegt toe voor zijn medewerking de schulden van K. te annuleren. Ons bedrijf betaalt en K./De Bode verdelen de opbrengsten en hoeven niets af te dragen want er is nooit iets gekocht. Bewijs of het hotel wel of niet is gekocht door De Bode wordt ons op korte termijn geleverd”.

Ook over K. hebben we nog iets leuks in de grabbelton. Wanneer? Als het zover is. Stay tuned.

1. Zie voor Van Wijk ook Octopussy 99, 101, 106 en 107 onder de rubriek Fecundo op de Followupsite.

Fecundo à la Schorsy (10)

woensdag 6 april 2005
Binnen het circuit schijnt deze serie flinke emotionele explosies te veroorzaken. Menigeen wordt niet goed en is pissig op de schrijver van al dit moois, die overigens nooit de bedoeling heeft gehad dat het naar buiten kwam. De volgende episode gaat over de JMH maatschap van adviseurs. Schorsy:

“Zoals op de eerste pagina’s omschreven liep de samenwerking tussen JMH en ons bedrijf niet soepel. Dit kwam aan het licht toen Rudy Gorsse bij ons in dienst trad, juli 2002, als boekhouder. Maar uitgesproken was al dat wij als bedrijf ontevreden waren over de prestaties van JMH zodat er al spanningen waren. Rudy ontdekte dat zelfs de meest rudimentaire grondslagen voor het voeren van een adequate boekhouding met voeten waren getreden. Slechte loonadministratie met niet-kloppende loonstroken, niet-kloppende kantineregistraties, smoesverhalen over bijtellingen voor bijvoorbeeld auto’s, nooit een antwoord op vragen. Het enige dat wel klopte was de betaling van rendementen aan inleggers, maar daar hielden wij zelf de gegevens van bij.
De heren hielden drie posities binnen ons bedrijf: JMH als boekhouder; Via Stichting Derdenbelangen penningmeester binnen Stichting Vicus; Persoonlijk, als (nogmaals niet-geformaliseerde) aandeelhouder.
Door hun absolute wanprestaties als boekhouder en juridisch onderbouwer wilden wij graag afscheid van hen nemen en tot onze verbazing zijn zij daar ook bereid toe, onder voorwaarden natuurlijk.
Op hun voorspraak heeft TNA geïnvesteerd in een tweetal kantoorpanden in Barendrecht, in het nieuw aan te leggen Vaanpark. Het eerste gebouw werd opgeleverd december 2001, het tweede september 2002. De aankoopkosten waren 4 miljoen gulden per stuk, per twee 3,6 miljoen. Een hypotheek moest hiervoor verstrekt worden met een aanbetaling van 1,1 miljoen dollar. De heren claimden dat het geld voor deze aankoop uit het buitenland moest komen om belastingtechnische redenen. Vanuit Costa Rica heb ik toen 1,1 miljoen dollar overgemaakt op rekening van een makelaar in Barendrecht (1,1 miljoen dollar toen is 1,3 miljoen euro nu).
JMH heeft een bedrijf opgericht om de panden te kunnen verhuren (3/8 aan henzelf) en de titel van de panden op naam van het nieuwe bedrijf gezet, Molto Domus BV. Vooruitlopende op het afscheid is echter Molto Domus op naam gezet van JMH, hetgeen bleek bij de afscheidsgesprekken.
Als afscheidsbonus of dividend eisen de heren dat de panden aan hen geschonken worden onder de volgende motivatie: de gronden in Costa Rica hebben een waardestijging gekend van ruim 2 miljoen euro, dus daar zou de helft van hen bij zijn. Om de opbouw van ons bedrijf niet te verstoren echter willen zij liever de panden, waarvan de aanbetaling ongeveer overeenkomt met de overwaarde van de grond. Wat hierbij vergeten wordt is dat zowel land als gebouwen niet van het bedrijf zijn maar van de investeerders. Ons bedrijf moet over een investering 10 procent rente per jaar vergoeden en is verantwoordelijk voor het terugbetalen van de investering na de looptijd. In totaal kost het afscheid nemen van JMH dus 1.3 miljoen plus 20 jaar rendement 2.6 miljoen en terugbetaling 1.3 miljoen = 5.2 miljoen euro. Voor drie jaar onderpresteren. Op dit moment gebruikt JMH zijn positie binnen Vicus om de storting van gelden te traineren en ons onder druk te zetten met de deal akkoord te gaan”.

Molto, molto dom om allerlei hebberige types een entrée te bezorgen in je bedrijf, want je komt er nou eenmaal moeilijk vanaf. En voor je het weet klopt er dan ongevraagd weer iemand bij je aan die je wel wil helpen bij het uitruimen van de stal. Zoals in Schorsy’s geval een sportschoolhouder cq. financier uit Maastricht: Ottie Roethof. Meer over hem in de volgende aflevering. Stay tuned.

Fecundo à la Schorsy (11)

donderdag 7 april 2005
We kondigden het gisteren al aan, de niet al te gelukkig opererende Jan Schorsy kreeg een paar jaar geleden ineens te maken met Otti Roethof, oud-wereldkampioen karate. Schorsy over hem:

“Roethof is een kennis van Van Toren, heeft een zeer grote sportschool in Maastricht (1) en is nu zakenman (onroerendgoed in Berlijn). Hij is bekend door in de jaren 80 wereldkampioen karate te zijn geweest. Toen Ansems afscheid nam van de firma heeft hij via Van Toren contact opgenomen om de lease-auto van Ansems over te nemen, waartoe hij bij ons op kantoor is geweest. Twee weken daarvoor had ik een gesprek met Van Toren die even tevoren De Bode had gesproken over de ontstane situatie. Ik heb om 5.30 afscheid genomen van Van Toren, terwijl ik wist dat Van Toren daarna nog een gesprek met Roethof zou hebben. Ik had zelf echter ook nog een afspraak, zodat ik niet kon blijven.
Tot mijn verbazing dook Roethof de volgende morgen op in Middelburg waar hij claimde een afspraak met mij te hebben. Alhoewel dit absoluut niet zo was heb ik hem niet teruggestuurd naar Maastricht maar heb ik hem uitgenodigd voor het ontbijt. Ook Van Toren zou erbij zijn, maar die liet het afweten. Roethof bracht het gesprek op Vicus en De Bode.
Van Vicus vond hij het verschrikkelijk dat mensen zo met elkaar omgingen, mede doordat ik toch wel had laten zien dat het belang van de investeerders mij boven alles ging. Hij bood aan om een rol als bemiddelaar aan te nemen om uit de impasse te geraken. Met goede argumenten zouden zij immers hun dwalingen wel inzien.
Voor De Bode had hij geen goed woord over: ongebruikelijke manier van handelen binnen de onroerendgoed-wereld, oplichtingspraktijken, waarschijnlijk word ik getild, schofterig. Maar hij zou alles onderzoeken, naar het hotel rijden, laten taxeren en de waarheid zou boven komen. Ik moest mij geen zorgen maken, de onderste steen zou boven komen. Hij gaf zijn woord om alles op te lossen, want ik was een sympathieke man die beter verdient, maar nu had ik Roethof, de problemen waren voorbij.
Hij vermeldde wel dat Van Toren had beloofd dat er tussen de twee- en de tienduizend euro aan hem betaald zou worden, wat mij natuurlijk niet bekend was. Om even wat afstand te scheppen heb ik hem 2000 euro betaald, die ik toevallig bij me had.
In de week volgend op dit gesprek heeft hij diverse keren geprobeerd contact op te nemen om meer informatie te krijgen over Vicus, maar dit is hem niet vaak gelukt omdat ik nu ziek ben.
Ik weet ook dat hij diverse keren heeft overlegd met Van Toren. Hij adviseerde mij Van Toren niet te betalen, want dat was ook een boef en een oplichter. Wel vroeg hij mij om het geld dat wij zouden gaan betalen zodat hij wat kosten kon dekken zoals de taxateur. Van Toren heeft contact gezocht met een mij bekende persoon die in het verleden ook met het hotel te maken had om te zien of die hem nog papieren zoals taxatierapporten kon leveren. In de eerste week van september zij er verschillende ontmoetingen geweest tussen Roethof en Van Toren.

Resumerend:
Tegen JMH wordt een rechtzaak aangespannen, zowel in hun entiteit als Stichting Derdenbelangen, JMH en persoonlijk. Als de Stichting zijn zij penningmeester in Vicus, als JMH waren zij de administrateur en persoonlijk was er een afspraak tot mede-aandeelhouderschap. De rechtzaak wordt voorbereid door mr. Don van Korvinus en Abeln.
Ansems heeft mij twee keer laten benaderen door zijn advocaat mr. Karstens uit Barendrecht.
Omdat hij het bij nader inziens niet eens is met de overeenkomsten die hij getekend heeft.
Van Toren is uit zijn hum omdat hij nog 120.000 euro wil hebben (anders gaat alles mis). Om dit te bereiken heeft hij zelfs Roethof opdracht gegeven méér druk op mij te zetten.
De Bode is ook niet geamuseerd en stuurt mij zelfs sms-berichten dat hij alles geregeld heeft met Van Toren, JMH enzovoort, waarschijnlijk om een reactie uit te lokken zodat hij weet dat ik niet ziek ben.
L.K. heeft zijn taken zelfstandig uitgebreid en probeert zoveel mogelijk invloed te krijgen. Daartoe worden er zelfs tot in Amerika toe onwaarheden en halve waarheden verspreid.
Aan Van Toren is 1.600.000 euro betaald waarvoor wij een aantal zaken geleverd zouden krijgen.
Aan De Bode is 1.500.000 euro betaald waarvoor wij verondersteld worden een hotel geleverd te krijgen.
Het gat mede-veroorzaakt door Ansems en JMH is groot 4.000.000 euro.
Middelburg, 14 september 2003.
J. Schorsy”.

Einde verhaal. Maar de reacties zijn niet zuinig. Stay tuned.

1. Mogelijk dat Roermond bedoeld wordt.

Repliek van Ben (1)

zaterdag 9 april 2005
Zoals gezegd hebben wij met de serie Fecundo à la Schorsy heel wat losgewoeld in de Costaricaanse sinaasappelenbranche. De eerste die reageerde was founding father Ben Ansems, de vroegere kompaan van Jan Schorsy. Zijn repliek op de eerste aflevering luidde alsvolgt:
“ ... Na het behalen van de HBS ben ik de leraaropleiding gestart en heb gedoceerd in tekenen en ambachtelijke kunsten. Later heb ik economie gedoceerd. Ik ben altijd in geweest om wat andere dingen op te bouwen en zodoende ben ik na de VUT als vertegenwoordiger van Drie Garant Fund (Triple Garantica) gestart. Ik vond het allemaal slecht geregeld en ik heb mijn buurman Schorsy benaderd om mee te helpen. Schorsy had toen het zoveelste drama achter de rug en zat tot zijn oren in de schulden. Ik stopte mijn hele vermogen in de club en we zijn op mijn kosten naar Costa Rica gegaan om daar de boel te bekijken. In aanvang kochten wij een stuk grond en verkochten dit met een winstopslag en een dekking van de gemaakte kosten. Daar hadden wij de heer Muñoz, de notaris, leren kennen en de heer Zamorra. Deze laatste was in staat om het onderhoud en de exploitatie van de gronden te leiden.
In aanvang hebben wij zeventien investeerders bereid gevonden om in deze constructie te participeren. Al deze mensen hebben de stukken grond op hun eigen naam staan, tot op de dag van vandaag. In eerste instantie was Accon onze huisaccountant. Hier leerden wij de heer R.Gorsse kennen die later directeur van de club is geworden en penningmeester van diverse stichtingen. Over dit onderwerp later.
Na Accon kwam PwC. Deze club maakte een vergissing bij de classificatie van de fiscale positie van deze ondernemers. Uit het verleden kende ik de heer Van Wezel en wij hebben deze onderneming toen benaderd om deze fiscale positie te beoordelen en in het zicht van het nieuwe belastingstelsel (boxen) wellicht een nieuw product te ontwerpen. De heren van JMH, Van Wezel en Hendriks, zijn meegegaan en waren inderdaad erg enthousiast. Het is ook een leuk product en een prachtig land. Erbij moet ik zeggen dat ik bij dit eerste bezoek niet aanwezig was. Ik had nierstenen en was met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Schorsy is met deze heren vertrokken naar Costa Rica. Toen ze terugkwamen wilde Schorsy hen mede-aandeelhouder maken en ik was hierop tegen. Uiteindelijk gaf ik in deze toe, maar voor 10-10-40-40 procent. Schorsy, zoals altijd, vergeet wat er besloten is en doet zijn eigen zin, zei oké, maar deelde later doodleuk mee het wordt 25-25-25-25. Ik kon toen niet meer ingrijpen en het volgende plan kwam ter tafel. De gronden in het nieuwe product zouden als zekerheid worden verstrekt aan de nieuwe investeerders. De aandelen van de vennootschappen die in Costa Rica het bezit hebben, zouden onder een nieuwe vennootschap vallen. Curacao heeft hier het belastingklimaat voor, dus dat werd besloten. Sandia NV, een oude vennootschap, werd hiervoor ingezet, de gronden in het nieuwe product dat het 25-25-25-25 (niet nieuw opgericht). Naar deze vennootschap zouden de winsten worden overgemaakt en de aandelen van de Costaricaanse vennootschappen zouden hieronder worden gehangen.
Dit was de afspraak en dit ging gebeuren. En wat gebeurde er? Juist, niets. De levering van de aandelen is nooit geschied en de zekerheidsstelling richting investeerders ook niet. Schorsy had het contact met Muñoz en hield dit gewoon tegen. Hij komt nooit zijn afspraken na en deze dus ook niet. Hij bestuurt Muñoz en Zamorra.
Als productbedenker en als fiscaal adviseur trad JMH dus op en als registeraccountant Mazars, zie ook het bij de STE, de voormalige AFM, gedeponeerde prospectus. Deze werd goedgekeurd door de externe club. Met betrekking tot de eerste aanvaring met de STE, dit had betrekking op het verkopen van gronden en niet over het product waar de heren van JMH Maatschap van Adviseurs mee kwamen. Door deze eerste besmetting werd het nieuwe product ook besmet, zeker nadat Schorsy als een zwerver op de televisie kwam en zich vertoonde bij de commissie van de STE. Hij kan niet eens zijn eigen gehaktballen draaien, laat staan een verhaal in de juiste volgorde opstellen en weergeven. Uiteindelijk had de zaak dus nog gewoon twee baasjes en niet vier baasjes”.

Aldus Ben, van wie wij aannemen dat hij wel zijn eigen gehaktballen kan draaien. Tot de volgende bal, uuuh... aflevering. Stay tuned.

Repliek van Ben (2)

maandag 11 april 2005
Het commentaar van Ben Ansems op het tweede deel van Fecundo á la Schorsy is aan de bescheiden kant, maar bevat wel degelijk hier en daar pikante details. Ansems:

“Het AFM-verhaal diende zich ook voor het nieuwe product weer aan door toedoen van Schorsy. JMH vond bijstand van Loyens Loeff. Die nam het heft in handen en heeft uiteindelijk bij de Administratieve Rechtbank in Rotterdam gelijk gekregen. Hier valt JMH niets in te verwijten. Of de administratie nou door hen is verziekt, door Mazars of door Gorsse is allemaal flauwekul. Schorsy maakt zelf overal een puinhoop van, heeft bureaus vol met aanmaningen en kan bij de BKR in Tiel zijn naam niet eens meer noemen. Zelfs een bankrekening wordt op dochter P. geregisteerd. Een rekening kan hij niet meer openen. De pot verwijt de ketel. Laat hij in deze ketel maar eens een paar balletjes braden. Ik zal eens wat recepten opzoeken voor hem. Dat is gezonder dan de hamburgers die hij iedere avond bij Mac gaat halen. Hij had niet voor niets 8 bypasses. Dus Schorsy weet dat hij niet de meathead is, maar hij is al vrijgesproken voor het verkochte product in de afgelopen jaren”.

Ook hier een kryptisch gebruik van allerlei eenvoudige vleeswaren om duidelijk te maken hoe de zaak op de vork zit. Met als een soort toetje de introductie van Schorsy’dochter. Mogelijk doelt Ansems daarbij op de bestuursfunctie die zij vervulde bij Assent Nederland BV uit Middelburg. Op haar beurt was die BV een tijdlang bestuurder van de Stichting Inleggarantie Tierras Nuevas, statutair gevestigd in Bunnik, maar de facto eveneens in Middelburg. Andere bestuurderen waren respectievelijk de heren Van Wijk uit Noordwolde, L.K. en Gorsse uit Goes. Bekende namen uit dit omvangrijke dossier. In de stichting Tierras Nuevas zijn in de loop der jaren vele miljoenen ondergebracht van investeerders in NWP- en TNA-producten. Tot nu toe zijn we verstoken gebleven van gegevens uit de boeken van die stichting. We houden ons dus aanbevolen. Waarom? Weet u wel. Stay tuned.

Repliek van Ben (3 tot en met 10)

woensdag 13 april 2005
Om de zaak wat te bespoedigen tracteren wij u hierbij op alle resterende reacties van ballenspecialist Ben Ansems op de serie Fecundo à la Schorsy. Geen oeuvre dat in aanmerking komt voor de P.C. Hooftprijs en stylistisch af en toe zelfs flink rammelend. Maar voor een ex-tekenleraar niet beroerd en zeker zo boeiend als de verzamelde werken van Geert Mak. Koppie koffie erbij, een cocosmacroon en u bent weer even onder de pannen. Tenminste als u hier klikt. Stay tuned.

De rechterlijke macht en Bas Koole

zaterdag 16 april 2005
Wij kregen een paar alleraardigste e-mails over een rechtzaak tegen Fecundo-leider a.i. ingenieur Bas Koole. Het eerste mailtje luidde:

“Informeer bij de rechtbank in Almelo naar de rechtzaak die tegen Bassie loopt inzake - hebt u even? - bedrieglijke bankbreuk, oplichting, valsheid in geschrifte, belastingontduiking en fraude. Betreft faillissement Barten Vriezenveen in september 1999. Schuldenlast periode januari – augustus 1999: 1.800.000 euro”.

Voor we naar het vlugzout konden grijpen arriveerde de volgende mail:

“ De rechterlijke macht en Bas Koole. Deel 1. Uitspraak rechtbank te Zwolle dd. 18/01/2001, rolnummer 26823 HAZA 99-756.
Door Bassie te betalen een bedrag van 225.827,21 euro wegens het tekortschieten van Bassie en zijn gefailleerde club Barten BV te Vriezenveen met Aalberts in de nakoming van de bouwmanagementovereenkomst in ’t Harde. Inmiddels opgelopen tot een bedrag van 320.340,18.
Uitspraak rechtbank van Almelo, kenmerk 08-002011, 20 januari 2004: 240 uur dienstverlening en 3000 euro boete wegens overtreding van artikel 68 en 69 A.W.R. inzake belastingfraude. Wordt vervolgd”.

En dan kan je wel roepen dat je de oplichters binnen Fecundo bij de ballen gaat grijpen, maar dat wordt moeilijk als je eigen ballen ook worden belaagd.

De rechterlijke macht en Bas Koole (2)

dinsdag 19 april 2005
Dat de a.i. praeses van Fecundo onze site dagelijks in de kieren houdt voor een potje damage control als dat nodig is staat vast. Ten bewijze daarvan schreef hij gisteren vanuit het verre Costa Rica een mail via de firma Tierra Nuevas in antwoord op het eerste deel van deze serie:

“Leuk bericht,
Echter is er geen veroordeling wegens bankbreuk want er was geen bankkrediet. Valsheid in geschrifte evenmin. Daarnaast was ik maar deels aandeelhouder van Barten Vriezenveen en was de schuldenlast van voor mijn aandeelhouderschap t.w. guldens f. 480.000.
Wat betreft Aalders: ik denk dat hier nog wel een vervolg op zal komen. En wat betreft de belasting, ja daarin heeft u gelijk. Ik heb daarin een fout gemaakt maar niet opzettelijk. Echter als bestuurder van een onderneming ben je verantwoordelijk voor het totaal dus ook voor de administratie. Derhalve vergeet men te vermelden dat ik uit privé 172.000 gulden plus 250.000 gulden in waarde betaald heb aan de ontvanger ter vereffening. Aan de andere kant in verband met de juistheid van de informatievoorziening moet u wel rekening houden met het feit dat we hier praten over een periode waarin er geen sprake was van de euro dus deelt u even de bedragen door 2.20371 dan heeft u de juiste getallen. Het is maar even voor de juistheid van de informatie. Vervolgens, is er een lezer die met zijn hand op zijn hart durft te zweren nooit de belasting te hebben misleid of gebruik heeft gemaakt van de gaten in onze belastingwetgeving? Ik denk het niet.
Vervolgens, wat heeft het in vredesnaam te maken met mijn vermogen om een bestuurder te zijn van een vereniging? Heb ik deze vereniging dan belazerd of zo? Ik vind het prima als men mijn verleden uitpluist maar relativeer wel even wat het heeft te maken met mijn functioneren. Als men mij niet als bestuurder wil handhaven zet je mij toch gewoon af in een ledenvergadering. Dan kan ik door met mijn werkzaamheden die wel geld opleveren en heb ik niet te maken met alle mogelijke gekken die op een of andere manier een graantje mee willen pikken.
Het is mij om het even, maar niet roomser zijn als de paus. Elke investeerder moet nu bij zichzelf te reden gaan of ze de investering die ze gedaan hebben wel op alle aangiftebiljetten terecht is gekomen. Het is maar een hint.
Als het is gekomen tot een uitspraak is dit in beginsel een vereffening aan de maatschappij en heeft er niemand op deze aardkloot het recht mij nogmaals op te hangen aan een fout die ik gemaakt heb.
Maar ik blijf Bas en met opgeheven hoofd kan ik elke investeerder van deze club aankijken.
De groeten, Bas”.

Weinig wol dus volgens ingenieur Koole. De bedragen waarover we het hadden moet je delen door 2.20371 en dan valt het allemaal best mee. Bovendien heeft ie uit eigen zak de ontvanger bevredigd. En hé, proberen we niet allemaal net als de voorzitter diezelfde ontvanger bij gelegenheid te naaien? En hallo, hoeveel leden van Bas zijn club hebben niet verzuimd om hun investering te vermelden op hun aangiftebiljet? Nou dan. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen.
Terug op aarde nog even een nieuwtje van het kleine koude front: afgelopen vrijdag was een aantal serieuze luitjes dat plannen koestert om in de nabije toekomst (mede) de Fecundokar te gaan trekken bijeen in Vught. Daar meldde zich als een deus ex machina grootinvesteerder Geurt Roos in gezelschap van enige vermoedelijk al enige tijd geleden gevallen engelen.
Edoch, deus Roos was niet geïnviteerd en werd door een paar koddebeiers vriendelijk verzocht de locatie te verlaten. Aldus geschiedde.
U ziet het, de berichtenstroom houdt aan. Uit Costa Rica, uit Vught, you name it. Dat we dit nog allemaal mee mogen maken. Stay tuned.

Fecundo à la Roos

donderdag 21 april 2005
Ja, ja, we weten het, Geurt Roos was ooit de bodyguard van good old Klaas Bruinsma. En natuurlijk is ie in het verleden wel eens in aanraking geweest met bromsnor en bef. Maar da’s verleden tijd. Ouwe Ketellapper. Nu is hij een eerzame mediator, cq. intermediair, cq. bedrijfsbemiddelaar en opereert onder de firmanaam Universe International. Officieel. Sinds 7 juni 2004 als zodanig ingeschreven bij de Kamer van Koophandel van Gooi en Eemland. En als u Geurt nodig meent te hebben kunt u hem bereiken op telefoonnummer 06 30882083.
Maar het zal moeilijk worden om hem in te huren, want Geurt heeft het druk. Hij zou namelijk volgens luitjes die op Fecundo zijn afgestudeerd vorig jaar een overeenkomst hebben getekend ter waarde van zo’n 3 à 4 miljoen dollar.
Het zou gaan om een in het Spaans opgesteld document dat door drie heren is ondertekend: ingenieur Bas Koole, Jan Schorsy en Geurt himself. En voor lieden die de Spaanse taal niet machtig zijn zou het document ook nog in het Nederlands zijn vertaald en door een notariskantoor zijn gelegaliseerd.
Universe International zou volgens het document voor dat bedragje zijn ingehuurd om meloenen die bij Fecundo per ongeluk in verkeerde zakken terecht zijn gekomen of voor afwijkende doeleinden zijn gebruikt terug te vorderen. Nou lopen er bij Fecundo heel wat slecht in de veren zittende, gevrijwaarde kippen rond die de poen inmiddels in exotische oorden hebben geïnvesteerd, huis en tuin ermee hebben verfraaid, deftige limousines of jachten ervoor hebben aangeschaft, aan wijn en trijn hebben gespendeerd etcetera etcetera. Kortom, beetje moeilijk inbaar af en toe. Laten we het daarop houden.
Neemt niet weg dat de heer Roos, bij gelegenheid geassisteerd door ferm uitziende experts, in de tussentijd behoorlijk aan de arbeid is geweest en voor die al dan niet succesvolle arbeid enige honorering op prijs zou stellen. Conform bovengenoemd document.
Vandaar dat hij zich met zijn assistenten afgelopen vrijdag in Vught meldde (1). Daar hoopte hij de heren Koole en Schorsy aan te treffen voor een aanmanend gesprek. Jammer, beide heren waren afwezig. De heer Koole bleek zich voor zaken in Costa Rica op te houden en de heer Schorsy was om onduidelijke redenen eveneens onbereikbaar, zelfs per telefoon.
Volgende keer beter, moet de heer Roos gedacht hebben en blies na enige aandrang de aftocht. Het was nog lang onrustig in Vught.

1. Zie “De rechterlijke macht en Bas Koole (2)" dd. 19 april 2005

Fecundo à la Roos (2)

woensdag 27 april 2005
In de vroege avond van 17 augustus vorig jaar leek de vredige Amersfoortse Trompetstraat plotseling op de OK Corral. De kogels gierden langs de gevels. Bij de geanimeerde schietpartij waren twee Turken, een Marokkaan en een Nederlander betrokken: Recep Sayan, Osman Solman, Samir Yabli en Alexander Beerendsen. Alle vier redelijk jonge gasten.
Recep meende nog vijfduizend euro van Samir tegoed te hebben en Samir dacht van niet.
De laatste voelde zich lichtelijk benauwd worden onder de druk die Recep op hem uitoefende om het kluifje op te hoesten en was naar de politie gestapt. Die kon helaas niks voor meneer doen. In arren moede wendde Samir zich vervolgens tot de heer G. Roos, zeg maar Geurt, met het verzoek tot bemiddeling. Niet vreemd, want Geurt en Recep waren zakenpartners.
Samir en Geurt spraken telefonisch af in de Trompetstraat. Toen het uur U naderde belde Geurt naar Samir met de boodschap dat hij ter plekke de lijfwacht van Recep had gespot.
Samir nam toen voor alle zekerheid een piece mee, want met lege handen arriveren leek wat naïef.
Die visie bleek juist te zijn. Toen Samir arriveerde in de Trompetstraat werd hij min of meer klemgereden door twee auto’s. Uit een ervan verscheen Recep die volgens Samir aanstalten maakte een wapen te trekken. Samir loste meteen een paar “waarschuwingsschoten” in de richting van zijn opponent die flink rondtrompetterden in de drukke straat. Jiha.
Recep bleek echter ongewapend. Zo niet diens kompaan Alexander die het vuurwerk van Samir beantwoordde met gelijkgeaarde rotjes in de richting van de Marokkaan. De bezoekers van de nabijzijnde bieb hoefden geen detective meer uit de boekenvoorraad te trekken. De werkelijkheid is altijd boeiender.
De strijd eindigde in een dead heat, maar kreeg begin deze maand een vervolg voor de kadi.
Tegen Recep en Beerendsen eiste het OM een straf van tien jaar wegens poging tot moord, tegen Samir acht jaar wegens gespreid vuur en tegen Osman vier jaar wegens het overbrengen van Samir naar het strijdtoneel. Afgelopen maandag werden ze respectievelijk vergast op 2½ jaar, 2 jaar, 2 jaar en 1½ jaar. Dat alles voor de prijs van 5000 eurootjes.
Leuk detail nog: volgens de advocaat van Samir was het scenario van het hele gebeuren in elkaar gezet door onze goede vriend Roos. Hij zou in die perceptie geprobeerd hebben zijn zakenpartner Recep uit de weg te ruimen zonder daar de eigen knuisten bij te gebruiken.
Wat heeft dit alles met Fecundo te maken? Easy. Geurt en Recep zouden volgens onze bronnen in die tijd zijn ingehuurd door Jaap de Bode voor een paar rondjes incasso ten behoeve van de sinaasappelen-oufit. Daarbij zou het credo gelijke monniken, gelijke kappen zijn losgelaten. De een zou door Jaap wat ruimer zijn beloond dan de ander voor het uitvoeren van dezelfde job. En dat zou onderling weer haken en ogen hebben gegeven. Kortom: Fecundo, the movie. Stay tuned.

Fecundo à la Roos (3)

vrijdag 26 augustus 2005
Het is lang stil geweest rond deze affaire, maar dankzij wat nieuwe informatie van trouwe lezers kunnen we weer eens leuk uitpakken.
Zo vernamen wij dat op 18 oktober 2005 de eerste termijn vervalt van een nog niet al te gedateerde financiële overeenkomst tussen het duo Koole/Schorsy van Heimdaal SA en Geurt Roos, de oud-enforcer van Klaas Bruinsma. Aan de orde is de “uitkoop” van Geurt voor het eenvoudige bedrag van 3 miljoen euro. Te betalen in drie jaarlijkse termijnen.
Voor eenvoudigen van geest als wij betekent een en ander dat Geurt een paar meloenen in Heimdaal had zitten en die nu wel weer eens terug wil zien.
Komt nog bij dat de incasso-expert een maandelijkse rentevergoeding zou ontvangen van 10.000 euro. Niet slecht voor een dag in de week.
Als borg voor de nakoming van de overeenkomst zouden de bedrijfsbezittingen van Heimdaal in Costa Rica dienen, aangevuld met een villa ter plekke en een landingsstrip. En vooral dat laatste is een intrigerend onderwerp voor de ufologen onder ons.
Of Geurt zich in de afgelopen jaren naar behoren heeft gekweten van de rol als incasseerder van uitstaande vorderingen is maar hoe je het bekijkt. Een van onze bronnen schreef bijvoorbeeld dat hij in het bezit was geraakt van een bandopname waarop de in het krijt staande Hans van de Lande door Roos werd aangespoord 250.000 euro te schokken (1). Quote:

"Die meneer Roos is wel een vriendelijk persoon. Teksten als “ik ga je neuken” of “en nu betalen” zijn veel voorkomende uitspraken”.

Ook andere details van deze insider zijn niet te versmaden:

“... Ons aller vriend Geurt Roos schijnt een intieme verhouding te hebben met de blauwe brigade waar hij graag op bezoek gaat als er in de penozewereld weer wat op stapel staat.
Er schijnen wat groot uitgevallen woonwagenbewoners in de omgeving van de Veluwe bijzondere interesse te hebben voor Geurt. Het zou iets te maken hebben met wat kostbare automobielen. In het verleden zijn er al wat blauwe bonen rondgestrooid die niet allemaal hun doel hebben gemist.
Nu weten we dat Geurt voor zijn bemiddeling bij Hans van de Lande de lieve som van 50.000 flappen heeft ontvangen van Jaap de Bode. Er zijn ondernemingen die het voor een stuk minder willen doen”.

Zeer verheffend dus allemaal. En wij hebben dan ook onmiddellijk onze informant gevraagd of hij ons voornoemd bandmateriaal ter beschikking zou willen stellen. Voor studiedoeleinden. Een mens wil zich altijd graag een beetje ontwikkelen. Stay tuned.

1. zie Octopussy 129 en 130 op de followup-site.

Fecundo à la Roos (4)

dinsdag 30 augustus 2005
Wij maakten in de vorige aflevering al melding van het bestaan van een teepje waarop te horen zou zijn was hoe directeur G. Roos van het incassobureau Universe International de bij New World Products in het krijt staande Hans van de Lande bewerkte om even rapido over de brug te komen. Inmiddels heeft onze informant in deze ons wat meer duidelijkheid verschaft. Hij mailde het volgende:

“Ik heb de vraag gekregen mijn geluidsfragmenten beschikbaar te stellen. Om diverse redenen lijkt mij dat niet verstandig, omdat er ook namen genoemd worden van personen die ik niet in een onveilige situatie wil brengen.
De opname is door Geurt zelf gemaakt. Even voor het bezoek aan Hans van de Lande heeft hij nog gebeld met diverse personen en hij heeft blijkbaar niet in de gaten dat zijn telefoon nog open staat. Maar ik wil u details uit dit enerverende gesprek niet onthouden.
H. is Hans van de Lande, G. is Geurt Roos.
Het gesprek begint.

H.: Mijnheer, wat kan ik voor u doen?
G.: Ik wil mijn poen. 500 ruggen die je nog schuldig bent aan New World.
H.: Wat heeft u daarmee te maken?
G.: Ik ben Geurt Roos van Universe International. Ik heb een machtiging om namens J. de Bode dit geld te innen.
H.: Ik heb zoveel geld niet en ik vind het vreemd dat ik hier niet over word geïnformeerd.
G.: Ik denk dat u mij niet begrijpt. Ik wil poen. En vandaag. 500 ruggen.
H.: Maar zoveel kan ik nooit betalen.
G.: Betalen moet je. En nu.
H.: Ik kan dat niet.
G.: Ik denk dat u niet weet wie ik ben. Maar dat kan ik u wel even laten weten. Mijn soldaten zijn op dit moment in Kalmthout en brengen zo even een bezoek aan jouw familie.
H.: Maar ik heb zoveel geld niet beschikbaar.
G.: Hé klootzak, ik ga je neuken als je nu niet betaalt. Neuken zal ik je, lul.

Er valt een stilte in het gesprek en opeens hoor je een luide klap op een tafel of iets van een hard voorwerp.

H.: Maar zo hoeft het toch niet mijnheer Roos. Ik, ik weet niet wat ik nu kan doen.
G.: Alles klootzak. En snel. Ik heb poen nodig. Ik ben al vijf maanden aan het werk voor niets en nu wil ik mijn poen. Anders ga ik je neuken en je wijf ook, begrijp je?
H.: Mag ik even bellen om te zien hoeveel ik zou kunnen betalen?
G.: Ja, maar vertel niet dat ik hier ben want anders lopen mijn soldaten nog even bij je vrouw langs.
H.: Nee, ik vertel niets.

Er wordt gebeld en er vallen namen die ik hier niet vermeld, maar de toon is heel nerveus.

H.: Ik kan misschien 250 betalen, maar wel via mijn advocaat.
G.: Begrijp je me niet? 500 ruggen moet ik hebben.
H.: Ik kan nu 250 betalen.
G.: Wanneer?
H.: Morgen heeft u het binnen.
G.: Als ik het morgen niet heb ga ik je zo hard neuken en zal je geen dag meer rustig slapen.
H.: Waar moet ik het naar over laten maken?
G.: Hier heeft u een gironummer van Universe International.
H.: Maar giro duurt langer.
G.: 250 ruggen morgen op mijn rekening, klootzak. Ik zal J. de Bode vragen of hij akkoord is met dit bedrag. Anders kom ik elke week tien ruggen halen.

Geurt pakt blijkbaar zijn telefoon en ziet dat de lijn nog open is en begint te vloeken. De verbinding wordt verbroken”.

Nou hebben incassobureaus over het algemeen al geen beste naam. Maar Universe International is kennelijk toch wel een zeer bijzonder specimen binnen deze branche.
Meer uit dit mateloos interessante herderlijk schrijven presenteren wij u in de volgende aflevering. Stay flabbergastedly tuned.

Fecundo à la Roos (5)

donderdag 1 september 2005
De quotes uit het gesprek tussen vliegveld Niederrhein-pionier Hans van de Lande en incasso-expert Geurt Roos in de vorige aflevering heeft een levendige belangstelling opgewekt. Maar onze bron had nog wel wat meer op zijn lever. Ondermeer wat er met de 250 ruggen is gebeurd die Geurt beurde na zijn licht onreglementaire incasso-gesprek met de doodsbange Van de Lande. Daar schreef onze bron het volgende over:

“Maar er is meer. Ook heb ik een document waarin het niet onaanzienlijke bedragje van 200 ruggen zoals Geurt dat zegt wordt overgeschreven op de rekening van Jaap de Bode. Dus Geurt heeft 50 ruggen verdiend met 20 minuten praten. Geen slecht inkomen voor een man die niet meer kan dan mensen rippen en afpersen.
Hij heeft die telefoon (1) van Jaap gekregen omdat er een apparaat in zat wat afluisterapparatuur kon storen. Nou dat had de billenmaat van Jaap begrepen, alleen moet je wel verbindingen verbreken als je klaar bent met bellen.
Het is hoogst interessant te horen hoe Geurt te werk gaat. Over lijken dus. Met zijn “soldaten” bedoelt hij zijn bajesvriendjes met wie hij 12 jaar lang een intieme verhouding. Bij gebrek aan vrouwen was het Geurt niet vreemd zich te laten verwennen door schandknapen die voor hun veiligheid veel doen in de bajes.
Ook is het hoogst interessant hoe de Veluwse kampers zich voorbereiden op een hernieuwd weerzien met Geurt. Wij herinneren ons nog dat een aantal jaren terug Geurt gezellig met zijn vriendin Ans onderweg was en zij getrakteerd werden op een heel stel blauwe bonen die niet allemaal hun doel hebben gemist. De reden hiervan was een ripdeal. Het ging over een toch wel heel luxe auto, een Rolls namelijk.
De verspreider van de blauwe bonen zit nu al een poosje op staatskosten en zou wel eens op korte termijn met verlof kunnen gaan. Geurt zou God dankbaar zijn als deze persoon toevallig een ongelukje zou krijgen in het hotel. Maar tot op dit moment is dat zeker nog niet het geval.
De innige relatie die de informant erop nahoudt met de politie in Amersfoort wordt hem ook niet in dank afgenomen in de penosewereld. En men vergeet ook niet hoe een Turk een aantal maanden geleden door een opzetje van Geurt zwaar in de problemen is gekomen en nu ergens op staatskosten verblijft.
De penose weet waar het schip lek is. Zo is daar een bekende Joegoslaaf Y die nog een kist appelen met Geurt te schillen heeft.
Ook als bodyguard van wijlen Klaas heeft Geurt buiten de pot gepist en vandaar dat hij uit de organisatie is geknikkerd zonder oprotpremie. Ik heb mijn informatie van binnen en buiten de muren en sta borg voor de authenticiteit ervan. Stay alert. Want er komt meer.”

Is dat een boeiend inkijkje in de incassowereld of niet? Wij zijn benieuwd naar de volgende bijdrage. Oh, en mocht u op bovenstaande willen reageren, ons discussieforum staat dag en nacht open. Censuur wordt nooit toegepast, maar het moet wel een béétje netjes blijven. Stay tuned. Of alert. Is ook leuk.

(1) zie vorige aflevering

Fecundo à la Roos (6)

maandag 5 september 2005
Weer wat kleurrijk materiaal over Geurt. Uit het inlichtingenwereldje. Daarvoor gaan we terug naar het woelige jaar 1992. Geurt woonde toen samen met ene Fie in een op twijfelachtige wijze verworven riante villa in Ermelo. Fie bleek een veel oudere vrouw te zijn die helderziend was en zich tevens tebuiten ging aan zwarte magie. Of deze geestelijk leider van Geurt door het ritueel kelen van de rijkelijk aanwezige kippen in de buurt invloed verwierf bij de lokale bromsnorren zullen wij waarschijnlijk nooit aan de weet komen. Maar feit is wel dat op een bepaald moment, toen de spanningen tussen Geurt en Etienne Urka cs. de kritieke massa naderden en de bedekte wederzijdse bedreigingen aan duidelijkheid weinig te wensen over lieten, binnen het korps der snorren een ernstige gebeurtenis plaatvond.
De afluisteroperatie van al dit moois die vanuit Apeldoorn werd gecoördineerd kwam namelijk knarsend tot stilstand door het ingrijpen van de lokale, gereformeerde chef van de technische recherche. Die haalde tijdens een weekend de stekker eruit.
Was het de ontwijding van de dag des heren? Was het de pesthekel die de technische chef koesterde tegenover de boys van de Centrale Inlichtingen Dienst? God van de zwarte kousen mag het weten, maar de taps bij Geurt stonden stil.
Drie dagen daarna werd Edwin van Houten, een jong gabbertje van Geurt, ‘snachts naar diens villa gedirigeerd om een schop op te halen. Ze moesten een lading koper die ze net op de kop hadden getikt ergens begraven en daar hadden ze die schop voor nodig. Althans zo luidde het verhaal dat later de ronde deed. Toen Edwin de garage weer uitreed werd hij op de oprit van Geurt’s villa geliquideerd met een salvo waarmee de varkensstand op de Veluwe meteen weer op peil zou zijn geweest.
The wrong man on the wrong place at the wrong time? Kan. Maar andere scenario’s zijn ook denkbaar. Al snel kwam bijvoorbeeld het gerucht naar buiten dat Edwin op Soestdijk klusjes uitvoerde voor de toen nog niet tot het corps der missing men toegetreden hoofdbewoner. Edwin kon in optiek hebben behoord tot de bekende “mannetjes” van de Prins. Werd uitereraard heftig ontkend door de gleufhoeden van de Veiligheidsdienst van het Koninklijk Huis.
Net als het bericht dat een hofmeester van de Koninklijke Marine die tot het personeel van Soestdijk behoorde eveneens van tijd tot tijd zijn opwachting maakte in Geurt’s residentie. Maar die ontkenning was uiteindelijk niet meer vol te houden toen na controle van de taps bleek dat de hofmeester (Philippo?) niet alleen af en toe vanuit Geurt’s place naar Soestdijk belde maar ook kostbare wijnen uit Prins Bernhard’s kelder meetorste om Geurt’s papillen te kietelen (1).
Vraag is of de gesprekken met de hofmeester ook door Geurt werden vastgelegd voor het nageslacht. Onze wakkere incasso-directeur in spe was in die jaren namelijk al druk in de weer met een diplomatenkoffertje vol afluisterapparatuur. Zelfs tijdens de gesprekken met een “gouden koppel” van de CID die in hem een topinformant vermoedden. Of tijdens séances met notarissen waarbij Geurt vaak een gun op het bureau legde om ze wat vlotter te laten verlopen (2).
Sinds kort weten de vaste lezers van onze sites dankzij onze Fecundo-revelaties dat Geurt zich nog steeds ongestraft kan bedienen van dit soort praktijken om zijn doel te bereiken. Je zou daaruit een geweldige complottheorie kunnen melken. Maar dat zou koren op het windmolentje van AT-5 zijn en bij het Parool zou de term ufologen weer door de toiletten gieren. Laten we ons dit keer maar eens wat bescheiden opstellen. Wij willen ook wel eens serieus worden genomen. Stay tuned.

(1) Voor andere merkwaardige, al dan niet door hem zelf geëntameerde contacten tussen prins Bernhard en de Nederlandse mob zie ondermeer: “Mabeltje” (6) dd. 3 oktober 2006 in deze rubriek en het artikel “Beursfraude” (5) op de site van de Morgenster of in Kleintje Muurkrant 322 dd. 18 juni 1998.
(2) Veel van die séances werden door heren van het AT vastgelegd, soms zelfs in een aangrenzende kamer. De tapsnorren merkten pas na het vertrek van Geurt door de transpiratie onder de deftige neus van de bewuste notaris dat deze tijdens het onderhoud voortdurend in de loop van een gun had gekeken. Aangifte doen? Lachen.

Fecundo à la Roos (7)

dinsdag 6 september 2005
In aflevering 3 van deze serie dd. 26 augustus 2005 maakten wij al eens melding van het bestaan van een financiële overeenkomst tussen het duo Koole/Schorsy van Heimdaal SA en ons aller Geurt, die de “uitkoop” van laatstgenoemde behelsde. Het ging om een bedragje van 3 miljoen euro, te betalen in drie jaarlijkse termijnen, plus nog wat maandelijks te schokken rente (10.000 euro per maand) en wat zekerheidsstellingen.
Nou staan wij natuurlijk bij sommigen bekend als liefhebbers van complottheorieën en bij anderen weer als notoire relnichten. Daarom zijn wij innig verheugd wat documenten te kunnen tonen die betrekking hebben op bovenstaande overeenkomst en die eens temeer aantonen hoe luchtig soms wordt omgesprongen met geld van investeerders. Lees en huiver. En stay tuned.

Rob versus Rien: 1 – 1

maandag 6 februari 2006
Rob van de Rhee is in onze kolommen op twee sporen voorbijgekomen. Die van het door gretige grissers leeggehaalde investeringsvehikel Fecundo en die van de gecrashte luchtvaartonderneming DutchBird. Bij die laatste kwestie zou de geplande overname van Hans Mosselman’s reisorganisatie Sudtours door BCD, de reismoloch van John Fentener van Vlissingen, een niet weg te poetsen rol hebben gespeeld (1).
Kregen we afgelopen week het volgende mailtje van Sudtours-medewerker Rien van Beemen:

“Ongeveer een jaar geleden werd Robert van de Rhee een paar keer opgevoerd in uw annalen: inzake de tropisch hout kwestie in Costa Rica en inzake zijn vermeende claim op de aandelen van Dutchbird, de luchtvaartmaatschappij. Inmiddels is Van de Rhee in diverse processen volledig verpletterd en als klap op de vuurpijl in januari 2006 persoonlijk failliet verklaard”.

Nou kan je zeggen “fijn voor je opoe”, maar zo zitten we niet elkaar. Bovendien nemen we het altijd graag op voor de verdrukten in de samenleving, dus trokken wij bij Van de Rhee aan de Zwitserse bel. Of die cliënt is van Specsavers weten we niet, maar hij zag het in ieder geval heel anders dan Van Beemen. Volgens hem zou Sudtours hem een kunstje hebben geflikt met dat faillissement, terwijl hij in het buitenland vertoefde. Er zou namelijk nog een vergeten postje van 5000 euri aan griffiekosten hebben uitgestaan vanwege een verloren kortgeding. Ze wisten waar hij uithing, maar in plaats van hem even aan dat postje te herinneren, zetten ze een mini-oproepje in Het Parool en toen hij niet reageerde werd ie op de bietenwagen gedeponeerd. Had ie zo weer afgehaald kunnen worden, want het verschuldigde bedragje staat inmiddels al lang en breed op een derdenrekening, dus Sudtours had maar te kikken.
Maar Sudtours kikte niet en hield vast aan het persoonlijke faillissement van Van de Rhee.
Dat zou niet zonder achterliggende motieven zijn. Sudtours zou met deze move de tegen haar aangespannen bodemprocedure de berm in willen duwen. Zal wat moeilijk worden, want Van de Rhee heeft al een jaar geleden het hele spul ondergebracht in een stichting.
Oh, en wat die “verpletterende” nederlagen betreft: welke nederlagen? Het enige dat onze Robbedoes te binnen wil schieten is een ambtshalve aanslagje van meneer Fiscus, maar zelfs daarbij is de laatste slag nog niet uitgevochten.
Intrigerend hè, dat wapengekletter om een lading meloenen? Haast onwezenlijk als je eigen portemonnee zo plat is als een euroduppie. Stay tuned.

1. Zie de serie “Olla vogela hebban nestas hagunnan” van begin januari 2005 op Kleintje Muurkrant Actueel.

De rechterlijk macht en Bas Koole (3)

maandag 20 februari 2006
Het lijkt al weer lichtjaren geleden toen wij vrijwel dagelijks de nodige shit uitlaadde over Fecundo en aanpalende uitvindingen, die zich net als Flor y Fauna en Terra ook al nijver bezighielden met futuristisch boomwerk in Costa Rica. Tot grote consternatie bij groenzoeters die hun hele hebben en houden of een deel ervan in dat milieuvriendelijk initiatief hadden gestort, bleken avontuurlijke lieden als Jaap de Bode en Geurt Roos een flink gat in de geldzak te hebben geknipt.
Toen verscheen een man aan het front met spierballentaal, die het hele hok wel even zou uitruimen. Ir. Bas Koole. Ging moeizaam, als het al ging. Bovendien kwamen bij ons luitjes aanzetten met niet zulke fleur en fijne berichten uit het verleden van ir. Bas. Want termen als bedrieglijke bankbreuk, oplichting, valsheid in geschrifte, fraude en belastingontduiking vormen bij elkaar nu eenmaal geen frisse ruiker.
Bas kreeg van ons de ruime ruimte om zich te verweren, want wij houden zeer van hoor en wederhoor als we daar het nut van zien. Volgens hem viel het allemaal wel mee. Een paar schoonheidsfoutjes. Maar wat had dat te maken met zijn functioneren bij Fecundo? (1)
Tsja, eigenlijk niks. En adagio als “eens een dief, altijd een dief” of “de vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken” zijn in strijd met ons ravijndiepe verlangen naar resocialisering na de straf. Kregen we toch een onheilspellend mailtje, dat repte over het lozen van ir. Bas bij Fecundo. Leest u even mee:

“Het schijnt (uit betrouwbare bron vernomen) dat onze ing. of ir. B.J. Koole uit Fecundo is verwijderd en wel om de navolgende redenen: Ing. Koole is momenteel bezig zijn schuld aan de Nederlandse staat te voldoen d.m.v. dienstverlening in een sociale werkplaats te Klinge, Zeeland. Tevens hebben wij vernomen dat er beslag is gelegd op zijn “riante inboedel” en aanverwante zaken, aanwezig op zijn geheime adres in België.
Dit geheime adres, met de nadruk op “geheim”, is ergens in Kalmthout, waar onze Oost-Europa specialist sinds vorig jaar resideert. Mocht u denken dat dit niets met zijn voorzitterschap van o.a. Stichting Fecundo, Mars, Finacor, Landoq en diverse andere stichtingen heeft te maken, stay tuned, verdere informatie volgt.”

Nou weten we niet of ir. of ing. Koole naast zijn sociale beslommeringen in het Zeeuwse land nog tijd heeft om onze rubriek bij te houden. Zo ja: Bas, kerel, pak je digitale piano en ram er een repliekje uit. Wij zijn er klaar voor. En ... stay tuned.

1. Zie voor de eerste schermutselingen in deze serie de berichten van 16 en 19 april 2005.

De rechterlijke macht en Bas Koole (4)

woensdag 22 februari 2006
Open deur: van het een komt het ander. Wij meldden in onze vorige aflevering dat ir. Koole vrij recentelijk moest opzouten als voorzitter van een stel zakelijke vehikels die elkaar een sinaasappeltje toegooien in Costa Rica. Daar hoorden bekende namen bij, maar ook tot nu toe onbekende. Zoals Finacor en Landoq.
Effe checken. Finacor is de voortzetting van de stichting Furia die net als Mars ooit voorwaarts ging onder leiding van ene Jan Hinloopen, die na de komst van generalissimo Koole een stapje terugdeed.
Landoq blijkt een makelaarskantoor te zijn dat investeerders over de streep probeert te trekken om in Costa Rica stukkies grond al dan niet bezet met boompies te kopen. Het ouwe verhaal dus. Levert op termijn een vette winst op van 12 tot 14 procent. Als je Landoq tenminste geloven mag. En dat is nou juist het probleem. Er wordt je goud aangeboden, maar als het uiteindelijk brons wordt mag je blij wezen. Als het al geen blik is.
Bovendien kan je nergens uit de reclame van die club op het internet opmaken wie achter het stuur van het vehikel zit. Volgens eerdere correspondentie zou ir. Koole inmiddels vanwege zijn drukke werkzaamheden op de sociale werkplaats in het Zeeuwse Clinge vervangen zijn door een andere grootheid. Maar door wie? Kunnen we hem persoonlijk vragen, maar om nou de sociale werkplaats te vragen of we onze oude vriend even aan de lijn kunnen krijgen is misschien wat genant voor hem. Dus maar even kijken of we dat geheime adres in Kalmthout kunnen achterhalen. Zullen we gokken? Op het oude adres van Ben Ansems (1). De aartsvader van het hele vruchtgebeuren in Costa Rica, die vorig jaar uit zijn huis werd gepleurd nadat hij een conflict met de heren De Bode en Maurits over een tweede hypotheek had verloren (2). En het is natuurlijk zonde als zo’n stulp leeg staat. Stay tuned.

1. Via de zoekmachine op onze hoofdsite vindt u de naam van Ansems terug in heel wat zorgelijke stukkies over Fecundo.
2. Tussen de heren De Bode en Maurits is het ook niet altijd feestelijk geweest. Zie daarvoor bijvoorbeeld aflevering 154 van de serie "Octopussy" op onze Followup-site. Daarin is zelfs sprake van het zwaaien met een gun en dat gebeurt meestal niet in een sfeer van gezelligheid en jolijt.

De rechterlijke macht en Bas Koole (5)

woensdag 1 maart 2006
Eerder in deze serie maakten wij melding van Landoq (1). Een makelaarskantoor dat net als PBMG (Pleuris Bak Met Geld) bij Terra Vitalis investeerders over de streep probeert te trekken om met hun geld iets groens te doen in Costa Rica. En ook in dit geval kregen we een gloedvolle reactie. Een bewogen lezer schreef het volgende:

“Met walging heb ik de nieuwe activiteiten van de Costa Rica-groep gelezen. Omdat ik ooit gedupeerd ben door het Middelburgse clubje volg ik alles op dit gebied. Ik ben ermee in contact gekomen door advertenties op de televisie eind 2002. Ik heb toen ingeschreven voor meer dan 50.000 euro. Later wilde ik nog een kleiner bedrag doen, maar dat ging niet.
Enkele weken later kreeg ik een briefje van de directie van een bedrijf, ook gevestigd op het Goudend in Middelburg. Zij deelde mij mede dat zij ook onder de 50.000 euro-grens konden investeren.
De man die naar buiten trad was de heer Schirris (2). Dankzij Google kwam ik op de naam Schirris en in de krant stond ook zijn naam. Het is een oplichter die geld incasseerde van mensen via valse machtigingen.
Wat wil nu? Schirris is een vorige directeur van Landoq makelaardij! Bij historie Kamer van Koophandel kunt u dit lezen.
Dus Schirris was medewerker bij Jan Schorsy en is enkele maanden geleden als directeur bij Landoq uitgetreden. Dat kan toch geen toeval zijn?
Verder viel mij op dat de cijfers van Costa Rica van de accountant bijna gelijk zijn aan het briefje van Tierras Nuevas toentertijd. Ook toeval? Na de voorjaarsvakantie zal ik de bewijzen van het andere bedrijf van Schirris opzoeken. Misschien kunt u uw speurtocht alvast weer voortzetten. Ik lees het wel op uw Stelling. Veel succes”.

Fons Schirris kreeg landelijke bekendheid door het boek “Het Dilemma”, waarin hij aantoonde dat het systeem van automatische incasso net zo lek was als het doel van de voetbalvereniging Het Begon Op Klompen. Toen hij tijdens een teeveeoptreden als klokkenluider ook nog even aan het klaverjassen sloeg met acceptgiro’s was voor de banken en het OM de boot aan. Fonske ging voor het luik en kreeg wegens valsheid in geschrifte drie maanden voorwaardelijk voor zijn mik met een proeftijd van twee jaar, plus, à la ir. B. Koole, een fink aantal uurtjes dienstverlening. Dat haalt je lust tot het luiden der klokken wel uit je systeem. Maar volgens onze lezer zou onze Fons, die zich ook nog een blauwe maandag manifesteerde als Leefbaar Nederlander, zich ook met andere twijfelachtige zaken hebben beziggehouden. Tijd om het volgende beheerste mailtje naar Heerhugowaard te sturen:

“Geachte heer Schirris,
Ten behoeve van een artikeltje in de serie “Octopussy” op onze website zouden wij graag van u willen weten of het juist is dat u tot voor kort tot de leiding van Landoq behoorde en waarom u heeft besloten de onderneming de rug toe te keren”.

Nou, we hebben wel eens provocerender teksten eruit geperst. Maar we zijn altijd voorzichtig met klokkenluiders. Voor je het weet laten ze op een minder gunstig moment het touw los. En dat willen we niet op ons geweten hebben. Stay tuned.

1. Zie aflevering 4 van deze serie dd. 22 februari 2006.
2. Schirris’ naam kwam bij ons al eens eerder voorbij temidden van een aantal onverlaten in deel 4 van de serie “Fecundo à la Schorsy” dd. 22 maart 2005, die is terug te vinden op onze Followup-site.

De rechterlijke macht en Bas Koole (6)

donderdag 2 maart 2006
Eerst even wat aandacht voor Fons Schirris. Hij liet naar aanleiding van ons vorige stukkie weten dat het vonnis van de rechtbank inzake het incassoschandaal wat genuanceerder lag dan wij te berde brachten. De rechtbank bezorgde Fons wel een zeperd, maar zonder oplegging van straf. Omdat ie zijn kunstje geflikt had zonder winstoogmerk en voor het oog van de teeveecamera. Naar aanleiding van dat kunstje hebben de banken bovendien hun incassosysteem aangepast. Uit principe is Fons nu in cassatie gegaan tegen het vonnis, dus daar horen we nog van.
Verder was het correct dat hij voor de New World Companies had gewerkt, maar niet in Middelburg. Dat moest Uithoorn zijn. Fons was daar interim-manager voor de verzekeringsclub HyFiVe. En daar is ie niet in 2002 maar in februari 2003 begonnen.
Een BV waarvan Fons tot juli 2005 directeur was (pas op: geen eigenaar) is verkocht aan een derde partij en die is verdergegaan als Landoq. Bij die onderneming is ie nooit leidinggevende geweest, maar hij was daarvoor wel in de speelweide als free-lance makelaar.
Zo zijn we weer helemaal bij. Maar nu wat anders. Volgens welingevoerde Haagse bronnen zou ene Melvin Bomer tegenwoordig in de nabije omgeving van ir. Koole rondcirkelen in Kalmthout en daar zelfs een woning hebben betrokken om een oogje in het zeil te houden. Want Melvin is niet zo maar iemand. Hij is namelijk een ex-Bosniëganger en diende na die bewogen periode tot in het late najaar van 2005 als bodyguard van ex-minister Hilbrand Nawijn. Daarnaast dreef hij - zoiets verzin je niet - een nering in speelgoedberen, die hij betrok van ene Joanne Bonefaas. Normaliter is dat laatste voor ons niet interessant, ware het niet dat zij weer de ex is van meneer De Kort uit Helmond. En die meneer speelde de Dritte im Bunde in de afleveringen van de serie "Riool", waarin dieper werd ingegaan op de perikelen rond de rondborstige Zandvoortse Anja Jansen en Telegraaf-speurder John van den Heuvel. De wereld wordt steeds kleiner. Stay tuned.

De rechterlijke macht en Bas Koole (7)

maandag 13 maart 2006
Waar hadden we het de laatste keer ook weer over? O ja, Melvin Bomer. Die ouwe lijfwacht van Hilbrand Nawijn en tegenwoordig in de weer als bufferzone bij onze in een leuk pandje aan de Heikantstraat in het lieflijke Kalmthout residerende ingenieur-stoffeerder Koole.
Daarnaast zou Melvin nog zijn best doen bij Carex. Een vehikel ter verkoop van Costaricaanse fruitigheden aan de Nieuwe Markt 65 G en H in Roosendaal, dat de officiële KvK-status volgens de laatste inlichtingen nog niet gehaald zou hebben en waarvan de medewerkers alleen mobiel te bereiken zijn. Als je het nummer weet.
Bij Carex zou wel een meneer De Korte als directeur in het veld zijn, maar de facto zou de voormalige Napoleon van Fedunco er de scepter zwaaien. Net als bij de op hetzelfde adres gevestigde stichting Finacor. Zoals gemeld een voortzetting van de stichting Furia, die ooit het licht zag om de dreigende ondergang van NWP/TNA te voorkomen. Aan goeie bedoelingen heeft het nooit gelegen.
Stichting Finacor zit onder de plu bij Finacor SA en beheert de rekening waarop de Costaricaanse centjes in Nederland binnenkomen. Finacor is momenteel gekoppeld aan de makelaardij Landoq BV, die eerder in deze serie al voorbijhobbelde in de Fons Schirris-context. Als cultiveringsmaatschappij treedt Ecori op en Carex zoals hierboven al vermeld als handelsonderneming. Die laatste twee vehikels vallen weer onder Care SA, met intrigerende vestigingsadressen in Costa Rica en Panama. Zo. Bent u weer een beetje op de hoogte en weet u tegelijkertijd nog niks.
Nu we het toch over de Fonz hebben. Schijnt een grotere rol te spelen in het citrusbos dan hij blijkbaar kwijt wil. Volgens ingewijden zou Schirris recentelijk in Costa Rica hebben rondgewaard als interim manager namens Care SA en dan ben je meer dan een simpele freelance makelaar bij Landoq (1).
Om dat citrusbos niet nog ondoorzichtelijker te maken dan het al is stoppen we hier even. Kan u even de tijd nemen om eens flink te kauwen en de boel door het daarvoor aangelegde keelsgat te wurmen. Stay tuned.

1. Zie de vorige aflevering dd. 2 maart 2006.

De rechterlijke macht en Bas Koole (8)

maandag 20 maart 2006
Goed, gaan we door met het ontrafelen van het nieuwe netwerk dat is verrezen uit de verzamelde as van New World en Fecundo. En dan met name over de rol die de naar eigen overtuiging leliewitte Fons Schirris daarin lijkt te spelen. Volgens de Fonz zelf heeft hij bijvoorbeeld makelaarswerkzaamheden verricht voor HyFive, een verzekeringsvehikel van ene Raymond Hommerson in Uithoorn.
Hoe het zit, zit het, maar we kwamen de naam van Hommerson in Fecundo-verband al eerder tegen. Uit een door ons op 1 februari 2005 in de serie Octopussy gepubliceerde mail van de gepassioneerde ir. Koole blijkt dat vriend Hommerson samen met zakenpartner Sontrop voor 1,1 meloen bij New World in het krijt stonden. En dat beide verzekeraars wat de betaling van het achterstallige postje betreft niet vooruit waren te branden. Dus had toenmalig puinruimer Koole zich genoodzaakt gezien om daar aangifte van te doen (1). Hoe een en ander is afgelopen zijn we nooit aan de weet gekomen, want onze levendige correspondentie met de ir. werd vrij plotseling eenzijdig afgebroken. Maar het lijkt er in ieder geval sterk op, dat de door de Fonz omhelsde broodheer ook al niet in aanmerking kwam voor de unanieme goedkeuring van de Nederlandse Vereniging voor Huisvrouwen.
En blijkens een mail van een boze lezer, die een duik had genomen in de databank van de Kamer van Koophandel is er nog meer reden om aan het leliewitte karakter van de Fonz te twijfelen. Een citaat:

“... In het kort zal ik weergeven wat daar te vinden is als je zijn (Fonz’, red.) eigen beleggingsplan oproept. Zijn product heette Rendeco en was gevestigd aan de W.M. Dudokweg 73 d te Heerhugowaard. Het product werd verkocht door Rendeco BV en was bijna een copie van New World Investments/Products BV van Jan Schorsy (2). Volgens de brochure was het hoofdkantoor van Schirris’ Costaricaanse bedrijf in Torre Mercedes, San José gevestigd. Net als, jawel, GTN. Dat laatste staat voor Gruppo Tierras Nuevas, het bedrijf van Jan Schorsy. De Kamer van Koophandel in Zeeland geeft aan dat de onderneming is gevestigd op Goudend 10 te Middelburg (Jan Schorsy). Statutaire zetel te Uithoorn. Enig aandeelhouder was Tuttifrutti 4 U BV, gevestigd aan de Zuidmede 18 in Middelburg (het huisadres van Jan Schorsy). Gefailleerd op 7 maart 2006. Tot 16 juni 2003 was Rudy Gorsse directeur van deze onderneming. Rudy was de (financiële) rechterhand van Jan Schorsy, alleen had die geen handen (3). Na genoemde datum werd de heer Schirris directeur van die club.
Verder staat bij de KvK een Stichting Derdengelden RendEco op de Dudokweg in Heerhugowaard vermeld. Bestuurder van deze stichting is Assent Nederland BV, gevestigd te Middelburg. Enig aandeelhouder van deze club was uiteraard Tuttifrutti 4 U BV, waarvan de bestuurder ook een Schorsy was: dochter P. Assent was opgericht door Rudy Gorsse en failleerde op 3 maart 2004.”

Een ding mag je toch wel als vaststaand beschouwen: Fons Schirris waart alweer geruime tijd rond in het haast ondoordringbare citrusbomenbos van ir. Bas Koole en Jan Schorsy. Waarom hij daarover uiterst terughoudend is, mag duidelijk zijn. Stay tuned.

1. Zie aflevering 150 van Octopussy op onze Followup-site.
2. Voor de kleurrijke Jan Schorsy verwijzen wij bijvoorbeeld naar de kleine serie Fecundo à la Schorsy, opgenomen in Fecundo-Costa Rica op onze Followup-site.
3. Rudy Gorsse figureert eveneens in Fecundo à la Schorsy, plus in de daarop volgende Repliek van Ben (Ansems).

De rechterlijke macht en Bas Koole (9)

donderdag 23 maart 2006
Een trouwe lezer van deze kolommen vraagt zich in gemoede af waar de poen vandaan is gekomen om makelaardij Landoq een boost te geven. Daarom schreef hij ons een mail en een deel van zijn herderlijk schrijven luidde alsvolgt:

“...Toen het New World Products-verhaal (citrus in Costa Rica) dreigde te mislukken, heeft Fons Schirris het Rendeco-verhaal bedacht. Vrijwel identiek aan dat van het NWP, maar nu wel “AFM-proof”. Een reeks faillissementen, o.a. van Assent BV, doorkruisten de plannen richting succes. Rendeco’s opvolger is dus Landoq BV. Er zijn drie mogelijkheden:
- Landoq is gefinancierd door TNA/GTN (via hypotheken op gronden van TNA/GTN);
- Landoq is gefinancierd door Fons Schirris zelf;
- Landoq is gefinancierd door Fons Schirris en TNA/GTN.

In al de investeringsverhalen spelen de volgende zaken een rol:
- Er wordt geld onttrokken aan het publiek, terwijl bij de bank lenen voor de bedenker van de investeringen goedkoper is. Waarschijnlijk zijn de risico’s voor de banken te groot. En wat Fons betreft zullen de banken helemaal niet bereidwillig zijn.
- Er worden deugdelijke verzekeringen beloofd, maar niet verkregen. In de Landoq-story zou een Zwitserse bank verzekeringen gaan verstrekken, maar het lijkt tot nu toe te blijven bij “onderhandelingen”. Dus weer 50.000 euro overmaken voor het verkrijgen van mooie beloften.
Voor gedupeerde investeerders van NWP/TNA/GTN (zeg maar New World) zou het heel vervelend zijn als er temidden van de onderzoeken die bijna twee jaar lopen, gehandeld is of wordt met gronden die juridisch eigendom hoorden te zijn van de “onafhankelijke stichting Vicus”. En die stichting hoorde kennis van zaken te hebben, want daarin zaten een generaal b.d. met accountantsachtergrond Sturm (1) uit Middelburg en een hoger opgeleide heer Naber uit Velp. Als laatsten der Mohicanen zitten in de stichting nog steeds de twee “masters of financial planning” Hendriks en Van Wezel van JMH Barendrecht. De deskundigheid druipt van de prachtige website www.jmh.nl (2).
Strafrechtelijke en civiele procedures zullen waarschijnlijk op termijn wat meer duidelijkheid verschaffen. En wellicht wil Fons uitsluitsel geven over de verhouding tussen de diverse
investeringsprojecten en het wel of niet verstrekken van deugdelijke verzekeringen. Als het een eerlijke zaak is, wil hij vast wel vertellen hoe de vork in de steel zit“.

We hebben gezonde twijfel over dat laatste, maar hoop houdt ons op de been. Fons? Bas? Jan? Patricia? Anyone?

1. Generaal Sturm, zoiets verzin je niet.
2. De heren Maria Jozefus Hendriks en Aad van Wezel zijn al eerder langsgesturmd in onze berichtgeving over deze financiële warboel. Interessant is ook hun connectie met sigarenkistjes-expert Marcel Boekhoorn, bekend van de Telfort-gambiet, de NEC-sponsoring, de Spyker-liefde, de Van der Hoeven-opvang en de Sloot-uitvinding (zie daarvoor “Sigaartje?” 1 en 2 van 1 en 4 juli 2005).

De rechterlijke macht en Bas Koole (10)

vrijdag 24 maart 2006
Of het nou in Amsterdam is of Belgrado, Knokke of Middelburg, overal worden wij intensief gelezen. Neem nou gisteren. Vroegen we aan Fons, Bas, Jan, Patricia, anyone of die wilden reageren op aflevering 9 van deze serie. Hoppa, meteen een reactie. Van Bas en Jan. Zij kwamen tot de volgende ontboezeming:

“Geachte redactie,
Van uw vriendelijke oproep tot reageren (zie: de rechterlijke macht en Bas Koole – deel 9) maken wij hierbij gebruik. Wij vinden eigenlijk ook wel dat het onderhand tijd wordt voor een reactie, want aan onze activiteiten zijn nu verschillende series gewijd en eigenlijk vinden we het wel genoeg zo.
Gaan wij in op de halve of driekwart verklaringen op uw site? We dachten van niet. Gaan we in op persoonlijke zwartmakerijen? We dachten dat ook niet. Wat doen we dan wel?
Wij openen zelf een site (volgende week in de lucht). We noemen hem www.integenstelling.com. Elke geïnteresseerde kan hier vragen stellen op vragen@integenstelling.com.
Komende week zullen wij alle investeerders en intermediairs die te maken hebben met de zaak op de hoogte stellen van het bestaan van de site.
Indien nodig, en we denken dat hier veel gebruik van zal worden gemaakt, zullen we documenten inscannen en toegankelijk maken voor de lezer van de site.
Op stukjes die verschijnen op stelling.nl reageren wij uitsluitend op integenstelling.com. Reden waarom wij hierbij toestemming vragen om de betreffende op uw site verschenen en te verschijnen stukjes integraal of gedeeltelijk te mogen overnemen. Wij van onze kant hebben geen bezwaar tegen overname door u van stukjes die op onze site geplaatst worden.
Met vriendelijke groet,
Bastiaan J.Koole,
Jan Schorsy.”

Tuurlijk mogen jullie alles van onze site overnemen jongens. Integraal, gedeeltelijk, punten, komma’s, alles. De investeerders zullen zonder twijfel nu menige traan wegpinken vanwege jullie buitengewone initiatief. Eindelijk openheid, na al die jaren. Nou de centen nog en dan kan stelling.nl verder de boom in. Wat dit betreft dan. Bas, Jan, succes boys. Stay tuned.

De rechterlijke macht en Bas Koole (11)

maandag 27 maart 2006
In de overtuiging dat de gisse club van ir. Bas nog even haar aangekondigde website integenstelling.com registreert, zodat ze ongestoord kan reageren op onze halve waarheden, smakken we er nog maar weer eens een interessant mailtje tegenaan. Het had betrekking op een stel deals van 21 december 2004, die alle financiële moeilijkheden rond het Costaricaanse citrusbomenbos moesten oplossen. Quote:

“De overeenkomsten, getekend door ir. Koole, Geurt Roos en Jan Schorsy bij mr. drs. Fokko Aleid Keuning, notaris te Groningen, maakten het mogelijk dat door Bas Koole in een jaar tijd torenhoge hypotheken konden werden opgenomen in Costa Rica.
Overheidsinstanties zijn hier al meer dan een jaar van op de hoogte. De officier van het functioneel parket in Den Haag heeft het waarschijnlijk te druk met andere zaken (Ahold?), want zelfs aan een ontvangstbevestiging van brieven en aangiften komt hij niet toe.
Verantwoordelijke bestuurders van Stichting Vicus hebben wèl de pot met centjes van Vicus (enkele honderdduizenden euro’s) met medeweten van de ING met onbekende bestemming verhuisd en die pot gebruiken ze voor de verdediging tegen claims. Maar een beloofde aanval om alsnog juridisch eigendom van bezittingen in Costa Rica te verwerven is nooit uitgevoerd!
En, daar is iedereen het over eens, het juridisch eigendom van de bezittingen in Costa Rica moest bij Stichting Vicus berusten. Waarde in 2002: ruim 15 miljoen. Nu: wat plunderaars onder de bezielende leiding van ir. Koole hebben achtergelaten.
Tip voor criminelen:
Zorg dat je zaak strafrechtelijk via landelijk parket Den Haag loopt.
Zorg dat je zaak civielrechtelijk via rechtbank Rotterdam loopt.
En vraag advies bij Hendriks en Van Wezel van Stichting Vicus. Die kunnen alles vertellen over achterstanden bij de rechtbank in Rotterdam, alsmede over het zo lang mogelijk rekken van de verdediging”.

Zo. Dat liegt er niet om. En nou maar wachten tot onze contra-site klaar is. Kunnen we zien wat voor onzin er nu weer via stelling.nl is geopenbaard. Misschien krijgen we wel de ingescande teksten van de deals te zien, die zo knus bij mr. drs. Fokko zijn getekend op 21/12/2004. Of van de smakelijke hypotheekactes die daarna in Costa Rica zijn getekend. Eindelijk zullen we de waarheid onder ogen krijgen en het schaamrood op de kaken krijgen over alles wat we naar buiten hebben gedragen over ir. Bas K. en zijn gevolg. Hm? Toch? Stay tuned.

De rechterlijke macht en Bas Koole (12)

vrijdag 31 maart 2006
Wij ontvingen een bestraffend briefje van mevrouw Mulders. Da’s een meesteres in de rechten en staat in het forse rijtje medewerkers van een advocatenbundel met kantoren in Middelburg en Terneuzen. Wij hadden in een van de noten van aflevering 8 van deze serie geschreven dat P.S. naar verluidde iets moois had met ex-Bosniëganger, ex-Nawijnlijfwacht en ex-knuffelberenhandelaar Melvin Bomer. Maar dat is niet zo en mevrouw Mulder vindt dat we daarmee P.'s privacy ernstig geschonden hebben. Of we die tekst uiterlijk vandaag van onze site wilden poetsen. Anders volgden juridische maatregelen. En dan moesten we van mevrouw Mulder ook nog een rectificatie plaatsen. Die luidde alsvolgt:

“In het artikel “De rechterlijke macht en Bas Koole” hebben wij abusievelijk opgenomen dat P.S. iets moois zou hebben met Melvin Bomer. Het is gebleken dat dit onjuist is. Onze welgemeende excuses hiervoor”

Nou, bij deze mevrouw Mulder, want wij zouden niet graag de privacy van uw cliënte willen schenden door een liaison te suggereren die niet bestaat. Zou u onze welgemeende excuses aan uw cliënte willen overbrengen? Dank u wel. O, en de noot bij aflevering 8 is geschrapt.
Prettig weekend.

De rechterlijke macht en Bas Koole (13)

woensdag 5 april 2006
Naar aanleiding van een reportage op Glossip.tv schreven wij op 29 juni 2005 in het artikeltje “Vetleer” ondermeer het volgende:

“... Volgens oud-commandant van de mariniers Melvin Bomer, die de eer had het Srebrenica-drama mee te maken, is het met de nazorg van de talloze in de geestelijk in de kreukels zittende veteranen droevig gesteld. Velen zijn in zijn ogen tikkende tijdbommen, mensen die nooit hun rugzak zijn kwijtgeraakt...”.

De inhoud van die uitspraken zullen we niet betwisten. Maar aan de brenger van de boodschap lijkt een vlekje te zitten. Nee, niet het feit dat hij bodyguard is geweest van ex-minister Nawijn (ooit de steun en toeverlaat van buitenlandse snollen), of dat ie knuffelberen aan de man bracht. Nee, het gaat meer over zijn traumatische tijd in Bosnië.
Vriend Bomer vertelde namelijk tijdens zijn imposante teevee-optreden ook, dat ie vrij langdurig in Srebrenica had gebivakkeerd. Als commandant van de mariniers. En hij had daar vreselijke taferelen meegemaakt. Maar was dat ook zo?
Nou, niet echt, als we de binnengekomen berichten mogen geloven. Zo zou hij nooit commandant van de mariniers zijn geweest. En hij zou misschien wel zonder TomTom de weg naar Hamelen hebben kunnen vinden, maar naar Srebrenica was twijfelachtig.
Tussen eind 1995 en half 1996 zat hij volgens ingewijden in Split. Daar zou hij bij een zeldzame gelegenheid nog wel eens op een tank hebben gezeten, maar daar hield het zo’n beetje mee op. Verder was het feesten geblazen (of Prins Pils daar ook nog langs is geweest, weten we niet) en het draaien van bardiensten. Nou kan je van rondvliegende glazen en rechtopstaande bajonetten in de bar ook knap traumatisch worden, maar om dat nou te vergelijken met de ellendige gebeurtenissen van een stief kwartiertje verderop is eigenlijk niet van deze tijd.
In 1997 ging Bomer opnieuw voor een half jaar naar Bosnië. Voornamelijk als lid van de keukenbrigade. Toegegeven, ook niet van gevaar ontbloot als de warme prak die op tafel komt de cliëntèle matig tot slecht bevalt. Maar dat kan je toch met goed fatsoen niet vergelijken met de ervaringen van collega’s bij de confrontatie met de fine fleur van de heer Mladic.
Nou laten we het er maar op houden dat Melvin het allemaal goed bedoeld heeft, maar dat zijn fantasie wat te levendig was. Wat dat laatste betreft is hij in Middelburg toch nog goed terechtgekomen. Dat zeker. Stay tuned.

Bas Koole en de rechterlijke macht (14)

zondag 2 juli 2006
Als we het wel hebben moest de hoofdpersoon van deze serie afgelopen dinsdag weer eens voor de kadi verschijnen. Ditmaal voor de voorzieningenrechter in Utrecht. Ging over een paar dingetjes die vriend Bas onder zijn beheer zou moeten hebben en die eigenlijk toebehoren aan de beleggers in Costaricaans groen. Of die zaak afloopt met een lullige sisser of een spectaculaire knal zullen we zonder twijfel nog wel vernemen, maar bij de beleggers zal er geen gigantische ruiker van vertrouwen staan te bloeien over de afloop ervan. Maar dat ze desondanks de strijd voortzetten, verdient respect.
Overigens blijven de Middelburgse volgelingen van Hans Kazan nieuwe investeringskonijnen uit hun hoeden jagen. Je vraagt je toch in gemoede af of er nog luitjes te vinden zijn die zo simpel van geest zijn dat ze hun poen daarin willen steken. Op Landoq, een inmiddels al weer wat ouder konijn, hebben we al eens een spotlight gezet. En daar kregen we een doorwrochte reactie op van een Kritische Belegger, met als toetje nog een allerliefst sprookje. Moet je lezen. Wat ons betreft midden in de Geurt. Stay tuned.

Bas Koole en de rechterlijke macht (15)

vrijdag 14 juli 2006
Op 2 juli jl. deden wij er kond van dat onze goede vriend ir. Koole voor de voorzieningenkadi in Utrecht moest verschijnen. Wegens een geschilletje met de luitjes die ooit wat eurospaarcenten in een groen project in Costa Rica staken en sindsdien proberen hun poen terug te krijgen, of in ieder geval un poco. Over winst praten we maar niet.
Helemaal in lijn met onze eigen ervaringen met voorzieningenkadi’s heeft Bas, blijkens de vele fanfares die ons deze week langs verschillende wegen bereikten (onder andere van de ingenieur zelf), deze slag in Utrecht gewonnen. Mocht u overvallen worden door de onbedwingbare lust om ingevuld te worden over deze kopstoot, dan raden wij u aan om de heftige site integenstelling.com te raadplegen.
Bas, jongen, onze hartelijke felicitaties. Enne, groetjes aan Geurt hè!

Fecundo a la Schorsy (12)

maandag 7 juli 2008
Er schijnt vandaag een meneer P. van Toren voor de Haagse rechter te worden gerost. Althans volgens een van onze Belgische lezers. En als je hem mag geloven is die Van Toren geen man om probleemloos aan je boezem te drukken. Zo schreef hij ondermeer:

"...Deze schoft heeft mij en drie andere mensen 14 jaar geleden opgelicht voor gezamenlijk 150.000 euro. Komt na vele jaren ellende voor de Hogere Rechtbank in Den Haag. Van Toren zal dan eindelijk voor vele maanden de gevangenis ingaan...".

En wij maar denken: Van Toren, Van Toren? Wie mag dat wezen? Familie van Dimitri soms? Van "Dit is een lied alleen voor kinderen"? Nee. Bleek een gozer te zijn die lichtjaren geleden in deze serie zijn opwachting maakte. Als bancair expert in de opera boeffo rond het beruchte Duitse vliegveld Laarbruch, waarbij indertijd ook nog Willem Endstra zaliger een interessante partijtje meezong. Wie nu na vier jaar het treurige libretto nog eens doorleest krijgt opnieuw de neiging om zijn neus spontaan leeg te trompetteren in zijn gehaakte beddesprei. Sodeju. Het had moeten gaan om beleggingen in het Midden-Amerikaanse groen, groen, groen, groen, knollenknollenland Costa Rica. Maar wat komt er buiten Laarbruch allemaal aan wezensvreemds voorbij? Een hotel, een Belgisch syndicaat, een rekening in Luxemburg, een financieringsinstituut bij onze zuiderburen, overjarige militaire trucks, een BV en een helicopteronderneming op Aruba, Ottie Roethof, een bankrekening in Miami en meer van dat moois. En nou kan je dat allemaal een keurig groen verfje geven, maar dat de oorspronkelijke investeerders dit voor ogen hadden is net zo waarschijnlijk als Angela Merkel in haar blote reet in de Playboy. Of Van Toren zich binnen de context van Fecundo netjes heeft gedragen onttrekt zich aan onze waarneming, maar hoe het hem vandaag is vergaan achter het Haagse hekje zullen we zeker nog wel vernemen. En u weet dat we dan ook niet zo lullig zijn om het nieuws aan u te onthouden. Dus stay tuned.