FollowUp Actueel Nieuws

Van Estoril naar Zandvoort (6)

12 maart 2003
Nog een jaartje en secretaris-generaal George Robertson kruipt met een zucht uit zijn Brusselse schuttersput en verlaat de langzaam door zijn hoeven zakkende NAVO. Na vier jaar en twee maanden. Da’s niet erg lang. En “dus” wordt er gevist naar de reden van zijn op 22 januari aangekondigde vroegtijdige vertrek. Want dat hij uitstapt omdat hij liever gaat vissen in zijn geboorteland gelooft niemand. Het toen al achter de schermen plaatsvindende onderzoek naar de internationale witwasaffaire rond zijn Nederlandse adviseur Willem Matser (zie de twee artikelen over de “Brusselse Connectie” van 6 en 7 maart jl.) kan een aanleiding zijn geweest voor Robertson om zijn vertrek te bespoedigen. Maar een schandaal van een totaal ander kaliber dat al een tijdlang tergend langzaam het politieke leven in Groot-Britannië binnensluipt lijkt wat meer potentie te hebben.
13 maart 1996. In het idyllische Schotse stadje Dunblane schiet Thomas Hamilton 16 schoolkinderen en hun juf dood en slaat vervolgens de hand aan zichzelf. Er komt een officieel onderzoek op gang onder leiding van Lord Cullen. Daarbij komt onder andere naar voren dat Hamilton de beschikking had over vier handwapens. Legaal. Dan gebeurt er iets wonderlijks.
Het eindrapport van de commissie Cullen verdwijnt achter slot en grendel. Voor honderd jaar. Een maatregel die uiterst zeldzaam is aan de overkant van de Noordzee. Maar uiteraard duurde het niet al te lang of er lekten gegevens uit. Bijvoorbeeld dat Hamilton uitstekende contacten onderhield met twee vooraanstaande Schotse politici: Michael Forsythe en ... George Robertson. Beiden waren enthousiast over de jeugdkampen die Hamilton iedere zomer organiseerde en diens jongensclubs. Hoewel Robertson zelf ooit zijn zoon uit zo’n club terughaalde. Naar verluidt omdat hij de sfeer daar te militairistisch vond! Maar in 1991 liet een politierapport al een ander geluid horen. Het deed de aanbeveling om Hamilton te vervolgen op grond van gebeurtenissen die in zijn jeugdkamp hadden plaatsgevonden en om zijn wapenvergunning in te trekken. Maar invloedrijke kennissen wisten de zaak te sussen en Hamilton kon gewoon doorgaan met zijn verderfelijke praktijken. Kort voor de moordpartij in 1996 werd hij door Forsythe zelfs nog gefeliciteerd voor zijn voortreffelijke werk in diens jongensclub. Onder druk van de ongeruste ouders, die vrezen dat hun kinderen door Hamilton en mogelijk mensen uit diens kennissenkring sexueel zijn misbruikt, wordt nu onderzocht of het Cullen-rapport niet alsnog in de openbaarheid kan worden gebracht. Desnoods met de namen van alle kinderen die erin voorkomen afgeplakt. Maar de rest van de namen in volle glorie. Nou ja, glorie. Dat kan dus nog even heel heikel worden. Ook voor Robertson. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (7)

15 maart 2003
Maastricht heeft het. Dat noemen we nog eens scoren als je binnen een paar dagen tweemaal een plek weet te veroveren op onze website. Op 12 maart jl. meldden wij in het artikeltje “Kotsen” namelijk dat de wereldvermaarde excentrieke kindervriend Axel Vervoordt weer acte de présence zou geven in zijn toko op de TEFAF van dit jaar. En nu al maakt een andere kindervriend die zich tot anderhalf jaar geleden in de stad rond het Vrijthof manifesteerde zijn opwachting in deze kolommen. De voormalige vice-president van de rechtbank in Maastricht, mr. Fernhout. In november 2001 nam deze niet onbelangrijke befdrager de poten naar zijn tweede optrekje in Normandië nadat de politie geheel volgens verwachting in zijn Limburgse stulp in de bestanden van zijn computer een leuke verzameling kinderporno aantrof plus een vrachtje videobanden met ook al zulke esthetische beelden. De politie-inval vormde een uitvloeisel van het FBI-onderzoek Landslide dat niet alleen in de Verenigde Staten tot een golf van arrestaties leidde, maar bijvoorbeeld ook in Duitsland, Engeland en Portugal al de nodige gevolgen heeft gehad. In Nederland zijn we daar - hoe noemen we dat ook alweer? - terughoudender over. Maar om meneer Fernhout konden de autoriteiten kennelijk niet heen. Wellicht omdat men met de vraag zit in hoeverre de plaatselijke penose weet had van zijn vleselijke interesses en van die kennis gebruik heeft gemaakt. Gisteravond maakte het NOS-journaal het nieuws wereldkundig dat de zaak versus de voormalige op-één-na-hoogste rechter van Maastricht aan het eind van deze maand voor de kadi komt. Die zal zich “alleen maar” concentreren rond het in bezit hebben van kinderporno. Dat Fernhout zijn adoptiezoon bestegen zou hebben kon de politie niet hard maken. Overigens kunnen wij wat de procesdatum betreft wat preciezer zijn. Volgens ingewijden heeft het OM er namelijk op aangedrongen de zaak tegen Fernhout op 27 maart a.s. te behandelen. Waarom juist die datum? Op die dag begint het proces tegen Volkert van der Graaf. En waar zit de landelijke pers dan bovenop? ... Kind kan de was doen.

Van Estoril naar Zandvoort (8)

21 maart 2003
In de laatste uitgave van Quote is een heel verhaal te vinden over ene mevrouw Elène Vis. Jarenlang eigenaresse van een wereldwijd actief escortbureau en een tijdje de levensgezel van Emile Ratelband, die Saddam Hussein onlangs nog heeft geleerd om bij elke Amerikaanse bominslag “tsjakka” te roepen. Mevrouw Vis heeft geen hoge pet op van de heren der schepping. Over het algemeen allemaal eenvoudige boerenlullen die door een beetje opgeleide en smaakvol ogende vrouw kunnen worden gedwongen desnoods het tapijt van een hotelkamer op te vreten om “neuken doe je zo” in de praktijk te brengen. Zij is min of meer in “het leven” terechtgekomen omdat haar pleegvader met haar en haar jeugdige vriendinnetjes alles had gedaan wat god, allah en hoe ze ook allemaal mogen heten verboden hadden. Soms deze geneugten delend met zijn vrienden. Kijk en daar worden we een beetje misselijk van het verhaal van mevrouw Vis. Want uit haar succes-story komt nergens naar voren dat er strafrechterlijk iets met pappa en zijn geile kornuiten gebeurd is. En hoe het leven van haar gemolesteerde vriendinnetjes verder is verlopen. Bij onze zuiderburen ontspringen een x-aantal hoge omes de dans omdat ene Marc Dutroux tegenover justitie zijn bek dichthoudt over het misbruik van kinderen. Kennelijk heeft mevrouw Vis daar ook voor gekozen. Zij het dan niet vanuit een hokje van twee bij vier meter. Of heeft ze misschien in haar wereld van schone schijn nooit van Dutroux gehoord? Hoe dan ook, deze blijkbaar kouwe vis zei wel versteld te hebben gestaan van Nederlandse presentatoren die bij haar kleine jongetjes bestelden. Of ze dat prille vlees ook heeft geleverd vermeldt Quote niet. De reden moge duidelijk zijn. Wel een beetje kryptisch lullen over cliënten als ambassadeurs, politici, het koninklijk huis, rechters, topondernemers, bankdirecteuren die met haar dames aan het rollebollen zijn geweest is allemaal tot je dienst. Maar knoeien met kinderen kan en mag niet. En mevrouw Vis weet dat als geen ander. Justitie vervolgt momenteel op aanwijzing van de FBI verschillende kloothommels die een zootje pedo-vuiligheid op hun PC hadden gedownload. Maar die presentatoren zijn hardcore en als Quote het niet aandurft om die namen te noemen, bel ons gerust. Wij gooien hun goede naam met graagte te grabbel.

Van Estoril naar Zandvoort (9)

dinsdag 27 mei 2003
Op 19 februari jl. besteedden we voor het laatst aandacht aan de affaire Casa Pia. De afzichtelijke pedo-zaak die de Portugese samenleving al geruime tijd schokgolven met een kracht tot 7 op de schaal van Richter bezorgt. Nadat de 60-jarige Carlos Cruz, de anchor man van de Portugese teevee, zijn veters en broekriem kon inleveren was het even een tijdje stil. De afgelopen week werd echter Paolo Pedroso door een stel sombere heren van Justitie meegenomen naar een staatsonderkomen voor een diepgaand verhoor. Niet de geringste deze Paolo. Oud-minister van arbeid en sociale zaken voor de Socialistische Partij en fractieleider in de Portugese volksvertegenwoordiging wiens parlementaire onschendbaarheid werd opgeheven alvorens hij een klop op de deur kreeg. Ook de secretaris-generaal van de Socialistische Partij Ferro Rodrigues staat onder verdenking betrokken te zijn geweest bij het georganiseerd misbruiken van tientallen wezen die aan de zorgen van de Casa Pia-organisatie waren toevertrouwd. Uiteraard ontkennen beide zich socialist noemende kopstukken zich mordicus tegen de beschuldigingen en suggereren geheime machinaties van hun politieke tegenstanders. Mogelijk. Maar het een sluit het ander niet uit. En wie geeft graag volmondig toe dat hij met enige regelmaat kinderen bestijgt? In dezelfde uren waarin Pedroso in een niet zo luxueus hokje verdween onderging de voormalige Portugese diplomaat Jorge Ritto hetzelfde lot. Ook al zo’n keurige meneer, die onder andere heeft gefungeerd als ambassadeur in Zuid-Afrika en godbeterhet als vertegenwoordiger bij UNESCO, dat bij ons weten toch geen programma heeft ontwikkeld voor het sexueel molesteren van jeugdigen. Ritto ontkent ook bij hoog en bij laag, maar of het hem zal helpen is twijfelachtig. Inmiddels gaan er in Portugal namelijk sterke geruchten dat in diens niet zo kinderachtige villa ook buitenlandse collega’s hun broek hebben laten zakken, onder wie een Duitse ambassadeur. Hoe dit ook zij, deze moeizaam bevochten openheid steekt schril af tegen bijvoorbeeld de krampachtige pogingen bij onze zuiderburen om de leden van de zogenaamde high society die mogelijk in soortgelijke affaires verwikkeld zijn (geweest) te vrijwaren voor justitiële vervolging cq. publiciteit. Om maar te zwijgen over Nederland en de uit 1999 daterende Teeven’s List van de hand van OvJ Fred Teeven waarop tientallen lieden uit de top van de samenleving voorkwamen die op verkeerde plaatsen hun gulp hadden opengeritst. Of over de affaire-Ulrich waarbij net als in de affaire Dutroux berichten over een mogelijke betrokkenheid van het Koninklijk Huis de kop worden ingedrukt. Pas als het gaat om een vrachtwagenchauffeur of een stuk ongeluk uit Amsterdam-Oost gaan de sluizen van de publiciteit wijd open. Want ongelijkheid moet er zijn, nietwaar?

Van Estoril naar Zandvoort (10)

maandag 2 juni 2003
Woensdag vindt in Lissabon het eerste verhoor plaats van Ferro Rodrigues, een van de drie kopstukken van de Socialistische Partij die van grove pedofilie worden beschuldigd in de Casa Pia-zaak. Een affaire die steeds meer de contouren vertoont van een Portugese versie van de Dutroux-zaak. Ferro Rodrigues wordt er weliswaar niet van verdacht zelf actief te zijn geweest bij het feestelijk bespringen van de vaak doofstomme slachtoffertjes, maar wel erbij aanwezig te zijn geweest. Eenzelfde soort beschuldiging is ooit geuit tegen de huidige Belgische koning en bijvoorbeeld geboekstaafd in "De Bende & Co" van Hugo Gijsels. Maar de koning wordt niet vervolgd. Zelfs niet aan de voortanden gevoeld. Het sterke gerucht dat dezer dagen door Portugal waart over een Duitse ambassadeur die in het verleden een aandeel heeft gehad in deze walgelijke ceremonieën heeft zijn thuisland kennelijk nog niet bereikt. Als we tenminste het Spiegel-artikel "Wie im Horrorfilm" van dit weekend daarvoor als maatgevend moeten zien.
Inmiddels ontrolt zich ook in het Franse Toulouse een mega-sexschandaal met pedo-componenten. Daar is de omstreden onderzoekrechter Michel Barrau begonnen met een officieel onderzoek naar de beweringen van twee prostituées. Een van hen, Patricia, heeft verklaard ooit met enige aandrang gerecruteerd te zijn door een meneer Alègre die momenteel in afwachting is van een proces inzake de moord op vijf vrouwen. Deze lieflijke pooier, die een tijdlang opereerde vanuit een lokale politiekantine, had haar o.a. regelmatig de opdracht gegeven leden van de rechtbank in Toulouse vleselijk te plezieren in het Paleis van Justitie. Dat kon uiteraard geen kwaad want Vrouwe Justitia is van huis uit al voorzien van een blinddoek. Verder kwam Patricia met de ontboezeming dat zij getuige van cq. deelnemer aan sado-orgies was geweest op een nabijgelegen kasteel. Bij een daarvan zou Alègre in aanwezigheid van flink gestoffeerde cliëntèle twee door hem gecharterde meisjes vermoord hebben (vgl. de verhalen van Sheri de Borchgrave en Regina Louf over gelijksoortige gruwelijkheden in Belgische kastelen). Patricia wordt bij deze verklaring gesteund door een collegaatje, dat als minderjarige door Alègre het leven werd ingedwongen. In verband met deze zaak en vooral het afdekken van hoge justitie-functionarissen en dito figuren uit de bovenlaag van de stad heeft de Franse minister van Justitie onderzoeksrechter Jean Voff al naar huis gestuurd. Verder heeft een onafhankelijke rechercheploeg het onderzoek heropend naar de verdwijning van 115 vrouwen in de regio van Toulouse in de jaren 1986/1997. Lekker frisse bedoening dus waar we zeker meer van zullen horen. O ja, hoe zat het ook weer met de zaak Ulrich en Teeven’s List?…. Zo gaat dat in Nederland.

Van Estoril naar Zandvoort (11)

woensdag 4 juni 2003
Serie-moordenaar Patrice Alègre heeft de boel in Toulouse op scherp gezet. Inmiddels heeft hij namelijk in het openbaar toegegeven dat hij twee door hem ooit tot prostitutie gedwongen meisjes heeft vermoord. Daarmee zette hij onverwacht kracht bij aan de eerdere verklaringen van twee andere dames die voor hem hebben gewerkt (zie vorige aflevering). Maar was meer. Zij hadden namelijk ook in de bewuste processen verbaal laten zetten dat ex-burgemeester Dominique Baudis bij de zaak betrokken was. En ook dat heeft Alègre nu bevestigd. Tijdens een gezellig sado-masochistisch avondje op een kasteel in de buurt van Toulouse zou Baudis hem hebben verteld dat de travestiet Claude Martinez, die de jolige gebeurtenissen op het kasteel op film placht vast te leggen een gevaar voor hem begon te vormen. Chantage dus en wie denkt dan bijvoorbeeld niet heel even stiekem terug aan Ad Melkert die door partijgenoot Adri Duivesteijn zo node wordt gemist in de politieke arena (zie in dit verband vooral het artikel "Return of the leatherman" van 13 december jl. in deze rubriek !!). Alègre begreep de hint en op 25 februari 1992 had Martinez voor het laatst gefilmd. Twee heren uit het juridische circuit, een substituut en een commissaris van politie, zouden eveneens bij het gesprek met Alègre aanwezig zijn geweest. Wel lekker natuurlijk als een moord moet worden afgedekt of filmpjes moeten verdwijnen van hoogwaardigheidsbekleders tijdens een staaltje kinderarbeid al dan niet in leren klederdracht. En ook dat laatste aspect brengt ons nolens volens terug naar Nederland en de affaire rond Gerrie Ulrich. De in juni 1998 door zijn vriend Robbie van der Plancken vermoorde handelaar in pedo-beelden. Volgens de vader van Van der Plancken bewaarde Ulrich in diens Zandvoortse appartement een video van een soort receptie aan boord van de Albatros. Een van de schepen die bij Ulrich in gebruik waren voor bruisende tochtjes met jeugdig materiaal die regelmatig ter herinnering werden vastgelegd. Captain Iglo maar dan met andere sticks. Op genoemde video stonden volgens Van der Plancken senior twee heren uit Royale sferen te klinken. Na Ulrich’s ruwe verscheiden vond in zijn appartement een inbraak plaats. En wat denkt ù nou wat er verdwenen was? We hoeven niks te zeggen. Zo gaat dat. Ook in Nederland.

Van Estoril naar Zandvoort (12)

zaterdag 7 juni 2003
Overal in Europa schieten de laatste tijd verhalen de grond uit over kindermisbruik in gevulde kringen. In Portugal (de socialistische partij), Frankrijk (Toulouse), Engeland (Entwhistle), België (Dutroux), Nederland (PSV) en nu ook in Luxemburg. Eind vorige maand werd in het groothertogdom de secretaris-generaal die zich bezighoudt met het soepel functioneren van het parlement achter zijn bureau vandaan geplukt. De 44-jarige meester in de rechten Joe Thielen werd ervan beschuldigd minderjarigen te hebben bestegen en in het bezit te zijn van kinderporno. Of hij deze geneugten deelde met andere volwassenen moet nog worden uitgeknobbeld. Erg moeilijk zal die speurtocht o.i. niet zijn. In 1984 maakte hij namelijk zijn entrée in het Luxemburgse ambtelijke met een opvallende voorliefde voor de Philippijnen. Zo was hij tussen 1986 en 2000 voorzitter en daarna zelfs honorair voorzitter van een Philippijns-Luxemburgse gezelligheidsclub. Daarnaast was hij sedert 1991 honorair consul-generaal van de Philippijnen. Thielen was dus de kat en de Philippijnen het spek. Onze kindervriend is eergisteren na het betalen van een borgtocht op vrije voeten gesteld. In afwachting van de dingen die onvermijdelijk komen gaan. We beginnen misschien een beetje op de Romeinse senator Cato te lijken die tot vervelens toe vroeg om de vernietiging van Carthago, maar uuuh... kunnen we nu eens duidelijkheid krijgen over de affaire-Ulrich en Teeven’s List? Want zo’n PSV-voorzetje is makkelijk in te koppen, maar in affaires als die rond de parlementariërs Brongersma en Wolff en die van meneer Salomonson, de voormalige huisadvocaat van Oranje, zijn de onderzoeksinstanties ineens wat minder geneigd om met de billen bloot te gaan. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (13)

zondag 15 juni 2003
Wat lezen wij de laatste dagen in de pers van Eindhoven en omstreken? Dat de lokale koddebeiers al maanden lang met een forse joekel in de dienstbroek de pedo-activiteiten in het Anne Frankplantsoen hebben geobserveerd. Tot nu toe werden voor zover wij weten in verband met deze ritmische oefeningen in de vrije natuur twee ruim in de vijftig zijnde liefhebbers en PSV-directeur Spooren in bewaring gesteld en kortstondig cq. langdurig het hemd en/of ander ondergoed van het lijf gevraagd. Wel een wat magere oogst gezien de door nijvere journalisten getraceerde hoeveelheden kapotjes en samenscholende Marokkaanse jeugdigen in het Anne Frank-struweel. Hier en daar wordt gesuggereerd dat ook een flink aantal gevulde lieden uit de regio voor een flink pak florijnen regelmatig van de diensten van deze nooddruftige Marokkaantjes gebruik heeft gemaakt. Waarom grepen de Eindhovense heren Bullebas & Co niet eerder in? Niet zo moeilijk. Ze wilden erachter komen welke leden van de jeugdige sexbrigade zich schuldig maakte aan chantage van hun oudere, redelijk gevulde geilbuikencliëntèle. Alleen al als je het leest krijg je het gevoel de voetsporen van Don Quichote de la Mancha en zijn trouwe viervoeter Rossinant te drukken. Op 19 en 25 juli 2001 schreven wij namelijk in aflevering 12 en 13 van de serie Roze Balletten bijvoorbeeld dat ex-minister Job de Ruiter van Justitie en Defensie ooit in een mes in zijn deur aantrof. Die was daar ingeplant door een leverancier op dit specifieke terrein die meende uit zijn boeken te mogen opmaken dat Job een betalingsachterstand had. De Ruiter kreeg bewaking voor de deur. Niet verzorgd door de politie, want dan zou het genante evenement een goeie kans maken op straat te belanden, maar van dezelfde dienst die zorgdraagt voor de beveiliging van het Koninklijk Huis. Kijk en daar heb je het verschil. Als je ooit kandidaat bent geweest bij Hennie Huisman’s Soundmixshow en later tot directeur van PSV bent verheven, hoor je kennelijk niet thuis bij de categorie in de samenleving bij wie dit soort strapatsen onder het motto "stop je leuter in een kleuter" stilzwijgend wordt getolereerd vanwege hun status. Ondanks onze steeds vaker de kop opstekende moedeloosheid doen wij een dringend beroep op Bullebas & Co om ook deze rijke stinkers uit de lichtstad en omgeving eens aan het kruis te nagelen. Kan Spooren in zijn huidige krappe bedoening eindelijk uitbarsten in het ïn zijn branche zo vertrouwde "You never walk alone". Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (14 )

maandag 23 juni 2003
De door de Casa Pia-affaire open liggende zenuwen in Portugal hebben afgelopen weekend opnieuw een heftige prikkel gekregen. In Lissabon is namelijk de kruiser Apollo afgemeerd. Het televisieprogramma TV 1 was er als de ongeruimde kippen bij om aan de hand van verschillende verklaringen van slachtoffertjes te melden dat zich op dit schip een paar jaar geleden perverse gebeurtenissen hebben afgespeeld. Dat was in 1999 toen het schip eveneens in de haven van Lissabon lag. Er werd een aantal Portugese kinderen (zowel zeer jeugdige jongens als meisjes) aan boord gelokt en daar gewelddadig misbruikt terwijl de camera’s snorden. Kort daarna vertrok de Apollo op spelevaart naar Madeira en de Azoren. Gealarmeerde vrijwilligersorganisaties stelden de autoriteiten van de eilanden op de hoogte van de gebeurtenissen, maar kwamen van een vrieskoude kermis thuis. De opvarenden van de Apollo werden met rust gelaten. Volgens de Portugese pers heeft het schip een Nederlandse eigenaar. Wie dat is wordt niet vermeld. Zeker is in ieder geval dat het tot juni 1998 tot de hebbedingen van de toen vermoorde Gerrie Ulrich behoorde. Die moet overigens erg van pedo-scènes op zee hebben gehouden, want hij beschikte naast de Apollo ook nog over de Albatros (zie aflevering 11 van 4 juni jl.). Overigens is volgens Robbie v.d. Plancken, die wegens de moord op Ulrich in een Italiaanse cel verblijft, aan boord van de Apollo zelfs een jongetje tijdens een nummertje sexueel geweld om het leven gekomen. Ook in de Casa Pia-affaire zouden Nederlandse spooren zijn ontdekt en de Nederlandse Justitie zou in verband daarmee om assistentie zijn verzocht bij het Portugese onderzoek. Toch wel fijn dat we op sommige gebieden nog zo excelleren in de wereld en voor vol worden aangezien. Ondanks het feit dat onze minister van Justitie zich haast op symbolische wijze door het Haagse verkeer frummelt. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (15)

woensdag 8 oktober 2003
Gisteravond verschenen de eerste berichten over een hoge functionaris bij het Ministerie van Justitie die af en toe vrolijk in zijn dienstauto met chauffeur naar Praag zoefde om daar in bar Pinocchio een jeugdige tot zeer jeugdige prostituée van manlijke kunne op de kop te tikken. Om die vervolgens “en privé” te bestijgen. Vandaag zouden zowel de Gaykrant als de Panorama officieel met de hele reutemeteut naar buiten komen. Gemeten naar de beelden die gisteren in Hart van Nederland en Nova getoond werden weet men exact wie het is. Beroerd was nou weer wel dat men noch de exacte positievan de hoge rakker noch zijn naam naar buiten tilde. Dit in verband met ‘s mans privacy. Oh? En hoe zat dat dan met meneer Spooren wiens naam, functie en een bloemlezing uit diens activiteiten in het Eindhovense Anne Frankplantsoen driftig door Justitie voor de wolven werden gegooid? Het wordt nog grijzer. Minister Donner en zijn paladijnen zouden de “grote” media zelfs met hel en verdoemenis hebben gedreigd als de naam van de Praagse lenteproever werd prijsgegeven. Geen gelijke monniken, gelijke kappen dus. Zoals zo vaak als het om dit soort machthebbers gaat. Want als onze vertrouwde Haagse bronnen het bij het juiste eind hebben zou het inderdaad gaan om een echte machthebber: de secretaris-generaal van het Ministerie van Justitie. Let wel, we houden ons aan de voorschriften. We noemen zijn naam niet. Aardig detail: het OM is in verband met de affaire in het Anne Frankplantsoen al een maand bezig met een onderzoek in Tsjechië. Of daarbij ook de vermeende activiteiten van de secretaris-generaal onder de loep worden genomen, is voor de speurders een weet en voor ons een vraag.
De betrokken ambtenaar is overigens ook anderszins geen vreemde in de Tsjechische hoofdstad. Zo was hij één van de sprekers op de tiende anti-corruptie conferentie die van 7 tot 11 october 2001 in de Tsjechische hoofdstad werd gehouden. Oh ironie, voorzitter van de conferentie was George Soros, de baas van Mabel’s Open Society. Onder de aanwezigen bevonden zich onder anderen de secretaris generaal van Interpol Robert Noble, de Franse onderzoeksrechter Eva Joly, de Spaanse onderzoeksrechter Baltazar Garzon en de Tsjechische premier Milos Zeman. Mochten deze nog prille berichten over de Nederlandse afgevaardigde juist zijn, dan krijgen die mensen ter plekke nog een rolberoerte. Tenzij ze al op de hoogte waren. Wij weten zeker dat deze zaak nog een lange staart zal krijgen. Voor zover mogelijk houden wij u op de hoogte. Als vanouds. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (16)

vrijdag 10 oktober 2003
Ja, zo gaat dat in Nederland met sexschandalen. Tenzij je een ongelukkige sloeber uit Amsterdam-Oost bent of toevallig Spooren heet. Minister Donner hoeft maar een keer van zijn fiets te stappen voor een reprimande aan het adres van de Gaykrant en Panorama en heel het raderwerk staat stil. Het zal je ook maar gebeuren dat je van roddeljournalistiek wordt beticht. Gossiepossie. En wordt bedreigd met een miljoenenclaim als je de naam van zijn hoogste ambtenaar durft te noemen in verband met vermeende bezoekjes aan de Praagse homobar Pinocchio. Het zij zo, maar het weerhoudt ons er niet van om dezezaak van enige context te voorzien. De naam Pinocchio is in dit verband namelijk al eerder gevallen. Een soortgelijke bar in Berlijn draagt dezelfde naam. Een aantal jeugdige tot zeer jeugdige prostitué’s werd daar in de jaren negentig benaderd door lieden uit de organisatie van de bekende Britse pedo Warwick Spinks en naar Amsterdam gelokt. Onder wie de in de zomer van 1993 in Nederland zoekgeraakte Manuel Schadwald, wiens natuurlijke vader Rainer Wolf werkzaamheden verrichtte voor de Stasi. Net als de eveneens in het dossier-Schadwald voorkomende kinderhandelaar Peter Goetjes (zie ook deel 4 van deze serie op de Followup-site). Toen het Spinks en zijn Britse kornuiten in Amsterdam te heet onder de zolen werd verhuisden ze aan het begin van deze eeuw naar Praag. En opnieuw naar een Pinocchio, waar volgens insiders Spinks aan de touwtjes trekt. Naast de lijn die er blijkens het onderzoek van het OM in verband met de affaires in Eindhoven en Weert bestaat tussen Nederland en Tsjechië loopt er dus ook nog een tussen Amsterdam en Praag. Beide vrijwel zeker behorend tot hetzelfde netwerk. Het netwerk van Spinks met zijn oude Stasi-connectie. Klaar ben je ermee als je in hun handen valt. Mogelijk is dat de reden waarom Donner zo venijnig van zijn fiets stapte. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (17)

maandag 13 oktober 2003
Heel interessant, die tiende anti corruptie conferentie waaraan de hoogste ambtenaar van Piet Hein in 2001 deelnam. De gebeurtenis werd ondermeer georganiseerd door een stel imposante instituten. En ook zo keurig. Zoals het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van de zo onkreukbare Colin Powell, die willens en wetens met een pak leugens de VN te kakkert zette en de inval in Irak van een legaal verfje voorzag om het land te kunnen leeghalen. En wat te denken van het Amerikaanse Bureau of International Narcotics and Law Enforcement, waarin zowel de als volstrekt corruptieloos bekendstaande FBI als de DEA vertegenwoordigdzijn? Of het zo bijzonder ethische Pricewaterhouse Cooper, dat Ken Lay’s voorgekookte boeken vrolijk goedkeurde terwijl die jarenlang samen met zijn onderknuppels miljarden en miljarden dollars wegsluisde naar zonnige oorden waar meneer Belasting gewend is om elke dag een siësta van 24 uur in te lassen? Of de Société Generale de Surveillance, kortweg SGS? Héééé. Is dat ook geen bekende? Jawel. We gaan terug naar 19 augustus van dit jaar. Toen schreven wij dat een Zwitserse rechter het Pakistaanse echtpaar Zardari-Bhutto ondermeer had veroordeeld tot het terugbetalen van 12 miljoen dollar aan de huidige Pakistaanse regering. Dat waren namelijk steekpenningen die de voormalige premier en haar man hadden ontvangen van... SGS. In ruil voor een paar vette contracten. De onderneming heeft zijn vertrouwenwekkende imago verder nog te danken aan het feit, dat zij in de jaren negentig een paar jaar onder leiding stond van ene James Woolsey die direct daarna door Clinton werd aangesteld als directeur van de CIA. Verder wordt SGS ervan verdacht lekker profijtelijk bezig te zijn geweest binnen een Europees handelsproject met China. Corrupt? Ben je mal. Kortom, allemaal honourable men. Met wie Piet Hein’s topjongen gerust door één deur kon.
Nou ja, misschien niet die van Pinocchio. Maar de rest van de Praagse deuren wel. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (18)

woensdag 15 oktober 2003
Daar word je toch behoorlijk niet goed van. Dat je als gerenommeerd dagblad Kleintje Muurkrant niet als bron durft te gebruiken als het om heikele zaken gaat, soit. Hoewel wij zelden of nooit uit ons nekgewas zitten te lullen. Maar dat je ook niet durft te verwijzen naar het NOS-journaal is te gek voor woorden. Toch gebeurde dat vandaag bij de meeste landelijke kolommenvullers. Volgens het Journaal had een 28-jarige man aangifte gedaan bij de politie. Hij zou in 1988 toen hij dertien jaar was in de Praagse homobar Pinocchio zijn bestegen door ene Joris D. Later zou hij deonverlaat herhaaldelijk hebben waargenomen in het inmiddels landelijk bekend geraakte Eindhovense Anne Frankplantsoen. En dan niet bij een wandeling met een aangelijnd Pekineesje. Joris D. bleek niet de eerste de beste. Zoals wij al eerder meldden ging het om de secretraris generaal van het Ministerie van Justitie. Gezien de bombarie die op de voorpagina’s ontstond over PSV-directeur Fons Spooren die in hetzelfde plantsoen zijn sporen naliet, zou je in dit geval toch ook mogen rekenen op enig vuurwerk. Noppes. Hier en daar is zelfs nog steeds sprake van “topambtenaar” in plaats van de hoogste ambtenaar. En dat alleen omdat meneer Donner pissig van zijn fiets stapte om waarschuwend met zijn vingertje te zwaaien. Wee je gebeente als je mijn secretaris generaal bezwaddert. Dan kan je een miljoenenclaim verwachten. En raar, maar de hele meute wordt voorzichtig. Zonder twijfel na verdere oekaze’s van het ministerie en wellicht van politiek Den Haag. Mocht Joris D. overigens inderdaad schuldig zijn aan pedofiele activiteiten dan is er sprake van een uiterst delicate kwestie. Want onze vermeende kindervriend heeft een prachtige carrière gemaakt bij Justitie. Vooral de positie van directeur generaal van de afdeling Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken, die hij bekleedde tussen 1993 en november 2002 toen hij secretaris generaal werd, verschafte hem veel aanzien en dienstreizen naar het buitenland. Van dat laatste hebben wij bij een eerdere gelegenheid al als voorbeeld zijn reis in 2001 naar Praag genoemd. Ervan uitgaande dat voornoemde 28-jarige zijn hele hebben en houden niet voor J. Doedel op het spel heeft gezet kunnen we ervan uitgaan dat de heer D. het niet bij dat ene huzarenstukje in 1988 heeft gelaten. Waarom dan niemand bij het vorderen van diens carrière heeft gedacht aan de mogelijke chantabiliteit van de topambtenaar in wording is een raadsel. Of is het nog steeds zo dat de meest chantabele mensen op de hoogste posten worden gezet? In dat geval hebben we nog veel te verwachten. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (19)

vrijdag 17 oktober 2003
Ja wat nou? Eerst deed de 28-jarige “Janos” aangifte. Dat hij door Joris D. was bestegen toen hij nog ruim en breed minderjarig was. Vervolgens werd hij twee dagen lang door de politie van Den Bosch verhoord. Eerst vriendelijk, na een paar telefoontjes van hogerhand wat minder vriendelijk. “Janos” werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag hij even niet zitten en hij trok in arren moede zijn verklaring weer in. Erger nog, hij suggereerde dat hem door een journalist geld was beloofd als hij aangifte zou doen. Rond vijf uur gistermiddag stond hij op straat. Om kwart over vijf verscheenhet jubelende persbericht. Een lokaal record. En ook minister Donner meldde zich nog even triomfantelijk vanaf zijn buitenlandse vakantieoord en kondigde nieuwe stappen aan tegen de pers. Maar daarmee waren we er niet. Want niet veel later verscheen “Janos” voor de teevee en verklaarde dat zijn aangifte wel degelijk juist was. Je zou bijna denken dat er wat in de koffie zat op het politiebureau. Blijft staan dat zijn aanvankelijke verklaring haast te duidelijk is om vals te zijn. Waarom zou “Janos” nou precies Joris D. uitkiezen om die eens lekker in het zonnetje te zetten? Om nog maar te zwijgen over het tiental andere, gelijkluidende verklaringen die volgens de Gaykrant en de Pano bij een notaris liggen. En die eveneens Donner’s secretaris generaal aanwijzen als een kinderliefhebber. Toeval? Bestaat niet. Complot? Ja, dààààg. “Janos” is vertrokken naar Praag. Het wordt tijd voor de coming out van de andere getuigen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (20)

vrijdag 17 oktober 2003
Deel 1. 13 januari 2003. In Den Haag brengt LPF-voorzitter Ed Maas naar buiten dat de VVD heeft geprobeerd hem uit het politieke veld te ruimen. Dat zou gebeurd zijn via een oekaze van Joris Demmink, sinds november vorig jaar secretaris generaal van het ministerie van Justitie en volgens Maas een VVD-er. De oekaze was gericht aan het adres van LPF-minister Hilbrand Nawijn. Demmink zou Nawijn erop hebben gewezen dat er een gerechtelijk vooronderzoek tegen Maas onderweg was. Het ministerie van Justitie laat meteen weten dat het verhaal geen enkele grond heeft.
Deel 2. Demmink nam een advocaat in dearm en dreigde Maas met een proces wegens smaad. Maas werd twee dagen ondervraagd door de rijksrecherche. Eerst vriendelijk, maar na een telefoontje van hogerhand wat minder vriendelijk. Hij werd zelfs bedreigd met arrestatie. Dat zag Ed even niet zitten. Om vijf uur ‘smiddags tekende hij een verklaring waarin hij toegaf dat het om een valse beschuldiging ging. Een kwartier later verspreidde het OM al een persbericht over de goede afloop van de affaire. Een lokaal record. ’s Avonds herriep Maas voor de camera’s van SBS 6 alles en bleef bij zijn bewering dat Demmink aan Nawijn had laten weten dat Justitie een onderzoek naar hem was gestart. Daarna vertrok de vastgoedhandelaar naar zijn geliefde Tenerife om van de schrik te bekomen. Zowel secretaris generaal Demmink als minister Donner kondigden aan de vertegenwoordigers van de media die van het incident melding hadden gemaakt stevig te zullen aanpakken. De een via de rechter, de ander via een wetswijziging.
Het eerste deel van dit tweeluik is juist. Het tweede deel is een persiflage. We zeggen het maar even. Voor wij ook met allerlei rechtzaken worden geconfronteerd. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (21)

maandag 20 oktober 2003
Je zou haast denken dat de strijd tegen pedofiele en kinderporno-netwerken in België alleen wordt gestreden door de Werkgroep Morkhoven onder leiding van Marcel Vervloesem. Dat is niet zo. Er zijn meer organisaties die zich daarmee onledig houden. Zoals de Fondation Princesse de Croy die overigens nauw met Morkhoven samenwerkt. Op 9 oktober jl. bracht prinses Jacqueline, de initiatiefneemster van deze Fondation, een bezoek aan de foxterriër van Morkhoven voor het uitwisselen van gegevens. Op 15 oktober werden zowel de website van de Fondation als de gezamenlijke nieuwsbrief van de twee anti-pedo organisaties door het Canadese Bravenet geëlimineerd. Nietdapper, meer braaf. Aanleiding was een klacht van ene Charly Nyst die schermde met een juridische surprise als Bravenet niet onmiddellijk ingreep. Mede namens ex-rijkswachtkolonel Jean Marie Brabant, die hij dan wel niet kende maar wiens reputatie garant stond voor het trillen van heel België als hij in beweging kwam. Charly greep naar deze indrukwekkende middelen omdat hij zich zwaar in het kruis getast voelde door een artikel van een paar weken daarvoor waarin niet al te intelligente correspondentie van hem stond afgedrukt. Diezelfde klacht had hij ook bij MSN gedeponeerd die naar aanleiding daarvan had ingegrepen op de site van Morkhoven. Merkwaardigerwijs vonden deze schermutselingen plaats onder het hoofdje Belgische staatsveiligheid. Niet eens zo zot natuurlijk, gezien de namen van allerlei hoge mieters die sinds affaires als die van De Bende van Nijvel en Dutroux in de Belgische samenleving binnen deze context circuleren. Tot die van de koning toe. En de armen van hoge mieters reiken nu eenmaal ver. Zoals wij vorige week ook in Nederland nog gewaar werden. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (22)

maandag 27 oktober 2003
Deze week begint in Portugal het proces tegen Carlos Silvino, alias Bibi. De klusjesman van een stel weeshuizen van de Casa Pia-organisatie, die op bestelling minderjarige jongens leverde aan een ring van financieel redelijk bedeelde lieden maar ook zelf zich stelselmatig vergreep aan zijn pupillen. Tot die ring van verfijnde carnivoren behoorde zoals wij al eerder meldden de socialistische fractieleider Pedro Pedroso die in het voorjaar zijn veters, zijn riem en zijn stropdas mocht inleveren. Hij werd ervan beschuldigd 15 keer kinderen te hebben bestegen in de jaren 1999/2000. Op 8 october jl. werd hij na veel juridisch geharrewar voorlopigop vrije voeten gesteld. Zelf zegt ie dat er sprake is van een politieke hetze. Daarom zag hij er ook geen been in om zijn plaats in het Parlement weer in te nemen. Met toestemming van de meerderheid van de geachte afgevaardigden, die in april op zijn verzoek Pedroso’s immuniteit tijdelijk hadden opgeheven. Hoe Joao met de Pet hierop reageerde is niet moeilijk te raden. Maar ook binnen politiekringen borrelde het stevig. Dat resulteerde in het lekken van op tape opgenomen telefoongesprekken tussen een aantal senioren van de socialistische club, onder wie partijleider Ferro Rodrigues. Daarin bespraken zij ondermeer de op handen zijnde arrestatie van hun fractieleider. Dat lijkt op voorkennis en dat was het ook. In zulke gevallen ben je al gauw geneigd te roepen dat dan ook de rechtsgang wel beïnvloed zal zijn. Het hemd is nader dan de kilt. Om wat olie op de golven van emotie te deponeren erkende de socialistische president Jorge Sampaio vorige week tijdens een zeldzame monoloog voor de Portugese teeveecamera’s dat hij inderdaad vooraf van de arrestatie van Pedroso had geweten maar dat hij zich had onthouden van welke ingreep dan ook. Verder zei hij begrip te hebben voor de heisa die de zaak in Portugal had veroorzaakt, maar dat het zo langzamerhand tijd werd ook aandacht te schenken aan andere problemen in de samenleving. Bekend scenario. Ook in Nederland waar de dramatische gelijksoortige film met interessante rollen van o.a. Gerrie Ulrich, Warwick Spinks, Frits Salomonson en Joris Demmink nog altijd niet aan zijn pakkende slotscène toe is. Maar wij zijn geduldig en gaan niet eerder weg voor hij is afgelopen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (23)

dinsdag 28 oktober 2003
Na de najaarsstormen over Mabel Hari, prins Bernhard en Joris Demmink zijn we even in wat rustiger weer terechtgekomen. Maar met name rond de secretaris generaal van Justitie pakken zich toch al weer donkere wolken samen. Naar verluidt dook zijn naam namelijk al zo’n tien jaar geleden op bij twee onafhankelijke politieonderzoeken binnen het wereldje van de jongensprostitutie. Er zouden ook toen al verschillende belastende verklaringen zijn afgelegd in de richting van de steeds hoger in het zadel zittende Joris. Maar als respectievelijk hoofd van de directie Politie en directeur generaal Rechtspleging verkeerde hij in een goede positie om dehem bedreigende draken het hoofd te bieden. En die positie is daarna alleen nog maar verbeterd. Vandaar dat recentelijk bij vuurspuwende monsters als de Gaykrant en Panorama in een handomdraai de vlam werd gedoofd. Dat onze hoogste crimebuster daarmee ook zijn maliënkolder en zijn zwaard weer een tijdje op de rommelzolder kan deponeren lijkt echter wat al te optimistisch. Buiten de berichten over genoemde politieonderzoeken gonst het in het riolenstelsel van de Nederlandse journalistiek ook van geruchten over Joris’ escapades in Thailand en in een Londen’s hotel. Bij dat laatste evenement zou de Metropolitan Police zelfs een verbaaltje hebben opgemaakt dat via Interpol bij een Nederlandse politie-instantie terecht zou zijn gekomen. Navraag schijnt tot nu toe niks te hebben opgeleverd. Maar mochten er zich verdere ontwikkelingen voordoen dan zullen wij de laatsten zijn om u dat te onthouden. Wij zijn gek op fabelachtige verhalen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (24)

woensdag 5 november 2003
Nou, nou, nou. Panorama en de Gaykrant hebben hun beschuldigingen aan het adres van Joris Demmink ingetrokken. Na een paar gesprekken onder het genot van een bakje leut en een puntje appeltaart met Donner’s secretaris generaal zijn ze bij de twee bladen tot de conclusie gekomen dat er geen sprake was van ontucht. Met andere woorden, Joris zou zich niet hebben schuldig gemaakt aan het bestijgen van al te jeugdigen. Dat zou in het najaar van 2002 toen hij was genomineerd voor de hoogste functie bij het Ministerie van Justitie ook al zijn vastgesteld door de AIVD. De dienst is daarbij volgens onze eigen bronnen niet over één nacht ijs gegaan door wat in eigen naslagwerkjes te vingeren zoals bij Mabeltje. Ze heeft in haar ijver zelfs een aantal ambtenaren van Donner’s keurkorps gehoord. Maar wat kan je daar nou van verwachten? Het is niet aannemelijk dat iemand de eventuele bewijzen voor de minder welvoeglijke activiteiten van een van zijn hoogste baasjes in zijn bureaulaatje heeft liggen. Het blijft voorlopig de vraag of de dienst daarnaast enig veldwerk heeft verricht en bijvoorbeeld wat uitbaters van escortservices of jongeherenclubs heeft benaderd met de vraag of die misschien hier of daar nog wat hard in actie-beelden in huis hadden. Zoals in het geval van de voormalige advocaat van het Koninklijk Huis (1). Bovendien is het vooralsnog onduidelijk wat er met de belastende verklaringen is gebeurd die zijn gedeponeerd bij de beroemde notaris van Pano en de Gaykrant. Zijn de betrokkenen net zo allergisch voor het schelle lamplicht en de dagenlange intimidaties van de Bossche recherche als de schielijk naar Praag vertrokken getuige “Janos”? Zo ja, dan kunnen we de zaak voorlopig opzouten. De hoofdredacteur van Pano op 17 oktober in de NRC: “Wij denken dat wij roeren in een beerput. En er zijn mensen die willen dat die beerput dicht blijft. Het kan goed zijn dat daarbij geen middel wordt geschuwd”. Helemaal juist. Stay tuned.

(1) Zie het artikel “Van oude koeien en troebel water” in Kleintje Muurkrant nummer 336.

Van Estoril naar Zandvoort (25)

donderdag 6 november 2003
Als we het goed begrepen hebben van onze Haagse bronnen dan is bij het ministerie van Justitie gisteravond een lichte pleuritis uitgebroken na de berichtgeving van het NOS-Journaal over de laatste ontwikkelingen in de affaire rond het seksleven van secretaris generaal Joris Demmink. Nieuwslezeres Annet van Trigt wist ons namelijk te vertellen dat tijdens het tripartite overleg tussen Joris en de hoofdredacteuren van de Gaykrant en Panorama Donner’s speerpunt heel wat toegeeflijker is geweest dan we uit het officiële persbericht konden opmaken. Joris zou namelijk hebben toegegeven dat hij wel eens een één-op-één ontmoeting met een jeugdige had gehadvan wie hij niet zeker wist of hij aan de wettelijke minimum-leeftijd voldeed. En het vragen naar een paspoort of een identiteitsbewijs behoort nou niet bepaald tot de vaste ingrediënten van het voorspel. Kijk, dat zijn de nuances waar het om gaat. De vraag is of Joris zich ooit in een situatie heeft begeven waardoor hij eventueel chantabel werd. En daar is de AIVD vorig najaar naar op zoek geweest. Dat frisse blaadjes van tijd tot tijd zijn te prefereren boven een uitgewaaid herfstblad snapt zelfs een geit. Maar als ze zo pril zijn dat praktisch alleen maar sprake is van een verzameling jonge nerven wordt het kwalijk. We hebben in deze rubriek al meermalen gewezen op andere gevallen waarin lieden uit het crème van onze samenleving zich op deze wijze kwetsbaar hebben opgesteld (1). Waarna veiligheids- en opsporingsdiensten naar wij aannemen ijlings werden opgetrommeld om zandzakken voor de deur te gooien. Om meer narigheid te voorkomen. En nou kunnen we wel druk lullen over privacy, maar gebeurtenissen op dit terrein in bijvoorbeeld Leeuwarden, Amsterdam-Oost en Eindhoven hebben aangetoond dat ook op dat gebied duidelijk sprake is van rechtsongelijkheid. En als ze dat ergens moeten zien te voorkomen is dat op het Ministerie van Justitie. Stay tuned.

(1) Zie "Van oude koeien en troebel water" in Kleintje Muurkrant nummer 336 en de serie "Roze balletten" op de Followup-site.

Van Estoril naar Zandvoort (26)

vrijdag 7 november 2003
Voor mensen die niet goed kunnen lezen - en dan bedoelen we niet de luitjes die dag en dagelijks besluiteloos heen en weer pendelen tussen Hans Anders en Pearl – is de hele pedo-zaak waarmee de Panorama en de Gay krant zo te gek hebben gescoord uitgegaan als een nachtkaars in een windtunnel. Volgens de twee bladen was de Weertse filiaalhouder van het hemelse wijwaterconcern aan de slag geweest met prille boys in het Eindhovens proefstation voor condooms en was ook de winkelchef van minister Donner daar gesignaleerd in zijn dienstauto met chauffeur. De beide heren ontkenden dat, de beide bladen konden het niet bewijzen en de rechter kon toen niks anders verzinnen dan een boete en een rectificatie. Maar met name in het geval van Joris Demmink zijn er nog wel wat kanttekeningen te maken. Hij zou dus niet in het Eindhovense lustoord zijn geweest. Nou vooruit, krijgt ie van ons the benefit of the doubt. Maar het vonnis heeft geen betrekking op het bezoek dat Joris en een hoge piet van de Nederlandse ambassade in Praag aan club Pinocchio hebben gebracht voor de aanschaf van wat verse sucadelapjes. Ergo, die mogelijkheid staat nog open. En dat versterkt eigenlijk onze vrees dat vriend Joris zich daar wel degelijk kwetsbaar heeft opgesteld. Is ie op de kiek gegaan? Staat hij op een filmpje? Weten we niet. Maar wij zijn ook geen AIVD. Maar we zijn wel benieuwd of JPB net als bij Mabel de honden loslaat en ze ook eens laat snuffelen aan de pismuur van Pinocchio. Want een hoge ambtenaar wiens arm wellicht door een buitenlandse geheimedienst of een zootje onderwereld bij tijd en wijle achter de rug wordt geperst is voor de Staat der Nederlanden onacceptabel. Toch?

Van Estoril naar Zandvoort” (27)

woensdag 12 november 2003
Oké. We hebben ons -zij het node- neergelegd bij het schrappen van het verhaal dat onze secretaris-generaal van Justitie zich ooit met de dienstauto naar wat Eindhovens struweel heeft begeven om daar samen met jongelieden de zinnen te prikkelen. Maar de roman “Joris op zoek naar de Praagse lente” is zeker nog niet dichtgeslagen. Binnen dat kader hoorden wij een anecdote die wij graag even wilden toetsen bij Jozias van Aartsen, de minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet Kok II. Daarom zonden wij hem de volgende mail:
“Onlangs vernamen wij dat de heer J. Demmink, de huidige secretaris-generaal vanhet ministerie van Justitie, een aantal jaren geleden een poging zou hebben ondernomen om te verhuizen naar een gelijkwaardige of hogere positie bij Buitenlandse Zaken. Dat ministerie stond toen onder uw leiding en de heer Demmink, een partijgenoot van u, vervulde de positie van directeur-generaal internationale aangelegenheden en vreemdelingenzaken bij Justitie. U zou die eventuele verhuizing van de heer Demmink hebben tegengehouden. Ten behoeve van een artikel op de website Kleintje Actueel zouden wij graag van u willen vernemen wat de reden vormde voor uw weigering.”
Sneaky briefje hè? Veel verwachten wij er niet van. Ook al omdat wij Van Aartsen ooit al eens hebben vergeleken met een haan met stront aan zijn poten. Nou is dat een beeld dat afkomstig is uit “Frank van Weezel’s roemruchte jaren”, de haast vergeten klassieker van A.M. de Jong over de mobilisatietijd in de eerste wereldoorlog. Dus wie weet zal dat Van Aartsen toch over de brug helpen. En trouwens, nooit geschoten is nooit een gat in het plafond. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (28)

woensdag 26 november 2003
Het lijkt wat stil geworden in de affaire rond Joris Demmink. Maar wij vernamen een dezer dagen dat er nog menig potje op het vuur staat. En dat de geruchten over de huidige secretaris-generaal van Justitie niet van vandaag of gisteren zijn. Elke keer als onze dossierverzamelaar in het verleden namelijk op de nominatie stond om weer een treedje te stijgen in de hiërarchie van het ministerie vond er een onderzoekje plaats naar eventuele heikele zaken in zijn leven. Dat leverde nooit iets substantieels op. Zelfs niet toen de AIVD vorig jaar zelfs vier maanden uittrok voor een speurtocht inde Umwelt van vriend Joris toen deze werd voorgedragen voor de allerhoogste functie, die van secretaris-generaal. Nou geven die vier maanden al aan dat de AIVD geen makkelijk kluifje was toegeschoven. Ook de veelgeplaagde dienst kende de verhalen die over Joris rondgingen. Maar na naar wij aannemen duchtig snuffelwerk kreeg Demmink witte rook en besteeg de troon bij Justitie. Blijven we toch een beetje zitten met de vraag of de AIVD wel alle registers heeft opengetrokken of zich uiteindelijk toch niet wat Mabelig ervan af heeft gemaakt. Omdat het ultieme bewijs voor de vermeende euvele daden van Joris niet te vinden was. Goed, de verse secretaris-generaal zou wel hebben toegegeven dat hij met enige regelmaat qq. in Praag is geweest. En dat hij daar samen met ambassadeur Heinemann een paar gaybars heeft bezocht. Maar nooit de Pinocchiobar. Ofwel: hij kon daar ook nooit een minderjarige op het kopje hebben getikt. En ja, hij had in de Tsjechische hoofdstad een relatie gehad met een pornoster. Maar toen die wat in de war raakte was aan die verhouding een einde gekomen. Dat die bewuste jongeman er geen been in zag om voor de camera met minderjarigen zijn kunsten te vertonen kon Joris uiteraard niet worden aangewreven. En dat gold evenzeer voor het in roulatie brengen van videotapes waarop deze sportieve prestaties aan bod kwamen. Dus wat doe je dan als geheimedienst? Je geeft de pijp aan Piet-Hein en gaat over tot de orde van de dag. Als die verdomde journalisten dat nou ook deden, dan werd het misschien toch nog leuk met de Kerst. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (29)

vrijdag 28 november 2003
Als je bijna genant weerloos ligt geëxposeerd op een tandartsenstoel en de smid constateert dat je een gaatje hebt in een van je ivoren wachters loop je een goeie kans dat het gevuld wordt met amalgaamkwik. Over het gebruik van dat goedje is internationaal nogal wat shit ontstaan. Je kan er namelijk flink ziek van raken met vooral ernstige symptomen aan de luchtwegen. In de VS staat het zelfs op de nominatie om uit de roulatie te worden genomen. En dat is typisch want een studie daar naar de effecten van het gebruik ervan bij met name kinderen is nogniet eens beëindigd. Nou ja, dààr. Het gaat wel om een Amerikaanse studie maar het onderzoek zelf wordt uitgevoerd in Portugal. Sedert 1997. Bij 500 kinderen tussen de acht en tien jaar met een IQ dat niet lager is dan 67. En guess what. Laten die kindertjes nou allemaal zijn gevonden in weeshuizen van ... jawel ... Casa Pia. Dezelfde alleraardigste katholieke liefdadigheidsinstelling waar andere onzegbare penetraties bij kinderen plaatsvonden die niet alleen lichamelijk blijvende sporen hebben achtergelaten maar vooral vreselijke geestelijk schade hebben veroorzaakt. Over cynisme gesproken. Het is gewoon hemeltergend.

Van Estoril naar Zandvoort (30)

woensdag 3 december 2003
Gisteren vernamen wij van een insider in de problematiek rond kindersex dat in Praag de Pinocchiobar niet de enige gelegenheid zou zijn waar je een minderjarige kunt opdoen voor een flink potje “bummsen”. Ook in andere gay-bars zou dat mogelijk zijn. Nou heeft secretaris generaal Demmink ooit laten weten dat hij nooit in de Pinocchiobar is geweest. Soit. Maar wel in de eerste helft van de jaren negentig samen met ambassadeur Heinemann in andere gaybars (*). Goed, daar zou dan weer niks onoirbaars zijn gebeurd en wellicht is dat ook zo. Maar het probleem blijft dat je nooit precies weethoe oud de beschikbare jongelieden precies zijn die zich in dergelijke bars ophouden. Je loopt dus wel degelijk een risico. En dan hebben we het nog maar niet over de chantibiliteit die kan volgen uit een dergelijke one-night-stand. Of de gène als je net even ergens gezellig zit en er plotseling een Nederlandse bus voor het betrokken perceel verschijnt waaruit een flink aantal landgenoten komt rollen die voor een leuk prijsje een jeugdsex-tour naar Tsjechië heeft geboekt. Elke keer als je daarover later weer iets leest moet het schaamrood je toch naar de gladgeschoren kaken vliegen. Of de bilnaad iets smaller worden als je verneemt dat de hele directie van een jeugdsex-reisburo in de morsige kraag is gevat. Zoals het OM in Arnhem gisteren bijvoorbeeld liet weten. Memories. Maar dan niet van het soort dat Anita Witzier op de buis brengt.

(*) zie aflevering 28

Van Estoril naar Zandvoort (31)

zondag 14 december 2003
Het gaat lekker in Portugal. Op de Azoren heeft de secretaris-generaal van Landbouw en Visserij de zak genomen nadat het lokale teevee-station SIC (zoiets bedenk je niet) geruchten naar buiten had geduwd dat hij deel uitmaakte van een pedofielenclub. Je zou bijna denken dat het bij de functie van secretaris-generaal hoort, maar ook andere hoge jongens op de eilandengroep schijnen op deze manier kinderlevens naar de kloten te helpen. De secretaris-generaal is niet naar de Raad van de Journalistiek gelopen, maar heeft aangekondigd een rechtszaak tegen SIC te beginnen. Het bericht zou namelijk volledig uit de lucht zijn gehengeld. OokCarlos Cruz heeft afgelopen week juridische stappen in het vooruitzicht gesteld. Bij het Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg. De anchor-man van de Portugese televisie zit al een stevige tijd in voorarrest wegens vermeend gerotzooi met een hele stoet kinderen van het weeshuis Casa Pia en heeft al een paar maal vergeefs bij de rechter aangeklopt voor vrijlating. Hoe zijn strafproces ook uitpakt zijn toekomst is net zoveel waard als een gulpknoopje. Daarom heeft Cruz de weg naar Hamelen verlaten bij de afslag Straatsburg en eist een schadevergoeding van de staat van rond de tien miljoen euro. Mocht hij die uiteindelijk krijgen dan zal hij ze niet uitdelen aan de betrokken kinderen. Hij koopt waarschijnlijk een huisje op de Azoren. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (32)

dinsdag 16 december 2003
In 1998 werd door de recherche een gerechtelijk vooronderzoek (gvo) gestart naar de vermeende activiteiten binnen het pedo-circuit van twee hoofdofficieren van Justitie en Ger van Roon. Een professor in de moderne geschiedenis aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en expert op het gebied van het Duitse verzet tegen Hitler cs. Bij zo’n onderzoek hoort een telefoontap. Direct na het plaatsen ervan bleek de professor uiterst voorzichtig te zijn als het in de richting van zijn hobby ging. Voorzichtige conclusie: hij was getipt door iemand van Justitie. De tap was dus nutteloos en dat gold eigenlijk ook voor het beeldmateriaaldat tijdens een politie-inval bij de prof thuis werd aangetroffen. Daar was zo in gefrutseld dat de herkomst van het materiaal niet meer viel vast te stellen. Het vooronderzoek bloedde dood en werd in 1999 afgefloten. Van Roon werd verder met rust gelaten. Toch waren er wel degelijk interessante details naar boven gekomen. De vooral in Duitsland zeer gewaardeerde geschiedvorser bleek tijdens zijn carrière qq. vele reizen naar Berlijn te hebben gemaakt. En bij tijd en wijle zelfs naar Polen en Rusland. Ook in de jaren voor Die Wende. Voor zijn trips naar het Oostblok kreeg onze Ger een speciaal stempel in zijn paspoort om te ontkomen aan allerlei bureaucratisch gedreutel. Alleen dat al maakt het meer dan waarschijnlijk dat hij belangstelling genoot van de KGB en na 1990/91 van haar Nachwuchs. In dat licht is het op het oog nogal lichtzinnig om bijvoorbeeld een reisje naar Polen te maken in gezelschap van een jonge prostituée van manlijke kunne. Tenzij er nog andere zaken speelden die mogelijk de aandacht hebben getrokken van de BVD. Overigens was in Polen toen een Duitse pooier actief die later zijn tenten op zou slaan in de Rotterdamse Beverstraat: Lothar Glandorf. Meer over hem in onze volgende bijdrage. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (33)

donderdag 18 december 2003
Op een dag toen Lothar Glandorf al ruim en breed actief was als pooier van jongensprostituées in Rotterdam kreeg hij een telefoontje van een Nederlandse “ambtenaar”. Kennelijk een cliënt van Lothar die een van diens pupillen had ingehuurd voor een tripje naar Polen. De ambtenaar informeerde of hij nog moeilijkheden kon verwachten aan de Pools/Duitse grens. Lothar gaf hem toen het advies om de jongen voor de grens te laten uitstappen en hem alleen over de brug te laten lopen. Dan kon er niks gebeuren. Het gesprek werd getapt door de Nederlandse recherche die een onderzoek naar de onwelriekende praktijkenvan Glandorf was begonnen naar aanleiding van de verdwijning van de 12-jarige Berlijnse jongen Manuel Schadwald in de zomer van 1993. Tijdens dat onderzoek meenden drie nijvere opsporingsambtenaren in Rotterdam Manuel te herkennen. De zoon van voormalig Stasi-informant Rainer Wolf was toen in gezelschap van Glandorf. Om de operatie niet in gevaar te brengen lieten zij het duo ongemoeid. Ook uit verklaringen van jongens die in de bordelen van Glandorf te werk waren gesteld viel op te maken dat Manuel inderdaad een tijdje deel heeft uitgemaakt van diens minderjarige koopwaar. Twee van hen waren jongere broers van Robbie van der Plancken. De man die in 1998 in Italië het levenslicht van de Zandvoortse pedo-pornohandelaar Gerrie Ulrich voortijdig uitblies. De jongens verklaarden verder dat in Glandorf’s clubs ook hooggeplaatsten hun opwachting maakten. Bijvoorbeeld een hoge ambtenaar van het ministerie van Justitie die altijd met een taxi arriveerde en zijn entrée maakte met een zak over zijn hoofd. Oeps. Wie kan dat nou zijn geweest? Ooit heeft de vader van Van der Plancken zich laten ontvallen dat hij over de nodige cd-roms beschikte waarop heel wat antwoorden op dit soort vragen te vinden waren. Sinds die tijd is hij al een paar keer van de weg afgereden en werd hij verrast met een politie-inval in verband met vermeend verboden wapenbezit. De cd-roms bleven blijkbaar buiten bereik. In ieder geval een leuke levensverzekering. Wat er met de resultaten van het Nederlandse politieonderzoek is gebeurd? Gewoon. Ergens opgeslagen. Met zoals haast gebruikelijk een stel ter zake doende replica bij “een hoge ambtenaar van het Ministerie van Justitie”. U mag raden naar zijn naam. Voor de goede inzenders ligt er een oliebol en een fles prik klaar. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (34)

vrijdag 19 december 2003
De vader van Manuel Schadwald, Rainer Wolf, was in de jaren toen de Muur van Berlijn nog intact was en die van Jerusalem alleen nog maar in het hoofd van Sharon rondspookte voor de Stasi actief binnen de vredesbeweging in de DDR. Een beweging die goede contacten onderhield met gelijkgestemde organisaties in het westen waarin naast 'geitenharen sokken' ook lieden uit centra van de macht als de politiek, de universiteiten en de vakbonden hun vredige ideeën probeerden vorm te geven. Uiteraard deden Rainer’s puppetmasters fervente pogingen om langs deze weg eveneens informatie los te weken die niet veel van doenhad met de duif van Picasso. Desnoods via de hete vlammen van chantage waarvoor griezels als Rainer het sprokkelhout aandroegen dat ze verzamelden in de westerse (pedo)sexwereld. Zo raakten in de loop der jaren politici, professoren en vakbondsbonzen in de greep van zowel Oost-Berlijn als Moskou. Dat langs andere wegen maar met dezelfde middelen ook toppers uit het bedrijfsleven, de rechterlijke macht, de ambtenarij en zelfs het militaire apparaat plat werden gemaakt snapt zelfs een ufoloog in zijn nadagen. Na de val van de Berlijnse Muur kwam een deel van dit soort dossiers niet alleen op min of reguliere wijze maar ook door het betalen van grof geld in handen van de Bundes Nachrichten Dienst, de CIA en andere westerse snuffelorganisaties. Dat daarmee voor degenen die op de verkeerde plaatsen hun broek hadden laten zakken het uitzicht wat fleuriger werd is een ernstige misvatting. De ogen en oren van de westerse democratieën functioneren op dezelfde manier als die van het voormalige oostblok. Je kan met olympisch materiaal uit deze categorie mensen die er een beetje toe doen keurig in de zwembadpas laten lopen en op die manier flink invloed uitoefenen op het hele reilen en zeilen binnen de menagerie van een bevriende natie. Met name als je marionetten bijvoorbeeld op ministeries zitten of bij de rechterlijke macht. Of in de politiek (*). Dus je zou wel gek zijn als je dat niet deed. Stay tuned.

(*) Voor een voorbeeld uit dit segment van de samenleving verwijzen wij met enige graagte naar het exquise artikel "Wolff in de klem" op de site van "de Morgenster". Smullen onder de boom.

Van Estoril naar Zandvoort (35)

dinsdag 24 februari 2004
Zo, zo, zo. Vanochtend hebben vroege vogels van de Partij van de Arbeid en het CDA voor radio 1 ineens een flink ei gelegd. Ze vonden dat mensen die veroordeeld waren voor ontucht met minderjarigen niet meer met kinderen mogen werken. En mensen die verantwoordelijk zijn voor het drijven van een kinderboerderij, een jeugdclub of een sportvereniging moeten verplicht worden het strafrechtelijk verleden van een sollicitant op te delven. Aanleiding tot die ferme uitspraken zouden de activiteiten van een stuk ongeluk in Rotterdam zijn geweest. Die had een 11-jarige jongen verkracht en daarna geprobeerd zijn slachtoffer te kelen. Hij wasdaarvoor veroordeeld maar werd na het ondergaan van zijn straf vrolijk medewerker van een kinderboerderij. In deze tijd van waarden en normen kan en mag dat niet meer, vinden onze geachte afgevaardigden. Vinden wij ook. Zal overigens niet meevallen om zulke gegevens naar boven te takelen, maar allé. Goed initiatief. Al gaat het natuurlijk wel om een lowlife uit de wat lagere echelons van de samenleving. Want wij hebben onze parlementsleden geen dingen in deze richting horen kraaien bij andere morele vraagstukken op dit terrein. Kan bijvoorbeeld een veroordeelde pedo jarenlang senator zijn? Of - even ruimer nu – kan iemand van wie de naaste omgeving weet dat ie pedofiele activiteiten ontplooit dertig jaar lang diensten verlenen aan het Koninklijk Huis? Nog een vraagje: kan iemand van wie tout le corps diplomatique weet dat ie bijvoorbeeld in Cairo en Praag jeugdigen bestegen heeft van wie de leeftijd niet duidelijk te determineren was gewoon zijn werk in diplomatieke dienst voortzetten? En kan iemand die naar eigen zeggen in Praag jeugdigen van wie niet altijd vast stond hoe oud ze waren in een homobar oppikte voor een nummertje bummsen tot de top van het ministerie van Justitie opklimmen? Sapperdeflap, dat zijn even vragen hoor. Daar kan je in alle vroegte niet zomaar even iets populairs over roepen bij het Radio 1 Journaal. Want voor alle duidelijkheid: we zijn verontwaardigd, maar laten we het wel selectief houden.

Van Estoril naar Zandvoort (36)

vrijdag 12 maart 2004
Gisteren was er sprake van een regelrecht wonder. Voor de kadi in Arnhem verscheen namelijk een voormalige befcollega: Mr. Fernhout. Ooit in een ander leven vice-voorzitter van de Maastrichtse rechtbank. In aflevering 7 van deze serie schreven wij al eens dat Fernhout in november 2001 de poten had genomen naar Frankrijk omdat een arrestatie van de in hoog aanzien staande rechter nakend was (*). Aanleiding was de vondst van een formidabele hoeveelheid kinderporno in zijn woning. En dat is strafbaar. Zelfs voor befjes. Maar dat was niet het enige. Fernhout had ook een jeugdige Franse protégé in huis metwie hij al jaren Lego een andere dimensie gaf. Althans dat was de inhoud van een klacht die door een kinderrechtenorganisatie bij de politie was gedeponeerd. Ook met dat facet van de affaire was de Rijksrecherche enthousiast aan de slag gegaan en had zelfs de moeder van de jongen in Frankrijk gehoord. De Maastrichtse magistraat zag het gevaar van al dat neuzen in en ging in de aanval. Per deurwaardersexploit liet hij minister Donner op 12 augustus 2002 fijntjes weten dat hij de eenzame fietser persoonlijk aansprakelijk zou stellen voor de schade die zou kunnen voortvloeien uit dit specifieke deel van het onderzoek. Die waarschuwing bleek bijzonder effectief. Het onderzoek naar Fernhout’s mogelijke ontucht met zijn Franse pupil werd als een speer stilgelegd. Hoe zoiets geregeld wordt? Geen idee. Belt Donner zelf even met het hoofd van de Rijksrecherche? Of laat hij het over aan de ambtelijke top van zijn Ministerie? Dat was toen nog Harry Borghouts. De huidige commissaris van de koningin in Noord-Holland over wie indertijd ook al Lego-geruchten circuleerden. Dus het naadje van de kous zullen we waarschijnlijk niet vernemen. Een ding is wel zeker: boys will be boys.

(*) Zie de Followup-site.

Van Estoril naar Zandvoort (37)

maandag 15 maart 2004
We moeten nog een paar weekjes wachten op de uitspraak in de zaak tegen Fokke Fernhout. De voormalige vice-president van de Maastrichtse rechtbank die eind 2001 over zo’n boeiende collectie kinderporno bleek te beschikken. Jammer genoeg, als je tenminste over jammer kan spreken in dit soort gevallen, zou de topbef al wel zo handig zijn geweest om aan de vooravond van de politievisite de harde schijf van zijn computer te laten verdwijnen. Zo bleef uiteindelijk tijdens de behandeling van zijn zaak alleen maar een stel tapes over die hij gewoon in een stel paalwinkels had gekocht. Zei Fokke. Ook dekwestie of hij zijn jonge Franse thuishaler Arnaud met enige regelmaat zou hebben bestegen komt niet ter sprake. Die klacht was al enige jaren voor de inval bij de Maastrichtse politie gedeponeerd, maar ja wat moet je daarmee hè? Toen het water toch zijn stulp dreigde binnen te stromen gooide Fokke handig zakken voor de deur. Hij stuurde Donner een deurwaarder op zijn dak. Dat hielp (*). Daarnaast heeft Arnaud zelf ook ontkend dat oom Fokke vele potjes Lego met hem had gespeeld. Einde verhaal zou je zeggen. Hoewel het natuurlijk wel de vraag blijft of de lening die oompje ooit aan Arnaud’s moeder zou hebben verleend misschien een rol heeft gespeeld bij diens ontkenning. We wachten in spanning af. Niet alleen op de afloop van de rechtzaak trouwens, maar ook op een nieuwe VPRO-documentaire in het verlengde van de zaak Dutroux. Over luitjes als Joop Wolff, Fokke Fernhout, Joris Demmink en Axel Vervoordt. Wij assisteren daar graag bij. Stay tuned.

(*) Zie vorige aflevering

Van Estoril naar Zandvoort (38)

dinsdag 23 maart 2004
De komende tijd staan ons weer een paar jolige evenementen te wachten in de affaire rond secretaris-generaal van Justitie Joris Demmink. Zo heeft het OM besloten om de 28-jarige man die heeft verklaard in zijn prille jaren door Joris bestegen te zijn alsnog te vervolgen. Wegens het afleggen van een valse verklaring. Daarmee komt ook de kwestie of Donner’s topdog al dan niet in een voiture van het ministerie zich van tijd tot tijd naar het jachtterrein in Eindhoven begaf weer onder de aandacht. Joris zelf bestrijdt die draak. Maar zeker is wel dat hij grote belangstelling had voorde dampende gebeurtenissen in het Anne Frankplantsoen. Qualitate qua wellicht. Daarnaast was hij ook nogal verontwaardigd over de behandeling van Fons Spooren. De oud-directeur van PSV wiens adrenaline blijkbaar onvoldoende prikkels kreeg bij het aanschouwen van Van Bommel cs. en mogelijk daarom de bosjes indook om zelf een paar tackles uit te delen. Vooral de stellingname van burgemeester Welschen was Joris een doren in het oog geweest. Of dat de reden is voor het feit dat hij thuis over stukken uit het dossier Spooren beschikte weten we niet, maar volgens onze informatie was het wel zo. En strikt genomen had hij die stukken nooit mogen hebben. Die opvatting zou indertijd ook gehuldigd zijn door twee vertegenwoordigers van de Nederlandse pers die de eer hadden om een babbel met Joris te hebben over de polonaise die rond de secretaris-generaal was ontstaan. Een van hen zou daarover zelfs een verklaring tegenover de politie hebben afgelegd. Niet dat zoiets erg veel uithaalt in ons bestel. Wij weten hoe dat gaat (*). Niettemin blijft het interessant. Net als de vraag hoe zo’n man aan die stukken is gekomen. Wie weet komt die kwestie op 22 april aanstaande nog aan de orde. Op die datum behandelt de Raad van de Journalistiek namelijk de klacht van Joris aan het adres van het NOS-journaal. Dat zou hem uiterst tendentieus in een bleek pedo-zonnetje e hebben gezet. De vraag is wel of de zaak in camera obscura wordt behandeld. Want als de berichten juist zijn bevat de pleitnota van NOS-zijde een rijtje details die ons zouden doen watertanden. Licht uit. Spot aan. Wij zijn er klaar voor.

(*) Zie bijvoorbeeld onze recente berichtgeving over de afhandeling van het Haagse pepperspray-incident onder de titel “Alie Cyaan Kalie”.

Van Estoril naar Zandvoort (39)

vrijdag 26 maart 2004
Had u het verwacht? Wij eigenlijk ook niet. Het OM had dan wel vijftien maanden cel geëist, waarvan vijf voorwaardelijk. Maar zo’n kadi in Arnhem gaat niet een voormalige vice-president van de Maastrichtse rechtbank effectief een half jaar lang achter een deur met een luikje proppen. Want natuurlijk was Fokke wel schuldig aan het tenlastegelegde. Maar hé, hij had door alle publiciteit rond zijn zaak al heel wat leed achter de rug. Dus kreeg ie drie maanden voorwaardelijk en 2500 euro boete. Een zalfje. Voor de luie lezers zetten we de zaak tegen de door de pers zo geplaagde mr.Fernhout nog even op een rijtje. In oktober 2001 vond een electriciën die even een klusje moest doen bij Fokke thuis onder de vloer een stel videobanden en discettes vol sappige kinderporno. Onder de vloer? Ja. Je kan ze moeilijk tussen de verzamelde werken van Toon Hermans of de Maastreechter Staar deponeren. En als je ze in je bureaulaatje stopt word je met enige regelmaat onrustig op minder gewenste tijdstippen. De electriciën deed zijn burgerplicht en aangifte. Nee, de koddebeiers gingen niet meteen in gestrekte draf naar Fokke’s onderkomen om onder de vloer te duiken en vervolgens de onverlaat te arresteren. Zo werkt dat niet. En zeker niet als het gaat om een hoge bef. Er komt overleg tot stand met het OM. Nou lag daar nog een ouwe klacht van een Belgische anti-pedoclub waarin Fokke ervan werd beschuldigd zijn minderjarige Franse pleegkind van tijd tot tijd te legoën (1). Dus na wat vieren en vijven werd besloten om bij Fokke binnen te vallen. Niemand thuis. De vogel bleek net gevlogen. Naar Frankrijk. We mogen niet aannemen dat genoemde vogel ook meteen onbereikbaar was. Dus na niet al te lange tijd keerde hij terug op het Maastrichtse nest, legde een verklaring af en nam ontslag bij de rechtbank. De recherche was onderwijl op snor naar meer informatie om het dossier-Fernhout wat meer body te geven, terwijl de opgestapte rechter zelf een leuke baan vond bij de lokale Universiteit. Na wat gesteggel over de datum van het proces kwam hij een paar weken geleden uiteindelijk voor de kadi. Niet in Maastricht maar in Arnhem. Naar verluidt om de objectiviteit te waarborgen. Om die videobanden en cd’s kon niemand heen. Maar de lego-klacht ging van tafel. Ondanks het feit dat volgens Officier van Justitie Stikkelbroeck (geen grappen ja) concrete aanwijzingen waren gevonden voor Fokke’s ontucht. Jammer genoeg was het bij die aanwijzingen gebleven omdat het verdere onderzoek daarnaar was gestaakt na Fokke’s oekaze aan het adres van minister Donner via een deurwaarderexploot (2). Is het daarmee gedaan? Hoeft niet. Het OM zit nog te dubben of het in hoger beroep gaat. Het zal ons benieuwen. Stay tuned.

(1) Zie ook aflevering 37 dd. 15 maart jl.
(2) Ibid.

Van Estoril naar Zandvoort (40)

woensdag 12 mei 2004
Een uurtje voordat de spelers van FC Porto op 4 mei jl. het veld opdraafden voor hun beslissende match tegen Deportivo de la Coruna in de halve finale van de Champions League werd in Lissabon “Mr. TV” vrijgelaten. Carlos Cruz mocht naar zijn eigen stulp om daar verder onder huisarrest een eventueel proces wegens het jarenlang bestijgen van kinderen af te wachten. Min of meer het resultaat van een nieuwe verklaring van Carlos “Bibi” Silvino, de hoofdverdachte in het Casa Pia-dossier. Die had namelijk plotseling laten weten dat hij de vermaarde Portugese teeveecommentator nooit persoonlijk had ontwaard in het pedo-circuit,maar dat hij die verklaring onder druk van de politie ooit had afgelegd. Goh, die politie toch. Opvallend detail in deze beperkte invrijheidstelling was het feit, dat ook een andere verdachte in deze zaak ten tijde van een belangrijke voetbalwedstrijd stiekem werd vrijgelaten. Het ging toen om de vroegere minister van Arbeid en Sociale Zaken Paulo Pedroso die op vrije voeten werd gesteld toen de emoties onder het Portugese volk torenhoog opliepen rond de UEFA-cupfinale FC Porto-Celtic mei vorig jaar. Ook de Portugese befjes kennen blijkbaar hun pappenheimers. Met de finale van de Portugese cup, de finale van de Champions League en de Europese Kampioenschappen in het verschiet kunnen we dus een ware uittocht van verdachten in de Casa-Pia affaire verwachten. Allemaal naar huis. Kunnen ze voetballen kijken. Hoe de slachtoffers daarover denken is verder niet zo interessant. Zoals gebruikelijk.

Van Estoril naar Zandvoort (41)

vrijdag 2 juli 2004
Waar blijft de tijd? Op 22 april van dit jaar was een zitting van de Raad voor de Journalistiek gewijd aan een klacht van Joris Demmink. De secretaris-generaal van Justitie. Die voelde zich in die tijd minder prettig in het kruis getast door het NOS-journaal. Dat had namelijk vernomen dat Joris in een entre-nous met twee journalisten had toegegeven dat hij in Praag wel eens jongelieden had bestegen van wie de leeftijd niet geheel vaststond. Tsja, hoe gaat dat? Je ziet een lekkere jonge gozer in een bar, je maakt een babbel en voor je het weet lig je te legoën. Je gaat vantevoren niet vragen: zeg hoe oud is u eigenlijk? Of: mag ik je paspoort even zien? Dat schiet bij elke fatsoenlijke hormoon in het verkeerde keelsgat. Maar volgens Joris sloegen de beweringen van het Journaal als de leut van een inboorling op een tamtam. Merkwaardigerwijs liep hij niet naar de rechter voor een schadevergoeding of zo. Nee, hij riep de Raad van de Journalistiek in het geweer. Met licht beschimmelde politici als Ed van Tijn en Basje de Gaay Fortman in de gelederen. En een vroegere juf van het Opzij. Mensen dus van wie je mag verwachten dat zij het klappen van de zweep kenden. Gisteren kregen ze bij het Journaal de officiële uitslag binnen. De Raad vond dat de bewuste reportage zorgvuldiger had gekund. Zij onthield zich dus van een uitspraak over de vraag of Joris nou wel of niet confidentieel verteld zou hebben dat ie ooit wel eens bevangen was geweest door de Praagse lente. Al dan niet in gezelschap van ambassadeur Heinemann. Gisteravond deed Sacha de Boer ons kond van het nieuws en dat was dat. Een beetje een Pyrrhus-overwinning voor Joris en zeker wat armoedig voor een secretaris-generaal van Justitie. Blijft over de prangende vraag of Joris wel of niet met al te jeugdigen in de weer is geweest. Wie weet vinden we dat nog eens uit. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (42)

vrijdag 10 september 2004
We moeten het eerlijk bekennen. Tot voor kort hadden wij nooit gehoord van het maandelijks in Eindhoven en omstreken verschijnende “Soeps”. Maar het luxe uitziende en gratis verspreide regionale magazine mag er zijn. De redactie heeft een hekel aan hokjes en “hanteert een scherpe tong, ongewone invalshoeken, rebelse meningen, serieuze ondertonen en hier en daar een vette knipoog”. Ook de ingezonden brieven-rubriek vertoont deze eigenschappen. Zo werden wij geattendeerd op een briefje van ene Alex (naam bekend bij de redactie van Soeps) in het begin deze maand verschenen septembernummer dat er niet om loog. Hij schreef onderhet kopje “Valselijk beschuldigd” het volgende:
Reactie op de Top 100.
Met groot plezier las ik dat jullie Henk Krol hebben geplaatst in de Top 100. Hij zal zeer in zijn nopjes zijn met de 28ste plaats. Jullie schrijven: “Hij zat er flink naast in de affaire rond het Anne Frankplantsoen. Het valselijk beschuldigen van een topambtenaar van het Ministerie van Justitie kost hem toch weer een paar plaatsjes”.
Inmiddels ben ik afgestudeerd, maar in de periode dat het speelde was ik als “werkstudent” af en toe aanwezig in het plantsoen. Ik kwam er op de eerste plaats voor mijn eigen plezier, maar ontdekte dat ik er ook makkelijk een zakcentje bij kon bijverdienen. Dat is de reden waarom ik er meermaals heb kunnen constateren dat mr. Joris Demmink er een vast bezoeker was. Hij liet zich meestal rijden in een BMW van het Ministerie. Ik heb zelfs ooit kennisgemaakt met de chauffeur. Een man van wie ik de naam nooit zal vergeten: Mosterd.
Ik was dan ook een van de vele anonieme bronnen van Krol. De kwestie zit nu in de doofpot, maar schrijf niet dat Krol Demmink valselijk zou hebben beschuldigd. Hij kon zijn beweringen misschien niet hard maken. Maar dat is iets heel anders.
Alex.
Of de voltallige redactie van Soeps nu wordt afgeluisterd kunnen we nog niet met zekerheid zeggen. Maar de kans is niet ondenkbaar.

Van Estoril naar Zandvoort (43)

donderdag 14 oktober 2004
Op 10 september jl. maakten wij melding van een open brief in het Eindhovense magazine Soeps. Afkomstig van ene Alex. Die verdiende ooit als “werkstudent” een zakcentje bij in het Anne Frankplantsoen in Eindhoven. Daarbij had hij meermaals kunnen constateren dat secretaris-generaal Joris Demmink net als de veroordeelde Fons Spooren daar een regelmatige bezoeker was en niet om de lokale eenden te aanschouwen. Dit in tegenstelling tot wat Demmink altijd had beweerd. Volgens Alex kwam de secretaris-generaal niet op de fiets maar met een BMW van het Ministerie van Justitie. Ten bewijze van zijn stelling schreef Alex nogdat hij had kennisgemaakt met de chauffeur van de hoge Haagse functionaris. Dat was een meneer Mosterd.
Inmiddels hebben wij uit Haagse bronnen vernomen dat die meneer Mosterd inderdaad jarenlang als chauffeur werkzaam is geweest op dat ministerie. Is geweest, want Mosterd is al enige tijd geleden vrij plotseling overleden. Overigens had hij naar verluidt groeiende morele problemen met zijn nauwelijks als dienstreis te registreren ritjes Eindhoven vice-versa.

Alex zou inmiddels niet meer in de Brabantse ville lumière vertoeven, maar verhuisd zijn naar Amsterdam. Het is een waakvlammetje onder de story rond Joris, maar hij brandt nog wel.

Van Estoril naar Zandvoort (44)

zondag 16 januari 2005
Vorige week werd op Gibraltar het levenloze lichaam van commodore David White opgevist uit zijn eigen zwembad. Hij had blijkbaar iets te lang geprobeerd de onderzeeër uit te hangen. Geen tuinkabouter, onze David. Eton achter de rug plus een glanzende militaire carrière die hij voortijdig afsloot als baasje van de Britse jongens van stavast op de apenrots tussen Spanje en Marokko. Waarom dan zelfmoord? Nou, hij was de dag ervoor uit zijn functie ontheven en was vriendelijk edoch nadrukkelijk verzocht terug te keren naar home base. Daar moest hij verschijnen voor een bef met een pruik omdat hij ervan werdverdacht zich regelmatig tegen betaling verlekkerd te hebben aan kinderpornobeelden als hij ‘savonds vermoeid voor de buis zijn ledematen strekte.

David’s illustere naam was naar boven gekomen na het Landslide-onderzoek van de FBI.

Zoals wij aan het begin van deze serie al meldden ging de Britse politie met de Amerikaanse gegevens een paar jaar geleden de boer op. Bij deze Operation Ore bleken zo’n 6500 à 7000 smerige lekkerbekken dezelfde gewoonte te hebben als David. Een van hen leek de beroemde Who-gitarist Pete Townshend te zijn. Maar dankzij zijn verklaring dat hij af en toe een kijkje op de walgelijke sites nam voor research ten behoeve van een boek waar hij mee bezig was en het feit dat hij nooit had gedownload kwam hij na vier maanden spartelen toch nog van het haakje. Zij het dat hij wel elk jaar bij de politie moet verschijnen voor een kort onderhoud en als hij verhuist dat wel even moet melden. Doet onze pinball wizard dat niet dan krijgt ie alsnog vijf jaar voor zijn zilveren ballen.

Townshend’s geval lijkt een beetje op die van de Nederlandse senator Edward Brongersma. Ook al zo’n vlijtige researcher. Edward streek in 1998 painless de vlag. Gedesillusioneerd omdat zijn wetenschappelijk gepriegel over sex met kinderen zo weinig weerklank vond. Hij ontliep met zijn zelfmoord in ieder geval de Nederlandse variant op Landslide of Ore, die ook een paar jaar geleden amechtig op gang kwam. Dat onderzoek leverde tot nu toe eigenlijk maar één markant geval op. Dat van Fokke Fernhout, de voormalige vice-president van de Maastrichtse rechtbank, die wegens het in bezit hebben van een vrolijke hoeveelheid kinderporno drie maanden voorwaardelijk aan zijn boxershort kreeg en 2500 euro boete.

Dat hij zijn minderjarige Franse pleegzoon bestegen zou hebben werd niet bewezen verklaard.

Een strafje van niks natuurlijk, maar het gaat hier ook niet om nummer nul. Een hoge bef krijgt hier natuurlijk niet dezelfde zeperd als een lowlife uit Amsterdam-Oost. Verschil moet er wezen. Zeker op dit terrein. Hm? Fons Spooren en Joris Demmink? Ja, ook een leuk voorbeeld. Klassejustitie in Nederland? Echt niet. Hoe komt u daar nou bij? Stay flabbergastedly tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (45)

woensdag 16 maart 2005
In Spanje zijn de afgelopen dagen 19 smeerpijpen opgepakt die zich wereldwijd bezighielden met de verspreiding van kinderporno via een publieke chatbox. Zij behoorden tot een netwerk van ruim 900 man verdeeld over 12 landen. Naast Spanje waren dat Frankrijk, Italië, Zweden, Chili, Argentinië, Panama, Costa Rica, Mexico, Dominicaanse Republiek, Uruguay en last but not least Nederland. Meer dan 500 man van het betwerk zijn inmiddels achter het gaas gepleurd.

Prima natuurlijk. Juichen we toe dat zulke vetkleppen gegrepen worden, maar er blijft nog heel wat te wensen over op dit terrein. Hoe zit het bijvoorbeeld hier in Nederland met het inrekenen, publiekelijk voor de kadi sleuren en veroordelen van hoge mieters en bekende Nederlanders die bij wijze van spreken op een tegeltje in de wc de slogan “stop je leuter in een kleuter” hebben hangen?

Wat is er in die richting echt gebeurd met figuren als Paul de Leeuw, André van Duyn, Eddie Keur, professor Van Roon en Ed van Thijn zoals ze werden geportretteerd in het artikel “Brieven uit de nor, aflevering 6”? (1) Om de beschamende vertoning rond secretaris-generaal Joris Demmink van het ministerie van Justitie maar even buiten beschouwing te laten (2). Evenals het nog lopende steekspel tussen de voormalige advocaat van het Koninklijk Huis mr. Frits Salomonson en de nog net het leven hebbende Pierre Houben, wiens partner Jacob Sietsema inmiddels het hiernamaals heeft opgezocht (3).

Morele verontwaardiging blijft heel vaak steken in de categorie modaal, het gewone volk. De rest is untouchable of je moet bij PSV horen. Stay tuned.

(1) Zie de gelijknamige serie "brieven uit de nor" op de Followup-site.

(2) Zie dezelfde serie.

(3) Zie het artikel “Van oude koeien en troebel water” in Kleintje Muurkrant 336.

Van Estoril naar Zandvoort (46)

woensdag 6 april 2005
Ditmaal via Zuid-Australië. Daar is het onafhankelijke parlementslid Peter Lewis, die als “speaker” optrad, opgestapt nadat een motie van wantrouwen tegen hem was aangenomen. Aanleiding daartoe vormde Lewis’ voorafgaande toespraak van twintig minuten waarin hij ondermeer naar buiten bracht dat een van de parlementaire collega’s zich te buiten ging aan het beklimmen van minderjarigen. Erger nog, volgens de speaker maakte die collega deel uit van een geheim netwerk van kinderkruipers over heel Australië dat bestond uit politici, luitjes uit de befsfeer en hoge ambtenaren.
Lewis lulde niet zo maar wat uit zijn boordje. Hij had een paar intensieve gesprekken over deze materie gehad met twee gekende homofiele heren die ook de politie hadden verwittigd. Beide heren zijn in de tussentijd definitief omgelegd. Afgelopen vrijdag brachten twee medewerkers van Lewis vier namen naar buiten die tijdens eerdergenoemde gesprekken aan de orde waren geweest. Twee van de vier waren hoge politiemensen. Er komt een officieel onderzoek.
Waar hebben we dit allemaal eerder gehoord? Wel petje af voor die Lewis trouwens. We moeten nog maar zien wie zoiets zou aandurven in de Lage Landen. Je zou toch zeggen dat we genoeg shit uit het parallelle Dutroux-dossier naar boven hebben getakeld over figuren als bijvoorbeeld de burgemeester van Knokke-Heist en de hoogste baas van Fortis om ze minimaal eens met een officieel bezoekje te confronteren.
En je zou toch wel wat reacties verwachten naar aanleiding van onze berichtgeving over figuren als de ex-ministers Job de Ruiter en Ed van Thijn, ex-politicus Joop Wolff, de van 1965 tot 1995 aan het hof verbonden Frits Salomonson, secretaris-generaal bij Justitie Joris Demmink, ex-ambassadeur Heinemann etcetera. Maar nee hoor, noppes.
Het zit raar in mekaar. Ad Melkert zag zich genoodzaakt de kuierlatten te nemen toen zijn hang naar lederlove naar buiten kwam en Rob Oudkerk werd gestript omdat een of andere hijgerige juf zo nodig moest schrijven dat ie naar de snollen ging. Maar minister Johan Remkes bestijgt minimaal drie heuvels die niet door de beugel konden en die blijft op zijn post. Kan u het wisselen? Wij niet.

Van Estoril naar Zandvoort (47)

maandag 2 januari 2006
Even een frisse duik. In juni 1998 werd de Zandvoortse kinderpornohandelaar Gerrie Ulrich in Italië het hoekje om geholpen door zijn vriend cq. employé Robby van der Plancken (1). Er kwam een onderzoek op gang door een stel bromsnorren uit Kennemerland met in het zijspanbakkie Officier van Justitie Theo Bot. Naar verluidt speciaal daarvoor weggeplukt bij de AIVD toen die nog BVD heette.
De broer van Ben, de huidige minister van BUZA, had in 1984/1986 als topbef in Haarlem ook al eens geschitterd in het onderzoek naar de moord op Sandra van Raalte in de Zaandamse boetiek Manouk, die de boeken inging als de Paskamermoord. Dankzij een fabuleus nummertje tunnelzoeken eindigde dat snorrenonderzoek in de veroordeling van fietsenwinkelier Rob van Zaanen, die na een lange tocht door het justitiële tranendal uiteindelijk moest worden vrijgelaten. Omdat ie de moord niet had gepleegd. Foutje, bedankt.
Theo - weer terug in Leidschendam als sub-hoofd van de AIVD - in het vroege voorjaar van 2005 in het teevee-programma Reporter:

“Dat je achteraf moet constaren dat je het in dat opzicht bij het foute eind hebt gehad, is natuurlijk iets waar je buikpijn van krijgt. Want je hebt iemand, naar achteraf blijkt, gewoon verkeerd getaxeerd”.

Nee, dat ging niet over de Paskamermoord, maar over de moord op Theo van Gogh. Het was namelijk gebleken dat de AIVD al een jaar over informatie beschikte dat Mohammed Bouyeri niet helemaal wel was in de Hofstedelijke bovenkamer en van plan was Theo van Gogh te vermoorden. Botje had beter uit varen kunnen gaan dan op camera tot een mea culpa te besluiten. Want door deze deemoedige uitspraak en het vrolijk wissen van onwisbaar afluistermateriaal door zijn spitsmuizenclub, kregen ufologen zoals wij een submissionaire aandrang de moord op Theo als onderdeel te zien van het door de neocons aan de overkant ontworpen 9/11-scenario. Een soort laissez passer voor ellendige politieke doeleinden. Foutje, bedankt.
Zoals gezegd bemoeide Theo zich eveneens met de Ulrich-case. En ook dat ging niet goed. Er werd namelijk na Gerrie’s ruwe verscheiden een kleine scheepslading cd-roms aangetroffen met onzegbare kinderporno-scènes. Was het puur toeval dat Theo even terug was op het OM-nest in Haarlem? Of was hij bewust daarheen gedirigeerd om het onderzoek naar de smeerboel de berm in te rijden? Want dat gebeurde. Net als bij Justitie in het Belgische Turnhout. Het zou helaas ondoenlijk zijn gebleken om uit te vlooien om welke kinderen het ging en wat er na hun helletocht met ze gebeurd was. Jammer Theo, weer een foutje, bedankt.
Met hetzelfde materiaal werden bijvoorbeeld in landen als Zweden, Duitsland, Engeland en zelfs de VS namelijk wel resultaten geboekt bij het identificeren van kinderen die op de Ulrich-cd’s voorkomen. Sterker nog, ze zijn er nog steeds druk mee bezig (2). Ook om de internationale kinderporno-netwerken te ontrafelen, waarvan het bestaan in de lage landen aan de zee steevast is ontkend. Binnen die context waren een stel politiefunctionarissen uit Zweden en Duitsland op bezoek bij de Belgische Werkgroep Morkhoven voor het uitwisselen van gegevens.
Je vraagt je af, waarom Nederland geen reet doet op dit terrein. We zouden ons wel eens met een paar vraagjes hierover kunnen richten tot de secretaris-generaal van Justitie. Maar wij mogen aannemen, dat we bij hem bot vangen (3). Even dubben of er misschien een Kamerlid uit zijn winterslaap is te porren. U hoort nog van ons. Stay tuned.

1. Voor een helder achtergrondverhaal verwijzen we naar de NRC dd. 14/8/1998.
2. Zie ook het artikel van Jan Boeykens dd. 29/1/2005, waarin ondermeer de oud-advocaat van het Koninklijk Huis Frits Salomonson wordt opgevoerd.
3. Zie onze bijdrages over Joris Demmink in eerdere afleveringen van deze serie.

Van Estoril naar Zandvoort (48)

woensdag 1 februari 2006
Soms mis je er wel eens één. Maar dan zijn er altijd wel lezers die aan je boxershort gaan hangen. Zoals bij dit gevalletje kinderporno. Vorige week maandag diende het hoger beroep dat het OM van Maastricht had aangespannen in de zaak rond Fokke Fernhout. De voormalige rechter aldaar bij wie in 2001 onder de vloer een stel fruitige tapes en diskettes waren gevonden door een electriciën.
In 2004 ging Fokke voor het luik en kreeg drie maanden voorwaardelijk en een boete van 2500 euri. Peanuts dus. Vond het OM ook en ging hogerop. En wat denk je? Zijn er bij de behandeling door het gerechtshof in Arnhem ineens weer nieuwe vragen opgedoken, waarop eerst antwoord moet komen voordat de bijl valt.
Ten tijde van de zitting voerde de verdediging van Fokke aan, dat er op de tapes geen sprake was van kinderporno, maar eerder van tienersex. Kortom, Fokke had zich van tijd tot tijd verlekkerd aan beelden van jongens boven de leeftijdsgrens, die het leuk vonden om voor de camera te wippen en volledig hadden ingestemd met de verspreiding van die ongein. De een gaat naar MVV, de ander zit zich te benatten bij tienersex. Je moet ervan houden, maar het is niet strafbaar. De experts hadden wel vastgesteld dat zeker tien van de jonge acteurs onder de wettelijke norm zaten. Maar da’s maar een mening.
Het zal ons benieuwen wat voor nieuwe vragen er zijn opgedoken in verband met Fokke’s hobby. Zonder twijfel horen we dat nog (1). Stay tuned.

1. Voor nadere details van deze affaire, raden we aan op onze zoekmachine “Fernhout” in te tikken. Je weet niet wat je leest.

Van Estoril naar Zandvoort (49)

dinsdag 23 mei 2006
Wij mogen wel eens zitten te urineren dat de molens van die geblindeerde juf wel erg langzaam draaien in Nederland, bij veel exemplaren elders in de wereld mag ook wel eens een voormalig vmbo-er met een oliespuitje langs gaan. Neem nou bijvoorbeeld Luxemburg. Op 7 juni 2003 maakten wij in deze serie melding van de arrestatie van Joë Thielen. Wegens het in bezit hebben van een verfrissende verzameling kinderporno en op verdenking van het consumeren van minderjarigen in the flesh. Blijkbaar net als in andere beschaafde landen ook in het groothertogdom niet comme il faut. Ergo, er leek voor Joë nogal wat te zwaaien. Zoals gezegd, dat zwaaien duurde wat lang. Maar vanaf vandaag kijkt hij eindelijk van tijd tot tijd de kadi in de ogen. Gefundenes Fressen voor de lokale pers, want Joë was ten tijde van zijn arrestatie toegevoegd secretaris-generaal van het Luxemburgse parlement. Een functie die wij niet kennen, maar wie weet ziet het aanstormende duo Alexander en Lousewies er nog iets bestuurlijk vernieuwends in. Daarnaast was deze kindervriend, met zijn warme gevoelens voor de Filippijpen en de edele kunst van het tennis, in het gewone leven advocaat en geparenteerd aan heel wat adellijk volk. Crème de la crème dus, die Joë, zij het wat zure.
Oh, mocht u zich zorgen maken over zijn financiële positie, hoeft niet. Zolang de verdachte niet schuldig is bevonden, heeft ie geschorst en wel het kromme recht op zijn laatste inkomen:
10 roodjes euro per maand. Aangevuld met een opbeurende psychiatrische behandeling.
Of en hoe lang Joë achter het gaas verdwijnt blijft voorlopig nog even de vraag. Maar gezien zijn hoge connecties zal er achter de schermen wel driftig aan een stel nuttige touwtjes worden getrokken. Dat gaat zo in dit soort gevallen. En wij kunnen het weten. In Nederland maakt een eenvoudige boerenpedo een goeie kans om het doelwit te worden van een volksgericht als ie met zijn morsige poten aan een koter heeft gezeten. Of voor jaren achter het gaas te gaan, soms zelfs als het ie het niet gedaan heeft. Maar iemand uit de hogere echelons blijft na zijn veroordeling in de kinderliefdesfeer bijvoorbeeld gewoon verbonden aan een universiteit. Omdat ie zo goed les geeft. Om maar te zwijgen over een “hoge ambtenaar bij Justitie”. Hebben we het al vaak genoeg over gehad. Zure crème. Maar stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (50)

zondag 1 oktober 2006
Hoppa, weer een vetklep voor de bijl. Mark Foley, de Republikeinse vertegenwoordiger van Florida in het Amerikaanse Congres, heeft eergisteren aan zijn stutten getrokken nadat er wat rukkerig e-mailverkeer naar buiten was getild tussen hem en een jonge voormalige stageloper. Mark gebruikte daarbij de schuilnaam Maf54 en daarmee sloeg hij het laminaat niet ver mis. Even wat verheffende strofes uit de mails om duidelijk te maken waar het over gaat:

Maf54: “Sta je ook in je boxer?”
Jongen: “Nee, ik ben net thuis. Ik was wat laat van college. De les liep wat uit.”
Maf54: “Nou, trek hem uit en relax.”

Deze is ook heel leuk.

Maf54: ”Wat heb je aan?”
Jongen: “Een T-shirt en een short.”
Maf54: “Zou ze graag bij je willen uittrekken.”

Of deze:

Maf54: “Maak ik je een beetje geil?”
Jongen: “Een beetje”.
Maf54: “Cool”.

Er is nog heel wat meer van dit hitserige proza, maar dat is jammer genoeg nog niet in roulatie gebracht. Foley zit al sinds 1995 namens Florida in het Congres en was -oh ironie- ondermeer de voorzitter van de Huiscommissie voor verdwenen en geëxploiteerde kinderen. In die hoedanigheid was hij een sterk voorstander van hardere maatregelen tegen luitjes die minderjarigen via het internet aanzetten tot sex. Zijn ophanden zijnde herverkiezing veranderde door zijn schriftelijke staaltjes kinderleut met de snelheid van een kruisraket van een piece of cake in een piece of shit. En Mark zal binnenkort voor de kadi moeten verschijnen en dan normaliter voor een tijdje achter het gaas verdwijnen. Tenminste, als alles gaat zoals het hoort in de staat van Jeb Bush, de broer van Maf1 in Washington. Want hé, het gaat hier niet om een eenvoudige boerengaffel, maar iemand uit de bovenlaag van de Amerikaanse samenleving. En daarvoor gelden andere normen en waarden.
Overigens hoeven we niet persé naar de andere kant van de plas om die verschillen tussen de dunne boven- en de dikke onderlaag vast te stellen. Wat gebeurde er bijvoorbeeld na de Jobstijding, dat bij voormalig minister van Justitie De Ruiter een mes in de deur was gezet na een zakelijk meningsverschil met een Marokkaanse vers vleesleverancier? De ex-minister kreeg bewaking voor de deur. Niet in de persoon van een eenvoudige Amsterdamse bromsnor, maar door luitjes van de veiligheidsdienst van het Koninklijk Huis. Die laatsten lekken wat minder.
Wat gebeurde er met Frits Salomonson, dertig jaar lang de Koninklijk Huis-bef en tegelijkertijd een gerenommeerde Marokkaanse kindervriend? Kon zich rustig terugtrekken over de Belgische grens.
En wat geschiedde na revelaties over close encounters of the first kind van secretaris-generaal van Justitie Joris Demmink en jeugdigen in Praag, Eindhoven en Londen? Er werd aarzelend een intern onderzoek op gang gehesen dat naar verwachting niks opleverde. Oh, btw. Er schijnt nu voor Joris een nieuw potje op het vuur te zijn gezet. Ditmaal aan de Bosporus. Als het prutje gaar is, hoort u weer van ons. Want we blijven vasthouden aan het devies: “And justice for all”. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (51)

dinsdag 5 juni 2007
Bij onze oosterburen lusten zij er ook wel Brei van. Van hopschen met koters en kleuters. Volgens de laatste schattingen wordt er grof geld in de gleuf gegooid voor 10.000 tot 20.000 minderjarigen. Dat aantal groeit gestaag, want de cliëntèle ziet graag af en toe wat vers vlees. De nog wat armoedige oostelijke lidstaten van onze onvolprezen Europese Unie zijn enthousiast in die markt gesprongen en leveren bijvoorbeeld voor een uiterst schappelijk prijsje zigeunerkindjes van 8 tot 10 jaar. Hè, heerlijk toch om eens te foezelen met zo'n exotisch wezentje. En dan op de achtergrond een meeslepend deuntje als "Johnny is the boy for me". Door Tata Mirando of zo. Net als indertijd in België worden binnen deze bedrijfstak ook feestjes georganiseerd met als motto "stop je leuter in een kleuter" (1). Met name in de deeltijd Saksen (toeval bestaat niet) schijnt dat mateloos populair te zijn bij
luitjes met een vette bankrekening en/of een interessante bestuurlijke positie binnen het staatsapparaat cq. één van de grote steden. Uiteraard hou je dat feestgedruis niet helemaal stil. Maar het is altijd makkelijk als je een burgemeester, een hoge OM-bef en/of een belangrijke bromsmurf langs deze weg plat hebt gekregen. Bovendien kan je dan na het hopschen rond de tafel gaan zitten om samen met de aanwezige zakenlui en beheerders van spaarvarkens zaken te doen. Noem eens wat: het billig verkwanselen van bouwgronden, het toewijzen van nieuwe bouwprojecten, het wegwerken van zwart geld. Gewoon, de leuke dingen voor de mensen. Nou waren er in het recente verleden wel officiële onderzoeken van speursnorren naar deze praktijken. Maar die liepen allemaal stilletjes dood, mede dankzij de uitgevers van bedrukt pakpapier voor de visboer. Tot de Verfassungsschutz, zeg maar het Duitse equivalent van oom Sybrand's AIVD, de zaak overnam. Leipzig in last. En de huidige minister van Verkeer Wolfgang Tiefensee in deep shit. Het is inmiddels namelijk gebleken dat de organisatie van bovenstaande verheffende feestjes mede in handen was van hoge ambtenaren in de tijd waarin Wolfje Oberburgemeester van de stad was. Zijn voorganger Hinrich Lehman-Grube, die bij zijn afscheid in 1998 tot ereburger werd gebombardeerd ligt in een nog zwaardere walm. Hij zou namelijk zelf ook driftig aan het hopschen zijn geweest op die feestjes en je kunt er donder op zeggen dat er bewegende beelden van bestaan. Kortom, de top van de Leipziger Mess stond onder controle van de Oosteuropese mafia.

Uuuuuh, hoe was het ook alweer? Secretaris-generaal van Justitie Joris Demmink zou in Bodrum gehopst hebben met ondermaatse Turkjes. De organisatoren van die zwoele seances zouden dat voor de eeuwigheid hebben vastgelegd. Had dat nut? Ja, dat had nut. Je kon wat makkelijker je ondeugende handelswaar naar de Hollandse markthallen sturen. En luitjes die je handel probeerden te versjteren achter het gaas te laten mieteren. Zoals de avontuurlijke zakenpief Huseyin Baybasin (2). Rare vraag misschien, maar kunnen die speursmurfen van oom Sybrand niet eens aan die zaak kluiven? Net als de collega's in Duitsland. Want kennelijk hebben we van Hischi Balli's apparaat net zo weinig te verwachten als een schoteljuffrouw bij een chemisch toilet. Kom op Siep. Naar voren. Stay tuned.

1. Zie het boek "De Bende & Co." van Hugo Gijsels.
(2) Zie de serie "Cold Turkey" op onze Followup-site.

Van Estoril naar Zandvoort (51)

dinsdag 5 juni 2007
Bij onze oosterburen lusten zij er ook wel Brei van. Van hopschen met koters en kleuters. Volgens de laatste schattingen wordt er grof geld in de gleuf gegooid voor 10.000 tot 20.000 minderjarigen. Dat aantal groeit gestaag, want de cliëntèle ziet graag af en toe wat vers vlees. De nog wat armoedige oostelijke lidstaten van onze onvolprezen Europese Unie zijn enthousiast in die markt gesprongen en leveren bijvoorbeeld voor een uiterst schappelijk prijsje zigeunerkindjes van 8 tot 10 jaar. Hè, heerlijk toch om eens te foezelen met zo'n exotisch wezentje. En dan op de achtergrond een meeslepend deuntje als "Johnny is the boy for me". Door Tata Mirando of zo. Net als indertijd in België worden binnen deze bedrijfstak ook feestjes georganiseerd met als motto "stop je leuter in een kleuter" (1). Met name in de deeltijd Saksen (toeval bestaat niet) schijnt dat mateloos populair te zijn bij luitjes met een vette bankrekening en/of een interessante bestuurlijke positie binnen het staatsapparaat cq. één van de grote steden. Uiteraard hou je dat feestgedruis niet helemaal stil. Maar het is altijd makkelijk als je een burgemeester, een hoge OM-bef en/of een belangrijke bromsmurf langs deze weg plat hebt gekregen. Bovendien kan je dan na het hopschen rond de tafel gaan zitten om samen met de aanwezige zakenlui en beheerders van spaarvarkens zaken te doen. Noem eens wat: het billig verkwanselen van bouwgronden, het toewijzen van nieuwe bouwprojecten, het wegwerken van zwart geld. Gewoon, de leuke dingen voor de mensen. Nou waren er in het recente verleden wel officiële onderzoeken van speursnorren naar deze praktijken. Maar die liepen allemaal stilletjes dood, mede dankzij de uitgevers van bedrukt pakpapier voor de visboer. Tot de Verfassungsschutz, zeg maar het Duitse equivalent van oom Sybrand's AIVD, de zaak overnam. Leipzig in last. En de huidige minister van Verkeer Wolfgang Tiefensee in deep shit. Het is inmiddels namelijk gebleken dat de organisatie van bovenstaande verheffende feestjes mede in handen was van hoge ambtenaren in de tijd waarin Wolfje Oberburgemeester van de stad was. Zijn voorganger Hinrich Lehman-Grube, die bij zijn afscheid in 1998 tot ereburger werd gebombardeerd ligt in een nog zwaardere walm. Hij zou namelijk zelf ook driftig aan het hopschen zijn geweest op die feestjes en je kunt er donder op zeggen dat er bewegende beelden van bestaan. Kortom, de top van de Leipziger Mess stond onder controle van de Oosteuropese mafia.

Uuuuuh, hoe was het ook alweer? Secretaris-generaal van Justitie Joris Demmink zou in Bodrum gehopst hebben met ondermaatse Turkjes. De organisatoren van die zwoele seances zouden dat voor de eeuwigheid hebben vastgelegd. Had dat nut? Ja, dat had nut. Je kon wat makkelijker je ondeugende handelswaar naar de Hollandse markthallen sturen. En luitjes die je handel probeerden te versjteren achter het gaas te laten mieteren. Zoals de avontuurlijke zakenpief Huseyin Baybasin (2). Rare vraag misschien, maar kunnen die speursmurfen van oom Sybrand niet eens aan die zaak kluiven? Net als de collega's in Duitsland. Want kennelijk hebben we van Hischi Balli's apparaat net zo weinig te verwachten als een schoteljuffrouw bij een chemisch toilet. Kom op Siep. Naar voren. Stay tuned.

1. Zie het boek "De Bende & Co." van Hugo Gijsels.
(2) Zie de serie "Cold Turkey" op onze Followup-site.

Van Estoril naar Zandvoort (52)

donderdag 14 juni 2007
Ze zitten in Saksen flink met de peren. Zoals we al eerder meldden hebben allerlei boorden daar flink handjeklap gespeeld met allerlei boeven. Ging om vette projecten in een sector die ook bij ons is volgestort met corruptie en chantage: die van het vastgoed. Nou weten we niet of ook hier beelden van het hopsen met minderjarigen door onverlaten als pressiemiddel wordt gebruikt om bijvoorbeeld goedkoop een stukje bouwgrond te veroveren. Maar in Leipzig wel. Althans, dat is na een lekkage bij de Verfassungsschutz op de kinderhoofdjes komen te liggen. En dat hebben de betrokken Speurnasen geweten. Die hebben al flink op hun sodemieter gehad en een Topnase is al buiten de deur gezet. Een commissie van geachte afgevaardigden zit nu al weer een paar weken in het verrassingspakket te grutten, maar net als bij ons moeten de leden
daarvan stijf hun bek houden over hun bevindingen. Die worden wel per DHL naar hogerop gespuid en daar moet dan beslist worden welk materiaal geschikt is om door bromsnorren verder te worden afgekloven. Het opbouwen van een sisser dus.
Hoe dit ook zij, Norbert Röger is in ieder geval de piel. Dat wil zeggen, zijn reputatie heeft een soort Demmink-knauw gekregen. Norbertje was tot voor kort procureur generaal in Leipzig en omstreken en heeft volgens de vampierafdeling van de Duitse pers een krachtige hoofdrol gespeeld in dit schandaal. Hij zou zelfs in de organisatie en de uitvoering hebben gezeten van hopsparties in het stadhuis en er zouden een hele stoot kinderboekjes zijn aangetroffen in zijn kluis op kantoor. Nee, geen Winnie the Pooh.
Verder zou vriend Norbert samen met ene M. op vakantie zijn geweest naar de VS, alwaar zij de voortvluchtige rakker R. ontmoetten om entre-nous eens even lekker bij te lullen. Het reisje bleek te zijn bekostigd door het goedgeefse duo M. en R. O, en dan heeft Röger ook nog een goeie vriend bij de woningbouwvereniging LWB. Hele leuke gozer. Zeggen de Verfassungsschutzjes dit over:

"In het verleden waren er regelmatig aanwijzingen dat de heer K. (Klockzin, red.) jonge tot zeer jonge meisjes sexueel misbruikte. Hij zou zich ook tegenwoordig nog met kinderen vermaken. Onder andere in Leipzig".

Ook de lokale Brommschnurrbarten waren blijkbaar nieuwsgierig en ondervroegen Klockzin's secretaresse naar de kinderkunstjes van haar baas. Maar ze liet niks los. Zal je het zelf wezen als je kat zwaar wordt gekoeieneerd in de nacht voordat je op het bureau moet verschijnen. Later, nadat ze ondanks haar stilzwijgen toch de zak had gehad, pakte ze tegenover journalisten alsnog uit over haar manager. Ondanks ernstige mobiele dreigementen.
Ook een zeer jeugdige medewerkster van het opgedoekte kinderbordeel Jasmin deed een Büchlein over Klockzin open. Maar voorlopig is er nog niks met hem gebeurd. En zijn vriend Röger is benoemd tot president van de rechtbank in Chemnitz. Geen enkel verschil dus met wat er bij ons in justitiële kringen gebeurt. Niettemin, schalten Sie bitte nicht ab.

Van Estoril naar Zandvoort (53)

maandag 18 juni 2007
"Nessuno attaca noi senza essere punito". Dat was de tekst van een rouwadvertentie in De Telegrof naar aanleiding van het ruwe heengaan van Sam Klepper ottobre due mille.
Vertaald: "niemand valt ons aan zonder gestraft te worden". Was de aanbieder van de annonce een fan van Al Pacino of had Sam Italiaanse vrienden? Vrienden, die naast het serveren van pizza's en/of schepijs er nog wat bijbeunden in de ijzerwarenbranche? Ter verdediging van hun belangen in economische sectoren als de sex- en gokindustrie en het vastgoed. Is nooit in de openbaarheid gekomen, maar zou zo maar kunnen. Neem bijvoorbeeld Leipzig. Ook daar zijn luitjes vervroegd hemelwaarts gezonden als ze de aangename verhoudingen tussen de boeven en de boorden in gevaar brachten. Of ze werden een paar dagen aan de tand, nagels en genitaliën gevoeld om uit te vinden of cq. wat ze gelekt hadden. Onderzoek van een stel Speurnazen van de Verfassungsschutz heeft inmiddels uitgewezen dat de boeven in gevalletje Saksen van Italiaanse huize waren. Ragazzi van de N'drangheta uit San Lucca, die met pedofilm- en fotomateriaal stadsbestuurders, bouwondernemers, hoge leden van de befwereld etcetera al jaren onder schot houden. En dankzij die comfortabele positie er inmiddels in zijn geslaagd om een slordige 35 miljard pikzwarte euro's in de ouwe DDR-staat te pompen. Maar hé, wat Italianen kunnen, kunnen Joego's ook. Of Ruskies. Of ... Turken. Valt bij u het kwartje? Ja, bij ons ook. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (54)

dinsdag 19 juni 2007
Het gaat lekker bij onze oosterburen. Niet alleen in Leipzig komen hopsverhalen boven water waar je 600 afleveringen van Baantjer mee kan vullen, maar ook in Wolfsburg. Bij de processen rond het Volkswagenschandaal. Het is inmiddels alweer een half jaartje bekend dat professor Peter Hartz, de grote reorganisator van het bedrijf, hopsreizen organiseerde voor topboorden en ondernemingsraadsleden. Om zijn plannen soepeltjes te kunnen realiseren. De betrokken geilbuiken konden zich regelmatig in Brazilië en Thailand uitleven met vaak akelig jonge prostitué's. En voor het geval hun pientere pookje dienst weigerde konden ze een gratis verstrekte doos viagra in de tank gooien. Wilden ze dichter bij huis blijven? Geen probleem. Per slot heb je niet voor niks Skoda overgenomen. Dus werd bij tijd en wijle ook de kwaliteit van Tsjechisch vers vlees beproefd. Net als in Leipzig, waar werd geconstateerd dat de vering van de vergadertafel in het stadhuis ook niet je dat was. Overigens profiteerden niet alleen hoge mieters van de beloningen in natura bij VW. Ook politici smulden mee. Voornamelijk uit SPD-kringen. Socialisten van de warme grond zogezeid. Een van hen is volgens Klaus-Joachim Gebauer, de voormalige personeelsaanvoerder in de o.r., een parlementariër. En voor het netjes organiseren van het VolksWippen bleek die over uiterst nuttige contacten te beschikken in het vaalrode milieu van Hannover. In hoeverre daarmee dezelfde chantagedeur is opengezet als in Leipzig is nog niet aan de orde geweest. Maar 1 + 1 is voor simpele zielen als wij nog steeds 2. Dus wachten we gespannen af. En blijven stiekem bidden dat ook bij ons de lampen in de Auchiasstal zullen aanfloepen. Om te beginnen in Den Haag. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (55)

vrijdag 22 juni 2007
Wonderlijk. Als De Telegrof in de zaak-Demmink cum suis de initialen van Karel "Alex" Maasdam boven AP trekt is dat blijkbaar nieuws. Maar dan wel heul oud nieuws.
Want in 2004 trok hij al voorbij in onze serie "Brieven uit de nor". Het wachten is
nu op de initialen L.G. oftewel Lothar Glandorf, de Rotterdamse collega van Karel, en W.S. oftewel Warwick Spinks, de Britse kindergrossier die naar Praag verhuisde toen zijn voetzolen begonnen te roken. Tip voor de jongens aan de Basisweg: Lothar en Warwick komen uitgebreid voor in deze serie, Van Estoril naar Zandvoort. Plus de namen van hoge mieters en BN-ers die van hun diensten gebruikmaakten. En soms een zak over hun hoofd trokken als ze niet herkend wilden worden. Dus zet hem op collega's. Op naar nieuwe onthullingen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (56)

dinsdag 26 juni 2007
Zo. Dat varkentje heeft een beurt gehad. Eerst even een Turkse journalist de bek gesnoerd. Vervolgens die Koerdische crimineel met zijn belachelijke aantijgingen teruggetrapt in zijn kruipruimte. En als tussendoortje nog leuk via de geëigende kanalen een waarschuwing de deur uitgedaan dat criminelen desinformatie verspreiden. Vooral via het internet. Dat zal ze leren. Nou zijn wij van nature hardleers. Dus we gaan vrolijk door op de ingeslagen weg.
Vandaag met wat oud nieuws dat dankzij De Telegrof weer tot leven is gewekt. Daarvoor gooien we er een quote uit de Guardian tegenaan. Uit het artikel "The Amsterdam Connection" van 27 november 2000. Luidde aldus:

"In het onderzoek naar Glandorf kwam de Rotterdamse politie erachter dat Britse pedofielen regelmatig diens bordelen bezochten. Maar zij rapporteerden dat nooit aan Scotland Yard. Glandorf had weinig te vrezen van internationale politie-operaties. Toen een Nederlandse ambtenaar hem belde uit Polen met de mededeling dat hij een jongen mee naar Holland zou nemen registreerden politietaps ook het antwoord van Glandorf: "Als je bij de brug komt bij de grens, laat hem dan uitstappen en lopend over de grens gaan. Dan grijpen ze je niet".

De gekozen taktiek werkte vlekkeloos en we mogen aannemen dat het verse Poolse vlees een welkome aanvulling was in Glandorf's etalage. De Duitse kindergrossier ging uiteindelijk achter het gaas. Maar zijn cliëntèle? Die ging naar een andere winkel. Desnoods in Praag. Of lekker wildneuken in Eindhoven. Met als special kicks de toekijkende Eindhovense bromsnorren. Wat nou Rolodex-onderzoek!!
O, btw. Die Nederlandse ambtenaar was de door De Telegrof met "professor" aangeduide historicus en kindervriend Ger van Roon. En nee, da's geen criminele desinformatie. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (57)

woensdag 27 juni 2007
Analyze this. Hans Holthuis werd dus eind jaren negentig gerolodext door een ploeg bromsnorren (1). Ernstig verdacht van hopsen met jeugdigen. En daar word je niet zo maar van verdacht. Na het in de berm zetten van dat onderzoek kwam Hans toch nog goed terecht. Griffier van het Joegotribunaal mag er wezen. Hij baadde in de eerste jaren van deze eeuw in een warm internationaal perszonnetje als Slobo Milosevic voor de kadi weer eens flink van Melkertleer had getrokken. En dat zonnetje werd zelfs heet toen Slobo was gezelfmoord (2).
Ook kindervriend Joris Demmink werd stevig gerolodext. Al was het alleen maar vanwege de constante stroom van geruchten over diens voorkeur voor verse hamlapjes.
Kenden Hans en Joris elkaar? Al heel lang. Hansepans begon namelijk zijn carrière op de afdeling civielrecht van het Ministerie van Defensie. Een trapje hoger zat Joris bij de directie juridische zaken van datzelfde ministerie. Bij welke jaargang het precies is geweest weten we niet meer, maar Hans en Joris werden eens samen op de kiek gezet op het Friese statenjacht Friso tijdens het jaarlijkse skûtsjesielen. Uitgenodigd door Ed Nijpels, sinds 1 januari 1999 de commissaris van de Koningin aan de andere kant van de dijk. En ach, hoe aardig nou in dit verband, Ed was in de jaren tachtig de man, die verklaarde noch pedo noch homo te zijn voordat iemand hem daarvan in het openbaar beschuldigd had (3). Lachen hè? Stay tuned.

1. Zie "Cold Turkey" aflevering 29 dd. 20/7/2007.
2. Slobo verloor in 2001 een kortgeding tegen de Staat der Nederlanden. Behandelend kadi was R.J. Paris zonder Hilton. In 2002 werd Paris adviseur van de landsadvocaat. Afgelopen maandag trad hij op als rechter bij het kortgeding Baybasin versus de Staat der Nederlanden. Hm? Tsja.
3. Zie "Van oude koeien en troebel water" op de site van de Morgenster

Van Estoril naar Zandvoort (58)

zondag 21 oktober 2007
Vloeken mag niet in het momenteel weer zeer gristelijke Nederland. En zeker niet op de dag des Heren. Maar hier komt ie: wel gloeiende godgodverdomme!!!! Waarom? Verklaart de oud-directrice van Casa Pia vandeweek, dat kindervrienden uit de Portugese high society daar nog steeds putten uit de voorraad gehandicapte kinderen om de slogan "stop je leuter in een kleuter" kracht bij te zetten. En dat na alle fuzz en slepende rechtzaken tegen een paar stukken ellende, die de pech hadden dat er wel erg veel bewijzen waren gevonden van hun hopsen met vaak doofstomme koters. Een van die kinderkruipers was Jorge Ritto, een voormalige ambassadeur die blijkbaar ook wel hield van wippen in de buitenlucht. Zo werd ie bijvoorbeeld in Duitsland al hopsend met een minderjarige boy in een park aangetroffen. Hij werd wel naar huis gestuurd, maar zoals zo vaak werd de affaire met de mantel der kinderliefde bedekt. Overigens van het woord "park" schoot spontaan ons Philipspeertje aan. Want we herinneren ons nog helder en klaar het Eindhovense struweel waar voormalig PSV-bons Spooren proefboringen deed. En waar naar verluidt meneer Mosterd zijn dienstwagen van het Ministerie van Justitie soms parkeerde om een inmiddels befaamde loverboy even te laten relaxen.
Hoe dit ook zij, het bromsnoronderzoek naar het Casa Pia-complex was (is?) in handen van Paolo Rebelo. En laat die nou vorige week de zaak Maddie McCann hebben overgenomen. Jawel. Is er misschien toch nog hoop. Hoewel ook Rebelo maar een paar gevallen in de Casa Pia-affaire voldoende hard heeft kunnen maken. Jammer, want in zijn dossiers wiemelt het van de namen van hoogwaardigheidsbekleders die erbij betrokken waren en zijn. Net als bij onze zuiderburen (vgl. het uitblijven van een snorrenonderzoek naar de kinderfeestjes van de gebroeders Lippens) en zonder twijfel net als bij ons. Maar we hebben het al eens vaker gezegd, als het gaat om een eenvoudige boerenlul die zich aan zijn buurmeisje vergrijpt ontstaat er een mesthoop heisa. Als het om mensen uit welgestelde kringen gaat ligt de kaart anders. Justice for all? Forget it. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (59)

dinsdag 30 oktober 2007
Wij op 21 oktober al helemaal blij dat in de affaire rond de verdwenen Maddie McCann de leider van het bromteam Concalo Amaral was vervangen door Paolo Rebelo. Tenminste een gozer die stevig had doorgetast in het Casa Pia-onderzoek en een paar kinderkruipers een langdurig verblijf in een kruipruimte had weten te bezorgen. Krijg je daar toch een mail over Paolo via ons discussieforum! Wil je niet weten. En als u het toch wil, kunnen we u niet tegenhouden om effe te kijken.
Heeft u het gezien? Zo, daar wordt effe uitgepakt nietwaar? En als de zuidenwind een beetje meezit dan komen er straks ook nog een paar dossiertjes binnenzeilen. Kijk, dat is leuk. Daarom wachten we liever nog even om dit bericht op deze pagina te pleuren. We weten namelijk niet of ze in Portugal ook voorzieningenkadi's hebben. Aan ons lijf voorlopig geen polonaise meer. Nog niet eens een fado. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (60)

donderdag 28 februari 2008
Nou, zie je wel, allemaal gelul. Dat moeten veel mensen gedacht hebben toen pedohunter Mark Vervloesem een paar weken geleden tot vier jaar kruipruimte werd veroordeeld wegens het hopsen met koters en het in bezit hebben van koterporno. Zo gaat dat als je geen Tonino heet en de main stream pers je net zo lang tegen je ballen schopt tot geen bef je meer gelooft. En getuigenissen van welk allooi dan ook toelaat als bewijs. Met dat vonnis heeft bijvoorbeeld de Zandvoort-affaire rond Gerrie Ulrich die Vervloesem ooit naar boven trok plotseling ook de afmetingen van een smurfenkolonie gekregen (1). Dus menige notoire kinderkruiper zal daarna zijn uitgebarsten in "het dondert en het bliksemt" van Guus Meeuwis en rapido op de romantische toer zijn gegaan in de Amsterdamse Paardenstraat en omgeving (2). Want hopsen met kinderen? Geen onderwerp.
Hebben ze toch pech. Er is namelijk een nieuw schandaal aan de oppervlakte gekomen waarbij dat van het Portugese Casa Pia zelfs verbleekt. Op Jersey is bij Haut de la Garenne, een voormalig tehuis voor wezen en kinderen uit kutgezinnen, een skeletje opgegraven. En een natte politieneus heeft nog zes andere plekken aangewezen waar de lucht niet kosher is. En wat denk je? Jawel. Daar komen de verhalen los van vroegere bewoners. Regelrechte horrorstories waar je verstand bij stilstaat. Er was sprake van: "... verkrachting en marteling. Zowel door mannen als vrouwen. Het gebeurde elke nacht en niemand was veilig. Ik was bang als ik naar bed ging. Ze dreigden met de zweep of andere maatregelen als we iets zouden vertellen". En wat denkt u van deze: "De dingen die daar gebeurden waren onvoorstelbaar. De wreedste, sadistische en smerigste dingen die je je kunt voorstellen. Kinderen die niet aan de wensen van de leiding voldeden werden naakt in een benauwd strafkamertje gegooid. Als je bijvoorbeeld je bord niet leeg at of een beetje vreemd naar iemand van de leiding keek. Als ik me verzette kreeg ik een zware dosis valium en werd daarna dan verkracht".
Maar niet alleen de stafleden deden zich tegoed. Ook luitjes van buiten de instelling. Zo kwam in de jaren zestig de beruchte kinderkruiper Edward Paisnell aka Het Beest van Jersey
af en toe voorbij. Soms in de gedaante van de Kerstman. Vriend Edward kreeg uiteindelijk hohohohoooo dertig jaar voor zijn ballen. Uiteraard waren deze verhalen al een tijdje bekend op het eiland. Maar je weet hoe het gaat. Je kan beter je mond houden. Voor je het weet word je zelf beschuldigd van kinderkruipen. Tot er een lijk wordt gevonden. Dan is de beer los. Stay tuned.

1. Zie aflevering 47 van deze serie op de Followup-site.
2. Zie de serie "Brieven uit de nor", aflevering 6.

Van Estoril naar Zandvoort (61)

woensdag 5 maart 2008
Blijken sommige koters die indertijd een hell of a time hebben gehad in dat vrolijke tehuis op Jersey ook nog wat dagen doorgebracht te hebben in zo'n zelfde hok op Guernsey. Daar werden ze niet elke dag gehopst door stafleden en/of buitenstaanders, maar wel voor het minste of geringste in elkaar gehengst. Nog een mazzel dus.
Verder raakte nog bekend dat kinderen uit tehuizen van elders uit het British empire van tot tot tijd onder begeleiding tripjes maakten naar Haut de la Garenne. Om voor de verandering eens bestegen en afgerost te worden door andere masters of the universe. Verandering van spijs doet eten nietwaar. En het toont meteen aan dat er in dit wereldje wel degelijk sprake is van netwerken. Iets wat altijd stijf ontkend wordt. Het gaat altijd om een of hooguit een paar stukken ongeluk die zich aan dit soort praktijken schuldig maken.
Neem bijvoorbeeld de villa in het Belgische Sint-Genesius-Rode waar koters uit tehuizen in de omgeving uitgebreid gehopst werden door geilbuiken uit de top van de Belgische samenleving. Een netwerk? Nee hoor. Neem de affaire in het Portugese kindertehuis Casa Pia, waarvan de onschuldige bewoners ook decennia lang door misselijkmakende high society figuren bestegen werden. Een netwerk? Ben je gek? En nu dit weer in Engeland, waar zelfs onbekende lijkjes worden opgegraven. Stilletjes omgekomen in de doofpot. Dezelfde doofpot waarin samen met de wortelen, de piepers en de sudderlappen de namen wegpruttelden van luitjes als Salomonson, Demmink, Fernhout, Brongersma, Wolff, De Ruiter, Heinemann, Van Roon, Van Thijn, Vrakking, Holthuis enzovoort enzovoort. Een netwerk? Natuurlijk niet. Een serieus onderzoek? Voelt u zich wel kits achter de rits? Ja? Stay in dat geval tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (62)

dinsdag 11 maart 2008
Blij? Nee, blij zijn ze niet op Jersey. Daar gaat je image door al dat ellendige gezeik over kinderhopsen in Haut de la Garenne. Je hele toeristenindustrie gaat naar de kloten als het zo doorgaat. En het gaat door. De leider van het blauwe snuffelteam, Lenny Harper, heeft zelfs al aangekondigd dat er over een paar weken in ieder geval drie koppen gaan rollen, pardon arrestaties zijn te verwachten. Twee op het eiland zelf en een op het "vasteland". Geen mirakel dus dat hij inmiddels al zo'n 140 dreig- en scheldtelefoontjes heeft gehad. Onder andere van ex-collega's, die indertijd de zaak hebben laten sloffen, de andere kant hebben opgekeken of nog erger.
Verder merkte de huidige minister van gezondheid op het eiland onlangs tussen nose and lips op, dat zijn vrouw Lenny Harper altijd Lenny Henry noemde. Henry is een bekende Britse comedyster. De bedoeling is duidelijk. Ook in de politieke top stijgt de bloeddruk blijkbaar. Dutroux op Jersey. Het zal ons benieuwen wanneer de begrafenisondernemers op het tapijt zullen verschijnen en het onderzoek van Harper ten grave zullen dragen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (63)

woensdag 19 maart 2008
Nou, dat geeft veel vertrouwen. In de kinderhopszaak rond Haut de la Garenne op Jersey is een vijfkoppige waakhondgroep geinstalleerd. Die club moet erop toezien dat de blauwe neuzen van Lenny Harper hun werk een beetje fatsoenlijk uitvoeren. Ja, wat moet je dan als politiebons? Je zegt dat het nuttig is, maar op de plee of op een ander stil plekje godver je de hele boel bijmekaar.
Inmiddels is een smeerpijp al bij de kadi voorgeleid. Ene Gordon Wateridge. Wordt ervan verdacht in de functie van concierge met zijn gore tengels aan drie meisjes te hebben gefriemeld. De zaak is daarna vier weken opgeschort, omdat er nog meer klachten tegen good old Gordon aan de oppervlakte kwamen. Een stel andere stafleden van het vroegere kindertehuis kunnen binnenkort ook een klop op de deur verwachten. Gewoon thuis, want hangende het onderzoek zijn ze in ieder geval tijdelijk van hun functie ontheven. Wat ze deden voor de kost? Ze zaten in de kinderverzorging!!!!! Maar ja, wat is erger, een kindervriend bij de kinderverzorging of in de top van het ministerie van Justitie? U mag het zeggen. Stay tuned.

Van Zandvoort naar Estoril (64)

woensdag 2 april 2008
Is een lokaal smurfenteam op Jersey nog bezig met het uitvoeren van graafwerkzaamheden onder een badkuip waarin bloedresten zijn aangetroffen of de pleuris breekt uit in Down Under. Daar kwam een rapport over kinderhopsen naar buiten waar de dingo's geen brood van lusten. Liefst 792 mensen gaven moeizaam prijs dat ze in het verleden misbruikt waren. Bij ruim een kwart gebeurde dat in kindertehuizen. Hetzij door de hulp- en steunverleners zelf, hetzij door kindervrienden die op bezoek kwamen. Ook bij pleeggezinnen werd er stevig gehopst. Ruim honderd gevallen. De andere slachtoffers werden elders van een levenslang trauma voorzien. Haast vanzelfsprekend behoorden tot de smeerpijpen een rijke hoeveelheid vertegenwoordigers van God op aarde. In dit geval ook luitjes van het Leger des Onheils. Nog gekker: de rest van het zootje bestond grotendeels uit goorlappen die tot de beroepsgroep der beffen behoorden. Rechters, advocaten, juristen. Dat soort volk. Een exclusief Australisch verschijnsel? Niet echt. Wie terugbladert in deze serie vindt ook heel wat Nederlandse en Belgische voorbeelden. En net als hier zullen die wel snel worden vrijgepleit. Ze weten de weg. We keep you posted. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (65)

zondag 6 april 2008
Het is overal de same old song. Het smurfenapparaat trekt wel allerlei geilbuiken voor de kadi, die elke dag hun paal laten dansen voor hun pc's bij het aanschouwen van koterhopsen en aanverwante artikelen (tenzij je net op tijd je pc op de stoep hebt gezet). Maar luitjes die indaflesh kinderen bestijgen blijven buiten schot (tenzij je een maatschappelijke sukkelaar bent of een PSV-functionaris). De reden moge duidelijk zijn. Kinderhopsers zijn vaak afkomstig uit de toplaag van de samenleving. En smurfen worden niet geacht dat deftig soort volk in een kruipruimte te wringen. Dit verschijnsel blijft overigens niet beperkt tot de Lage Landen. Ook in Australie lopen smurfen met een wijde boog om hoge pedopiepels heen. Natuurlijk houden ze wel de boekhouding bij en worden peevees over dit onderwerp door de pennensmurf keurig bijgezet in het geheime ordnermortuarium. Maar daar blijft het bij.

Neem bijvoorbeeld de verslaglegging over de activiteiten van de Family. Een geheim pedo-genootschap dat zich al decennia lang verlustigt in het hopsen met koters en -of de lol niet op kan- met het vermoorden van sommige uitgewoonde exemplaren. Snuffelsmurfen "onderzochten" de afschuwelijke gebeurtenissen, verhoorden wat getuigen, maakten wat verslagjes, deden ze in een file en bekeurden vervolgens een paar wildplassers. Het gerucht wil namelijk, at er onder de Family-leden hoge jongens zitten. En dat daarom...

Waarom gaan onze gedachten bij het lezen van dit nieuws nou onmiddellijk terug naar justitiebons Joris D., oranjebef Frits S., ex-minister Ed van T., bankier Maurice L., burgemeester Leopold L., ex-minister Job de R., ex-professor Ger van R. enzovoort enzovoort? Geen idee. Dat heb je met die sneeuwbuien. Je raakt soms helemaal de weg kwijt. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (66)

dinsdag 22 april 2008
Zoals verwacht is de hitte van de afzichtelijke gebeurtenissen op Jersey er al weer een beetje van af. Zo gaat dat met berichten over kinderhopsen. SSSSST. Daarom nog maar eens even een fris briefje ertegenaan van een slachtoffer, dat al tientallen jaren vergeefs heeft geprobeerd tenminste gehoor te krijgen. Komt ie:

"Mijn mond werd droog en ik balde mijn vuisten toen ik het nieuws over de vondst van stoffelijke resten in Jersey hoorde. Ik voelde verdriet en woede dat de politie opnieuw veel te laat een onderzoek is gestart naar een pedofiel netwerk binnen een kinderverzorgingstehuis en dat ze verwacht nog meer lichamen te zullen vinden. Het heeft veertig jaar geduurd en niemand heeft die viezerikken een halt toegeroepen. Terwijl heel wat slachtoffers herhaaldelijk om hulp hebben gesmeekt. Waarom heeft er niemand geluisterd?
Ik heb een tamelijk goed idee waarom niet, gezien de verwoede pogingen van het zo politiek correcte establishment om mij te mond te snoeren over het netwerk van pedo's die mij hebben verkracht. Dat gebeurde eind jaren zeventig, beginjaren tachtig door twee stafleden van een kindertehuis in Islington in Noord-Londen. Ik was een buitenbeentje. Ik vluchtte niet in drugs. Ik pleegde geen zelfmoord. Ik liep wel weg. Ik ging nooit naar school. Ik bracht mijn dagen door in een lokale bibliotheek. Ik onderwees mezelf en ging later naar de universiteit. Ik hoopte bij god dat iemand naar mij luisteren wilde. Niemand. Door de jaren tachtig en negentig heen schreef ik rapporten over mijn belagers en verzocht om een onderzoek. Zelfs bij een huidig Labour parlementslid. Die deed ook niks.
De waarheid kwam pas boven tafel door een krantencampagne die drie jaar duurde. Twaalf kindertehuizen in Islington bleken te worden gerund door een staf met pedofielen, kinderpornoliefhebbers en/of pooiers in de gelederen. Hoe dat komt? Kinderzorg was en is slecht betaald en ondergewaardeerd. Sadisten vinden er heel makkelijk een baantje, omdat weinig mensen zich geroepen voelen. Maar er speelde nog iets in Islington. Iets wat heden ten dage ook nog zo is, ben ik bang. De linkse deelraad had actief mannen gerecruteerd die openlijk uitkwamen voor hun homofilie. Nog gekker, ze hoefden niet eens referenties op te geven of ervaring cq. een opleiding te hebben. Maar het waren geen homofielen. Het waren pedofielen. In 1995 lieten de autoriteiten weten dat er geen onderzoek naar die vuilakken was gedaan omdat men bij het personeelsbeleid uitging van het gelijke kansen principe. En als je met klachten kwam over misbruik, dan was je een homo-hater. Ik werd afgedaan als een idioot.
In 2003, toen Tony Blair heel wat mensen shockeerde door Margaret Hodge te benoemen tot Minister van Jeugdzaken, probeerde zij een media-onderzoek naar haar Islington verleden te stoppen door mij een uiterst gestoord persoon te noemen. Dat moest ze terugnemen bij het High Court. Ik was op dat moment overigens regeringsadviseur.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat alleen een toplaagje van de corruptie in Islington is weggeschraapt. Een buitengewoon dappere sociaal werker die als klokkenluider heeft gefungeerd in het schandaal heeft mij eens toevertrouwd dat andere slachtoffers ooit hebben gerept over vermoorde kinderen. Maar ze waren te bang om in detail te treden. Geen enkele beschuldiging in die richting is ooit onderzocht ... ".

O, en u dacht dat dat alleen maar aan de overkant van het plasje voorkomt? Dat wij het in Nederland beter voor mekaar hebben? Laat uw hersenkwabben even ritselen. En struin eens even door deze serie heen. Van burgemeester tot ministers, van secretaris-generaal tot topartiest. You name it. Waarom niemand iets doet? U mag het zeggen. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (67)

zondag 27 april 2008
Door het verschijnen van het boek van Nihoul, liefhebber en organisator van ketsfeesten waarbij naar eigen zeggen naar believen koters konden worden ingehuurd, is ook de kwestie Elio di Rupo weer actueel geworden. Een socialistische hotemetoot in Belgie-Zuid wiens polletieke loopbaan in 1996 bijna de Maas inging door beschuldigingen van hopsen met ondermaatse boys. Maar een diepgaand onderzoek bracht aan het licht dat het allemaal slap gelul was. Nou ja, diepgaand. Er werden een paar jonge bekken gesnoerd en dat was het wel zo'n bietje. Er werd bijvoorbeeld geen aandacht besteed aan de verklaring van een call-boy uit de Luikse bar La Brique, dat Di Rupo met enige regelmaat bedragen tot 15.000 francs betaalde om een wip te maken met te verse kalfslapjes. En dan lag er nog een notitie bij het gerecht dat Eliootje tegen gereduceerde prijs boys van dertien en veertien jaar smeerbeurten gaf. Verder troffen twee bromsmurfen ooit eens bij het meer van Grand Large vriend Di Rupo in zijn auto aan met twee jochies van 11 en 13 zonder broek. Misschien in de haast vergeten aan te trekken toen ze met oom Elio een ritje gingen maken. Alles is mogelijk. Het proces verbaal werd overigens door een hoge bef in het ronde archief gemieterd.
Oh, en dan nog deze. Om duidelijk te maken waarom dit soort zaken in de berm raken. Gaat om de slotzin uit een verslag van twee dikke nekken van de BOB over het kinderhopsen van Di Rupo: "Gezien de bekendheid van Mr. Di Rupo stellen wij geen vervolging in".
Kijk, zo zit dat. Als je een sukkel uit een trolmileu bent ga je zwaar voor het luik. En terecht. Maar als je uit de wat highere society komt, ligt dat toch echt anders. Ook hier in Viva Hollandia. Getuige alleen al de zaak Joris Demmink, de secretaris-generaal van Justitie. Mogelijk een van de prominenten op Teeven's List. Te treurig voor woorden. Zeker op de dag des Heren. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (68)

vrijdag 6 juni 2008
Eergisteren is er een 64-jarige geile beer uit Dongeradeel achter het gaas gemieterd. Hij wordt ervan verdacht tussen oktober 2004 en juli vorig jaar met zes jongens gehopst te hebben. Twee van hen waren tijdens de evenementen nog minderjarig.
Als ie het heeft gedaan moet ie voor het luik. En niet zo zuinigjes. Maar, hoe was het ook weer? Het weekvod Panorama en het homodagvod De Gaykrant beschikten indertijd over tientallen verklaringen van jongens dat ze gehopst waren door secretaris-generaal Joris Demmink toen ze nog niet voor consumptie gereed waren. Ook bij Justitie kwamen meldingen binnen. Er kwam een intern onderzoek op gang dat geen reet opleverde. En Pano en De Gaykrant werden door Demmink zelf de berm ingeluld.
Nu zijn er opnieuw berichten over Demmink’s hopsactiviteiten met ondermaatse jongens in een paar  oosteuropese landen en een gedetailleerd geval in Turkije. Wordt onze zestigjarige onderkoning van Justitie -al was het maar uit voorzorg- uit de roulatie genomen? Ben je besodemieterd. Het is geen boerenlul uit Dongeradeel. Rechtsgelijkheid. Suuuuuure. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (69)

vrijdag 27 juni 2008
En nou maar hopen dat ze in Azerbeidjan net zo weinig goesting hebben in koterhopsen als wij hier in Nederland. Waarom? Nou, onze roemruchte secretaris-generaal van Justitie Joris D. (de achternaam is door De Telegrof tot staatsgeheim verklaard) waart deze week rond in Baku en dan is het uitkijken geblazen. Vriend Joris is daar officieel om uit te vlooien of er een samenwerkingsverband mogelijk is tussen Azerbeidjan en Nederland bij het buiten de deur houden van asielzoekers en ander ongemak. Mallotiger kan haast niet. Wat ons betreft wordt Dem... oeps D. gierend uit de wind gehouden door minister Ernst H B. om wat tijd te winnen. Tijd die nodig is om een fesoendelijk juridisch antwoord bijmekaar te broddelen op het serieuze klaagschrift van Adele van der Plas in de zaak Baybasin. Met levendige beschrijvingen over Joris' kinderhopsen op zijn Turks en diens chantabiliteit in de nastoot.
Tenzij dat hele verhaal in elkaar is gehangen door gore onderwereldfiguren die om de een of andere reden de hoogste ambtenaar een hakje willen zetten. Je moet er maar op komen.
Hoe dan ook, en we zeggen dat niet voor het eerst, het is #$&%*@! onverteerbaar dat de een of andere boerenlul die met zijn tengels aan een koter zit, meteen door zijn baas op de keien wordt gemieterd en/of tijdelijk achter het gaas verdwijnt, terwijl ridder Joris de draakjes in Baku mag gaan bestrijden. Als een of ander Kamerlid alleen maar over deze rechtsongelijkheid een vraagje zou willen stellen, dan zouden wij ter plekke alsnog onze Oranjetoeter opvreten. Over een diepgaand onderzoek - en wij bedoelen ook diepgaand - naar de aanhoudende stroom van berichten over Joris' hopsgedrag van Eindhoven tot Bodrum en van Londen tot Praag nog maar te zwijgen. Btw, had die Rita Ton niet zo'n grote muil over die Haagse smeerkuil? Kans voor open doel meid. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (70)

dinsdag 15 juli 2008
Het is net de Vliegende Hollander. Nieuwe berichten over de liederlijkheden in kindertehuis Haut de la Garenne op Jersey zijn nog ovenvers en hoppa, daar verschijnt de Apollo aan de horizon. De schuit van de in 1998 naar ashes to ashes verhuisde Zandvoortse koterhopser Gerrie Ulrich, wiens beruchte fotoverzameling voor een deel afkomstig zou zijn van Jersey.
Een fotoverzameling die overigens heel deskundig door een justitieel team onder leiding van AIVD-coryfee Theo Bot de dust to dust-status kreeg aangemeten (1).
Als je de onbevestigde berichten over de Apollo mag geloven gebeurden aan boord dingen met jeugdige opvarenden waar Richard Wagner wel vijf opera’s mee had kunnen vullen. Dat gold trouwens ook voor de Albatros, het andere schip van Gerrie de Zeehopser. Pikant en hardnekkig detail: ook een lid van ons Koninklijk Huis en diens advocaat zouden daar wel eens hebben gefokt en gebramzeild. Een net zo hardnekkig gerucht als dat rond de huidige Belgische koning Albert, die ook al eens bij een kinderfeestje zou zijn gesignaleerd.
Kinderen die met enige regelmaat werden geleverd door de Nijvelse kinderrechter Jean-Pierre Agneesens en afkomstig waren uit ... kindertehuizen.
Vraag is of het onderzoek op Jersey ons smurfenapparaat zal noodzaken om ook Gerrie's prentenboek weer eens van zolder te halen. Al was het alleen maar om de afbeeldingen te vergelijken met die van de verkrachte, gemartelde, verbrande, verhandelde, verdwenen kinderen van Jersey.
Oh en nu we toch bezig zijn. Voornoemde advocaat zou zich ooit samen met andere deftige lieden, onder wie een bekende bierbrouwer, ook met jeugdigen hebben verpoosd in een niet onaanzienlijk pand in de Amsterdamse Catharina van Renessetraat (2). Compleet met een soort etherisch ritueel, waarbij de aanwezige kinderen in hun blote niksie dansjes uitvoerden. Zou daar ook eens naar gekeken kunnen worden? Of is dat misschien ook al een staatsgeheim dat niet geschonden mag worden?
Over schenden gesproken. Hebben wij nou met dit bericht iemands privacy geschonden, hadden we ergens weerwoord moeten vragen of zeilen we hiermee overal keurig tussendoor? Theo is nog geen vier jaar dood. Moet je nagaan. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 4 van deze serie op de Followup-site.
(2) Al eerder voorzichtig aangestipt in de serie "Roze balletten". Een zwierig feest op onze Followup-site.

Van Estoril naar Zandvoort (71)

vrijdag 1 augustus 2008
Uit de veelal verbrande mensenresten die door Britse bromsnorren zijn aangetroffen in de onderaardse strafruimtes onder het lieflijke kindertehuis Haut de la Garenne op Jersey valt op te maken dat ze in ieder geval van vijf kinderen afkomstig zijn. In de leeftijdsklasse vier tot 11. Wanneer ze precies de open haard zijn ingegaan valt wat minder makkelijk vast te stellen. Eind jaren zestig, beginjaren zeventig. En dat is tegelijkertijd het probleem van het in elkaar flansen van een aanklacht wegens moord. Want CSI is heul interessant, maar de werkelijkheid zit anders in mekaar. Eigenlijk valt het nog mee, dat dankzij de bijna honderd verklaringen van vroegere slachtoffers een drietal ex-functionarissen van het tehuis in staat van beschuldiging is gesteld. Meer zal het waarschijnlijk ook niet worden, gezien de gebruikelijke gang van zaken bij dit soort misdaden.
Over de link met de portrettengalerij van de notoire Zandvoortse kinderkruiper Gerrie Ulrich is verder niks meer vernomen (1). Buiten dan berichten uit de Belgische samenleving dat de bewuste CD-roms die de groep Morkhoven ooit naar koning Albert heeft gezonden, vakkundig in het Belgische justitiele circuit zoek zijn geraakt. Maar daar kijkt zelfs een blindegeleidenhond niet meer van op. Stay tuned.

(1) Zie aflevering 70 dd. 15 juli jl.

Van Estoril naar Zandvoort (72)

dinsdag 19 augustus 2008
Gaan we weer. Gisteren een eenvoudig bericht in een landelijk dagvod: Een hoofdinspecteur van politie uit de Belgische metropool Lier is met onmiddellijke ingang geschorst. De vetklep zou met een meisje van 13 hebben gehopst. En geheel volgens de daarvoor geldende normen word je dan op non-actief gezet. Vinden wij ook helemaal hoempa, maar u weet waar we heen willen. Juist. Waarom zijn bijvoorbeeld de grafelijke gebroeders Lippens, respectievelijk burgemeester van Knokke sinds 1830 en de hoogste baas van de megalomane grossbank Fortis, zelfs niet eens ondervraagd door snuffelsnorren naar aanleiding van toch een flinke bult X-verklaringen over hopsgedrag in extremis. Laat staan vriendelijk verzocht om in ieder geval tijdelijk op te sodemieteren. En om eens de hand in eigen borstgebied te steken: hoe is het in godskristusnaam mogelijk, dat sikkeretaris generaal van Justitie Demmink gewoon elke dag zijn dure reet op zijn dure dienstfauteuil kan laten zakken na het Van der Plas-rapport van hebikudaar over de leveranties van Turks kinderfruit. Niks non-actief. Niks diepgaand onderzoek. Prima hoor, dat je als Kamerlid en ex-crimefighter de hele mainstream-fanfare laat aanrukken om te vertellen dat je het kinderhopstoerisme wil gaan aanpakken. Maar how about je eigen secretaris-generaal? Hm, Fred? Doen we daar ook nog eens wat aan? Na het reces of zo. Bij voorbaat. Stay tuned.

Van Estoril naar Zandvoort (73)

maandag 8 juni 2009
Ten tijde van de mega anti-Demmink demonstratie van het afgelopen weekend in Haarlem werden wij gewezen op iets kleins maar fijns uit de X-dossiers van kindervriend Dutroux. Allereerst de verklaring van ene Catharina op 20 februari 1997. Ze zei de dochter te zijn van een rijke zakenpief die lid was van een euronetwerk van uilenballen. Die ballen gingen zich te buiten aan sadistische potjes kinderhopsen. Hun organisatie had kreun- en steunpunten in Italie, Zwitserland, Belgie en Nederland en had zijn afzichtelijke hoofdkwartier in Zurich. De locatie waar volgens Catharina deze kinderliefhebbers hun hobby beoefenden was een gebouw in Dordrecht. Een voormalig pakhuis waarvan de zolder in gebruik was van een gezellig hoopje Adolf-believers. Tijdens de activiteiten van de heren viel er af en toe wel eens een schoonheidsfoutje te noteren en overleefde hun jeugdig slachtoffer de wedstrijd niet. Het stoffelijk overschot zou in die gevallen zijn overgebracht naar een vleeswaren- en conservenbedrijf in de Rotterdamse Van Helmontstraat. Het doel moge duidelijk zijn. Eet smakelijk.
En dan zat er in de X-dossiers ook nog een anonieme brief, daterend uit 1996. Daarin was sprake van een secte van pakembeet 300 man, bestaande uit beffen, kadi's en hoge smurfen. De leden van de club hielden genoeglijke bijeenkomsten in de provincie en als tussendoortje werd er gehopst met koters. Een klokkenluider cq.-ster die aanklopte bij een loketsmurf kwam van een koude kermis thuis en verdween kort daarna (1). In de brief werd villa Nijenhuis op het landgoed Westerflier in Markelo als favoriete locatie aangeduid. Een lekkere stille omgeving, waar eventueel gegil van een koter al gauw kan worden toegeschreven aan een Vlaamse Gaai met groeistuipen. Het huis zou lichtjaren in bezit zijn geweest van een adellijke familie ( Schimmelpenninck, red. KM) en na de oorlog een tijd hebben gediend als internaat voor meisjes met sociale en psychische problemen. Je zou bijna zeggen kat in het bakkie, maar laten we het netjes houden.
Net als in Belgie en net als bij de door Vervloesem opgeduikelde Zandvoortse prentjes blijft het de vraag wat er met deze gegevens is gebeurd. Of nee, laat ook maar zitten. We kennen het antwoord al. Stay tuned.

(1) Vgl. de verdwijning van kinderarts Joyce Labruyere in 1991. Ze bleek vermoord te zijn. Haar dood zou te maken hebben met hopsfeesten in Woerden, waarbij ondermeer een Rotterdamse OvJ uit zijn bol en zijn jurk ging.
(2). Voor de liefhebbers. Dit artikeltje heeft betrekking op de inhoud van proces-verbaal nr. 150.006 uit het dossier Dutroux, dat wordt vermeld op de wetenschappelijke Britse site "Institute for the study of globalisation and covert politics" (zie).

Van Estoril naar Zandvoort (74)

maandag 19 oktober 2009
Drasius Keyds was het helemaal zat. En schoot Jonas Furmanavicziusa voor zijn klus. Een rechter die naar zijn stellige overtuiging vorig jaar samen met de voorzitter van het Litause parlement Andrius Us met zijn gore tengels aan zijn dochterje van vijf had zitten kloten. Hij had net van de lokale smurfen gehoord dat het diepgaande onderzoek niks definitiefs had opgeleverd.
Nou zal u van ons niet horen dat iemand hier in Nederland met een harpoen achter een badmeester moet gaan aanhollen. Wij houwen niet van gesundenes Volksempfinden. Maar we zijn wel errug wantrouwig als het gaat om diepgaande onderzoeken naar kinderhopsen in de zogenaamd hogere kringen. En vooral als het draait om polletieke en justitiele gevallen. Want je hoeft geen retourtje Litauen te nemen om over dit soort onderzoeken te struikelen. Ook hier wordt wat afgejorist en gerolodext.
Inmiddels is Drasius verdwenen. Gevlucht, gezelfmoord? Wie zal het zeggen in een democratisch EU-land? De zaak tegen Andrius Us is heropend. We kennen de uitslag al. Stay tuned.