Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes die onder het kopje "Dutroux en de spruit", "Een briefje aan Dutroux" & verschenen zijn. De artikelen staan in chronologische volgorde. Kijk ook bij de serie "Brieven uit de nor", "Leugens in België" en "Adel verplicht" op de Followup-site. Veel plezier ermee...maandag 3 mei 2004
Marc van Impe is geen lummel hoor. Als zelfstandig journalist levert hij regelmatig bijdrages aan de Financieel Economische Tijd. Een invloedrijk blad bij onze zuiderburen. Verder zou Marc nog de voorman zijn van de Algemene Vereniging van Beroepsjournalisten in België. In die laatste hoedanigheid heeft hij de afgelopen week twee Britse collega’s laten weten dat hij een proces tegen hen overweegt. Aanleiding daartoe was een uitgebreide reportage over de Dutroux-affaire in hun blad The Sprout dat mondjesmaat maandelijks wordt verspreid in Brussel en omstreken. Ter illustratie van die reportage hadden de beide Britten foto’s gebruikt van de opgegraven stoffelijke overschottenvan Julie Lejeune en Melissa Russo. Twee slachtoffertjes van Dutroux die na meer dan 100 dagen van honger en dorst zouden zijn bezweken. Althans, zo is ons altijd voorgehouden. De foto’s tonen echter onomstotelijk aan dat Julie en Melissa met buitensporig geweld zijn doodgeslagen en –gespiesd. Vraag blijft vooralsnog of Dutroux daar zelf de hand in heeft gehad alvorens hij voor vier maanden de petoet inzeilde of dat andere schooiers zich tijdens zijn afwezigheid op de meisjes hebben uitgeleefd. Een en ander zou in ieder geval inhouden dat de juryleden in het proces versus Dutroux cs. over autopsierapporten beschikken die voor geen kant deugen. Erger nog, zij hebben de bewuste foto’s nooit onder ogen gehad. Raar proces zou je zeggen. Verder is het op zijn zachtst gezegd merkwaardig dat de Belgische pers de consequenties van de gruwelijke beelden uit de weg is gegaan. En dat een figuur als Marc van Impe een proces zou overwegen omdat de twee Britse journalisten “het Belgische publiek vals zouden hebben voorgelicht”. Hoezo vals voorgelicht? Dat kan nooit betrekking hebben op de foto’s. Die liegen niet. Zat de pijn soms meer in de inhoud van de bijgaande reportage? Mogelijk. Maar daar komen we later nog op terug. Stay tuned.
dinsdag 4 mei 2004
De maatregel van hogerhand om het laatste nummer van The Sprout vijf uur na verschijnen uit de schappen te verwijderen zou voornamelijk zijn voortgekomen uit morele verontwaardiging met betrekking tot de schokkende foto’s. Wat de formidabele consequenties van die beelden waren voor het proces Dutroux kwam niet aan de orde. En niet te vergeten voor de Belgische politiek. Volgens het blad zou er namelijk een videocassette zijn vervaardigd van de moord op Julie en Melissa en de afzichtelijke gebeurtenissen daaraan voorafgaand, waarbij een twaalftal invloedrijke figuren aanwezig waren. Een van hen zou Philippe Moureaux zijn geweest, een meer danbemiddelde toppoliticus uit het socialistische kamp en burgemeester van Molenbeek-St. Jean. Een andere aanwezige was volgens The Sprout kardinaal Godfried Danneels. Danneels werd recentelijk over zowel het bestaan van die cassette als de achtergronden van de affaire aan de tand gevoeld. Maar veel verder dan de herhaalde vraag “Stond ik er ook op?” kwam de hoge mijter niet. Aan het eind van het gesprek dat nauwelijks een gesprek was vroeg de kerkelijke hoogwaardigheidsbekleder aan zijn bezoeker of deze iemand tevoren over het onderhoud had ingelicht. Het antwoord was negatief. Danneels gaf zijn bezoeker een hand en zei ten afscheid “Dit gesprek heeft nooit plaatsgevonden”. Onthullender kan haast niet. Hij deed mee aan dit soort strapatsen en werd ermee gechanteerd. De kardinaal werd hier en daar getipt als de opvolger van paus Johannes Paulus II. Mede om dat te voorkomen zou een copie van de cassette inmiddels zijn toegespeeld aan het Vaticaan, dat zich verder uiteraard in zwijgen heeft gehuld. Overigens net als Danneels zelf. Normaal gesproken zou een publicatie waarin een dergelijk figuur van formaat wordt beticht van pedofilie en medeplichtigheid aan kindermoord toch voldoende aanleiding moeten zijn om in ieder geval The Sprout de oren te wassen. Desnoods in het doopvont. Maar niks. Helemaal niks. Dat geeft voedsel aan het vermoeden dat Danneels binnenkort om gezondheidsredenen zijn staf aan Maarten zal geven en verder als emeritus door het leven zal gaan. Daarmee zou hij in de voetsporen treden van Melchior Wathelet, ondermeer oud-minister van Justitie namens de Partie Social Chrétien (PSC). Ook over hem trok The Sprout namelijk een flink aantal registers open. Voldoende voor Wathelet om zich als een speer terug te trekken uit de Belgische politieke arena en zijn naam nog net op tijd te laten schrappen van de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen. Meer over hem, Danneels en de cassette in de volgende afleveringen. Stay tuned.
woensdag 5 mei 2004
De cassette waarop de executie van Julie en Melissa in aanwezigheid van ondermeer Philippe Moureaux en kardinaal Danneels te zien zou zijn maakte volgens The Sprout eveneens onderdeel uit van de twaalfduizend tapes die tijdens het Dutroux-onderzoek naar boven zijn getakeld. Niet een van deze tapes is toegevoegd aan het dossier waarover rechters en juryleden zich momenteel buigen in Arlon. Nou kunnen die tapes natuurlijk beelden bevatten van Dutroux aan een pilsje in Praag of Nihoul bij een strandwandeling in Knokke. Maar wij durven er wel een xtc-tje op in te nemen dat op die tapes ook dingen staan waar een gemiddelde gendarme zijn leven lang slaapproblemen aan overhoudt. Als ze tenminste niet al niet ruim en breed verdonkeremaand zijn, zoals verschillende getuigen onder wie senator Lizin al hebben gesuggereerd. Dat zou dus niet gelden voor de beelden van bovenstaande executie met ijzeren staven en houten spiezen die door leden van de Gentse loge richting Rome zouden zijn geëxpedieerd. Niet alleen om het maximale te peuren uit de Danneels-chantage maar ook om de steun van het Vaticaan af te dwingen voor het binnenhalen van een hoge, zo niet de hoogste, Europese post voor premier Verhofstadt als die bij de komende verkiezingen de pottenbak ingaat.
Melissa Russo zou overigens niet toevallig zijn gekidnapt en uiteindelijk om het leven zijn gebracht. Volgens een door de politie als betrouwbaar gekenschetste Slowaakse informant zou haar vader tot de mafia behoren en een opdracht in Italië hebben vergald. Twee van zijn makkers zouden door die grap in het gevang zijn beland. Nog zo erg niet, maar pappa Russo zou de poen voor de opdracht in zijn zak hebben gestoken en dat zou de familie niet sympathiek hebben gevonden. Met alle gevolgen vandien. Tot Russo’s contacten met de grimmige Italiaanse organisatie behoorden volgens dezelfde Slowaakse informant een paar bekende voetballers. Een van hen: Roberto Baggio. Of deze indrukwekkende voorzet door de recherche is ingekopt vermeldt de historie niet. Is aan de Italiaanse evenknie verzocht om een onderzoek in te stellen naar deze toch niet geringe beschuldigingen? Weten we niet. Zoals we zoveel niet weten, omdat een vracht aan bewijsmateriaal tegen figuren uit de zogenaamde high society onder het Belgische Justitietapijt is verdwenen. Stay tuned.
donderdag 6 mei 2004
In aflevering 3 vermeldden wij ondermeer dat de executie van Melissa Russo in verband zou kunnen staan met een uit de hand gelopen conflict tussen haar vader Alberto en de mafia. Wij putten daarbij uit een Brussels politierapport van 6 juni 1996, dat was opgemaakt aan de hand van een verklaring van de al eerder genoemde Slowaakse informant. De tekst luidde:
“De vader van Melissa zou deel uitmaken van de lokale mafia. Hij zou contact onderhouden met de gebroeders Baggio, spelers van AC Milan en erkende leden van de “organisatie”. Een van hen zou zelfs peter van Melissa zijn. Enigetijd voor de verdwijning zou vader Russo door de gebroeders Baggio zijn aangepeild voor de uitvoering van een contract in Italië. De aard van dat contract is niet zeker maar het zou iets te maken hebben gehad met het innen van een paar schulden. Vader Russo zou met anderen het contract in Italië hebben uitgevoerd maar iedereen zou zijn gepakt, behalve hij. Hij zou hebben weten te ontsnappen aan de Italiaanse autoriteiten en met het bijeengebrachte geld zijn teruggekeerd naar België.
De “organisatie” zou zonder succes hebben geprobeerd het geld terug te krijgen en zou verschillende malen vader Russo hebben bedreigd waarbij onder andere werd duidelijk gemaakt dat zijn familie in de problemen kon komen. Dat zou zijn gebeurd kort voordat Julie en Melissa verdwenen. Julie zou alleen maar hetzelfde lot als Melissa hebben ondergaan omdat ze toevallig ook op die plek aanwezig was.
Ons contact heeft ons verteld dat hij zijn informatie had verkregen in het Italiaanse en het Joegoslavisch/Albanese milieu in Luik. Men zou hem zelfs foto’s hebben laten zien van Melissa in gezelschap van een van de gebroeders Baggio, die haar peter zou zijn. Hij zou ook een foto hebben gezien van vader Russo die kort voor de verdwijning in Italië zou zijn gemaakt, terwijl die zelf zegt in die periode niet naar Italië te zijn geweest”.
Uit dat laatste zou je kunnen opmaken dat vader Russo wel met dit verhaal is geconfronteerd. Zeker is wel dat de Slowaak geen hout van voetbal wist. Roberto en Dino Baggio zijn geen broers van elkaar en Dino heeft nooit bij AC Milan gespeeld. Of dat gegeven een rol heeft gespeeld bij de verder naspeuringen door het Belgische justitiële apparaat is ons niet bekend.
Maar het was natuurlijk wel makkelijk om dan meteen maar aan te nemen dat de Slowaak ook wat de rest betreft uit zijn nekharen converseerde. Eén vraagje had in ieder geval toch wel gesteld kunnen worden aan de confrères in Milaan: weet u misschien of Baggio en Baggio tot de “familie” behoren? Si o no? Stay tuned.
donderdag 13 mei 2004
In Brussel is nu het wachten op nummer 11 van het Engelstalige tijdschrift The Sprout. Zoals wij al eerder meldden is de vorige maand nummer 10 binnen vijf uur na verschijning uit de Belgische schappen gehaald. Officieel vanwege de gruwelijke foto’s van de stoffelijke overschotten van Julie en Melissa. Maar het ligt voor de hand dat ook de teksten hier en daar in de top van de Belgische samenleving niet lekker zullen zijn gevallen. Inmiddels hebben wij daar in deze serie al driftig uit geput en de namen van man en paard die het blad had weggelaten geheel volgens onzeeigen traditie netjes ingevuld. Aan één man hebben we echter nog geen aandacht besteed: de vroegere minister van Justitie Melchior Wathelet. Een belangrijke sleutelfiguur in de zaak Dutroux die schielijk zijn naam liet schrappen van de PSC-kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen aan de vooravond van de verschijning van de vorige Sprout. Terecht want zijn doopceel bleek weinig goeds te bevatten. Zo stak hij 1991 bijvoorbeeld een petit bâton voor verder spitwerk van onderzoeksrechter Connerotte toen deze op connecties stuitte tussen de affaire rond de in dat jaar vermoorde André Cools, de zaak Dutroux en het conglomeraat van Luikse bestuurders (onderwie toenmalig minister Alain Van der Biest) en de Italiaanse mafia (*). Een ander hoogstandje volgde in 1992 toen Watelet net op tijd naast Justitie ook Economische Zaken op zijn bord kreeg en zo een al te diepgaand onderzoek wist te voorkomen naar de formidabele omkooppraktijken in de Agusta- en Dassaultaffaires. Eerder al was Melchior verantwoordelijk geweest voor de benoeming tot procureur des konings van Benoît Dejemeppe (**) Benoît stelde een paar jaar nadien de in de petoet zittende Dutroux vroegtijdig op vrije voeten. Ondanks het tegenspartelen van psychiaters en familieleden die de bui kennelijk al vroeg zagen hangen. Verder had meneer de minister op eigen houtje het onderzoek afgesloten naar de Bende van de Borinage die sterke banden zou hebben gehad met die van Nijvel en Stéphane Goux tot magistraat verheven. Goux fietst op dit moment het proces-Dutroux in Arlon geheel volgens het daarvoor ontworpen scenario naar de meet. Dutroux heeft ondertussen de status van psychopaat bereikt en zal verder navenant worden behandeld. Zijn ex en Lelièvre kunnen fikse straffen tegemoet zien en Nihoul zal naar alle waarschijnlijkheid de dans ontspringen, bij gebrek aan bewijs of zo. Vooral dankzij de goede werken van Melchior Wathelet. Stay tuned.
(*) vgl. de dood van Julie en Melissa en de mafiaconnectie in deel 3 en 4 van deze serie.
(**) vgl. de lijst Meeûs, waarop naast Dejemeppe ook andere bekende figuren voorkomen (zie daarvoor ons artikel daarover op 4 december 2001 e.v.)
woensdag 9 juni 2004
In aflevering 3 van deze serie merkten wij al op dat de cassette waarop te zien zou zijn dat Julie en Melissa na uitgebreid gemarteld en verkracht te zijn ter dood werden gebracht in aanwezigheid van een tien à twaalf heren, door de Gentse Loge niet alleen gebruikt werd om kardinaal Danneels onder schot te houden. Hij zou ook dienen om het Vaticaan te pressen de kandidatuur van de Liberaal Guy Verhofstadt te ondersteunen voor een topbaan binnen het Europese bestuurlijke apparaat. In plaats van de meer voor de hand liggende populaire Christen-Democraat DeHaene. Of het gewerkt heeft mag de Curie weten, maar wat lazen wij vorige week al in de internationale pers? Dat naast Chirac ook Schröder, Blair en Balkenende het een uitstekend idee vonden om Verhofstadt naar voren te schuiven als nieuwe voorzitter van de Europese Commissie. Ter vervanging van Romano Prodi. Vooropgesteld dat Verhofstadt’s partij bij de komende verkiezingen zou sneuvelen. Nou, de prognoses liegen er niet om. Dat wordt terug naar af.
De cassette zou inmiddels al sedert eind december vorig jaar in het bezit zijn van kardinaal Angelo Sodano, de “minister van Buitenlandse Zaken” van het Vaticaan en nummer twee in de gemijterde pikorde. Op 7 mei kreeg hij bezoek van een Brusselse parlementariër die van hem in wezen hom of kuit wilde over het bestaan van de cassette. Sodano gaf noch hom noch kuit. In wezen was dat het stazione termini voor de zoektocht van de bewuste parlementariër die in de loop van januari voor het eerst met het verhaal was geconfronteerd. Zoals al eerder vermeld ging hij ermee de boer op en benaderde allereerst kardinaal Danneels zelve. Na wat gedreutel kwam het uiteindelijk op 5 februari tot een onderhoud ten huize van de kardinaal. Het parlementslid gooide de hele trukendoos open om tenminste een reactie op het vreselijke verhaal uit Danneels te persen. Tevergeefs. Een muur van stilte was zijn deel. Of nee, toch niet. De hoge mijter had één vraagje: “Sta ik er ook op?”. En daar zakt je parlementaire broek toch wel even van af.
Maar hij liet het er niet bij zitten. Op 7 april stuurde hij een uitgebreid rapport over de affaire naar Paul de Gryse, Procureur des Konings in Brussel. Wat hem betrof moest er door Justitie actie worden ondernomen om een eind te maken aan de chantage van Danneels en moest de bron van het hele verhaal nader aan de tand worden gevoeld. Voor zover wij weten gebeurde er niks. Vanwege de implicaties voor het lopende proces tegen Dutroux cs. voorzag de parlementariër op 6 mei jl. ook Stéphane Goux, de president van het Hof van Assisen in Arlon, van zijn rapport. En ook daar geen reactie.
Inmiddels naderen de verkiezingen en dreigt de door The Sprout in de publiciteit gebrachte affaire met een zware sisser te eindigen. En daarmee blijven vele vragen - zoals gebruikelijk in de hele geschiedenis rond Dutroux cs. - onbeantwoord. Met name over de kwestie rond Danneels. Waarom zei de kardinaal op 5 februari niet gewoon dat de geachte afgevaardigde uit Brussel tegen een zieke canard was opgeblunderd? In plaats van: “Stond ik er ook op?”. Raadsels. Stay tuned.
woensdag 16 juni 2004
Als we de officiële Belgische pers mogen geloven wordt het nog een hele kluif voor de aanhangers van Guy Verhofstadt om hun kandidaat op de stoel van Romano Prodi te wurmen. Ondanks de maandenlange veldtocht van Bertie Ahern, de huidige premier van de overwegend Katholieke Ierse Republiek en voorzitter van de Europese Unie, ten behoeve van zijn Belgische collega. In tegenstelling tot eerdere berichten zou Tony “balony” Blair nu tegen Verhofstadt zijn en ook Berlusconi zou de Belgische fietsenstalling niet zien zitten. Hoe de vlag erbij hangt in Oosteuropa is ook nog niet duidelijk en veel zou afhangen van deacht stemmen die het Katholieke Polen gaat afgeven. Het koffiedik is in België zeker net zo dik als hier. Maar mocht het Vaticaan zich inderdaad door de mysterieuze pedo-tape van de Gentse loge genoopt voelen zich achter Verhofstadt op te stellen dan zullen noch Berlusconi noch de Poolse afgevaardigden uiteindelijk dwars gaan liggen. Bovendien gaat het morgen om een gewone meerderheid van stemmen. Dus Guy, gozer, het moet al raar lopen als je het niet zou worden. Alvast proficiat.
maandag 21 juni 2004
Is die Bertie Ahern maanden op pad geweest om de weg voor Guy Verhofstadt te plaveien. Staan Chirac en Schröder vierkant achter die Belgische fietsenstalling om hem tot voorzitter van de Europese Commissie te laten kronen. Vindt onze eigen charismatische leider hem een uitstekende kandidaat. Zijn er zelfs berichten in de internationale pers dat Blair wel met hem in zee wil. En plotseling draait de wind. Is Blair mordicus tegen en gaat het op God’s kompas laverende conglomeraat van Europese christelijke partijen op zoek naar een eigen kandidaat. Wat is er gebeurd? Heeft Tony Balony een for-your-eyes-only briefje gekregen vaneen van zijn wakkere speurneuzenorganisaties? En heeft ie toen langs de vertrouwde weg een kopietje naar Ahern’s opvolger in Den Haag gestuurd om hem te waarschuwen voor Guy? Waren ze in Londen erachter gekomen dat achter diens kandidatuur inderdaad sinistere luitjes schuil gingen die via de Vaticaangambiet hun doel probeerden te bereiken? Heeft kardinaal Sodano uiteindelijk besloten niet voor chantage te zwichten en gaat kardinaal Daneels binnenkort met vakantie? Wij snuffelen naarstig verder. En mochten wij een parel vinden in deze zwijnenbende dan gooien wij hem meteen in de etalage. Stay tuned.
maandag 3 januari 2005
“10 juli 1996.
Beste vriend,
Hier is alles al een paar maanden in gereedheid (zoals je weet onder het huis in Dave). Er is niets veranderd; geen geur en ook geen barsten. De contacten met mijn Roemeense bron leveren scherpe prijzen op en de jeugdige leeftijd biedt goede mogelijkheden in het westen. Mijn beschermheer in de regio (Guy M.) heeft mij de garantie gegeven heel graag de cassettes met de jeugdige acteurs te willen afnemen voor zijn eigen adressen. Zoals beloofd wacht ik op nieuws van je. Mijn rekeningen zijn geblokkeerd. Ik heb geen geld meer. Stuur me een voorschotop de cassettes op mijn nummer bij de “huse”. Zoals afgesproken zijn mijn appartementen ingericht om onze Roemeense “vriendinnen” te ontvangen. Je kunt ook rekenen op de discretie van mijn twee zoons wat betreft je activiteiten in jouw regio. Zij zijn op de hoogte van het materiaal en de materialen en twijfelen geen moment. Hun onderneming is een uitstekende dekmantel.
Francois Leyens.”
Een uiterst cryptisch briefje gericht aan Marc Dutroux. Maar niet zo cryptisch of we kunnen er uit opmaken dat ene meneer Leyens conform een afspraak met Dutroux onder een huis in Dave een paar ruimtes heeft ingericht om daar ellendige filmpjes op te nemen met minderjarige Roemeense kinderen. Om de cassettes van die opnames te verpatsen met de zaak van zijn zoons als cover. Je zou zeggen dat zo’n briefje gefundenes Fressen was voor de Belgische speurneuzen. Maar zo eenvoudig was het niet. Stay loathingly tuned.
donderdag 6 januari 2005
Op achttien oktober 1996 rond kwart voor twee ‘smiddags vond een inwoner van het Waalse dorp Flawinne op de stoep van de rue J. Arnould een zwart koffertje van het merk Diplomat. Hij nam het mee naar huis en inspecteerde de inhoud. In de paperassen die het koffertje bevatte bevond zich een brief aan Marc Dutroux, ondertekend door ene Francois Leyens *. Die laatste was blijkbaar de eigenaar van de verzameling gezien de inhoud van alle andere epistels. De brave inwoner van Flawinne belde daarop het Dutroux-team van de politie in Neufchâteau en om half negen ‘savonds nam eenofficier van die club het koffertje met inhoud in ontvangst.
Op het bureau werd vastgesteld dat het een tijdje in een vochtige ruimte moest hebben gelegen omdat het een schimmelig luchtje verspreidde. De in totaal 59 documenten, voor een groot deel bestaand uit faxen, dateerden uit de jaren 1991 – 1994 en waren voornamelijk gerelateerd aan de firma Handel aan de Route de Lustin 156 in het dorp Dave bij Namen. De firma van Francois Leyens. Tot de collectie behoorden naast strikt zakelijke exemplaren ook een briefje van een broeder Adrien in Ouagadougou en een paar faxen in een Slavische taal, afkomstig uit het voormalige oostblok. Leyens had dus inderdaad connecties achter het inmiddels opgetrokken IJzeren Gordijn en wellicht dus ook in Roemenië.
Alvorens hem aan de tand te voelen eerst nog even kijken of onze Francois bekend was bij Justitie. En jawel: een gevalletje zwendel op 21 februari 1993, een door hem zelf in elkaar gezet schadegevalletje op 19 september 1995 en een gevalletje valsheid in geschrifte op 1 augustus 1996. Dat laatste liep aardig in de pas met het briefje aan Dutroux, waaruit viel op te maken dat Francois in juli al in grote financiële shit verkeerde had en daarom graag zag dat het Roemeense project van start ging.
Tijd om Francois Leyens eens met een bezoek te vereren.
Stay tuned.
* voor de tekst zie aflevering 1.
maandag 10 januari 2005
Zal je het zelf wezen. Toen de speurneuzen uit Neufchâteau bij Francois Leyens aanklopten erkende deze wel met gezwinde spoed dat het koffertje met de oude paperassen uit de periode 1991 – 1994 inderdaad van hem was. Maar hij had het nooit gemist, want het had ergens in de kelder gelegen en de inhoud was niet meer van belang. Dutroux kende hij om de dooie dood niet en dat briefje was niet van hem. Het was niet eens zijn handschrift. Iemand uit zijn naaste wilde hem blijkbaar naaien vanwege een conflict uit het verleden. En Francois noemde een paar namenvan mensen die hij daarvoor aanzag.
Wat dat handschrift betreft leek hij gelijk te hebben. Voor een leek was het briefje aan Dutroux inderdaad niet door hem geschreven. De zwaailichten van Neufchâteau gingen aan de slag met de nieuwe gegevens en verhoorden de mensen die Leyens als verdachte had aangewezen plus wat familieleden. Daar kwam niks zinnigs uit. Dan maar een grafologisch testje ertegenaan gesmakt. En wat denk je? De in het geweer geroepen expert kwam tot de conclusie dat Francois wel degelijk de schrijver van het briefje was. Oftewel: Francois was zo goochem geweest om zijn handschrift te verdraaien bij het schrijven van het heikele epistel. Maar al is de hanepoot nog zo snel de grafoloog achterhaalt hem wel.
Als eenvoudige boerenleut zou je dan toch zeggen dat een verder diepgaand onderzoek gerechtvaardigd was. Ondanks de ontkenningen van Leyens. Je gaat bijvoorbeeld eens goed neuzen in de zakelijke contacten die hij blijkens de papieren in het koffertje en zijn eigen verklaringen inderdaad had onderhouden met lieden uit het vroegere oostblok. Zo kwam naar voren dat hij in de jaren negentig trips naar Tsjechië had gemaakt. Ondermeer naar het vakantieoord Teplice. En laat meneer Dutroux dààr nou net een van de weinige video’s van naakte kinderen hebben geschoten die hij ooit in zijn smerige carrière zelf heeft geproduceerd. Toch een prettige link. Niks mee gedaan.
Dat gold evenzeer voor de aanwijzing in Leyens’ brief dat zijn twee zoons volledig op de hoogte waren van de ins en outs van het geplande project met Roemeense kinderen en dat hun firma als cover moest dienen. Geen hol mee gedaan.
Het onderzoek leek dood te bloeden als een geit na een M16-behandeling, maar een vermeende poging van Dutroux tot ontvoering van een tienjarig meisje in Dave, de woonplaats van Leyens, hield de zaak tegen hem nog even in leven. Stay desperately tuned.
maandag 17 januari 2005
In de vorige aflevering brachten we het al even ter sprake: in Dave, de woonplaats van Francois Leyens, zou Dutroux geprobeerd hebben een meisje te ontvoeren. De politie van Neufchâteau ging serieus op speur nadat een getuige op 18/8/96 haar vermoedens had laten vastleggen in een officieel proces verbaal. Die verklaring luidde aldus:
“Nadat ik onlangs op de radio het nodige had gehoord over het ontvoeren van kinderen raakte ik van mijn stuk toen er werd gemeld dat de dader gebruikmaakte van een wit vervoersbusje.
Zo’n drie tot vier maanden geleden was ik in mijn tweede woning in Dave, Rue de Lustin86, samen met mijn man en mijn kleindochter van tien. Zij ging de post ophalen uit de brievenbus. Die staat buiten ongeveer 8 meter van de voordeur vandaan. Op dat moment bevond ik mij in de salon beneden aan de voorkant van het huis en mijn man zette de wagen weg achter het huis. Toen ik de gordijnen opendeed zag ik een wit busje plotseling stoppen achter de heg. Ik ben naar buiten gegaan en zag de achterdeuren van het busje wijd open staan. Er stapte een man uit aan de kant van de passagierstoel en ik vroeg hem wat er aan de hand was. Hij zei: “Er zit iets los in de wagen of er rolt wat heen en weer”. Ik ben weer naar binnen gegaan met mijn kleindochter, die geen contact met die meneer heeft gehad. Ik heb alleen maar het profiel van die man gezien, want hij heeft me niet aangekeken. Hij zat volgens mij alleen in de auto.
Toen ik laatst naar de televisie zat te kijken herkende ik Dutroux. Hij was de man van dat witte busje. Het zag eruit als een soort leveranciersbus. Ik heb meteen aan mijn man verteld wat er gebeurd was. Ik heb het busje niet zien wegrijden.
Ik weet het zeker. Dutroux stond met zijn witte busje drie, vier maanden geleden voor mijn huis in Dave, op een zaterdagmorgen rond kwart over elf.
Ik word liever niet geconfronteerd met die meneer. Ook niet achter glas”.
Dat laatste was een beetje jammer. Niettemin gingen de snuffelaars van Neufchâteau met de schaarse gegevens toch aan de slag. Dat het onderzoek veel zou opleveren was net zo twijfelachtig als het optreden van de gebroeders Lippens in een travestietenshow. Tot in oktober in Flawinne het koffertje van Francois Leyens uit Dave werd gevonden. Met onderandere een briefje aan Dutroux. Je hoeft geen Kuifje te zijn om de twee zaken aan elkaar te knopen. Maar onze Francois bleek een zware kluif te zijn. En dan bedoelen we niet voor Bobbie. Stay sniffingly tuned.
maandag 24 januari 2005
Dan gaan we nu maar eens over naar de verklaringen van Francois Leyens zelf. De Davenaar die verdacht werd van louche contacten met Dutroux. Allereerst de weerslag van een gezellige kout tussen Francois en de gerechtelijke snuffelaars op 10 februari 1998. Die luidde aldus:
“Ik was tot 1988 een grootondernemer in het bouwvervoer, in de bouw zelf en in de electriciteitsvoorziening. Ik heb ongeveer 500 man in dienst gehad. In 1988 ging ik failliet.
Ik ben toen in een grote depressie geraakt.
In 1990 heb ik geprobeerd een handel in tweedehands auto’s van de grond te trekken. Dat heeft anderhalf jaar geduurdtot ik me realiseerde dat die handel meer iets was voor scharrelaars. Daarom ben ik met die handel gestopt.
In 1992/1993 heb ik geprobeerd iets anders op te zetten. Ik wilde prefabwoningen importeren van een onderneming in Roemenië. Ik heb er twee hierheen laten komen en daarna ging de boel over de kop. In antwoord op uw vraag: ik heb door heel Oost-Europa gereisd.
Ik moet u nog even zeggen dat ik vorig jaar al ben gehoord door een onderzoeksteam van Neufchâteau. Op een bepaalde dag is bij mij uit de kelder een koffertje ontvreemd. Daar wist ik niks van. Zo’n twee jaar geleden is dat in Flawinne teruggevonden. En een of andere schooier heeft daar toen een briefje ingestopt dat geadresseerd was aan Marc Dutroux.
Rechter Comeliau is daarvan op de hoogte. Men heeft mij daarover vragen gesteld. Maar ik heb uiteraard niks te maken met Dutroux. Ik ken hem helemaal niet. U stelt me dezelfde vraag en ik antwoord opnieuw dat ik hem nog nooit heb gezien. Hij is nooit bij mij in Dave geweest met zijn busje. Ik ken niemand uit zijn omgeving. De enige die ik ken met een wit busje is ene Jacques Delmée uit Lustin. Hij lijkt in de verte wel wat op Dutroux. Hij is mecanicien en hij komt me van tijd tot tijd even gedag zeggen”.
Ach, weer eens wat anders. Jacques Delmée. Een dubbelganger met toevallig ook een wit busje. Nou was die inderdaad ook al voorbijgekomen in de verklaringen van Leyens tegenover de gerenommeerde speurneuzen uit Neufchâteau. En ook die hebben wij tot onze beschikking. Dus u kunt in de volgende episode weer meegenieten. So, stay tuned.
zondag 13 februari 2005
Even recapituleren. Op 18 oktober 1996 vond een inwoner van het Waalse dorp Flawinne op straat een koffertje met papieren waaronder een briefje aan Dutroux. In dat briefje werd gereleveerd aan een huis dat adequaat was ingericht om Roemeense kleine meisjes te ontvangen. Niet voor een leuke vakantie in België, maar voor het maken van pornofilms.
Het koffertje bleek gestolen te zijn van Francois Leyens uit diens woning aan de Rue de Lustin in de Waalse metropool Dave. Hij zou de diefstal ervan niet eens gemerkt hebben omdat het ging om een koffertje met oude administratieve gegevens dat ergens in dekelder had gelegen.
Uit die gegevens bleek overigens dat Francois over stevige contacten in het voormalige oostblok beschikte. Ondermeer in Roemenië. Maar nee, dat briefje aan Dutroux had hij niet geschreven. Dat moest een of andere onverlaat bij de andere papieren hebben gestoken om hem zwart te maken.
Ten tijde van het onderzoek deed een getuige aangifte van een brief encounter met Marc Dutroux, die volgens haar een poging had ondernomen om met een wit bestelbusje haar tienjarige kleindochter te kidnappen bij haar tweede huis aan de Rue de Lustin in Dave. Leuk detail voor de speurneuzen die bezig waren met het wassen en watergolven van Leyens. Die woonde namelijk aan dezelfde Rue de Lustin.
De kidnap werd in de kiem gesmoord omdat oma tijdig op de plek des onheils arriveerde. Het onderzoek naar deze zaak raakte in de berm. Er kon niet met zekerheid worden vastgesteld dat de man die bij het tweede huis van de getuige verdacht had staan te scharrelen bij zijn bestelbusje inderdaad Dutroux was geweest. Aan Dutroux zelf werd niks gevraagd.
Hoe dit zij, uit grafologisch onderzoek bleek dat Leyens wel degelijk het “Roemeense” briefje had geschreven. Maar dat was niet voldoende om hem achter het gaas te dumpen. Er moesten nog meer harde bewijzen worden opgespit. En juist dat schoot niet erg op. O zeker, de speurneuzen vonden uit dat Francois jarenlang enthousiast met de echtgenote van voormalig werknemer Jacques Delmée had gekofferd. Bij tijd en wijle zelfs in een echt kasteel. En waar associeer je tegenwoordig Belgische kastelen mee? Precies. Met orgiëen en kinderarbeid. Maar nee, niks te vinden. De zaak tegen Leyens bloedde langzaam dood.
Tuurlijk, met name de gerenommeerde spekzolen van Neufchâteau hebben zich best wel ingespannen om een gat te vinden in de taaie verdediging van Francois. Maar merkwaardigerwijs zijn diens zoons nooit aandachtig geroosterd. Terwijl ze toch ook prominent in het briefje ten tonele werden gevoerd. Onderzoek naar een aantal figuren in Roemenië die met naam en toenaam in de administratie van vader Leyens voorkwamen is voor zover waarneembaar nooit uitgevoerd. Onderzoek naar Leyen’s connecties in het Waalse wereldje van handelaren in tweedehands auto’s waarin Dutroux geen onbekende was idem dito. De link met het Tsjechische vakantieoord Teplice waar Dutroux notabene zelf zijn enige eigen kinderpornoproductie op video vastlegde werd blijkbaar over het hoofd gezien. Kortom, elk eventueel spoor dat kon leiden naar de ontdekking van een netwerk werd nauwlettend ontweken. Geen gezeur over netwerken alstublieft. Het dossier werd uiteindelijk opgelucht door onderzoekrechter Jacques Langlois terzijde geschoven. Case dismissed. Zoals zovele.
woensdag 16 februari 2005
Toch nog even nazeiken over dat dossier-Leyens dat ooit schielijk en met een diepe zucht door onderzoeksrechter Jacques Langlois terzijde is geschoven. In dat dossier was namelijk ook een verklaring opgenomen van Hélène Salmain uit Namen. Die kwam tegenover een paar speurneuzen tot de volgende niet oninteressante ontboezeming:
"Wat Dutroux betreft viel mij iets te binnen toen ik hem op de televisie zag. Ik meen hem herkend te hebben als iemand die bij genoemde Leyens over de vloer kwam. Leyens is een ondernemer van een jaar of zestig die in Dave woont vlak bij de stuwdam van Tailfer.
Het is hetlaatste huis voor de sluis. Ik heb Dutroux gezien op Leyen’s erf. Hij stapte uit een wit bestelbusje en glimlachte naar me toen ik met mijn wagen voorbijreed. Het was op een zaterdagochtend, een hele tijd voordat Julie en Melissa werden gevonden”.
Dat is dus de tweede getuige die verklaarde dat zij Dutroux had gezien in de buurt van Francois Leyens*. Maar hé, Langlois is geen Connerotte. De onderste steen boven? Nog niet eens de bovenste.
* Zie ook aflevering 4 van deze serie dd. 17 januari.
maandag 28 februari 2005
Op 30 augustus 1996 ging een telefoon van de hotline over die onderzoeksrechter Connerotte had laten installeren ten faveure van zijn onderzoek in de zaak-Dutroux. Het was ene Freddy Ronveaux uit Charleroi. Freddy bleek eerder op die dag een verdacht telefoontje te hebben gehad. In het proces-verbaal van drie dagen daarna stond daarover het volgende:
“Afgelopen vrijdag op 30 augustus 1996 tussen half twee en twee uur namiddag kreeg ik een telefoontje. Iemand dacht dat ik de heer Tagliafero was en vroeg mij vrijwel meteen om informatie over Bruno Tagliafero.
Ik antwoordde dat Bruno de aangenomen zoon was van een familielid vanmijn schoonvader en dat Bruno in november 1995 was overleden.
Toen vroeg hij me waar zijn vrouw woonde. Ik legde hem uit dat mij dat niet bekend was en dat ze voor zover ik wist een huis hadden gekocht maar dat ik niet wist waar. Hij gaf mij toen te verstaan dat hem dat verbaasde want als ze dat inderdaad hadden gedaan dan waren ze wel bij hem te rade gegaan.
Hij drong er bij mij op aan om achter die informatie aan te gaan, maar ik zei dat ik niet meer over Bruno’s stiefvader wist dan dat hij in de omgeving van Aiseau moest wonen. Meer niet.
Omdat hij zo aandrong vroeg ik met wie ik sprak. Na enige aarzeling zei hij dat hij Vincent heette, dat hij notaris was aan de Boulevard Audan in Charleroi, dat hij op zoek was naar een actentas met foto’s en dat het niets te maken had met het schandaal.
Ik hield vol dat ik verder niets meer wist en toen zei hij dat hij bereid was om 100.000 Bfrs. neer te leggen om de actentas terug te krijgen. Ik zei hem dat hij bij mij niet moest wezen, waarop hij weer heel droogjes vroeg: “Wil je echt geen 100.000 Bfrs. verdienen?” Ik bleef bij mijn eerdere uitspraken.
Hij stelde voor mij zijn telefoonnummer te geven voor het geval dat ik achter het adres van Bruno’s vrouw zou komen. Ik zei hem dat dat weinig zin had. Toen was het einde oefening.
Na het gesprek kreeg ik het idee dat het wel eens met de affaire Dutroux te maken kon hebben en ik belde het nummer van het onderzoeksteam.
Ik had de stem van Vincent nog nooit gehoord. Hij drukte zich correct en enthousiast uit.
Ik hoorde ook achtergrondgeluiden tijdens ons telefoongesprek. Daarom dacht ik dat hij vanuit een telefooncel belde.
Ik snap niets van dat verhaal over die actentas. Ik heb nooit iets met Bruno vandoen gehad.
Ik heb nooit andere telefoongesprekken met Vincent gevoerd.
Mijn vrouw is vanochtend het hele verhaal gaan vertellen aan gerechtsinspecteur Carlier uit Charleroi. De klacht van mijn vrouw is op tape opgenomen en zij heeft een brief waarin ik alles op een rijtje had gezet aan hem overhandigd”.
Zowel de tape van Freddy’s vrouw als de brief van hemzelf bleken later te zijn weggeraakt. Geen unicum in het onderzoek naar de wandaden van Marc Dutroux en zijn companen. Vooral als het woord netwerken viel.
Was Freddy Ronveaux’ verhaal belangrijk? Volgens Connerotte wel degelijk. En hij handelde er dan ook naar. Stay tuned.
donderdag 3 maart 2005
Merkwaardig. Op 30 augustus 1996 belde Freddie Ronveaux via de hotline naar de snuffelaars van onderzoekrechter Connerotte en vertelde dat hij een telefoontje had gehad van ene Vincent van de Boulevard Audan in Charleroi. Die had hem 100.000 Bfrs. in het vooruitzicht gesteld als hij een verdwenen actentas met foto’s kon traceren en/of de verblijfplaats van Bruno Tagliafero’s echtgenote. En laat die nou op 24 augustus uit eigener beweging ook naar Connerotte’s boys hebben gebeld! Jawel. En wat verklaarde die Fabienne Jaupart ondermeer?
“ ... ik had wat interessante gegevens te vertellen naar aanleiding van de aankondigingen in de pers overhet verhoor van Georges Zicot (*). Die gaan over de handel in gestolen auto’s die iets te maken kan hebben met de verdwijning van Julie en Mélissa.
Mijn echtgenoot Bruno Tagliafero is op 5/11/96 overleden. Hij was geadopteerd door de familie Arthur Tagliafero.
Bruno had besloten uit te vlooien wat zijn adoptiefamilie precies uitspookte en dat liep uit op problemen binnen de familie. Volgens mij ging Bruno ervan uit dat zijn adoptiefamilie steun ondervond uit zowel politieke als justitiële hoek en van politiemensen uit de regio van Charleroi.
Ik refereer daarbij aan zekere justitiële beslissingen die mij niet normaal voorkomen en die volgens mij uit die steun voortvloeien.
Mijn overleden echtgenoot heeft mij verteld dat hij gegevens boven water had getrokken over de betrokkenheid van zijn adoptiefamilie bij verschillende delicten. Hij had mij eveneens verteld dat hij bewijzen had gevonden voor de protectie die zij genoten.
Hij heeft mij toevertrouwd dat de bewijzen zijn verborgen in een valies dat hij heeft begraven op een stuk grond dat van ons is.
Ik meen me te herinneren dat er documenten, wapens en/of foto’s in zaten.
Ik voeg hier nog aan toe dat mijn echtgenoot me hierover in september 1995 heeft ingelicht na een doodsbedreiging”.
Er was dus wel degelijk een valies met gegevens die Bruno Tagliafero had opgeduikeld over zijn adoptiefamilie en haar connecties en die hij ergens zou hebben begraven voor hij op 5 november overleed. Vergiftigd, naar pas later bleek. Ook het valies zou boven water zijn gekomen, maar over de inhoud waren de autoriteiten weinig mededeelzaam. Het enige dat naar buiten sijpelde zou de vondst zijn geweest van een paar documenten. Daaruit zou blijken dat Bruno de wagen waarmee Dutroux de meisjes Julie en Mélissa had ontvoerd zou hebben gedemonteerd. Maar niks bijvoorbeeld over de geheimzinnige Vincent. Meer over hem in de volgende aflevering. Stay tuned.
(*) Zie de afleveringen 6 en 8 van de serie “Leugens in België” op de Followup-site.
maandag 7 maart 2005
Je hoeft niet het hele oeuvre van John le Carré verorberd te hebben om in te zien dat het wel uiterst cru was dat ene notaris Vincent bij Freddie Ronveaux informeert naar de verblijfplaats van Fabienne Jaupart in verband met een verdwenen valies met foto’s en dat diezelfde mevrouw Jaupart zich een weekje daarvóór in verbinding had gesteld met de speurneuzen van Connerotte. Ook in verband met dat valies met foto’s en andere snuisterijen.
De onderzoekrechter reageerde dan ook als een bok bij het zien van een haverkist. En hij liet een hele verzameling platte petten op 3 september 1996 invallenplegen in het huis en het kantoor van Vincent Van Drooghenbroeck. De man die volgens Freddie het telefoontje had gepleegd.
Want Vincent was een connectie van Dutroux. Hij was namelijk als notaris verantwoordelijk geweest voor de publieke verkoop van Dutroux’ huis in Sars-la-Buissière, waar Julie en Mélissa na hun overlijden stiekem werden begraven samen met Bernard Weinstein.
Waarom was deze notaris op zoek naar het valies met foto’s die Bruno Tagliafero, de vermoorde echtgenoot van Fabienne Jaupart en kameraad van een paar Dutroux-paladijnen, begraven zou hebben. Wat wist hij? Voor wie was hij in het veld?
De speurders van Connerotte probeerden na de invallen allereerst vast te stellen waar Van Drooghenbroeck zich ophield ten tijde van het telefoontje waarover Freddie Ronveaux aangifte had gedaan. Daartoe ondervroegen zij Pierre Nicaise, een collega van Vincent, met wie hij tussen de middag buiten de deur had geluncht. Veel kwam daar niet uit. Er was niet met zekerheid vast te stellen dat Van Drooghenbroeck onderweg had gebeld vanuit een telefooncel. Maar er kwam wel een andere, uiterst interessante connectie met Dutroux bovendrijven. De zuster van Nicaise, Marie Francoise, bleek namelijk de advocaat van Dutroux te zijn. Connerotte rook een spoor. Maar ook dat eindigde bij een spaghettimaaltijd.
Stay hungrily tuned.
woensdag 9 maart 2005
Was het al merkwaardig dat Connerotte’s speurneuzen blijkbaar afzagen Vincent Van Drooghenbroeckaan het gebit te voelen over het al dan niet plegen van het telefoontje aan Freddie Ronveaux, het kon nog gekker. Aan het einde van het proces verbaal van het verhoor van Vincent’s collega Pierre Nicaise over deze kwestie staat: “Confrontatie tussen Nicaise en Ronveaux onmogelijk wegens de onbereikbaarheid van Ronveaux”.
Onbereikbaarheid? Tussen het telefoontje van Freddie via de hotline en het verhoor van Nicaise zaten welgeteld vier dagen. Wat was er gebeurd met Freddie? Was hij ondergedoken of was hij net als autosloper Bruno Tagliaferro om zeep geholpen? Helaas, Paashaas. We kunnen die vraag niet beantwoorden. Beide opties zijn mogelijk. Vooral de laatste omdat niet alleen Bruno onvrijwillig het hoekje omging maar een paar jaar later ook diens weduwe, Fabienne Jaupart.
Fabienne werd door velen in speurdersland voor zo gek als een draaideur gehouden. Zij beweerde bijvoorbeeld dat ze al vanaf haar tiende sexueel misbruikt was, dat zij al haar wederwaardigheden had opgeschreven in een schrift en dat had ondergebracht bij een advocaat, dat Bruno een koffertje had begraven met foto’s en andere gegevens over de zaak Dutroux, dat Bruno de wagen die gebruikt was voor de ontvoering van Julie en Mélissa had gedemonteerd, dat zij weet had van sexuele uitspattingen met kinderen etcetera etcetera. Kortom, zij was gek en kreeg een X1-behandeling.
Omdat ze het gevoel had nergens serieus te worden genomen ging zij haar beschuldigingen rondtoeteren in kroegen waar ze kwam. Dat leverde ook daar weinig commotie op tot ze vertelde dat ze het koffertje van Bruno had teruggevonden. Het zou uiteindelijk door een vriendin worden overgedragen aan de politie in Namen. Maar toen was Fabienne al dood.
In december 1998 was ze namelijk voor de zoveelste keer weer in gesprek geraakt met officiële instanties, in casu rechter Marique die in het veld was voor de parlementaire onderzoekscommissie in de zaak Dutroux. Een paar dagen daarna werd ze licht verbrand levenloos naast haar bed gevonden. Haar matras smeulde nog. Een halve fles methadon lag in haar nabijheid op de grond. Gezelfmoord.
Kort tevoren had ze ruzie gehad met haar “vriend” Giovanni Cirvelleri, alias Jo 25, een oude makker van Lelièvre (*) en Diakostavrianos (**), maar zijn verhoor leverde niks op.
De koffer bleef bij Justitie in Namen en bevatte inderdaad foto’s, notities en rekeningen, die waarschijnlijk een keurig plekje hebben gevonden in het dossier Tagliaferro.
Of de gegevens van het steekspel rond Vincent Van Drooghenbroeck daar ook zijn ingestopt of dat ze gewoon met de vuilnisman zijn meegegeven onttrekt zich aan onze waarneming. Maar als de tekenen niet bedriegen is er waarschijnlijk geen hol mee gebeurd.
En dat is vreemd, want er waren nog meer merkwaardige details die zeker de aandacht verdienen. Die leest u in de volgende afleveringen van deze serie. Stay tuned.
* Zie voor hem bijvoorbeeld de serie “Nihoul en de pillen” op de “Followup”-site.
** Deze meneer trad ondermeer op als chaperon van Marc Dutroux bij diens reisje naar het Tsjechische vakantiedorp Teplice waar de schrik van België een van zijn zeldzame eigen filmproducties schoot (zie aflevering 3 en 6 van de serie “Een briefje aan Dutroux” eerder op deze site).
maandag 14 maart 2005
In aflevering 3 van deze serie brachten wij al de connectie tussen notaris Van Drooghenbroeck en de advocaat van Dutroux, Marie Francoise Nicaise. Zuster van de kantoorgenoot van Van Drooghenbroeck, Pierre Nicaise.
Zij verwierf bij onze zuiderburen landelijke bekendheid toen zij in 1992 Dutroux rijkelijk vervroegd uit de petoet wist te wurmen, waar hij zat wegens het verkrachten van in totaal vijf minderjarige meisjes.
Nou is dat de rol van een advocaat, zelfs al is hij of zij dat soms ten faveure van de duivel. Maar in dit speciale geval bestaat een verklaring die iets anders lijkt te suggereren dan alleen maar het regulier uitoefenen van de job.
Die verklaring is afkomstig van Claude Therault, een voormalig huurder van Dutroux, die de politie in 1995 tipte dat Dutroux in zijn huis in Marcinelle een paar kooien aan het bouwen was en dat hij Therault 150.000 Bfrs. had geboden voor de ontvoering van een jong meisje.
Dat leidde op 13 december 1995 tot de beruchte politie-inval in het bewuste pand, toen Julie en Mélissa vanuit hun kooien in de kelder de aandacht probeerden te trekken maar de lokale bromsnorren dachten dat het geroep van de meisjes van de straat kwam.
Therault verklaarde echter ook nog het volgende:
“...Op uw vraag inzake Dutroux’ protectie heb ik al gesproken over een lijst van informanten waarover hij beschikte, maar ik weet niet wie daarop staan. Dutroux heeft me dat verteld. Net zoals hij me heeft verteld dat zijn advocate, mr. Nicaise, gemakkelijk voor hem kon interveniëren...”.
Bedoelde Therault dat Marie Francoise aan touwtjes kon trekken die niet in het zicht hingen of alleen maar heel effectief aan juridische touwtjes? Kijk, dat weten we niet, omdat er door de speurneuzen die Therault ondervroegen niet alert op werd gereageerd. En da’s jammer, want in het leven van Marie Francoise was volgens een andere verklaring in dit dossier binnen dit kader eveneens iets gebeurd dat blijkbaar ook al niet serieus is nagevlooid door de Belgische koddebeiers.
Meer daarover in de volgende aflevering. Stay tuned.
dinsdag 15 maart 2005
Wat was er gebeurd in het leven van Marie Francoise Nicaise, de advocaat van Dutroux die midden jaren negentig zo gemakkelijk voor hem kon interveniëren, dat de aandacht meer dan waard was? Maar dat door de in het veld zijnde rubberzolen zo listig terzijde werd geschoven? Dat was het volgende:
Marie Francoise was (is?) getrouwd met de liberale Waalse toppoliticus Daniel Ducarme, wiens reputatie begin 2004 een flinke deuk opliep. De oud-burgemeester van de wereldstad Thuin werd toen gedwongen zijn presidentschap van het Brusselse Gewest op te geven in verband met een paar zwarte gaten in zijn belastingopgave.
Zijn reputatie zou waarschijnlijk al eerder op een hellend vlak terecht zijn gekomen als de verklaring van Joao Antoine serieus was genomen. Deze inwoner van Thuin meldde zich op 14 oktober 1996 via de hotline bij de club van onderzoekrechter Langlois, die net Connerotte was opgevolgd. Hij verklaarde dat burgemeester Ducarme in de jaren tachtig het dochtertje van ene Guy Lerminiaux uit de Rue de la Couture had verkracht in aanwezigheid van een zekere Willy Chatel.
Buiten die Willy was er volgens Joao nog een getuige: Christian Etienne, chée Notre-dame 51 in Thuin. Voor een beetje rubberzool of bef gevonden vreten zou je zo zeggen. Voor zover wij weten is er van die zijde noppes gebeurd.
Hoe dit ook moge zijn, feit is dat de invloedrijke echtgenoot van Dutroux’ advocaat van dezelfde activiteiten werd beschuldigd als die waarvoor de schrik van België is veroordeeld.
Misschien was het net die ene keer dat Daniel over de schreef ging, maar dan nog krijgt de zaak rond Dutroux en de notaris met deze revelatie plotseling wel meer ballen. Stay tuned.
donderdag 17 maart 2005
Wat gebeurt er in een beschaafd westers land als iemand officieel verklaart dat de burgemeester van het dorp waar hij woont zich heeft verlustigd aan een jong meisje? En dat daar twee getuigen voor zijn? Dan stuur je als een opgejaagde wc-eend de bromsnorren op pad om de burgemeester eens aan zijn revers te schudden. Zoals bijvoorbeeld in het geval van Daniel Ducarme, de burgervader van Thuin.
Maar nee, er gebeurde niks. De zaak werd door onderzoekrechter Langlois kennelijk zonder boe of bah doorgetrokken. En da’s minimaal eigenaardig te noemen.
Komt nog bij dat Marc Dutroux regelmatig een belletje pleegde naar het huis van Ducarme. Was dat nou alleen maar omdat hij even om een conversatie met zijn advocaat verlegen zat of was er sprake van een dubbele connectie?
En over belletjes gesproken. Notaris Van Drooghenbroeck verklaarde tegenover de politie dat hij alleen in 1992 summier contact met Dutroux had gehad in verband met de aankoop van het huis in Sars-la-Buissière. Een klinkklare leugen.
Toen Dutroux namelijk op 20 maart 1996 op vrije voeten werd gesteld nadat hij drie maanden als verdachte van diefstal en vrijheidsberoving achter het gaas had gezeten, haastte hij zich naar zijn woning in Marcinelle waar Julie en Mélissa opgesloten zaten. Mélissa bleek nog te leven. Dutroux schoot in een stress.
Een van de eerste mensen die hij in die gemoedstoestand belde was Van Drooghenbroeck. Waar dat gesprek over ging? Gewoon Van Drooghenbroeck vragen niet waar? Maar blijkbaar vond Langlois dat niet nodig. En dat gold eveneens voor de twee telefoontjes die Dutroux met zijn notaris pleegde op 25 maart, een dag nadat hij tot de ontdekking was gekomen dat ook Mélissa was overleden. Informeerde hij bij van Drooghenbroeck of het hem vrij stond in zijn tuin in Sars-la-Buissière te graven? Wilde hij het pand verkopen? Of sprak hij met Van Drooghenbroeck’s confrère Nicaise en wilde hij weten waar diens zuster uithing? Ne sait pas. Niet belangrijk genoeg? Om de donder wel. Maar wie bindt de kat nog de bel aan?
dinsdag 6 juli 2010
Op 24 juni viel een pelotonnetje Belgische speursmurfen het aartsbisschoppelijk paleis in Mechelen binnen. God en alleman sprak daar schande van. Maar wat vond dat pelotonnetje? Leest u even dit artikeltje uit Het Laatste Nieuws. En als u dat achter de kiezen heeft en u heeft nog puf genoeg blader dan vooral onze serie "Dutroux en de Spruit" even door. Daar krijgt kardinaal Daneels in zijn nadagen ineens toch nog een zware kluif op zijn bord. Daar kan je een Palmpje op innemen.
woensdag 7 juli 2010
Het nieuws over het verhoor van de Belgische kardinaal Danneels naar aanleiding van de vondst van allerlei interessant materiaal in zijn aartsbisschoppelijke archief is nog warm of daar komt De Morgen al met een denigrerend stukkie. De documenten en het fotomateriaal over de gruwelijkheden die zich voor de dood van Julie en Melissa zouden hebben afgespeeld zijn volgens De Morgen aan Danneels toegespeeld door journalisten van het te vroeg overleden "satirische" blad The Sprout (1). Met andere woorden: kan niet veel wezen. Waarom Danneels het kennelijk belangrijk genoeg vond om te bewaren mag de lieve Heer weten. Bovendien ging het niet alleen om de gegevens over de dood van Julie en Melissa, maar ook over gerechtelijke stukken met betrekking tot pedofilie. En de bij het onderzoek betrokken smurfen zouden graag van Danneels vernemen hoe hij aan die stukken is gekomen en wat hij ermee heeft gedaan.
Dat De Morgen zich tegenwoordig leent voor dit soort moves verbaast ons eigenlijk niks. Het baasje van de krant is Christian van Thillo. Gewaardeerd lid van de naar stevig rechts gerichte Cercle Lorraine. Net als de bekende kindervrienden uit de prominente familie Lippens. Maar dat is toeval natuurlijk. En hé, er is altijd nog een redactiestatuut nietwaar?
Btw.: dit is niet satirisch bedoeld.
(1) Zie onze serie "Dutroux en de Spruit" over deze kwestie op onze Followup-site.
(2) Zie voor Christian de adembenemende serie "Adel verplicht" op dezelfde site.
donderdag 8 juli 2010
In de Belgische mainstream wordt er na het oplaaien van de kwestie rond de ouwe mijter Danneels druk gezeverd over de vraag hoe allerlei pedo-ellende in diens administratie terecht is gekomen. Niet over de inhoud of wat de aanleiding was voor de betrokken speursmurfen om bij Danneels een inval te plegen. Wat dat laatste betreft vonden we alleen in het Waalse avondvod Le Soir een interessante hint. Het gaat om een uitspraak van Danneel's dure bef, Fernand Keuleneer. Komt ie:
" ... Wat mij interesseert is waarom de kardinaal wordt verhoord over een oud gerucht dat vijf jaar geleden voor een vroegere Brussels parlementslid aanleiding was om een klacht in te dienen. Dat is niet te geloven".
Nou hebben wij in het verleden al de nodige aandacht aan die klacht besteed in de serie "Dutroux en de Spruit", maar de klacht zelf nooit naar buiten gebracht. Gaan we nu doen. Op zijn Frans. Voer voor de Belgische mainstream. Eat your heart out.
zondag 11 juli 2010
Dankzij Fernand de Keuleneer, de bef van Godfried Danneels, weten we het zeker: de belangrijkste reden voor de smurfeninval bij de ouwe Belgische mijter en het daarop volgende verhoor was het alternatieve verhaal rond de dood van Julie Lejeune en Melissa Russo. Niet uitgehongerd in een kelder van Dutroux, maar uiterst gewelddadig gekeeld tijdens een seance van de Gentse loge onder het oog van een camera. De afzichtelijke opnames werden keurig op een cassette gezet. Een copie daarvan werd naar het Vaticaan verzonden om ze daar een paar dagen hoofdpijn te bezorgen. Of vreugde op de afdeling exorcisme van monseigneur Corrado Balducci. Je weet het niet.
De namen van twee betrokkenen gingen ondanks allerlei veiligheidsmaatregelen toch het fluistercircuit in. Die van kardinaal Danneels en de socialistische toppoliticus Philippe Moureaux. Die fluisteringen bereikten op een kwaaie dag ook de oren van de Brusselse parlementariër Albert Mahieu. En zoals het hoort ging die op pad. Om de waarheid te achterhalen. Na zijn zoektocht diende hij een officiële klacht in en kwam het hele verhaal in de pers (1).
Wat deden Danneels en Moureaux om de bezwaddering van hun reputatie een halt toe te roepen? Eigenlijk niks. Terwijl ze toch zwaar op hun fluit waren getrapt. En wat deed Justitie? Ook niks. Maar daar zal niemand zijn bril voor schoonvegen.
Plotseling bleek echter dat er onder de jurken van God's vertegenwoordigers op aarde meer leven zat dan officieel was toegestaan en dat vooral kinderen daar de dupe van waren geworden. Mogelijk was dat de aanleiding voor de Belgische justitie om na zes jaar de klacht van Mahieu serieus te nemen.
Danneels werd gegrild. Uiteraard ook over de cassette en het ontstaan daarvan. Nou zijn wij indertijd nogal heet gebakerd, maar we hebben nog niks vernomen over een grilbeurt van Moureaux. En dat is op zijn minst vreemd, want als er iemand is die wat heeft met cassettes, dan is dat onze Philippe.
Beginjaren tachtig deed de toenmalige minister cq. vice-premier Moureuax namelijk tweemaal een poging om een cassette te stelen uit de stulp van wapenhandelaar George Cywie. De eerste poging in gezelschap van een stel hoge militairen, de tweede samen met Eliane van Vreckom, die kortstondig wat met Cywie gerommeld had. Wat er op die cassette stond? Compromitterende beelden van Philippe's voormalige christelijke collega Paul vanden Boeynants (2). En over Polleke's strapatsen op pedo-sensueel gebied hebben we het nodige naar buiten gekieperd in de serie "Adel verplicht" (3). Maar tussen twee vleeshaakjes: ook over Eliane is wat dat betreft nog wel iets meer te debiteren. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 3 van deze serie dd. 8 juli 2010.
(2) Zie het prachtige artikel "Philippe Moureaux pleegt een inbraak" van Georges Timmerman dd. 25 mei jl. op www.apache.be.
(3) Zie onze Followupsite.
maandag 12 juli 2010
De cassette met compromitterende beelden van Paul vanden Boeynants waarnaar Philippe Moureaux en Eliane van Vreckom op zoek waren heeft mogelijk onderdeel uitgemaakt van een aanzienlijke verzameling hopsmateriaal die door een groep avontuurlijke lieden werd gebruikt om een heel bosje fines fleurs te chanteren. Onder wie naast Vanden Boeynants, diens gabber uit de vastgoedsector Charly de Pauw, rijkswachtgeneraal Beaurir en de huidige koning Albert. Geen mirakel dat sommigen het gerotzooi met deze hete collectie als een soort opmaat tot het optreden van de Bende van Nijvel beschouwden.
Volgens een dossier van de gerechtelijke smurfendienst onder referentienummer PJP-PJ08 zouden de opnames geschoten zijn in een speciaal daarvoor ingerichte villa in Sint-Genesius-Rode. En daar komt Eliane om de hoek koekeloeren. Tijd voor een kwoot:
"Het is geweten dat van Vreckhom Eliane haar loopbaan als publieke vrouw begon in Nederland, meer bepaald in de bar "Elgus" in Maastricht. Deze bar werd meer dan regelmatig bezocht door de heren Spitaels en Vanden Boeynants die onderling een weddenschap aangingen teneinde vast te stellen hoe lang het zou duren vooraleer hun collega Mathot op deze bijzonder mooie vrouw verliefd zou worden. Over hun bijgedachten hoeft niet verder te worden uitgewijd. Na slechts een bezoek aan haar bar deed Mathot haar de nodige voorstellen waarop zij inging. De heer Mathot kocht haar vervolgens af van haar pooier [Gustav Krüder, red.] en installeerde haar in de eerste plaats in een appartement in Ukkel dat enige tijd later door de gerechtelijk politie werd doorzocht in het kader van een handel in diamanten. De villa in Sint-Genesius-Rode werd gebouwd met gelden afkomstig van Charly de Pauw. De fondsen werden versast naar een firma op de Cayman-eilanden.
Deze villa heeft dikwijls gediend om aangename partijen in door te brengen. Ook namen minderjarigen hieraan deel, meestal afkomstig uit tehuizen uit de omgeving".
Die minderjarigen werden geleverd door jeugdrechter Agneessens uit Nijvel, maar daarover hebben we al eens eerder een artikeltje opengedaan (1). Mochten er inderdaad video-opnames zijn gemaakt van deze pedo-sensuele uitspattingen dan hadden de eigenaren ervan een stevig chantagemiddel in handen. Was George Cywie een van die eigenaren? Volgens hemzelf zeker niet, maar de vraag is valide waarom een milieudeskundige als Eliane van Vreckom dacht van wel en minister Moureaux overhaalde om bij Cywie in te breken.
Overigens, Van Vreckom raakte samen met haar lover Guy Mathot later ook nog in andere krasse avonturen verzeild en werd zelfs tot vier jaar kruipruimte veroordeeld. Maar daarover nog meer uitwijden zou ons te ver van het oorspronkelijke verhaal afbrengen. Het verhaal over mijter Danneels en politicus Moureaux en de dood van Julie en Melissa. De mijter is al een keer gegrild. Nu de politicus nog.
(1) Zie het artikeltje "Klets, klets" dd. 17 maart 2009.
maandag 19 juli 2010
Het blijft sukkelen in de Belgische mainstream rond de affaire Danneels. Het gaat nog steeds niet over de vraag of Julie en Melissa misschien inderdaad zijn doodgemarteld in aanwezigheid van een stel hoge mieters, onder wie de ouwe mijter en een ouwe socialist. Nee, het gaat over de vraag welke complot-idioot dit verhaal in elkaar heeft gedraaid en het bij Danneels in zijn mik heeft geschoven. De afgelopen week wist een dagvod te melden dat er maar één verantwoordelijk kon zijn voor dit geintje: Albert Mahieu. Een bizarre conclusie, vooral ook gezien Mahieu's activiteiten in 2004 om de slagboom dicht te gooien voor de chanteurs van Danneels. Tot zelfs in Rome toe (1). In maart van dat jaar ontmoette hij in het Vaticaan ene kardinaal Joseph Ratzinger en overhandigde hem een in plastic verpakt dossier met daarin drie DVD's betreffende de zaak Dutroux en een aantal documenten die betrekking hadden op de chantage van Danneels met de video-opname van Julie en Melissa's marteldood. De DVD's waren afkomstig van mr. Daniel Kahn, de bef van Dutroux. De volgende dag zette hij in aanwezigheid van twee lagere boordjes zijn hele verhaal nog eens op papier. Daarna werd hem verzekerd, dat hij binnen niet al te lange tijd opnieuw zou worden uitgenodigd voor een gesprek, samen met monseigneur Danneels.
Ongeveer een maand later kreeg hij een telefoontje uit het Vaticaan en werd hem medegedeeld dat monseigneur Sodano, de toenmalige "minister van Buitenlandse Zaken" van het roomse rijk, het dossier naar zich toe had getrokken en een absoluut stilzwijgen over de affaire had verordonneerd. Mogelijke aanleiding daartoe was een missive van drie Belgische politici met als onderwerp de cassette die de chanteurs van Danneels naar Rome hadden gestuurd. De invitatie van Mahieu voor een tweede onderhoud was daarmee van de baan.
Hoe het onlangs door een smurfenteam in beslaggenomen dossier met twee DVD's (!) in het archief van Danneels verzeild is geraakt, is Mahieu een raadsel. Maar het kan haast niet anders of Sodano of een van zijn onderjurken heeft het ter kennisgeving naar hun Belgische filiaalhouder gestuurd en daarna heftig gebeden dat de affaire verder onder wijwater zou blijven. Niet gelukt. Stay tuned.
(1) Zie aflevering 3 dd. 8 juli 2010
zaterdag 14 augustus 2010
Verbaast ons geen ene kont. Het Belgisch smurfenteam dat op snuf was naar kinderhopsen binnen de kutholieke kerk en daarbij ook de burelen van ex-mijter Danneels omkeerde, piste buiten het doopvont. Althans, dat is gisteren vastgesteld door hogere justitiële machten. Betekent ondermeer, dat alles wat het team gevonden heeft verder niet nagevlooid mag worden en ook niet gebruikt voor verder onderzoek.
Zoiets als bij onze IRT is gebeurd, waar ook allerlei hopswerkzaamheden in de top van het toogapparaat en stedelijke driehoeken tot staatsgeheim werden verheven. Of de tape waarop Julie en Melissa werden doodgemarteld door luitjes uit de Gentse loge volledig halal was zullen we dus waarschijnlijk nooit weten. Netzomin of inderdaad mijter Danneels en politicus Moureaux tot het voornoemd keurslagerteam behoorden. Vlekje weggewerkt. Einde verhaal. Het had uiteraard anders gelopen als het om een uitje van een stel badmeesters was gegaan. Maar het ging om een stel hoge mieters en dan weet je het wel. Fuck!
zondag 29 augustus 2010
Dutroux revisited (8).Shiiiit. Blijkt die Godfried Danneels, de voormalige hoofdvertegenwoordiger van de Romeinse droomfabriek Hallelujah in België, een ordinaire leugenaar te zijn. De ouwe mijter had namelijk ontkend dat hij ooit had geprobeerd om een geintje van een van zijn topverkopers onder de toonbank te frummelen. Maar oeps, dat had ie wel degelijk geprobeerd.
Inmiddels weet god en alleman wat dat geintje inhield. Topverkoper Roger Vangheluwe had in vroeger jaren in de naam van de Vader, de Zoon en de Geilige Geest zijn vleesgeworden herdersstaf regelmatig in zijn neefje gestoken. En die wilde daarover in deze eeuw eindelijk eens kond doen. Tenzij zijn oom aftrad. Dan liet hij het zo. Oom en neef raakten met elkaar in gesprek over deze materie en Godfried werd erbij geroepen. Als een soort scheidsrechter zonder fluit.
Neefjelief liet stiekem een teepje meedraaien en daar stond naar nu pas bleek ook een boeiende interventie van Godfried op. Of neef geen vergiffenis wilde schenken aan oompje en of het nou wel zo nuttig was om de affaire op de kinderhoofdjes te smakken. Oompje had nog een jaartje als topverkoper voor de boeg, dus het zou wel sneu zij als ie toch nog met een bevlekte carrière afscheid moest nemen. Nou, dat kon neef geen reet schelen en hij smakte. En België smulde.
Vraag is nu of het om een incidenteel gevalletje gaat of dat Godfried wel vaker heeft geprobeerd om buitenbijbelse narigheid onder de toonbank te frommelen. Zoals de snuffmovie waarop te zien zou zijn hoe een twaalftal heren (onder wie leden van de Gentse loge, Danneels en Moureaux) op rituele wijze Julie Lejeune en Melissa Russo doodmartelen. Bestaat die movie? Stond Danneels daarop of niet? En Moureaux? Wie waren de anderen? Want je kan de Britse brenger van deze boodschap lullificeren of met een Regina Louf-behandeling verrassen, maar dat is wel erg makkelijk. Vooral nu is gebleken dat Godfried in de eerste leugen niet gebarsten is. Stay tuned.