28 mei 2001
In reactie op ons eerste artikel onder bovengenoemde titel (zie eerder in deze rubriek, 25 mei) waarin wij beschreven hoe de leiding van de TEFAF omging met een Japanse cameraploeg, die het lef had om op de Maastrichtse exhibitie vragen te stellen over de kruistocht van Michel van Rijn tegen de verkoop van gestolen kunst, benaderden wij ook de kruisridder zelf en vroegen om commentaar.
Van Rijn: Hoe graag ik ook over mezelf praat, als mensen iets meer willen weten over dit soort zaken dan kijken ze maar op mijn site. Mijn laatste update gaat over de affaire-Schloss en het proces in Parijs tegen Adam Williams. Een Engelse kunsthandelaar in Amerika die schilderijen van Schloss in zijn bezit heeft die tijdens de Tweede Wereldoorlog van die familie is gestolen door de moffen" (zie www.michelvanrijn.com/artnews/artnew
sindex.htm).
In de slipstream van die story verstuurde Kleintje Muurkrant afgelopen vrijdag twee e-mails. Een aan het adres van de Amsterdamse kunsthandelaar Salomon Lilian en een aan diens Belgische collega Axel Vervoordt. De tekst van de e-mail aan Lilian luidde als volgt: "Geachte heer, op 17 mei jl. is in Parijs een proces begonnen versus de Britse kunsthandelaar Adam Williams wegens het in bezit hebben van een Frans Hals die ooit is "ontvreemd" uit de collectie van de Franse familie Schloss tijdens WO II. Als ik goed geïnformeerd ben maakt een werk van Adriaan Brouwer, dat eveneens tot de bovengenoemde collectie heeft behoord, sedert 1997 deel uit van uw offertelijst. U zou het verworven hebben via de Amerikaanse kunsthandelaar Jack Kilgore, die op de hoogte zou zijn geweest van de duistere afkomst van het betrokken kunstwerk.
Beschikt u over enige aanwijzing dat het Nederlandse O.M. het Franse voorbeeld op korte termijn zal gaan volgen? Of bent u naar aanleiding van het gebeuren in Parijs tot de slotsom gekomen dat het bewuste Brouwer-doek zonder juridisch gesteggel aan de Schloss-erven geretourneerd zou moeten worden?"
Vandaag zochten wij telefonisch contact met Lilian. Een zaaksaarneemster dealde mee, dat haar werkgever zich in New York ophield en begin juni terugkwam. Wellicht is de heer Lilian nog niet gewend aan de snelheid van het internet en bedient hij zich nog van de oude vertrouwde postduif. Of hij vond de kwestie niet de moeite waard om op korte termijn af te handelen.
De tekst van onze e-mail aan Axel Vervoordt luidde als volgt: "Geachte heer, naar aanleiding van het proces dat sedert 17 mei jl. wordt gevoerd in Parijs tegen de Britse kunsthandelaar Williams in verband met het in bezit hebben van kunstvoorwerpen uit de door de Duitsers tijdens WO II geplunderde collectie-Schloss, zou ik u willen vragen aan wie u in 1998 een schilderij van Van Roestraten uit dezelfde collectie heeft verhandeld? Ik heb het voornemen om publicitaire aandacht aan deze kwestie te besteden, vooral om een bijdrage te leveren aan de speurtocht van de erven Schloss om alsnog hun rechtmatige eigendommen terug te krijgen".
Net als bij Lilian zochten wij vandaag telefonisch contact met Vervoordt. Een lieftallige dame liet ons weten dat onze mail was doorgezonden naar Axel's zoon Boris, maar dat die het heel druk had. Of wij het twee uur later nog eens wilden proberen. Twee uur later bleek Boris niet op zijn bureau te zijn.
Beide heren beschikken nu over ons e-mail adres en ons telefoonnummer om te reageren op onze simpele vragen. Wij wachten in spanning af.
30 mei 2001
Beter laat dan nooit. Wij kregen vandaag antwoord van Boris Vervoordt, de zoon van Axel, op onze vragen naar een schilderij uit de door de Duitsers gestolen collectie Schloss (zie deel 2 uit deze serie). Het antwoord luidde:
In reactie op uw mail moet ik u melden dat:
1. Het schilderij van Van Roestraeten niet meer in ons bezit is.
2. Wij niet kunnen mededelen waar het schilderij zich momenteel bevindt.
3. Het aan de familie Schloss is om hun rechten te doen gelden, niet aan iemand anders.
Die Boris toch. Natuurlijk vroegen we naar de bekende weg. Natuurlijk wisten we uit de getuigenissen van Michel van Rijn en filmer Marc van Dessel dat de firma van zijn vader willens en wetens in 1998 een gestolen schilderij bij de TEFAF had hangen en het daar als een speer verkocht heeft. Natuurlijk is het ongelooflijk dat de leiding van de TEFAF niet een oogje maar beide oogjes heeft toegeknepen bij dit morele hoogstandje. Maar excuses ho maar. Noch Boris, noch de TEFAF voelt zich geroepen tot een beschaafd mea culpa. En dan niet weten waar het schilderij zich momenteel bevindt, pleit ook niet bijzonder voor de vakbekwaamheid van de Vervoordtjes. Als het al waar is wat Boris uitkraamt.
Aan punt 3 uit het antwoord van de in een echt kasteel gevestigde Belgische kunsthandel blijkt hoe men daar bij het eerste de beste klaroengeschal uit de bosrand al in paniek is geraakt en direct is overgegaan tot het smelten der kazen. Waarom zouden wij geen beroep mogen doen op Axel en Boris om zich fatsoenlijk te gedragen en de stokoude erven-Schloss op bescheiden wijze assisteren bij het terughalen van datgene wat hej rechtens volledig toekomt? Misschien zijn de twee kasteelheren andere persvertegenwoordigers gewend, die Bourgondisch zitten mee te kluiven in hun eetzaal en hen naar de volle mond praten. Maar zo zijn wij niet getrouwd Boris. Prepareer je maar vast op de volgende klaroenstoot.
4 juni 2001
Vorige week besteedden wij ondermeer aandacht aan de niet zo frisse gebeurtenissen op de TEFAF van 1998 in Maastricht. Eén van de artdealers die daarin voorbijkwam was de in de loop der jaren schatrijk geworden Axel Vervoordt. Een beroemdheid op zijn terrein, die opereert vanuit een kasteel in 's-Gravenwezel. Een vlek in Vlaams-Brabant, iets ten noordoosten van Antwerpen. In dat kasteel exposeert hij niet alleen zijn meest exclusieve werken, maar ontvangt er ook vele vrienden en kennissen. Zoals de Britse popzanger Sting en de Amerikaanse kunstrecensente Amy Page. Een paar dagen geleden liet deze laatste zich tegenover een "collega" iets ontvallen over haar Belgische vriend dat noch iets met kunst uitstaande had noch getuigde van een exquise smaak. Naar aanleiding daarvan zonden wij Axel Vervoordt een e-mail met ondermeer de volgende passage:
"(...) Dat geldt eveneens bij een andere zaak u betreffende. Na onze reeds genoemde publicaties bereikten ons uit journalistieke, gespecialiseerde bronnen geruchten dat u in het niet al te verre verleden op frequente basis "close encounters" heeft gehad met jongens wier leeftijd geen enkele twijfel liet bestaan over hun minderjarigheid. Tot nu toe zijn die geruchten nog gebrekkig onderbouwd. Buiten misschien de opmerkingen die de Amerikaanse kunstrecensente Amy Page, die zich als wij ons niet vergissen regelmatig als gaste bij u laat coifferen, zich tegenover een goede kennis onlangs liet ontvallen.
Quote:
M.: I didn't hear from Axel either, because I have Axel with some holocaust painting, you know.
Amy: You know, Axel is a good guy. I mean, he didn't lie about these things. He said where they were from, you know. I mean, Axel is not a bad man.
M.: Beside the fact that he likes little boys, he's a nice guy.
Amy: No more.
M.: Oh, no more?
Amy: Not for years.
M.: He sees the light now?
Amy: Well, I mean...Axel is changed. He became very much the pater familias, you know.
M.: Well, I think there were lots of scandals in Belgium, so he can't afford it, you know.
Amy: Yeah, but I know that now. That he's very much not doin' that.
Uit bovenstaande blijkt onzes inziens dat u zich de laatste jaren inderdaad van bovengenoemde encounters heeft onthouden. Daarnaast is wat ons betreft duidelijk, dat mevrouw Page kennis droeg van de gebeurtenissen die zich in een eerder stadium op dit terrein blijkbaar hebben voorgedaan.
De vraag of het bovenstaande juist is, zal zonder twijfel van uw zijde met zwijgen worden gehonoreerd. Daar hebben wij begrip voor. Wij hopen dat u begrip zal hebben voor onze pogingen om langs andere wegen de volledige waarheid boven water te krijgen.(...)"
Tot nu toe hebben wij nog niets uit België vernomen.
6 juni 2001
Eind 1991 verdwijnt in Brasschaat de veertien jaar oude Katrien De Kuyper. Een half jaar later wordt haar lijk teruggevonden in het Antwerpse havengebied. Op 8 februari 1997 vertelt Regina Louf, die met haar sensationele verklaringen met betrekking tot de zaak Dutroux in die tijd België op zijn kop zette als getuige X1, dat zij aanwezig is geweest bij de moord op Katrien De Kuyper. Volgens haar gebeurde dat op een kasteeltje in 's-Gravenwezel met onderandere een toren, een slotgracht, een vrij groot park en een orangerie die vijftig à zestig meter verwijderd lag van het kasteel zelf en bareikbaar was via een geplaveid pad dat leidde langs een soort haag, `ie in de vorm van een haan gesnoeid was. Er hadden zich volgens haar verklaringen op dat kasteeltje nog meer bizarre sexuele uitspattingen voorgedaan. In 1993 met een Turks of Marokkaans meisje. Daarna met een jongen van zo'n zeven jaar en diens wat oudere zusje. In augustus 1994 op drie kinderen onder wie een jongetje van drie à vier jaar. En op 5 juni 1995 met een meisje van 15 à 16 jaar. Vrijwel steeds in de aanwezigheid van een stel heren uit de zogenaamde bovenlaag van de samenleving, onder wie de kasteeleigenaar. Meer kon Regina zich niet herinneren, hoewel zij er talloze malen geweest zou zijn. Maar het is niet onmogelijk dat op het bewuste domein veel meer dingen zijn gebeurd op dit zieke terrein. Regina's omschrijving van het kasteel paste vrijwel naadloos op het optrekje van kunstminnaar en -handelaar Axel Vervoordt (zie ons artikel "De wondere wereld van een kunstmusketier, aflevering 6" in deze rubriek) en de politie ging daar dan ook een kijkje nemen. Maar sommige details klopten niet en er was in 's Gravenwezel nog een ander kasteeltje dat ergens ook wel leek op de beschrijving van Regina. Alleen, daar ging de politie niet kijken.
Bovendien kon Regina de beelden van het kasteel in zich hebben opgenomen tijdens een van de jaarlijkse open dagen. Kort na de visite van de politie aan Vervoordt's onderkomen werd een andere verklaring van Regina bijnen deze context naar de pers gelekt. Die hield in dat zij door haar pooier Tony V. tijdens de seance met Katrien de Kuyper op het kasteel gedwongen was geweest om zelf het meisje te doden. Als een soort verzekeringspolis voor Regina's zwijgzaamheid in de toekomst. Voor een groot deel van de pers was dat de bekende druppel. Regina werd knetter verklaard en in ieder geval onbetrouwbaar. Langzaam raakte zij wat in de vergetelheid tot het formidabele boek "de X-dossiers" van de journalisten Annemie Bulté, Douglas De Coninck en Marie-Jeanne Van Heeswyck (in Nederland uitgegeven door Fontein in Baarn) haar in 1999 weer voor het voetlicht bracht en haar ook recht deed. Het boek toont aan, dat zij dwars door al haar trauma's en fantasieën heen toch een zeer betrouwbaar beeld heeft neergezet over alle gruwelen die zij in haar jonge leven had meegemaakt. Onder andere in een kasteel in 's-Gravenwezel, waarvan de eigenaar volgens een van zijn goede Amerikaanse kennissen tot een paar jaar geleden "close encounters" had met jonge jongens.
18 juni 2001
Zo heet het eerste boek waarin Regina Louf, ofwel getuige X1 in de zaak Dutroux, voor het eerst naar buiten kwam met haar traumatische verklaringen over het Belgische kinderprostitutienetwerk waarvan zij al vanaf haar vroegste jeugd deel had uitgemaakt (geschreven door De Morgen-journalisten Annemie Bulté en Douglas de Coninck, in Nederland uitgebracht door De Fontein in Baarn, oktober 1998). De titel is nog steeds van toepassing. Want ondanks onze bewust uiterst gechargeerd gestelde bericht "De terugkeer van de spoken" van 6 juni jl. over het mogelijke verband tussen de homo-pedo activiteiten van Axel Vervoordt, een van 'swerelds rijkste en bekendste kunsthandelaren, en Regina's van 18 februari 1997 daterende getuigenis over de moord op Katrien de Cuyper is het muisstil gebleven. Hoewel ...wij hadden een vooruitziende blik, getuige de tekst van onze e-mail aan Vervoordt (zie "De wkndere wereld van een kunstmusketier" van 4 juni jl.). Niettemin, toch vreemd voor een man die luitjes als De Rothschilds, Otto von Habsburg, Nicolaas van Pruisen en koning Albert van België tot zijn kennissenkring mag rekenen. All honourable men. Zij het, dat over de laatste uit dat rijtje gelijksoortige berichten in België circuleren als nu over Vervoordt (zie o.a. onze artikelen "De koning en de kinderen" van 12 februari jl. en "De bal rolt" van 20 februari).
Katrien de Cuyper werd voor het laatst in leven gezien op 17 december 1991, rond kwart voor elf 'savonds. Zij pleegde toen een telefoontje in café Les Routiers in Antwerpen. Op de bovenverdiepinc van dat etablissement was het postbusadres van het Nederlandse pornobedrijf Studio De Pauw gevestigd. Dat adres stond ook vermeld in de persoonlijke agenda van de Belg Robby van der Plancken, die in Italië zijn tijd uitzit voor de moord in 1998 op de Zandvoortse kinderporno-producent en -handelaar Gerrie Ulrich, wiens jacht in het geruchtencircuit in verband wordt gebracht met een lid van ons eigen koninklijk huis. Bij het doorzoeken van de overweldigende hoeveelheid beeldmateriaal die in Ulrich's optrekje werd aangetroffen dook ook een foto op van een meisje dat sprekend op Katrian leek. Waarschijnlijk uit persoonlijke, te respecteren motieven weigerden de ouders toe te geven dat het om een foto van hun dochter ging. Desondanks lijkt het erop dat Vervoordt en andere lieden uit de high society wel degelijk gebruikmaakten van een internationaal kinderpornocircuit, dat zonder twijfel hier en daar onder invloed stond van geheime diensten/annex onderwereld. Het zou van arrogantie getuigen om te denken dat een dergelijk monsterlijk complex boven water is ta tillen. Maar om af en toe wat details bloot te leggen blijft nog altijd de moeite waard.
26 juni 2001
Op 4 juni jl. publiceerden wij een klein gedeelte van een op tape vastgelegd gesprek tussen kunstmusketier Michel van Rijn en de Amerikaanse kunstrecensente Amy Page. Dat gedeelte had betrekking op een van de grootste kunsthandelaren van de wereld, de Belg Axel Vervoordt:
Amy: ....I mean, Axel is not a bad man.
M. : Beside the fact that he likes little boys, he's a nice guy.
Amy : No more.
M. : Oh, no more?
Amy : Not for years.
M. : He sees the light now?
Amy : Well, I mean...Axel is changed. He became very much the pater familias, you know.
M. : Well, I think there were lots of scandals in Belgium. So he can't afford it you know.
Amy : Yeah, but I know that now. That he's very much not doin'that.
Wij vroegen de familie Vervoordt om commentaar. Tot nu toe zonder succes. Voor het oog accepteerde de eigenaar van de luxe limousine zonder morren dat zijn glimmende carrosserie ernstig in ongerede was geraakt door de bumper van een ordinaire Lada. Maar dat er achter de schermen verder niets is gebeurd kan er bij ons niet in. Ook al omdat onze publicaties over deze affaire werden opgenomen op Van Rijn's internationale en druk bezochte site en de Belgische politie de tape kreeg toegezonden. Om te voorkomen dat de zaak zoals haast gebruikelijk toch stilletjes in de berm naast de vluchtstrook terecht zou komen, schreven wij gistermiddag om 12.28 een mailtje aan Amy, dat wij tevens op de burelen van haar twee werkgevers (The art newspaper en Tableau Magazine) en haar goede vriend Vervoordt lieten neerdalen. Om niets aan het toeval over te laten. De tekst luidde:
"Dear miss Page,
I'm an investigative reporter of the Dutch internet-magazine Kleintje Muurkrant. In that capacity I'd like to ask you some questions regarding the case around mr. Axel Vervoordt.
First: According to mr. Van Rijn you first mentioned mr. Vervoordt's appetite for boys between six and twelve at a party specially organised to your honour in "Harry's bar", a famous outfit in Rome, on New Year's Eve 1996/1997. Afterwards the same information popped up in several telephone-conversations between you and mr. Van Rijn until he taped and published it. Do you affirm these revelations?
Second: Has it ever occurred to you that according to the Belgian law you should have warned the Belgian police-authorities of mr. Vervoordt's criminal behaviour, abusing underaged boys? If so, why haven't you acted properly as soon as you came to know of mr. Vervoordt's horrible sexual activities?
Rgrds
Jan Portein".
Gistermiddag om 14.45 antwoordde Amy.
"Dear mr. Portein,
This must be some sort of sick joke. I know nothing about the allegations you suggest. Based on my knowledge of and friendship with Mr. Vervoordt, I'm certain that such things could not possibly be true.
Sincerely,
Amy Page".
"Sick" is juist, "joke" verre van dat. En dat Amy meer dan drie weken lang niet op de hoogte zou zijn geraakt van de affaire is op zijn minst ongeloofwaardig. Wij hebben eerder de indruk dat Amy een kostbaar Middeleeuws tapijtje onder zich voelt wegglijden. Wordt vervolgd.
29 juni 2001
Zoals wij al schreven (zie "De terugkeer van de spoken" van 6 juni en "Amy said" van 26 juni) was de Amerikaanse kunstjournaliste Amy Page tot voor kort kind aan kasteel bij de Belgische kunsthandelaar Axel Vervoort. En dat al jaren en jaren lang. Ook dus toen zij op oudejaarsavond 1996/1997 in Rome tegenover Michel van Rijn tot haar ontboezemingen kwam over Axel's close encounters met jongens tussen zes en twaalf jaar. In mei van dit jaar stelde zij het beeld van toen wat bij en vertelde dat Axel inmiddels al jaren die praktijken had opgegeven en een echte pater familias was geworden. Al jaren? Hoeveel jaren? Vier misschien?
In februari 1997 -ruim een maand na Amy's revelaties in Harry's Bar - vertelde Regina Louf (X 1) voor het eerst iets over de moord op Katrien de Cuyper in een kasteeltje vlakbij Antwerpen. Op 1 maart ging Regina samen met een BOB-team op zoek naar dat kasteel. Ze raakten de weg kwijt maar na een hint (!) van één van de rechercheurs vonden ze een kasteeltje in 's Gravenwezel. Het eigendom van een baron, wiens naam zijdelings al eerder in beeld was gekomen bij het Dutroux-onderzoek. "Hier is het", zou Regina hebben gezegd. Maar het BOB-team reageerde daar niet op en richtte zijn aandacht op het aanpalende kasteeltje van Axel Vervoort, dat wel degelijk voldeed aan de beschrijving van Regina. Omdat het bij Axel toch open dag was ging het team in gezelschap van Regina daar wel gezellig een kijkje nemen en stelde vervolgens vast dat details uit de verklaring van Regina niet deugden. Onverrichterzake keerden zij naar hun bureel terug en lieten aan zorgvuldig gekozen journalisten weten wat Regina had verklaard over het kasteeltje en dat zij niet goed bij haar hoofd moest zijn. X-1 werd kundig verder afgebrand.
Er dringen zich aan de hand van deze gang van zaken een paar vragen op: Wist het team, getuige de hint, om welk kasteeltje het ging dankzij het roddelcircuit waartoe ook Amy behoorde? Waarom werd er geen poging gedaan om een onderzoek in te stellen in het kasteeltje van de baron? Waarom wel in dat van Axel? Was dat om de baron buiten beeld te houden of gaf de BOB met dat haast zotte bezoek een waarschuwing af aan Axel, dat het uit moest zijn met het bestijgen van jongetjes? Een waarschuwing die Axel kennelijk ter harte nam, getuige de uitspraak van Amy. Dit verhaal is nog niet afgelopen.
14 augustus 2001
We hebben in onze recente berichtgeving nogal eens de jaarlijks terugkerende kunstbeurs in Maastricht op de korrel genomen. Vooral vanwege het daar open en bloot verkopen van in WO II gestolen Joodse kunstwerken door zogenaamde gerenommeerde kunsthandelaren (zie de reeks "De wondere wereld van een kunstmusketier" eerder in deze rubriek). Volgens berichten van een paar dagen geleden is het daar echter niet bij gebleven. Een internationale bende van zo'n vijftien man heeft in de laatste jaren stelselmatig grote aantallen middeleeuwse religieuze beelden en voorwerpen uit kerken en kastelen in Frankrijk en België gestolen. Een paar specimen daarvan zijn teruggevonden in de winkel van de Maastrichtse antiekhandelaar Simon Visser (39). Hij is inmiddels door een Frans/Belgische rogatoire commissie in aanwezigheid van Nederlandse rechercheurs verhoord en op borgtocht vrijgelaten. Visser verklaarde op 8 augustus jl. tegenover het lokale Limburgs Dagblad heel openlijk dat "de zaak geen zak voorstelde". Alles stond volgens hem netjes in zijn boekhouding. Hij kon zich trouwens geen misstappen permitteren, omdat hij ook aan "zeer gerenommeerde antiquairs" leverde. Onder wie ook "handelaren die op de prestigieuze kunstbeurs TEFAF in Maastricht staan"
Visser's advocaat, mr. D. Tripels, verklaarde tegenover Nederland's kwaliteitskrant NRC dat zijn cliënt maar een klein radertje in het netwerk was en dat de leider van het netwerk elders gezocht moest worden. Tripels: "Uit het dossier blijkt dat het een gerenommeerde Luikse antiekhandelaar is". Om de naam boven water te krijgen zochten wij contact met deze Maastrichtse advocaat.
KM: "Wij hebben begrepen dat de leiding van de bende berustte bij een gerenommeerde antiekhandelaar uit Luik."
Tripels: "Ja, daar dring je al meteen tot de hogere regionen door. Die bewuste handelaar had een stand op de TEFAF."
KM: "Dit jaar ook?"
Tripels: "Dat dacht ik wel ja."
KM: "Dan moet het meneer Vandervelden geweest zijn."
Tripels: "Uit Luik? Die naam komt inderdaad in het dossier voor. Klopt."
De conclusie was onontkoombaar want op de lijst van standhouders van de laatste TEFAF staat maar één vertegenwoordiger uit Luik: Albert Vandervelden van de prestigieuze galerie "La Mésagère" en samen met de door ons al eerder voor het voetlicht getrokken handelaren Robert Noortman en Axel Vervoort behorende tot het schaarse aantal buitenlandse leden van het Franse Syndicat National des Antiquaires. En hij bleek inderdaad recentelijk in deze zaak door de Luikse politie zwaar aan de tand te zijn gevoeld na het aantreffen van een aantal gestolen kunstvoorwerpen in zijn collectie. Pogingen om Vandervelden te spreken te krijgen sneuvelden op een batterij aan faxmachines.
Wij wendden ons tot de TEFAF zelf voor een reactie op de recente gebeurtenissen in het Limburgse en kregen p.r.-verantwoordelijke Titia Vellinga aan de lijn.
KM: "Wat denkt u van de beschuldigingen aan het adres van meneer Vandervelden van Galerie La Mésagère? Volgens krantenberichten zou hij op het politiebureau indringend zijn verhoord en zich in grote justitiële problemen bevinden in verband met bendevorming en het in bezit hebben van gestolen goederen."
Titia: "Ik weet niet of hij gevangen zit. Ik kan u eigenlijk alleen maar iets zeggen over de procedures wat de TEFAF aangaat. Op het moment dat deelnemers kunst willen presenteren wordt die niet alleen op kwaliteit beoordeeld, maar ook op herkomst. Door het 'Art Loss Register'. Daar zijn wij twee jaar geleden mee begonnen en dat is de best mogelijke garantie die je als koper kunt hebben. Dat je geen goederen aantreft die op niet-legale wijze zijn verkregen. Honderd procent waterdicht is dat systeem niet, want een gestolen stuk moet wel zijn aangemeld bij de politie. Als dat niet is gebeurd, ja dan is het gewoon niet bekend."
KM: "Mag ik u in dit verband dan wel even wijzen op de recente heisa rond een paar schilderijen uit de Schloss-collectie die bij de TEFAF zijn verhandeld? Die stonden wel degelijk geregistreerd."
Titia: "Kijk, als iets als écht gestolen geregistreerd staat, dan komt het absoluut naar boven bij het Art Loss Register."
KM: "Maar ze stonden geloof ik al in de jaren veertig geregistreerd. Misschien slipt er af en toe eens iets tussendoor?"
Titia: "Wij betrachten echt de grootst mogelijke zorgvuldigheid bij het checken van kunst. Maar ik moet heel eerlijk zeggen dat ik niets afweet van hetgeen u nu als voorbeeld aanhaalt. Ik ken daar de achtergronden niet van. Wij krijgen als organisatie ook lang niet altijd alles door van de individuele deelnemers. Wij zijn een serviceorganisatie. Wat mensen buiten TEFAF om doen daar hebben we ook geen zicht op. Het enige dat wij doen is controle uitoefenen op wat er wordt gepresenteerd bij ons op de tentoonstelling. Als een onafhankelijke commissie bepaalt dat er bij een aangeboden stuk iets mankeert aan de kwaliteit of de herkomst, dan wordt het niet vertoond. Het wordt van tevoren al afgevoerd van de beurs. Het gaat dan naar een afgesloten ruimte waar niemand bij kan. Na de beurs wordt het dan vrijgegeven."
KM: "Geeft u bij een eventueel gestolen stuk de zaak aan bij justitie?"
Titia: "Op het moment dat wordt vastgesteld dat het als gestolen geregistreerd staat bij het Art Loss Register, dan wordt er actie ondernomen."
Omdat een p.r.-functionaris nu eenmaal niet alles kan weten belden wij met Dave Aronson, de president van TEFAF's Executive Committee en voorzitter van de Nederlandse antiquairs binnen die organisatie.
KM: "Ik zou u willen vragen wat uw reactie is op de artikelen, met name in het NRC, over het nieuwe schandaal rond de TEFAF en de justitiële problemen van de heer Vandervelden."
Aronson: "Ik weet niet waar u op doelt eerlijk gezegd."
KM: "Even een kop uit het NRC: Kunstroof buitenland leidt naar Maastricht."
Aronson: "O ja. Ik heb er wel iets over gehoord maar nog niet officieel. En ook niet wie er bij betrokken zouden zijn."
KM: "Nou, onder anderen meneer Vandervelden uit Luik."
Aronson: "Ik moet u zeggen, naar eer en geweten, dat ik op dit moment geen enkel commentaar kan geven, want ik weet er onvoldoende van."
KM: "U heeft er dus intern nog niets van gehoord?"
Aronson: "Niets, helemaal niets."
De zaak loopt al bijna twee maanden. Er zijn arrestaties verricht. Een zware buitenlandse rogatoire commissie heeft een paar weken lang onderzoek verricht in het zuiden van ons land in een zaak waarbij de naam van TEFAF voor de zoveelste keer in negatieve zin in de pers verschijnt en de hoogste baas van de organisatie weet van niks. Onbegrijpelijk.
Voor nog wat meer informatie rondom soortgelijke affaires kunt u de internet-pagina's van Michel van Rijn wellicht eens bezoeken. Smullen! 17 augustus 2001
21 november 2001
In de follow-up van dat artikel memoreerden wij ook aan het bezoek van Regina Loef, getuige X 1, aan het kasteel van Vervoordt in februari 1997 in het gezelschap van een paar politiemensen (zie "De terugkeer van de spoken" dd. 6 juni 2001). Pas nu blijkt dat de politie bij die gelegenheid zijn ogen niet in zijn zak had zitten. Aanleiding om boys-scout Axel Vervoordt opnieuw te benaderen. Op 18 november jl. zonden wij hem de volgende e-mail:
Wij ontvingen het volgende antwoord van mevrouw Anne-Sophie Dusselier, een lid van Vervoordt's uitgebreide staf:
Wij ook. Goed, het was misschien geen Versaillesparket, maar ook geen eenvoudig laminaat. Verder bleek de versie van Vervoordt-paladijn Dusselier hier en daar fors te rammelen. Dus opnieuw een e-mail, waarin wij refereerden aan een politiedossier over de zaak van het gestolen parket:
Dat deed la Dusselier:
Aààààch. Als we mevrouw Dusselier dus mogen geloven was Axel zelf onschuldig en het argeloze slachtoffer van een vuige truc van een paar Franse kasteelheren. Die kostte hem natuurlijk een lieve duit, maar om te voorkomen dat die vreselijke pers weer alles uit zijn verband zou rukken, joeg Axel verder maar niet op een schadevergoeding. Ja, ja. In werkelijkheid roste de politie zelf zonder aankondiging vooraf en zonder toestemming van kasteelheer Vervoordt dat parket onder diens precieuze kont vandaan. Het dossier over die zaak is vervolgens op de plank geraakt naast dat over de Schloss-affaire en dat over de pedo-avonturen. Mogelijk omdat niet doorslaggevend kon worden bewezen dat Vervoordt zich opnieuw had schuldig gemaakt aan heling. Maar meer waarschijnlijk door de bescherming die hij geniet van "hogerhand". Bij die laatste categorie hoort ook koning en kinderviend Albert, die Vervoordt van tijd tot tijd het interieur van het paleis laat opknappen. Schilderijtje hier, parketvloertje daar en onderwijl luchtig koutend over hun gezamenlijke liefhebberijen, waaronder wellicht het bestijgen van jeugdigen. Desondanks brengt de droevige inhoud van de hierboven aangeroerde politiedossiers Axel wel terug tot zijn ware proporties: een kleine man met een kasteel. 4 december 2001
"Wij zijn onlangs in het bezit gekomen van een lijst met namen van mensen uit de top van de Belgische samenleving die betrokken zouden zijn bij de handel in minderjarigen en drugs. Deze zogenaamde lijst Meeûs is afkomstig van Comte Yann de Meeûs d'Argenteuil en op 12 november 1999 verzonden aan uw Comité, de Quai d'Orsay en de DEA. Zou u ons kunnen zeggen wat er met die lijst is gebeurd?"
Tot nu toe geen antwoord. Maar vanochtend werd een praktisch onleesbare versie van de brief van de Comte afgedrukt op de site van het Luxemburgse blad L'Investigateur. Afkomstig van de groep La Resistance civile. Toeval? Alles is mogelijk. L'Investigateur verzoekt degenen die wellicht over een beter exemplaar beschikken dat aan de redactie kenbaar te maken. Dat doen we bij deze:
Chevalier Bauchau
Yann de Meeûs was reserveluitenant bij de Belgische infanterie, Chevalier van de Orde de la Couronne, piloot bij een Amerikaanse vliegtuigmaatschappij en in de periode na het versturen van de brief gezelfmoord. Niet zo verwonderlijk want de lijst bevat illustere namen. In hoeverre De Meeûs tegenover het Comite P, de Franse politie en de DEA zijn beweringen heeft kunnen onderbouwen blijft de vraag. Maar voor ons was het geen verrassing dat ook de naam van de kunsthandelaar Axel Vervoordt op de lijst voorkomt. Met name in de context van geknoei met minderjarigen hebben we hem op deze site al menigmaal het vuur aan de schenen gelegd. Het wachten is nu op het antwoord van Comite P. 5 december 2001 19 april 2002 9 februari 2003 zondag 2 november 2003 vrijdag 28 november 2003 donderdag 10 februari 2005 dinsdag 15 februari 2005 donderdag 17 februari 2005 vrijdag 18 februari 2005 donderdag 4 maart 2004
Axel en de NRC
Leuk stuk in de NRC gisteren. "Het ongewone wonen" van Yvo Regteren van Altena. Daarin werd aangeraden om een decorateur in de arm te nemen als je je stulp van een wat vorstelijker allure wilt voorzien. Wel duur, maar als ze klaar waren met hun job kon je rekenen op zeker een mud jalouzie onder je kennissen. Twee zeer gerenommeerde heren op dit terrein werden voor het souffleurshokje getrokken. Een Nederlander en een Belg. De Belgische expert bleek Axel Vervoordt te zijn. Uit 'sGravenwezel. Hij wordt in het NRC-artikel aangeprezen als een connaisseur d'art met een weelderige cli‘ntle. Onder wie popster Sting, die af en toe wel eens een nachtje bij Axel bleef logeren. Verder blijkt Axel van tot tijd vrolijk op een selderiestronk uit eigen tuin te bijten, vindt hij lelijke dingen soms heel boeiend en komt hij in decoratieverband tot de interessante uitspraak: "Een huis moet vooral in harmonie zijn met degene die erin leeft". Dat moet dan zeker gelden voor zijn woning annex showroom in zijn kasteel in 'sGravenwezel, dat onlangs nog prominent voorbijkwam in onze serie "De avonturen van een kunstmusketier".
Daarin onthulde Amy Page, een Amerikaanse kunstjournaliste en vriendin des huizes, hoe Axel daar ooit zo heerlijk harmonieerde met minderjarige jongens. Kennelijk niet zo interessant voor de NRC, de "kwaliteitskrant" van Nederland. Het is overigens toch al opvallend hoe op dit terrein verschillende criteria worden aangelegd. Als een stel low-lifes uit een eenvoudige Leeuwardense arbeidersbuurt zich te buiten gaat aan sex met minderjarigen gaat er journalistiek de bijl in. Maar wordt bijvoorbeeld bij een senator een verhuiswagen vol kinderporno aangetroffen dan wordt aarzelend gesproken van een wetenschappelijke verzameling. En hebben gespecialiseerde koddebeiers voldoende materiaal om een connaisseur d'art de pŽdophilie op zijn minst aan een stevig verhoor te onderwerpen knijpen zij een oogje, soms zelfs twee oogjes, toe omdat hij entree heeft bij koningen, prinsen, tycoons en popsterren. Wat? Hij krijgt zelfs een leuk stuk in de NRC.
Kleiner Mann, was nun?
Voor dit verhaal gaan we terug naar 28 mei van dit jaar. Op die datum publiceerden wij de tekst van een e-mail gericht aan een van de grootste kunstcoryfeeën in België: Axel Vervoordt
De mail bevatte vragen over een schilderij van Van Roestraten dat voor WO II tot de collectie van de Frans-Joodse familie Schloss had behoord en die later door de Duitsers werd gestolen. In 1998 had Vervoordt, in weerwil van het feit dat hij volledig op de hoogte was van het verleden van het schilderij, het zonder enige gêne bij de TEFAF in de etalage gezet (zie "De wondere wereld van een kunstmusketier", aflevering 2). Probeerde Axel's zoon Boris met betrekking tot die schandalige kwestie ons nog enigszins achteloos het bos in te sturen, dat werd heel wat minder toen wij pappa Vervoordt enige weken later confronteerden met diens pedofiele activiteiten op zijn kasteeltje in 's Gravenweezel.
De aanzet tot dit initiatief putten wij uit een op tape opgenomen conversatie tussen Michel van Rijn en de Amerikaanse kunstrecensente Amy Page. Tot dan een graag geziene gast van de familie Vervoordt als zij in Europa vertoefde. Een kort citaat uit aflevering 5 van "De wondere wereld van een kunstmusketier" van 4 juni jl.:
MvR: "I didn't hear from Axel either, because I have Axel with some holocaust painting."
Amy: "You know, Axel is a good guy. I mean, he didn't lie about these things. He said where they were from, you know. I mean, Axel is not a bad man."
MvR: "Beside the fact that he likes little boys, he's a nice guy."
Amy: "No more. Not for years."
MvR: "He sees the light now?"
Amy: "Axel is changed. He became very much the pater familias. He's very much not doin' that."
"Uit goed geïnformeerde bron hebben wij recentelijk vernomen dat zo'n vier - vijf jaar geleden de Belgische autoriteiten Versaillesparket uit uw werkvertrek hebben laten verwijderen, omdat het afkomstig zou zijn geweest van een diefstal uit een Frans kasteel. Zou u dit bericht kunnen bevestigen en ons wellicht eveneens kunnen vertellen om welk Frans kasteel het precies ging?"
"Het bericht dat u uit goed geïnformeerde bronnen heeft gehaald is toch niet helemaal correct. Het gaat niet om een Versaillesparket, noch om een verzoek van de Belgische autoriteiten. Maar het klopt inderdaad dat we hier een Frans parket hebben gehad waarvan enkele jaren later bleek dat het ooit gestolen was uit een Frans kasteel. Het was verschillende kunsthandelaren gepasseerd en Axel Vervoordt had er niet het minste vermoeden van dat het ooit gestolen was geweest. Hij heeft het uit vrije wil teruggegeven aan de rechthebbende eigenaar. Achteraf is gebleken dat de aan lager wal geraakte zoon van de eigenaar het parket (samen met veel andere stukken uit de collectie) had verkocht om er persoonlijk winst uit te slaan zonder dat zijn vader hier iets van af wist. De claim van de vader dat het ooit was "gestolen", was dus evenmin juist. Uiteraard vinden wij dit een erg spijtige zaak."
"...Daarin is geen enkele sprake van een vrijwillige teruggave door de heer Vervoordt. Alleen
al het bestaan van een dergelijk dossier doet het vermoeden rijzen dat de heer Vervoordt zich vergist heeft bij de reconstructie van de zaak... Imiddels zijn we erachter gekomen dat een politie-eenheid voor de verwijdering van het parket heeft zorggedragen. Dat strookt eens temeer niet met uw mededeling in eerdere instantie dat de heer Vervoordt vrijwillig tot teruggave is overgegaan. Zou u dit kunnen confirmeren?"
"Uiteraard zijn we dat pas te weten gekomen door tussenkomst van de politie. Als ik zeg "vrijwillig" bedoel ik eigenlijk dat wij na aanvraag van de politie zonder enige vergoeding (hoewel alles legaal en in goed vertrouwen was aangekocht) en zonder er verder gevolg aan te geven (advocten of dergelijke) dit hebben geregeld. We betreuren ten zeerste deze zaak. Temeer daar achteraf bleek dat er bedrog is geweest vanaf het begin (mogelijk frauduleuze afspraken tussen de eerste eigenaar en zijn zoon). Of dit nog verder onderzocht wordt weten wij zelf niet."
De lijst Meeûs
Op 26 november jl. zonden wij de volgende brief naar het Belgische "Comité P", de vaste commissie van toezicht op de politiediensten:
Yves Boël
substitut Bossuyt
Vincent Coppée
Baron Eric d'Huart (slachtoffer)
Prince Alexandre de Belgique
Baron Hubert de Crawhez
Prince Henri de Croy
Procureur du Roi Dejemeppe
Maître Georges de Kerchove
Comte Jean-Pierre de Launoit
Chevalier Phlippe de Patoul
Baron André de Viron
Commissaire Jean-Philippe Elise
Docteur Jean-Louis Feys
Substitut Geerinckx
Jean-Pierre Gille
Victor Hessen
Baron Daniel Janssen
Stephane Jourdain
Baron Lambert
Colonel Alain Lemasson
Xavier Louis
Roger Pasleau
Paul Londeur
Aldo Vastapane
Maître Alain Vergauwen
Axel Vervoordt
Princesse Stéphanie de Winoise Graetz
Raadsels rond de lijst - Meeûs
Gisteren besteedden wij al aandacht aan de brief die Comite P (de Belgische commissie van toezicht op de politiediensten), de Quai d'Orsay (het hoofdbureau van de Franse politie in Parijs) en de Amerikaanse Drugs Enforcement Administration kort na 12 september 1999 hebben ontvangen. Gezien het feit dat de schrijver ervan, Comte Yann de Meeûs d'Argenteuil,
pas op 11 november 2000 - althans volgens de autoriteiten- zelfmoord pleegde, hebben de bovenstaande instanties zonder enige twijfel contact gezocht met deze telg van een gerenommeerd Belgisch adellijk geslacht. Wat heeft De Meeûs aan materiaal aangedragen om zijn lijst kracht bij te zetten? Of ging het om een ontspoorde geest die maar wat raak fantaseerde? Eén ding weten we zeker: met de naam van Axel Vervoordt zat De Meeûs in ieder geval in de goede richting. De Belgische justitie moet over een dossier van de vermaarde kunstkenner beschikken. Zoals we hebben aangetoond, zowel op het gebied van pedofilie (zie: "De terugkeer van de spoken" van 6 juni 2001 en "Zwijgen is voor de daders" van 18 juni 2001 eerder in deze rubriek) als op dat van heling ( zie: "De wondere wereld van een kunstmusketier" deel 2, 4 en 5 van mei en juni 2001 en "Kleiner Mann was nun?" van 21 november jl.). Is ook in dit geval de schaduw van het koninklijk huis waarin Vervoordt zich van tijd tot tijd ophoudt voldoende om het OM vleugellam te maken? Houdt dat misschien tevens verband met de recente revelaties dat koning Albert zich beginjaren tachtig heeft vergrepen aan een minderjarig meisje? Of met prins Alexander, wiens naam ook op de lijst-Meeûs prijkt? Of met Aldo Vastapane, die ook al op de lijst staat en in het Belgische roddelcircuit steevast als vader wordt aangemerkt van prins Laurent. De jongste zoon van het huidige koninklijk paar, die zowel van paarden, honden als Wendy van Wanten houdt. Als wij iets horen, hoort u het ook.
De zaak Meeûs
In de laatste maanden van het vorig jaar besteedden we een paar maal aandacht aan een lijst met namen van lieden uit de top van de Belgische samenleving, die zich volgens een begeleidend schrijven bezighielden met de handel in minderjarige kinderen en drugs. De lijst was opgesteld door de inmiddels door zelfmoord om het leven gekomen graaf Yann de Meeûs d'Argenteuil en op 12 september 1999 toegezonden aan het Comité P (de Belgische waakhond over de politiediensten), het Franse hoofdkwartier van de politie aan de Parijse Quai d'Orsay en aan de Amerikaanse drusgbestrijders van de DEA. Op de lijst figureerden ondermeer de Belgische prins Alexander en de door ons al vaker als pedo geportretteerde kunsthandelaar Axel Vervoordt. Wij stuurden een e-mail aan Comité P met de vraag wat er met de lijst gebeurd was. Op 13 december 2001 werd ons uit Brussel verzocht om het toezenden van de lijst. Wij zegden dat toe, maar keerden al snel op onze schreden terug. Waarom zouden we de lijst toesturen als die al in extenso bij ons was afgedrukt? Bovendien had het Comité die lijst al gekregen van de samensteller. Dus wat wilden ze nou eigenlijk? We lieten het erbij. Gisteren ontvingen wij opnieuw een e-mail van het Comité P:
"Op 26 november 2001 heeft u een e-mail bericht aan het Vast Comité P gericht met een vraag om inlichtingen met betrekking tot de bestemming van een zogenaamde lijst-Meeûs.
Op 13 december 2001 werd u per e-mail verzocht bijkomende informatie over te maken aan het Vast Comité P teneinde onze dienst in staat te stellen een gevolg te geven aan uw verzoek.
Aangezien wij tot op heden geen antwoord op dat bericht hebben ontvangen, delen wij u mee dat het Vast Comité P tijdens zijn plenaire vergadering van 25 februari 2002 heeft beslist dit dossier af te sluiten".
Daaruit concluderen wij voorzichtig dat de oorspronkelijke lijst òf nooit bij het Comité is gearriveerd òf bij het Comité tussen september 1999 en onze mail van 26 november uit de dossiers is verdwenen. En dat een nieuw dossier is geopend naar aanleiding van diezelfde mail. Het Comité suggereert nu dat de zaak Meeûs is gesloten omdat wij niks van ons hebben laten horen. In plaats van eens te kijken of Meeûs misschien gelijk had. Of wij nu opgescheept zitten met een schuldcomplex? Echt niet.
Van Estoril naar Zandvoort (4)
Volgens de voormalige verbindingsofficier tussen de Russische KGB en de Oostduitse Stasi Wanja Götz (alias "Grigori") werden door zijn werkgevers heel wat vertegenwoordigers uit de top van de westelijke samenleving zoals ministers, rechters, industriëlen etc. gechanteerd met beeldmateriaal van hun pedofiele activiteiten. De jeugdige slachtoffertjes waren meestal door de Stasi uit Oostduitse weeshuizen geplukt en naar het westen gesluisd. Na de val van de Muur zou die kennis niet langer voor politieke doeleinden zijn gebruikt maar voor het verwerven van harde valuta. Deels door de kinderkruipers zelf uit te melken, deels door de verkoop van het bewuste materiaal aan de Duitse en Amerikaanse inlichtingendiensten. Een sleutelrol bij zowel die chantage-operatie als die uitverkoop zou zijn vertolkt door Stasi-agent Rainer Wolf, de vader van de in juli 1993 in het Nederlandse kinderpornowereldje zoekgeraakte Manuel Schadwald. De jongen zou een tijd lang werkaam zijn geweest in het Rotterdamse jongensbordeel van de tegenwoordig in Schiedam wonende Lothar Gandolf die "zijn" pupillen ook beschikbaar stelde voor allerlei escort-klusjes. Niet zelden bij zogenaamde hoogwaardigheidsbekleders.
Een andere lowlife die binnen dit westeuropese netwerk van de Stasi actief zou zijn geweest, is Marc Dutroux. Gegevens daarover zouden via de CIA bij haar Belgische kleine broer terecht zijn gekomen. Maar die is blijkbaar zo van ze geschrokken dat ze aan een enorme tros witte ballonnen zijn gehangen bij een krachtige noordoosten wind. Nooit weg zo’n Atlantische oplossing. Dat Dutroux kinderen "leverde" voor het verlevendigen van high society-parties was al eens eerder verklaard door Regina Louf alias X 1 (zie Het Kasteel in De Morgenster). Maar de sinistere aanwezigheid van de Stasi en de KGB achter dit soort vermaak is maar mondjesmaat aan de orde geweest. Zonder twijfel is dit alles wel van invloed geweest bij het onderzoek naar de moord op de Duitse pornoproducent Gerrie Ulrich. Zodra zijn ruwe heengaan in 1998 bekend raakte werd de BVD-agent Theo Bot door zijn hoogste chef Docters van Leeuwen naar het OM gedirigeerd en opgezadeld met een geruisloze afwikkeling van de affaire. Dat wil zeggen het overvloedige beeldmateriaal en andere data veiligstellen en het onderzoek de berm induwen. Vooral omdat her en der werd gefluisterd dat ook een lid van het Koninklijk Huis uit spelevaren was geweest op de Apollo. Het schip van Ulrich waarop van tijd tot tijd filmmateriaal werd geschoten. Theo Bot is nu al weer een paar jaar de op een na hoogste functionaris van de AIVD, de opvolger van de BVD. En de zaak Ulrich is ter ziele. Net als de zaak Schadwald en de zaak Nihoul. Het wachten is op Dutroux.
Rawhide
Soms heb je dat wel eens. Dat je overvallen wordt door de wet van Murphy. Dat gebeurde bijvoorbeeld in de tweede helft van de jaren negentig met Axel Vervoordt, de vermaarde Belgische antiquair en kunstkenner. Zij het dat de tegenslagen zich niet binnen een paar weken aaneenregen maar binnen een paar jaar. Zoals eerder in deze serie vermeld kreeg onze liefhebber van kunst en kind in februari 1997 tijdens een open dag op zijn kasteel in ‘sGravenwezel bezoek van Regina Louf en een stel rechercheurs. Dat moet hem een lichte rolberoerte hebben bezorgd en hem hebben genoopt om zich nolens volens te transformeren tot een keurige pater familias (1). Vervolgens wrikte niet zo vreselijk lang daarna de Belgische politie in Axel’s weelderige onderkomen een prachtige parketvloer onder zijn precieuze kont vandaan. Omdat de dure plankjes op illegale wijze verdwenen waren uit een Frans kasteel. In 1998 kreeg de keurige reputatie van oom Axel nog een deuk. Hij had namelijk in gestrekte draf een schilderij van de middeleeuwse kunstenaar Van Roestraten aan een anonymus doorgestoten toen aan het licht kwam dat het bij de TEFAF in Maastricht geëxposeerde werk tijdens WO II door de moffen was gestolen van de Joodse familie Schloss. Dat laatste hadden de alerte Axel en de al even alerte leiding van de TEFAF helaas nicht gewusst. Het jaar daarop moesten de Vervoordtjes pas op de plaats maken bij een verbouwing van een niet zo lang daarvoor aangeschafte herenboerderij met een erfje van 70 hectare in Schilde. Axel en kroost wilden er een zogenaamde “gentleman’s farm” van maken. Compleet met een ingehuurde boerenleut die moest zorgen voor het toezicht op de gastverblijven, wat ludiek vee, wat akkertjes en wat bosperceeltjes. Leuk en aardig maar een vergunning voor de daartoe benodigde aanpassingen aan zowel de opstallen als de omringende waterpartijen was er niet. En dus riep de burgemeester van het dorp het project een halt toe en eiste van Axel cs. dat het hele spul in de oude staat werd teruggebracht. Na wat wederzijdse stekeligheden belandde de zaak uiteindelijk afgelopen week voor de kadi. Axel en zijn familie stonden op de rol vermeld onder de naam “Verdoodt”, maar dat moet een speling van het lot zijn geweest. Het OM eiste een boete van 5000 euro-peanuts en de reformatie van het domein in zijn oude staat binnen een half jaar met daarna een dwangsom van 250 euro’s per dag. Eind november volgt de uitspraak van de rechter. Bij leven en welzijn hoort u dan van ons hoe de zaak is afgelopen. Stay tuned.
(1) Zie de serie rond Axel Vervoordt op de Followup-site. Rawhide (2)
Op zondag 2 november beloofden wij u bij leven en welzijn te informeren over de afloop van de rechtszaak tegen Axel Vervoordt. De door ons als kinderliefhebber ontmaskerde Belgische antiquair die ineens het licht zou hebben gezien en tegenwoordig als rechtschapen pater familias door het leven zou gaan (1). Wij meldden op die datum dat de eigenaar van een Schloss in ‘sGravenwezel samen met zijn echtgenote en een van zijn zoons voor de kadi was getrokken. Hij had namelijk van een nieuw verworven stulpje aan de Bethaniëlei in het rustieke Schilde van een nieuw verworven optrekje op eigen houtje een"gentleman’s farm” willen maken. Maar helaas klaver aas had de burgemeester een bâton tussen Axel’s wielen gestoken en verordonneerd dat de boel weer in de oude staat teruggebracht diende te worden. Een paar jaar juridisch gesteggel volgde, want onze estheet hoeft op een paar eurocenten niet te kijken. Niettemin werd het gezinnetje “Verdoodt” (2) een paar dagen geleden door de rechter verrast met een boete van in totaal 15000 euro en gesommeerd om binnen een halfjaar alles weer terug te draaien. Met na die periode een dwangsom van 250 euro per dag. Is er in België toch nog gerechtigheid. Hoewel een stel inmiddels wat oudere jeugdigen daar zonder twijfel andere gedachten over zullen hebben. Dat zij ooit uit de anonimiteit mogen treden.
(1) zie onze serie over Vervoordt op de Followup-site.
(2) zie de eerste aflevering van Rawhide op 2 november in deze Kleintje Actueel rubriek. Axel en de Abous
Een van onze ouwe Belgische kindervrienden is na lange tijd weer eens in het nieuws. Axel Vervoordt, de bij de beau monde en nouveau riche zo geliefde Belgische kunst- en antiekhandelaar. Volgens kunstmusketier Michel van Rijn heeft de Keulse galleryhouder Gordian Weber namelijk onlangs een antiek, levensgroot grafmonument in de vorm van een dame bij Axel in zijn mik geschoven. Nou heeft iedereen zijn eigen voorkeur, maar prettig kan het niet zijn. Vooral ook omdat de betrokken dame was gejat in Lybië en die kolonel in zijn wapperende tent niet bekend staat als een makkelijk mens.
Gordian Weber had het kostbareobject op zijn beurt weer gekocht van de Libanese gebroeders Aboutaam. Gespuis van de richel, dat wereldwijd bekend staat als helers en smokkelaars. Desondanks slagen de gebroeders er moeiteloos in om bij heel wat naïeven van geest een betrouwbare indruk te maken. Waaronder een goedgelovig cameraploegje van Netwerk*.
Dat Gordian ook tot die naïeven behoort moeten we betwijfelen. En dat geldt eveneens voor onze Axel. Per saldo twee experts op dit terrein die de reputatie van de Abous kennen als hun eigen zak. Nou hebben we van die Gordian nog nooit gehoord, maar veel soeps kan het niet wezen, want hij heeft in Zwitserland in navolging of op verzoek van de Abous ook al een klacht ingediend tegen Van Rijn wegens blackmail. Maar die kent hem helemaal niet. Al zou ie over hem struikelen in Harry’s bar.
Ja, en dan vriend Axel. Die hebben we al eens eerder op de korrel gehad. Wegens het in bezit hebben van een schilderij uit de collectie van de Joodse familie Schloss dat in de Tweede Oorlog door de moffen naar Duitsland was gesleept en een exclusieve parketvloer die uit een Frans kasteel was gehakt*.
Maar er is geen provenance-koe zo bont of er zit een vlekje aan. Wist Axel dat er aan die Lybische dame een luchtje zat? Zo niet, dan nemen we de term “expert” terug. Zo ja, dan is dat ernstig. Een lose-lose situatie. Tijd om weer eens contact te zoeken met onze kasteelheer. En wij schreven hem de volgende mail via zijn buffer Anne-Marie Dusselier:
“Geachte heer Vervoordt,
Naar aanleiding van een recent artikel op de website van Michel van Rijn zouden wij ten behoeve van een publicatie op de u bekende website van Kleintje Muurkrant gaarne van u willen weten of u inderdaad een gestolen Lybisch grafmonument heeft overgenomen van de Keulse galleryhouder Gordian Weber”.
* Zie het artikel “Kunstje” dd. 30 januari 2005.
** Zie onze liefderijke serie “Axel Vervoordt” op de Followup-site. Axel en de Abous (2)
Nee jammer maar nog geen bericht terug ontvangen van Axel Vervoordt’s menagerie. Ja wel dat zijn voorlichter Anne-Marie Dusselier met moederschapverlof was tot 1 maart. Maar het enige dat we daarover kunnen zeggen is dat ze over een paar jaar met haar koter wat voorzichtig moet zijn in de buurt van ‘sGravenwezel. Wat het van Gordian Weber overgenomen Lybische grafmonument uit de onwelriekende voorraad van de gebroeders Aboutaam betreft dus nog geen letter. Dat bracht ons op het lumineuze idee om -zij het in wat roestig Duits- ook de verkoper van het Lybische stuk met een mail te verrassen. Wijschreven onze Duitse galleryhouder het volgende:
“Sehr verehrter Herr Weber,
Auf der Website des Kunstexperten Michel Van Rijn wurde am achten Februar dieses Jahres behauptet dasz Sie in der jüngste Vergangenheit ein “faceless female funerary stele” aus Lybien verkauft haben sollte an Herrn Axel Vervoordt. Suggeriert wird dasz diese “Stehle” aus Diebstahl herrührte weil sie aus den Beständen der nicht als sehr zuverlässig bekannt geltenden Aboutaam-Brüder stammte.
Können Sie vielleicht über diese Sache Ihre Meinung geben zugunsten eines Artikels den ich teilweise schon vorbereitet habe”.
Die mail hebben we afgelopen zondag naar Gordian gestuurd. Kijken of ie binnen niet al te lange tijd de knoop doorhakt en ons antwoord geeft. Het wordt niks als ie eerst contact zoekt met Axel, maar nooit geschoten nooit een grafmonument. Stay tuned. Axel en de Abous (3)
Kijk, het was ons al lang duidelijk hoe die Gordian Weber in elkaar zit. Als je samen met giga-kunsthelers als de gebroeders Aboutaam lekker warm onder een gestolen grafmonument gaat liggen ben je als pretentieuze galleryhouder moreel gezien zo dood als een pier. Vinden wij. En dat beeld werd nog eens bevestigd door het uitblijven van een antwoord op onze keurige mail, waarin wij vroegen om zijn mening over de berichtgeving van Michel van Rijn. Niet comme il faut Gordian. Terwijl je toch echt wel in staat bent tot het schrijven van bloemrijk proza als het zo uitkomt.
Wat bijvoorbeeld tedenken van de volgende mail die onze Gordian op 29 november 2004 verstuurde aan Phoenix Ancient Art in Genève, de winkel van de Aboutaams waarvan de deur pas piepend opengaat als je “Sesam open U” roept?:
“Zeer geachte heer Aboutaam,
In verband met ons laatste gesprek over Michel van Rijn kan ik u meedelen dat ik in het verleden dezelfde ervaringen heb opgedaan. De heer Van Rijn heeft zich op zijn website herhaaldelijk lasterlijk over mij uitgelaten. Ik weet heel weinig van Van Rijn en ik heb hem nooit ontmoet. De uitspraken die hij over mij verspreidt zijn in strijd met de waarheid. Maar ze zijn op grond van de steeds weer herhaalde verdachtmakingen over criminele activiteiten in het verleden buitengewoon schadelijk geweest voor mijn persoonlijke reputatie en die van mijn kunsthandel.
Het is voor u misschien van belang dat de Britse staatsburger William T. Veres mij in maart van dit jaar tijdens zijn bezoek aan mijn stand op de European Fine Art Fair in Maastricht heeft verteld dat Van Rijn bewust contact zoekt met verzamelaars en kunsthandelaren en ze toezegt om ze niet op zijn website te vermelden in ruil voor informatie of een financiële tegemoetkoming. Van Rijn zoekt voor deze duistere praktijken bewust de uiterste grenzen van de vrijheid die internet biedt.
Ik hoop u met deze informatie geholpen te hebben en verblijf met collegiale groeten,
Gordon Weber”.
Zeg, Gordian. Als dat wat Van Rijn schrijft over je niet waar is en aantoonbaar schadelijk voor die antiekshop van je, dan wend je je toch tot een bef en je sleept die Hollandse boef voor de kadi! Zo gaat dat in een moderne rechtsstaat.
Maar als het allemaal wel waar is wat Van Rijn over je publiceert, dan raden we je sterk aan om heel stil te blijven zitten onder het scheren. En geen briefjes aan die jongens van Aboutaam te schrijven met prietpraat die zelfs aan een borreltafel slecht zou vallen. Want dan zouden er wel eens dingen naar boven kunnen komen die je reputatie ineen laten schrompelen tot de omvang van een antieke vlo.
O ja, en Axel, voor we het vergeten, druk als de sodemieterij dat grafmonument even weg. Net als dat schilderij van Van Roestraeten indertijd. Je weet maar nooit* . Stay embarrassedly tuned.
* Zie het artikel “De wondere wereld van een kunstmusketier (4)” in de serie over Axel Vervoordt op de Followup-site. Axel en de Abous (4)
Gisteravond was de wereldberoemde antiquair en kindervriend Vervoordt weer eens op de Belgische televisie te bewonderen. Samen met twee nieuwe harde ballen uit zijn verzameling: de tennismeisjes Williams. Houdt onze Axel van. Zich omringen met ronkende namen. Sting, Madonna, adellijke prollen, koninklijk huis, topondernemers. Blijkbaar allemaal luitjes die nooit onze rubrieken onder ogen hebben gehad. Anders hadden ze misschien wel wat terughoudender geweest. Hoewel, in de hogere regionen van onze samenleving lijkt men het hier en daar vleselijk gezien niet zo nauw te nemen als we onze Dutroux- en aanverwante artikelen zo eens doorbladeren.
Maar over smaak valt niet te twisten,laat staan over wansmaak. Zoals bijvoorbeeld de site waarop onze pretentieuze antiquair reclame maakt voor zijn nering: adversus.nl. Daar sta je dan tussen de “modellen”, zwembroeken, zwetende spierbundels, TEFAF, racefanaten, Italiaanse pizzahutten en last but not least een paar joyeuze hotels in Bangkok.
Gevoegd bij de handel in minder koshere occasies als een schilderij van Van Roestraeten, een duur Frans parket en een grafmonument uit Lybië en je houdt je hart vast voor de meisjes Williams. Gelukkig zijn ze meerderjarig. Dat scheelt. Spoken sterven niet
Was het bij een vorige gelegenheid de NRC die zich uitputte in ronkende vriendelijkheden aan het adres van Axel Vervoordt, vandaag is het De Volkskrant. In verband met een stel exposities waar de Belgische kunst- en antiquiteitenhandelaar het de komende tijd maar druk mee heeft. Bij hemzelf in de voormalige jeneverstokerij en mouterij Het Kanaal in het wufte Wijnegem en bij de beruchte TEFAF in Maastricht. En ja hoor, daar komt Axel’s centrale verwarming weer voorbij: zoon van een paardenhandelaar, carrière begonnen op zijn veertiende, de aankoop van de Vlaaikensgang in Antwerpen, de meubels- en stoffenmenagerie van zijn vrouwtje enzijn platgetreden platitudes over zijn beleving van kunst. Plus natuurlijk zijn activiteiten ten behoeve van zijn beroemde cliëntèle bij het artistiek inrichten van hun stulpjes. Zo was meneer volgens De Volkskrant nu in Engeland bezig met het pandje van Chelsea-eigenaar Roman Abramovitch. Een Russischer mega-laaienlichter die zich heeft rijk geroofd tijdens het bezopen regime van Boris Jeltsin en zich moeiteloos kan meten met Mikhail Khodorkovsky. Een collega van Roman die misschien wel graag Axel zou willen inhuren voor het verfraaien van de petoet waar hij momenteel verblijft. Uiteraard niks over deze achtergronden in het Volkskrantartikel. Ook niet als het onvermijdelijke bezoek wordt beschreven aan het kasteel in ‘sGravenwezel waar de Vervoordtjes sinds 1982 wonen. Waar als eerste bezoeker de vermaarde danser Robert Nurejev voorbijkwam, waar een portret van de Belgische Koninklijke familie aan de wand hangt en waar ook getuige X 1 (Regina Louf) eens heeft rondgedwaald. Dat laatste komt in het artikel uiteraard niet aan bod. Netzomin als de affaire rond het door de moffen gestolen schilderij van Van Roestraten dat toebehoorde aan de familie Schloss en dat door Axel bliksemsnel werd verkwanseld toen de zaak aan het licht kwam. Niks over de kostbare houten vloer in een van de kamers van het kasteel die in Frankrijk gejat bleek te zijn en op last van de Belgische politie is verwijderd. En al helemaal niks over Axel’s vroegere (?) close encounters met jeugdigen waarover wij ruim en breed hebben gepubliceerd (*). Niks. Helemaal niks. En dat precies in de week waarin het proces versus Dutroux cs. eindelijk een aanvang heeft genomen, getuige X 1 ook al weer in beeld is geweest en Dutroux voor het eerst heeft gerept over pedofiele netwerken. Ongelukkiger kan haast niet.
(*) Zie daarvoor onze serie over Axel op de Followup-site en de twee artikelen over Het Kasteel op de site van De Morgenster.
dinsdag 8 maart 2005
Wat denk je wat er gebeurt? Volgens kunstmusketier Michel van Rijn hebben die Ali Aboutaam en zijn Keulse schoothond Gordian Weber een paar dagen rondgebanjerd op de Tefaf in Maastricht (1). Hoe een tot vijftien jaar veroordeelde smokkelkoning en zijn aangelijnde valse keffer langs de wakkere spierbundels van oom Dave Aaronson’s security zijn gekomen is een mysterie dat zelfs een mummie een aanval van nervositeit bezorgt.
En wie zochten Ali en Gordi daar natuurlijk even op tussen al die dure bullen? Axel Vervoordt, onze Belgische kindervriend, die zoals u weet recentelijk een Lybisch grafmonument van Gordian heeft overgenomen dat rechtstreeks afkomstigwas uit de met smokkelwaar gevulde Geneefse schuur van Ali. Met een provenance die niet van echt is te onderscheiden.
Een week voor de Tefaf zijn deuren opent vindt er altijd een schouwing plaats. Dan kijkt de marktleiding of er geen al te opzichtig gestolen stukken of klinkklare neppers tussen de aangeboden waar staan. Hoeveel zo’n ceremonie voorstelt blijft de vraag. Want handel is nou eenmaal handel.
In 1998 constateerden een paar journalisten bijvoorbeeld dat er op de Tefaf een paar schilderijen stonden geëtaleerd die door de moffen waren gestolen uit de Schloss-collectie. Een van de helers was Axel Vervoordt, die het schilderij als de sodemieterij wegdrukte voor het in beslag kon worden genomen (2). Zonder mea culpa, terwijl zowel de leiding van de Tefaf als Axel konden weten cq. wisten dat het een pikker was. Sindsdien is het gestolen schilderij onder water gebleven.
Eigenlijk een gotspe dat zo’n patjepeeër daarna ieder jaar weer gewoon op de markt van oom Dave Aaronson verschijnt. En dit jaar zelfs unverfrohren met het zojuist van Ali en Gordi aangekochte grafmonument.
Overigens zijn Axel en Gordi niet de enige afnemers van de Abous die op de Tefaf hun opwachting maken. Maar zoals gezegd: handel is handel.
1. Zie de website van Michel van Rijn
2. Zie onze serie over Axel Vervoordt op de Followup-site.
woensdag 9 maart 2005
Aaaaach, zijn Maxi van Oranje-Zorro en haar ouwelui gezellig naar Maastricht geweest. Zo gewoon hè. Je wil het niet weten. Hebben ze bij de lokale middenstand grapefruits, clementines, frambozenjam, rijpe belegen kaas, chocoladekoekjes en een tas gekocht. En als ze in de winkel waren bleven die boys van de bewaking mooi buiten. Meid, meid, meid.
En ze zijn ook bij de TEFAF geweest. Speciaal voor een Argentijnse kennis die daar ook met wat nering stond. Ene Jaime Eguiguren.
Wij meteen even alert onze bekende bron in Londen aangeboord met de vraag of hij Jaime kende. En jawel. De kennis van de Zorro’s bleek een winkel in Buenos Aires te hebben. Aan de Posadas. Een goeie buurt voor een kunstschuur. Heeft ie ooit samen met zijn broers overgenomen van zijn vader. Altijd veel hoge mieters uit het leger als klant gehad. Tuurlijk, ook in de tijd van Videla en zijn makkers. Maar de schoorsteen moet branden, nietwaar? Of de relatie met de Zorro’s uit die tijd stamt? Is heel goed mogelijk.
De Eguigurens waren specialisten in Zuidamerikaans zilverwerk, maar trokken ook hun neus niet op voor kunst uit andere werelddelen. Zo had Jaime begin jaren negentig een bronzen beeldje van Degas in de aanbieding: de danseres die naar de zool van haar rechtervoet kijkt. Hè jammer nou. Een valserik. En verder stond er in de shop wel erg veel zogenaamde entartete Kunst. Oftewel kunst die door de Nazi’s niet werd geapprecieerd. Heel vaak omdat die tot het oeuvre van Joodse kunstenaars behoorde en/of non-figuratief was. Hoe een excessieve hoeveelheid van dergelijke kunstwerken nou juist in Argentinië en in de shop van de Eguigurens terecht was gekomen vermeldt de historie niet, maar we hebben wel een S.A.-bruin vermoeden.
Kortom. Jaime was geen vreemde eend in de TEFAF-vijver. Hij was in goed gezelschap. Met zwaar bezwadderde figuren als bijvoorbeeld Cahn, Delataille, Kilgore, Lilian, Vandervelden, Noortman. En niet te vergeten de kindvriendelijke kasteelheer Axel Vervoordt en Aboukeffer Gordian Weber.
En daar loopt zo’n Maxi dan doorheen te darren. Straks vragen ze haar nog of ze beschermvrouwe van de TEFAF wil worden, nu haar schoonvader als missing man het podium heeft verlaten. Nou maar hopen dat ze daar niet instinkt. Want als ze wel hapt wordt ze meteen ook gevraagd door de verenigde handelaren in tweedehands auto’s. En dat kan je dan weer niet weigeren, want wat is het verschil? Voor je het weet wordt Maxi omringd door een hele drom louche figuren en dat wensen we geen enkele allochtoon toe. Laten we samen bidden.