Behoefte om ook een berichtje in deze Kleintje Muurkrant-rubriek te plaatsen? Dat kan via email aan ons. We proberen zo vaak mogelijk deze rubriek te actualiseren. Stay tuned!
Hieronder een selectie uit onze Kleintje Actueel-rubriek met daarin de stukjes die gaan over "Abu Ghraib". De stukjes staan in chronologische volgorde, veel plezier ermee...woensdag 12 mei 2004
Op 11 mei 2004 werd generaal Taguba, de auteur van het onderzoeksrapport naar de behandeling van Iraakse gevangen in de Abu Ghraib gevangenis, verhoord door het Armed Services Committee van de Amerikaanse Senaat. Life te zien op BBC World en CNN.
Uit het rapport en het verhoor van de generaal bleek overduidelijk dat niet alleen militairen betrokken waren bij de verhoren, maar ook andere overheidsdiensten; “US civilian contractor personnel” (amerikaanse huurlingen), “local contractors" (irakese huurlingen) en “third country nationals” (Tja, welk land zou dit zijn?). Verder bleek volgens Taguba dat enkele van de tolken in de gevangenis tot de “thirdcountry nationals” behoorden. Eén van hen was betrokken bij de inmiddels beruchte “verhoren” met een hond. De enige tolk die in het rapport met naam en toenaam genoemd wordt is John Israel, in dienst van de Titan Corp. Opvallend is dat de heer Israel niet blijkt te beschikken over een amerikaanse "security clearance".
Voorts verklaart Taguba dat twee “contractors” direct of indirect verantwoordelijk zijn voor de misstanden, zij zouden echter geen militairen zijn. Klip en klaar stelt Taguba dat de militaire staf van de gevangenis niet alleen “beïnvloed” werd door die contractors, maar dat deze contractors feitelijk de leiding over de verhoren hadden. Ook kwam aan de orde wie er verantwoordelijk geweest was voor de opleiding van de amerikaanse huurlingen. Nu is het een publiek geheim dat adviseurs uit Israel betrokken zijn bij het “tijdelijke” Amerikaanse bestuur van Irak. Ook is het bepaald geen geheim welke ondervragingsmethoden de Mossad gebruikt.
Een andere naam die in dit verband opdook is die van Steven Stefanowicz, een 34-jarige voormalige reservist van de Amerikaanse marine, die via een carrièremove nu ondervrager is. De vermoedelijke naam van zijn werkgever is CACI International, maar er gaan geruchten dat de CIA dergelijke taken heeft afgestoten, zoals dat in management termen heet: outsourcing. Steven verklaarde eind 2001 aan zijn vrienden dat hij ging werken voor de CIA. Volgens de Washington Post heeft hij een groot deel van 2002 doorgebracht in Muscat en Oman als “intelligence specialist 3rd class”. Hij zou in september 2003 de militaire dienst verlaten hebben en zijn gaan werken voor CACI.
Taguba stelt dat Stefanowicz toestond, respectievelijk instructies gaf dat de niet in verhoortechnieken getrainde militaire politie, zodanige condities creëerde dat ondervragingen “vergemakkelijkt werden”. En wat dat betekent is op de video’s en foto’s zichtbaar.
Inmiddels heeft de heer Israel Irak verlaten en is de heer Stefanowicz in afwachting van verder onderzoek met verlof is gestuurd. Maar ja, bekend is inmiddels wat voor iemand Stefanowicz is, van John Israel is niks bekend. En ... die is gevlogen.
donderdag 13 mei 2004
Volgens een bron binnen de Amerikaanse inlichtingendiensten bevonden zich onder de ondervragers in Abu Ghaib een aantal Israeliers. Zij waren de bedenkers van een nieuwe ondervragingstechniek R2I (Resistance to Interrogation); gebaseerd op kennis en inzichten opgebouwd gedurende de jarenlange Israelische ‘ervaring’ met het ‘ondervragen’ van Palestijnen. Het soort ondervragen dat in gewone mensentaal gewoon ‘folteren’ heet.
Omdat de CIA, althans volgens de oud medewerker Milt Bearden, gewoon een tekort had aan getrainde, ervaren ondervragers, was de dienst genoodzaakt om na 09/11 elders de noodzakelijke expertise in te huren. In Cuba, Afghanistan en ook in Irak. De ingehuurde krachten verdienen goed, eengewoon ambtenaar van de CIA verdient niet meer dan zo’n $ 40.000 per jaar, maar deze ‘specialisten’ komen al gauw op 100 tot 120.000 per jaar.
Ook het Amerikaanse leger heeft een tekort aan ondervragers, op de opleidingsschool voor ondervragers in de staat Arizona wordt al jarenlang fors bezuinigd.
Ook hier is de oplossing om zich te wenden tot de private sector, die overigens vele malen duurder is. Een aantal van de mensen die toen zijn ontslagen werden ingehuurd (tegen hogere salarissen).
In totaal zouden er 37 tijdelijk ingehuurde ondervragers in de gevangenis Abu Ghaib werkzaam zijn geweest ten tijde van de folteringen. Zij waren ingehuurd van o.a. CACI International, uit Arlington in de Amerikaanse staat Virginia, en Titan Inc. Uit San Diego. Dit laatste bedrijf wordt momenteel onderzocht door het Amerikaanse SEC, omdat ze betrokken zijn bij het omkopen van ambtenaren in Saudi Arabië, Nigeria, Ivoorkust en Zimbabwe. CACI is opgericht in de jaren ’60 door Harry Marcowitz (de Nobelprijswinnaar) en Herbert Kerr. Het bedrijf heeft vette contracten met het Pentagon voor het ontwikkelen van software en simulatiespellen.
Eén van de ondervragers, John Israel was in dienst van CACI International, maar hij wordt ook genoemd bij Titan Inc. Dit laatste bedrijf deelde mee dat hij door hen als een soort ‘onderaannemer’ was ingehuurd.
Beide bedrijven blijken nauwe banden te hebben met, hoe kan het anders, Israel en met de neo conservatieve kliek binnen de Amerikaanse regering. De voorzitter van de Raad van bestuur van CACI, Jack P. London ontving recentelijk een Israelische prijs (de Albert Einstein prijs van Aish HaTorah). Ook heeft dit bedrijf een aantal malen subsidies ontvangen van Amerikaans/Israelische stichtingen.
Titan Inc. huurde de ex directeur van de CIA James Woolsey in als directeur. Deze laatste was een van de adviseurs bij het formuleren van het Amerikaanse beleid ten opzichte van Irak en niet te vergeten een belangrijk lobbyist voor het Iraakse Nationale Congres van Ahmed Chalabi. Bovendien is Woolsey adviseur van de neo conservatieve Foundation for the Defense of Democracies, Jewish Institute of National Security Affairs, Project for the New American Century, Center for Secutity Policy, Freedom House en Committee for the Liberation of Iraq.
vrijdag 14 mei 2004
In het debat over terrorisme en terreurbestrijding wordt niet al te veel aandacht besteed aan de oorzaken. Geheel in lijn met zijn zorgvuldig geconstrueerde Texaanse imago lijkt de beleidslijn van Bush wat dit betreft neer te komen op: “Don’t try to understand them. Just rope, and throw and brand them”. De titelsong van de populaire westernserie Rawhide.
Voor zover bekend heeft de “War on Terror” inmiddels zo’n 10.000 gevangenen (beter gezegd 'verdachten') opgeleverd. Verdacht van lidmaatschap van de een of andere islamistische terreurorganisatie. Het aantal gevangenissen/verhoorcentra waar ze worden ondervraagd is geheim. Bekend is 'Abu Grhaib' in Irak, maar er zijndaar nog tenminste 9 andere gevangenissen. In Afghanistan zijn er gevangenissen in Bagram en Kandahar, daarnaast ‘runt’ de CIA een eigen complex in Kabul (met als bijnaam ‘the pit’) en dan is er nog Guantanamo op Cuba. Maar dit is het topje van de ijsberg; bezien op wereldschaal bestaat er een archipel aan gevangenissen en verhoorcentra (zeg maar Gulag’s), gericht op het ‘verwerken’ van verdachten in de oorlog tegen het terrorisme. Precieze aantallen gevangenen zijn onbekend; hoe ze in Amerikaanse handen vallen ook. Zo heeft de Sudanese veiligheidsdienst verklaart dat zij in twee jaar tijd zo’n 200 gevangenen heeft overgedragen aan de Verenigde Staten.
In de “War on Terror” heeft de coalitie, waartoe ook Nederland behoort, een voorkeur voor bondgenoten waar de mensenrechten met scheepsladingen zout worden genomen (hier ligt nog eens een klus voor JP en Donner wat betreft het normen en waarden debat ). Zo transporteerde de CIA een verdachte naar Jordanië vanwaar hij werd doorgeleverd aan een ondervragingscentrum in Syrië, gerund door de Syrische veiligheidsdienst. Blijkbaar zaten daar ook mensen uit Spanje en Duitsland. Andere centra zijn de basis op het eiland Diego Garcia in de Indische Oceaan, maar er is ook een verhoorcentrum op een amerikaans schip, en het zogenaamde Hotel California, gerund door de CIA op een onbekende locatie.
Sinds 9/11 zijn er duizenden gevangenen vervoerd door de Special Collection Service, zoiets als Air America in de jaren ’60 en ’70 in Vietnam. Voor de meer gewone gevangenen worden militaire transportvliegtuigen ingezet, maar voor de bijzondere gevangenen en de wat gevoelige vluchten kleinere luxe zakenvliegtuigen. Bekende bondgenoten zijn Egypte, Syrië (het Far’Falastin centrum), Pakistan, Egypte (Schorpioengevangenis en het hoofdkantoor van de veiligheidsdient op Midan Lazoghly, beiden in Cairo).
De betrokkenheid van de CIA bij arrestaties van verdachten is zo goed als routine geworden. In 1998 werd door de Albanese geheime politie een aantal verdachten gearresteerd, waarbij CIA agenten aanwezig waren. De verdachten werden snel op transport gezet naar Egypte. Bob Baer, voormalig medewerker van de CIA zegt: “Als je een echte ondervraging wil, stuur je een gevangene naar Jordanië, wil je folter, dan stuur je ze naar Syrië, wil je iemand laten verdwijnen dan stuur je hem naar Egypte.” Inmiddels gaan geruchten dat Egypte naast de bekende gevangenissen ook een geheime gevangenis in de buurt van Assoean heeft.
zaterdag 15 mei 2004
Een jaar of 7 geleden overleed in een gevangenis in de Amerikaanse staat Utah een gevangene. Nu is dat niks bijzonders, soms is het daar zelfs de bedoeling. Maar, het ging hier om een schizofrene man, die 16 uur werd vastgebonden op een stoel, en net als sommige luchtreizigers, stierf hij kort daarna aan een bloedklontering in een ader. Zij familie nam het niet en won een rechtszaak, de directeur van de gevangenis - ene Lane McCotter - was genoodzaakt om ontslag te nemen.
Recentelijk duikt McCotter weer op. Hij blijkt lid van een team van vier personen dat door hetDepartement van Justitie is uitgezonden naar Irak om er daar voor te zorgen dat de beruchte gevangenissen worden ‘gemoderniseerd’. Voor zover bekend heeft McCotter niks te maken met het schandaal van Abu Ghraib, maar ...
Een half jaar nadat er een vernietigend rapport verschenen was over de onmenselijke toestanden in een gevangenis in Santa Fe, Nieuw Mexico, gerund door het bedrijf waarvan McCotter directeur was, huurde het Departement van Justitie hem in voor de laten we zeggen ietwat gevoelige klus van het moderniseren van gevangenissen in Irak. Zoiets als het moderniseren van gevangenissen in het Duitsland van 1945. Je mag aannemen dat ze dan toch checken wat voor vlees ze in de kuip hebben.
Management & Training Corp (MTC) is het bedrijf waarvan McCotter directeur is, hij is eindverantwoordelijk voor de “corrections business development”, zeg maar de divisie gevangenissen. In maart 2003 werd een rapport gepubliceerd over schendingen van de mensen- en burgerrechten in Santa Fe; bovendien bleek dat de gevangenen risico’s liepen doordat er onvoldoende medische bijstand was en abominabele leefomstandigheden. Allerlei ontslagen binnen de staf waren het gevolg. Uit verder onderzoek bleek dat in veel van de 13 gevangenissen die door MTC worden ‘gerund’ in de VS, Canada en Australië misstanden op het gebied van gezondheidszorg, veiligheid en personeelsbeleid bestonden.
Op 20 mei 2003 verklaart John Ascroft, minister van Justitie, dat McCotter naar Irak is gezonden. Hij heeft daar de taak om personeel te scholen voor de functie van gevangenbewaarder. Tja, blijkbaar de juiste man met de juiste opvattingen op de juiste plaats. Hoe zat het ook weer? ... Don’t try to understand them. Just rope and throw and brand them”.
zaterdag 15 mei 2004
CACI (door Amerikaanse militairen uitgesproken als”khaki”) telt onder zijn bestuurders en directieleden een groot aantal voormalige militairen en spionnen, zoals Michael Bayer (ex Pentagon) Barbara McNamara (ex NSA), Arthur L. Money (voormalig medewerker van de minister van Defensie) en Larry Welch (voormalig luchtmachtgeneraal). De omzet van het bedrijf is in enkele jaren tijd gestegen van 557 miljoen dollar naar 843 miljoen, de winst verdubbelde van 22 naar 44 miljoen. Recentelijk meldde ze een winststijging van 37% over de eerste maanden van dit jaar. CACI is één van de vele bedrijven die teren op het enorme defensiebudget van de VS, ende door Rumsfelt & Co gestimuleerde outsourcing van overheidstaken. Nu dus is het bedrijf betrokken bij foltering van verdachten in de War on Terror (of zoals ze in Texas zeggen de War on Terrah). Dit alles tijdens het opbouwen van Irak naar een soort Amerikaans model. Een lichtend baken van democratie in het Midden Oosten zou Irak worden. De werkelijkheid blijkt rauwer. En wie herinnert zich de uitspraak van Bush nog, dat “de martelkamers van Saddam gesloten zijn en zijn verkrachtingskamers verdwenen”.
Tja de zoveelste leugen, het bleek dat tijdens de verbouwing tot democratie de werkzaamheden gewoon doorgingen. Hoe erg het allemaal was in Abu Ghraib, dat kunnen we beter niet weten, te erg voor woorden. Nou inmiddels heeft de Washington Post bekend gemaakt dat ze de beschikking heeft over duizend foto’s.
maandag 17 mei 2004
De veteraan onder de Amerikaanse onderzoeksjournalisten Seymour Hersh heeft het weer eens geflikt. Volgens zijn laatste artikel in de New Yorker waren de martelkamers in Abu Ghaib geen zomaar uit de hand gelopen akkefietje van enkele militairen, maar het resultaat van een “black ops” programma dat persoonlijk door Donald Rumsfeld was goedgekeurd en onder directe leiding stond van onderminister Stephan A Cambone. Onder de codenaam “Copper Green” werd een soort geheim leger, met eigen luchtmacht opgericht in de strijd tegen Al Quaida en de Taliban. Maar al snel werd overgeschakeld naar Irak. Bovendien werd een wereldwijd netwerk van martelkampen opgericht(zie eerdere artikelen), waardoor het Abu Ghaib schandaal nog veel grotere proporties heeft aangenomen dan wordt aangenomen. De feitelijke leiding van dit geheime leger ligt volgens Hersh bij Cambone. Volgens Hersh is het sexueel misbruik en het fotograferen met name bedoeld om een leger van te chanteren informanten op te bouwen. Dat lijkt toch weinig waarschijnlijk. Toch blijft de vraag waarom die foto’s?
dinsdag 18 mei 2004
Zoals te verwachten was de reactie van de Amerikaanse regeringswoordvoerders op het artikel van Seymour Hersh negatief. Interessant is te zien hoe het Pentagon reageerde, u kunt hun reactie hier vinden. Maar blijkbaar vond men dit niet sterk genoeg en kwam er een updateals gebruikelijk bij voorlichters, zonder het een update te noemen.
Eén van de directe medewerkers van Carbone is luitenant-generaal Boykin. Hij is een evangelisch gristen, die berucht werd door zijn uitlatingen dat zijn god superieur was aan die van de mohammedanen. Boykin adviseerde hoe men om moest gaan met de gevangen Irakezen. O ja, als u het verhaal van Hersh wilt lezen, klik dan hier hier.
Terug naar de foto’s.
dinsdag 18 mei 2004
Hoeveel foto's en video's er precies in Abu Ghraib zijn opgenomen is onbekend, verhalen gaan rond over tussen de 1600 en 1800 opnamen. Het aantal lijkt overdonderend, een paar foto’s ok, maar dergelijke grootscheepse aantallen? In het tijdperk echter van de digitale wegwerpfotografie is het aantal wellicht nog niet zo vreemd hoog.
De vraag is of het niet juist expliciet de bedoeling geweest is om ze te laten “lekken”. Want wat is het effect op de publieke opinie in de arabische landen? Op zijn zachtst gezegd nemen Bush c.s. zo ongeveer de plaats in die Osama in het westen bekleedt enhet verzet tegen de troepen in Irak zal niet afnemen. Maar ... dat speelt de oorlogspartij van Bush, Cheney en zijn neochristelijke conservatieven wel in de kaart. De strijd tegen de terreur moet worden uitgebreid naar Syrië en Iran. Een grensincident waarbij Amerikanen zijn betrokken, een spoor dat naar Iran of Syrië leidt, koren op de molen van diegene die eigenlijk vinden dat ze de zaak in Irak te “zacht” aanpakken.
woensdag 26 mei 2004
Recentelijk dook hij op. John B. Israel, in Santa Clarita, Californië. Volgens zeggen geboren in Baghdad, Irak in 1955. Volgens een Amerikaanse krant is hij in dienst van SOS Interpreting (met kantoren in Washington en New York). SOS Interpreting is een onderaannemer van Titan Corp.
John B. ontkende getuige te zijn geweest van ‘misdragingen’ in de Abu Ghraib-gevangenis. In het onderzoeksrapport van het Amerikaanse leger wordt door meerdere getuigen het tegendeel beweerd. Het schandaal geeft doorkijkjes in de gevolgen van het privatiseren van ondervragen; zo blijkt dat één van de ondervragers tot kort daarvoor werkzaam was als manager van eenhotel en nog nooit als vertaler had gewerkt, laat staan als ondervrager; een ander werkte bij een beveiligingsbedrijf. Mensenrechten zijn nooit de sterkste kant van het bedrijfsleven. Daar kom je niet ver mee op de verlies- en winst rekening.
vrijdag 28 mei 2004
Iraakse gevangenen in Abu Ghraib zeggen te zijn mishandeld door niet alleen Amerikaanse soldaten maar ook soldaten uit andere landen van de coalitie. Dat blijkt uit documenten van het Amerikaanse leger die het persbureau AP gisteren in handen heeft gekregen. Het gaat om verslagen van ondervragingen in het kader van een onderzoek naar misstanden in Abu Ghraib. Daarin zeggen gevangenen, bewakers en ondervragers van de inlichtingendienst dat gedetineerden door coalitiesoldaten werden mishandeld. Een ondervrager zei dat twee Irakezen door Poolse soldaten waren mishandeld. Andere landen worden niet bij naam genoemd. "Veel gedetineerden klaagden over fysieke mishandelingen door coalitietroepen, niet doorAmerikaanse troepen", aldus een inlichtingenanalist in het verslag. The New York Times berichtte dat inmiddels ook beschuldigingen zijn
opgedoken van mishandelingen in een andere Iraakse gevangenis, namelijk die in Samarra, op honderd kilometer van Bagdad. Daar zouden leden van een Amerikaans bataljon dat eerder dit jaar naar huis is teruggekeerd gevangenen aan hun haren hebben getrokken, hebben geslagen en doen stikken om informatie van ze los te krijgen. Onderzocht wordt of de dood van een aantal gedetineerden verband houdt met het fysieke geweld.
Het artikel is hier te lezen.
vrijdag 11 juni 2004
Midden mei publiceerden we een aantal artikelen over Abu Graib en de Amerikaanse bedrijven die ingehuurd waren om de gevangenen te ondervragen. We citeren “Zij waren ingehuurd van o.a. CACI International, uit Arlington in de Amerikaanse staat Virginia, en Titan Inc. Uit San Diego. Dit laatste bedrijf wordt momenteel onderzocht door het Amerikaanse SEC, omdat ze betrokken zijn bij het omkopen van ambtenaren in Saudi Arabië, Nigeria, Ivoorkust en Zimbabwe. CACI is opgericht in de jaren ’60 door Harry Marcowitz (de Nobelprijswinnaar) en Herbert Kerr. Het bedrijf heeft vette contracten met het Pentagon voor het ontwikkelen van software en simulatiespellen.Eén van de ondervragers, John Israel was in dienst van CACI International, maar hij wordt ook genoemd bij Titan Inc. Dit laatste bedrijf deelde mee dat hij door hen als een soort ‘onderaannemer’ was ingehuurd. Beide bedrijven blijken nauwe banden te hebben met, hoe kan het anders, Israel en met de neo conservatieve kliek binnen de Amerikaanse regering. De voorzitter van de Raad van bestuur van CACI, Jack P. London ontving recentelijk een Israelische prijs (de Albert Einstein prijs van Aish HaTorah). Ook heeft dit bedrijf een aantal malen subsidies ontvangen van Amerikaans/Israelische stichtingen.”
Inmiddels hebben een aantal gemartelde Irakies een klacht (class action) ingediend bij het Southern District Court of California, tegen: Adel Nahka, werknemer van Titan, CACI International Inc, CACI Incorp. Federal, CACI NV Nederland, Stephen A Stefanowicz, werknemer van CACI en John B. Israel, onderaannemer van CACI.
Volgens de aanklacht ... CACI NV is a Netherlands corporation doing business in the US at 1100 North Glebe Road, Arlington, Virginia 22201. Defendant CACI NV acted at all times relevant to this action through individual agents and employees, who are hereaftersubsumed within the term “Defendant CACI” and the term “CACI Corporate Defendants”.
O ja, Caci Nederland NV is gevestigd aan de Diemerzeedijk 80 te Amsterdam en heeft als bestuurder Jack Philip London.
dinsdag 15 juni 2004
Abu Graib
Hoe meer lezers hoe meer vreugd. Niet alleen maar vanwege het getal, maar ook vanwege de reacties. Zo ontvingen wij een interessante mail naar aanleiding van ons artikeltje: “Abu Graib en een Nederlandse link” van afgelopen vrijdag en die willen wij u niet onthouden:
“Opmerkelijk uw artikel over Abu Graib, Caci en Diemerzeedijk 80. Onlangs heb ik voor het eerst van mijn leven over de Diemerzeedijk gewandeld vanaf Zeeburg tot aan Muiden. Hoewel ik het pand op nr. 80 nooit eerder in het echt had gezien kwam mij bij de eerste aanblik direct een beeld (plus verhaal) voor ogen.Jaren geleden heeft er een artikel gestaan in naar ik meen Vrij Nederland (of Het Parool, misschien Amsterdams Stadsblad) over de bewoners van deze toen nog bij de voormalige stortplaats gelegen woning. Het ging over beschietingen op het pand vanwege vetes met lieden die werkzaam waren in dezelfde branche als de toenmalige bewoners. Naar het zich liet aanzien is het bewuste pand volledig voorzien van gepantserd glas (ik ben “ervaringsdeskundige”, ik woon namelijk in de buurt van een recent in een regen van kogels omgelegde vuurwerkspecialist). Uit respect en dank voor uw uitstekende (dagelijkse) publicaties, X”.
Ook goeiemorgen. Mocht deze lezer gelijk hebben (en we voelen aan ons water dat dat zo is) zouden onze grote broers die in zijn mail werden genoemd dan niet even in hun archieven willen duiken? Het zou toch te gek zijn als mocht blijken dat ene meneer Jack Philip London, die medeverantwoordelijk wordt gehouden voor al het fraais dat zich in Abu Graib heeft afgespeeld, mogelijk gelieerd is met een zootje ongeregeld uit Amsterdam?
Octopussy
Op nummer 73 van deze serie kregen we eveneens reactie. Dit keer van een collega uit de professionele sfeer. Die wees ons erop dat mr. Abraham Zeegers nog twee BV’s heeft geparkeerd op de Sophialaan 43 te Amsterdam: WBH Communications BV en Solid State Trust (Nederland) BV.
De eerste is een financieringsmaatschappij die dateert uit 1995 en als enig aandeelhouder WBH Comhold ApS kent met als vestigingsplaats Kopenhagen.
De Solid State Trust die in 1999 het licht zag heeft ook maar één aandeelhouder. Dat is Solid State Trust AG in Zürich.
Een echte international die Abraham. Waar wordt ie ook weer van verdacht? Oh ja, het in elkaar flansen van constructies voor het witwassen van ondeugend verworven gelden door een grootpooier uit Curacao. Tel uit je winst.
woensdag 16 juni 2004
Omdat zijn naam verbonden is aan de Diemerzeedijk nummer 80 in Amsterdam wil niet zeggen dat die dr. Jack London een of andere boerenleut is. Zijn CACI International Inc. (inclusief zijn gelijknamige NV en BV) is wel degelijk in de loop der jaren opgestoten in de vaart der volkeren dankzij de overstap naar meer technologische oplossingen voor het vergaren en beschermen van intelligence. Zo bracht Jack van 11 tot 17 januari van dit jaar onder de vlag van de nog redelijk verse Amerikaanse Defense Aerospace Homeland Security een werkbezoek aan Israël. Samen met nog een heel steloorlogsverdieners als gast van het Jerusalem Fund. Compleet met allerlei archeologische tripjes, een dagje Jordanië voor ondermeer een handje schudden met koning Abdullah en verder wat sfeersnuiven in de Knesset. Maar de bulk van die week bestond uit excursies naar allerlei militaire optrekjes. Zoals Beit Horon, waar de dames en heren werden vergast op lesjes in anti-terreur. Kennelijk hadden ze te dure schoenen aan voor een live optreden in de Gazastrook. En verder met helicopters naar verschillende luchtmachtbases om te horen wie er nu weer waren platgegooid. Aan geouwehoer valt natuurlijk niet te ontkomen bij dit soort snoepreisjes. Dus stonden ook diepgaande gesprekken met een paar ministers, een ouwe generaal en de burrie van Jerusalem op het programma en voordat ze zich op wijn en wie weet trijn konden werpen moesten er ook nog een stel voordrachtjes worden gehouden. Jack hield een kort betoog over zijn samenwerking met het Ministerie van Defensie. Nee, niet in Abu Graib. Dat hoefde niet want daar wisten zijn gastheren al alles van.
Nou vraagt u zich misschien af hoe Jack aan zijn kennis rond het vergaren van intelligence is gekomen. Dat weten wij ook niet exact. Maar een ding is zeker: hij heeft zijn oren eveneens te luisteren gelegd bij een vroegere directeur van zijn bedrijf. Dat was Richard Armitage, de huidige Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken. Een hufter eersteklas die in de jaren zeventig, tachtig en negentig al in verband werd gebracht met drugshandel, prostitutie, illegale wapenhandel, het Iran-Contra blijspel en Operation Phoenix in Vietnam. Bij laatstgenoemd CIA-kunstje werden duizenden Vietnamezen gemarteld en gekeeld omdat ze ervan verdacht werden Vietcong-buddies te zijn. Een man met een rijke ervaring dus, die Richard. En heel bruikbaar voor de outfit van meneer London. Misschien allemaal heel ver weg van de Diemerzeedijk nummer 80. Hoewel. Werd daar ook niet geschoten?
woensdag 16 juni 2004
Steven A. Stefanowicz is een medewerker van CACI International, ingehuurd als ondervrager in Irak met als werkplaats de Abu Ghraib gevangenis. In een door hem ondertekende verklaring erkende Stefanowicz dat er sprake was van, laten we maar zeggen “behandelplannen”. Elke gevangene had een eigen ondervragingsplan dat aan de bewakers werrd gegeven, zodat zij wisten wat te doen. Zo was er een “sleep/meal management plan” voor een gevangene.
Deze verklaring is in strijd met verklaringen onder ede van enkele generaals voor het Amerikaanse congres - zoals van generaal-majoor G. Miller en luitenant-generaal Ricardo Sanchez. Ook J.P. “Jack” London van CACI International heeftaltijd verklaard dat zijn medewerkers geen opdrachten konden geven aan de militairen.
Gelukkig had het Amerikaanse Ministerie van Justitie een vooruitziende blik, want in een memo uit 2002 geschreven door Jay Baybee staat dat slaap deprivatie en isolatie weliswaar wreed, onmenselijk en vernederend zijn, maar juridisch gesproken nog geen martelen. Tja, de vrienden van de Hoop Scheffer en Balkenende kijken vooruit. De verklaring van Stefanowicz is hier te vinden.
donderdag 17 juni 2004
Op 14 juni jl. heeft het hoofd van de Defense Contract Audit Agency (DCAA), William Reed, een verklaring afgelegd voor een van de commissies van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Volgens Reed heeft Titan Corp (één van de leveranciers voor ondervragers in Irak) besloten de kosten van John B. Israel (uit Canyon Country) en zijn collega Adel L. Nakhla (uit Maryland) niet door te berekenen. Titan zou een bedrag van $ 178.000 in mindering brengen op de rekening aan het Ministerie van Defensie.
Het bedrijf Titan heeft meer dan 4400 vertalers/ondervragers in Irak werken; het staat onder contract van hetUS Army Intelligence & Security Command. Dit contract betreft een bedrag van $ 402 miljoen. Titan staat op het punt te worden overgenomen door Lockheed-Martin Corp, een van de pilaren van het militair industriële complex. Volgens Titan zouden er geen vertalers deelnemen aan de ondervragingsteams, ze hadden slechts een passieve rol, het vertalen van commando’s en documenten.
Inmiddels is het DCAA ook doende om de contracten met CACI te onderzoeken, voor zover bekend zou dit namelijk “informatie technologie” betreffen en geen “ondervragingen”. Overigens zijn noch Titan, noch John B. Israel, noch Adel L. Nakhla in staat van beschuldiging gesteld. CACI ontkent dat John B. Israel bij hen in dienst was, hij werkt voor een door hen ingehuurd bedrijf, SOS Interpreting Ltd in New York.
Het Voedsel en Slaap Deprivatie Programma dat het verblijf voor de meeste gevangenen in Abu Ghraib bepaalde werd uitgevoerd door CACI medewerkers. Maar er was wel toestemming nodig van hogerhand, vandaar dat het “behandelplan” voor goedkeuring naar kolonel Thomas M. Papas en naar de militaire officier van justitie (JAG) ging.
vrijdag 18 juni 2004
Op 14 mei schreven we over Lane McCotter en het bedrijf Management & Training Corp (MTC) waarvan McCotter directeur is. Hij is eindverantwoordelijk voor de “corrections business development”, zeg maar de divisie gevangenissen. In mei 2003 is hij één van degenen die wordt uitgezonden door John Ascroft om de gevangenissen in Irak te ‘moderniseren’en aan te passen aan de eisen van de democratie. McCotter was daar blijkbaar de aangewezen persoon voor, want als gevangenisdirecteur liet hij een spoor van vernieling achter, dode gevangenen, misbruik van gevangenen, ontzegging van medische zorg. Kortom, alles wat je niet verwacht van een gevangenis. Maargoed, blijkbaar zijn we niet van deze nieuwe tijd.
De keuze van Ashcroft lijkt niet toevallig. Een collega moderniseerder is John Armstrong. Onlangs ontslagen na een spoor van schandalen in het gevangeniswezen achter te hebben gelaten. Sexuele intimidatie van gevangenisbewaaksters, het overlijden van psychische zieke gevangenen door te forse maatregelen enz enz. John Armstrong is inmiddels Assistent Director of Operations in Irak. Een andere ‘ontwikkelingswerker’ is Gary Deland, ook directeur van MTC. Bekend om zijn verlichte bewind van een gevangenis, waar hij een psychisch zieke gevangene 56 dagen naakt in een isoleercel, zonder licht, ramen, toilet enz. op liet sluiten. Deland en McCotter waren in Irak belast met Abu Ghraib.
Hoe zat het ook weer? ... Don’t try to understand them. Just rope and throw and brand them.
zondag 20 juni 2004
Het wordt eentonig. Terry Stewart is voormalig directeur van de gevangenissen in Arizona. Onder zijn bewind (1995-2002) gebeurden allerlei misstanden. Volgens een rapport van het Amerikaanse Ministerie van Justitie waren 14 vrouwen slachtoffer van verkrachting, anaal geslachtsverkeer en geweld van mannelijke bewakers. Gevangenen moesten voor straf in de zomerhitte van Arizona 4 dagen in de open lucht staan, zonder water, sanitair, schone kleding, voedsel of bescherming tegen het weer. Als het winter was hadden zij geluk, want dan duurde zo’n straf maar 17 uur. Begin deze maand werden er door een senator vragen gesteld aan de Amerikaanse Inspecteur Generaal vanhet Gevangeniswezen. Hoe kwam het dat iemand met zo’n verleden uitgezonden werd om het Iraakse gevangeniswezen te moderniseren, tezamen met andere eveneens controversiële collega’s zoals Lane McCotter en John Armstrong.
Inmiddels is Terry Stewart partner in het adviesbureau "Advanced Correctional Management”. En opnieuw ingehuurd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken om een gevangeniswezen te moderniseren, dit keer op Haïti. Hoe goed dat gaat blijkt uit het volgende verhaal. Toen freelance journalist Kevin Pina een bezoek bracht aan de Petionville gevangenis om daar Annette SoAnn Auguste te bezoeken (een aanhangster van de verdreven president Aristide) trof hij daar vrij rondlopend de veroordeelde moordenaar Jodel Chamblain, voormalig (?) leider van een doodseskader van de FRAPH. Toen Pina terugkeerde bij de receptie stond Chamblain daar de identiteitskaarten van de bezoekers van Auguste door te nemen. Een klacht van Pina bij de bewaking leverde slechts een glimlach op. Ziet ernaar uit dat na het ‘schoonmaken’ van de gevangenissen in Irak nu Haiti aan de beurt is.
zaterdag 9 oktober 2004
Het Center for Public Integrity ("Investigative journalism in the Public Interest"), publiceerde op haar website het legeronderzoek naar de misstanden in de Abu Ghraib gevangenis bij Baghdad. De bijlagen van het zogenaamde “Taguba rapport” waren tot nu toe geheim. Ze maken duidelijk dat de ondervragingsmethoden en de dood van gevangenen onder leiding van de militaire inlichtingendienst plaatsvonden, zonder dat er hierbij sprake was van voldoende toezicht. Die bijlagen kunt U hier vinden.
donderdag 5 augustus 2004
Herhaaldelijk hebben we hier geschreven over de ondervragingspraktijken in de Abu Ghraib gevangenis bij Baghdad. Ietwat uit het nieuws gedrukt, maar de zaak blijft maar voortgaan. Zo heeft de Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersh tijdens zijn toespraak voor de ACLU vorige maand gezegd dat hij onderandere videobanden heeft gezien met anale verkrachtingen van Iraakse kinderen als methode om hun vader of moeder aan de praat te krijgen.
Eén van de bedrijven die betrokken is bij dit schandaal (of beter gezegd: dit beleid) is CACI International, uit Arlington. Kenneth Johnson is de president van de Amerikaanse tak van dit bedrijf. Twee grote pensioenfondsenuit Californië, zeg maar de ABP van Californië en een pensioenfonds voor het onderwijs aldaar (met zo’n 275 miljard dollar in de knip geen kleine jongens) hebben de heer Johnson flink aan de tand gevoeld over het CACI beleid en de keuze om te werken in Irak. Uiteindelijk werd hem te kennen gegeven dat beide fondsen binnenkort een besluit zouden nemen om uit CACI te stappen.
zondag 24 juli 2005
Die Joseph Darby moet gaan uitkijken. En zeker niet met een rugzak de bus instappen. Kon ie wel eens voorzien worden van een paar extra uitlaten. Wat heeft Joseph namelijk in zijn onschuld ooit gedaan? Hij leverde in april 2004 bij de Amerikaanse legerleiding een vrachtje foto’s en video’s in van de opwekkende martelpraktijken in de Irakese Abu Ghraib-gevangenis. Die had ie beter boven een gaspitje kunnen houden. Want een paar van die opnames sijpelden naar buiten en meteen was de berenboot aan. En daar bleef het niet bij. Vanaf die tijd liggen allerlei communistische softies uit de contreien van Amerikaanse mensenrechten- en veteranenorganisaties te zeiken dat de rest ook openbaar moet worden gemaakt. Die Darby wordt bedankt. Oetlul.
Nou zijn alle pogingen om op grond van de Freedom of Information Act die beelden boven water te trekken goddank allemaal gestrand. Dankzij de man die het front van de war on terror heeft verplaatst naar de landen van herkomst. Die heeft die linkse slapjanussen al een paar keer het bos ingestuurd. Het laatst op 22 juli. Waarom? Domme vraag. We kunnen toch moeilijk laten zien hoe in totaal zo’n honderd gevangengenomen kinderen daar werden gemarteld en misbruikt. Volwassenen moet kunnen. Wie onze democratie niet wil kan een stroomstoot voor zijn ballen krijgen. Maar kinderen ligt wat moeilijk. En het gaat toch al zo vagina in Irak. Dus geen beelden meer in de pers van wat er allemaal in die petoet is gebeurd.
Zand erover. Dat hebben ze daar gelukkig genoeg, dus dat zit mee. Stel je voor dat Al Jazeera beelden van dat geknoei met die koters uit zou zenden, dan kan je nergens meer voor een prik met je all inclusive reet op een Egyptisch of Turks strand gaan liggen kleuren of onder water de vissen de schubben uit hun lijf laten schrikken. Om maar te zwijgen over de mogelijkheid dat je exclusieve appartementje in Dubai de lucht ingaat. Nee, nee, Abu Ghraib is voorgoed taboe. Einde verhaal.